Toh 2649 · classical Tibetan · Tengyur edition

A Ritual of the One Hundred Syllable Mantra

Machine translation from the Tibetan by MITRA-QWEN · no human review

4 passages · 4,062 Tibetan characters · 873 English words · 2026 machine draft Read ↓

The Śatākṣaravidhi (Ritual of the Hundred-Syllable Mantra) is a liturgical manual providing precise instructions for a visualization-based meditative practice. The text directs the practitioner to establish a specific sacred geography, beginning with the sattvaparyaṅka posture and the projection of a mandala of buddhas and bodhisattvas. Central to this arrangement is Vajrasattva, surrounded by the four cardinal buddhas and a series of specific deities including Vajrasattvī, Vajraratna, Vajrasūrya, and the Vajra Fist, each defined by distinct colors, attributes, and symbolic implements. The ritual commits the reader to a rigorous mental discipline of spatial visualization and the synchronization of internal imagery with specific seed syllables and mudrās. By reciting phrases such as samaya hoḥ and samaya stvaṃ, the practitioner seeks to bridge the gap between their own presence and the jñānasattva (wisdom being), effectively transforming the practitioner's environment into a ritual space for spiritual alignment.

About this text · details, context, rights

Genre: Ritual
Period: classical Tibetan
Edition: Tengyur vol. 068
Extent: 4 passages · 4,062 Tibetan characters · 873 English words
Rights: Derge Kangyur/Tengyur e-text, Esukhia/Barom edition — public domain (mechanical reproduction)

Provenance

About this text

A ritual manual for the practice of the hundred-syllable mantra, the Śatākṣaravidhi belongs to the Yoga Tantra Treatises. This classical Tibetan work is preserved in the Tengyur, volume ཇུ, where it extends over three pages under the title yi ge brgya pa'i cho ga. The text enacts a complex visualization process, beginning with the adoption of the sattvaparyaṅka posture and the offering of homage to Mañjuśrī Kumārabhūta. It directs the practitioner to establish a mandala featuring Vajrasattva at the center, flanked by the four cardinal buddhas—Akṣobhya, Ratnasambhava, Amitābha, and Amoghasiddhi—alongside specific figures such as the black Vajrasattvī, the yellow Vajraratnī, the red Vajrasūrya, and the dark blue Vajradhvaja. Scholars and serious readers consult this text to examine the precise iconographic details and spatial arrangements required for this particular meditative ritual, noting the specific colors and symbolic implements associated with each deity in the mandala.

Sanskrit title: Śatākṣaravidhi
Indian author: not recorded
Tibetan translators: not recorded
Canonical collection: Yoga Tantra Treatises
Genre: Ritual
Source edition: Tengyur, vol. ཇུ
Period: classical Tibetan

Read further

Catalogue

84000 catalogue entry

Bibliography

BDRC library search

Libraries

WorldCat

Sanskrit sources

Digital Sanskrit Buddhist Canon

Reference

Summary & commentary

Significance

This text is significant as it illustrates the technical application of mandala visualization and the use of seed syllables to invoke wisdom beings within the Vajrayana tradition. For the modern reader, it provides a primary example of how somatic posture, visual imagery, and linguistic formulas are integrated to facilitate a meditative state.

Structure

Passages	Section	Description
1-4	Mandala Visualization	Instructions for posture, the arrangement of the central and cardinal deities, and the final integration of mudrās and seed syllables to invite the wisdom being.

Themes

Sacred Geography and Mandala Construction (1-3)
Somatic and Linguistic Integration (4)

Summary, significance and provenance note generated by gemma4:31b from the translation and the catalogue record.

AnuvādaA Ritual of the One Hundred Syllable Mantra·

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤ་ཏཱཀྵ་ར་བི་དྷིཿ། བོད་སྐད་དུ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་ཆོ་ག། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དང་པོར་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་འདུག་སྟེ། ས་ཕྱོགས་དེར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་མདུན་གྱི་བར་སྣང་ལ་དམིགས་ཏེ། དེ་རྣམས་ལ་དང་པོར་མཆོད་པ་དང་། གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་། བསོད་ནམས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། ལམ་ལ་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་བདག་དང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མི་སྣང་བར་བྱས་ཤིང་སྔགས་འདིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་མོ། ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཙིཏྟཾ་པྲ་ཏི་བྱ་དྷཾ་ཀཱ་རོ་མི། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་ཨ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཟུགས་ཅན་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བོ་དྷི་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་དེ་ཉིད་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཏིཥྛ་བཛྲ། ཞེས་བྱ་བས་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་བསམས་ལ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་དེ་ལས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་འདུས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་ཟླ་བ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་གཉིས་པ། སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པར་སྔགས་འདིས་བདག་ཉིད་བསམ་པར་བྱའོ། ། སཏྭ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཏ་ཐཱ་མ་ཧཾ། དེའི་འོག་ཏུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་དྲུག་པ་བསམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ།

In the language of India: Śatākṣaravidhi. In the language of Tibet: Yi ge brgya pa’i cho ga (The Ritual of the Hundred-Syllable [Mantra]). Homage to Mañjuśrī Kumārabhūta. First, sitting in the sattvaparyaṅka posture, one should visualize all the buddhas and bodhisattvas in the space before one in that location. Having first performed offerings to them, as well as taking refuge in the Three Jewels, confessing misdeeds, rejoicing in merit, generating the mind of awakening (bodhicitta), and abiding in the path, and so forth, one should thereafter cause oneself and all phenomena to become non-apparent and meditate on emptiness with this mantra: Oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’haṃ. Then, with the mantra: Oṃ cittaprativedhaṃ karomi, one should generate the form of a moon maṇḍala from the complete transformation of the syllable A. Then, with the mantra: Oṃ bodhicittam utpādayāmi, one should cause that very [moon] to expand. With "Oṃ tiṣṭha vajra," one should visualize a vajra arising from the syllable Hūṃ, abiding pervasively throughout the entire expanse of space. Then, from the form of that vajra, the assembly of buddhas and bodhisattvas gathers; and from the complete transformation of the vajra and the moon, one should visualize oneself as the Blessed One Vajrasattva, with two hands, white in color, and holding a vajra and a bell, with this mantra: Sattva sarvatathāgata tathāham. Thereafter, one should visualize a sixteen-spoked wheel arising from the syllable Hūṃ, and upon that, a crossed vajra (viśvavajra).

structureTitle block: the Sanskrit title is given as it is transmitted in Tibetan transliteration, not reconstructed from Sanskrit sources; the Tibetan title is translated after it.

homonymསངས་རྒྱས is rendered “buddha” here; the glossary also records Awakened, awakened, Buddha for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

homonymཟླ་བ is rendered “moon; month” here; the glossary also records Candrā, Candramas, Moon for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

homonymདཀྱིལ་འཁོར is rendered “maṇḍala” here; the glossary also records inner circle, maṇḍalaka, disk for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

homonymབཅོམ་ལྡན་འདས is rendered “the Blessed One” here; the glossary also records blessed, Blessed One, bhagavān for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

Terms and glossary notes (15)

terminologyསངས་རྒྱས → “buddha”. The title, not a name. In Old Tibetan the spelling is usually སངས་རྒྱས already; the plural sense ('the buddhas') is carried by context, not by a suffix.

definitionསངས་རྒྱས “buddha” — The Indic term buddha means "The Awakened One" and is used in Buddhism as an epithet for the historical Buddha Siddhārtha Gautama as well as other spiritually enlightened beings in general.

terminologyསྔགས → “mantra”. སྔགས་པ is a mantra-practitioner, not 'the mantric one'.

definitionསྔགས “mantra” — A formula of words or syllables that are recited aloud or mentally in order to bring about a magical or soteriological effect or result. The term has been interpretively etymologized to mean “that which protects ( trā )

definitionསྟོང་པ་ཉིད “emptiness” — Emptiness denotes the ultimate nature of reality, the total absence of inherent existence and self-identity with respect to all phenomena.

periodཟླ་བ → “moon; month”. In calendrical and cosmological passages ཟླ་བ is 'month' (twelve months to a year) or 'moon', not the god Candra. Candra is the rendering only where the text addresses or names the deity — a sūtra listing the moon as a time unit is not naming a god.

definitionཟླ་བ “moon; month” — The deity of the moon, as well as the moon itself. In the Kāraṇḍavyūha , when Avalokiteśvara emanates Candra , it is the deity that is meant.

definitionདཀྱིལ་འཁོར “maṇḍala” — A small ritual space, usually on the ground which is smeared with cow-dung and other substances, where offerings are made.

terminologyབཅོམ་ལྡན་འདས → “the Blessed One”. 84000 harmonises on 'the Blessed One'. Do not alternate with 'Bhagavān' inside one text.

termཕྱག་འཚལ → homage

termསངས་རྒྱས → buddha

termམཆོད་པ → offering

termསྔགས → mantra

termསྟོང་པ་ཉིད → emptiness

termཟླ་བ → moon; month

དེའི་ལྟེ་བར་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་དུ་བཞུགས་པར་བསམ་མོ། ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་མི་བསྐྱོད་པ། ལྷོར་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། ནུབ་ཏུ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ། བྱང་དུ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། ཤར་ལྷོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ། ཕྱག་གཉིས་པ་སྐུ་མདོག་ནག་པོ། ཕྱག་གཡོན་པ་དཀུར་བརྟེན་པ། ཕྱག་རྐེད་པར་འཇོག་པ། ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པའོ། ། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་མ་སྐུ་མདོག་སེར་བ་ཕྱག་གཉིས་པ་ཕྱག་གཡོན་པ་དཀུར་བརྟེན་པ། ཕྱག་གཡས་ན་རིན་པོ་ཆེ་བསྣམས་པའོ། ། ནུབ་བྱང་དུ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་མ་སྐུ་མདོག་དམར་བ། ཕྱག་གཉིས་པ་ཕྱག་གཡོན་པ་དཀུར་བརྟེན་པ། ཕྱག་གཡས་ན་པདྨ་བསྣམས་པའོ། ། བྱང་ཤར་དུ་རྡོ་རྗེ་ལས་མ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་གཉིས་པ་ཕྱག་གཡོན་དཀུར་བརྟེན་པ། ཕྱག་གཡས་ན་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པའོ། ། འཁོར་ལོའི་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ་བསྐོར་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་རྩིབས་བཅུ་དྲུག་ལ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རྩིབས་ཀྱི་དབུས་སུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་གཡོན་པ་བསྙེམས་པས་དཀུར་བརྟེན་པ། ཕྱག་གཡས་ན་རང་གི་ཐུགས་ཀར་རྡོ་རྗེ་བསྟོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་འགུགས་པའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་ཕྱག་ན་མདའ་གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལེགས་པ་སྐུ་མདོག་མརྒད་ལྟ་བུ།

At its center, one should visualize the glorious Vajrasattva seated upon a multicolored lotus. In the east is Akṣobhya; in the south, Ratnasambhava; in the west, Amitābha; and in the north, Amoghasiddhi. In the southeast is Vajrasattvī, two-armed and black in color, with her left hand resting on her hip and her right hand holding a vajra at her waist. In the southwest is Vajraratnī, yellow in color and two-armed, with her left hand resting on her hip and her right hand holding a jewel. In the northwest is Vajradharmā, red in color and two-armed, with her left hand resting on her hip and her right hand holding a lotus. In the northeast is Vajrakarmā, green in color and two-armed, with her left hand resting on her hip and her right hand holding a crossed vajra. Starting from the direction of Īśāna and proceeding clockwise, one should visualize Vajrasattva and the others upon the sixteen spokes, each seated upon a moon maṇḍala atop a multicolored lotus in the center of the spoke. Among them, in the direction of Īśāna is Vajrasattva, green in color, with his left hand resting on his hip in a gesture of pride, and his right hand holding a vajra at his heart in the manner of praise. Vajrarāja is yellow in color, abiding in the manner of summoning with a vajra hook. Vajrarāga is black in color, holding a bow and arrow in his hands. Vajrasādhu is the color of emerald.

homonymཆོས is rendered “dharma” here; the glossary also records special qualities, phenomena, qualities for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

Terms and glossary notes (11)

terminologyམི་བསྐྱོད་པ → “Akṣobhya”. Literally 'the immovable one'; the deity name stays Akṣobhya in tantric texts, 'Immovable' in some sūtra registers — pick one per text and record it.

definitionམི་བསྐྱོད་པ “Akṣobhya” — Literally “Not Disturbed” or “Immovable One.” The buddha in the eastern realm of Abhirati. A well-known buddha in early Mahāyāna, regarded in the higher tantras as the head of one of the five buddha families, the…

periodཆོས → “dharma”. In Abhidharma lists (སྐྱེ་མཆེད, ཁམས) ཆོས is 'phenomena', the objects of mind — not the Buddhist teaching. Same word, two referents; the list decides.

definitionཆོས “dharma” — The term “ dharma ” ( chos ) conveys ten different meanings, according to Vasubandhu’s Vyākhyāyukti .

definitionབསྟོད་པ “praise” — An encomium or hymn of praise.

termརྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ → Vajrasattva

termམི་བསྐྱོད་པ → Akṣobhya

termཆོས → dharma

termཟླ་བ → moon; month

termདཀྱིལ་འཁོར → maṇḍala

termབསྟོད་པ → praise

ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་རང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་སུ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྲེང་བ་འཆིང་བའི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ཐུགས་ཀར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཛིན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་སྐུ་མདོག་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྔོ་བསངས་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་རྒྱལ་མཚན་འཛིན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་སྐུ་མདོག་པདྨའི་རྩ་བ་ལྟར་དཀར་པོ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་སོའི་ཕྲེང་བ་གཉི་ག་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་གཉིས་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་སྐུ་མདོག་དམར་སྐྱ་ཕྱག་གཡོན་པས་པདྨའི་སྡོང་བུ་འཛིན་ཅིང་ཕྱག་གཡས་པས་པདྨའི་འདབ་མ་འབྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་སྐུ་མདོག་གུར་ཀུམ་གྱི་མདོག་ཅན། ཕྱག་གཡོན་པས་ཐུགས་ཀར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གླེགས་བམ་བསྣམས་པ་ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་རལ་གྲི་འཕྱར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱུ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བ་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཕྱག་གཡོན་པ་ན་དུང་བསྣམས་པ་ཕྱག་གཡས་པ་ལྕེའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་བསྣམས་ནས་སྤྱི་བོར་འཇོག་ཅིང་གར་མཛད་པས་བཞུགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྲུང་བ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆ་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་མཆེ་བ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་ཐད་ཀར་བསྣམས་ནས་གདུག་པ་ཐམས་ཅད་འཇིགས་པར་བྱེད་པས་བཞུགས་པའོ། །

With his two hands, he bestows the words of "Excellent!" (sādhu). Vajraratna is yellow in color and dwells at the site of his own empowerment, holding a garland of empowerment in his two hands in the manner of binding it. Vajrasūrya is red in color and holds a maṇḍala of the sun at his heart with his two hands. Vajradhvaja is dark blue like the sky and holds a victory banner of the wish-fulfilling jewel with his two hands. Vajrahasa is white like the root of a lotus and holds two vajras together with rows of teeth in his two hands. Vajradharma is pale red in color; with his left hand he holds the stem of a lotus, and with his right hand he opens a lotus petal. Vajratīkṣṇa is the color of saffron; with his left hand he holds a volume of the Prajñāpāramitā at his heart, and with his right hand he brandishes a sword. Vajrahetu is golden in color and is endowed with the mudrā of the wheel of Dharma. Vajrabhāṣa is red in color; in his left hand he holds a conch, and his right hand is endowed with the mudrā of the tongue. Vajrakarma is green in color and dwells performing a dance, holding a three-pointed vajra with his two hands and placing it upon his crown. Vajrarakṣa is yellow in color and holds a vajra armor with his two hands. Vajrayakṣa is black in color and dwells terrifying all malevolent beings, naturally holding two fangs straight out with his two hands.

རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ་དང་ལྡན་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་ས་མ་ཡ་ཧོ། ། ཧཾ་ཞེས་བྱ་བས་བདག་ཉིད་ལ་བལྟས་ལ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་མདུན་དུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་པར་བསྒོམས་ལ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཨ་ཧཾ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་སྙིང་གར་བཅུག་སྟེ། བདག་དང་མི་གཉིས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བ་རྡོ་རྗེ་འོད་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ་ཅན་གྱི་ལྕེ་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་རྣམས་ཀྱི་བུམ་པའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་ཅོད་པན་གྱི་དབང་དང་། ཕྲེང་བའི་དབང་དང་། རྡོ་རྗེའི་དབང་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བསམ་མོ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་ཆོ་ག་རྫོགས་སོ། །

One should visualize the Vajra Fist, white in color, holding a vajra with both hands. Then, having bound the mudrā of Vajrasattvī, one looks at oneself while reciting "samaya hoḥ" and "haṃ." Then, with "samaya stvaṃ," one meditates on the wisdom being (jñānasattva) seated upon a moon maṇḍala in front. With "samaya stvaṃ ahaṃ," one places [the wisdom being] into the heart and meditates on the identity of oneself and the [wisdom being] as non-dual. Then, one should visualize the tongue in the form of a vajra possessing light, arising from the syllable HŪṂ. Then, one should visualize the five Blessed Tathāgatas conferring the vase empowerment, the crown empowerment, the garland empowerment, the vajra empowerment, and so forth, through Vajrasattvī and the others. This concludes the ritual of the hundred syllables.

structureColophon: closes the text and names the translators or author.

homonymདེ་བཞིན་གཤེགས་པ is rendered “tathāgata” here; the glossary also records thus-gone, Thus-Gone One, thus-gone one for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

Terms and glossary notes (7)

terminologyདེ་བཞིན་གཤེགས་པ → “tathāgata”. Kept as the Sanskrit loan in translation (84000 practice), not 'Thus-Gone One'.

definitionདེ་བཞིན་གཤེགས་པ “tathāgata” — A frequently used synonym for buddha . According to different explanations, it can be read as tathā-gata , literally meaning “one who has thus gone,” or as tathā-āgata , “one who has thus come.” Gata , though literally…

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termཟླ་བ → moon; month

termདཀྱིལ་འཁོར → maṇḍala

termབཅོམ་ལྡན་འདས → the Blessed One

termདེ་བཞིན་གཤེགས་པ → tathāgata

Terminology used in this text (15)

Term	Rendering	×	Note
དཀྱིལ་འཁོར	maṇḍala	4
ཟླ་བ	moon; month	3	In calendrical and cosmological passages ཟླ་བ is 'month' (twelve months to a year) or 'moon', not the god Candra. Candra
བཅོམ་ལྡན་འདས	the Blessed One	2	84000 harmonises on 'the Blessed One'. Do not alternate with 'Bhagavān' inside one text.
རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ	Vajrasattva	2
ཕྱག་འཚལ	homage	1
སངས་རྒྱས	buddha	1	The title, not a name. In Old Tibetan the spelling is usually སངས་རྒྱས already; the plural sense ('the buddhas') is carr
མཆོད་པ	offering	1
སྔགས	mantra	1	སྔགས་པ is a mantra-practitioner, not 'the mantric one'.
སྟོང་པ་ཉིད	emptiness	1
མི་བསྐྱོད་པ	Akṣobhya	1	Literally 'the immovable one'; the deity name stays Akṣobhya in tantric texts, 'Immovable' in some sūtra registers — pic
ཆོས	dharma	1	In Abhidharma lists (སྐྱེ་མཆེད, ཁམས) ཆོས is 'phenomena', the objects of mind — not the Buddhist teaching. Same word, two
བསྟོད་པ	praise	1
རྒྱལ་པོ	king	1
གནོད་སྦྱིན	yakṣa	1
དེ་བཞིན་གཤེགས་པ	tathāgata	1	Kept as the Sanskrit loan in translation (84000 practice), not 'Thus-Gone One'.

Cite thisAnuvāda, “A Ritual of the One Hundred Syllable Mantra” (Toh 2649), machine draft, 2026.https://naxiai.com/tibetan/works/toh2649

Colophon

Source: tengyur vol. 068. Derge Kangyur/Tengyur e-text, Esukhia/Barom edition — public domain (mechanical reproduction).

Translation status: Not among 84000's published translations, and not in progress there. Translations published elsewhere have not been searched for, so one may exist. (source: 84000 catalogue + registry; checked 2026-11-10).

Set in Newsreader and EB Garamond; Tibetan in Noto Serif Tibetan; Chinese in Noto Serif SC.

Anuvāda · NaxiAI