An Extensive Commentary on the Great King of Subtle Yoga Rituals called “The Radiant King of the Purification of All Bad Transmigrations”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་སརྦ་དུརྒ་ཏི་པ་རི་ཤོ་དྷ་ནེ་ཏེ་ཛོ་རཱ་ཛཱ་ནཱ་མ་ཀལྤ་རཱ་ཛ་སྱ་ཊཱི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཆོ་ག་ཞིབ་མོའི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོའི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྷ་མོ་སྐུལ་བྱེད་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་གིས་ཐུགས་རྗེ་དཔག་མེད་དང་། ། ཤེས་རབ་དཔག་མེད་སྟོབས་ཀྱིས་ནི། ། འགྲོ་བ་ཕོངས་པ་ཀུན་སྐྱོབ་པ། ། བསམ་ཡས་མཐུ་མངའ་དེར་བདག་འདུད། ། འགྲོ་བའི་ངན་འགྲོ་མ་ལུས་ཟད་མཛད་མཐོ་རིས་བདེ་སྩོལ་བ། ། གང་འདིར་རྡོ་རྗེའི་རིགས་འཁྲུངས་དེ་ལའང་རབ་ཏུ་དང་བས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། དཔལ་ལྡན་རྒྱུད་ཆེན་ཆོ་ག་མང་པོའི་རིན་ཆེན་མཛོད་གྱུར་པ། ། ངན་སོང་ཀུན་སྦྱོང་ཞེས་བྱ་འདི་ནི་བདག་གིས་འབད་པས་དབྱེ། ། རྒྱུད་ཆེན་རབ་ཟབ་མཚོ་ཆེན་འདྲ་བ་འདི་ལ་བདག་འདྲའི་བློས། ། གཏིང་དཔག་རབ་ཏུ་དཀའ་ཞིང་འཁྲུལ་པའི་དགྲ་ཚོགས་རབ་མང་ཡང་། ། རང་གིས་དད་དང་དམན་པའི་མི་རྣམས་དགའ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། ། གཞུང་གི་རྒྱ་མཚོར་བདག་འཇུག་འདི་ལ་བརྩེར་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱོབས། དེང་སང་འགྲོ་རྣམས་ཤེས་རབ་ཞན་ཅིང་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ལྡན། ། དེ་དག་རྣམས་ཀྱིས་རིན་ཆེན་རྒྱུད་འདི་མ་རུངས་བྱས་པར་མཐོང་། ། དེ་ཕྱིར་ལོག་པར་སྨྲ་བ་ཚར་གཅོད་མཁས་པ་དགའ་སྐྱེད་འདི། ། བློ་ལྡན་ལུང་དང་རིགས་པས་འཇལ་རྣམས་གུས་པས་ཉོན། ། དེ་ལ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི།

In the language of India: Ārya-sarvadurgatipariśodhanatejorājā-nāma-kalparāja-ṭīkā. In the language of Tibet: Phags pa ngan song thams cad yongs su sbyong ba gzi brjid kyi rgyal po zhes bya ba cho ga zhib mo’i rgyal po chen po’i rgya cher ’grel pa (The Extensive Commentary on the Great King of Detailed Rituals, the Noble King of Splendor that Completely Purifies All Lower Realms). Homage to the Three Jewels! Homage to glorious Vajrasattva! Homage to the glorious goddess Tārā! I bow to him who, through the power of immeasurable compassion and immeasurable insight, protects all destitute beings and possesses inconceivable might. I prostrate with supreme faith to him who was born into the Vajra family and who exhausts all the lower realms of beings without exception, bestowing the bliss of the higher realms. This Sarvadurgatipariśodhana, a treasury of jewels consisting of many rituals from the glorious great tantra, I shall now open with diligence. Although the depths of this great, profound ocean-like tantra are difficult for a mind like mine to fathom, and though the hosts of enemies—delusions—are very numerous, I shall enter this ocean of the text out of my own faith and to bring joy to those of lesser capacity. May the compassionate protect me as I enter this ocean of the scripture. Nowadays, beings have weak insight and are possessed of manifest pride; seeing this, they have brought this precious tantra to ruin. Therefore, those who are skilled in refuting false speech and who delight in the wise, and those who possess the intelligence to evaluate through scripture and reasoning, listen with devotion! In that regard, the perfectly enlightened Buddhas...

བརྒྱ་ལམ་ན་རེས་འགའ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་དུ་འབྱུང་བ་ནི་ཤིང་ཨུ་དུམྺཱ་རའི་མེ་ཏོག་དང་འདྲ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ། འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་རྣམས། ། ཨུ་དུམྺཱ་རའི་མེ་ཏོག་བཞིན། ། བརྒྱ་ལམ་ན་ནི་ལན་འགའ་ཞིག། འབྱུང་འགྱུར་ཡང་ན་མི་འབྱུང་ངོ་། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་གཞི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་སྡེ་པའི་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱའི་སྒྲ་འདི་ཡང་། ། འཇིག་རྟེན་དག་ན་རབ་ཏུ་དཀོན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། བརྒྱ་ལམ་ན་འབྱུང་བའི་དུས་ནི་བཞི་སྟེ། རྫོགས་ལྡན་གྱི་དུས་དང་། གཉིས་ལྡན་གྱི་དུས་དང་། གསུམ་ལྡན་གྱི་དུས་དང་། རྩོད་པའི་དུས་སོ། ། དེ་ལ་བདག་ཅག་གི་བླ་མ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཤཱཀྱའི་སྐྱེས་མཆོག་འདི་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་བསྐུལ་བའི་སྨོན་ལམ་གྱི་མཐུས། སྙིགས་མ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་རྩོད་པའི་དུས་སུ་འདམ་གྱི་པདྨ་བཞིན་དུ་འབྱུང་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། ང་དང་གཞན་དག་བྱས་དུས་དེ། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་རྩོད་པའི་དུས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྩོད་པའི་དུས་འདི་ནི་ལྟ་བའི་སྙིགས་མ་ལ་གནས་པས། ལྟ་བ་ཐ་དད་པ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་གླགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་པས་གདུལ་བྱ་དག་འདུལ་གྱི། རྫོགས་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ལྟར། ཐེག་པ་གཅིག་གིས་ནི་འདུལ་བར་མི་ནུས་ཏེ། རྟ་ཅང་ཤེས་དང་། དམུ་རྒོད་དག་ལྟ་བུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས།

The appearance of a buddha in the world occurs only once in a great while, like the blooming of the udumbara flower. As it is said in the Vairocanābhisambodhi Tantra: "The omniscient ones in the world are like the udumbara flower; they appear only once in a great while, or perhaps they do not appear at all." Likewise, the Prātimokṣa Sūtra of the Noble Mūlasarvāstivāda school states: "Even this sound 'Buddha' is extremely rare in the worlds." There are four periods during which such an appearance occurs: the Age of Perfection (Kṛtayuga), the Age of Two (Dvāparayuga), the Age of Three (Tretāyuga), and the Age of Conflict (Kaliyuga). Our guru, the Truly and Perfectly Enlightened Buddha, the Supreme Being of the Śākyas, appeared through the power of aspirations impelled by great compassion during this Age of Conflict, which is characterized by the five degenerations. As it is said in the Ārya-laṅkāvatāra Sūtra: "I and others appeared in the Age of Perfection; the Lion of the Śākyas appeared in the Age of Conflict." Because this Age of Conflict is characterized by the degeneration of views and is beset by the sixty-two different philosophical systems, the Buddha tames disciples through various vehicles. He cannot tame beings through a single vehicle in the same way as he did during the Age of Perfection and the others, just as one cannot tame a noble steed and a wild horse with the same method. For this reason, the Truly and Perfectly Enlightened Buddha—

མདོ་སྡེ་དང་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་སྟོན་པའི་གཞུང་རབ་ཏུ་མང་པོ་གསུངས་ལ། འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་བསྟན་པའི་གཞུང་ཡང་རབ་ཏུ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་མོད་ཀྱི། དེ་དག་གིས་འདུལ་བ་མ་ཡིན་པ་ལྷའི་བུ་ནོར་བུ་དྲི་མ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆེད་དུ། ཡང་འཕགས་པ་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འདི་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་གནས་སུ་དགའ་བའི་ཚལ་དེར་གསུངས་སོ། ། དེར་གསུངས་པའི་རྒྱུད་འདི་ནི་དབང་པོའི་རིམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཉན་པ་ལ་སོགས་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་སྔོན་གྱི་བྱེད་པས་ཀྱང་དབང་པོ་ཐ་དད་དེ། ཉེ་རྒྱལ་དང་པང་ནས་སྐྱེས་ལྟ་བུ་མགོ་སྨོས་པས་གོ་བ་དང་འཕགས་པ་ཅང་ཤེས་ཀཽཎྜི་ནྱ་ལ་སོགས་པའི་ལྔ་སྡེ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པ་དོན་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་གོ་བ་དང་། ས་ནུ་ལ་སོགས་པ་དོན་རྣམ་པར་སྤྲོས་པས་གོ་བ་དག་དང་། འཕགས་པ་ལམ་བསྟན་ལ་སོགས་པ་ཚིག་ལྷུར་ལེན་པའི་གང་ཟག་དག་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྐྱེན་གྱིས་ཀྱང་དེ་ཐ་དད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། མ་ག་དྷཱ་པ་ཟུར་གྱིས་གོ། ། ཀོ་ས་ལ་བ་ཡིག་ཕྱེད་ཀྱིས། ། པཉྩ་ལ་པ་བརྗོད་ན་ཤེས། ། ནུབ་མི་མ་སྨྲས་མི་ཤེས་སོ། ། ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དབང་པོ་རྣོ་བ་དང་འབྲིང་དང་། དབང་པོ་རྟུལ་པོ་དེ་དག་གི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། རྒྱུད་འདི་ཚུལ་གསུམ་གྱིས་བཤད་པར་བྱའོ། ། མགོ་སྨོས་བས་གོ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། དོན་དང་ལྡན་པའི་མཚན་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང་། དོན་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་གོ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། རྒྱུད་ཀྱི་དོན་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་། རྣམ་པར་སྤྲོས་པས་གོ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། ཡན་ལག་ལྔས་གཞུང་བཤད་པའོ། །

Although he taught a great many scriptures that show the paths of the Sūtras and Secret Mantra, and also taught a vast number of scriptures that show the nature of the worldly path, those did not tame [beings such as] the divine son Vimalaratna and others. Therefore, for their sake, this great king of tantras called the Noble Sarvadurgatipariśodhana was taught in the Joyful Grove (Nandana) in the Abode of the Thirty-Three. This tantra taught there is to be heard and so forth by those of three levels of faculties. This is because, due to their past actions, there exist individuals with different faculties: those like Upatiṣya and Kolita who understand through a mere mention; those like the noble group of five, beginning with Kauṇḍinya, who understand through the detailed analysis of the meaning; and those like Śaṇḍa who understand through extensive elaboration of the meaning; as well as individuals like the noble Mārgadeva who are intent upon the literal words. Furthermore, they differ due to conditions, as it is said: "The people of Magadha understand by a sidelong glance; the people of Kosala, by half a letter; the people of Pañcāla, by being told; the people of the West do not understand without being told." Therefore, for the sake of those with sharp, middling, and dull faculties, this tantra should be explained by way of three methods: for those who understand through a mere mention, the establishment of the meaningful title; for those who understand through the detailed analysis of the meaning, the analysis of the meaning of the tantra; and for those who understand through extensive elaboration, the explanation of the text by way of the five branches.

ཚིག་ལ་འཆེ་བ་དག་ཀྱང་། ཐུགས་རྗེའི་དབང་གིས་མཚན་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པས་སྦྱོར་བར་དགོངས་པ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བར་ཡུལ་དུ་བྱས་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། མཁས་པ་འཇིག་རྟེན་འདས་སམ་མྱ་ངན་འདས་ཀྱང་རུང་། ། ཆོས་ཉིད་སྐྱོན་མེད་ཆོས་རྣམས་སྟོན་པ་འདི་གནས་ཏེ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་རྗེས་སུ་རྟོགས། ། དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཤེས་སངས་རྒྱས་མཚན་གསོལ་ཏོ། ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་། གཞན་ཡང་། འདུ་ཤེས་ཙམ་ཡང་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ། རང་གི་ངོ་བོར་བསྟན་དུ་མེད། ། ཡེ་ཤེས་རང་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ། ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཤེས་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་ཚིག་འདི་གཉིས་ཀྱིས་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་ལ། ཡེ་ཤེས་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་ནི། ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཇི་སྐད་དུ། ། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་མི་གཡོ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་གསུམ་པོ་དེ་ལ་བརྟེན། ། མཉམ་པ་ཉིད་དང་སོ་སོར་རྟོག། བྱ་བ་གྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ། ། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ང་ཡི་མེད། ། ཡོངས་སུ་མ་ཆད་རྟག་ཏུ་ལྡན། ། ཤེས་བྱ་ཀུན་ལ་མ་རྨོངས་ལ། ། རྟག་ཏུ་དེ་ལ་མངོན་ཕོགས་མིན། ། ཡེ་ཤེས་ཀུན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཕྱིར། ། ཡེ་ཤེས་འབྱུང་གནས་ཆེན་པོ་འདྲ། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད། ། ཡེ་ཤེས་གཟུགས་བརྙན་འབྱུང་ཕྱིར་ཏེ། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་དབྱེར་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡུལ་དུ་མཛད་ལ། ཀུན་རྫོབ་པའི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་སྐད་ཅིག་ལ་མ་ལུས་པར་སྣང་ཞིང་སྣང་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཡང་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའོ། །

Even those who are attached to words, through the power of compassion, take as their object the very intention of the application [of the teaching], such as the apprehension of signs, exactly as it is. As it is said: "Whether the Sage has transcended the world or has passed into nirvāṇa, this teaching of the faultless nature of phenomena (dharmatā) remains. The Bodhisattva realizes this suchness (tathatā); therefore, he is given the name 'Buddha,' the Tathāgata." Furthermore: "Because even mere perception has been abandoned, it cannot be shown as having its own essence. That which is called 'wisdom alone' is what is known as the Tathāgata." Thus, these two verses teach the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna). Regarding the definition of that wisdom, the Sūtrālaṃkāra states: "The mirror-like wisdom is unmoving; the other three wisdoms depend upon it: the wisdom of equality, the wisdom of discernment, and the wisdom of accomplishing activities. The mirror-like wisdom is without 'I'; it is uninterrupted and ever-present. It is undeluded regarding all objects of knowledge, yet it is never directed toward them. Because it is the cause of all wisdoms, it is like a great source of wisdom. It is the very Sambhogakāya Buddha, because the reflections of wisdom arise from it." Therefore, the wisdom of the perfectly complete Buddha takes as its object the expanse of phenomena (dharmadhātu) in an inseparable manner. Furthermore, conventional entities, however they appear, appear without exception in a single instant, yet there is no actual orientation toward those appearances. Consequently, the object of a Buddha is inconceivable.

གལ་ཏེ་ཡེ་ཤེས་འདི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ན། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། ཡེ་ཤེས་འདི་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་མི་གནས་ནི། གལ་ཏེ་བདག་གཅིག་མེད་དུ་ཟིན་ན་ནི། དེ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཞི་བ་སྟོང་པའང་མེད། ། རང་འབྱུང་རྡུལ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་བསལ་བ་ཡི། ། བདེར་གཤེགས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་ཇི་ལྟར་འབྱུང་། ། ཞེས་འཕགས་པ་སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། ། བསྐལ་པ་མང་པོར་དེ་ལྟ་བུར་གོམས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར། རྒྱུའི་བྱེད་པའི་མཐུ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱའོ། ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་སྐྱེ་བའི་བར་ཆད་ཇི་སྙེད་པ་ནི་དགྲ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དགྲ་དང་ཆོས་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་གང་གིས་སྤངས་པ་དེ་ནི་བཅོམ་པ་སྟེ། འདིས་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་ལ། ཡེ་ཤེས་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། བསྒོམ་པ་དག་པས་སེམས་ཅན་ལ། ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་འདོད། ། མི་གནས་ཞི་བར་ཞུགས་པ་ནི། ། མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པར་འདོད། ། དུས་རྣམས་ཀུན་དུ་བྱམས་པ་དང་། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དག་དང་ལྡན། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་མོས་པ་བཞིན། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ནི་ངེས་པར་སྟོན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡང་ན་ཡེ་ཤེས་འདི་དང་ལྡན་པ་ནི་མཆོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན། ཨ་ར་ཧད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པར་བྱ་བའམ། ཡང་ན་ཡེ་ཤེས་འདི་དང་ལྡན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་འོས་ན་ཨ་ར་ཧད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འོས་པའོ། ། ཡང་དག་པའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ།

If this wisdom were not of such a nature, it would not be omniscient. If this wisdom did not abide as a mere illusion, and if a self did not exist, then its object—the peace of emptiness—would also not exist. How could the bodies of the Sugatas, in which self-arisen atoms are utterly purified, come into being? Such would be the faults spoken of in the Gaṇḍavyūha Sūtra. Because one has familiarized oneself in such a way for many eons, this should be inferred from the power of the causal process. Regarding the term arhat: all conceptualizations such as subject and object, which are as many as the obstacles to the arising of the path of the Bodhisattvas, are called "enemies" because they share the characteristics of an enemy. That wisdom by which they are abandoned is "conquered" (bcom pa). This demonstrates the wisdom of equality (samatājñāna). Furthermore, the definition of that wisdom is stated in the Sūtrālaṃkāra: "Through the purity of meditation, the wisdom of equality is asserted for sentient beings. Entering into the peace of non-abiding is asserted to be the wisdom of equality. At all times, it is endowed with love and great compassion; it definitely displays the Buddha-body to sentient beings according to their inclinations." Alternatively, because one who possesses this wisdom is worthy of being honored, arhat means "worthy of honor" (mchod par bya ba). Or, because one who possesses this wisdom is fit to be a King of Dharma, arhat means "fit" ('os pa). Regarding the term "Perfect Buddha" (samyaksambuddha):

ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཁྱེན་པ་ལ་ཡང་དག་པར་རོ། ། སཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སཾ་པུཪྞ་སྟེ་རྫོགས་པར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་སཾ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་སྟེ་སྐྱེས་བུ་ལེགས་པར་སད་པ་བཞིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་ཞེས་བྱ་བ་དང་རྫོགས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་འཆད་པའོ། ། ཡང་ན་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་སྟེ། མེ་ཏོག་པདྨ་རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་ལྟ་བུའོ། ། འདིས་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་མདོ་སྡེ་རྒྱན་དེ་ཉིད་ལས། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། ཤེས་བྱ་ཀུན་ལ་རྟག་མི་ཐོགས། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་གཟུངས་རྣམས་ཀྱི། ། གཏེར་དང་འདྲ་བ་ཁོ་ན་ཡིན། ། འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་སུ་ནི། ། འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་སྟོན་མཛད་པ། ། ཐེ་ཚོམ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པ་ཡིན། ། ཆོས་ཆེན་ཆར་ནི་རབ་ཏུ་འབེབས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ངན་སོང་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ངན་སོང་ནི་དམྱལ་བ་དང་དུད་འགྲོ་དང་ཡི་དྭགས་རྣམས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་ལུས་པར་རོ། ། ཡོངས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐར་ཐུག་པར་རོ། ། སྦྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་དག་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་འདི་ཉིད་ལས། ངན་སོང་གི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། འདིས་ནི་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ཉིད་ལས།

Regarding the knowledge of the actual nature of phenomena, it is "perfectly" (saṃ). The term saṃ is saṃpūrṇa, meaning "complete." Therefore, saṃ refers to the knowledge of the full extent of phenomena. The term buddha means "thoroughly awakened," like a person who has fully woken up. Thus, "perfectly" and "completely" explain this very term buddha. Alternatively, buddha means "fully blossomed," like a lotus flower in full bloom. This teaches the wisdom of individual discernment (pratyavekṣaṇā-jñāna). Regarding the definition of that wisdom, the Sūtrālaṃkāra itself states: "The wisdom of individual discernment Is forever unimpeded regarding all objects of knowledge. It is exactly like a treasury Of meditative concentrations and dhāraṇīs. Within the circles of the assembly, It displays all forms of excellence, Severs all doubts, And causes the great rain of Dharma to fall." Regarding the phrase "completely purifying all miserable realms" (sarvadurgatipariśodhana): "miserable realms" refers to the hells, animals, and hungry ghosts. "All" means without exception. "Completely" means to the ultimate limit. "Purifying" means to purify the nature of both cause and effect. As it is said in this very text: "Having entered into the meditative absorption called 'completely purifying all the continuums of the miserable realms,'" and so forth. This teaches the all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna). The definition of that wisdom is also found in the Sūtrālaṃkāra itself:

བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། ཁམས་རྣམས་ཀུན་དུ་སྣ་ཚོགས་ཤིང་། ། དཔག་མེད་བསམ་ཡས་སྤྲུལ་པ་ཡིས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་སྒྲུབ་པའོ། ། སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པ་དེར་རྟག་ཏུ། ། མཛད་པ་གྲུབ་པའི་བྱེ་བྲག་དང་། ། གྲངས་དང་ཞིང་གི་རྣམ་ཀུན་དུ། ། བསམ་མི་ཁྱབ་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ལ། ཡེ་ཤེས་བཞི་ཆར་གྱི་དོན་བསྡུས་པ་ཡང་། དེ་ཉིད་ལས། འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང་སེམས་མཉམ་ཕྱིར། ། ཡང་དག་ཆོས་རབ་སྟོན་ཕྱིར་དང་། ། བྱ་བ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ། ཡེ་ཤེས་བཞི་པོ་ཡང་དག་འབྱུང་། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་དེ་དག་བདག་ཉིད་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ཉིད་ཐ་དད་པའི་ཆོས་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་མཆོག་ཡིན་པས་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་གྱི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ནི། འདིར་ཕྱིར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་བཟློག་པས་བསྟན་པའམ་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་མཚན་མ་མང་པོར་རྟོགས་པས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདུས་པའི་རྒྱུད་ཕྱི་མའི་ཕྱི་མ་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། རྟག་ཏུ་རྣམ་མི་རྟོག་ལས་བྱུང་། ། མི་རྟོག་པ་ཡི་ཡེ་ཤེས་ལ། ། དེ་ཕྱིར་རྟོག་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། མི་རྟོག་གང་ལ་རྟོག་ཉིད་དུ། ། བརྟགས་པས་རྟོག་ལས་བྱུང་བ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། དེ་ཕྱིར་རྟོག་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །

The all-accomplishing wisdom is that which, throughout all realms, through various, immeasurable, and inconceivable emanations, accomplishes the welfare of all sentient beings. Regarding the emanations of the Buddha, it is said: "One should know that the specific activities, the numbers, and the fields of those emanations are always inconceivable in every respect." Furthermore, the summary of the meaning of all four wisdoms is stated in that same text: "Because of grasping, because of the equality of mind, because of perfectly teaching the sublime Dharma, and because of the very accomplishment of activities, the four wisdoms truly arise." When these wisdoms become a single identity, it is called the "King of Splendor," because the utterly pure dharmadhātu is not divided in the slightest. Therefore, because that very dharmadhātu is supreme in outshining all distinct phenomena, it is given that name. As for the form bodies (rūpakāya) that are the nature of those wisdoms, they are here called "conceptualization" because they are taught by way of reversal from non-conceptuality; this is because disciples perceive them through many signs of color and shape. Thus, the Āryatattvasaṃgraha-uttarottaratantra states: "The wisdom of the Buddhas always arises from non-conceptuality; therefore, within non-conceptual wisdom, it is called 'conceptualization'." And: "That which is non-conceptual is conceptualized as being conceptual itself; because it arises from such conceptualization, Vajrasattva, the Great Being, is therefore called 'conceptualization'."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་འབྲས་བུའི་རྒྱུད་བསྟན་ཏེ། རྒྱུ་དེའི་འབྲས་བུའི་རྒྱུད་བསྟན་ཏོ། ། རྒྱུ་དེའི་འབྲས་བུ་དེ་རྐྱེན་གང་གིས་བསྐྱེད་ཅེས་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལ། རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བཟླས་ནས་བརྗོད་དེ། ཀལྤ་ཏི་ཀལྤ་ཞེས་བསྟན་པའི་དབང་གིས། དམ་ཚིག་དང་དབང་དང་བསྙེན་པ་དང་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་ལ། དེ་བས་ན་འདིར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི། ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཉིད་བསྟན་ལ། ཆོ་ག་རྒྱས་པའི་ངོ་བོ་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་བཞི་ནི། འདིར་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ཐབས་ཏེ། དེ་བས་ན་ཀལྤ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བི་དྷི་བི་དྷ་ར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། འདི་ནི་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་དོ། ། དེ་ལྟར་ན་དབང་པོ་རྣོན་པོ་དག་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་མཚན་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་བྱས་པའོ། ། ད་ནི་བསྡུས་པའི་དོན་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་། རྣམ་པར་སྤྲོས་ཏེ་བཤད་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། མངོན་པར་དགའ་སྟེ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་མ་ལུས་པ་ནི། དགོས་པ་དང་བསྡུས་པའི་དོན། ཚིག་གི་དོན་དང་། མཚམས་སྦྱར་བ་དང་། བརྒལ་བའི་ལན་རྣམས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་འདིར་མིང་དང་ཚིག་དང་ཡི་གེའི་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྟན། ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱེད་པའོ། ། དེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་མ་ལུས་པ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་དག་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་ནི་འབྲེལ་པ་སྟེ།

Thus it was said, and so forth. In this way, the tantra of the result has been taught; the tantra of the result of that cause has been taught. Regarding the question of what conditions produce that result of the cause, the term "kalpa" is employed in response to the previous position. By the power of the teaching that kalpa means kalpanā (conceptualization), the "path"—which is the nature of the collection of commitments (samaya), empowerments, approach (sevā), and accomplishment (sādhana)—is expressed here by the word "kalpa." Therefore, by the term "kalpa" here, the extensive ritual itself is shown. The four branches, such as the commitments and so forth, which are the essence of the extensive ritual, are the means for attaining buddhahood here. Consequently, kalpa is a synonym for vidhi (ritual procedure). This is the tantra of the means. Thus, for those of sharp faculties, the mere characteristics of the tantras of cause, result, and means have been shown. Now, one should engage in the detailed explanation and the analysis of the summarized meaning. Accordingly, starting from "Thus have I [heard]" and ending with "rejoiced with great delight," the entire meaning of the tantra shall be well explained through the purpose, the summarized meaning, the meaning of the words, the connections, and the responses to objections. Furthermore, here, the consciousness appearing as the collection of names, phrases, and syllables is shown; it is that which expresses the nature of phenomena (dharma). The entire meaning to be expressed by that is the subject matter (abhidheya). Their existence as the nature of cause and result is the connection (sambandha).

འབྲེལ་པས་དོན་བློས་རྟོགས་པ་ནི་དགོས་པའོ། ། ངན་སོང་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པའི་བར་དུ་དགོས་པའི་དགོས་པའོ། ། དེ་ལྟ་ན་འདིར་ནི་འཇུག་པར་རུང་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་། དགོས་པའི་དགོས་པ་དངོས་སུ་བརྗོད་ཅིང་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དོན་གྱིས་དྲང་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་བསྡུས་པའི་དོན་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འདི་ལ་གླེགས་བམ་མི་མཐུན་པ་མཐོང་ཞིང་། གཙུག་ལག་དང་རིག་པའི་བསྟན་བཅོས་སྔོན་བྱུང་བ་གཞན་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་ཀློག་པའི་སློབ་དཔོན་ལ་སོགས་པས་རབ་ཏུ་ཉམས་པར་ཟད་དོ། ། དེ་ལས་འདིར་ནི་གླེགས་བམ་བར་མའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། དེ་ལ་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་རྣམ་པ་བཞིའོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། བཞུགས་ཏེ་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་གླེང་གཞི་བསྟན་ཏོ། ། ངན་སོང་གི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདུལ་བར་མི་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་གླེང་བསླང་བ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་སྟན་ལས་ལངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་རྒྱུད་ཀྱི་དངོས་པོ་བསྟན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ།

The purpose is the realization of the meaning through the connection. The purpose of the purpose is the attainment of non-abiding nirvāṇa, beginning from the liberation from the lower realms and so forth. Thus, this [text] demonstrates the suitability for engagement. Furthermore, the subject matter is expressed through the names and qualities of the Blessed One, the Tathāgata, the Arhat, and so forth; the purpose of the purpose is explicitly stated, and the connection and other elements are to be inferred by implication. Now, the summarized meaning will be shown. Regarding this King of Tantras, various manuscript versions are observed, and similar discrepancies appear in other ancient treatises of the sciences and scriptures; these are merely the result of the negligence of reading masters and others. Here, the presentation is based on the intermediate manuscript version. In that regard, the summarized meaning has four aspects. How so? From the words "Thus have I [heard]" up to "was dwelling" demonstrates the introductory setting (nidāna). From the words "all the continuums of the lower realms" up to "it is not that there are none whom the Tathāgatas will not discipline" demonstrates the introduction (upodghāta). From the words "Then Śakra, the lord of the gods, rose from his seat" up to "will become like Vajrapāṇi" demonstrates the tantra’s subject matter to be fully known. From the words "When the Blessed One had spoken thus" up to...

མངོན་པར་དགའ་སྟེ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི། མངོན་པར་བསྟོད་པ་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་བསྡུས་པའི་དོན་དེ་དག་ཞིབ་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བླ་མའི་གདམས་ངག་སྟོན་ཏེ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་གླེང་གཞི་གང་ཡིན་པ་ནི། སྡུད་པ་པོ་དང་། དུས་དང་། བསྟན་པ་དང་། སྟོན་པ་དང་། གནས་དང་། འཁོར་དང་། མཆོད་པ་བརྙེས་པ་དང་། ཞུས་པས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། གླེང་བསླང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉེ་བར་འཇུག་པ་དང་། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བསྟན་པ་ཞུས་པའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་འདི་རྩ་བ་དང་ཕྱི་མའི་བྱེ་བྲག་གིས་གཉིས་སུ་བསྟན་ཅིང་རྩ་བའི་རྒྱུད་གང་ཡིན་པ་དེར་ནི། རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཆོ་ག་རབ་ཏུ་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པའི་ཕན་ཡོན་དང་། ། རྟོག་པ་ཡང་དག་པར་གཟུང་བར་བསྟན་པ་དང་བཅས་པའོ། ། རྟོག་པ་ཕྱི་མ་གང་ཡིན་པ་དེར་ཡང་སྔར་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚེ་ཚད་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས་བརྩམས་ཏེ། གང་ཡང་ལྷའི་བདག་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པའི་མཐར་ཐུག་པའོ། ། རྟོག་པ་ཕྱི་མ་ལས་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་ཕྱི་མའི་ཕྱི་མ་དེར་ནི། མ་ལུས་པར་མདོར་བསྡུས་པའི་རང་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་གཉིས་དང་། གང་དག་རྩ་བ་དང་། ཕྱི་མའི་དུམ་བུ་དག་ཏུ་མ་བསྟན་པའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ། ལས་ཀྱི་ཚོགས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་།

The section ending with "rejoicing and following with delight" teaches the praise. Now, the summarized meaning of these points shall be explained in detail. The wise should present the guru’s instructions and apply them to the King of Tantras. In that regard, the introduction consists of the excellence of the compiler, the time, the teaching, the teacher, the location, the retinue, the reception of offerings, and the request. The introduction itself is twofold: the engagement by the Blessed One and the request for the authentic teaching by the gods. The essence of the tantra is also shown to be twofold, distinguished as the Root and the Subsequent. In the Root Tantra, there is the presentation of the great root maṇḍala and its extensive ritual procedures, along with the benefits and the instruction on correctly upholding the ritual manuals (kalpa). In the Subsequent Ritual Manual, there is the maṇḍala of the Blessed One Vajroṣṇīṣa as previously taught, and starting from the maṇḍala of the Blessed One Amitāyus, it culminates in the presentation of the maṇḍala of the nature of the Lord of Gods, the Blessed One Vajrapāṇi Ananta. In the Subsequent of the Subsequent, which arises from the Subsequent Ritual Manual, there are the two great maṇḍalas of the nature that are summarized without exception, as well as the topics not taught in the Root and Subsequent sections: the collection of activities, mudrās, and secret mantras.

ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་རོལ་མོའི་ཆ་བྱད་བརྡུང་བ་རྣམས་དང་། འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་སློབ་མ་གང་དག་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའམ། ཡང་གང་དག་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འདི་ཉན་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་དག་ལ་ལེགས་པར་བསླབ་པ་དང་སྔར་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་དབང་གིས་རྟོག་པ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེས་པའི་དབང་ལས་བྱས་པ་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་བསྟན་པས། ལན་དུ་མཆོད་པའི་བདག་ཉིད་ནི། ། དེ་ནས་བརྒྱ་བྱིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟོད་པ་མཆོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་རིམ་པ། གླེང་གཞི་དང་། གླེང་བསླང་བ་དང་། རྩ་བའི་རྒྱུད་དང་། རྒྱུད་ཕྱི་མ་དང་། ཕྱི་མའི་ཕྱི་མ་དང་། མངོན་པར་བསྟོད་པ་ནི་འདིའི་ལུས་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྟོན་པ་པོ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་པ་ནི། གང་གིས་བསྟོད་པ་དང་། ཇི་ལྟར་བསྟོད་པ་དང་། གང་ལ་བསྟོད་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་གིས་བསྟོད་པ་དང་། ཡོན་ཏན་ཇི་ལྟ་བུས་བསྟོད་པ་དང་། བསྟོད་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལ་ཡོན་ཏན་ཇི་ལྟ་བུས་བསྟོད་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའམ། མི་སློབ་པ་དང་སློབ་པའམ། སྤངས་པ་དང་བརྙེས་པའམ། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་དབང་གིས་བསྟོད་པ་བྱས་ལ། རྒྱས་པར་ནི་ཅི་རིགས་པར་ཤེས་པར་བྱའི། ཚིག་མང་པས་འཇིགས་པའི་ཕྱིར་འདིར་མ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལས་ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ཅིའི་ཕྱིར་དྲག་ཤུལ་སྤྱད་པ་མ་གསུངས་ཤེ་ན། ཐུགས་རྗེའི་དབང་གིས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་སྔར་བསྟན་པ་ཇི་ལྟར་དྲང་། ཁ་ཅིག་ན་རེ་སྡུད་པ་པོས་ཐུགས་བརྩེ་བས་མ་བསྡུས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ།

Regarding the striking of musical instruments for the rites of pacification and so forth, and for those disciples who will enter the maṇḍala, or those who seek to hear this king of tantras: through proper training and the power of the realization born from the empowerments previously explained, these are shown to be of the nature of cognition. In response, the nature of the offering is shown by the praise preceded by the offering, beginning with the words "Then Śakra" and so forth. Thus, the sequence of divisions—the introduction, the exhortation, the root tantra, the subsequent tantra, the subsequent-to-the-subsequent tantra, and the manifest praise—constitutes the body of this work. Regarding the manifest praise of the Teacher, it consists of: who praises, how they praise, whom they praise, by what distinction of mind they praise, by what kind of qualities they praise, and the demonstration of the qualities of the praise. As for the qualities by which they praise: they praise by way of the mundane and the supramundane, the non-learner and the learner, abandonment and attainment, or the welfare of self and others. This should be understood in detail as appropriate, but it is not stated here for fear of excessive wordiness. Regarding this, some ask: "Why is the practice of wrathful activity not taught in the maṇḍalas of Vajrakrodha and the others?" They say it is "by the power of compassion." If that were so, how would one interpret what was previously taught? Others say that the compiler did not include it out of affection.

དེ་ཡང་ཉེས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། བདག་གིས་ནི་དེའི་ལན་སྔར་བཏབ་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བསྡུས་པའི་དོན་བསྟན་ནས། ཚིག་གི་དོན་དང་། མཚམས་སྦྱར་བ་དང་། བརྒལ་བའི་ལན་དག་ནི་གང་དང་གང་དུ་བབ་པ་དེ་ཉིད་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། ། ཆོས་ཡང་དག་པར་བསྡུ་བ་ལ་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ངེས་པ་སྐྱེད་པ་སྦྱིན་དགོས་པའམ། རྟག་ཏུ་རྒྱུད་ལ་སོགས་པ་ལ། སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཆེས་པས་བྱེད་པ་སྦྱིན་དགོས་པས་ན། གླེང་གཞི་སྟེ། དེ་ཡང་འདིར་སྡུད་པ་པོས་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དམ་བཅས་པས་ཚད་མར་གྱུར་པ་དང་། སྟོན་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་སློབ་མར་གྱུར་པ་དང་། ང་རྒྱལ་སྤངས་པ་དང་། ཐོས་པ་ཆེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པའི་དུས་གཅིག་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། དུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡང་། དུས་གཅིག་ན་ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་ཏེ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན་དཔེར་ན་དཔྱིད་ཀྱི་དུས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གཞག་པ་ནི། ཤིང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རང་རང་གི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྐྱེད་པར་ཕྱོགས་ཤིང་གསོ་བའི་དུས་ཅན་ཡིད་དགའ་བར་བྱེད་པའི་དབང་གིས་ཡིན་པ་ལྟར། བདེ་བའི་མྱུ་གུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུད་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་ཆེན་པོ་མྱུ་གུ་ལྟ་བུའི་འབྱུང་བའི་དུས་དེ་ཡང་དུས་གཞན་པས་མཆོག་ཉིད་དེ། དེའི་ཕྱིར་འགྲན་ཟླ་མེད་པའི་དོན་གྱིས་ན། དུས་གཅིག་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དུས་གཅིག་པུ་ན་ཞེས་ཟླ་མེད་པའི་ཚིག་ཏུ་སྦྱར་རོ། ། འདི་ཟླ་བ་དང་། ཚེས་གྲངས་དང་། སྔ་བློ་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྨོས། གཞན་དུ་ན་གནས་ཀྱང་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་མམ་ལྷ་ཡུལ་ན་ཞེས་པ་ཙམ་སྨོས་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན།

That, too, is the same fault as before. I have already provided the response to that. Having thus shown the summarized meaning, the meaning of the words, the connections, and the responses to objections will be stated exactly as they occur. Regarding the Dharmasaṃgīti, it is necessary to provide a statement that generates certainty, such as "Thus have I [heard]," or to provide an account of the author's reliability through the Teacher and so forth, as in the Tantra and other texts. Therefore, this is the introduction. Furthermore, in this context, the compiler states "Thus have I heard at one time" in order to demonstrate that he is an authoritative witness by making a truthful pledge, that he is a direct disciple of the Teacher, that he has abandoned pride, and that he is of great learning. The excellence of the time is also indicated by the phrase "at one time." How so? For example, the spring season is established as the most excellent because it is the time when trees and other plants are inclined toward producing their respective sprouts and are nourished, thereby bringing joy to the mind. Similarly, the time of the emergence of the great wish-fulfilling tree of the continuum that produces the sprouts of happiness is superior to other times. Therefore, in the sense of being without rival, the phrase "at one time" is applied as a word meaning "at a single, peerless time." If one asks: "Why are the specific month, date, and so forth not mentioned? Otherwise, it would be appropriate to mention at least the location, such as 'in the Heaven of the Thirty-Three' or 'in the celestial realm'?"

རྩོད་འགྱུར་མཚམས་འཕྲ་མི་མཐུན་དང་། ། མཆོག་ཏུ་བསྟན་ལ་མི་རིགས་ཕྱིར། ། དུས་ནི་གནས་ལྟར་ངེས་མིན་ནམ། ། གནས་ཀྱང་དུས་དང་འདྲ་བར་མཐོང་། ། ཞེས་གཞན་དག་ཏུ་བསྟན་པ་ཁོ་ནར་ཟད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དུས་གཅིག་ན་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི། ཤིན་ཏུ་དཀོན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས། ཆོས་དཀོན་མཆོག་འདི་ནི་བསྟན་པ་གཞན་ནས་མཆོག་ཏུ་ཡང་དཀོན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་ཡུལ་དུ་ལོ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཅིག་འཚོ་བ་ལས། འདི་ནི་དུས་གཅིག་གི་ཚེ་ཁོ་ན་ཞིག་གསུངས་ཀྱི། ཡང་དང་ཡང་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་རྣམས། ། ཨུ་དུམྺཱ་རའི་མེ་ཏོག་བཞིན། ། བརྒྱ་ལམ་ན་ནི་ལན་འགའ་ཞིག། བྱུང་འགྱུར་ཡང་ན་མི་འབྱུང་ངོ་། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་འབྱུང་བ། ། དེ་བས་ཀྱང་ནི་ཤིན་ཏུ་དཀོན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་དུས་གཅིག་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྙེད་པར་དཀའ་བ་བསྟན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་ཉིད་དང་། སྣང་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དང་། རིན་ཆེ་བ་ཉིད་དང་། གནོད་པ་འཇོམས་པ་ཉིད་དག་ཀྱང་འདིས་མཚོན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། དེ་བས་ན་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པའི་དུས་གཅིག་ན་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རབ་ཏུ་ཡང་འཇུག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏེ་འོག་མ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། བདུད་བཅོམ་ཤེས་ལྡན་ཡེ་ཤེས་ལྡན། ། འཇིགས་བྲལ་སྲིད་དང་ཞི་བ་བྲལ། ། སྲིད་འགྲོ་ལས་འདས་གང་ཡིན་འདི། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་ངེས་པ་བརྗོད། ། ཅེས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འདི་དྲངས་ཏེ། འདི་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོའམ།

"Because of the discordant points of contention, and because it is illogical for it to be taught as supreme, is time not as uncertain as the location? The location is also seen to be like time." Thus, it is merely taught in other [texts]. Likewise, by the phrase "at one time," because of its extremely rare nature, this Jewel of the Dharma is shown to be even more rare than other teachings. While the Blessed One lived in the human realm for eighty-one years, this was spoken only at one time and not repeatedly. As it is said: "In the world, the Omniscient Ones are like the Udumbara flower; they appear only once in a great while, or perhaps not at all. The appearance of the way of Secret Mantra practice is even rarer than that." Therefore, "at one time" indicates its difficulty of attainment. Likewise, it is by this that its great purpose, its illuminating nature, its preciousness, and its capacity to overcome harm are also illustrated. Thus, by the phrase "Thus have I heard at one time," it is shown that this [teaching] is to be entered into most excellently; the subsequent [sections] are also like that. Regarding "the Blessed One" (Bhagavān): "He who has conquered the Māras, who possesses knowledge and wisdom, who is fearless, and who is free from both cyclic existence and peace—he who has transcended the migrations of existence is definitively called the Blessed One." It is as it has been explained there. Likewise, the term "Great Brahmā" is also cited here: "Is this the Great of the Great, or..." [the passage continues].

ཆེར་བསིལ་བར་འགྱུར་བས་ན་ཚངས་པ་ཆེན་པོའོ། ། འདི་ཉིད་གང་ཞེ་ན། རྗེ་བཙུན་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་བ་རྩོམ་པ་དང་། དཔའ་བོ་གདན་ལས་བཞེངས་ནས་ནི། ། དགྱེས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་གསོར་ནས་ཀྱང་། ། ཤཱཀྱའི་བདག་པོ་དགྱེས་མཛད་པ། ། ཐུབ་པའི་གཙོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། འོ་ན་འདིར་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཉིད་ཅིའི་ཕྱིར་སྟོན་པ་པོར་མི་བརྗོད་ཅེ་ན། འཛམ་བུའི་གླིང་ལ་སོགས་པའི་འདོད་པའི་མི་སློབ་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་རྣམས་ཏེ། མཚན་ཉིད་འདི་དག་ལས་གཞན་པའི་ལྷ་རྣམས་ལས། འདི་རྣམས་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བས་ན་འདིར་དྲུག་པའི་མང་པོའི་ཚིག་བསྡུ་བའོ། ། འདི་ལ་ཁ་ཅིག་ནི་བསྡུ་བ་གཞན་བརྡ་སྤྲོད་པ་ལྟར་འདོད་དེ། སྒྲ་རྣམས་ནི་དོན་གྱི་མཐུས་ནུས་པ་གཅིག་ཏུ་མེད་དོ། ། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བཅུ་གཉིས་ནི་གང་དག་དེ་རྣམས་སུ་གཏོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་ནི་གང་རྣམས་ཤེ་ན། རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་ལ་དགའ་བའི་སྒྲུབ་པ་པོ་དང་། སློབ་དཔོན་དང་། སློབ་མ་དག་གི་ཕྱིར། རྩ་བའི་རྒྱུད་དུ་གཞག་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་དང་པོའོ། ། གང་དག་མོས་པ་དམན་པའམ། ལག་མི་བཟོ་བའམ། འབྱོར་བ་ཆུང་བ་ལ་སོགས་པའི་སློབ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་དུ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པ་རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པའོ། ། གང་དག་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་འཆི་བ་དང་། དུས་མ་ཡིན་པའི་འཆི་བ་བཟློག་པ་དག་གི་ཆེད་དུ།

Because he is exceedingly cool, he is the Great Brahmā. Who is this? It is the venerable Śākyamuni himself, as it is said: "When the maṇḍala of Vajroṣṇīṣa first arose, the Hero rose from his seat; joyfully brandishing the vajra, the Lord of the Śākyas acted with delight. Having prostrated to the Chief of Sages..." Now, one might ask: why is the Blessed One Vairocana, the lord of the maṇḍala of the Root Tantra, not described here as the Teacher? It is because among the gods of the desire realm—such as those in Jambudvīpa and so forth—whether they be non-learners, worldly, or transcendent, these [beings] are superior to others. Therefore, the plural genitive case is used here. Regarding this, some follow a different grammatical compounding according to the conventions of grammar, for words do not possess a single capacity solely by the power of their meaning. In that regard, what are the twelve maṇḍalas, and which deities are included within them? For the sake of practitioners, masters, and disciples who delight in extensive elaboration, the maṇḍala of the Blessed One Sarvavid (All-Knowing) established in the Root Tantra is the first, the Root Maṇḍala. For disciples and others who have inferior inclinations, lack manual skill, or have little wealth and so forth, the second maṇḍala called Vajroṣṇīṣa was taught. For the sake of those who wish to avert death resulting from karmic ripening and untimely death...

སྔ་མ་གཉིས་ལས་གཞན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཡང་གདུལ་བྱ་དམན་པ་ལ་མོས་པ་རིན་པོ་ཆེར་བོར་ནས་མཆིང་བུའི་ནོར་བུ་ལེན་པ་ལྟ་བུ་དེ་དག་གི་ཆེད་དུ། འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་དང་པོ་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་སྐྱོང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ནས་གཟའ་ཆེན་པོ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ནས་ཀླུ་ཆེན་པོ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ནས་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ནས་ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ནས་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་སྟེ། ཁ་ཅིག་ལས་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་འཆི་བའམ། དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་ལས་ཐར་བར་འདོད་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཚེ་མཐའ་ཡས་ལ་དད་པ་དེ་དག་གི་ཕྱིར་ནི། ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འབྱུང་བ་གཉིས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བདག་པོ་མཛད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་སོ། ། དེ་དག་ནི་རྒྱུད་ཕྱི་མར་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དགུའོ། ། དེ་ནས་ནི་རྩ་བ་དང་ཕྱི་མའི་རྟོག་པར་མ་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་ལྷག་མ་རྣམས་བསྟན་པ། རྒྱུད་ཕྱི་མའི་ཕྱི་མར་རིགས་མ་ལུས་པ་བསྡུས་པའི་བདག་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོར་བྱས་པ་བཞི་པའི་མཆོག་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་ཁྲོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉི་མ་མེ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ་དཀྱིལ་འཁོར་བཅུ་གཉིས་པོ་འདི་དག་གི་གོ་རིམ་ངེས་པར་བརྗོད་དགོས་ལ།

Apart from the previous two, the maṇḍala called the "Arising of Amitāyus" was taught. Then, for the sake of those disciples of inferior inclination who, like discarding a precious gem to take a glass trinket, were taught the six worldly maṇḍalas of the gods: first, the maṇḍala of the Four Great Kings; then the maṇḍala of the Guardians of the Directions; then the maṇḍala of the Great Planets; then the maṇḍala of the Great Nāgas; then the maṇḍala of the Great Terrifiers; and then the maṇḍala of the Great Gods. Following that are the three supramundane maṇḍalas: for those who, wishing to be liberated from death arising from karma and its maturation or from untimely death, have faith in the Tathāgata Amitāyus, the Tathāgata taught the second maṇḍala of the "Arising of Amitāyus" in which he acts as the presiding lord. These are the nine maṇḍalas that constitute the uttaratantra. Then, to show the remaining rituals not taught in the root and uttara-tantra sections, the uttarottara-tantra taught two: the "Supreme Fourth Compendium maṇḍala" which features Samantabhadra and others as the principal deities, embodying the entirety of all families without exception; and the "Extremely Terrifying Wrathful maṇḍala" called "Sūryāgnivajra." Regarding this, some say that the sequence of these twelve maṇḍalas must be definitively stated.

འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་གྱི་སྔོན་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་བསྟན་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་བརྗོད་དགོས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ནི་འདིར་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ཐོག་མར་བརྗོད་པར་རིགས་ལ། ནུས་པ་དམན་པ་དག་གི་ཆེད་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཉིད་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་ཡིན་ནོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷག་མ་བཅུ་ནི། དེ་ལྟར་གཞག་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་གོ་རིམ་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔོན་དུ་བརྗོད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་ཡང་དེ་དག་སྔགས་དབུལ་བའི་བསམ་པ་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ། གཞན་ཅི་ཞིག་དགོས་འདི་དག་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་གཞག་པ་ཡང་གནོད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། གཞན་ཡང་འདྲི་བ་འདི་ལ་ནི་མཐའ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདིར་མིང་པོ་གསུམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་མ་བསྟན། ལྷ་འདི་དག་གི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་གཞན་ཡང་ཡོད་ན་འདི་ལྟར་སྟོན་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གླགས་སུ་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དོན་མེད་པའི་རྟོག་པ་ཚེགས་དང་བཅས་པར་གཞག་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་ན་སུ་ཞིག་འགོག་པས་སྨྲ་ལ་རག་གོ། ། ད་ནི་ལྷ་རྣམས་བརྗོད་དེ།

It is argued that one must also state the proof for why the six mundane maṇḍalas are taught prior to the three supramundane maṇḍalas. Since the Great Maṇḍala is the root maṇḍala here, it is appropriate to describe it first; however, for the sake of those with inferior capacity, the Great Maṇḍala itself is condensed and taught as the Vajroṣṇīṣa. As for the remaining ten maṇḍalas, there is no contradiction in their being arranged in that way, and the reason for their definite order is their defining characteristics. As for the question of why the mundane maṇḍalas are mentioned first, the reason is simply that the intention to offer the mantras for them arises in that manner; what else is needed? Furthermore, what contradiction is there in classifying these as supramundane? Moreover, this line of questioning would be endless: why were the maṇḍalas of the Three Brothers and so forth not taught here? If there are other mantras and mudrās for these deities, why are they not shown in this way? Such opportunities for objection would arise. Therefore, this should be set aside as a fruitless and laborious conceptualization. If there were a definitive proof capable of establishing it, who could prevent it? It depends on the speaker. Now, the deities will be described.

དེ་ལ་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་སེང་གེ་བརྒྱད་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་པའི་སྟེང་དུ་པདྨའི་རྒྱལ་པོ་སེང་གེའི་དབུས་ཀྱི་ས་ལས་འཐོན་པའི་འདབ་མ་སྣ་ཚོགས་སེང་གེ་རྣམས་ཁེབས་པའི་འདབ་མའི་བར་ནས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལྔ་པ་བརྒྱད་འདབ་མ་ལྟར་འཐོན་པའི་ལྟེ་བར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་དབུས་སུ་རྗེ་བཙུན་ཐམས་ཅད་རིག་པ། ཞལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཐ་ལེ་བ། སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པའི་མཚན་མ་འཆང་བ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ལྟར་སྐུ་བརྒྱན་པ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་འབར་བ། འོད་ཟེར་ཚད་མེད་པ་ལྔ་ལང་ལོང་དུ་འཁྲུགས་པའི་དབུས་ན་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་བཞུགས་པ་དར་དཀར་པོ་ལའི་སྟོད་གཡོགས་དང་སྨད་གཡོགས་བསྣམས་པ་སྤྱན་ཡིད་ཙམ་འཛུམ་པ་འདི་ལྟ་བུར་བཞུགས་པའོ། ། ཤར་དུ་གླང་པོ་ཆེ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་པདྨ་རྡོ་རྗེ་དང་བྲལ་བའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ། རྗེ་བཙུན་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་རྒྱལ་པོ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་རྩེ་ལྔ་པས་མཚན་པ་འཛིན་པའོ། ། ལྷོར་ནི་རྗེ་བཙུན་རིན་ཆེན་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་ཕྱག་གཡས་གཡོན་མཆོག་སྦྱིན་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་མཛད་པ་ལ་རིན་པོ་ཆེ་མརྒཏ་ཆ་དགུ་པས་ཕྱག་གཡོན་པ་མཚན་པ། རྟ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་པདྨ་རྡོ་རྗེ་དང་བྲལ་བའི་ཟླ་བ་ལ་བཞུགས་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་རྗེ་བཙུན་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་གསེར་བཙོ་མ་ལྟ་བུར་གསལ་བ། ཕྱག་གཡས་མཆོག་སྦྱིན་ནམ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ། ཕྱག་གཡོན་པའི་མཐིལ་ན་ལྷུང་བཟེད་འཛིན་པ། རྨ་བྱ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་གི་པདྨ་རྡོ་རྗེ་དང་བྲལ་བ་ལ་བཞུགས་པའོ། །

In that regard, in the center of the root maṇḍala, upon eight lions facing the cardinal directions, is a king of lotuses. From the central ground, various petals emerge, covering the lions, and from between the petals, eight five-pronged vajras emerge like petals. In the center of a great moon maṇḍala at the hub is the Venerable Sarvavid [Vairocana]. His faces are all clearly manifest, his body is white, and he holds the mudrā of meditative concentration and the sign of an eight-spoked wheel. He is adorned like a universal monarch (cakravartin), blazing with the major and minor marks, and sits in the vajra posture amidst a swirling mass of five immeasurable rays of light. He wears a white silk upper and lower garment, and his eyes are slightly smiling; he resides in this manner. To the east, upon two elephants, on a moon atop a lotus and vajra, is the Venerable Sarvadurgatipariśodhana-rāja. His body is white, and he holds the mudrā of meditative concentration and a white five-pronged vajra marked with the sign. To the south is the Venerable Ratna, blue in color, with his right and left hands in the gestures of supreme generosity and meditative concentration, the left hand marked with a nine-faceted marakata jewel. He sits upon two horses, on a moon atop a lotus and vajra. To the west is the Venerable Śākyamuni, radiant like refined gold. His right hand is in the gesture of supreme generosity or meditative concentration, and in the palm of his left hand he holds an alms bowl. He sits upon two peacocks, on a lotus and vajra.

བྱང་དུ་རྗེ་བཙུན་མེ་ཏོག་ཀུན་དུ་རྒྱས་པ་རིན་པོ་ཆེ་མརྒཏ་ལྟ་བུ། ཕྱག་གཡས་པ་སྐྱབས་སྦྱིན་པ་གཡོན་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་གནས་པའི་དབུས་ན་རྡོ་རྗེ་ཀུན་དུ་རྩེ་འཛིན་པ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་གི་པདྨ་རྡོ་རྗེ་དང་བྲལ་བ་ལ་བཞུགས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་བཞི་པོ་འདི་རྣམས་དགེ་སློང་གི་ཆ་ལུགས་ངུར་སྨྲིག་དམར་པོ་གསེར་གྱི་ངང་རིས་ཅན་ཚུལ་དུ་ཤིས་པར་བསྣམས་པ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་བཞུགས་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ལྔ་ཆར་དགེ་སློང་གི་ཆ་ལུགས་སམ། ཡང་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ལྟར་བྱའི། ཁྱིམ་ན་གནས་པའི་འཁོར་དུ་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཆ་ལུགས་སུ་བྱས་པ་གནས་པ་ནི་རབ་ཏུ་མི་བསྔགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཤར་ལྷོ་དང་། ལྷོ་ནུབ་དང་། ནུབ་བྱང་དང་། བྱང་ཤར་དུ་ནི། སྤྱན་དང་བདག་ཉིད་མཱ་མ་ཀཱི་དང་གོས་དཀར་མོ་དང་སྒྲོལ་མ། ལྷའི་རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོའམ་བུད་མེད་རིན་ཆེན་ལྟར་བཅས་པ་ལོ་བཅུ་དྲུག་ལོན་པ། མདོག་དཀར་པོ་དང་། སྔོན་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དག་ལ། གཡས་པ་རྣམས་ན་མིག་གི་འབྲས་བུ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་དང་། པདྨ་དང་། ཨུཏྤལ་རང་རང་གི་མདོག་དང་འདྲ་བ་འཛིན་པ། གཡོན་པ་རྣམས་མཆོག་སྦྱིན་པ། གཙོ་བོ་ལ་མངོན་དུ་བལྟས་པ། པདྨ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཟླ་བ་ལ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་འཁོད་པ་སྟེ། འདི་ནི་སྙིང་པོ་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་དྲུག་ལ། ཤར་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་བར་དུ། ཤར་ཕྱོགས་པ་བཞི་ནི་དཀར་བ། ལྷོ་ཕྱོགས་པ་བཞི་ནི་སྔོ་བ། ནུབ་ཕྱོགས་པ་བཞི་ནི་དམར་བ། བྱང་ཕྱོགས་པ་བཞི་ནི་ལྗང་བ།

In the north is the Venerable One, Fully Blossomed Flower, like a precious emerald. Her right hand is in the gesture of granting protection, and her left is in the gesture of meditative concentration, holding a vajra with all its points in its center. She sits upon a lotus and vajra atop two garuḍas. These four buddhas are in the attire of monks, wearing saffron robes with golden patterns in an auspicious manner, and are seated in the vajra posture. Some say that all five should be in the attire of monks, or else like universal monarchs; for it is not praised to have those who are householders in the retinue appearing in the attire of those who have gone forth. In the southeast, southwest, northwest, and northeast are Locanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Tārā. Like the consorts of the kings of gods or the precious women, they are sixteen years of age. They are white, blue, red, and green in color, respectively. In their right hands, they hold an eyeball, a five-pronged vajra, a lotus, and an utpala flower, each matching their own color. Their left hands are in the gesture of supreme generosity. They face the central deity and are seated in the sattvaparyaṅka posture upon various lotuses and moons. This is the sequence of the essence. Then, on the sixteen spokes of the wheel, starting from the east and continuing to Vajrasattva and ending with Vajramuṣṭi: the four in the eastern direction are white; the four in the southern direction are blue; the four in the western direction are red; and the four in the northern direction are green.

གཡས་རྣམས་ན། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་མདའ་གཞུ་དང་། ། རིན་ཆེན་ཉི་མ་རྒྱལ་མཚན་མཛུབ། ། པདྨོ་རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་ལྗགས། ། ལས་དང་འཇིགས་བྱེད་གོ་ཆ་བཅངས། ། ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་འཛིན་པ། གཡོན་པ་རྣམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་གནས་པའམ། ཡང་ན་ལག་པ་གཉིས་ཀས་རང་རང་གི་མཚན་མ་འཛིན་པར་བརྩོན་པ། སྣ་ཚོགས་པདྨའི་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པར་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་འཁོད་པ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་བུ་ཐུ་བོ་བརྒྱན་ལྟར། དར་ལ་བབ་ཅིང་བཅས་པ་རབ་ཏུ་དཔའ་ཞིང་སྤྲོ་སྤྲོ་ལྟར་གནས་སོ། ། དེ་ནས་རྩིབས་མཆན་གྱི་ཤར་ལྷོ་དང་། ལྷོ་ནུབ་དང་། ནུབ་བྱང་དང་། བྱང་ཤར་དུ་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་ཟླ་བ་རྣམས་ལ། དཀར་བ་དང་། སྔོ་བ་དང་། དམར་བ་དང་། ལྗང་གུའི་མདོག་ཅན་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་དང་། པི་ཝང་དང་། གར་གྱི་ལག་པ་ཅན་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་བཞི་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ལ་ན་ཚོད་ལ་སོགས་པ་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ནས་གྲུ་ཆད་བཞི་ལ་ཤར་ལྷོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་བཞི་སྟེ། ལག་ན་མེ་ཏོག་གི་གཞོང་བུ་དང་། པོག་ཕོར་དང་། དྲིའི་དུང་ཕོར་དང་། མར་མེའི་མཆོད་སྡོང་འཛིན་པ། སྟན་དང་མདོག་དང་ན་ཚོད་ལ་སོགས་པ་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་སྒོ་བཞིར་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་ཟླ་བ་བཞི་ལ་ཤར་ནས་བརྩམས་ཏེ། ལྕགས་ཀྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་མདོག་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བ། རབ་ཏུ་ཁྲོ་བ་མིག་གསུམ་པ་ཟླུམ་ཞིང་འབུར་བ། སྟག་གི་པགས་པ་དང་། སྦྲུལ་གདུག་པས་བརྒྱན་པ། གཡོན་བརྐྱང་བས་གནས་པ། བགེགས་ཆེན་པོ་ལ་རྣམ་པར་འཚེ་ཞིང་ཁང་པ་བརྩེགས་མའི་སྒོར་སྲུང་བ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པ།

In the right hands, they hold a vajra hook, a bow and arrow, a jewel, a sun, a victory banner, a finger-gesture, a lotus, a sword, a wheel, a tongue, and the armor of activity and the Terrifier. Their left hands are held in the mudrā of meditative concentration, or alternatively, both hands are diligently holding their respective emblems. They sit in the vajra posture upon various lotuses and moon discs, adorned like the eldest sons of a universal monarch. They are in the prime of youth, fully equipped, and abide in a state of great heroism and joy. Then, in the intermediate directions of the spokes—southeast, southwest, northwest, and northeast—upon various lotus and moon discs, are the four goddesses, Lāsyā and the others, white, blue, red, and green in color. They hold a five-pronged vajra, a jewel garland, a lute, and a dancing hand-gesture. They sit in the sattvaparyaṅka posture and are similar to Locanā and the other goddesses in terms of age and other features. Then, on the four corners, starting from the southeast, are the four goddesses of flowers and so forth. They hold a flower basket, an incense burner, a conch of perfume, and a lamp offering stand. Their seats, colors, and ages are similar to those of Locanā and the others. Then, at the four gates, upon four various lotus and moon discs, starting from the east, are Aṅkuśī and the others. Their colors are similar to those of Locanā and the others. They are extremely wrathful, with three round, bulging eyes. They are adorned with tiger skins and venomous snakes, and stand with their left legs extended. They are intent on harming great obstructors and are dedicated to guarding the doors of the multi-storied palace.

ལག་པ་གཡས་རྣམས་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ཞགས་པ་དང་། ལྕགས་སྒྲོག་དང་། དྲིལ་བུ་འཛིན་པ། གཡོན་པ་རྣམས་བགེགས་མ་རུངས་པ་ལ་བསྡིགས་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འདི་རྣམས་ཀྱང་ཞི་བའི་སྐུ་ཅན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས། སྒོ་བ་རྣམས་ཀྱང་ཁྲོས་པ་ལ། ། ཁྲོས་པའི་དབང་དུ་གྱུར་པར་བྲིས། ། ཞེས་གསུངས་པ་ནི་ཀུན་དུ་དྲང་བར་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱམས་ལ་བྱང་ཤར་ནས་བརྩམས་ཏེ། པདྨ་སྣ་ཚོགས་པའི་ལྟེ་བའི་ཟླ་བ་ལ་བྱམས་པ་དང་། འཇམ་དཔལ་དང་། སྤོས་ཀྱི་གླང་པོ་ཆེ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཏོག་རྣམས་དཀར་པོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། འདིར་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་གནས་པར་བརྟག་གོ། ། དེ་ནས་སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་རྩར་པདྨའི་ཟླ་བ་ལ་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་སྔོན་པོ་གཡོན་བརྐྱང་བས་མ་ཧེ་ལ་བརྫིས་པ། གཡས་ན་བེ་ཅོན་གདེངས་པ། གཡོན་སྡིགས་མཛུབ་ཅན་སྤྱན་གསུམ་པ་རབ་ཏུ་ཁྲོས་པ་སྟག་པགས་དང་། ཐོད་པ་དང་། སྦྲུལ་གྱིས་བརྒྱན་པ། ཧཱུཾ་གི་ང་རོས་སྐྲག་པར་བྱེད་པ་མེའི་འོད་འཕྲོ་བ་སྟེ། ཁྲོ་བོ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་ཆ་ལུགས་དེ་དང་འདྲའོ། ། དེ་ནས་སྒོ་ཁྱུད་ཅིག་ངོས་ཀྱི་རྩ་ནས་བཟུང་སྟེ། པདྨའི་འདབ་མ་རེ་རེ་བ་དྲུག་ལ་དང་པོར་རང་སངས་རྒྱས་འཇིགས་མེད་དང་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནས་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀཽཎྜི་ནྱ་དང་། ཤཱ་རིའི་བུ་དང་། མཽད་གལ་གྱི་བུ་དང་འོད་སྲུངས་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཟང་སྐྱོང་དང་། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོ་དང་། བློ་གྲོས་མི་ཟད་པ་དང་། སྤོབས་པ་བརྩེགས་པ་དང་།

Their right hands hold a hook, a noose, a chain, and a bell, while their left hands threaten the malevolent obstructors. Some say that these [deities] also have peaceful bodies, but that is incorrect. For the Explanatory Tantra states: "The gatekeepers are also wrathful; they should be depicted as being under the sway of wrath." This is the principle that should be applied to all cases. Then, in the eastern courtyard, starting from the northeast, upon moon discs at the centers of various lotuses, are Maitreya, Mañjuśrī, Gandhahastin, and Jñānaketu, all white and holding vajras. In this context, it should be understood that all the [bodhisattvas] of the Fortunate Aeon likewise abide upon lotuses and moon discs. Then, at the base of the door-arch, upon a lotus and moon disc, is the noble blue Yamāntaka. He stands with his left leg extended, treading upon a buffalo. His right hand brandishes a club, and his left makes the threatening gesture. He has three eyes and is extremely wrathful, adorned with a tiger skin, a skull, and snakes. He terrifies with the roar of "HŪṂ" and radiates flames of fire. The remaining wrathful deities also have a similar appearance. Then, starting from the side of the door-arch, upon six individual lotus petals, are first the Pratyekabuddhas Abhaya, Āloka, and so forth. Following them are the noble Śrāvakas Kauṇḍinya, Śāriputra, Maudgalyāyana, and Kāśyapa. Likewise, in the southern direction are the Bodhisattvas Bhadrapāla, Sāgaramati, Akṣayamati, and Pratibhānakūṭa.

ཁྲོ་བོ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དཔའ་བོ་འདུལ་བ་དང་། གདུང་བ་སེལ་བ་དང་། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་རབ་འབྱོར་དང་། ཀུན་དགའ་བོ་དང་། གྱད་བུ་ནོར་དང་། འཆར་ཀ་རྣམས་བྲིའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཐུ་ཆེན་ཐོབ་པ་དང་། ངན་སོང་ཐམས་ཅད་སྤོང་དང་། མྱ་ངན་གྱི་མུན་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འཇོམས་པའི་བློ་གྲོས་དང་། དྲ་བ་ཅན་གྱི་འོད་དང་། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་རྟ་མགྲིན་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཤེས་རབ་མགྱོགས་ཆེན་དང་། དུག་གསུམ་སེལ་བ་དང་། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཆུ་ཀླུང་འོད་སྲུངས་དང་། ལྟེང་རྒྱས་འོད་སྲུངས་དང་། སྒྲ་གཅན་འཛིན་དང་། ཉེ་བ་འཁོར་རྣམས་སོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཟླ་འོད་དང་། འོད་དཔག་མེད་དང་། ནམ་མཁའི་མཛོད་དང་། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང་། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་དང་། རང་རྒྱལ་སྨྲ་བ་ཆེན་པོ་དང་། འཇིགས་མེད་སེང་གེ་དང་། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ག་ཡ་འོད་སྲུངས་དང་། བ་ལང་བདག་དང་མ་འགགས་པ་དང་། དགའ་བོ་རྣམས་སོ། ། དེ་ལྟར་ལྷོ་ཕྱོགས་པ་མ་ལུས་པ་སྔོན་པོའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་པ་དམར་པོའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་པ་ལྗང་གུའོ། ། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་ལྷུང་བཟེད་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ལྟེ་བར་འཛིན་པའོ། ། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་རིན་པོ་ཆེ་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་ལྷག་མ་གསུམ་ནི་རལ་གྲི་དང་། པདྨ་དང་། རྡོ་རྗེ་གཡས་ན་འཛིན་པའོ། ། གཡོན་རྣམས་སྡིགས་མཛུབ་ཀྱིས་བགེགས་ལ་བསྡིགས་པའོ། ། འདི་ནི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ལྷ་རྣམས་སོ། །

One should depict the wrathful Aparājita, the pratyekabuddha Vīradamana, the pratyekabuddha Tāpanavinodana, and the noble śrāvakas Subhūti, Ānanda, Dhanika, and Udāyin. In the western direction, one should depict the bodhisattvas Mahāsthāmaprāpta, Sarvadurgatipariśodhana, Sarvaduḥkhapraśamanamatī, and Jālinīprabha; the great wrathful Hayagrīva; the pratyekabuddhas Mahāprajñājavat and Tridoṣanirghātana; and the noble śrāvakas Mahākāśyapa, Uruvilvākāśyapa, Rāhula, and Upāli. In the northern direction, one should depict the bodhisattvas Candraprabha, Amitābha, Gaganagañja, and Sarvanīvaraṇaviṣkambhin; the great wrathful Amṛtakuṇḍalī; the pratyekabuddhas Mahābhāṣaka and Abhayasiṃha; and the noble śrāvakas Gayākāśyapa, Gavāmpati, Aniruddha, and Nanda. Thus, those of the southern direction are entirely blue, those of the western direction are red, and those of the northern direction are green. The noble śrāvakas hold alms bowls with both hands at their navels. The pratyekabuddhas are in the mudrā of meditative concentration. The bodhisattvas hold various jewels, lotuses, and vajras. The remaining three wrathful deities hold a sword, a lotus, and a vajra in their right hands, while their left hands threaten obstructors with the threatening gesture (tarjanī). These are the deities residing in the outer maṇḍala.

དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་རིམ་པ་དང་པོ་ལ། ཤར་དུ་བརྒྱ་བྱིན་སེར་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་གོ་རྒྱན་ཅན། ས་སྲུང་དཀར་པོ་ལ་ཞོན་པ། གཡས་པས་རང་གི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ། གཡོན་པས་མཆོག་སྦྱིན་པ་དེ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་གྱིས་བསྐོར་བའོ། ། ལྷོར་ཚངས་པ་དཀར་པོ་ངང་པ་ལ་ཞོན་པ་གདོང་བཞི་པ་གཡས་ན་ཕྲེང་བ་དང་བདུག་སྤོས་ཀྱི་ཡུ་བ་ནས་འཛིན་པ། གཡོན་པདྨ་དང་སྤྱི་བླུགས་འཛིན་པ། ཤི་རི་དང་དབྱངས་ཅན་མ་དང་ཤཱནྟ་ལ་སོགས་པས་བསྐོར་བའོ། ། ནུབ་ཏུ་ཁྱབ་འཇུག་ནག་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་ཅན་ནམ་མཁའ་ལྡིང་ལ་ཞོན་པ། ནུབ་ཏུ་ལྷ་མ་ཡིན་དང་ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་ཀླུ་ཆེན་དཀར་པོ་སྦྲུལ་མགོ་བདུན་བདུན་གྱི་གདེངས་ཀ་བྱས་པ། པདྨ་དཀར་པོའམ་སྦྲུལ་གཉིས་འཁྲིལ་བ་ལ་འདུག་པ། ཨུཏྤལ་གཡོན་ན་འཛིན་པ། གཡས་མཆོག་སྦྱིན་པ། ཆུང་མ་སྦྲུལ་མགོ་གསུམ་པས་མགུལ་ནས་འཁྱུད་པ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཆས་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཡང་ན་མཐའ་ཡས་སེར་པོ་རིན་པོ་ཆེ་འཛིན་པ། འཇོག་པོ་སེར་པོ་ཨུཏྤལ་འཛིན་པ། སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ་སྔོན་པོ་སྤྲིན་འཛིན་པ། རིགས་ལྡན་དཀར་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་སྡོང་བུ་འཛིན་པ། ནོར་རྒྱས་ཀྱི་བུ་སེར་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་འཛིན་པ། དུང་སྐྱོང་ལྗང་གུ་དུང་འཛིན་པ། པདྨ་དཀར་པོ་པདྨ་འཛིན་པ། ཆུ་ལྷ་དཀར་པོ་ཞགས་པ་འཛིན་པ་དག་དང་། དགའ་བོ་དང་། ཉེ་དགའ་དཀར་པོ་དེ་དག་དང་འདྲ་བ་ལས། སྤྲིན་འཛིན་པ་གཉིས་དང་། ཀླུའི་རིགས་ལྔ་དང་། གསང་བ་རྣམས་སོ། ། བྱང་དུ་ནི་གནོད་སྦྱིན་རྣམས་སོ། ། དེ་ནས་རང་རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་བདག་པོ་འཁོར་དང་བཅས་པའོ། ། དེ་ནས་རིམ་པ་གསུམ་པ་ལ།

Then, in the first outer circle: in the east is yellow Śakra, adorned with jewel ornaments, riding a white elephant, holding his own vajra in his right hand and performing the gesture of supreme generosity with his left, surrounded by his retinue. In the south is white Brahmā, riding a swan, with four faces, holding a rosary and the handle of an incense burner in his right hands, and a lotus and a water-pot in his left, surrounded by Śirī, Sarasvatī, Śāntā, and others. In the west is black Viṣṇu, wearing a jewel crown and riding a garuḍa. In the west [of the inner circle] are the asuras, garuḍas, and great white nāgas, each with seven snake-hoods as a canopy, seated upon white lotuses or two entwined snakes, holding an utpala in the left hand and performing the gesture of supreme generosity with the right, embraced around the neck by a wife with three snake-hoods, appearing like a universal monarch. Alternatively, there are the nāgas: yellow Ananta holding a jewel, yellow Takṣaka holding an utpala, blue Karkoṭaka holding a cloud, white Kulika holding a jewel-stalk, yellow Vāsuki holding a jewel-garland, green Śaṅkhapāla holding a conch, white Padma holding a lotus, and white Varuṇa holding a lasso; and Nanda and Upananda, who are similar to those but hold clouds, the five classes of nāgas, and the secret ones. In the north are the yakṣas. Then, there are the respective lords of each direction together with their retinues. Then, in the third circle:

ཤར་དུ་པ་བ་སངས་དམར་པོ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ལག་པ་ན་ཀུ་མུ་ད་ཐོགས་པའོ། ། ལྷོར་ཕུར་བུ་མདོག་དཀར་པོ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པ། དར་ལ་སེར་པོའི་སྟོད་གཡོགས་བགོས་པ། གཡོན་པ་གླེགས་བམ་ཐོགས་པ། གཡས་པ་ཆོས་འཆད་པ་འདྲ་བའོ། ། ནུབ་ཏུ་ཟླ་བ་དཀར་པོ་ངང་པ་ལ་ཞོན་པ། ལག་ན་པདྨ་ཐོགས་པ། དྲུང་ན་བུད་མེད་རྔ་ཡབ་ཐོགས་པའོ། ། བྱང་ན་གཟའ་ལག་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། གཡོན་ན་ཨུཏྤལ་ཐོགས་པ། གཡས་དམ་པ་སྦྱིན་པའོ། ། ཤར་ལྷོར་མིག་དམར་དཀར་པོ་བྱིས་པའི་གཟུགས་ཅན་གཡས་གཡོན་མཆོག་སྦྱིན་ཅན་ནོ། ། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་ཉི་མ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ནུབ་བྱང་དུ་སྤེན་པ་ནག་པོ་གོས་དམར་པོ་བགོས་པ་ལག་ན་རལ་གྲི་ཐོགས་པའོ། ། ལྷོ་ནུབ་བམ་བྱང་གི་སྟོད་དུ། སྒྲ་གཅན་དུད་ཀ་དམར་ནག་ལྟེ་བ་མན་ཆད་སྦྲུལ། ལྟེ་བ་ཡན་ཆད་སྐྱེས་པ། གདོང་ཕལ་ཆེ་བ། སྨ་ར་དང་ཨག་ཚོམ་འབར་བ་སྐྲ་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཟ་བར་བྱེད་པ། མཆེ་བ་བཞི་པ་བྲང་གི་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་ཀྱི་གཟའ་རེ་རེ་རྩ་ན་རང་གི་འཁོར་རྒྱུ་སྐར་བདུན་བདུན་གནས་པ་ནི། ཤར་ཕྱོགས་ན་སྨིན་དྲུག་དམར་པོ་བུམ་པའི་སྟེང་ན་འདུག་པ། སྣར་མ་ལྗང་གུ་ཁྱུ་མཆོག་དཀར་པོ་ལ་ཞོན་པ་དང་། མགོ་སེར་པོ་རི་དྭགས་ཤ་བ་ལ་ཞོན་པ་དང་། ལག་དམར་པོ་སྦྲུལ་འཁྱིལ་པ་ལ་ཞོན་པ་དང་། ནབ་སོ་སེར་པོ་པདྨ་ལ་འཁོད་པ་དང་། རྒྱལ་ལྗང་གུ་བུམ་པ་ལ་གནས་པ་དང་། སྐག་ལྗང་གུ་ཕོ་རོག་ཆེན་པོ་ལ་ཞོན་པ་རྣམས་སོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ན་མཆུ་སེར་པོ་མ་ཧེ་ལ་ཞོན་པ་དང་། གྲེ་དཀར་པོ་པདྨ་ལ་འཁོད་པ་དང་།

In the east is Venus, red in color, adorned with all ornaments, and holding a kumuda lily in his hand. In the south is Jupiter, white in color, seated upon a moon, wearing a yellow silk upper garment, holding a volume of scripture in his left hand, and appearing to teach the Dharma with his right. In the west is the Moon, white, riding a swan, holding a lotus in his hand, with a woman holding a fly-whisk standing beside him. In the north is Mercury, adorned with all ornaments, holding an utpala lily in his left hand and granting the supreme gift with his right. In the southeast is Mars, white, with the form of a child, his right and left hands in the gesture of supreme generosity. In the southwest is the Sun, as described previously. In the northwest is Saturn, black, wearing red garments, and holding a sword in his hand. In the southwest or the upper part of the north is Rāhu, smoke-colored and dark red, with a snake from the navel downward and a human from the navel upward; he has many faces, a blazing beard and mustache, hair bristling upward, and is devouring the three worlds; he has four fangs and joins his palms to the left of his chest. Then, at the feet of each of the directional planets, their respective retinues of seven constellations reside: in the eastern direction are Kṛttikā, red, seated upon a vase; Rohiṇī, green, riding a white bull; Mṛgaśirā, yellow, riding a deer; Ārdrā, red, riding a coiled snake; Punarvasu, yellow, seated upon a lotus; Puṣya, green, residing in a vase; and Āśleṣā, green, riding a large crow. In the southern direction are Maghā, yellow, riding a buffalo; and Pūrvaphalgunī, white, seated upon a lotus.

དབོ་ལྗང་སེར་རིན་པོ་ཆེའི་ཁྲི་ལ་འདུག་པ་དང་། མེ་བཞི་སེར་པོ་གླང་པོ་ཆེ་ལ་འཁོད་པ་དང་། ནག་པ་ལྗང་གུ་རྨ་བྱ་ལ་ཞོན་པ་དང་། ས་རི་དམར་པོ་སྲད་བུ་ལ་གནས་པ་དང་། ས་ག་ལྗང་གུ་ར་སྐྱེས་དཀར་པོ་ལ་ཞོན་པ་རྣམས་སོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ན་གནས་པ་རྣམས་ནི། ལྷ་མཚམས་སེར་པོ་བྱ་རོག་དཀར་པོ་ལ་ཞོན་པ་དང་། སྣྲོན་དམར་པོ་སྟན་ནང་ཚངས་ཅན་ལ་འཁོད་པ་དང་། སྣྲུབས་ལྗང་གུ་རུས་སྦལ་ལ་འཁོད་པ་དང་། ཆུ་སྟོད་སེར་པོ་ལ་ཕུག་ལ་གནས་པ་དང་། ཆུ་སྨད་ལྗང་གུ་མི་ལ་ཞོན་པ་དང་། བྱི་བཞིན་སེར་པོ་སྟན་ནང་ཚངས་ཅན་ལ་འཁོད་པ་དང་། གྲོ་བཞིན་སེར་པོར་བལ་གྱི་སྐོན་བུ་ལ་འཁོད་པ་རྣམས་སོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ན་གནས་པ་རྣམས་ནི། མོན་གྲུ་དམར་པོ་སྟན་ནང་ཚངས་ཅན་ལ་འཁོད་པ་དང་། མོན་གྲེ་ལྗང་གུ་ཁྱུ་མཆོག་དཀར་པོ་ལ་ཞོན་པ་དང་། ཁྲུམས་སྟོད་ལྗང་གུ་གསེར་གྱི་ཁྲི་ལ་འཁོད་པ་དང་། ཁྲུམས་སྨད་སེར་པོ་གསེར་གྱི་ཁྲི་ལ་འཁོད་པ་དང་། ནམ་གྲུ་དམར་པོ་རྟ་ལ་ཞོན་པ་དང་། ཐ་སྐར་ལྗང་གུ་མི་ལ་ཞོན་པ་དང་། བྲ་ཉེ་སྔོན་པོ་འཁོར་ལོའི་སྟེང་ན་འཁོད་པ་རྣམས་ཏེ། འདིར་འདི་དག་འོད་ཟེར་ཁ་དོག་ལྔ་པས་བསྐོར་བ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བའམ། ཇི་ལྟར་དགའ་བའི་ལག་ཅ་འཛིན་པ་རྣམས་སོ། ། རིམ་པ་བཞི་པ་ལས་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་བཞིར་ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་གི་ལྷ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། མཚམས་རྣམ་པ་བཞིར་ཁྱིམ་དང་རི་དང་ལོ་ཏོག་གི་ལྷ་དག་དང་། སྤྲིན་དང་ཤིང་དང་། ཀུན་དགའ་ར་བའི་ལྷ་དག་དང་། ནགས་དང་ཆུ་ཀླུང་དང་། སྨན་གྱི་ལྷ་དག་དང་། རྒྱ་མཚོ་དང་། དུར་ཁྲོད་དང་། གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ལྷ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཤར་ལྷོ་ལ་སོགས་པར་ཁ་དོག་དང་།

Pūrvaphalgunī is greenish-yellow, seated upon a precious throne; Hastā is yellow, seated upon an elephant; Citrā is green, mounted upon a peacock; Svāti is red, dwelling upon a cord; and Viśākhā is green, mounted upon a white goat. Those residing in the western direction are: Anurādhā, yellow, mounted upon a white crow; Jyeṣṭhā, red, seated upon a stuffed cushion; Mūla, green, seated upon a tortoise; Pūrvāṣāḍhā, yellow, dwelling upon a radish; Uttarāṣāḍhā, green, mounted upon a man; Abhijit, yellow, seated upon a stuffed cushion; and Śravaṇā, yellow, seated upon a woolen basket. Those residing in the northern direction are: Dhaniṣṭhā, red, seated upon a stuffed cushion; Śatabhiṣaj, green, mounted upon a white bull; Pūrvabhadrapadā, green, seated upon a golden throne; Uttarabhadrapadā, yellow, seated upon a golden throne; Revatī, red, mounted upon a horse; Aśvinī, green, mounted upon a man; and Bharaṇī, blue, seated upon a wheel. Here, these are surrounded by five-colored light rays, with palms joined or holding whatever implements they please. In the fourth tier, in the four directions such as the east, are immeasurable deities of earth, water, fire, and wind; in the four intermediate directions are the deities of the zodiac signs, mountains, and crops; and in the southeast and so forth are immeasurable deities of clouds, trees, and pleasure groves; deities of forests, rivers, and medicinal herbs; and deities of the oceans, charnel grounds, and cities, appearing in various colors.

དབྱིབས་དང་། ལག་ཅ་སྣ་ཚོགས་པར་གནས་པའོ། ། འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་གསུངས་པ་ཙམ་ཞིག་སྨོས་སུ་ཟད་དེ། རྣལ་འབྱོར་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དུས་དང་། ཆོས་བསྟན་པའི་ཚེ་ནི་འཁོར་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འདུས་པར་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པ་རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་ལས། ། གསང་སྔགས་ལ་སོགས་ལྡན་པ་ཡི། ། རིག་སྔགས་ཁྲོ་བོ་མང་པོ་ཀུན། ། རྒྱལ་བའི་སྐུ་ལ་མངོན་ཕྱོགས་པར། ། བསམ་གཏན་ངོམས་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་གནས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་པདྨ་དང་ཟླ་བའམ། ཉི་མ་ལ་བཞུགས་པར་བྱ་ལ། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཡེ་ཤེས་དང་ཚོགས་ཕྱོགས་གཅིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་ནི་པདྨ་འདབ་མ་ཡ་རེ་ཞིག་ལ་འཁོད་པར་བྱ་ཞིང་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་དེ་དག་ནི། ཚོགས་མ་ལུས་པར་བསགས་པར་འདོད་ཅིང་། ཁམས་གསུམ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་པདྨ་དམར་པོ་ལ་འཁོད་པར་བྱ་ལ། འཇིག་རྟེན་པ་ཕལ་པ་རྣམས་ནི་ཡོན་ཏན་དེ་དག་དང་ཡང་མི་ལྡན་པས་རང་གི་སྟན་སྨོས་པ་མེད་ན། ས་ཉིད་ལ་འཁོད་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལས་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་དང་། ། དེ་སྲས་བློ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་གདན། ། པདྨ་ཡིད་ལས་འབྱུང་བའི་མཆོག། བཀྲ་ཤིས་འཇིག་རྟེན་རྣམས་ཀྱིས་བསྔགས། ། རང་སངས་རྒྱས་དང་དགྲ་བཅོམ་པ། ། ཕྱོགས་གཅིག་ཤེས་རབ་གང་གྲགས་པ། ། དེ་དག་སྟན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། པདྨ་ལས་བྱུང་འདབ་མ་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ནི་ལྷ་རྣམས་གང་། །

[They] abide in various shapes and diverse implements. Here, only what is taught in the great maṇḍala is mentioned; however, it should be understood that at the time of the yogin’s yoga and when the Dharma is being taught, an immeasurable retinue is assembled. As it is said in the Āryavajroṣṇīṣa: “Many wrathful vidyā-mantras and the like, Possessing secret mantras and so forth, Constantly abide, facing the body of the Victor, In order to delight in meditative concentration.” In all maṇḍalas, the Buddhas and Bodhisattvas, having perfected the accumulations, should be seated upon lotuses and either moons or suns. Because the noble Śrāvakas and Pratyekabuddhas possess only a partial portion of wisdom and the accumulations, they should be seated upon single lotus petals. As for the worldly gods such as Brahmā and others, because they are held to have accumulated the accumulations without exception and are free from attachment to the three realms, they should be seated upon red lotuses. Ordinary worldly beings, however, do not possess those qualities; thus, if no specific seat is mentioned, they should be seated upon the ground itself. As it is said in the Vairocanābhisambodhi: “The seat of all the Buddhas And their wise sons Is the supreme lotus, born of the mind, Praised by the auspicious worlds. The Pratyekabuddhas and Arhats, Renowned for their partial wisdom, Should be known to have as their seat A single petal born from a lotus. As for whatever worldly gods there are...”

ཚངས་སོགས་པ་ཡི་འཇིག་རྟེན་གྲགས། ། དེ་དག་སྟན་ནི་པདྨ་དམར། ། རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྔགས་པའོ། ། ཕལ་པ་རྣམས་ནི་ཅི་རིགས་པར། ། ས་ཡི་བྱེ་བྲག་དག་ལ་བསམ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གང་དུ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང་། ཚད་ངེས་པར་མ་གསུངས་པ་དེར། རང་གི་ཡིད་ལ་ཇི་ལྟར་དགའ་བར་བསྒོམ་པར་བྱའི་འདི་ལུང་གསལ་པོ་མེད་དོ་ཞེས་ཡིད་གཉིས་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དེ་ཉིད་ལས། གཟུགས་ནི་གཉིས་སུ་ཤེས་པར་བྱ། ། བུད་མེད་དག་ནི་སྐྱེས་པ་ཉིད། ། ཡང་ན་ཀུན་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཁ་དོག་དབྱིབས་དང་གཟུགས་རྣམས་ཏེ། ། བསམ་པས་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བས། ། དེ་བས་དེ་རྣམས་བསམ་ཡས་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། སེམས་ཅན་དོན་ཕྱིར་ཐ་དད་གྱུར། ། ཡིད་ཀྱི་རྒྱ་ནི་ཇི་ཙམ་པར། ། སྟན་དང་ཕྱག་རྒྱ་དག་དང་ནི། ། ལྷ་ཡི་ཚད་ཀྱང་གོ་རིམ་བཞིན། ། དེ་ཙམ་དུ་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རིམ་པ་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་ལ་སྔགས་པ་དེའི་སྙིང་རྗེ་རབ་ཏུ་བསྐྱེད་པ་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བས་ངན་འགྲོ་བཀུག་པར་སྟོན་པའི་བདག་ཉིད། ཤར་དུ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་དང་། ལྷོར་དུད་འགྲོ་རྣམས་དང་། ནུབ་ཏུ་ཡི་དྭགས་རྣམས་དང་། བྱང་དུ་ཕུག་རོན་དཀར་པོ་དང་། སྦྲུལ་ནག་པོ་དང་། རྩངས་པ་ནག་པོ་དང་། ཕག་རྣམས་ལས་ཕག་གིས་གསུམ་པོ་ཟ་བ་ལྟར་གནས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་བསྟན་ནས། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་སྟོན་ཏེ།

Those renowned in the worlds of Brahmā and so forth have red lotus seats, which are praised by kings. For ordinary beings, one should contemplate them according to the specific types of earth as appropriate. Thus it is said. Likewise, in cases where color, shape, and size are not explicitly taught, one should meditate on them however one pleases in one’s own mind. One should not harbor doubt, thinking, "There is no clear scriptural authority for this." Accordingly, the Vairocanābhisambodhi itself states: "Form should be understood as twofold: female and male. Alternatively, for all of them, the colors, shapes, and forms arise from the wisdom of intention. Therefore, they are inconceivable. The wisdom that knows wisdom becomes diverse for the sake of sentient beings. To whatever extent the seal of the mind extends, the seats, the mudrās, and the dimensions of the deities should be understood in that same order." Regarding those four stages, the practitioner should generate intense compassion. The Blessed One, the Victorious Over the Three Realms, manifests the nature of summoning those in the lower realms: one should understand that the hell beings are in the east, the animals in the south, the hungry ghosts in the west, and in the north, a white pigeon, a black snake, a black lizard, and pigs, with the pig devouring the other three. Having thus shown the deities of the root maṇḍala, the deities of the Vajroṣṇīṣa are now shown.

དབུས་སུ་ནི་རྗེ་བཙུན་དམ་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་གསེར་བཙོ་མ་ལྟ་བུ་ཕྱག་གཡས་གཡོན་དག་མཆོག་སྦྱིན་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་མཛད་པ། དགེ་སློང་གི་ཆ་ལུགས་ཅན་སེང་གེ་ཁྲིའི་པདྨ་དང་ཟླ་བས་བརྒྱན་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པའོ། ། ཤར་གྱི་རྩིབས་ལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མདོག་ལྗང་གུ་དཔའ་བོ་གཡས་དང་གཡོན་ན་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པའོ། ། ལྷོར་རྒྱལ་བའི་གཙུག་ཏོར་མདོག་སྔོ་བསངས་ལ། ཕྱག་གཡས་གཡོན་རྡོ་རྗེ་དང་རྒྱལ་མཚན་འཛིན་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་མདོག་སེར་པོ་ཕྱག་གཉིས་ན་གསེར་གྱི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་འཛིན་པའོ། ། བྱང་དུ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་མདོག་སེར་པོ་ཕྱག་གཡས་གཡོན་གཉིས་ན་དམ་པ་སྦྱིན་པ་དང་། པདྨ་གཙུག་ཏོར་གྱིས་མཚན་པ་ཅན་ནོ། ། ཤར་ལྷོར་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་ཕུང་པོ་མདོག་དམར་སྐྱ་ལ་ཕྱག་གཉིས་ཉི་མ་རིན་པོ་ཆེས་མཚན་པ་འཛིན་པའོ། ། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་རྣམ་པར་འཇོམས་པ་མདོག་སྔོ་བསངས་ཕྱག་གཡས་གཡོན་བེ་ཅོན་དང་སྡིགས་མཛུབ་འཛིན་པའོ། ། ནུབ་བྱང་དུ་རྣམ་པར་འཐོར་བ་མདོག་དམར་བ་ཕྱག་གཡས་གཡོན་ན་རལ་གྲི་དང་སྡིགས་མཛུབ་ཅན་ནོ། ། བྱང་ཤར་དུ་གདུགས་དཀར་པོ་ཅན་མདོག་དཀར་པོ། ཕྱག་གཉིས་གདུགས་དཀར་པོ་གསེར་གྱི་ཡུ་བ་ཅན་འཛིན་པ་སྟེ། འདི་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ལུགས་བཤད་པ་དང་འདྲ་བ་ལས་རྒྱལ་བའི་རིགས་འབའ་ཞིག་ཡིན་པས་ན་གཙུག་ཏོར་གྱི་མིང་གིས་མཚན་པའོ། ། ལྷ་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་དབུས་སུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ།

In the center is the venerable and holy Śākyamuni, like refined gold, with his right and left hands in the gestures of supreme generosity and meditative concentration. He is in the attire of a monk and sits in the vajra posture upon a lion throne adorned with a lotus and a moon. On the eastern spoke is Vajrapāṇi, green in color, a hero, holding a vajra and a bell in his right and left hands. In the south is Jina-uṣṇīṣa, dark blue in color, holding a vajra and a victory banner in his right and left hands. In the west is Cakravartin, yellow in color, holding an eight-spoked golden wheel in his two hands. In the north is Vijaya, yellow in color, with his right and left hands in the gestures of supreme generosity and holding a lotus marked with an uṣṇīṣa. In the southeast is Tejorāśi, pale red in color, holding two suns marked with jewels. In the southwest is Vidhvaṃsana, dark blue in color, holding a club and a threatening gesture in his right and left hands. In the northwest is Vidhvaṃsaka, red in color, holding a sword and a threatening gesture in his right and left hands. In the northeast is Sitātapatrā, white in color, holding a white parasol with a golden handle in her two hands. These are similar to the descriptions of the attire of Vajrasattva and the others, but because they belong exclusively to the Jina family, they are designated by the name "uṣṇīṣa." The remaining deities are as before. In the maṇḍala of Vajrapāṇi Amitāyus, in the center is Vajrapāṇi, white in body color.

ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་ཐུགས་ཀར་འཛིན་པ་དཔའ་བོའི་ཆ་བྱད་ཅན་རྒྱན་མ་ལུས་པས་བརྒྱན་པའོ། ། ཕྱོགས་བཞིར་རྒྱལ་པོ་བཞི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ཆ་ལུགས་ཅན་ཏེ། རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ལས། འདིར་གདན་པདྨ་དང་ཟླ་བ་འབའ་ཞིག་ལ་ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ནི། ཇི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ལས་ཅུང་ཟད་ཁྲོ་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ནམ། ཡང་ན་ཧཱུཾ་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བཅང་བར་བྱའོ། ། ཕྱོགས་ལྷག་མ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཕྱོགས་སྐྱོང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ་ལྷག་མ་ནི་བཤད་ཟིན་ལ། ཅུང་ཟད་དུ་ནི་ཉི་མ་དང་ཕྱག་གཉིས་མདུན་དུ་ཤར་སྟོད་དང་ཤར་སྨད་དུའོ། ། གཟའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། ལྷག་མ་རྣམས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཀླུ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི། དབུས་སུ་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དེ་ཉིད་འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་འདུས་པའི་རྒྱུད་ལས། ཨུཏྤལ་ཆེར་སྔོ་འཚེར་བའི་མདོག། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་བསྡུས་པ་ནི། ། ཁྲོ་དང་བཅས་པར་འཛུམ་པའི་ཞལ། ། གཡོན་བརྐྱང་ཚུལ་དུ་གནས་པ་སྟེ། ། འབར་བའི་ཕྲེང་བས་འཁྲིགས་པའི་འོད། ། གཡོན་པའི་ཞབས་ཀྱི་མཐིལ་གྱིས་ནི། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་མནན་པར་བྱ། ། གཡས་པའི་ཞབས་ཀྱིས་དཀའ་ཟློག་གི། ། ནུ་མའི་སྟེང་དུ་གནོན་པ་བྲི། ། ཞེས་གསུངས་པ་གནས་པ་སྟེ།

With two hands holding a vajra and bell at the heart, he has the attire of a hero and is adorned with every ornament. In the four directions are the four kings in the guise of universal monarchs, as described in the root maṇḍala; here, however, there are only lotus and moon seats, while the rest is as before. As for the lord of the maṇḍala of the four great kings and so forth, Trailokyavijaya, he is either Vajrapāṇi himself as taught in the Vajroṣṇīṣa with a slightly wrathful disposition, or else he should hold the Hūṃ-mudrā, a vajra, and a bell. The remaining directions have already been explained. In the maṇḍala of the directional protectors it is the same, and the rest has been explained; the only difference is that the sun is in the front, in the upper and lower eastern directions. In the maṇḍala of the planets it is the same, and the rest has been explained. In the maṇḍala of the great nāgas it is the same, and the rest has been explained. In the maṇḍala of the great terrifying ones, Trailokyavijaya himself resides in the center, as stated in the Noble Tattvasaṃgraha Tantra: "Vajra Hūṃkāra, condensed, With the color of a deep, shimmering blue utpala, A face with a wrathful smile, Standing in the posture with the left leg extended, A radiance dense with garlands of blazing fire, With the sole of his left foot, He tramples upon Maheśvara; With his right foot, He presses down upon the breast of Umā— Thus it is described."

འདི་ནི་རབ་ཏུ་དྲག་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་མདུན་དུ་ནི་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་སྟེ་ཁྱུ་མཆོག་ལ་ཞོན་པ་ནག་པོ་གཡས་དང་གཡོན་རྩེ་གསུམ་དང་ཅང་ཏེའུ་ཐོགས་པ་རབ་ཏུ་འཇིགས་སུ་རུང་བ། འཇིགས་བྱེད་མ་དེ་དང་འདྲ་བ་དང་བཅས་པའོ། ། ལྷོར་ཁྱབ་འཇུག་མཐིང་ག། གཡས་དང་གཡོན་ན་འཁོར་ལོ་དབྱུག་པ་ཅན་ནམ་མཁའ་ལྡིང་ལ་ཞོན་པ། ནུབ་ཏུ་ཚངས་པ་ངང་པ་ལ་ཞོན་པ་གདོང་བཞི་པ་གཡས་དང་གཡོན་ན་སྤྱི་བླུགས་དང་བགྲང་ཕྲེང་ཅན་ནོ། ། ཤར་དུ་དབང་པོ་དཀར་པོ་ས་སྲུང་གི་བུ་ལ་ཞོན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་སྡིགས་མཛུབ་གཡས་དང་གཡོན་པས་འཛིན་པའོ། ། བྱང་ཤར་དུ་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོ་དམར་བ་གླང་པོའི་གདོང་ཅན་དགྲ་སྟ་དང་། ལ་ཕུག་གཡས་དང་གཡོན་ན་འཛིན་པ་བྱི་བ་ལ་ཞོན་པའོ། ། བྱང་དུ་ལུས་ངན་སྔོན་པོ་རྟ་ལ་ཞོན་པ་ནེའུ་ལེ་དང་རིན་པོ་ཆེའི་དབྱུག་ཏོ་འཛིན་པའོ། ། ནུབ་བྱང་དུ་བྷྲྀངྒི་རི་ཏི་ལུས་ཤ་མེད་པ། ཀེང་རུས་སུ་གནས་པ་གཡས་དང་གཡོན་ན་ཕྲེང་བ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་གནས་པའོ། ། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་གཤིན་རྗེ་ནག་པོ་བེ་ཅོན་དང་། སྡིགས་མཛུབ་གཡས་དང་གཡོན་ན་འཛིན་པའོ། ། འདིར་ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་རང་གི་ཕྱོགས་འདྲ་བའམ། ཡང་ཅི་དགའ་བའི་ཆུང་མ་རྣམས་ཀྱི་མགུལ་ནས་འཁྱུད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རབ་ཏུ་འཇིགས་པའི་གཟུགས་ཅན་དུ་གནས་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དབུས་སུ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ཤར་དུ་ལྷ་ཆེན་པོ་དཀར་པོ་མིག་གསུམ་པ། གཡས་དག་ན་ཏྲི་ཤཱུ་ལ་དང་ཁྲི་རྐང་འཛིན་པ། གཡོན་དག་ན་ཐོད་པ་འཛིན་པ།

This is because it is a most fierce maṇḍala. In front of that is Mahābhairava, riding a bull, black in color, holding a trident and a hand-drum in his right and left hands, and being utterly terrifying. He is accompanied by Bhairavī, who is similar to him. In the south is Viṣṇu, dark blue, holding a wheel and a staff in his right and left hands, and riding a garuḍa. In the west is Brahmā, riding a swan, with four faces, holding a water-pot and a rosary in his right and left hands. In the east is Indra, white, riding Airāvata. He holds a vajra and a threatening gesture in his right and left hands. In the northeast is Gaṇeśa, red, with an elephant’s face, holding a battle-axe and a radish in his right and left hands, and riding a mouse. In the north is Kubera, blue, riding a horse, holding a mongoose and a jeweled staff. In the northwest is Bhṛṅgirīti, whose body is fleshless and who dwells as a skeleton, holding a rosary and remaining in meditative absorption in his right and left hands. In the southwest is Kāla, black, holding a club and a threatening gesture in his right and left hands. Here, Viṣṇu and all the others are either similar to their respective directions or are embracing their consorts as they please; all of them abide in most terrifying forms. The remainder is as before. In the maṇḍala of the great deities, the center is as before. In the east is Mahādeva, white, with three eyes, holding a trident and a tripod in his right hands, and holding a skull-cup in his left hands.

ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་དང་ཐོད་པས་མགོ་ལ་མཚན་པ་ཁྱུ་མཆོག་ལ་ཞོན་པའོ། ། ལྷོར་དབང་པོ་ལྗང་སྔོན་ས་སྲུང་གི་བུ་ལ་ཞོན་པ་གཡས་དང་གཡོན་དག་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་དང་མཆོག་སྦྱིན་ནོ། ། ནུབ་ཏུ་ཚངས་པ་དམར་པོ་གཡས་དག་ན་པདྨ་དང་ཏྲི་ཤཱུ་ལ་འཛིན་པའོ། ། གཡོན་དག་ན་ཕྲེང་བ་དང་དབྱུག་པ་འཛིན་པ་ངང་པ་ལ་གནས་པའོ། ། བྱང་དུ་ཁྱབ་འཇུག་སྔོན་པོ་གཡས་དག་ན་འཁོར་ལོ་དང་དུང་འཛིན་པ། གཡོན་དག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་དབྱུག་པ་ཅན་ནམ་མཁའ་ལྡིང་ལ་ཞོན་པ། བྱང་ཤར་དུ་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོ་དམར་སྐྱ་གཡས་དག་ན་དགྲ་སྟ་དང་ལ་ཕུག། གཡོན་དག་ན་ལ་དུ་ཅན་བྱི་བ་ལ་ཞོན་པའོ། ། ཤར་ལྷོར་འདོད་པའི་ལྷ་དམར་པོ་མདའ་དང་གཞུ་ཐོགས་པའོ། ། ནུབ་བྱང་དུ་བྷྲྀངྒི་རི་ཏི་དཀར་པོ་གཡས་ན་ཏྲི་ཤཱུ་ལ། གཡོན་ན་ནོར་བུ་ཅན་ནོ། ། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་སྨིན་དྲུག་གི་བུ་མགོ་གསུམ་པ་ལག་གཉིས་མདུང་ཐོགས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཤར་དུ་ནག་པོ་ཆེན་པོ་མིག་བགྲང་བ་ཐོར་ཚུགས་ཅན་ཟླ་བ་ཚེས་པ་དང་ཐོད་པ་སྐམ་པོས་མགོ་ལ་མཚན་པའོ། ། ལག་པ་གཡས་དང་གཡོན་དང་པོ་གཉིས་ན་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་འཛིན་པ། འོག་མ་གཉིས་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པ། སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་སྐུ་རྟེན་བཅས་ཏེ་འཁོད་པ། སྟག་ལྤགས་ཀྱིས་སྨད་དཀྲིས་པ་མཚན་བགྲེང་བའམ། ཡང་ན་ལག་པ་དྲུག་པ་ལས་གཡས་གཡོན་ཐ་མ་སེང་གེ་དང་ཁྲག་གིས་བཀང་བའི་ཐོད་པ་འཛིན་པའོ། ། ལྷོར་ནི་སྟོབས་བཟང་ལྗང་སེར་སྡང་མིག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་ལག་པ་གཉིས་ཏྲི་ཤཱུ་ལའམ་བཤོལ་ཐོགས་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་དགེ་བའི་དབང་ཕྱུག་སྟེ་ཁ་དོག་དམར་བ་གསུས་པ་ཆེ་བ་ནག་པོ་ཆེན་པོའི་མཚན་མ་ཅན་ནོ། །

He is marked on his head with a crescent moon and a skull-cup, and he rides upon a bull. In the south is Indra, greenish-blue, riding upon Airāvata, the elephant of the gods; his right and left hands hold a three-pronged vajra and a gesture of supreme generosity. In the west is Brahmā, red, holding a lotus and a trident in his right hands, and a rosary and a staff in his left hands; he stands upon a swan. In the north is Viṣṇu, blue, holding a wheel and a conch in his right hands, and a vajra and a staff in his left hands; he rides upon a garuḍa. In the northeast is Gaṇeśa, pale red, holding an axe and a radish in his right hands, and a sweetmeat and a rat in his left hands; he rides upon a rat. In the southeast is Kāmadeva, red, holding a bow and arrow. In the northwest is Bhṛṅgirīti, white, holding a trident in his right hand and a jewel in his left. In the southwest is Kārttikeya, with three heads and two arms, holding a spear. On the outside, in the east, is Mahākāla, with staring eyes and a topknot, marked on his head with a crescent moon and a dry skull-cup. In his first right and left hands he holds the sun and the moon; the lower two are marked with tridents. He sits upon a lion throne with his body supported, his lower body wrapped in a tiger skin, and his phallus erect. Alternatively, he has six arms, the final right and left hands of which hold a lion and a skull-cup filled with blood. In the south is Balabhadra, greenish-yellow, looking with a wrathful gaze, and holding a trident or a plow in his two hands. In the west is Śubheśvara, red in color, with a large belly, and bearing the marks of Mahākāla.

བྱང་དུ་ནི་སྟོབས་ཆེན་ཏེ་སྟོབས་བཟང་ལྟ་བུ་ལས་འཁོར་ལོ་ཐོགས་པ་ལྟ་བུའོ། ། འདི་ལྟར་ཡང་རང་འདྲ་བའི་ཆུང་མས་མགུལ་ནས་འཁྱུད་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འཇིག་རྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་དག་གི་ལྷག་མ་ལུས་པ་རང་རང་དང་འདྲ་བའི་ཆུང་མས་འཁྱུད་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་དབུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚེ་མཐའ་ཡས་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཕྱག་གཡོན་དང་གཡས་གཉིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྐྱབས་སྦྱིན་མཛད་པ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ཆས་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཤར་དུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྔོན་བཞིན་ཏེ་ལྗང་གུའམ་དཀར་པོ། བྱང་དུ་ཁྲོ་བོ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་མདོག་སྔོ་སྨུག་གཡོན་པ་སྡིགས་མཛུབ་ཅན། གཡས་རྡོ་རྗེ་ཀུན་དུ་རྩེ་གདེངས་པའོ། ། གཡས་སུ་འཕགས་པ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ཕྱག་གཡས་གཡོན་དག་ན་རལ་གྲི་དང་རིན་པོ་ཆེ་འཛིན་པ། ནུབ་ཏུ་འཕགས་པ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དམར་པོ་ཕྱག་གཡོན་པས་པདྨའི་ཡུ་བ་ནས་འཛིན་ཅིང་གཡས་པས་ཐུགས་ཀར་འབྱེད་པའོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་རྒྱུད་ཕྱི་མའི་ཕྱི་མར་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི། དབུས་སུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྔོན་བཤད་པ་ལྟ་བུའམ། ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་སྔོན་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་ཐུགས་ཀར་འཛིན་པ་མདོག་དཀར་བ་བསམ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེས་མཚན་པའམ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་དམར་བ་ཕྱག་དང་པོ་ན་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པ།

In the north is Mahābala, such as Balabhadra, holding a wheel. Likewise, he is embraced around the neck by a consort similar to himself. Some say that in these worldly maṇḍalas, the remaining deities are each embraced by a consort similar to themselves. The rest are as before. In the center of the maṇḍala of the Tathāgata Amitāyus is the Blessed One Amitāyus, white in color, with his left and right hands in the mudrās of meditative concentration and granting protection, appearing like a universal monarch. In the east is Vajrapāṇi as before, either green or white. In the north is the wrathful Vijaya, dark blue in color, with his left hand in the threatening gesture and his right brandishing a vajra with its points raised. To the right is the noble Ākāśagarbha, holding a sword and a jewel in his right and left hands respectively. In the west is the noble Lokeśvara, red in color, holding the stem of a lotus with his left hand and opening it at his heart with his right. The rest are as before. Then, in the maṇḍalas of Samantabhadra and others from the Uttarottaratantra, there is Vajrapāṇi as previously explained in the center, or Trailokyavijaya as previously explained. Alternatively, one should visualize Vajrasattva, white in color, holding a vajra and bell at his heart. Or Samantabhadra, in the mudrā of meditative concentration, holding a vajra marked with a jewel; or Mahāsukha, red in color, holding a vajra and bell in his first pair of hands.

ཕྱག་འོག་མ་གཉིས་ན་མདའ་གཞུ་འགེངས་པ་དག་གང་ཡང་རུང་བའོ། ། མདུན་དུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ལྗང་གུ་ལ་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། གཡས་དང་ནུབ་དང་བྱང་དུ་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དང་། རྡོ་རྗེ་ཆོས་དང་རྡོ་རྗེ་ལས་རྣམས་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། རིམ་པ་གཉིས་པ་ལས་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་གཟིགས་དང་། ཐམས་ཅད་སྐྱོབ་དང་། གཙུག་ཏོར་ཅན་དང་། འཁོར་བ་འཇིག་དང་། གསེར་ཐུབ་དང་། འོད་སྲུངས་དང་། མར་མེ་མཛད་དང་། ཤཱཀྱའི་ཏོག་དག་ཤར་ནས་བརྩམས་ཏེ། དགེ་སློང་གི་ཆ་བྱད་ཅན་སྤྱོད་ལམ་མཛེས་པ་གསེར་བཙོ་མའི་མདོག་ཅན་མཉམ་པའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན་ནོ། ། རིམ་པ་གསུམ་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། རིམ་པ་བཞི་པ་ལ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། རིམ་པ་ལྔ་པ་ལ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། རིམ་པ་དྲུག་པ་ལ་ལྷ་ཆེན་པོ་བཞི་དང་། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་དང་ཕྱོགས་སྐྱོང་བ་བཅུ་གཅིག་སྟེ་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། རིམ་པ་བདུན་པ་ལ་གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་དང་། སའི་ལྷ་ནས་ཕག་གི་བར་དུ་སྟེ་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི། དབུས་སུ་ཁྲོ་བོ་མེའི་ཉི་མ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བདག་པོ་ལྟ་བུའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་སྣང་ནི་སྔོན་པོ་གཡས་དང་གཡོན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་དང་ཉི་མ་འཛིན་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་འདུལ་ནི་སེར་པོ་གཡས་དང་གཡོན་ན་རལ་གྲི་དང་སྡིགས་མཛུབ་བོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་འཇོམས་ནི་དམར་པོ་གཡས་དང་གཡོན་ན་དགྲ་སྟ་དང་སྡིགས་མཛུབ་བོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་འཆིང་ནི་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ལྕགས་སྒྲོག་གོ། །

The two lower hands hold a drawn bow and arrow, whichever is appropriate. In front is Vajrapāṇi, green, as before. To the right, west, and north are Vajraratna, Vajradharma, and Vajrakarma, as before. In the second tier are the Buddhas Vipaśyin, Śikhin, Viśvabhū, Krakucchanda, Kanakamuni, Kāśyapa, Dīpaṃkara, and Śākyamuni, starting from the east; they have the appearance of monks, with graceful deportment, the color of refined gold, and are in the meditative posture with the mudrā of samādhi. In the third tier are Vajrasattva and the others, as before. In the fourth tier are Maitreya and the others, as before. In the fifth tier are the Śrāvakas and Pratyekabuddhas, as before. In the sixth tier are the four Great Gods, the four Great Kings, and the eleven Guardians of the Directions, as before. In the seventh tier are the planets, the constellations, and the deities of the earth down to the Boar, as before. In the maṇḍala of the Vajra Wrathful Deities, in the center is the wrathful deity Agnijvālābhīṣaṇa, like the lord of the maṇḍala. Trailokyapratibhāsa is blue, holding a five-pronged vajra and a sun in his right and left hands. Trailokyavijaya is yellow, with a sword and a threatening gesture in his right and left hands. Trailokyābhibhū is red, with a battle-axe and a threatening gesture in his right and left hands. Trailokyabandhana holds a hook and an iron chain.

རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་ནི་སྔོ་བ་ཕྱག་གཉིས་དཔུང་པར་བསྣོལ་བའོ། ། དབྱུག་པ་སྔོན་པོ་ནི་སྔོ་སྐྱ་གཡས་དང་གཡོན་ན་བེ་ཅོན་དང་སྡིགས་མཛུབ་ཞགས་པ་ཅན་ནོ། ། མི་གཡོ་བ་ནི་སྨུག་ནག་གཡས་གཡོན་རྡོ་རྗེ་དང་སྡིགས་མཛུབ་ཅན་ནོ། ། རྟ་མགྲིན་དམར་པོ་གཡས་གཡོན་བེ་ཅོན་དང་སྡིགས་མཛུབ་ཅན་ནོ། ། དུས་ཀྱི་ལྕགས་ཀྱུ་ནི་དཀར་བ་གཡས་གཡོན་ལྕགས་ཀྱུ་དང་སྡིགས་མཛུབ་སྟེ། འོག་མ་དག་གིས་ཀྱང་གཡོན་པ་རྣམས་སྡིགས་མཛུབ་བོ། ། དུས་ཀྱི་ཞགས་པ་སྔོན་པོ་གཡས་ན་ཞགས་པ་ཅན་ནོ། ། དུས་ཀྱི་འཆིང་བ་དམར་བ་ལྕགས་སྒྲོག་ཅན་ནོ། ། དུས་ཀྱི་ཆགས་པ་ལྗང་གུ་གཡས་དྲིལ་བུའོ། ། དུས་ཀྱི་སྲིན་པོ་ནི་ནག་པོ་གཡས་གཡོན་བེ་ཅོན་དང་སྡིགས་མཛུབ་ཅན་ནོ། ། དུས་ཀྱི་དབྱིག་པ་ནི་སྨུག་ནག་གཡས་གཡོན་བེ་ཅོན་དང་སྡིགས་མཛུབ་བོ། ། དུས་ཀྱི་གནོད་སྦྱིན་མོ་ནི་སྨུག་ནག་གཡས་གཡོན་མཆེ་བ་དང་སྐྱབས་སྦྱིན་ཅན་ནོ། ། དུས་ཀྱི་མཚན་མོ་ནི་ནག་མོ་གཡོན་དགྲ་སྟ་དང་སྡིགས་མཛུབ་ཅན་ནོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བ་འདོད་པའི་མ་རུངས་པ་རྣམས་གཡོན་བརྐྱང་བས་བརྫིས་པ་ལ། གཡོན་པས་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་ཉི་མ་མནན་པ་སྟེ། ཤར་གྱི་རྩིབས་ནས་གཟུང་སྟེའོ། ། དུས་ཀྱི་སྲིན་མོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྷའི་སྣམ་བུའི་གྲ་བཞིར་ཤར་ལྷོ་ནས་བརྩམས་ཏེའོ། ། ཡང་ན་ཕྱག་ནི་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མར་ལྡན་ཞིང་བྱ་བ་དང་། རྒྱུ་མ་ཐོགས་ཤིང་དབུ་མཐའ་ཡས། ། ཞེས་གསུངས་པས། དབྱིབས་ངེས་པ་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། བློ་ལ་ཇི་ལྟར་ནུས་པའི་དབུ་དང་ཕྱག་དང་ཆ་ལུགས་མི་བཟད་པར་བསྒོམ་ཞིང་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་དགོད་པ་གཞན་དུ་བྱེད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཆེ་བའི་ཆོ་ག་སྟེ།

Vajrāmṛta is blue, with his two arms crossed at the shoulders. Nīladaṇḍa is light blue, holding a club in his right hand and a noose with a threatening gesture in his left. Acala is dark maroon, holding a vajra in his right hand and a threatening gesture in his left. Hayagrīva is red, holding a club in his right hand and a threatening gesture in his left. Kālavajra is white, holding an iron hook in his right hand and a threatening gesture in his left; for the subsequent deities as well, the left hands all hold threatening gestures. Kālapāśa is blue, holding a noose in his right hand. Kālasaṃvara is red, holding an iron chain. Kālarāga is green, holding a bell in his right hand. Kālarākṣasa is black, holding a club in his right hand and a threatening gesture in his left. Kāladaṇḍa is dark maroon, holding a club in his right hand and a threatening gesture in his left. Kālayakṣiṇī is dark maroon, holding fangs in her right hand and the gesture of granting protection in her left. Kālarātri is black, holding a battle-axe in her left hand and a threatening gesture in her right. These deities trample upon the malevolent beings as they desire, with their left legs extended; with their left hands, they press down upon a multicolored lotus and sun disk, beginning from the eastern spoke. As for Kālarākṣasī and the others, they are located in the four corners of the divine terrace, beginning from the southeast. Alternatively, since it is said: "Possessing many hundreds of arms, holding entrails, and with infinite heads," why fix upon a specific form? One should meditate upon and depict them with as many heads, arms, and terrifying ornaments as the mind is capable of conceiving. Some arrange the laughter differently, but that is incorrect; this is the ritual of the Great One.

རྩིབས་བཅུ་གཉིས་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དབྱིབས་ངེས་པ་ཡང་བསལ་ཟིན་ཏོ། ། སྒོ་སྐྱོང་རྣམས་ནི་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ལྷའི་ཚོགས་འདི་སྙེད་ཀྱི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། ། ལྷའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགའ་བའི་ཚལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་འགྲོ་བ་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་ཞུགས་པ་ནི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང་། རང་བཞིན་སྤྱོད་ལམ་དང་། སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དང་། འགྲོ་བ་རིགས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་འགྲོ་བ་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་ཟླ་གསང་ཐིག་ལེ་ཞེས་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། རེས་འགའ་འདོད་དབང་རྒྱལ་པོ་སྟེ། ། རེས་འགའ་འདོད་པ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས། ། རེས་འགའ་ཞི་བ་རེས་འགའ་དྲག། རེས་འགའ་གདོན་ཆེན་བགེགས་མཛད་དེ། ། དེ་ལ་སོགས་ཏེ་མཐའ་ཡས་པ། ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཡིས་རྒྱས་བཏབ་པས། ། ཅི་དགའ་དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་ལ། ། བདག་གི་ངོ་བོར་སྟོན་པར་བྱེད། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་ཡང་སྣང་སྟེ། འཆད་པ་པོར་སྟེ་དེ་ནི་ཆོས་སོ། ། རང་ཡོན་ཏན་ལྡན་པས་ཉན་པའང་ང་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལྟར་ལྷའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའི་བཤད་པ་མཆོག་མ་བརྗོད་ནས། ད་ནི་ཡང་ཐ་མལ་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། ལྷ་རྣམས་ཉིད་མཆོག་ཡིན་ལ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དགའ་བའི་ཚལ་ལམ། ཡང་ན་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་མཆོག་ནི་དགའ་བའི་ཚལ་ན་གནས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྟག་ཏུ་ཡིད་དགའ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅི་དེ་རྣམས་ལ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན།

This is because it is stated that there are twelve spokes. Likewise, the fixed shape has also already been refuted. The gatekeepers are as before. Thus, because it serves as the abode for this many hosts of deities, it is called the "Delightful Grove of All the Supreme Deities." The Blessed One, having entered into activity for the benefit of wandering beings through great compassion, appears in various colors, shapes, natures, modes of conduct, and as male and female, or in various types of beings, thereby taming them as is appropriate. As it is said in the Yoga Tantra known as the Candraguhyatilaka: "Sometimes he is the King of the Power of Desire; Sometimes he turns his back on desire. Sometimes he is peaceful, sometimes fierce; Sometimes he acts as a great demon or obstacle. Through being sealed by this mudrā, For those who desire whatever siddhi they wish, He reveals himself in their own essential form." Thus, in reality, the Blessed One himself appears as the perfect retinue; he is the teacher, and that is the Dharma. Because he possesses his own qualities, he is also the listener, as it is said, "I am [the listener]." Having thus explained the "Supreme Deities" without omitting the supreme description, we shall now return to the ordinary sense: the deities themselves are supreme, and they are all in the Grove of Delight; or alternatively, among the deities of the Heaven of the Thirty-Three, the supreme are those who dwell in the Grove of Delight, because they are always joyful. If one asks, "Is there also a distinction among them?"

ལོས་ཀྱང་སྟེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་བཟང་ན་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་ཉིད། འཕགས་པ་དམ་པའི་ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལས་གསུངས་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ལས་གྲགས་པ་ཡིན། དྲག་པོ་བཅུ་གཅིག་ལ་སོགས་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་ནི། འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའོ། ། དགའ་བའི་ཚལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་བལྟ་ན་སྡུག་ཅེས་བྱ་བའི་བྱང་ཕྱོགས་དཔག་ཚད་ཉི་ཤུ་འདས་པ་ན། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཆུར་དཔག་ཚད་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ། རྒྱར་དཔག་ཚད་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ། མཐའ་སྐོར་དུ་དཔག་ཚད་སྟོང་ཡོད་པ་སྟེ། གསེར་གྱི་ར་བས་བསྐོར་བ་བླ་གབ་ཅན། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་སྦྱོར་བ། བདུད་རྩི་རྣམ་པ་བཞི་དང་། ཤིང་དང་རྫིང་དང་། མེ་ཏོག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ། གསེར་གྱི་བྱེ་མ་བདལ་བ་ཡོད་དེ། དེ་བས་ན་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ལྷ་དང་ལྷའི་བུ་མོ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམ་པར་རྩེ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ན་དགའ་བའི་ཚལ་ནི་ཧ་ཅང་ཆེས་ལ། འཁོར་དང་བཅས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རབ་ཏུ་ཡང་རྒྱ་ཆེ་བ་ཇི་ལྟར་འཛིན་ནུས་ཤེ་ན། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་བསྙུང་གི་རྩེ་ཙམ་གྱི་ས་ཕྱོགས་ཀྱང་རབ་ཏུ་ཡངས་ལ་ཡིད་དུ་འོང་བར་འགྱུར་ཞིང་། རྒྱལ་བ་ཞི་བར་གཤེགས་ནས་ནི་དམན་ཞིང་ཁོ་རེ་ཆུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས། གང་ཚེ་རྒྱལ་བ་མྱ་ངན་འདས་གྱུར་པ། ། དེ་ཚེ་དེ་ཡི་ཞིང་རྣམས་འགྲིབ་པར་འགྱུར། ། ཞིང་གི་རྒྱ་མཚོ་དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་ལྡན། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་ལ། ཡང་གཞན་དུ་གསུངས་པ།

Of course; the so-called "Thirty-three" refers to the thirty-three [abodes] such as Sudharmā and so forth. What is taught in the Ārya-dharmasmṛtyupasthāna is what is renowned in the treatises. The thirty-three [deities] such as the eleven Rudras and so forth are what are renowned in the world. As for the "Nandana Grove": twenty yojana to the north of the great city called Sudarśana, there is a pleasure grove called Nandana. It is two hundred and fifty yojana in length and two hundred and fifty yojana in width, with a circumference of one thousand yojana. It is surrounded by a golden wall and is covered by a canopy. It provides all desired things and is abundant in the four kinds of nectar, trees, ponds, and flowers. It is strewn with golden sand; thus, it is described from the phrase "delightful" up to "where various gods and goddesses sport." If that is so, one might ask: how can the Blessed One, together with his vast retinue, fit into such an exceedingly large Nandana Grove? Through the Buddha’s blessing, even a piece of ground the size of the tip of a blade of grass becomes vast and delightful; however, once the Victor has passed into peace, it becomes inferior and small. As it is said in the Ārya-gandavyūha: "When the Victor has passed into nirvāṇa, At that time, his realms will diminish. That ocean of realms will then be possessed of afflictions, And sentient beings will also become thoroughly afflicted." Furthermore, it is said elsewhere:

སྐྲ་ཙམ་ཁྱོན་ལ་སངས་རྒྱས་མང་པོ་ནི། ། གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་ཇི་སྙེད་པ། ། རྒྱལ་བ་དེ་རྣམས་ཞིང་ཡང་དེ་སྙེད་དེ། ། དེ་ཡང་སྐལ་བ་མི་མཉམ་མཚན་ཉིད་བཅས། ། སྐྲ་ཙམ་ཁྱོན་འདིར་འགྲོ་བ་ལྔར་གཏོགས་པ། ། དམྱལ་བ་རྣམས་དང་དུད་འགྲོའི་འགྲོ་བ་དང་། ། གཤིན་རྗེའི་འཇིག་རྟེན་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱང་། ། དོགས་པ་དག་དང་ཉེ་བར་གཙེར་བ་འང་མེད། ། དེ་ལྟར་རྒྱལ་བའི་ཆོས་དེ་བསམ་མི་ཁྱབ། ། ཅེས་སོ། ། དེ་བས་ན་འཕགས་པ་སྡོམ་པ་གསུམ་བསྟན་པ་ལས། རིའི་རྒྱལ་པོ་བྱ་རྒོད་ཀྱི་ཕུང་པོ་དེ་ནི་མཐོ་བ་ཟླུམ་པ་གནས་འཕང་དང་རྒྱར་ཡངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ཡང་སྡུད་པ་པོས་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་སྟེ། རི་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་བཞུགས་ཤིང་འཚོ་བ་དེ་ན་དེ་ལྟར་བདེན་ལ། དེང་སང་ན་ནི་རི་རབ་ཏུ་ཆུང་བར་སྣང་བས་སོ། ། ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་མ་ཤེས་ཤིང་། བསོད་ནམས་མ་བྱས་པ་ལ་དམན་ཞིང་ཐ་གྲུ་ཆུང་ལ། དེ་དག་བསོད་ནམས་བྱས་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་ཤེས་པ་དག་ལ། རབ་ཏུ་ཡངས་ཤིང་བཟང་ལ་འབྱོར་པར་སྣང་བ་ནི། ཇི་ལྟར་འཕགས་པ་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པས་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མདོ་ལས། ཚངས་པ་རལ་པ་ཅན་གྱིས། འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སྨྲས་པ། བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་འདི་ཡོངས་སུ་མ་དག་གོ་ཞེས་མ་ཟེར་ཅིག། བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་ཀྱི་ལྷའི་གནས་བཀོད་པ་བཞིན་དུ།

Upon the area of a single hair’s breadth, there are many buddhas, as numerous as the grains of sand in the river Ganges. The Victors and their fields are likewise as many, and they possess characteristics of diverse fortunes. Within this space of a hair’s breadth, the five classes of beings—those in the hells, the animal realm, the world of Yama, and gods and humans—exist without any crowding or mutual affliction. Thus, the qualities of the Victors are inconceivable. Therefore, in the Ārya-trisaṃvaranirdeśa, it is stated: "The king of mountains, Vulture Peak, is high, rounded, and vast in both height and breadth," and so forth. This was well-spoken by the compiler; for while that mountain was indeed so when the Buddha resided and lived there, nowadays it appears to be quite small. Furthermore, for those who do not understand that all phenomena are like reflections and have not accumulated merit, the world appears inferior, limited, and narrow. However, for those who have accumulated merit and understand that all phenomena are like reflections, it appears vast, excellent, and prosperous. As it is said in the Ārya-vimalakīrtinirdeśa-sūtra, the Brahmā Śikhin said to the noble Śāriputra: "Venerable Śāriputra, do not say that this buddhafield of the Tathāgata is impure. Venerable Śāriputra, this buddhafield of the Blessed One is utterly pure; for example, Venerable Śāriputra, it is just like the array of the celestial abode of the Paranirmita-vaśavartin gods."

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་བཀོད་པ་ཡང་ངེད་ཀྱིས་དེ་འདྲ་བར་མཐོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལྟར་ན་དགའ་བའི་ཚལ་དེའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་མ་ལུས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ལྷ་དེ་དག་གི་རང་གི་ལས་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ཡོད་དེ། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ཀུན་ནས་སྒོའི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་བའི་མདོ་ལས། རྣམ་རྟོག་དགེ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། ལས་དགེའི་འབྲས་བུ་ལྷ་རྣམས་ཏེ། ། རབ་ཏུ་དང་བའི་ཡིད་ཀྱིས་ནི། ། མཛེས་པའི་ལྷ་རྣམས་མངོན་པར་འགྲུབ། ། གཞལ་མེད་ཁང་པ་ཉམས་དགའ་བ། ། དེ་དག་གཞན་སུས་བྱས་པ་མིན། ། མེ་ཏོག་མནྡཱ་ར་བ་ཡང་། ། དེ་དག་གཞན་སུས་བསྐྱེད་པ་མིན། ། སྒྱུ་མའི་ལས་ལས་ཀུན་འབྱུང་སྟེ། ། བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་བསམ་དུ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་པས། དེ་ལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོར་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྩེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རྒྱས་པར་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལ་ནོར་བུ་དང་གསེར་གྱི་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནོར་བུ་ནི། པདྨ་རཱ་ག་ལ་སོགས་པའོ། ། གསེར་ནི་གསེར་དང་ས་ལེ་སྦྲམ་མོ། ། ཤིང་ནི་ཨ་མྲ་ལ་སོགས་པའི་ལྗོན་པའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་རབ་ཏུ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཡལ་ག་དང་། ལྕུག་མར་བཅས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཡལ་ག་ནི་རང་གི་ཡལ་ག་དང་ཡལ་ག་ཕྲེའུ་ཡིན་ལ། ལྕུག་མ་ནི་སྡོང་པོ་གཅིག་ལས་གྲུབ་ཅིང་གསར་བུར་འཐོན་པ། ཡན་ལག་མེད་པའི་ལྡུམ་བུ་རྣམས་སོ། ། དེ་ཡང་གསེར་གྱི་ཤིང་རྣམས་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་ནོར་བུ་ལྕུག་མའི་དངུལ། ནོར་བུའི་ཤིང་རྣམས་ནི་ཡལ་ག་ནི་གསེར།

It is as stated: "We also see the array of the Buddha-field of the Blessed One Śākyamuni in that same way." If one asks, "In that case, are all the flowers and so forth in that Joyful Grove (Nandana) the result of the Blessed One's blessings alone?" there are also things that arise from the individual karma of those gods. As it is said in the Noble Sūtra entitled "The Chapter on the Universal Gate": "From virtuous conceptual thoughts, The gods arise as the fruit of virtuous karma. With minds of profound clarity, The beautiful gods are fully accomplished. The delightful celestial palaces Were not created by anyone else. Even the Mandārava flowers Were not produced by anyone else. Everything arises from illusory karma; Once arisen, they are inconceivable." Thus, the term "delightful" is a brief summary, while the subsequent terms up to "sporting" provide the detailed explanation. Regarding the phrase "fields of jewels and gold," "jewels" refers to rubies and the like. "Gold" refers to gold and refined gold. "Trees" refers to fruit-bearing trees such as the mango. These are described as having "extremely delightful branches and creepers." "Branches" refers to the main branches and smaller twigs, while "creepers" refers to those that grow from a single trunk, are newly emerged, and are like leafy vines without secondary limbs. Furthermore, the limbs of the golden trees are silver creepers of jewels, and the branches of the jewel trees are gold.

ལྕུག་མ་ནི་བཻ་ཌཱུརྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མདོ་སྡེ་གང་དག་ལྷའི་ཡུལ་གྱི་བདེ་བ་སྟོན་པ་དེ་དག་ལས་རྒྱས་པར་དྲང་ངོ་། ། ཤིང་གེལ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཤིང་གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་ཕྲ་ཞིང་དྲུང་རབ་ཏུ་སྟུག་པ། མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་རྒྱས་པས་རང་གི་ལྕུག་མའི་རྩེ་མོ་གཡུར་ཟ་བ། ཆེད་དུ་བྲིས་པ་ལྟར་གནས་པ་དེ་དག་ནི། ཤིང་གེལ་པ་སྟེ་ཇི་ལྟར་རྒུན་ཤིང་རབ་ཏུ་སྨིན་པ་དག་བཞིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་སློབ་དཔོན་ཞི་བའི་ལྷའི་ཞལ་སྔ་ནས། ཤིང་གང་འབྲས་བཟང་ཡལ་ག་འདུད་པ་དང་། ། ཞེས་སྨོས་པ་ལྟ་བུའོ། ། སྨན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷ་ཡུལ་གྱི་ཤིང་གེལ་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གི་རྩ་བ་དང་། འབྲས་བུ་དང་། ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ནི་སྨན་ཡིན་ཏེ། ལྷ་རྣམས་ཡིད་རབ་ཏུ་དུལ་བའི་དབང་ལས་གནས་དེར་སྨིན་པའི་རྩ་ལ་སོགས་པ་ནི་དུག་མེད་པ་འཇམ་པ་རེག་ན་བདེ་བ་གནོད་པ་མེད་པ་དག་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སྲོག་གཅོད་པ་གནོད་སེམས་དང་བཅས་ཏེ་སྤངས་པའི་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་པའོ། ། མེ་ཏོག་ཀ་མ་ལ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གཞན་གྱི་མེ་ཏོག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་འོངས་པ་དང་། སྤྲུལ་པ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། ། དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་གིས་མཛེས་པར་བྱས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རང་གི་རྟོག་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འདོད་པ་སྟེར་བའི་ཤིང་དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། སྔོན་པོ་བཞིའི་ཕྲེང་བས་ཉམས་དགའ་ཤིང་མཛེས་པར་བྱས་སོ། ། རྒྱན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཟླ་བ་ཁམ་པ་ལྟ་བུ་དང་། མེ་ལོང་དང་།

Regarding the phrase "creepers called vaiḍūrya and so forth," one should cite in detail from those sūtras that teach the pleasures of the divine realms. Regarding the phrase "shrubs and so forth," those trees which are naturally slender with very dense trunks, their branches heavy with the fullness of flowers and fruit, and which stand as if intentionally painted, are "shrubs." This is just as when one speaks of fully ripened grapevines; as the master Śāntideva said: "The trees whose fine fruit causes the branches to bend..." Regarding the phrase "medicines and so forth," the roots, fruits, leaves, and so on, of those shrubs and other plants in the divine realms are "medicines." By the power of the gods' perfectly disciplined minds, the roots and other parts that ripen in those places are non-toxic, soft, pleasant to the touch, and harmless; these are produced from the cause of having abandoned killing along with malice. The phrases "lotus flowers and so forth" are easy to understand. Regarding the phrase "various kinds of [flowers] and so forth," this includes flowers from other world systems that have come through the arrival of bodhisattvas or have arisen from emanations, and so on. Regarding the phrase "beautified by wish-fulfilling trees," the area is made delightful and beautiful by garlands of four colors—white, yellow, red, and blue—of trees that grant whatever desires are in accordance with one's own thoughts. Regarding the phrase "adorned with various ornaments," this refers to [objects] such as crescent moons and mirrors.

རྒྱན་མདོངས་ལྟ་བུ་དང་། གཞན་ཡང་རྒྱན་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བ་རབ་ཏུ་མང་པོས་སྤྲས་པའོ། ། བྱ་མང་པོ་སྣ་ཚོགས་སྐད་འབྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ངང་པ་དང་བཞད་ལ་སོགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་འདབ་མ་དང་། མཆུ་སྡེར་ཅན་རི་མོར་བྲིས་པ་ལྟར་མཛེས་པ། ལྷ་རྣམས་ཡིད་དུ་དགའ་བ་དེར་འདེབས་པའི་བཞོན་པར་གྱུར་པ། ཡིད་དུ་འཐད་ཅིང་རྣར་སྙན་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་ལྷ་རྣམས་ལ་གདམས་པ་སྨྲ་བ། ལྷའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བྲལ་བས་དུད་འགྲོའི་འགྲོ་བར་འགྱུར་བ། བདེ་བའི་དབང་པོ་ལས་མཐོ་རིས་པར་བགྲང་བའི་བྱ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཡིད་དུ་དགའ་བར་བྱས་རྔ་དང་ཅང་ཏེའུ་དང་། ཀེརྐོ་དང་། གླིང་བུ་དང་། རྔ་མོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་བསྒྲགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཀེརྐོ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་དི་མུག་ཁ་ཞེས་གྲགས་པའི་རྔའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་ཁ་ཅིག་ནི་ཡིད་ལས་བྱུང་བ། ཁ་ཅིག་ནི་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་ལས་བྱུང་བ། ཁ་ཅིག་ནི་ཆེད་དུ་བྱས་པ་དག་སྟེ། ཡིད་ལས་བྱུང་བ་དག་ནི་གཟུགས་མེད་པ་སྒྲ་ཙམ་གྲག་པ། ལྷ་རྣམས་བག་མེད་པ་ལས་བཟློག་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་མང་པོ་སྒྲོགས་པ། ཕལ་ཆེར་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་ཡིད་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱ་ཆེར་ནི་འཕགས་པ་དམ་པའི་ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་ཡུལ་གྱི་བདེ་བ་རྒྱས་པར་སྟོན་པའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ལས་དྲང་ངོ་། ། བརྒྱ་བྱིན་དང་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་དང་ལྷའི་བུ་མོ་མང་པོ་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་རྩེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིས་མཆོད་སྦྱིན་བརྒྱ་བྱིན་པའམ། རང་གི་སྲིད་ཐུབ་པས་ན་བརྒྱ་བྱིན་ཏེ།

It is adorned with many ornaments, such as crest-ornaments, and other numerous visible and invisible decorations. Regarding the phrase "many various birds uttering their cries": there are swans, cranes, and so forth, with jewel-like wings and beaks and claws, as beautiful as if they were painted in a picture. They serve as mounts for the gods, who find them delightful. They speak verses of instruction to the gods that are pleasing to the mind and melodious to the ear. They enjoy the same divine luxuries as the gods, yet because they lack ethical discipline, they are reborn in the animal realm. These birds, who are counted among the denizens of the higher realms due to their faculty of pleasure, bring joy to the mind. Regarding the phrase "the sounding of drums, hand-drums, kimpala drums, flutes, large drums, and so forth": the kimpala is a drum known in the world as the dimukha. The rest is easy to understand. Some of these sounds arise from the mind, some arise from wish-fulfilling trees, and some are intentionally produced. Those arising from the mind are formless, being merely the resonance of sound. They proclaim many verses to turn the gods away from heedlessness. Most of these arise from the mind of Śakra; they should be understood in detail from the sūtras that extensively teach the pleasures of the celestial realms, such as the Noble Application of Mindfulness of the True Dharma. Regarding the phrase "Śakra, Brahmā, and many various gods and goddesses sporting": he is called Śakra because he performed a hundred sacrifices, or because he is capable of enduring his own existence.

ལྷའི་སྡེ་དཔོན་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་སྲིད་པ་ལན་བདུན་པ་འཕགས་པའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་དང་། ཚངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་ས་ལས་གཞན་པ་བས་ཆེ་བའམ། འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གདུང་བ་ཞི་བས་བསིལ་བར་འགྱུར་བས་ཚངས་པ་སྟེ་དེ་དང་། སོགས་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་ལྷའི་སྡེ་དཔོན་ཙནྡན་དང་། ལྷ་ཆེན་པོ་དང་ཁྱབ་འཇུག་དང་། སྨིན་དྲུག་གཞོན་ནུ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་དབང་ཆེ་བར་གྲགས་པ་རྣམས་དང་། གཞན་ཡང་ལྷ་དང་ལྷའི་བུ་མོ་སྣ་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་དག་ནི་མཛེས་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་འདོད་པའི་ཁམས་པ་ཡིན་པས་ན། ཕོ་དང་མོའི་དབང་པོ་དང་ལྡན་པ། ན་ཚོད་དང་། བོང་ས་དང་མིང་དང་། དབྱིབས་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་རྣམས་བགད་པ་དང་། ཆུ་ལ་རྐྱལ་བ་དང་། མེ་ཏོག་འཕེན་པ་དང་། ཁྲུས་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱིས་པའི་སྤྱོད་པ་གྲངས་མེད་པས་མངོན་པར་རྩེ་ཞིང་དལ་བར་གྱུར་གྱི་བར་དུ་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བས་ན། ཁྱད་པར་དུ་རྩེ་བ་ནི། རྣམ་པར་རྩེ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ལྷ་རྣམས་ནི་བག་མེད་པའི་དབང་ལས་རྩེད་མོ་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པས། སྔོན་ཉེ་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ལྷའི་བུ་ཞིག་གིས་འཕགས་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་མཁན་པོར་གྱུར་པ་སོར་མོ་བསྒྲེངས་པའི་གུས་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་སྨྲས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འདི་དག་དགའ་བའི་ཚལ་དེར་གསུངས་ཤེ་ན། ནོར་བུ་དྲི་མ་མེད་པ་ལ་ཕན་གདགས་པར་བཞེད་པས་དེའི་འཕེལ་བར་གྱུར་པའི་གནས་དེར་བཤད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཞུ་བར་གྱུར་པའི་རྐྱེན་དུ་གཟིགས་ནས་འཛམ་བུའི་གླིང་ནས་དེར་གཤེགས་པ་ལྟར་བསྟན་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །

The divine general who is a stream-enterer and will be reborn seven more times, who belongs to the ranks of the noble ones; and the one called Brahmā, who is greater than others of his own level, or who is called "Brahmā" because he has become cool through the pacification of the torment of desire; and the "and so forth" mentioned refers to the divine general Candana, Mahādeva, Viṣṇu, Kārttikeya, and others who are renowned for their great power. Furthermore, regarding the phrase "various gods and goddesses," these are endowed with beauty. Since they belong to the desire realm, they possess male and female faculties, and they have various ages, sizes, names, and shapes. They sport with countless childish activities such as laughing, swimming in water, throwing flowers, and bathing; because they do not cease until they have become relaxed, their "particular play" is called "recreational play." Because the gods, under the influence of heedlessness, are intensely engaged in such games, it is as it was said: "A former attendant, a son of the gods, spoke with the utmost devotion to the noble Maudgalyāyana, who had become his preceptor, by raising his fingers." If one asks, "Why were these kings of tantras taught in that Joyful Grove?" it should be understood that they were explained in that place which serves as a locus for their increase, because he wished to benefit the Vimalaratna. Furthermore, having perceived the request as a condition, he manifested as if traveling there from Jambudvīpa, because of his great compassion.

ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྒྱུད་འདི་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནས་མཆོག་ཏུ་གསུངས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་འདི་གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་ལ་སོགས་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་གསུངས་སོ། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་རིས་ནི་ལྷའི་རིས་གོང་མ་གོང་མའི་དྲུང་ན་ཕྱག་དར་གྱི་ཕུང་པོ་དང་འདྲའོ་ཞེས་འཕགས་པ་རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལས་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་སོ། ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་དག་གིས་ལྷག་པར་བརྟེན་ཅིང་ལོངས་སྤྱད་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཡོན་ཏན་གང་དག་རྒྱན་ལྟར་དམ་པ་ནི། ། གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་དག། དེ་དག་དེ་ནི་བཀྲ་ཤིས་ལྡན་བཤད་དེ། ། འབབ་སྟེགས་དེ་ཡིན་དཀའ་ཐུབ་གནས་དེ་ཡིན། ། ཞེས་བཤད་པ་དང་། ཡང་གསུངས་པ། གནས་གང་དག་ཏུ་འགྲོ་བའོ། ། མིག་གིས་རྟག་པར་ཁྱོད་མཐོང་ཞིང་། ། གང་ཞིག་ཁྱོད་ཀྱི་ཞལ་ལྟ་བ། ། འཇིག་རྟེན་དེ་ཉིད་བསོད་ནམས་ལྡན། ། ཞེས་ངེས་པར་གནས་ཀྱང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་ཟུར་གྱིས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། ། འདིར་གཟུགས་བོར་ན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་། ས་ཕྱོགས་དེ་རྡོ་རྗེ་ལྟར་སྲ་ཞིང་འཇིག་པའི་མེས་ཀྱང་མི་གནོན་ལ། དེ་ན་གནས་པ་རྣམས་ལ་བདུད་དང་བདུད་ཀྱི་རིས་པའི་ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་པས་མི་ཚུགས་པར་བྱས་པ། དུས་རབ་ཏུ་རིང་པོའི་བར་དུ་ཡང་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བའི་གནས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་བྱས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་འཕགས་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་པ་ནི། བསྒྲུབ་པའི་གནས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ། ། གང་གི་ཡུལ་དུ་གནས་ན་ནི། །

Some say that because this tantra is supreme, it was taught in a supreme location. If that were the case, why was it not taught in places such as Paranirmita-vaśavartin? The Ārya-Lalitavistara states that the realm of the Thirty-Three is like a heap of refuse in the presence of the higher and higher divine realms; therefore, that [argument] is unreasonable. Regarding the phrase "blessed by all the Buddhas and Bodhisattvas," this refers to the blessing of being specially relied upon and utilized by them. As it is said: "Whatever qualities are supreme like ornaments, In whatever place they have been born, That place is explained to be auspicious; It is a bathing ghat, it is a place of asceticism." And it is also said: "In whatever places you go, Those who always see you with their eyes, And whoever beholds your face, That very world is possessed of merit." Thus, even if one is not explicitly present, it is indirectly shown that the place is blessed. Here, "blessed" means that the site is as firm as a vajra and cannot be overcome even by the fire of destruction; those who dwell there cannot be harmed by Māras, the factions of Māra, pretas, and so forth. It is blessed as a place where accomplishments (siddhi) arise for a very long time. As it is said in the Ārya-Suprasiddha: "Furthermore, another explanation is given: The characteristics of the place of practice: In whatever region one dwells..."

དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་ཐོབ་འགྱུར་བའོ། ། གང་དུ་བདུད་བཞི་བཏུལ་ནས་ནི། ། བཅོམ་ལྡན་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་ལ། ། དངོས་གྲུབ་མང་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག། རྨད་བྱུང་གོ་འཕང་ཐོབ་གྱུར་པ། ། ཆུ་བོ་ནཻ་རཉྫ་ནའི་འགྲམ། ། ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་འཚེ་མེད་པ། ། དངོས་གྲུབ་ཞིང་ནི་དམ་པ་སྟེ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཉིད་ཀྱིས་གསུངས། ། དེར་ནི་བདུད་རྣམས་མང་པོས་ཀྱང་། ། གནོད་པར་བྱ་བར་མི་ནུས་ཏེ། ། དེ་བས་དེར་ནི་ལས་རྣམས་ཀུན། ། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་བསྒྲིམ་སྟེ་བརྩམས། ། གང་དུ་ཆོས་རྣམས་བསྟན་པ་དང་། ། ཐུབ་པ་ཞི་བར་གྱུར་པ་དང་། ། དམ་པ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། སྐྱེ་བ་གང་དུ་བསྟན་པ་ཡི། ། གནས་དེ་རྣམས་སུ་དངོས་གྲུབ་ནི། ། རྣམ་པ་གསུམ་དག་ཀུན་དུ་བསྟན། ། ངེས་ཤིང་མྱུར་ལ་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་། ། བགེགས་མེད་པར་ཡང་དེར་འགྱུར་རོ། ། བསོད་ནམས་ཅན་གྱི་གནས་རྣམས་གང་། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་དེའི་སློབ་མ། ། བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་བཞུགས་བཞུགས་པ། ། དེ་དག་ཏུ་ཡང་འགྲུབ་པར་བསྒྲགས། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་ཕྱོགས་གང་དུ་ཡང་བཞུགས་པ་དེ་ལྷག་པར་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་གནས་པས། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། གལ་ཏེ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་པོ་ཉིད་ཀྱི་དོན་མ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། གང་གིས་ས་བཅུ་བསྒྲུབས་ནས་ནི། ། དབང་བཅུ་ལེགས་རྟོགས་ཁོང་དུ་ཆུད། ། སྟོང་པ་སྒྱུ་མ་འདྲ་བའི་ཆོས། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཅིང་འདིར། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་གྱི་ཚུལ་མཁྱེན་པ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་ནི་བྱ་བ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། །

One will swiftly attain the accomplishments (siddhi). Where the four māras were subdued and the Blessed One attained manifest buddhahood, there is the supreme of all many accomplishments, the marvelous state that was attained. On the banks of the Nairañjanā River, which are delightful and free from harm, is the sacred field of accomplishment; this was spoken by the Blessed One himself. There, even by many māras, it is impossible to cause harm; therefore, the practitioner should diligently undertake all activities there. Where the dharmas were taught, where the Sage attained peace, and where he took birth in order to ripen the sublime— in those places, the three types of accomplishment are fully revealed. They will be certain, swift, vast, and free from obstacles. Those places where the meritorious ones reside, where the Buddhas and their disciples have dwelt for great eons—there too, accomplishment is proclaimed. Thus it is said. In whichever direction they reside, that place is exceptionally endowed with qualities and is blessed by the Buddhas and the irreversible bodhisattvas. If one asks, "Is the meaning of the one who blesses not understood?" for that reason, as for the term "Buddha," it is said: "One who, having accomplished the ten grounds, has thoroughly realized and mastered the ten masteries, who knows all aspects of phenomena that are empty and like an illusion, and who knows the ways of all the worlds—he is called a Buddha." Thus it is said.

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བརྒྱ་བྱིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་འདུན་མཐའ་ཐུག་པ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འཁོར་མཆོག་བསྟན་ཏོ། ། ཚིག་གི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། བརྒྱ་བྱིན་དང་ཚངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔ་མ་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། ལྷ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་རྟོག་དགེ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། ལས་དགེའི་འབྲས་བུ་ལྷ་རྣམས་ཏེ། ། རབ་ཏུ་དང་བའི་ཡིད་ཀྱིས་ནི། ། མཛེས་པའི་ལྷ་རྣམས་མངོན་པར་གྲུབ། ། གཞལ་མེད་ཁང་པ་ཉམས་དགའ་བ། ། དེ་དག་གཞན་སུས་བྱས་པ་མིན། ། མེ་ཏོག་མནྡཱ་ར་བ་ཡང་། ། དེ་དག་གཞན་སུས་བསྐྱེད་པ་མིན། ། སྒྱུ་མའི་ལས་ལམ་ཀུན་འབྱུང་བས། ། འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་བསམ་དུ་མེད། ། བཟང་པོར་སྣང་བའི་བཻ་ཌཱུརྱ། ། ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱང་རྫུན། ། ཡང་དག་མིན་ལས་ཀུན་བསྐྱེད་པས། ། ལྷ་རྣམས་རྫུན་པར་ཤེས་པས་ན། ། ཏིང་འཛིན་ཞི་བ་བརྗོད་པ་ནི། ། ལྷ་ཡི་གཟུགས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། རིག་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གསང་སྔགས་ལ་སོགས་པའི་མཐུས་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བར་ནུས་པ་རིག་སྔགས་ཀྱི་ཐབས་འཛིན་པར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འབྱོར་པ་ནི་རིག་འཛིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལས་གསུངས་པ། བློ་ཅན་གྲུབ་ནས་ནམ་མཁའ་ལ། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་འགྲོ་བར་བྱ། ། གྲུབ་པ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། འོ་ན་ཅིས་ཀྱང་མི་ཚུགས་འགྱུར། ། ཕ་རོལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ནི། ། སྡང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་མི་ཚུགས། ། རྟག་ཏུ་བདག་གི་ལྷ་ཉིད་ནི། ། ཡིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཟླས་པར་བྱ། །

The term "bodhisattva" has already been explained. From the words "Śakra and" up to "the infinite saṅgha of irreversible bodhisattvas," the supreme mundane and supramundane retinues are shown. The meaning of the words is as follows: "Śakra and Brahmā" are as previously explained. Regarding "gods" (devas): "From virtuous conceptual thoughts, The gods are the fruit of virtuous karma; Through a mind of profound clarity, The beautiful gods are fully accomplished. The delightful celestial palaces Were not created by anyone else. Even the mandārava flowers Were not produced by anyone else. Since they arise from the path of illusory karma, The elements themselves are inconceivable. The lapis lazuli that appears beautiful Is also false for those who practice erroneously. Since all is produced from unreal karma, Know that the gods are false as well. The description of the peace of meditative absorption Is taught by means of the forms of the gods." Regarding "vidyādharas" (knowledge-holders): those who, through the power of secret mantras and so forth, are able to travel through the sky and who possess all the riches of those who wish to hold the methods of vidyā-mantras are vidyādharas. As it is said in the Ārya-prasiddhi: "Once the wise have attained accomplishment, They shall travel through the sky as they please. Together with the accomplished ones, They will never be harmed by anything. Those who cause harm to others, Or those who are hostile, will not overcome them. One should always mentally recite The mantra of one's own deity."

བདག་གི་གྲུབ་པའི་རྫས་ལ་ཡང་། ། རྟག་ཏུ་དྲན་ཞིང་བལྟ་བར་བྱ། ། རིག་སྔགས་རྒྱལ་པོ་བཟླས་ནས་ནི། ། སྒྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་འགྱུར། ། རིགས་ཀྱི་རིག་སྔགས་བཟླས་ན་ནི། ། གྲུབ་པ་འཇིགས་པ་ཀུན་ལས་ཐར། ། ཕན་ཚུན་དག་ཏུ་མཐོང་ན་ནི། ། དམ་ཚིག་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། གྲུབ་པའི་རྫས་ཀྱང་བསྟན་པ་དང་། ། མཁས་པ་ལེགས་པར་སྨྲས་པར་བྱ། ། ལེགས་པར་འོངས་སམ་བདེ་འམ་ཞེས། ། ཐོག་མར་མཐོང་ནས་མངོན་པར་བརྗོད། ། གང་ནས་འོངས་ཞེས་ཟེར་ན་ཡང་། ། དྲི་བའི་ལན་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། ལྷ་ཡི་གནས་ནི་ཐམས་ཅད་དང་། ། ཤིང་གཅིག་ལམ་ནི་བཞི་མདོ་དང་། ། དཀའ་ཐུབ་ནགས་དང་བྱིན་ཅན་ནས། ། མཆོད་སྦྱིན་གནས་དང་བྲམ་ཟེའི་གནས། ། མུ་སྟེགས་ལ་སོགས་གྲུབ་པ་དེས། ། ནམ་ཡང་འདའ་བར་མི་བྱའོ། ། ང་རྒྱལ་གྱིས་ནི་འདས་གྱུར་ན། ། འཁྲུགས་ནས་མོད་ལ་ལྷུང་བར་འགྱུར། ། བག་མེད་དམ་ཚིག་ཉམས་ན་ནི། ། རིག་སྔགས་རྒྱལ་པོ་ཡིད་ཀྱིས་བཟླས། ། ལྷུང་ངམ་ལྟུང་བར་གྱུར་ཀྱང་རུང་། ། དེ་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ལྡང་། ། ནམ་མཁའ་དག་ལ་གཟུགས་མེད་པའི། ། འཕྲུལ་གྱི་མིག་ཅན་ལམ་རྣམས་ནི། ། རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་དག་གིས་རིག། རྣལ་འབྱོར་ཅན་རྣམས་འགྲོ་བ་བཞིན། ། དེ་ལས་འགྲོ་བ་འོང་བ་དག། སྔོན་ཆད་སྤྲུལ་པའི་ལམ་ནས་འགྲོ། ། བསོད་ནམས་དབང་གིས་གནས་པའི་ཕྱིར། ། ཁྱིམ་ཡང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་འབྱུང་། ། ཀུན་དུ་ལྗོན་ཤིང་མང་པོར་ལྡན། ། བྱ་རྣམས་དུ་མ་ཕན་ཚུན་རྒྱུ། ། ལྷ་ཡི་བུད་མེད་རྒྱུ་བ་ཡི། ། རྒྱན་གྱི་སྒྲ་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས། ། དེ་ཡི་གླུ་གར་སིལ་སྙན་གྱི། ། མངོན་པར་དགའ་བའི་ཡོན་ཏན་གསལ། །

One should always remain mindful of and look upon one’s own accomplished substances. Having recited the king of vidyā-mantras, the practitioners will perform the offerings. If one recites the vidyā-mantra of one’s own family, one will be liberated from all fears of the accomplishments. When seeing one another, one should display the samaya mudrās of the family and the accomplished substances, and the wise should speak well. Upon first seeing [a guest], one should clearly address them, asking, "Have you come well? Are you at ease?" Even if asked, "Where have you come from?", one should provide an answer to the question. That accomplished one should never transgress any of the divine abodes, solitary trees, crossroads, ascetic groves, blessed places, sacrificial sites, brahminical dwellings, or the abodes of the non-Buddhists and so forth. If one transgresses out of pride, one will immediately fall, becoming agitated. If the samaya is impaired through heedlessness, one should mentally recite the king of vidyā-mantras. Whether one has already fallen or is in the process of falling, one will then immediately rise. Those who possess the eye of miraculous power perceive the paths in the pure sky where there is no form. Just as yogins travel, those who go and come from there travel by means of previously emanated paths. Because they abide through the power of merit, their dwellings appear exactly as they desire. They are filled with many trees where various birds roam to and fro. The sounds of ornaments worn by the wandering daughters of the gods resound clearly. The qualities of their joyful songs, dances, and musical instruments are made manifest.

མེ་ཏོག་བཟང་པོའི་བསུང་གིས་ཁྱབ། ། མར་མེའི་འོད་ནི་རབ་ཏུ་གསལ། ། གང་དང་གང་དུ་ཀུན་བརྟགས་པ། ། དེར་ནི་དཔག་བསམ་ལྗོན་ཤིང་ཆེ། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་འབྱོར་པ། ། རྨད་དུ་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་འབྱུང་། ། རིན་ཆེན་རྡོ་ལེབ་ལ་སོགས་ཕྱིར། ། རིན་ཆེན་བཞི་ལས་འབབ་པའི་ཆུ། ། ནེའུ་སེང་དག་དང་ལྡན་པའི་ས། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་མངོན་པར་འབྱུང་། ། རྒྱན་རྣམས་དང་ནི་གོས་རྣམས་དང་། ། རྩེད་མོའི་ཡོ་བྱད་རྣམས་དང་ནི། ། བདུད་རྩིའི་འབྲས་བུ་སོགས་ལྡན་པའི། ། དཔལ་གྱི་ཤིང་ཡང་དེ་ལས་སྐྱེ། ། དེ་ལྟར་གྲུབ་པར་འདོད་པའི་རྣམས། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ། ། གྲུབ་པར་གྱུར་ནས་དེ་ནས་ནི། ། སྲུང་བ་ལ་ནི་འབད་པར་བྱ། ། སྐྱེད་མོས་ཚལ་ནི་གཙང་མའམ། ། རི་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྩེ་མོ་འམ། ། རྒྱ་མཚོ་ཡི་ནི་གླིང་དག་གམ། ། འབབ་ཆུ་ཡི་ནི་འགྲམ་ཡང་རུང་། ། རང་གི་འཕྲུལ་གྱིས་སྤྲུལ་པ་དང་། ། གྲུབ་པ་དཀའ་ཕྱིར་སྤྲུལ་པ་བྱེད། ། གྲུབ་པ་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། སྔོན་དུ་གྲུབ་ནས་གནས་སུའང་རུང་། ། ཞེས་པས་ཏེ། འདིར་རྒྱ་ཆེར་བརྗོད་པ་ནི་འོག་ནས་རིག་འཛིན་གྱི་ཚུལ་བརྗོད་པ་ལ་དགོས་པ་བློ་ལ་བཞག་ནས་བརྗོད་པར་ཟད་དོ། ། དེ་ཡང་། རིག་པ་འཛིན་པའི་གཙོ་བོ་ནི། ། རིག་སྔགས་འཆང་གི་རྒྱལ་པོ་ཡང་། ། ཀུཉྫ་ར་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ། ཙི་ཏམྐ་དང་ཀི་རི་ཏི། ། མ་མོའི་ལུས་སུ་ལོ་ཙ་ན། ། ཙི་ཏྲ་བྷ་ན་སུ་སིདྡྷཱ་རྠ། ། རིག་སྔགས་འཆང་གི་བདག་པོ་སྟེ། ། བདུན་པོ་དེ་དག་རིགས་ཀྱི་གཙོ། ། སྔོན་པོ་གྲུབ་སྟེ་མཐུ་ཆེན་རྣམས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ལ། ། ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་ཐ་དད་དགོད། །

Pervaded by the fragrance of excellent flowers, the light of butter lamps is brilliantly clear. Wherever one imagines it, there appears a great wish-fulfilling tree, from which all desired things are fully provided; such marvelous characteristics arise. Because of the precious stone slabs and so forth, rivers flowing from the four jewels, and grounds endowed with meadows, all these manifest everywhere. Ornaments, garments, articles for play, and glorious trees bearing nectar-like fruits also grow from that. Thus, for those who desire accomplishment, everything they wish for is fulfilled. Once it has been accomplished, one should then strive in protection. Whether in a pure grove, on the peaks of mountains, on islands in the ocean, or even on the banks of a river, one creates emanations through one's own miraculous power, for accomplishment is difficult to achieve otherwise. It is also appropriate to dwell in a place where one has previously accomplished the practice together with other accomplished ones. This is stated here; the extensive explanation is merely provided with the intention of keeping in mind the requirements for the description of the Vidyādhara way that follows. Furthermore: "The chief of the Vidyādharas, the king of the Mantradhāras, known as Kuñjara, Citamka, and Kirīti; Locanā in the form of a Mātṛ; Citrabhāna, and Susiddhārtha—the lord of the Mantradhāras—these seven are the chiefs of the families. Having previously accomplished the Blue One, these of great power are to be arranged individually in the southern direction of all maṇḍalas."

ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཉིད་འཁོར་ལྷའི་བུ་མོ་འཁོར་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མ་དང་བཅས་པའོ། གླེགས་བམ་ལ་ལ་ལས་ནི། བརྒྱ་བྱིན་དང་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ལྷའི་རིག་འཛིན་འཁོར་ལྷའི་བུ་མོ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མ་དང་ཞེས་འདོན་ཏེ། ། དེར་ནི་ལྷའི་འཁོར་གཙོ་བོ་སྨོས་པས་བསྡུས་ལ། འདི་ལྷ་ཡང་ཡིན་ལ་རིག་འཛིན་ཡང་ཡིན་ཞེས་གཞི་མཐུན་པའི་བསྡུ་བ་བྱའོ། ། གནོད་སྦྱིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཕགས་པ་ཀུན་ནས་སྒོའི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་བའི་མདོ་ལས་གསུངས་པ། སེམས་ནི་རྣམ་པར་གྱུར་པ་ལས། ། འཇིགས་པའི་གཟུགས་ནི་མངོན་གྲུབ་པ། ། ལུས་ཀྱི་བོང་ཚོད་ཆེ་བ་ཡང་། ། སེམས་གཅིག་གིས་ནི་ཀུན་དུ་བསྐྱེད། ། སེམས་ལ་འཇིགས་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། ། ཚོགས་པ་དག་ལས་འཇིགས་པ་སྐྱེ། ། ཡོད་པ་མིན་པའི་ལས་རྣམས་ལས། ། མི་སྡུག་རྣམ་པ་བསམ་ཡས་ལྟོས། ། མི་སྡུག་རྣམ་པ་བསམ་ཡས་པ། ། ཤིན་ཏུ་སྟོངས་པར་ཤེས་པས་ན། ། ཏིང་འཛིན་ཞི་བ་བརྗོད་པ་ནི། ། གནོད་སྦྱིན་གཟུགས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། སྲིན་པོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདག་བསྲུང་བ་ལས་སྡུག་བསྔལ་འགྲུབ། ། བདག་ཉིད་ཉེ་བར་མི་དམིགས་པས། ། གཞན་བསྲུང་བ་ལས་ཀུན་བརྩོན་པ། ། དེ་ཚེ་བདེ་བ་རྒྱ་ཆེན་འགྲུབ། ། ཅེས་བྱའོ། ། ལྷ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ། ཨ་ཡིས་རྒྱས་བཏབ་ལྷ་མིན་ཏེ། ། སྐྱེ་བ་མེད་ལས་ཡང་དག་འབྱུང་། ། འགག་མེད་འབྱུང་བ་ཡོད་མིན་པས། ། ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་ཏིང་འཛིན་བསྟན། ། ཞེས་བྱའོ། ། དྲི་ཟ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་དེ་ཤིན་ཏུ་འགྲོ་མེད་ཀྱང་། ། འགྲོ་བའི་སྒྲར་ནི་བརྗོད་པས་ནི། །

These are the ones who were spoken of, and they themselves were accompanied by a retinue of many hundreds of thousands of millions of billions of divine maidens. In some manuscript versions, it is read as: "Śakra, Brahmā, and so forth, together with a retinue of divine vidyādharas and many hundreds of thousands of millions of billions of divine maidens." In that case, the primary members of the divine retinue are mentioned inclusively; here, however, one should apply a coordinate compound (dvandva) meaning "those who are both gods and vidyādharas." Regarding "yakṣas," it is said in the Ārya-samantamukha-parivarta-sūtra: "From the transformation of the mind, Terrifying forms are fully manifested. Though the size of their bodies is vast, They are all produced by a single mind. The mind itself has no fear; Fear arises from the collection [of conditions]. From non-existent karmic actions, Behold the inconceivable forms of the unattractive. Since one knows that these inconceivable unattractive forms Are utterly empty, The teaching of the peaceful samādhi Is demonstrated by the form of a yakṣa." Regarding "rākṣasas," it is said: "Protecting the self results in suffering; Since the self is not observed, One who exerts effort in protecting others At that time achieves vast happiness." Regarding "asuras," it is said: "Sealed by the syllable A, they are asuras; They arise perfectly from the unborn. Since there is no arising from the unceasing, The samādhi of the asuras is demonstrated." Regarding "gandharvas," it is said: "Although that dharma does not go anywhere, Because it is expressed by the word 'going'..."

འགྲོ་བས་འགྲོ་བ་མེད་ཤེས་པས། ། དྲི་ཟའི་ཏིང་འཛིན་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱའོ། ། མི་འམ་ཅི་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བྱས་མིན་བྱས་པའི་ལས་ཀྱིས་ནི། ། མིའམ་ཅི་ཉིད་ཀུན་དུ་བསྐྱེད། ། འདི་དག་སྐྱེ་བ་མེད་ཤེས་པས། ། མིའམ་ཅི་ཡི་ཏིང་འཛིན་བསྟན། ། ཞེས་བྱའོ། ། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལས། མིང་གང་གིས་ནི་ཆོས་འདི་དག། འཇིག་རྟེན་དག་ཏུ་སྣ་ཚོགས་གཞག། ཆོས་དེ་འདི་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། ། མེད་པས་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་བརྟགས། ། ཀུན་དུ་བརྟགས་པར་ཀུན་ཤེས་ན། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཀུན་རྟོག་མེད། ། ཏིང་འཛིན་ཞི་བ་བརྗོད་པ་ནི། ། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་ཀྱིས་བསྟན། ། ཞེས་བྱའོ། ། ཀླུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མི་བཟོད་བསྐྱེད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། ཡོད་མིན་སྤྲིན་གྱི་གཟུགས་སྟོན་ཅིང་། ། ཆར་པའི་རྒྱུན་དག་རབ་འབེབས་པ། ། དེ་དག་ནང་ན་མི་གནས་ཀྱང་། ། འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་རྒྱ་མཚོ་དང་། ། ཀླུང་དང་དུག་ཅན་ཡོངས་སུ་འགེངས། ། སྔོན་གྱི་མཐའ་འམ་ཕྱི་མའི་མཐའ། ། ཆུ་ནི་འབྱུང་བར་ཡོད་མ་ཡིན། ། དེ་དང་མཚུངས་པའི་སེམས་ཅན་ཀུན། ། རྩོམ་པ་སྣ་ཚོགས་བསླབས་པ་རྣམས། ། ལས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་སྟོན་བྱེད་ཀྱང་། ། ལས་དེ་འབྱུང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། ། མཁས་པས་བྱིས་པ་རྨོངས་བྱེད་པའི། ། རྒྱུ་འདི་མ་བྱུང་ཤེས་པས་ན། ། བདེ་བ་མ་ཡིན་བདེན་སྣང་བས། ། ཀླུ་ཡི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བསྟན། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་འཕགས་པ་ཀུན་ནས་སྒོའི་ལེའུ་འི་མདོའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་བཤད་པ་འདི་ནི་འཁོར་མཆོག་སྟོན་པ་ཡིན་པར་རང་རང་གི་ལོངས་སྤྱོད་དང་། གཟུགས་དང་།

"By knowing that there is no going in going, the gandharva samādhi is taught." Thus it is said. Regarding the term "kinnara": "Through actions that are both uncreated and created, the state of a kinnara is fully produced. By knowing that these are without arising, the kinnara samādhi is taught." Thus it is said. Regarding the term "mahoraga": "By whatever names these phenomena are established in various ways in the world, those phenomena do not exist herein. Because they do not exist, they are all conceptually imputed. When one fully understands them as conceptual imputations, there is no conceptualization of intrinsic nature. This description of the peaceful samādhi is taught by way of the form of a mahoraga." Thus it is said. Regarding the term "nāga": "Having produced an unbearable state, they display the form of non-existent clouds and cause a torrent of rain to fall. Although they do not abide within it, they completely fill the oceans, rivers, and poisonous [waters] of this Jambudvīpa. There is no water that arises from a prior limit or a future limit. All sentient beings who are like that, having trained in various undertakings, display various actions; yet those actions do not arise. When the wise know that this cause which deludes the foolish has not arisen, and because it is not bliss but appears as truth, it is taught as the nāga samādhi." Thus it is said. Thus, following the Ārya-samantamukha-parivarta-sūtra, this explanation is the teaching of the supreme retinue, [describing] their respective enjoyments and forms.

མིང་གིས་རྣམ་པར་ཐར་པ་སྐྱེད་ནུས་ཤིང་རྟོགས་པ་སྟོན་པའི་བཤད་པ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བའོ། ། སོགས་པ་འཁོར་དུ་མ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། མ་མོ་དང་། གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་དང་། ཤ་ཟ་དང་འདྲེ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་མང་པོར་འདུས་པར་སྟོན་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལས། སྨོས་པ་རྣམས་འདིར་ཡང་འདུས་པར་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འཁོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་ཕྲག་བརྒྱ་ལ་འདི་ལྟ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བློ་གྲོས་ཚད་མེད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནས་པ་དང་མཐུན་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བར་སེམས་པ་ནི་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས། ། གང་ཞིག་དེ་རྟོགས་འདོད་པ་དེ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཉིད་འགྲོ་བའི་ཚོགས་ཆེན་པོའི་དོན་ལ་སེམས་པས་ན་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའོ། ། བློ་གྲོས་མི་གཡོ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་ནི་བློ་གྲོས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མི་གཡོ་བས་བློ་གྲོས་མི་གཡོ་བའོ། ། བློ་གྲོས་ཡངས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱིས་ཀླས་པའི་བདེན་པ་གཉིས་འདིའི་བློ་གྲོས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་བྱེད་བྱེད་པས་ན་བློ་གྲོས་རྒྱ་ཆེ་བའོ། །

The explanation that is capable of generating liberation through names and demonstrates realization becomes supreme. Regarding the phrase "with a retinue of many," this indicates a vast assembly of ḍākinīs, mamos, grahas, constellations, piśācas, spirits, and so forth; for it is appropriate that those mentioned in the explanation of the great maṇḍala to be described hereafter are also included in this assembly. Now, in order to show the supramundane retinue, it says: "With hundreds of billions of bodhisattva mahāsattvas, such as the bodhisattva mahāsattva Amitamati," and so forth. In this context, "enlightenment" (bodhi) is the non-conceptual wisdom of the Buddha, Samantabhadra, which accords with the way the nature of the dharmadhātu abides. One who "thinks" (sattva) of realizing that is a "sattva." Accordingly, the Vairocanābhisambodhi and other texts state: "Enlightenment has the characteristic of space; it is free from all conceptualization. Whoever desires to realize that is called a bodhisattva." Because he thinks of the welfare of the great multitude of beings, he is a "mahāsattva." Regarding "Acalamati" (Immovable Intelligence): his intelligence is "immovable" because it does not waver from the dharmadhātu. Regarding "Viśālamati" (Vast Intelligence): his intelligence is "vast" because he takes the two truths, which are coextensive with the dharmadhātu, as the object of a single moment of mind.

ཀུན་དུ་བློ་གྲོས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འགྲོ་བ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་སྙེད་དུ་འདིའི་བློ་གྲོས་ཀུན་དུ་གནས་པས་ན་ཀུན་དུ་བློ་གྲོས་སོ། ། བློ་གྲོས་མཐའ་ཡས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིའི་བློ་གྲོས་མཐའ་ཡས་པས་འཁོར་བའི་མཐའ་དང་མཉམ་པས་བློ་གྲོས་མཐའ་ཡས་པའོ། ། བློ་གྲོས་པདྨ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིའི་བློ་གྲོས་པདྨ་ལྟར་གནས་ཀྱི་ཉེས་པས་མི་གོས་པས་ན་བློ་གྲོས་པདྨའོ། ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིའི་བློ་གྲོས་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཉིད་སྐྱེད་པས་ན་བློ་གྲོས་ཆེན་པོའོ། ། བློ་གྲོས་ལྷ་རྫས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིའི་བློ་གྲོས་བུམ་པ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པས་ན་བློ་གྲོས་ལྷ་རྫས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། བློ་གྲོས་སྣ་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིའི་བློ་གྲོས་ནི་ཤེས་བྱ་སྣ་ཚོགས་པ་ལྟར་སྐྱེ་བས་ན་བློ་གྲོས་སྣ་ཚོགས་སོ། ། སོགས་པས་སྨོས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་བསྡུའོ། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་འདུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དྲོད་ཐོབ་པ་ཡང་ཅན་ཤ་སྟག་ཡིན་ཏེ། ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་ནས་གཟུང་སྟེ། ། མཐོང་དང་གོམས་པའི་ས་དག་ལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་དག་གནས། ། དེ་འདིར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཚོགས། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། དེ་ཉིད་མི་ཕྱེད་པས་ན་དགེ་འདུན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་རྣམས། ། བདུད་རྣམས་བྱེ་བ་བརྒྱ་ཡིས་ཀྱང་། ། བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་མི་ཕྱེད་དེ། ། དེ་ནས་དགེ་འདུན་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། །

Regarding "Samantamati" (Universal Intelligence): because his intelligence abides everywhere throughout as many realms of beings as there are, he is Samantamati. Regarding "Anantamati" (Infinite Intelligence): because his intelligence is infinite, equal to the limits of saṃsāra, he is Anantamati. Regarding "Padmamati" (Lotus Intelligence): because his intelligence remains unstained by the defects of its environment, like a lotus, he is Padmamati. Regarding "Mahāmati" (Great Intelligence): because his intelligence produces the great fruit of buddhahood itself, he is Mahāmati. Regarding "Divyamati" (Divine Intelligence): because his intelligence manifests as the excellent vase and so forth, he is Divyamati. The term "bodhisattva mahāsattva" is as explained previously. Regarding "Vicitramati" (Varied Intelligence): because his intelligence arises in accordance with the variety of objects of knowledge, he is Vicitramati. The word "etcetera" includes the remaining assemblies of bodhisattvas. Regarding the "saṅgha of irreversible bodhisattvas": these are exclusively those who have attained the stage of "heat." As it is said: "Those bodhisattvas who abide on the stages of the aids to penetration, the path of seeing, and the path of meditation, are here the assembly of the irreversible." Because they are indivisible, they are called the "saṅgha." As it is said: "The Buddha, the Dharma, and the Saṅgha cannot be divided even by hundreds of millions of Māras, even in a hundred eons; therefore, they are called the Saṅgha."

མཐའ་ཐུག་པ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རབ་ཏུ་ཡང་མང་བས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་གྲངས་ཀྱི་མི་རྟོགས་པས་སོ། ། འོ་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་ཅིའི་ཕྱིར་མ་སྨོས་ཤེ་ན། འདིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཁོ་ན་སྟོན་པས་དེ་དག་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པས་མ་འདུས་སོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་རོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འབའ་ཞིག་སྟོན་པའི་རྒྱུད་གཞན་ལས་ཀྱང་མི་སྨོས་པར་རིགས་ན་སྨོས་པ་ཡོད་དོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འདི་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་བཤད་མ་ཐག་ཏུ་གསུངས་པས། སྤྲུལ་པའི་སྐུས་དོན་མཛད་པའི་གང་ཡིན་པས། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ནི་རང་གི་རྟོག་པའི་དྲི་མ་སྟུག་པོས་ཁྱབ་པར་ཟད་དོ། ། འདིར་གཙོར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྟན་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་ན། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་རྣམས་མ་སྨོས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་དགོངས་ནས་མ་སྨོས་པར་ཟད་ཀྱི། དགྲ་བཅོམ་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱང་ངེས་པར་འདུས་པར་བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདིར་ཅིའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི་འཁོར་དང་པོར་སྨོས་ཤེ་ན། སྡུད་པ་པོ་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་བས་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་སྤྲོ་བ་སྐྱེད་པའི་ཆེད་དུའོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་གཞུང་གཞན་དུ། སྡུད་པ་པོའི་ཐུགས་རྗེ་ཆུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྒྱུད་འདི་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ལྷུར་ལེན་པ་ཡིན་ལ། འཇིག་རྟེན་པའི་འཁོར་དང་སྨོས་པ་ཡང་ཐུགས་རྗེས་གཞན་གྱི་དོན་གཙོར་བྱེད་པའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དང་སྨོས་ན། གཞན་གྱི་དོན་བྱ་བ་ལ་གནོད་པ་ཅི་ཡོད་དེ་འདི་ནི་གྱི་ནར་ཟད་དོ། །

Regarding the phrase "by those who are infinite": it is because they are so exceedingly numerous that ordinary beings cannot comprehend their number. If one asks, "Why then is the Saṅgha of Śrāvakas not mentioned?" some say that because this text teaches only the Mahāyāna, they were not included as they were not suitable vessels. If that were the case, it would be logical for them not to be mentioned in other tantras that teach the Mahāyāna exclusively, yet they are mentioned there. Others say that since this was spoken immediately after the explanation of the Root Tantra, there is no Saṅgha of Noble Śrāvakas because the Emanation Body (nirmāṇakāya) performs the welfare of beings [in that context]. However, that is merely the result of being pervaded by the thick stains of one's own conceptualization. Since this is a context primarily teaching the Mahāyāna, it was simply not mentioned with the intention that there is no fault in not mentioning the Noble Śrāvakas; nevertheless, the wise should understand that the great Arhats (arhat) were certainly included. In that regard, if one asks, "Why are the worldly retinue mentioned first here?" some say it is for the sake of generating enthusiasm in worldly beings through the great compassion of the Compiler. If that were so, it would imply that the compassion of the Compiler is small in other texts. Others say that this tantra is dedicated to the welfare of others, and mentioning the worldly retinue is an act of compassion that prioritizes the welfare of others. If one mentions the supramundane [retinue] instead, what harm would there be to performing the welfare of others? That [objection] is merely trivial.

ཁ་ཅིག་ན་རེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་སྐྱེའོ་ཞེས་གོ་རིམ་ངེས་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ཡང་ཅུང་ཟད་མི་འཐད་དེ། འདིར་ལམ་གྱི་གོ་རིམ་གྱི་སྐབས་ལ་མ་བབ་པས་སོ། ། འདི་ནི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་གཉུག་མར་གནས་པ་དེ་དག་དང་ལམ་བརྗོད་པར་གློ་བུར་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སྨོས་ན། ལྷའི་བུ་བདེན་པར་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཡིད་མི་དགའ་བར་འགྱུར་བའི་ངོ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར། གཉུག་མར་གནས་པ་རྣམས་དང་པོར་སྨོས་སོ་ཞེས་ལོ་རྒྱུས་ཀྱིས་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟར་ན་འགྲོ་བ་ཐ་དད་པ་དེ་དག་ཅིའི་ཕྱིར་དང་པོར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་འཁོར་དུ་འདྲ་བས། ལྷའི་རྣམས་ཀྱི་ཞར་ལ་བསྟན་པར་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བསྟི་སྟང་དུ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་སོ། ། བླ་མར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ལ་གཅགས་པར་ལྟ་བའོ། ། མཆོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྙེད་པའི་ངོ་བོ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་སོ། ། བརྗོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ངག་གི་ལས་ཀྱི་བསྟོད་པ་དོན་དང་མཐུན་པར་བྱེད་པའོ། ། རབ་ཏུ་མཆོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཀའ་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་སྟེ་འདི་ནི་མཆོད་པའི་མཆོག་ཡིན་པས་སོ། ། སྤེལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པའི་དགེ་བ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་ཡོངས་སུ་བསྔོས་པ་སྟེ། འདིའི་ནི་མི་ཟད་ཅིང་འཕེལ་བའི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་མདོ་ལས། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོར་འཕོ་བའི་ཆུ་ནི་བར་མ་དོར་ཟད་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡང་བར་མ་དོར་ཟད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །

Some say that this is to ensure the sequence is understood, asserting that the supramundane path arises by relying on the mundane path. However, that is somewhat incorrect, because the present context is not the occasion for discussing the sequence of the path. According to historical accounts, the resident deities of the faculties and so forth were mentioned first to avoid offending the sons of the gods who have not yet seen the truth, should the adventitious bodhisattvas be mentioned instead. If one asks why those various classes of beings are placed first, it is because they are similar to the mundane retinue and thus appropriately included in the context of the gods. "Respecting" refers to physical actions. "Honoring" refers to regarding them with mental esteem. "Offering" refers to material gifts such as flowers. "Praising" refers to verbal actions that accord with the truth. "Excellently honoring" refers to acting according to their instructions, for this is the supreme form of offering. "Dedicating" refers to fully dedicating the virtue of the offerings as the cause for attaining enlightenment. This is the supreme way to make virtue inexhaustible and ever-increasing, for the Noble Bodhisattvapiṭaka Sūtra states: "Just as water flowing into the great ocean does not perish along the way, likewise, roots of virtue dedicated to enlightenment do not perish in the interim."

འཁོར་མང་པོའི་དབུས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔར་འདས་མ་ཐག་པ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་ནའོ། ། ཚངས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། པདྨའི་གདན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་བ་ན་བཞུགས་ཀྱང་དེའི་ཉེས་པས་མི་གོས་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་པདྨའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ་སྟེ། རྟེན་གྱིས་བརྟེན་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་དཔལ་མཆོག་དང་པོ་ལས་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་པདྨ་རབ་དམར་ཡང་། ། ཚོན་གྱི་ཉེས་པས་མི་གོས་པ། ། དེ་བཞིན་གནས་པའི་ཉེས་པས་ཀྱང་། ། འགྲོ་ཕན་རྣམས་ལ་མི་གོས་སོ། ། ཞེས་སོ། ། བཞུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཕགས་པ་དང་ཚངས་པ་དང་། ལྷའི་བཞུགས་པ་ལས་ནི་འདིར་ཚངས་པའི་བཞུགས་པ་སྟེ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་ངན་སོང་གི་རྒྱུད་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤྱོད་ལམ་དང་ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་དང་། ཆོས་འཆད་པའི་བཞུགས་པ་ལས་ནི། ཆོས་འཆད་པའི་བཞུགས་པ་སྟེ། འདིར་དེ་གཙོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདས་པ་སྟོན་པ་སྟེ། ཡང་དག་པ་བསྡུས་པའི་དུས་ལས། དེ་སྔོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གླེང་གཞི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ངེས་པ་བསྐྱེད་པའི་གླེང་གཞི་བརྗོད་པས། ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར་བའི་རྗེས་ལས་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་ཕྱེ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་ཟློག་པར་བྱེད་པ། གླེང་བསླང་བ་བསྟན་པ། ངན་སོང་གི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས།

Regarding the phrase "in the midst of a great assembly," this refers to the center of those who had just passed away. "Great Brahmā" has already been explained. Regarding "on a lotus seat," this indicates that although the Blessed One dwells within cyclic existence, he is unstained by its defects; it is a lotus seat because the support is used to demonstrate the supported. As it is said in the Śrīparamādya: "Just as a lotus, though intensely red, is not stained by the defects of dye, so too those who benefit beings are not stained by the defects of their dwelling place." Regarding "dwelt," among the ways of dwelling of the noble ones, Brahmā, and gods, this refers to the dwelling of Brahmā, because he purifies the continuums of the lower realms through great compassion. Among the ways of dwelling—such as the postures, meditative absorption, and teaching the Dharma—this refers to the dwelling of teaching the Dharma, because that is the primary focus here. The phrase "the past" indicates the time of the authentic compilation, as it occurred previously. This concludes the extensive explanation of the introductory setting. By thus recounting the introductory setting that generates certainty, one dispels the doubt of wondering how the meaning of the tantra is to be analyzed following the stage of gaining conviction. Then, the introduction is shown: having entered into the meditative absorption called "The Complete Purification of All Continuums of the Lower Realms,"...

ངན་སོང་གི་རྒྱུད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་འོད་ཟེར་སྡུད་པ་མང་པོའི་ཕྲེང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དཔྲལ་བའི་མཛོད་སྤུ་ནས་ཕྱུང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་པོ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་སྦྱོང་བའི་གཟུགས་མངོན་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། འོད་ཟེར་གྱི་འཕྲོ་བ་དང་འདུ་བ་ནི་འདྲ་བར་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་བདག་གིས་ཀྱང་དང་པོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུར་གྱུར་པས་སྦྱིན་སྲེག་དང་པོ་བྱ་ལ། ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་སྐུར་གནས་ཏེ། སྦྱིན་སྲེག་གཉིས་པ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱིའི་དོན་ཏེ། ཡན་ལག་གི་དོན་ནི་ངན་སོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བརྗོད་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་གི་རྒྱུད་ནི་རང་གི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མ་ཟད་ཀྱི་བར་མི་ཆད་པར་འཇུག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་མཚམས་སྦྱོར་བ་དང་། མིང་གི་མཐའ་ཕྲད་དོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐུགས་རྩེ་གཅིག་པར་གནས་པ་ལའོ། ། གདུལ་བ་ཞི་བ་དག་གི་ཆེད་དུ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས། གང་དག་མ་རུང་བ་འདུལ་བ་དེ་དག་གི་དོན་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མཛད་པར་རིགས་པས་ན། ངན་སོང་གི་རྒྱུད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། རྣམ་པར་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ།

Regarding the phrase "liberating from the continuum of the lower realms," it is stated: "the bodhisattva mahāsattva, having emitted from the ūrṇā-kośa of his forehead a multitude of garlands of light rays of meditative absorption," and so forth. Here, the first meditative absorption is the manifestation of the tathāgata who purifies all lower realms, while the second is the manifestation of the essence of the "Victor over the Three Realms" (Trailokyavijaya) bodhisattva known as "Purifier of All Lower Realms." The radiation and reabsorption of light rays are similar in that they both thoroughly purify all lower realms and so on. Therefore, the general meaning is that the yogin should first perform the first fire offering while in the form of the tathāgata, and then, remaining in the form of the Victor over the Three Realms, perform the second fire offering. As for the meaning of the individual parts: "lower realms" refers to those previously mentioned. "Their continuum" refers to the uninterrupted engagement [in suffering] until the results of one's own karma are exhausted; this is the syntactical connection and the grammatical junction of the terms. "In meditative absorption" means abiding with a one-pointed mind. For the sake of pacifying those to be trained, the Buddha enters into meditative equipoise. Since it is appropriate that the subduing of those who are unruly be performed by the Vajra Wrathful One himself, the phrase "from the continuum of the lower realms" and so forth is stated, as explained before. "Liberating" means...

སངས་རྒྱས་སུའམ་ཡང་ན་སྣ་ཚོགས་པར་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་བྱེད་དེ། རེ་ཞིག་རིགས་ངེས་པ་འཕགས་པ་རྔ་བོ་ཆེའི་མདོ་ལས་གདུལ་བའི་རིམ་པས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་སྟེ། ཚིག་གི་དོན་ནི་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ཏེ། སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་འདིར་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། འོད་ཟེར་སྡུད་པ་མང་པོའི་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བའི་སྣང་བའི་འོད་ཟེར་ཡིན་ལ། བེམས་པོ་ལས་བྱུང་བའི་སྣང་བ་ནི་འོད་དོ། ། ཡང་ན་ལུས་ལས་བྱུང་བའི་སྣང་བ་ནི་འོད་ཡིན་ལ། སེམས་ལས་བྱུང་བའི་སྣང་བ་ནི་འོད་ཟེར་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་འདིར་འོད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། ངན་སོང་རྣམས་མཐོ་རིས་ལ་སོགས་པར་སྡུད་པས་ན། སྡུད་ཅེས་སྨོས་ཏེ། འཆད་པར་གྱུར་པ་ལས་དགའ་བའི་ཚལ་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་སྣང་བར་བྱས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པས་སོ། ། ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྲེང་བ་ལྟར་མཛེས་པའམ། འོད་ཟེར་དེ་དག་ཕྲེང་བར་སྦྲེངས་ཤིང་བར་ཆད་མེད་པའོ། ། ཉིད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་ཉིད་ཀྱིའོ། ། མཛོད་སྤུ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨིན་མཚམས་ནས་དུང་དང་ཁ་བ་ལྟར་དཀར་བའི་སྤུ་སྔོན་བླ་མའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་གནས་ཇི་ལྟ་བར་བཀོད་པ་ལས་གྲུབ་པའི་མཚན་ཡོད་དེ། དེ་ཉིད་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བ་མི་ཟད་པའི་མཛོད་ཡིན་ནོ། །

To liberate into either buddhahood or various [other states] is to bring about liberation; this is as previously explained, according to the sequence of those to be trained as taught in the Ārya-Mahābherī-sūtra. The term "bodhisattva mahāsattva" refers to the Blessed One, the Victor over the Three Worlds; the meaning of the words is as explained before. "Samādhi" is as explained previously, and the phrase "having entered into meditative equipoise" should also be applied here. Regarding "the garland of many gathered rays of light," these are the rays of light that are the appearance arising from wisdom (jñāna), whereas light is the appearance arising from matter. Alternatively, light is the appearance arising from the body, and rays of light are the appearance arising from the mind; therefore, the word "light" is used here. Because it gathers those in the lower realms into the higher realms and so forth, it is called "gathering," as indicated by the subsequent passage: "having caused all the Joyful Groves to appear," and so on. "Garland" means beautiful like a garland, or that those rays of light are strung together in a garland without interruption. "His own" refers to the Blessed One, the bodhisattva himself. "From the ūrṇā-hair" refers to the hair-treasure between the eyebrows, as white as a conch or snow, which was established by the placement of the hair of former gurus in their respective positions; that itself is the inexhaustible treasury from which the rays of light arise.

གདུལ་བྱ་རྣམས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་འགོད་པར་མཛད་པའི་འོད་ཟེར་ནི་གནས་འདི་ནས་འབྱིན་ཏོ། ། བྱུང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་འཐོན་པ་སྟེ། འདིར་སླར་བསྡུ་བའི་གནས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེས་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་ཉིད་ལ་གཞག། ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་འོད་ཟེར་གྱི་ལས་བསྟན་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་རྨི་ལམ་ལྟར་ཡུད་ཅིག་གྲོལ་བ་ལ། ཡུན་རིང་དུ་གྲོལ་བར་འདུ་ཤེས་པའམ། སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་དག་གཏན་གྲོལ་བའོ། ། ཚིག་གི་དོན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ལ་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་སྐད་དུ་ཆོས་མངོན་པ་ལས། གླིང་བཞི་པ་དང་ཉི་ཟླ་དང་། ། རི་རབ་དང་ནི་འདོད་ལྷ་དང་། ། ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་སྟོང་ལ་ནི། ། སྟོང་ནི་སྤྱི་ཕུད་ཡིན་པར་འདོད། ། དེ་སྟོང་ལ་ནི་སྟོང་གཉིས་པ། ། བར་མའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཞེས་བྱ། ། དེ་སྟོང་ལ་ནི་སྟོང་གསུམ་མོ། ། མཉམ་དུ་འཇིག་ཅིང་འབྱུང་བ་ཡིན། ། ཞེས་བཤད་སྟེ། སྐྱེ་བོ་བློ་ཆུང་དག་གི་ངོར་རྗེ་བཙུན་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་ཞིང་ནི་དེ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེས་བསྟན་པས་ཞིང་རྒྱ་ཆེན་མ་སྨོས་སོ། ། ཀུན་དུ་སྣང་བར་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་ན་མུན་ནག་སྨག་གིས་ཁྱབ་པའི་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱང་མི་རྒྱུ་བའི་ཁོར་ཡུག་གི་བར་དེ་དག་མུན་པའི་གཡུང་དྲུང་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་འཇིག་རྟེན་གདགས་པ་ལས། རྒྱ་མཚོ་འདི་ཡི་ཕ་རོལ་ན། ། གང་གིས་རྒྱ་མཚོ་བསྐོར་བ་ཡི། ། ཁོར་ཡུག་དཔག་ཚད་སུམ་བརྒྱ་དང་། ། དཔག་ཚད་ཕྱེད་དང་གསུམ་ཡོད་དོ། །

The light rays that establish disciples in the state of non-retrogression are emitted from this place. "Having emerged" means having clearly issued forth; one should understand that this is also the point of their subsequent reabsorption. The section from "By that, the great trichiliocosm world system..." up to "...established in the very conduct of awakening" teaches the activity of the light rays. While the liberation occurs in an instant through the Buddha’s blessing—like a dream—those with the fortune to be liberated perceive it as a long duration, or they are liberated forever. What is the meaning of the words? Regarding the "great trichiliocosm world system," as it is said in the Abhidharma: "A thousand four-continent worlds, suns and moons, Mount Merus, and the gods of the desire realm, And the world of Brahmā, is asserted to be a first-order thousand. A thousand of those is a second-order thousand, Called a middle world system. A thousand of those is a third-order thousand, Which perishes and arises simultaneously." This is taught so that those of lesser intellect may understand that the field of the Venerable Śākyamuni is limited to that extent, and thus the vastness of the field is not explicitly mentioned. "Made to appear everywhere" refers to the regions of perpetual darkness where even the sun and moon do not travel, pervaded by thick gloom. As it is said in the Lokaprajñapti: "On the far side of this ocean, The Cakravāḍa mountain range that encircles the sea Is three hundred and two and a half yojanas in extent."

དེ་ནི་ཁོར་ཡུག་རིར་བཤད་དེ། ། འཇིག་རྟེན་བར་མཚམས་ཚུན་ཆད་དུ། ། ཉི་ཟླ་དེ་བཞིན་སྐར་མ་དང་། ། རྒྱུ་སྐར་ཚོགས་ནི་རྒྱ་ཆེན་ཀུན། ། ཁོར་ཡུག་མི་འདའ་འཇིག་རྟེན་གྱི། ། བར་མཚམས་ཕན་ཆད་མུན་པར་འདུག། ཅེས་གསུངས་པས་སོ། ། དེ་ཡང་སྣང་བར་བྱས་པས་སེམས་ཅན་དེ་དག་འདི་སྐད་དུ། ཀྱེ་མ་འདིར་སེམས་ཅན་གཞན་སྐྱེས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བར་འགྱུར་བར་བྱས་པའོ། ། ཅི་མུན་པ་གསལ་བ་ཙམ་ལས་མི་འདའ་བྱས་སམ་སྙམ་པ་ལས། ཀུན་དུ་སྣང་བར་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཉོན་མོངས་པས་བཅིངས་པ་ལས་རྣམ་པར་བཀྲོལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་བཅིངས་པ་སྟེ་ལྷག་མ་ནི་གོ་བར་སླའོ། ། ཅིའི་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་སྙམ་པ་ལས། བདེ་བ་སོ་སོར་ཐོབ་ནས་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སོ་སོར་ཐོབ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་རང་གི་འདོད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྫོགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དག་ལས་གང་དག་ལྷར་སྐྱེས་པ་དེ་དག་ནི་སྔོན་གྱི་གནས་དང་ལྷར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དྲན་ནས། སངས་རྒྱས་ལ་བྱས་པ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཆོད་པ་བྱེད་དུ་ལྷགས་པས་ན། དགའ་བའི་ཚལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ནོར་བུ་དྲི་མ་མེད་པའི་སྟེང་དུ་འཁོད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དགའ་བའི་ཚལ་དེའི་གཞི་ནོར་བུ་གསེར་དྲི་མ་མེད་པའི་བྱེ་མ་བདལ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལ་འཁོད་ནས་སོ། ། གསེར་ནི་ནོར་བུ་མ་ཡིན་གྱི། རིན་པོ་ཆེ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡིད་དགའ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ནོར་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གསེར་ཡང་ཡིད་དགའ་བར་བྱེད་པའམ་ནོར་བུའི་རྒྱུར་གནས་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཡང་ན་ནོར་བུ་དྲི་མ་མེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

That is explained as the Cakravāḍa mountain range. As it is said: "Up to the very limits of the world, the sun, the moon, and likewise all the vast hosts of stars and constellations do not transcend the Cakravāḍa; beyond the limits of the world, it remains in darkness." Furthermore, by making light appear, those sentient beings will say, "Aha! Other sentient beings have been born here." One might wonder: "Did he merely clear away the darkness, or did he do more?" In response, it is said: "Having made everything manifest, he completely liberated the minds of all sentient beings from the bonds of the afflictions." Here, the afflictions themselves are the bondage; the rest is easy to understand. One might then wonder: "Did it end there?" In response, it is said: "Having each attained happiness." "Having each attained" means that their respective desires were fulfilled exactly as they wished. Among them, those who were born as gods, having recollected their former abodes and the causes for their birth as gods, arrived to make offerings in order to acknowledge the Buddha's kindness. Thus, the "Joyful Grove" and so forth are mentioned, which are easy to understand. Regarding the phrase "seated upon a stainless jewel": the ground of that Joyful Grove is strewn with the sand of stainless golden jewels; it is upon this that they are seated. If one asks, "Is gold not a jewel, but rather a precious metal?" it is called a "jewel" because it brings joy to the mind. Since gold also brings joy to the mind, or because it serves as the source of jewels, it is so designated. Alternatively, "stainless jewel" refers to...

ལྷའི་བུ་འདས་ནས་ཞག་བདུན་ལོན་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། སྟེང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྷའི་གནས་སུ་སྐྱེས་པའི་སྔོན་དུ་དེ་དག་གི་གནས་སུ་སྐྱེས་ནས་དེར་འཁོད་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལྷའི་བུ་ནོར་བུ་དྲི་མ་མེད་པའི་ཆེད་དུ་དེར་བཞུགས་ཀྱང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ངེས་པར་མྱོང་བར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཙམ་པ་དེ་དུས་མ་རྫོགས་པར་སྟོན་པས། འགྲོ་བ་རྣམས་ལས་ལ་འཛེམ་པར་བསྟན་པ་སྟེ། རྒྱལ་པོ་མ་སྐྱེས་དགྲ་སྟོང་པ་ཉིད་ཆེན་པོར་རྟོགས་ཀྱང་མཚམས་མེད་པའི་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་དར་གྱི་ཕོ་ལོང་བརྡབས་པ་ཙམ་ཞིག་མནར་མེད་པར་གནས་པར་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་བརྒྱ་བྱིན་དང་བཅས་པ་ནི་རེ་ཞིག་ལྷའི་བུ་དེ་འདྲེན་པའི་རྐྱེན་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་ལས་བདག་གིར་བྱ་བ་ལ། ལས་ཀྱི་བགོ་སྐལ་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། གཞན་དུ་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་ཐུགས་རྗེའི་དབང་གིས་ཇི་ལྟར་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མི་འགོད། དེ་ལྟར་ན་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པའི་ནི་མེད་ལ་བྱས་པ་ནི་ཆུད་མི་ཟའོ་ཞེས་གསུངས་པས། རྐྱེན་ཉིད་ཀྱང་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། འདིའི་དོན་ནི་འོག་ནས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་ངོ་མཚར་ཆེ་བས་ན་སྤྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས། ཨེ་མ་སངས་རྒྱས་ཞེས་ལན་གསུམ་བོས་པའོ། ། མཛད་པ་ལེགས་ཞེས་བཤད་པ་ནི། གང་ཕྱིར་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་སྦྱངས། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་ཉིད་ལ་གཞག་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནས། ལྷ་ཡི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནས།

It refers to the son of the gods who had passed away seven days prior. Regarding the phrase "above," it means that prior to being born in that divine realm, he had already been born in those [lower] abodes and resided there. Therefore, although the Blessed One remained there for the sake of the son of the gods, Vimalaratna, the Teacher demonstrated that the time for experiencing even a slight portion of that very being's karmic results had not yet expired. This was shown to make sentient beings cautious regarding their karma, just as it is said that although King Ajātaśatru realized great emptiness, by the power of his immediate karma, he remained in the Avīci hell for as long as it takes to strike a silk ball. Thus, the Blessed One together with Śakra served merely as a condition to lead that son of the gods. Sentient beings are the owners of their own karma and experience the portion of their own karma. Otherwise, why would the Blessed One, through the power of compassion, not establish all beings without exception in non-abiding nirvāṇa? If one asks: "Since there is no connection [between the Buddha and the karma], and it is taught that 'one does not encounter what was not done, and what was done does not perish,' then even a condition cannot bring about the result," the meaning of this will be explained below. The phrase "spoke thus" refers to an inspired utterance. Because it was so wondrous, he called out "O Buddha!" three times in a manner of joyful enthusiasm. Regarding the statement "well done," it refers to the lines: "Because all lower realms have been purified," and "established in the conduct of awakening." Then, from the passage beginning with "Then Śakra, the lord of the gods," up to that point—

བདེ་བར་གཤེགས་པ་ངོ་མཚར་ཆེའོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་གོ་སླའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། འདི་ནི་ངོ་མཚར་མི་ཆེའོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་ཡང་གོ་སླའོ། ། ལྷའི་དབང་པོ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་ཚད་མེད་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཡང་དག་པར་བསགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ། སྦྱིན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། བཟོད་པ་ལ་བསླབས་པའོ། ། ལྷའི་དབང་པོ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི། ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་ཚད་མེད་པའི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབུལ་པོ་རྣམས་ནོར་དང་ལྡན་པ་དང་། གཅེར་བུ་རྣམས་གོས་ཐོབ་པ་དང་། བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པ་རྣམས་ཟས་དང་སྐོམ་ཐོབ་པ་དང་། ནད་པ་རྣམས་ནད་སོས་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གསུམ་གྱི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་རྒྱུན་མི་ཆད་པའོ། ། ལྷའི་དབང་པོ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི། ཚད་མེད་པའི་ཐབས་མཁས་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་དང་། སྟོབས་དང་། སྨོན་ལམ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་དུ་བསགས་པའོ། ། ལྷའི་དབང་པོ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་སྤྱོད་པ་ཚད་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་དུ་བསླབས་པས་སོ། ། ལྷའི་དབང་པོ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི། འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་ཚད་མེད་པ་རྣམས་སྣོད་དུ་གྱུར་པར་མཛད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐ་ན་རིགས་ཆད་པ་རྣམས་ཀྱང་མཐོ་རིས་སུ་དགོད་པར་སྤྱོད་པས་སོ། །

“O Sugata, it is wonderful!” up to this point is easy to understand. From “The Blessed One said” up to “this is not wonderful” is also easy to understand. “Lord of Gods, the Buddha Blessed Ones have perfectly accumulated immeasurable collections of merit” means that for three incalculable eons, they trained in generosity, ethical discipline, and patience. “Lord of Gods, the perfectly complete Buddhas have become the source of immeasurable precious qualities” means that the results of the three perfections—the giving of wealth to the poor, the providing of clothing to the naked, the providing of food and drink to the hungry and thirsty, and the healing of the sick—occur in an uninterrupted stream. “Lord of Gods, the perfectly complete Buddhas have perfectly completed immeasurable skillful means” means that they accumulated the perfections of skillful means, power, aspiration, and wisdom for three incalculable eons. “Lord of Gods, the Buddha Blessed Ones have immeasurable conduct” means that they trained in the four means of attraction, diligence, and the perfection of meditative concentration for three incalculable eons. “Lord of Gods, the Buddha Blessed Ones make immeasurable beings to be tamed into suitable vessels” means that they act to establish even those of severed lineage in the higher realms.

ལྷའི་དབང་པོ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི། མི་མཉམ་པ་དང་མཉམ་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མཐའ་དང་དབུས་མེད་པ་དང་མཉམ་པའི་ཡེ་ཤེས་མངའ་བས་སོ། ། ལྷའི་དབང་པོ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་མི་མཉམ་པ་དང་མཉམ་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཉི་ཚེ་དང་མཉམ་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་མངའ་བས་སོ། ། ལྷ་ཡི་དབང་པོ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི། མི་མཉམ་པ་དང་མཉམ་པའི་སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ས་བཅུའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡང་ཡུལ་མ་ཡིན་གྱི། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཁོ་ནའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྨོན་ལམ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་དཔལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ལས། སྨོན་ལམ་གྲུབ་པས་འགག་པ་མེད་པའི་ཆོས་མཆོག་ཅན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས་ཀྱང་། སྔོན་ཆད་སྨོན་ལམ་མཛད་པས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་ཡང་སྣང་། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ལྷའི་དབང་པོ་དེ་ལྟ་བས་ན། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་སྣོད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པ་དང་། ཇི་ལྟར་འདུལ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པ་དང་། མོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་བ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་པོའི་རིམ་པ་དང་། སྐྱེ་བ་ཐ་དད་པ་ལ་དགའ་བ་དང་། གཟུགས་ཐ་དད་པ་ལ་དགའ་བ་རྣམས་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ།

"Lord of Gods, the Buddha, the Blessed One, possesses wisdom that is equal to the unequaled" means that he possesses the wisdom that is equal to the expanse of phenomena (dharmadhātu), which is without center or periphery. "Lord of Gods, the Buddhas, the Blessed Ones, possess miraculous powers that are equal to the unequaled" means that they possess miraculous powers that are not shared with Śrāvakas and Pratyekabuddhas, and which are equal to the Buddhas alone. "Lord of Gods, the Buddhas, the Blessed Ones, possess the power of aspirations that are equal to the unequaled" means that these aspirations, which are spontaneously accomplished and are the domain of the Buddhas alone—not even the domain of Bodhisattvas on the ten grounds—are as it is said in the Śrī-sarvabuddhasamāyoga: "Through the fulfillment of aspirations, they possess the supreme Dharma that is unceasing." Likewise, the Ārya-gandavyūha states: "By virtue of aspirations made in the past, they appear even in form bodies (rūpakāya)." Therefore, Lord of Gods, it should be understood that the Buddhas, the Blessed Ones, act for the benefit of sentient beings according to their respective vessels, act for the benefit of sentient beings according to how they are to be disciplined, and act for the benefit of sentient beings according to their respective inclinations. This refers to applying themselves accordingly to the gradations of faculties, to those who delight in various births, and to those who delight in various forms. As it is also said in the Vairocanābhisambodhi: "Then, to the Blessed One..."

གསང་བའི་བདག་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འཁོར་འདུས་པ་དེ་ཉིད་ན་འདུག་པས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་བརྙེས་ནས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་སེམས་ཅན་རྣམས་འཕྱེ་སྟེ། ཚུལ་སྣ་ཚོགས་དང་བསམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་ཐབས་སྣ་ཚོགས་དག་གིས་སྟོན་ཅིང་། ཁ་ཅིག་ལ་ནི་ཉན་ཐོས་དག་གི་ཐེག་པའི་ཚུལ། ཁ་ཅིག་ལ་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པའི་ཚུལ། ཁ་ཅིག་ལ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ། ཁ་ཅིག་ལ་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔའི་ཚུལ། ཁ་ཅིག་ལ་ནི་ལྷར་སྐྱེ་བར་བྱ་བ་དང་། ཁ་ཅིག་ལ་ནི་མིར་སྐྱེ་བར་བྱ་བ་ནས། ཁ་ཅིག་ལ་ནི་ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མིའམ་ཅིར་སྐྱེ་བར་བྱ་བའི་བར་དུ་ཆོས་སྟོན་ལ། དེ་ལ་སེམས་ཅན་ལ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གདུལ་བར་བྱ་བ་དག་གིས་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་མཐོང་། ལ་ལས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་མཐོང་། ལ་ལས་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སུ། ལ་ལས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ། ལ་ལས་ནི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སུ། ལ་ལས་ནི་ཚངས་པའི་གཟུགས་སུ། ལ་ལས་ནི་སྲེད་མེད་ཀྱི་བུའི་གཟུགས་སུ། ལ་ལས་ནི་རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུའི་གཟུགས་སུ། ལ་ལས་ནི་ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་དང་། མི་དང་མི་མ་ཡིན་བར་དུ་མཐོང་སྟེ། རང་རང་གི་ཚིག་བརྗོད་པའི་ཚུལ་དག་དང་སྤྱོད་ལམ་སྣ་ཚོགས་སུ་མཐོང་ལ།

Vajrapāṇi, the Lord of Secrets, who was present in that very assembly, addressed the Blessed One in this way: "Blessed One, how is it that the Tathāgatas, Arhats, perfectly complete Buddhas, having attained the wisdom of omniscience, manifest that omniscient wisdom to sentient beings? By means of various modes, various intentions, and various methods, they teach: to some the mode of the Śrāvaka vehicle, to some the mode of the Pratyekabuddha vehicle, to some the mode of the Mahāyāna, and to some the mode of the five superknowledges. To some they teach the Dharma for the sake of rebirth as a god, to some for rebirth as a human, and so on, up to rebirth as a mahoraga, a nāga, a yakṣa, a gandharva, an asura, a garuḍa, or a kinnara. Among them, those sentient beings who are to be tamed by a Buddha see the Buddha’s form; some see the form of a Śrāvaka, some the form of a Pratyekabuddha, some the form of a Bodhisattva, some the form of Maheśvara, some the form of Brahmā, some the form of Nārāyaṇa, some the form of Vaiśravaṇa, and some see the forms of mahoragas, humans, and non-humans. They see him in various modes of speech and various modes of conduct."

ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་རོར་རོ་གཅིག་པས་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་དང་སོམ་ཉི་དང་ཡིད་གཉིས་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མ་རྣམ་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ལའམ། ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་རབ་གསུམ་གྱི་དུས་སམ། འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་ཤིག་ཅེས་བྱའོ། ། ཡང་ན་འདིར་ཐེ་ཚོམ་ནི་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། སོམ་ཉི་དང་ཡིད་གཉིས་ནི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་བཤད་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ལ་སོགས་པ་མི་བྱ་སྙམ་པ་ལ། གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདུལ་བར་མི་འགྱུར་བ་ནི་གནས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་རྣམ་པ་དུ་མ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་གླེང་བསླང་བ་བཤད་ནས། ད་ནི་གླེང་(བསླར་,བསླང་)མགོ་དྲངས་པའི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་རྒྱུད་ཀྱི་དངོས་པོ་བཤད་དེ། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྨོས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཅན་རྣམ་པ་ལྔའི་དབང་ངམ་ཡང་ན་ལས་དང་པོ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཅུང་ཟད་བབས་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་ཐོབ་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་པར་དབང་ཐོབ་པ་རྣམས་གོང་ནས་གོང་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཐོབ་པར་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱིར་རམ། དམྱལ་བ་དང་དུད་འགྲོ་དང་། ཡི་དྭགས་དང་། མི་རྣམས་དང་ལྷ་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་ཉིད་དུ་བགྱི་བ་དང་ཞེས་པ་ནས། བདེ་བར་གཤེགས་པ་བདག་སྤོབས་པ་བསྐྱེད་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྨོས་ཏེ།

It is said: "Furthermore, that omniscient wisdom is of a single taste with the flavor of the liberation of the Tathāgatas," and so forth. Regarding the instruction, "Do not harbor doubt, uncertainty, or hesitation," this means one should abandon doubt and the like concerning the objects of the three types of valid cognition, the periods of the three types of insight such as that derived from hearing, or the nature of the three types of conduct such as engagement. Alternatively, in this context, "doubt" is the primary term, while "uncertainty" and "hesitation" are synonymous explanations. If one wonders why one should not harbor doubt and the like, it is stated: "It is impossible that those who are to be disciplined by the Tathāgatas would not be so disciplined," the reasons for which have already been explained in various ways. Having thus explained the introduction, the actual subject matter of the tantra—the object to be thoroughly known—is now explained, beginning from "Then Śakra, the lord of the gods," up to "spoke these words," which is easy to understand. This is for the sake of the five types of lineages, such as the śrāvakas and so forth, or for the sake of those who are beginners, those who have slightly descended into wisdom, those who have attained mastery over wisdom, and those who have attained perfect mastery over wisdom, so that they may attain the stages of a buddha in an ever-increasing manner. It is also for the sake of benefiting those in the hells, animals, hungry ghosts, humans, and gods; thus, from "to act for the benefit of all sentient beings" up to "Sugata, please inspire me with eloquence," it is stated.

དེ་ལྟར་ལས་སྤོབས་པ་བསྐྱེད་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་སོ་སོར་སྨྲ་བ་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པར་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་ལྷའི་རིས་འདི་ཉིད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཁ་བུབ་ཏུ་འགྱེལ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ལ་དུས་ལས་འདས་ནས་དགུང་བདུན་ལགས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཛམ་བུའི་གླིང་ཁོ་ནའི་ཞག་བདུན་ཏེ། ཐ་སྙད་རྣམས་ནི་གླིང་འདིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ལ། འདི་ཉིད་ནས་ཀྱང་འཛམ་བུའི་གླིང་ན་གནས་པའི་སེམས་ཅན་སྡིག་པའི་ཆོས་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གཙོར་བྱས་པའོ། ། གང་དག་ལྷའི་ཞག་བདུན་དང་། མིའི་ལོ་ཁྱུད་འཁོར་བདུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། མིའི་ཞག་བཞི་བཅུ་རྩ་དགུར་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི། རང་གི་རྟོག་པ་ངན་པའི་དྲི་མ་ངན་པ་ཁོ་ནས་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་པར་ཟད་དེ་ལྷག་མ་ནི་གོ་བར་སླའོ། ། གནས་སྐབས་འདིར་ནི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས། དེ་ནས་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་ཡིན་པར་མི་ལྟ་སྟེ་ལྷའི་འཁོར་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་པ་སྦྱར་ཏེ་ཚིག་གི་དོན་ནི་གོ་སླའོ། ། འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱལ་པོ་དེ་མཚམས་མེད་པ་བྱས་བཞིན་དུ། ཤི་མ་ཐག་ཏུ་ལྷའི་གནས་སུ་སྐྱེས། དེ་ལྟ་ན་ནི་ངེས་པར་སྐྱེ་གནས་མྱོང་བར་མ་གྱུར་ཏོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་འགྱོད་ཅིང་རབ་ཏུ་བཤགས་པའི་མཐུ་དང་རིགས་ལ་གནས་པའི་མཐུ་ཡིན་ཏེ། ལས་མ་རུངས་པ་བྱས་པ་ཡང་འགྱོད་ཅིང་བཤགས་པས་དག་ཅིང་བྱང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་ཡང་། ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ་ཡི་ལས་རྣམས་བྱས་པ་དག།

Thus, to generate eloquence in action, one should be unimpeded in explaining the results of insight. Regarding the passage from "The Blessed One was in this very realm of the gods of the Heaven of the Thirty-Three" up to "he fell face down," the statement "seven days having passed since his death" refers to seven days of Jambudvīpa alone. This is because conventional designations are established according to this continent, and it is from this perspective that the primary focus is placed on the sentient beings dwelling in Jambudvīpa who engage in unwholesome dharmas, and so forth. Those who claim it was seven divine days or seven human years, or those who claim it was forty-nine human days, have merely defiled themselves with the stains of their own evil conceptualizations; the rest is easy to understand. In this context, one should apply the passage from the Explanatory Tantra: "Then the hosts of gods, Brahmā and the rest, addressed the Blessed One Vajrapāṇi in this way," up to "one should not view the maṇḍala of the retinue as being something else, for it is this very retinue of gods." The meaning of these words is easy to understand. Now, one might ask: "If that king committed an act of immediate retribution (ānantarya), why was he reborn in a divine realm immediately upon death? If that were so, he certainly did not experience the intermediate state (antarābhava)." This is due to the power of his remorse and confession, and the power of abiding in his noble lineage. Even for those who have committed heinous deeds, they become purified and cleansed through remorse and confession. As it is said: "Even those who have committed extremely unbearable deeds..."

བདག་ལ་རྣམ་པར་སྨད་པ་བསྲབས་པར་འགྱུར། ། རབ་ཏུ་བཤགས་དང་སྡོམས་པ་བྱས་པས་ན། ། དེ་དག་རྩ་ནས་འདོན་པར་ངས་བཤད་དོ། ། ཞེས་སོ། ། ཐོབ་པའི་རིགས་ལས་གཞན་པ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མཐུ་ཡོད་པ་ཡང་། སྡིག་པའི་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་སྟོབས་ཆུང་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། རིང་མོ་ཞིག་ནས་ངན་སོང་དུ། ། འགྲོ་ཞིང་མྱུར་དུ་ཐར་པ་དང་། ། དེ་ནའང་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུ་མྱོང་། ། སྐྱོ་བཅས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སྨིན་བྱེད། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་རྒྱལ་པོ་ལུས་མེད་བདེ་སྟེ། མཚམས་མེད་པ་བྱས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། ལས་དེ་ལན་གྲངས་གཞན་ལ་མྱོང་བར་འགྱུར་གྱི། སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་མ་ཡིན་ལ། ལན་གྲངས་གཞན་ལ་ཡང་མིའི་ཞག་བདུན་ཁོ་ནས་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ་དགའ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པར་གྱུར་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཞག་བདུན་ཡང་སྲིད་པ་བར་མ་དོའི་གནས་སྐབས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། འདི་ལ་ནི་ལུང་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། ། སྲིད་པ་བར་མ་དོར་ནི་རིང་དུ་གནས་པ་དུས་མ་ཡིན་པ་ཤི་བ་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་པས། འཕགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བདུན་གྱི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས་རབ་ཏུ་གསལ་བར་གསུངས་པ། ལྷའི་བུ་དེ་ནི་དུས་མ་ཡིན་པར་ཤི་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཤེས། དེའི་ཕྱིར་འདི་ལུང་ངེས་པ་དང་། བླ་མའི་མན་ངག་མེད་པ་རང་གི་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་སྨྲས་པར་ཟད། དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་མིའི་ཞག་བདུན་སྐྱེས། ཇི་ལྟར་ལུང་བསྟན་པའི་ལོ་འབུམ་དང་། དྲུག་ཁྲི་དང་། དྲུག་སྟོང་གི་ལྷག་མ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་མཐུས་བཅོམ་པར་ཟད་དོ། །

"Self-reproach will be diminished; through thorough confession and restraint, I declare that those [faults] will be uprooted." Thus it is said. Regarding those other than the "attained lineage," even those possessing innate power, the results of their misdeeds are very weak. As it is said in the Sūtrālaṃkāra: "After a long time, they go to the lower realms, but are quickly liberated; even there, they experience little suffering and, with weariness, bring sentient beings to maturity." Therefore, King Aśoka was fortunate; although he committed the acts of immediate retribution, that karma was to be experienced in another lifetime and not immediately upon birth. Even in that other lifetime, he was freed from the ripening [of the karma] in only seven human days and was reborn in Tuṣita. Some say that the seven days were the duration of the intermediate state (antarābhava), but for this there is no scriptural authority or proof whatsoever. Since the intermediate state is only established for those who die prematurely and remain for a long time, it is clearly stated in the Mahāyāna sūtra The Extensive Special Prayers of the Seven Tathāgatas: "How is it known that this son of the gods died prematurely?" Therefore, this is merely the expression of one's own mental speculation without scriptural certainty or the guru’s quintessential instructions. Consequently, he was born in hell for seven human days; the remainder of the one hundred thousand, sixty-six thousand, and six hundred years as prophesied was exhausted solely by the power of secret mantra.

དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གསང་སྔགས་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་བསམ་མི་ཁྱབ། ཅེས་ལྷའི་བུ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་དེ་མེད་ཀྱང་སྔར་བརྗོད་པའི་མཐུ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུན་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བར་ཟད་དེ། སེམས་ཅན་དམྱལ་བའི་ཚེ་ཚད་མཐར་ཕྱིན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་རིང་སྟེ། ཆོས་མངོན་པར་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེས་ན་དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ནས་ཀྱང་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། བླ་ན་མ་མཆིས་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བགྱི་བའི་སླད་དུ་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྨོས་པ་ནི། གང་སྔགས་རྣམས་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ལ་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི། འཁོར་དམ་ཚིག་ཅན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། རིག་སྔགས་འཆང་གིས་ཀྱང་སློབ་མ་རྣམས་སྔགས་འདི་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་དུས་སུ། ཐུན་མོང་གི་དམ་ཚིག་མནོས་མ་ཐག་ཏུ། དམ་ཚིག་ཅན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བདག་པོའི་སྔགས་སྟོན་ཏེ། གདོན་མི་ཟ་བར་འཇོམས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་དེ་ཉིད་མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་དེས་གཞན་ཡང་གསང་སྔགས་དེའི་སྣོད་དུ་བྱས་པའོ། ། ངན་སོང་གི་རྒྱུད་ཀྱིས་བཅིངས་པ་ནི། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་སྟེ་དེ་ཆད་པ་ནི་སྤངས་པའོ། ། ངན་འགྲོ་ནི་དེ་དག་གི་ལུས་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྦྱངས་པ་ནི་བོར་བར་གྱུར་པ་སྟེ།

For that very reason, the son of the gods said: "The qualities of secret mantra are diverse and inconceivable." Even if that [mantra] is absent, through the power of what was previously described, suffering will last only for a short duration. However, the full extent of the lifespan in the hells is extremely long, as explained in the Abhidharma. Therefore, from the words "Then, having become a buddha, he also requested thus" up to "Please explain this for the sake of attaining unsurpassed, perfectly complete awakening," the meaning is easy to understand. Then, from the words "The Blessed One" up to "all benefit and happiness will arise," the mantras are taught. In that regard, from "Then the Blessed One" up to "samaya hūṃ," the retinue is blessed as possessing the samaya. When the mantra-holder is in the preparatory stage for the disciples, as soon as they have received the common samaya, they are blessed as possessing the samaya. The phrase "having entered into meditative equipoise" and so forth teaches the mantra of the Lord. "Infallible destruction" refers to the wisdom of non-conceptuality; because that very [wisdom] is indivisible, it is the vajra. Being blessed by that means that others are also made into vessels for that secret mantra. "Bound by the continuum of the lower realms" refers to karma and the afflictions together with their results; their "severing" is their abandonment. "Lower realms" refers to the bodies of those [beings], and the "purification" of all of them means they have been cast off.

དེའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་པ་རྣམས་རབ་ཏུ་ཞི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། དེ་ནས་བྲལ་བ་ཐོབ་པ་ནི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལྷ་དང་མིའི་ལུས་ཐོབ་པའོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་གསང་བའི་སྙིང་པོ་འདི་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོ་ཉིད་གསང་བ་སྟེ། གསང་སྔགས་ཉིད་མིང་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མནྟྲི་གུཔྟ་བྷ་ཥ་ནེ་ཞེས་འདུད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཡང་འོག་ནས་འཆད་པར་བྱེད་དོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་སྙིང་པོ་ནི་ལྷ་སྟེ་སྙིང་པོར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དང་ཉེ་བར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོ་ནི་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཨོཾ་ཏྲཊ་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། རྩ་བའི་རིག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་ཉིད་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་པོའི་སྔགས་ཡིན་པས། འདི་བཟླས་པས་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་བཟླས་པར་གྱུར་པས་ན་རྩ་བའོ། ། དེ་ཡང་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚེ། འདི་ཉིད་དང་པོ་དང་བཅས་པ་ལ་འབུམ་འབུམ་དང་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཁྲི་ཁྲི་བཟླའོ། ། ཡང་ན་འདི་གཉིས་ལ་འབུམ་བཟླས་པས་ལས་ཐམས་ཅད་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བིཏྶརྦ་ཨ་བ་ར་ཎ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདིས་ནི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། རོ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དག་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ་སྔགས་དང་པོ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐུ་སྐྱེད་པའོ། ། གཉིས་པ་ལྔས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། གསུམ་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གདོན་པའོ། ། བཞི་པ་བཅུས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །

Therefore, it is said, "the unbearable sufferings are thoroughly pacified." Then, "attaining separation" means that many beings will come to possess happiness, which is to say, they will obtain the bodies of gods and humans. Furthermore, "then this secret essence was spoken" means that the essence itself is secret; it is the secret mantra (mantra) taught under another name, and it is also called mantriguhyabhāṣaṇe because it is for the purpose of bowing. The meaning of "essence" and so forth will also be explained below. The remainder is easy to understand. Regarding the terms "essence" and "near-essence": here, the "essence" is the deity, because it is to be accomplished as the essence. The "near-essence" that brings one close to that is that which causes its attainment, namely oṃ traṭ; the remainder is easy to understand. Regarding "the root knowledge" (mūlavidyā): since this is the mantra of the lord of the tantra, by reciting this, the mantras of all deities are recited; thus, it is the "root." Furthermore, at the time of conferring initiation upon a disciple and so forth, one should recite this very mantra one hundred thousand times along with its preliminary, and the remaining mantras ten thousand times each. Alternatively, by reciting these two one hundred thousand times, all activities should be performed. Regarding oṃ sarvavit sarva aparāṇa and so forth: with this, the conferring of initiation and the blessing of the corpse should be performed. Regarding this, some say that the first mantra is for generating the power of the maṇḍala; the second set of five is for blessing the maṇḍala; the third is for invoking the maṇḍala; and the fourth set of ten is for arranging the mudrās within the maṇḍala.

ཨོཾ་ཤ་ཨོཾ་བྷ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གཉིས་ནི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རིམ་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དང་པོ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་ཟླ་བའི་ཆ་ལ་སོགས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་འདྲེན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རྒྱུད་འདིར་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་གཉིས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཏེ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་བྱ་བར་འདོད་ན་དེའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དང་པོར་སྣོད་དུ་གྱུར་པའི་སྔགས་པ་མཁས་པས་མལ་ནས་ལངས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཀླགས་པའམ་ཅུང་ཟད་བཟླས་ཏེ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱས་ལ་གཏོར་མ་བྱིན་ཏེ། མཆོད་པའི་ཡན་ལག་བཀོད་ནས་སྟན་འཇམ་ཞིང་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། བདག་གི་ལུས་སྐད་ཅིག་གིས་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་མདོག་སྔོན་པོ་རྡོ་རྗེ་དང་སྡིགས་མཛུབ་ཞགས་པ་ཅན་འཇིགས་སུ་རུང་བར་བསམས་ཏེ། ཨོཾ་ཨཱཿབིགྷྣཱཾ་ཏ་ཀྲྀཏ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བས་ཆུའམ་ཐལ་བའམ་ཡུངས་ཀར་ལ་བཟླས་ཏེ་གཏོར་བས། བདག་དང་གནས་དང་རྫས་རྣམས་བསྲུང་བར་བྱས་ཏེ། ལས་ཀུན་བྱེད་པའི་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཡང་ན་བགེགས་ཀྱི་དགྲས་ཀྱང་རུང་། ། ངེས་པར་ཡུངས་ཀར་ལ་སོགས་པས། ། དང་པོ་ཀུན་དུ་གསལ་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ལ། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་དང་པོ་རུ། ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོས་བསྐྲད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས་འདིར་བསྐྲད་པ་དང་། བསྲུང་བའི་ལས་ཐམས་ཅད་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདུས་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་མཚན་ཙམ་ཞིག། ལན་ཅིག་ཙམ་ཡང་བརྗོད་གྱུར་ན། ། འདི་ནི་བསྲུང་བ་རྟག་ཆེན་པོ། །

The two syllables oṃ śa and oṃ bha express the stages of manifest enlightenment. Of these, the first indicates emptiness, while the second draws forth the remaining elements, such as the lunar phases and so forth. Furthermore, in this tantra, there are two types of samaya-beings: the tathāgatas and the bodhisattvas. If one wishes to practice the samaya-being of the tathāgatas, the sequence is as follows: First, a learned practitioner who has become a suitable vessel should rise from bed and either read the Prajñāpāramitā or recite it slightly. Then, having performed the appropriate physical activities and offered the bali (offering cake), they should arrange the branches of the offering and sit upon a soft and comfortable seat. Instantly, one should visualize one’s own body as the blue-colored Vajra Wrathful One (Vajrakrodha), holding a vajra and a noose with the threatening gesture (tarjanī), appearing terrifying. Then, by reciting oṃ āḥ vighnāntakṛt hūṃ phaṭ over water, ashes, or white mustard seeds and scattering them, one protects oneself, the place, and the ritual substances. As it is said: "By the secret mantra that performs all activities, Or by the Enemy of Obstacles (Vighnāntaka), One must first clearly illuminate With white mustard seeds and the like." And: "The practitioner, at the very beginning, Should expel [obstacles] with the King of Wrathful Ones." Thus, all activities of expulsion and protection should be performed by that [mantra] alone. Some say that from the Āryatattvasaṃgraha: "If the mere name of Vajrasattva Is uttered even once, This is the great, permanent protection."

སྐད་ཅིག་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་འགྱུར་ཞེས། ། བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་གསུངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྒྱུད་འདིར་བསྲུང་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ལག་པ་གཉིས་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་སྦྱར་ལ། མཛུབ་མོ་གཉིས་དང་སྲིན་ལག་གཉིས་ནང་དུ་བཀུག་ལ་བཅུག་སྟེ། མཐེ་བོང་དང་མཐེའུ་ཆུང་ཅུང་ཟད་བཀུག། གུང་མོ་དང་སྲིན་ལག་ཕྱུང་ལ་བསྒྲེང་ངོ་། ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་དང་གསང་སྔགས་འདིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་། ནམཿས་མནྟ་བུདྡྷཱནཾ། བེ་ལ་ལུ་བུ་རི། བི་ཀུ་རུ་རི་བི་ཀུ་ལ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལ་གནས་བཞིན་དུ་ནམཿས་མནྟ་བུདྡྷཱ་ནཾ། སརྦ་ཏྲེེ་ཨ་ནུ་ག་དྷེ་བནྡྷ་ཡ་སཱི་སཱི་ནན། མ་ཧཱ་ས་མཱ་ཡ་ནི་ར་ཛ་ཏེ་སྨ་ར་ནི་ཨར་ཏེ་ཧ་ཏེ། དྷ་ཀ་དྷ་ཀ། ཙ་ར་ཙ་ར། བནྡྷ་བནྡྷ། ད་ཤེ་དི་ཤི་ནན། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ། ཨ་ནུ་ཛྙཱ་དེ། པྲ་བ་ར་དྷརྨ་ལ་བ་དཱ། བི་ཛ་ཡེ་བྷ་ག་བ་ཏེ། བི་ཀུ་རི་བི་ཀུ་ལི། ལེའུ་བུ་རི་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་ལན་བཅུ་བརྗོད་པས་མཚམས་བཅད་པའམ། རབ་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བའི་མཚམས་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་སྦྱར་རོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། རྒྱུད་འདི་ལས་དེ་ལྟ་བུའི་བསྲུང་བ་ནི་མ་གསུངས་ཀྱི། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་རྒྱལ་གྱིས། ། བདག་བསྲུང་ལ་སོགས་བྱས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་གསུངས་པས། བསྲུང་བ་དང་པོ་ཉིད་བྱ་བར་ཤིས་ལ། གཞན་ཡང་གནོད་པ་ནི་མེད་དོ། ། བསྲུང་བ་དང་པོ་ཡང་། ན་མཿས་མནྟ་བཛྲ་ཎཱཾ་ཧ་ཧ་ཧ་བི་སྨ་ཡེ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ། བི་ཤ་ཡ་སཾ་བྷ་བ། ཏྲཻ་ལོ་ཀྱ་བི་ཛ་ལ་ཧཱུཾ་ཛ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་སྦྱར་བར་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་སྭ་བྷཱ་ཝ་བི་ཤུདྡྷ་སརྦ་དྷརྨྨཱཿསྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་།

"The Blessed Vajradhara has said: 'Siddhi will be attained in an instant.'" Thus, it is said that one should perform protection in this tantra. Some say: "Join the two hands with the palms hollowed; bend the two index fingers and the two ring fingers inward and tuck them in; slightly bend the thumbs and little fingers; and extend the middle fingers and ring fingers upward. With this mudrā and this mantra, one should consecrate: namaḥ samantabuddhānāṃ, velavuri, vikururi vikula svāhā. Then, while remaining in that very mudrā, recite ten times: namaḥ samantabuddhānāṃ, sarvatre anugadhe bandhaya sīsīnan, mahāsamayānirajate smaraṇi arte hate, dhaka dhaka, cara cara, bandha bandha, daśe diśi nan, sarvatathāgata anujñāde, pravara-dharmalavada, vijaye bhagavate, vikuri vikuli, lebu ri svāhā. By this, one should perform the ritual for establishing the boundary or for a very extensive boundary and so forth." However, such protection is not taught in this tantra. Since it is said: "Having performed the self-protection and so forth by means of Trailokyavijaya," it is appropriate to perform the first protection. Furthermore, there is no harm [in doing so]. For the first protection, one should apply the mantra: namaḥ samantavajrāṇāṃ ha ha ha vismaye, sarvatathāgata viśayasambhava, trailokyavijala hūṃ ja svāhā. Then, recite: svabhāva-viśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāva-śuddho 'ham."

དེ་ལྟར་མོས་པར་བྱས་ལ། ལག་པ་གཉིས་མདུན་དུ་རྩེ་སྤྲད་དེ་བཞག་ལ། གཉིས་ཀའི་མཐིལ་དུ་ཡང་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། གཡས་དང་གཡོན་དུ་ཧཱུཾ་དང་ཨ་སྔོན་པོ་དང་དཀར་པོ་དག་བསམས་ཏེ། གཉིས་ཀ་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་གིས་གང་བར་བྱས་ལ། མཐེ་བོང་ལ་སོགས་པར་ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿཏྲཱཾ་ཨཱཿཞེས་བྱ་བའི་མདོག་ཇི་ལྟ་བར་བཀོད་ལ་ཡི་གེ་དེ་དག་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཡིན་པར་མོས་ཤིང་། མཐེ་བོང་ལ་སོགས་པར་ཡིན་པར་མོས་ལ། ལག་པ་གཡས་གཡོན་སྐྱེ་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་པར་མོས་པས། ཆོས་ཀུན་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་འཇུག། ཆོས་ཀུན་ཐ་དད་རྗེས་སུ་འཇུག། ཆོས་ཀུན་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་སྟེ། ། མཐའ་བྲལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའོ། ། ཞེས་བྱ་བར་མོས་པས། སོར་མོ་རྣམས་རྩེ་བསྣོལ་ཏེ། ཨོཾ་ཨ་ནྱོ་ནྱཱ་ནུ་ག་ཏ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་བསྡམས་ལ། ཡང་ཕྱེ་སྟེ་ཟླ་བའི་ཡིག་འབྲུ་གཉིས་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པར་བསམས་ལ། ཨོཾ་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཞེས་བརྗོད་པས། ལག་པ་ལ་ཐིམ་པར་བྱས་ཏེ་ཅི་བདེར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་མགྲིན་པར་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿདམར་པོ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་ལྕེའི་འདབ་མ་ལ་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་བསམས་ཏེ། བཛྲ་ཛི་ཧྭ་ཞེས་བརྗོད་པས་ཐིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྱག་བཞི་བྱ་བ་དང་། ཡོན་ཆབ་དང་བཅས་པའི་མཆོད་པ་ལྔ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུས་མཆོད་པ་དང་། སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་། བསོད་ནམས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། བསྐུལ་བ་དང་། གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། བསྔོ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་བྱས་ལ།

Having cultivated such devotion, place the two hands in front with the fingertips joined. On the palms of both, visualize moon maṇḍalas arising from the syllable A. On the right and left, visualize blue and white HŪṂ and A syllables, respectively. Fill both palms with the sixteen vowels. On the thumbs and the other fingers, arrange the syllables OṂ, HŪṂ, HRĪḤ, TRĀṂ, and ĀḤ according to their respective colors. Visualize these very syllables as the tathāgatas and as the thumbs and so forth. By visualizing the right and left hands as birth and nirvāṇa, one should cultivate the conviction: "All phenomena follow one another; all phenomena follow in distinction; all phenomena are mutually inclusive; they follow the freedom from extremes." Then, interlace the fingertips and recite OṂ ANYONYĀNUGATA SARVADHARMĀḤ while binding the hands. Opening them again, visualize the two syllables on the moons as transforming into vajras. By reciting OṂ TIṢṬHA VAJRA, they dissolve into the hands, and one may act as one pleases. Then, at the throat, visualize a red eight-petaled lotus arising from the red syllable HRĪḤ. On the petal of the tongue, visualize a vajra arising from HŪṂ. By reciting VAJRA JIHVĀ, it dissolves [into the tongue]. Then, perform the four prostrations to the Buddhas and others residing in the ten directions, and make the five offerings including the water for the feet as described below. Perform the confession of misdeeds, rejoicing in merit, requesting the turning of the wheel of Dharma, beseeching [the Buddhas] to remain, the dedication, and the generation of the mind of awakening (bodhicitta).

འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདུས་པ་ལས་བཤད་པའི་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་བསྒོམས་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་ཏེ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་དབབ་པའི་དབང་གིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ། ཨོཾ་ཨ་ཝེ་ཤ་ཡ་ཨ་ཞེས་བཛྲཱ་ཉྩ་ལི་ཨོཾ་བཛྲ་བནྡྷ་བནྡྷ་ཨོཾ་བཛྲ་བནྡྷ་ཏྲཊ། འདིར་ཆོས་རྣམས་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་དང་། དེ་ཡང་དོན་དམ་པ་གཙོར་གྱུར་པས། དེས་བཅིངས་པ་དང་། དེ་ཤེས་ན་ཀུན་རྫོབ་དྲལ་ཅིང་མི་དམིགས་པར་བྱས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཨོཾ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་ཨཱཿཞེས་བྱ་བས་ལྷག་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལས་ཀུན་དུ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སླར་དེ་ལས་ལངས་ཏེ། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ལུས་སུ་གནས་པས། ཨོཾ་ཤ་ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་བསྒོམས་ཏེ། དེ་ཡང་བདག་ཉིད་དེ་ལྟར་ཚོགས་རྣམ་པ་གཉིས་རྫོགས་པས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་གནས་འོག་མིན་ཉིད་དུ་སྐྱེས་ཤིང་། ས་བཅུ་པ་ལ་གནས་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་པར་བསམས་ལ། འོག་མིན་ནས་དགའ་ལྡན་དུ་བབས་པར་བསམས་ཏེ། དེ་ནས་ཀྱང་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་བབས་ལ། གཞོན་ནུའི་སྤྱོད་པ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་མངོན་པར་བྱུང་སྟེ། དཀའ་བ་སྤྱོད་པའི་ལུས་དེས་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པ་དང་། བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་། བསམ་གཏན་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ནས་སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་བར་དུ། རིམ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ལ། རིམ་བཞིན་དུ་བབས་ཏེ། སླར་ཐོད་རྒལ་དུ་འཇུག་པ་དང་བབས་པའོ། ། དེ་ནས་ཡང་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པ་ནས་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་བར་དུ་རིམ་གྱིས་ཞུགས་ཏེ། དེ་ནས་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་ཆེ་འབྲིང་དགུ་ལས།

Having accumulated the collection of merit by meditating slightly on loving-kindness and the other [immeasurables] as explained in the Āryatattvasaṃgraha, one then completes the collection of wisdom through the empowerment of the descent of wisdom. With the mantra oṃ āveśaya a vajrāñjali oṃ vajra bandha bandha oṃ vajra bandha traṭ, here all phenomena are mutually dependent upon the two truths. Since the ultimate truth is primary, one is bound by it; and by knowing it, the conventional is torn asunder and rendered non-referential. In order to make that very [realization] extremely stable, one should abide in the state of non-arising through the mantra oṃ āveśaya āḥ. Then, arising from that once more and abiding in the body of karmic maturation, one meditates on the manifest enlightenment through the emptiness and so forth indicated by the syllable śa. Furthermore, having thus completed the two collections, one should imagine that one is born in the realm of Akaniṣṭha, the place of that maturation, abiding on the tenth ground and receiving empowerment. Then, imagine descending from Akaniṣṭha to Tuṣita, and from there descending to Jambudvīpa. Having perfected the conduct of a youth, one renounces the world. With that body of ascetic practice, one enters the anāgamya [preliminary concentration], the first dhyāna, the special dhyāna, and the second dhyāna, up to the peak of existence, entering them in sequence. Then, descending in order, one enters them again by leaping over [the stages] and descending. Then, one enters sequentially from the anāgamya up to the fourth dhyāna. Then, from the nine levels of the fourth dhyāna—great, medium, and small—

ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པ་ལས། ཡིད་ཀྱི་ལུས་ཀྱིས་སླར་འོག་མིན་དུ་སོང་སྟེ། དེར་ཡང་མི་གཡོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་ལས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ལུང་བྱིན་པས། སེམས་སོ་སོར་རྟོག་པས་ན། ཟླ་བའི་ཆ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་། སྐུ་རྫོགས་པ་རྣམས་བསྒོམས་ཏེ། འདིར་ཟླ་བའི་ཆ་དང་པོ་ནི་ཚེས་གཅིག་པ་དང་ཉ་གང་ཡང་རུང་བའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་མོས་པ་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། དེ་དག་གཅིག་ཏུ་མོས་པ་དང་། ཨོཾ་ས་མ་ཡ་ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ས་མ་ཡ་ཧོ་ཡང་ས་ཡོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཆོ་ག་ལྷག་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། དེ་ནས་བཛྲ་རཏྣ་བརྗོད་ཅིང་དབང་བསྐུར་ལ། ཕྱག་རྒྱས་ཏེ་གསང་བའི་མཆོད་པ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟར་དོན་འདི་སྙེད་ཅིག་ཤ་དང་བས་མཚོན་པས་ན། གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་འདི་ནི། བླ་མའི་ཁ་ནས་རྟོགས་པར་བྱའི། གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱིས་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་བྱ་བ་བཤད་དེ། དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་དབབ་པའི་རིམ་པ་ནི། ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ངོ་བོའི་སྙིང་རྗེས་མཚམས་སྦྱར་ནས་ཟླ་བའི་ངོ་བོར་བྱས་ཏེ། གསལ་བར་བྱས་ལ་དེའི་དབུས་སུ་བྲིས་པ་ལྟར་གནས་པའི་རང་གི་སྙིང་པོ་བསམས་ལ། ཨོཾ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཨཱཿཞེས་པས་ཕབ་ལ། རང་གི་ལྷའི་མཚན་མར་གྱུར་པ་དང་། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ང་རྒྱལ་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་དོ། ། རང་གི་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པར་བྱ་བ་ནི།

From abiding in the "greatest of the great," one returns to Akaniṣṭha by means of the mental body. There, by abiding in the immovable samādhi, one receives the prophecy of all the buddhas. Through the individual discernment of the mind, one meditates on the lunar phase, the vajra, and the perfected body. Here, the first lunar phase is either the first day of the month or the full moon. Then, one recites "Oṃ sarvatathāgata-mahāsamayasattva-haṃ," develops the aspiration for great awakening, blesses the body, speech, and mind, and develops the aspiration for them to be one. One recites "Oṃ samaya-haṃ," "samaya-hoḥ," and "sa yos-ahaṃ," and blesses them with the remaining two rituals. Then, reciting "Vajra-ratna," one confers empowerment and performs the secret offering with the mudrā. Since these points are illustrated by the flesh and blood [of the lineage], this path of Secret Mantra is to be realized from the mouth of the guru and not otherwise. Now, the activities of the samayasattva of the Tathāgata family are explained. Regarding the sequence for the descent of wisdom: from the state of the equality of phenomena, one connects with the essence of compassion in the post-meditative state and transforms it into the essence of the moon. Having made it clear, one contemplates one's own essence-mantra situated in its center as if it were written there, and recites "Oṃ samaya-stvaṃ." One causes the descent with "Oṃ vajrasattva āḥ," and once it has become the sign of one's own deity, one assumes the divine pride with "Oṃ vajrātmako ’haṃ" and so forth. Then, one recites "Jaḥ hūṃ baṃ hoḥ." To transform one's own mind into the form of the sattva:

ཨོཾ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧཾ་ཞེས་བྱ་བས་མེ་ལྕེ་མང་པོ་འཁྲུགས་པའི་སྦྱོར་བ་ལས། རང་གི་ལྷའི་སྐུར་གྱུར་པར་བརྟག་ཅིང་། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཨོཾ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རྒྱབ་ཏུ་ཟླ་བ་གྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ཨོཾ་སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཨོཾ་ས་མ་ཡཱ་ཧཾ། ཨོཾ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་ན་ཨོཾ་བཛྲ་མུཥྚི་ཞེས་བརྗོད་ལ། ཨོཾ་སཏྭ་བཛྲི་ཎི་སྟ་ནཾ་ཞེས་པ་དང་། གནས་པ་གྲུབ་པར་བྱས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱ་ཏྭཱི་ཤྭ་རི་ཧཱུཾ། བཛྲ་རཏྣ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱ་ཏུ་ཞེས་པ་དང་། ཨོཾ་བཛྲ་བཛྲི་ཎི་ཧཱུཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ། ཨོཾ་རཏྣ་བཛྲི་ཎི་ཧཱུཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ། ཨོཾ་དྷརྨ་བཛྲི་ཎི་ཧཱུཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ། ཨོཾ་ཀརྨ་བཛྲི་ཎི་ཧཱུཾ་ཨ་བྷི་ཥི་ཉྩ་མཱཾ། ཨོཾ་ཨཀྵོ་བྷྱ། ཨོཾ་རཏྣ་སཾ་བྷ་བ། ཨོཾ་ཨ་མི་ཏ་བྷཱ། ཨོཾ་ཨ་མོ་གྷ་སིདྡྷི། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱ་ཏུ་ཞེས། དཔའ་བོའི་ང་རྒྱལ་བྱ་བ་དང་། དེ་ནས་གསང་བའི་མཆོད་པ་བརྗོད་དེ། དེ་ལྟར་ན་བསྟན་པ་ནི་རྒྱུད་འདི་ཉིད་ལས། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དངོས་མེད་པར། སེམས་ཀྱིས་བསམ་པ་བྱས་ནས་ནི། ། ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ན་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་གཉིས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་ཏུ་བདག་ཉིད་བསམས་ཏེ་དང་པོར་ཨོཾ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་གོ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དེའི་དོན་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མོས་པས་བདག་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་ཏེ། བདག་གི་སེམས་ཀྱི་དབང་ཙམ་ལས། དང་པོ་རླུང་དང་ཆུ་དང་དབང་ཆེན་ནག་པོ་དང་། སྔོན་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་།

With the mantra oṃ mahāsamayas tvaṃ haṃ, one should visualize the transformation into the body of one’s own deity through the application of a turbulent mass of flames. Then, with oṃ mahāsamayas tvaṃ, oṃ samayas tvaṃ, and the formation of a moon behind, one should then recite oṃ suratas tvaṃ, oṃ samayāhaṃ, and oṃ samayasattva adhiṣṭha svāṃ. Then, reciting oṃ vajramuṣṭi, oṃ sattvavajriṇi stanaṃ, and having established the abiding, one should recite oṃ vajradhātvīśvari hūṃ, vajraratna abhiṣiñca māṃ, oṃ vajradhātu, oṃ vajravajriṇi hūṃ abhiṣiñca māṃ, oṃ ratnavajriṇi hūṃ abhiṣiñca māṃ, oṃ dharmavajriṇi hūṃ abhiṣiñca māṃ, and oṃ karmavajriṇi hūṃ abhiṣiñca māṃ. Then, oṃ akṣobhya, oṃ ratnasambhava, oṃ amitābha, oṃ amoghasiddhi, and oṃ vajradhātu—thus one should assume the pride of the Hero. Then, the secret offering is recited. In this regard, the teaching is shown in this very tantra: "Having contemplated with the mind that all phenomena are without intrinsic existence, one should visualize a moon maṇḍala from the syllable A," and so forth. Thus, having visualized oneself as either of the two samayasattvas, one first recites oṃ sarvaṃ svabhāvaśuddhaḥ. By the meaning of that, through the conviction that all phenomena are emptiness, one abides in space. Then, by the mere power of one’s own mind, first the wind, water, and the great earth—black, blue, and white—[arise].

སེར་པོ་ཡི་གེ་ཡཾ་དང་བཾ་དང་ལཾ་དག་ལས་བྱུང་བར་བསམས་ཏེ། དེའི་དབུས་སུ་ཀཾ་གི་ཡི་གེ་སེར་པོ་ལས་བྱུང་བའི་རུས་སྦལ་གྱི་རྒྱབ་ནས་ཡི་གེ་ས་སེར་པོ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་སེར་པོ་ཚད་མེད་པའི་ལྟེ་བར་ཡི་གེ་སུཾ་དཀར་པོ་ལས་རི་རབ་ཆེན་པོ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བཞི། རིན་པོ་ཆེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྤྲས་པ། རྩེ་མོ་བརྒྱད་པ་ལྷུན་སྟུག་ཅིང་གཟི་མདངས་བཟང་པོར་བསམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་དགའ་བའི་ཚལ་ཉིད་དུ་མོས་པར་བྱས་ལ། འཆད་པར་བྱེད་པ་ལས་གསུངས་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་ཆེན་པོ་སྔར་ལྷ་རྣམས་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་བསྟན་པའི་གདན་དང་གནས་ངེས་པར་བསམས་ཏེ། དེའི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་ལ་བརྟེན་པར་བདག་ཉིད་གནས་ལ། ལྷ་རྣམས་མ་ལུས་པའི་རང་རང་གི་སྐུ་གྲུབ་པར་བྱ་ཞིང་། དེ་ནས་མཆོད་པའི་སྐབས་ནས་བཤད་པ་ལྟར། དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ། ཁང་པ་བརྩེགས་མའི་ཉེ་འཁོར་དུ་བྱོན་པ་ལེགས་པར་བརྟགས་པ་དང་བཅས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། སྙིང་གར་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལྗགས་ལ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿཉིད་བསྒོམ་པ་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྒྱུད་འདི་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་རྩ་བའི་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཁ་ཅིག་ནེ་རེ་དེ་དག་ཉིད་ལས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། རིམ་པ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་དམ་ཚིག་དང་ཆོས་དང་ལས་དག་གོ། ། དེ་བས་ན་རྒྱུད་འདིའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འདི་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། འདི་ཙམ་ཁོ་ནར་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་གཞན་ལས་ཀྱང་གསུངས་པ་སྣང་བས་འདི་ལ་མི་འཐད་པར་མི་བརྟག་གོ། ། ཕྱི་རོལ་དང་ཤིན་ཏུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ལྷ་རྣམས་ནི།

One should visualize [the foundation] arising from the yellow syllables YAṂ, BAṂ, and LAṂ. In its center, from a yellow syllable KAṂ, arises the back of a tortoise; upon that, from a yellow syllable SA, arises a yellow lotus of immeasurable size. In its center, from a white syllable SUṂ, arises the great Mount Meru, composed of the four kinds of jewels, adorned with every kind of gem, possessing eight peaks, and majestic with a brilliant luster. One should visualize this and then imagine it to be the Nandana Grove itself. Then, one should visualize the great celestial palace (vimāna) as described in the section on the deities, along with the specific seats and locations. Abiding at the eastern gate, one should manifest the bodies of all the deities without exception. Then, as explained in the section on offerings, one performs the summoning and so forth; the arrival of the deities in the vicinity of the multi-storied palace, together with the thorough examination [of the mandala], is the Mahāmudrā. Meditating on the Karma-vajra at the heart is the Karmamudrā. Meditating on the syllable HRĪḤ together with a vajra on the tongue is the Dharmamudrā. The root mudrā of the deity as taught in this tantra is the Samayamudrā. Some say that these [mudrās] arise from those very [deities]. The sequence is also Mahāmudrā, Samayamudrā, Dharmamudrā, and Karmamudrā. Therefore, the mudrās of this tantra are limited to just these; since they appear to be taught in exactly this way in other Yoga Tantras as well, one should not consider them to be incorrect. As for the outer and very outer deities:

མཆོད་པས་ཚིམ་པར་བྱ་བའི་ངེས་པར་རང་གི་ལྷའི་ཆོ་ག་མ་ལུས་པར་སྤྱད་པ་མེད་དོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པའི་ཚུལ་ནི་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལས་གསལ་ལོ། ། མཆོད་པ་བྱས་ནས་ཐམས་ཅད་བདག་གི་རྗེས་སུ་སྤྱད་པས། གསང་སྒྲིབ་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་སྤངས་ནས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྲམ་ཟེ་དང་རྒྱལ་རིགས་ཏེ། རིགས་གཞན་དུ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་འཁྲུང་བས་སོ། ། ལྷའི་རིགས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་རིགས་ལ་སོགས་པས་སོ། ། གཞན་གང་ཡང་རུང་བར་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་དེར་སྐྱེ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། མི་མཆོག་གང་ཞིག་ཀུན་སྤྱོད་པ། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་དག་བདག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ས་ཐོབ་ཅིང་། ། སྐྱེ་དང་སྐྱེ་བར་བདེ་གཤེགས་ཀྱི། རིགས་འགྱུར་ཆོས་ལྡན་རྒྱལ་པོར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་ཇི་སྐད་དུ། ཡང་ན་གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོའི་མཐུས། ། གནས་ནི་གང་དུ་བསམས་པ་དག། དེ་དང་དེར་ནི་དེ་ཡི་ཚེ། ། སྐྱེ་བར་འགྱུར་བར་དོགས་པ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་དེ་ལྟར་ན་རིགས་ཀྱི་བུ་དངོས་གྲུབ་གཉིས་བསྟན་ཏོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་འདི་གསུངས་སོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ཡང་གོ་སླའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། བླ་ན་མེད་པ་རྟོགས་གྱུར་པ། ། རྒྱལ་བས་གསུངས་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་། ། དེ་ན་དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོར་གསུངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་སྟེ།

There is no certainty that one’s own deity’s ritual will be fully performed without making offerings. Therefore, the manner of offering is clear from what is explained below. Having made offerings, by practicing everything in accordance with oneself, the secret obscurations are gradually abandoned. Regarding the phrase "the lineage of all the Tathāgatas," this refers to the Brahmin and Kṣatriya castes, for the Tathāgatas are not born into other castes. Regarding the phrase "the lineage of the gods," this refers to the lineage of the Four Great Kings and so forth. Regarding the phrase "one will experience happiness in any other [place]," this means one is born wherever one desires to be born. As it is said: "Any supreme person who practices [this], Whose self is purified of all negativity, Will attain the level of a Tathāgata, And in birth after birth, will become a righteous king Of the lineage of the Sugatas." And as it is also said: "Alternatively, by the power of the King of Secret Mantra, In whatever place one intends to dwell, At that very time and in that very place, One will be born; of this there is no doubt." By these [passages], the two types of accomplishments for the sons of noble family have been shown. The remainder is easy to understand. Then, from the words "Śakra, the lord of the gods," up to "this great maṇḍala was spoken," is also easy to understand. "The bodhicitta of all the Buddhas, The unsurpassed realization, The wisdom spoken by the Victors— That is taught as the essence of the maṇḍala." This refers to the supreme inner maṇḍala.

འདིར་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དུས་གསུམ་དུ་བཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། བྱང་ཆུབ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་ཉིད་སེམས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་པའི་གཞིར་གྱུར་པས་སོ། ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་ན་བླ་ན་མེད་པའོ། ། དེ་ཐབས་གང་གིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་པ། རྒྱལ་བ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། དེ་ནི་མིང་དོན་དང་ལྡན་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་དོ། ། མིང་གི་དོན་ཉིད་ཅི་ཞེ་ན། སྙིང་པོར་གསུངས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མར་གྱི་དམ་པ་ནི་མར་གྱི་སྙིང་པོ་བཞིན་ནོ། ། འདི་ཕྱེ་སྟེ་བརྗོད་ན་ནི་དཀྱིལ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་སྙིང་པོར་བསྟན་ལ། འཁོར་ནི་རྫོགས་པར་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་འདོན་ཏེ། དེ་བས་ན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རྒྱུད་ལས། དཀྱིལ་ནི་སྙིང་པོའོ། ། འཁོར་ནི་རྫོགས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལེགས་པར་དྲངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་གང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་ངོ་བོ་གང་ལ་སེམས་རྒྱུ་བ་ཡང་མེད་ན་ཡི་གེ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ལྷག་མ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྤྲུལ་པ་དང་། གཟུགས་བརྙན་དག་ནི་བརྟགས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ། ། དོན་འདི་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པར་ནི། ཟླ་གསང་ཐིག་ལེའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་ལས་འདས། ། རྟོག་དང་མི་རྟོག་ཀུན་སྤངས་ལ། །

Here, "by all the buddhas" refers to those who reside in the three times. "Enlightenment" is the expanse of reality (dharmadhātu); it is said: "Enlightenment has the characteristic of space; it is free from all conceptualization." That very thing is the mind, for it serves as the basis for the various mundane and supramundane qualities. Because it is not the sphere of experience of śrāvakas and pratyekabuddhas, it is unsurpassed. The non-conceptual wisdom by which that is realized is what the Victorious Buddha, the Bhagavān, has taught. That which possesses the meaning of the name is called a "maṇḍala." What is the meaning of that name? It is said to be the "essence" (sāra); just as the best of butter is the "essence of butter." To explain this in detail: "maṇḍala" is taught as the essence because it is non-conceptual, and "la" is derived from the verbal root meaning "to complete." Therefore, the Vairocanābhisambodhi Tantra correctly states: "Maṇḍa is the essence; la is completion." Thus, this is precisely what is meant when it is said that in the nature of ultimate truth, there is not even the movement of the mind, let alone letters. The remaining emanations and reflected images are established as the maṇḍala only through conceptual imputation. That this very meaning is the maṇḍala is also stated in the Candraguhyatilaka Tantra: "Beyond the meditation on all limbs, having abandoned all conceptualization and non-conceptualization..."

འདྲེན་དང་ཚིག་ལས་ཡང་དག་འདས། ། འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་ཅེས་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འོ་ན་འདི་ལྟ་བུའི་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་བསྟན་པ་ཅི་ལ་དགོངས་ཤེ་ན། འདི་ནི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མི་ལྟོས་པར་བྱ་བ་དང་། སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་དམིགས་པ་ཅན་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྟོང་པ་དེ་དག་ཀྱང་། དང་པོ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་ས་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་བྱ་བར་དགོངས་པས་ན་འདི་གསུངས་སོ། ། ཅི་འོ་ན་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་རྟོགས་ན། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མི་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གོམས་པ་དག་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱ་བ་དག་གིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། རྡུལ་ཚོན་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པ་ཅན་དག་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་གཏུགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་མཚན་མ་མི་མངའ་སྟེ། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་རྣམ་པར་བཞུགས། ། མཚན་མེད་འདུས་མ་བྱས་པ་ནི། ། མཚུངས་པ་མེད་པའི་ཆོས་སྟོན་ན། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཅི་སླད་དུ། ། མཚན་མར་བཅས་པའི་ཆོ་ག་འདི། ། གསང་སྔགས་སྤྱད་ལ་སྟོན་པར་མཛད། ། འདི་ནི་ཆོས་ཉིད་ཚུལ་མ་ལགས། ། དེ་སྐད་གསོལ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་ཡིས། ། དེ་ཚེ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ། ། ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདི་ཉིད་གསུངས། ། ཆོས་ནི་རྟོག་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ། ཀུན་རྟོག་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ཡིན། །

"Completely transcending guides and words, this is called the supreme maṇḍala." Thus it was said. If one asks, "With what intention was this inner maṇḍala taught here?" it is intended that one should act without depending on an outer maṇḍala. Furthermore, for the master and the disciple who possess conceptual focus, even those [outer] emptinesses are intended to be the activities of the outer maṇḍala, such as first attending to the mind of awakening and purifying the site; therefore, this was spoken. If one then asks, "If this inner maṇḍala is realized, is it that one does not depend on the outer maṇḍala?" it is indeed that one does not depend on it. For what use are the activities of an outer maṇḍala for those who are habituated to emptiness? Activities such as colored powders are the nature of those who possess conceptual focus. Accordingly, it is said in the Vairocanābhisambodhi Tantra: Then Vajrapāṇi touched the feet of the Blessed One and addressed the Blessed One in this way: "The Buddha is without signs, Abiding in the dharmakāya. Since the signless and unconditioned Teaches the peerless dharma, O Great Hero, for what reason Do you teach this ritual with signs To those who practice the secret mantra? This is not the way of the nature of phenomena (dharmatā)." Having spoken thus, the Blessed One, The Great Vairocana, Then spoke this very definition of phenomena To Vajrapāṇi: "Phenomena are free from conceptualization, Having abandoned all discursive thought."

དེ་ལ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི། ། རྟོག་པ་རབ་ཏུ་སྤང་བ་ཡིན། ། ང་ཡིས་ཆོས་སྔོན་སངས་རྒྱས་པ། ། དེ་ནི་མཁའ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། ། ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་བ། ། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་སོ། ། ཡུལ་དུས་མཚན་མ་ལ་སོགས་པ། ། མུན་གྱིས་བསྒྲིབས་པ་རྣམས་འདོད་དོ། ། དེ་དག་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཆོ་ག་འདི་ཡང་བརྗོད་པ་དག། ཡུལ་མེད་དུས་ཀྱང་མེད་པ་སྟེ། ། བྱ་བ་མེད་ཅིང་བྱེད་པའང་མེད། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་ལ་ཡོད་མེད་དེ། ། ཆོས་རྣམས་ཉི་ཚེ་འབའ་ཞིག་གོ། ། གསང་བའི་བདག་པོ་འོན་ཀྱང་། སེམས་ཅན་དག་གི་བློ་ཞན་ཅིང་། ། བྱ་བ་ཙམ་གྱིས་རྨོངས་པ་དག། དངོས་པོའི་དོན་ལ་ཆགས་པ་རྣམས། ། མ་འོངས་དུས་ན་འབྱུང་འགྱུར་ཏེ། ། འདི་ལྟའི་ཚུལ་ནི་མི་ཤེས་པས། ། ཡུལ་དང་དུས་དང་བྱ་བ་ལས། ། དགེ་དང་མི་དགེའི་མཚན་མ་ཡིས། ། རྨོངས་པ་འབྲས་བུ་འདོད་བྱེད་དེ། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་དག་ཕྱིར། ། ཆོ་ག་འདི་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གནས་པ་ལ་དངོས་གྲུབ་རྣམས་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འབྱུང་བར་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་ཏེ། གསང་བའི་བདག་པོ་ནམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསང་སྔགས་རྣམས་མངོན་དུ་ཕྱོགས་ཤིང་གཞོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ས་སྦྱོང་བ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་མ་ལུས་པ་ཡང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ། ས་ནི་དང་པོར་ཤེས་བྱས་ཏེ། ། སེམས་ཀྱི་སར་ནི་གསུངས་པ་ཡིན། ། སྦྱང་བ་སྔར་ནི་བསྟན་པ་སྟེ། །

In that regard, one must utterly abandon the conceptualizations of mind and mental factors. "The Dharma that I previously awakened to arose from space; it is the domain of perfect realization, which the childish do not know. Those obscured by darkness desire objects, time, signs, and so forth. In order to guide them, these rituals are also taught. Yet there is no object and no time; there is no action and no agent. All phenomena are neither existent nor non-existent; phenomena are merely conventional. However, Lord of Secrets, in the future there will arise beings of weak intellect who are deluded by mere activity and attached to the reality of things. Because they do not understand this way, the deluded will seek results through objects, time, and activity, and by means of signs of virtue and non-virtue. It is for the sake of those great beings that these rituals are taught." Furthermore, it is stated in that same text that for one who abides in emptiness, accomplishments arise merely by wishing for them: "Lord of Secrets, whenever a bodhisattva abides in the signless samādhi, at that time the secret mantras of the Tathāgatas will manifest and incline toward them." Likewise, all the activities of the maṇḍala, such as the purification of the site and so forth, should be performed by attending to the bodhicitta. As it is said in that same text: "First, the ground should be known; it is taught to be the ground of the mind. The purification was previously explained..."

དེ་ཡིས་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་སྦྱང་། ། ནམ་ཞིག་ཉེས་དང་བྲལ་བ་ཡི། ། སེམས་ཀྱི་ས་ནི་མི་འཇིགས་པ། ། དེ་ཚེ་དེ་ནི་དག་པ་སྟེ། ། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས། ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་མཐོང་བས་ན། ། དེ་ལྟ་བས་ནི་བསྟན་ཤེས་བྱ། ། དེ་ལས་གཞན་དུ་ས་སྦྱོང་བ། ། དེ་ནི་དག་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་པ་རྟོག་ལ་གནས་ནས་སུ། ། གང་ཞིག་ས་སྦྱོང་བྱེད་པ་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྣམ་སྤངས་པས། ། གསང་བའི་བདག་པོ་དེ་མི་དག། དེ་བས་རྟོག་པ་རྣམས་སྤངས་ནས། ། ས་ཀུན་རྣམ་པར་སྦྱང་བར་བྱ། ། ང་ཡིས་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་ནི། ། ཆོ་ག་རྒྱས་པར་གང་བསྟན་པ། ། དེ་དག་ཐོག་མར་བསྟན་པ་ནི། ། རྨོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་ཏེ། ། རྟོག་པ་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུར་གྱུར་པ། ། ཇི་སྲིད་མ་སྤངས་བར་དུ་ནི། ། འཇིག་རྟེན་འདི་ན་སངས་རྒྱས་མིན། ། ཀུན་མཁྱེན་ཞེས་ཀྱང་མི་བྱའོ། ། སློབ་མ་རྣམས་ནི་ནན་ཏན་དུ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་སྦྱང་བར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསང་བའི་བདག་པོ་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཡིད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ས་ལ་གནས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱའོ། ། གཞན་དུ་བྱས་ན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་བསླུས་པར་འགྱུར་རོ། ། དམ་ཚིག་ལས་འདས་པ་ངེས་པར་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲོས་པ་མེད་པ་འདི། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དང་པོར་ནན་ཏན་དུ་གསུངས་པའོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། །

By that, it is thoroughly purified. When the ground of the mind is free from faults and fearless, at that time it is pure, having completely abandoned all defects. Because one perceives manifest enlightenment, it should be known as "taught" in that way. Otherwise, the purification of the ground will not become pure. O Lord of Secrets, if a practitioner of mantra, while remaining in conceptual thought, purifies the ground, they have abandoned the bodhicitta and are not pure. Therefore, having abandoned conceptual thoughts, one should thoroughly purify all grounds. The extensive rituals of the maṇḍalas that I have taught—those that were taught first are not understood by the deluded. As long as conceptual thought, which is the cause of suffering, is not abandoned, one is not a buddha in this world, nor is one called "omniscient." Disciples should diligently purify [the ground] with the bodhicitta. Furthermore, from that same source: "O Lord of Secrets, moreover, those bodhisattvas who practice the bodhisattva conduct by way of the Secret Mantra should abide on the ground of the Tathāgatas with a mind of bodhicitta and then draw the maṇḍala. If done otherwise, one would deceive the buddhas, bodhisattvas, and enlightenment itself. One who transgresses the samaya will certainly go to the lower realms." Therefore, this inner maṇḍala, free from conceptual elaboration, is taught as the primary [practice] for the outer maṇḍala. The passage beginning with "Then again" and so forth is easy to understand.

ཀུན་དགའ་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ས་མདོར་བསྟན་པ་སྟེ། རྒྱས་པར་ནི་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་བཤད་པར་བྱ། ། གང་ཚུལ་མཐོང་ན་དགེ་བ་ཡི། ། ས་དང་མི་དགེ་བསྒྲགས་པ་ཡི། ། ས་ཡི་ཆ་ཡི་མཚན་ཉིད་དོ། ། མཐོན་དམན་དང་ནི་ཚེར་མས་གང་། ། ཐོད་པ་ཡིས་ནི་འཐབས་པ་དང་། ། གདབ་པ་དོང་དང་ནག་པོར་གནས། ། སྦྲུལ་དང་གྲོག་ཚང་ཐལ་བའི་སྟེང་། ། གསེག་མ་རྡུལ་དང་སྒྲ་དང་ནི། ། འབྲུ་དང་སྲིན་འབུ་འཁྲུག་པ་སྟེ། ། འདི་འདྲའི་ས་ནི་མཁས་པ་ཡིས། ། ལས་ཀུན་ལ་ནི་རྣམ་པར་སྤངས། ། ཆ་མཉམ་ཤིན་ཏུ་གཙང་ཞིང་འཇམ། ། གཏིང་ཟུག་སྐྱོན་ནི་རྣམས་སྤངས་པའི། ། བྱང་ཤར་དུ་ནི་ཤར་ཉིད་ཀྱི། ། ས་ནི་ཀུན་ལ་བསྔགས་པ་ཡིན། ། དང་པོར་པུས་ནུབ་ཙམ་བརྐོས་ལ། ། ས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དགང་བར་བྱ། ། གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ལྷག་གྱུར་ན། ། དེ་ནི་གྲུབ་པར་འགྱུར་བར་བསྟན། ། འདི་ལས་བཟློག་ན་སྒྲུབ་པ་པོས། ། ལས་ནི་བརྩམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། བརྩམས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཐོབ་འགྱུར་ཞིང་། ། དཔལ་དུ་ཡང་ནི་མི་འགྱུར་རོ། ། སྐྱེ་བོ་བཟང་པོ་མང་བ་དག། དཀྱིལ་འཁོར་ས་ནི་གང་ཡིན་པར། ། དེ་བསྔགས་དངོས་གྲུབ་བྱེད་པ་སྟེ། ། ཆུ་མེད་པ་ནི་མཁས་པས་སྨད། ། ཆུ་དང་ལྗོན་ཤིང་སྣ་ཚོགས་དང་། ། ལོ་མ་མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་དང་། ། འོ་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་ཡོད་པ། ། དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ས་རུ་བསྔགས། ། ཡོན་ཏན་ཀུན་དང་ལྡན་པའི་ས། ། བཟང་པོ་ཤིང་དང་བཅས་པ་དང་། ། ཆུ་དང་ཉེ་བའི་ས་ལ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལས་དེ་དེ་རུའོ། ། ཞི་བར་བྱེད་པའི་ལས་ཀྱི་ས། ། ཁ་དོག་དཀར་པོར་ཡོངས་སུ་བརྟག། དམར་དང་སེར་ལ་རྒྱས་པའི་དོན། །

The phrase "Ānanda and so forth" is a brief summary of the grounds; the details are as they have been taught. Furthermore, I shall now explain: the characteristics of the portions of the ground that are proclaimed as virtuous or non-virtuous when observed. High and low, filled with thorns, strewn with skulls, pits, and black spots; upon snakes, ant-hills, or ash; gravel, dust, and noise; grains, insects, and disturbances—on such grounds, the wise should completely avoid all activities. Even, very clean, and smooth; deep and free from defects—ground that is in the northeast or the east is praised for all purposes. First, dig to the depth of the knees and fill it with that very same earth. If there is an excess, it is taught that success will be achieved. If the opposite occurs, the practitioner should not undertake the activity; if they do, they will encounter suffering and will not attain glory. Where there are many good people, that ground for the maṇḍala is praised as producing accomplishments; a place without water is disparaged by the wise. Where there is water, various trees, leaves, flowers, and fruits, and trees that yield milk—such a place is praised as the ground for the maṇḍala. On ground endowed with all qualities, excellent and with trees, and near water, perform the maṇḍala rites. For the activity of pacification, examine the ground to be entirely white in color; for the purpose of enrichment, it should be red or yellow.

ནག་པོ་ལ་ནི་མངོན་སྤྱོད་དོ། ། གངྒཱའི་འགྲམ་དང་པདྨའི་ཚལ། ། ཆུ་བོ་ཆེ་དང་ཉེ་བའང་རུང་། ། ནེའུ་སིང་དང་ནི་ཉམས་དགའ་བར། ། ཞི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། མ་མོའི་གནས་སམ་དུར་ཁྲོད་དམ། ། སྐྱེ་བོ་མེད་དང་ཁང་སྟོང་དང་། ། གང་ཡང་མངོན་པར་མི་འདོད་པའི། ། ཕྱོགས་དེ་རྣམས་སུ་མངོན་སྤྱོད་དེ། ། རི་རྩེ་བ་མེན་བ་ལང་གི། ། ལྷས་དང་མཆོད་རྟེན་གདུང་བཅས་ཁྱིམ། ། འདི་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་ཕྱོགས་སུ། ། རྒྱལ་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། མཆོད་རྟེན་ཆེ་དང་ཉམས་དགའ་དང་། ། རྣམ་པར་དབེན་པའི་ཁང་པ་དང་། ། རི་རྩེ་རྣམས་སུ་རྒྱ་ཆེན་པོ། ། གྲུབ་པར་བྱ་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། རི་དང་གླིང་མ་མཁར་དང་ནི། ། མ་ཐོས་དང་ནི་ཕུག་ཐག་ཏུ། ། དཔལ་གྱི་སྒོ་ནི་འདོད་པ་ཡིས། ། ས་འོག་རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། ཆུ་སྐྱེས་རྒྱས་པའི་ནགས་ཚལ་ནི། ། ངང་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་སྒྲ་སྒྲོགས་སྐད་ཕྱུང་བར། ། རྒྱལ་སྲིད་འདོད་དམ་ནོར་འདོད་པས། ། དཔལ་འབྱོར་ཀུན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། མ་མོའི་གནས་དང་ལྷ་རྟེན་ནམ། ། ལྷ་ཡི་ཁང་པའང་རུང་བར་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་གཟུང་དབབ་དང་། ། གཞོམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། ལམ་ཆེན་བཞི་མདོ་མཆོད་རྟེན་དང་། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྤྱན་སྔ་རུ། ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་བགེགས་ཀྱི་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་བྲི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཞུགས་གནས་དང་། ། གཙུག་ལག་ཅན་དང་མཛེས་པ་ནི། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་ཁྱད་པར་དུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་བྲི་བར་བྱ། ། རབ་གནས་ལ་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ཉིད་ལ། །

For the rite of wrath, [it should be done] in black. On the banks of the Gaṅgā, in a lotus grove, or near a great river, or in a meadow and a delightful place, one should draw the maṇḍala of pacification. In the abodes of the mātṛs, in charnel grounds, in uninhabited places, in empty houses, or in any direction that is undesirable, one should perform the rite of wrath. On a mountain peak, in a buffalo or cattle pen, at a stūpa, or in a house containing relics—in such directions as these, one should draw the maṇḍala of the king. At a great stūpa, in a delightful place, in a secluded house, or on mountain peaks, one should draw the maṇḍala for the sake of great accomplishment. On a mountain, an island, a fortress, in a place not heard of, or in a deep cave, one who desires the glorious gate should draw the Vajra maṇḍala of the underworld. In a forest of blooming lotuses where flocks of swans raise their cries, one who desires sovereignty or wealth should draw the maṇḍala of all prosperity. In the abodes of the mātṛs, at a shrine for the gods, or in a temple of the gods, one should draw the maṇḍala for seizing, summoning, and destroying with the Vajra Hook. At a great crossroads, at a stūpa, or in the presence of Vajrapāṇi, the practitioner should draw the maṇḍala of the King of Wrathful Deities, the Obstacle-Remover. In the dwelling places of the Tathāgatas, in monasteries, and in beautiful places, the wise should especially draw all the maṇḍalas. Regarding the very method of all maṇḍalas, such as consecration and so forth...

པདྨའི་ཚལ་དང་ཉེ་བ་རུ། ། མཁས་པས་ཁྱད་པར་བྲི་བར་བྱ། ། གསལ་བ་ལ་སོགས་ཐམས་ཅད་ནི། ། མཁས་པས་རི་ཡི་རྩེ་མོ་རུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ལ་ཁྱད་པར་དུ། ། ཐིག་གི་ཆོ་ག་ཉིད་ཀྱིས་བྲི། ། ཁྱེད་ལ་གནས་ནི་རྣམ་ངེས་པའི། ། ཁྱད་པར་རྒྱས་པར་སྟོན་པ་སྟེ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་ས་རྣམ་གསུམ། ། ནན་ཏན་གྱིས་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟག། ཅེས་པ་དང་། བླ་གབ་མེད་དང་དོགས་པར་ནི། ། བསྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་མ་གཏོགས་པ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་གཞན་མི་བྲི། ། བྲིས་ན་འཕྲལ་དུ་འཆི་བར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་དང་། ཕུག་ཏུ་ཡང་ནི་བསྒྲུབ་པ་ཡིན། ། ས་ཕྱོགས་དོགས་པར་མི་བྱའོ། ། ཁང་རུལ་གང་དུ་བློ་ཅན་གྱིས། ། བསྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་མི་བྱའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདིར་ཡང་གནས་ཆེན་པོ་པ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་བ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཚིག་གི་དོན་ནི་གོ་སླའོ། ། ཇི་བཞིན་པ་ཡི་ཆོ་ག་ཡིས། ། གནས་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་བརྩམ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིར། ཇི་བཞིན་པ་ཡི་ཆོ་ག་འདི། ། ཇི་ལྟར་རིགས་པའི་ཆོ་ག་སྟེ། ། གལ་ཏེ་གཙུག་ལག་ཁང་ལ་སོགས་པ་སྔར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཞིག་ཡིན་ན། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པས་བཟླས་པའི་སྤོས་ཆུས་གཏོང་བ་ཙམ་གྱིས་སྦྱངས་ལ། སྔར་ལོངས་མ་སྤྱད་པ་ཞིག་ན་ནི་སྦྱང་བའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་འདིར། ཇི་བཞིན་པ་ཡི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བརྟེན་ཏེ། བསྙེན་པ་དང་སའི་རིམ་པ་རྒྱས་པར་བསྟན་ཏེ། དང་པོར་སློབ་དཔོན་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ལ། སློབ་མས་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར། ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་དུ་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ན།

Near a lotus grove, the wise should specially draw [the maṇḍala]. All [the requirements] such as clarity and so forth, the wise should especially draw the maṇḍalas upon a mountain peak by means of the ritual of the lines itself. This is a detailed teaching on the specific determination of your location. In all cases, the three types of ground should be thoroughly examined with diligence. And: "Except for the maṇḍala of accomplishment, the master should not draw [the maṇḍala] in an open or narrow space; if he does, he will die immediately." And: "Accomplishment may also be performed in a cave; one should not be concerned about the narrowness of the location. The wise should not begin the practice in a dilapidated house." Thus it is said. Here, the great location should be understood from the Vajrapāṇyabhiṣeka. The meaning of the words is easy to understand. Regarding the phrase, "By means of the ritual as it is, one should begin the consecration of that location": this "ritual as it is" refers to the ritual as it is appropriate. If it is a temple or the like that has been used previously, it is purified simply by sprinkling with scented water over which Amṛtakuṇḍalī has been recited; if it has not been used previously, the extensive ritual of purification should be performed. Now, based on the phrase "by means of the ritual as it is," the approach and the stages of the ground are taught in detail. First, when the disciple has requested the master—who possesses the necessary qualities—twice or thrice for the sake of conferring initiation upon the disciple:

སློབ་དཔོན་གྱིས་ཅི་ཁྱོད་ཡོ་བྱད་རྣམས་ཚོགས་སམ་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་ཞེས་དྲི་བར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་མ་ཚོགས་སོ་ཞེས་ཟེར་ན། རེ་ཞིག་དེ་ལ་ཡོ་བྱད་ཚོགས་སུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་མ་ལུས་པར་རྙེད་དོ་ཞེས་ཟེར་ན། བག་ཡོད་པའི་བསྒོ་བ་དང་བསྲུང་བར་བྱའོ་སྟེ། ཁ་ཅིག་ནི་ཚོགས་ལ་ཁ་ཅིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན་མ་ཚོགས་པ་བཙལ་བ་དང་། བག་ཡོད་པར་བསྒོ་སྟེ་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་བསྲུང་བའི་ཆོ་ག་ནི། སློབ་མའི་ལྟེ་བར་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མ་ལ་ཧཱུཾ་འོད་ཟེར་དྲག་པོ་དང་བཅས་པའོ། ། དེའི་སྙིང་གར་ཡང་ཡི་གེ་ཀཾ་ནག་པོ་ལས་བྱུང་བའི་སྡིག་པ་ཤ་ཟ་ལྟ་བུ། མི་སྡུག་པ་སྐྲ་ཁམ་པ་གྲོལ་བ་མཆེ་བ་ཅན། མིའུ་ཐུང་གཅེར་བུར་བསམས་ཏེ། དེ་ནས་ལྟེ་བའི་ཧཱུཾ་ལས་དྲག་པོའི་འོད་ཟེར་བྱུང་བས་སྡིག་པའི་ངོ་བོ་དེ་གཟིར་ནས་སྣའི་རྩེ་མོ་ནས་འཐོན་ཏེ། སློབ་མའི་མདུན་དུ་བལྟས་ལ། དེ་ནས་ལྟེ་བའི་ཉི་མ་ཧཱུཾ་དང་བཅས་པ་སྙིང་གར་སོང་ཞིང་། ཧཱུཾ་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ནག་པོ་འཇིགས་སུ་རུང་བ། ལག་པ་གཡས་དང་གཡོན་ན། མཆེ་བ་དང་སྡིགས་མཛུབ་འཛིན་པར་བསྐྱེད་ལ། སློབ་མའི་སྙིང་ག་ནས་མདུན་དུ་འཐོན་པར་བསམས་ཏེ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཀྲོ་དྷ་པཱ་པཾ་ནྱེ་ས་ཁཱ་ད་ཁཱ་ད་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བསྐུལ་བས་ཁྲོ་བོ་དེས་སྡིག་པ་དེ་མ་ལུས་པར་ཟོས་ཏེ། སླར་སློབ་མའི་སྙིང་གར་ཐིམ་པར་བསམས་ལ། དེ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་སློབ་མ་ཀུན་དུ་བཟང་པོར་གྱུར་པའི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ་ཡི་ག་ཁཾ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསམས་ལ། རང་གི་ལྷའི་སྔགས་སམ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ།

The master should ask, "Have you gathered the necessary materials, or not?" If they say they have not, he should first cause them to gather the materials. If they say they have obtained everything without exception, he should instruct them in conscientiousness and provide protection. If some say they have gathered them while others say they have not, he should seek what has not been gathered and instruct them in conscientiousness to provide protection. Regarding the ritual for protection: at the disciple's navel, one should visualize a sun disk arising from the syllable RAṂ, upon which is the syllable HŪṂ with fierce rays of light. At the disciple's heart, one should also visualize a black syllable KAṂ from which arises a sin in the form of a flesh-eating demon—ugly, with tawny, disheveled hair, fangs, and a dwarf-like, naked form. Then, fierce rays of light emanate from the HŪṂ at the navel, striking the essence of that sin, which exits through the tip of the nose. One should visualize it looking toward the disciple. Then, the sun disk at the navel together with the HŪṂ moves to the heart. One should generate the HŪṂ as the terrifying black Vajrayakṣa, holding fangs and the threatening mudrā in his right and left hands. Visualizing it emerging from the disciple's heart and moving forward, the master should then invoke it with: "OṂ VAJRAYAKṢAKRODHA PĀPAṂ NYEṢA KHĀDA KHĀDA HŪṂ PHAṬ." The wrathful deity then devours that sin without remainder. One should visualize it dissolving back into the disciple's heart. Then, from emptiness, the disciple becomes Samantabhadra. At his heart, upon a moon disk, one should visualize a crossed vajra arising from the syllable KHAṂ. One should then recite the mantra of one's own deity or the mantra of Amṛtakuṇḍalī one hundred and eight times.

ཇི་སྲིད་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དབང་མ་བསྐུར་གྱི་བར་དུ་སྡིག་པའི་ལས་དང་སྲོག་གི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བའི་ལས་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་བསྒོ་ལ། གནས་གཅིག་ཉིད་དུ་སློབ་དཔོན་གྱི་སྔར་བསྟན་པའི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷག་པའི་ལྷའི་སྔགས་འབུམ་མམ། རྩ་བའི་སྔགས་འབུམ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་སོ་སོའི་སྔགས་ཁྲི་ཁྲི་བཟླས་ཏེ། གལ་ཏེ་ལྷས་གནང་བ་ཐོབ་ན་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ནའོ། ། དེ་ལྟར་བསྙེན་པ་བྱ་བ་ནི། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་སྔོན་རོལ་དུ། ། བྱ་བ་རྣམས་ནི་ངེས་པས་ཉོན། ། སོ་སོའི་ལས་རྣམས་འདོད་པ་ཡིས། ། ཚུལ་ཤེས་པས་ནི་ཅི་རིགས་པར། ། རང་གི་ཏིང་འཛིན་ལ་གནས་ཏེ། ། རིག་སྔགས་རྒྱལ་པོ་སྟོབས་པོ་ཆེ། ། ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཚིག་འབྱུང་བ། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདིར་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་པའི་ཚིག་ནི་མཚོན་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལས་ཀྱང་། སྔགས་པ་རྣམས་ནི་མཐུ་ཤེས་ནས། ། བསྙེན་པ་ལས་ནི་དངོས་གྲུབ་བཙལ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་ནི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་བདག་གིར་བྱ་བ་ནི། གང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པར་འདོད་པའི་ས་དེའི་བདག་པོ། རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པས་གནང་བར་བྱའི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱིའི་ཆོ་ག་གསང་བའི་རྒྱུད་ལས། ས་ཡི་བདག་པོས་གནང་ན་ནི། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་སའི་བདག་པོ་མངོན་སུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་གནང་བ་ཐོབ་ནས། གང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྱ་བར་འདོད་པ་དེར་སོང་སྟེ།

One should instruct them: "Until you have received empowerment into the great maṇḍala, do not commit sinful deeds or actions that would create obstacles to your life." Then, in a single location, the master should recite the mantra of the chosen deity one hundred thousand times, or the root mantra one hundred thousand times, and the mantra of each individual maṇḍala ten thousand times, according to the method previously explained. If permission is granted by the deity, it should be done at that very time. Regarding the performance of this approach retreat, the Vairocanābhisambodhi states: "Listen to the definite sequence of activities to be performed prior to the maṇḍala. Those who desire their respective rites and possess knowledge of the method should abide in their own meditative absorption and recite the powerful king of vidyā-mantras, which arise in twelve branches, in their proper order." Here, "twelve branches" is used as an illustration. Similarly, the Āryasiddhikara states: "Once the mantrikas have understood their power, they should seek siddhi through the approach retreat." This is the ritual for the preliminary approach. Next, regarding the taking of possession: the master must obtain permission from the owner of the site where he intends to construct the maṇḍala and so forth—such as a king or other authority—and not otherwise. As the Secret Tantra of the General Maṇḍala Ritual states: "If the lord of the earth grants permission, the master should draw the maṇḍala." Then, having obtained permission from the actual lord of the earth, one should go to the place where the maṇḍala is to be constructed.

དེ་ན་གནས་པའི་མི་མ་ཡིན་པ་ལ་གཏོར་མ་བཟང་པོ་བྱིན་ལ། ས་འདི་བདག་ལ་བསླང་ཤིག་ཅེས་བསླང་སྟེ། ཆོས་བསྒྲགས་པ་འཕགས་པ་སའི་མདོ་ལས་བརྗོད་པ། ལྟོ་འཕྱེ་ལ་ནི་མི་གནོད་པར། ། དགུན་ཟླ་འབྲིང་པོ་ལ་སོགས་ནས། ། བརྩམས་ཏེ་ཟླ་བ་གསུམ་གསུམ་དུ། ། ལྟོ་འཕྱེ་ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་། ། ཤར་དུ་དེ་ཡི་མགོ་བོ་སྟེ། ། གཡོན་པའི་ཟུར་གྱིས་ཉལ་བ་ཡིན། ། འདི་ལྟོས་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བརྐོ། ། མགོ་བོ་རྒྱབ་ཕྱོགས་ནས་བརྐོས་པའི། ། སྐྱོན་ནོ་རྒྱས་པ་ལས་ཤེས་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་རིམ་པས་དོང་ཁྲུ་གང་ཙམ་ལ་དབུས་ནས་བརྩམས་ཏེ། རྒྱ་ལ་མཐོ་གང་ཞིག་བརྐོས་ཏེ། ཆུས་གང་བར་བཀང་ལ། སློབ་དཔོན་གོམ་པ་བརྒྱ་མྱུར་བར་ཕྱིར་སོང་སྟེ། མྱུར་དུ་ལོག་པ་ནས་ཆུ་དེ་དམའ་བར་མ་གྱུར་ན་སའི་བདག་པོ་དེས་བྱིན་པའོ། ། ཡང་ན་དེར་གཏོར་མ་སྦྱིན་པ་དང་། ཆོས་བསྒྲགས་པ་བྱས་ལ། མཚན་མོ་ཉལ་ཏེ། རྨི་ལམ་གྱི་མཚན་མ་ཐོབ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གིས་མ་བྱིན་པར་ནི་དེར་དཀྱིལ་འཁོར་མི་བྱ་སྟེ། མ་བྱིན་པར་ལེན་པའི་ཉེས་པ་དང་བར་ཆད་སྤང་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ནི་ས་བདག་གིར་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་མ་ཡིན་མ་རུངས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ལྷའི་བུའི་བདུད་དང་ལོག་འདྲེན་ལ་སོགས་པ་ཆེད་དུ་སའི་བགེགས་བྱེད་པ་དེ་དག་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། དེར་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་གས་མི་རུས་ཀྱི་ཕྱེ་མ་ཁྲག་དང་། དུག་དང་བཅས་པར་བསྲེག་སྟེ་མཆོད་པ་ལྔ་དང་གཏོར་མ་བཀོད་ལ། སློབ་དཔོན་གྱིས་རང་གི་སྙིང་གའི་འོད་ཟེར་རམ། འཆད་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་ཀྱིས་སའི་ལྷ་མོ་མདོག་སེར་མོ་རབ་ཏུ་མཛེས་པ།

Having given a fine offering cake to the non-human beings dwelling there, one should request, "Please grant me this ground." Then, one should proclaim the Dharma as described in the Noble Sūtra of the Earth: "Without harming the bhujaṅga (serpent-demon), starting from the middle month of winter and so forth, for three months at a time, the bhujaṅga lies with its head to the south, west, north, and east, sleeping on its left side. Having observed this, one should dig. Digging from the back of the head is a fault; this should be known from the extensive [treatise]." Following this sequence, one should dig a pit about one cubit deep, starting from the center and extending one span in width. Fill it with water and the master quickly walks one hundred paces away. If the water has not subsided when he quickly returns, the lord of the earth has granted it. Alternatively, after giving the offering cake and proclaiming the Dharma, one should sleep there at night and obtain signs in a dream. If they do not grant it, one should not construct the maṇḍala there, in order to avoid the fault of taking what is not given and to prevent obstacles. This is the procedure for taking possession of the ground. Then, in order to subdue the fierce asuras and others, as well as the devaputra-māras, the vināyakas, and so forth who intentionally create obstacles for the ground, one should perform the ritual of the wrathful fire offering (abhicāra-homa) there. One should burn powdered human bone mixed with blood and poison, and arrange the five offerings and the offering cake. Then, the master, by means of the light rays from his own heart or the mantra and the mudrā of the vajra-hook to be explained, [visualizes] the Earth Goddess, yellow in color and most beautiful.

ལོ་བཅུ་དྲུག་ལོན་པའི་ན་ཚོད་ཅན། ལག་པ་གཉིས་ན་གསེར་གྱི་བུམ་པ་འཛིན་པ་བཀུག་ལ། ཡོན་ཆབ་དང་བཅས་པའི་མཆོད་པ་ལྔ་དང་། གཏོར་མ་ཨོཾ་པྲྀ་ཐི་ཝཱི་དེ་ཝཱི་ཆེ་གེ་མོ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པས་ཕུལ་ཏེ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་ལ། དེ་ནས་མཁའ་ལ་བཏེག་སྟེ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས། ལྐོག་མ་དང་། སྙིང་ག་དང་། ལྟེ་བའམ། སྟ་ཟུར་དང་པུས་མོ་ནུབ་ཙམ་དུ་དོང་སྟེ་དེ་དང་འཚམ་པའི་རྒྱར་བརྐོས་ཏེ། སྐྲ་དང་རུས་པ་དང་། རྡོ་ལ་སོགས་པ་བསལ་ཏེ། དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པ་གཏོར་ཏེ། གཏོར་མ་བྱིན་ལ་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། དོང་གི་གཏིང་དུ་རིན་པོ་ཆེ་ལྔ་དང་འབྲུ་ལྔ་དང་། སྨན་ལྔ་རས་དཀར་པོས་སོ་སོར་ཕུར་ཏེ། བུམ་པ་སར་པའི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ་བཞག་ལ། དོང་དེ་ས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དགང་སྟེ། གལ་ཏེ་མཐོ་བར་གྱུར་ན་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པར་སྟོན་ཅིང་། ཐད་ཀར་ཁེངས་ཀྱང་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། ཁ་མ་ཁེངས་ན་བརྩམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། སྔར་ལུང་གིས་ཀྱང་བསྟན་ཏོ། ། མཁས་པས་རིན་ཆེན་ལ་སོགས་པས། ། ས་གཞི་སྙིང་པོ་ལྡན་པར་བྱ། ། ཐང་བུ་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་པར། ། ས་རྫས་གཞག་པའི་འོག་ཏུ་སྟེ། ། ཆོ་ག་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་དུའོ། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་། འབྲས་སོ་བ་དང་མོན་སྲན་གྲེའུ། ནས་དང་གྲོ་དང་ཏིལ་དང་ལྔ། ། འབྲུ་རྣམས་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་འདི་དག་གསུངས། ། སིདྷ་བྱ་ཀྲྀ་ཀྲི་ཀ་ནི། ། ཧ་ས་དེ་བ་ཧ་ས་སྟེ། ། སྨན་རྣམས་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ། ལྔ་པོ་འདི་རྣམས་ཤེས་པར་བྱ། ། བྱི་རུ་དང་ནི་ས་ལེ་སྦྲམ། །

One should summon a maiden of sixteen years of age, holding a golden vase in her two hands. Having offered the five types of offerings along with the water for the feet, and the torma with the mantra: oṃ pṛthivī devī amuka-pratīccha svāhā, one should make a supplication with the two verses beginning with "O Protector Buddha." Then, having lifted her into the air, one should dig a pit in the ground to the depth of the throat, the heart, the navel, or the hip and knee, according to the specific siddhi desired, and excavate it to a corresponding width. After clearing away hair, bones, stones, and the like, one should sprinkle fragrant water consecrated with the mantra of the Vajra Wrathful Deity, offer the torma, and perform a peaceful fire offering. At the bottom of the pit, the five precious gems, the five grains, and the five medicines should be wrapped individually in white cloth, placed inside a new vase, and set there. The pit should then be filled with the same earth. If the earth rises above the level, it indicates that the rite will be highly successful; if it fills the pit level with the surface, one should still proceed. However, if the pit is not filled, one should not begin, as this has also been taught in the scriptures. As it is said: "The wise should make the ground possess an essence with precious gems and the like. On even ground as well, in an appropriate manner, these earth-substances should be placed beneath." This ritual is for the exterior. Furthermore: "Hulled rice, mung beans, barley, wheat, and sesame—these five are called 'all grains,' and they are taught for all activities. Siddha, vya-kṛ, kṛkaṇī, hasadeva, and hasa—these five should be known as 'all medicines.' Coral and refined gold..." [and so forth].

དུང་དང་མུ་ཏིག་ནོར་བུ་སྟེ། ། རིན་ཆེན་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ། ལྔ་པོ་འདི་དག་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་རྡུལ་ཚོན་ཇི་ཙམ་དུ་དགྱེ་བར་འདོད་པའི་ཉིས་འགྱུར་དུ། ས་གཞི་དེ་རབ་ཏུ་འཐས་པར་བཅགས་པས། ལག་མཐིལ་ལྟར་མཉམ་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་བའི་རྣམ་ལྔ་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུས་བྱུག་པར་བྱ་བ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ས་གཞི་ནི། ། བྱི་དོར་ལེགས་བྱས་ལེགས་པར་བྱུགས། ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོའི་བཟླས་པ་ཡི། ། སྤོས་ཆུས་བསང་གཏོར་བྱས་པ་ལ། ། ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། ། སའི་བྱེ་བྲག་ཁ་ཅིག་ལ་ནི་དེ་ལྟར་བྱ་བ་མི་སྦྱར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ས་གཞི་གང་ན་འཐས་པ་དང་། ། ཁང་ཐོག་དང་ནི་རྡོ་ལེབ་དང་། ། མཆོད་རྟེན་དྲུང་དང་འབབ་ཆུའི་འགྲམ། ། མཚོ་རྣམས་ཀྱི་ནི་འགྲམ་དག་ཏུ། ། ས་གཞི་སྦྱང་ཞིང་བརྟག་པ་དག། ནན་ཏན་དུ་ནི་བྱ་མི་དགོས། ། དེར་ནི་ཟུག་རྔུ་དབྱུང་མི་དགོས། ། འཐས་པས་བཅག་ཀྱང་དེར་མི་དགོས། ། མཐོན་དམན་ལ་སོགས་སྐྱོན་རྣམས་ཀྱང་། ། དེར་ནི་དོགས་པ་བསྐྱེད་མི་དགོས། ། རང་བཞིན་གནས་པའི་ས་གཞི་ལ། ། བྱི་དོར་ལེགས་པར་བྱས་ནས་སུ། ། ལག་པས་བྱབས་ནས་གསང་སྔགས་བཟླས། ། དེ་ཡི་སྦྱང་བ་དེ་ཡིན་ནོ། ། ཟུག་རྔུའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། ། གལ་ཏེ་དབྱུང་བར་མི་ནུས་ན། ། དེ་ནི་གསང་སྔགས་ཉིད་ཀྱིས་སུ། ། སྦྱང་བ་ལེགས་པར་བྱས་པར་འགྱུར། བསད་པ་ཡི་ནི་ལས་རྣམས་དང་། ། གདོན་རྣམས་ཚར་གཅོད་ལ་སོགས་དང་། ། དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་པ་དག་ལ་ཡང་། ། ས་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱང་མི་དགོས། ། ཁྲོ་བོ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལ་ཡིས། ། བསང་གཏོར་བྱས་ན་སྦྱངས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་།

"Conch, pearl, and gemstone—these are known as all the precious substances; these five should be understood." Thus it is said. Then, having tamped the ground until it is extremely firm—twice the thickness of the amount of colored powder one intends to spread—one should make it as level as the palm of a hand. Thereafter, one should smear it with the five products of a cow and fragrant water, as it is said: "The ground for drawing the maṇḍala should be well-swept and well-smeared; it should be sprinkled with scented water while reciting the mantra of the Great Wrathful One." However, for certain types of ground, such procedures are not required. As it is said: "On ground that is naturally firm, on rooftops, on stone slabs, near stūpas, on riverbanks, and on the shores of lakes—there is no need to exert effort in purifying or examining the ground. There, it is unnecessary to extract thorns; there, it is unnecessary to tamp it firm. One need not even worry about defects such as unevenness. On ground that remains in its natural state, after it has been well-swept, one should wipe it with the hand and recite the mantra; that is its purification. If all the defects of thorns cannot be extracted, they will be properly purified by the mantra itself. For activities of killing, for subduing malevolent spirits, and for wrathful practices, it is unnecessary to purify the ground. If one sprinkles it with scented water while reciting the wrathful Kīlikīlaya, it will be purified." And again:

ཁང་པའམ་དྲི་གཙང་ཁང་དུ་ནི། ། བསང་གཏོར་བྱས་པས་དག་པར་བཤད། ། དེ་བས་དེར་ནི་ས་མི་བརྐོ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། དེ་ནས་སའི་ལྷ་མོ་བསྟིམས་ལ། སའི་དབུས་སུ་པདྨ་དང་ཟླ་བ་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་སྟེང་གི་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་སྤྲོས་པས། ས་ཕྱོགས་དེ་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པར་བསམས་ལ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ནས་རིམ་གྱིས་ས་ལ་བསྟིམས་ལ། ཨོཾ་མེ་དི་ནཱི་བཛྲཱི་བྷ་བ་བཛྲ་བནྡྷ་ཧཱུཾ་ཞེས་བཟླས་ཏེ། འདི་ནི་ཕྱིའི་ས་སྦྱང་བའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་དེར་སྟན་འཇམ་ཞིང་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། གཏོར་མ་བྱིན་ལ་བདག་ཉིད་གཟེངས་བསྟོད་པར་བྱ་སྟེ། དེང་དུ་བདག་ཚེ་འབྲས་བུ་ཡོད། ། བདག་གི་གསོན་པ་འབྲས་བུར་བཅས། ། ལྷ་དང་དམ་ཚིག་གིས་མཉམ་པར། ། གྱུར་པར་བདག་ནི་སོམ་ཉི་མེད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་སེམས་གཅིག་པར། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་ནི། ། དེང་བདག་སྐྱེ་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེང་བདག་ཉི་མ་དམ་པ་སྟེ། ། བདག་གི་མཆོད་སྦྱིན་བླ་ན་མེད། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤྱན་འདྲེན་པས། ། དེང་བདག་འདུས་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་པས་སོ། ། དེ་ནས་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་བྱས་ལ། སྤོས་སྣོད་ལག་ཏུ་ཐོགས་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པ་ནི། ། མགོན་པོ་ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། སྲས་བཅས་ལྔ་ནི་གདུགས་འདས་ནས། ། ས་གཞི་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་མཛོད། ། ན་མཿས་མནྟ་བུདྡྷཱ་ནཱཾ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ། ཨ་དྷིཥྛཱ་ན་ཨ་དྷིཥྛི་ཏེ། ཨ་ཙ་ལེ་བི་མ་ལེ། པྲ་ཀྲྀ་ཏེ་པ་རི་ཤུདྡྷ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར།

It is said: "In a house or a fragrant chamber, purification is explained as being performed by sprinkling with scented water. Therefore, one should not dig the earth there." Having thus spoken, one should dissolve the Earth Goddess into the ground. In the center of the site, upon a lotus, moon, and crossed vajra, one emanates subtle vajras from the syllable HŪṂ, visualizing that the location becomes a vajra. Then, gradually dissolving the crossed vajra into the earth, one recites: OṂ ME DINĪ VAJRĪ BHAVA VAJRA BANDHA HŪṂ. This is the purification of the external earth. Then, the master sits upon a soft and comfortable seat in the center of the maṇḍala. Having offered the torma, he should uplift himself, saying: "Today my life has borne fruit; my living is fruitful. I have no doubt that I have become equal to the gods and the samaya. With a single mind and the mind of awakening, today I am born into the family of the Tathāgatas. Today is my sacred day; my sacrificial offering is unsurpassed. By inviting all the Buddhas, today I am the supreme assembly." Then, having prostrated with all limbs and holding an incense burner in his hand, he should make this supplication to the Buddhas: "O Protectors, whose nature is compassion, please attend to me all of you. Having passed five days, may you take full possession of this ground." NAMAḤ SAMANTA BUDDHĀNĀṂ SARVA TATHĀGATA ADHIṢṬHĀNA ADHIṢṬHITE ACALE VIMALE PRAKṚTE PARIŚUDDHE SVĀHĀ. Then, in their presence...

ཕྱག་འཚལ་བ་ནས་བཟུང་སྟེ། ཆོ་ག་མ་ལུས་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་བཞིར་དམིགས་པའི་སློབ་མའམ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིར་དམིགས་པའི་སློབ་མས། ཕྱོགས་བཞི་ནས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ལྟ་བུ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་གིས། ཤར་ནས་བརྩམས་ཏེ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་པ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། མཚན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། མཚན་མིན་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྤངས་པ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྐུ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞི་བའི་ཆོས་ནི་མཆོག་ལས་བྱུང་། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོང་བ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་གསུང་གི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་དག་པ་དྲི་མ་མེད། ། ཀུན་བཟང་ཐུགས་མཆོག་ཁ་ལོས་སྒྱུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་པའམ། ཡང་ན་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་པོ་ཉིད་བཟླས་ཤིང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་རྒྱུད་འདི་ཉིད་ལས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ཉིད་ལན་གསུམ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟུང་། ། ཆོས་ཀྱི་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བར་བྱ། ། དམ་ཚིག་གིས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེར། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སྙིང་པོ་བཟླས། ། འཁོར་ལོ་ཀུན་གྱི་ཆོ་ག་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཛིན་པས་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་བྱེད་པའི། ། རྟོག་པ་ཀུན་ལ་ཡང་དག་འཇུག། དམ་ཚིག་ཆེ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ། ། རྒྱལ་འདི་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན།

Beginning with the prostrations, perform the ritual in its entirety without omission. Then, the disciples—visualized as the four [deities] such as Vajrasattva, or visualized as the four [deities] such as Akṣobhya—from the four directions, should offer supplications starting from the east with these verses spoken in the Śrī Guhyasamāja, which is like the root of all Yoga Tantras: "O Tathāgata, all-pacifying, Abode of all Tathāgatas, Supreme selflessness of all phenomena, Please explain the sublime maṇḍala. Perfectly complete with all the marks, Completely free from all that is not a mark, Samantabhadra, supreme of bodies, Please explain the sublime maṇḍala. Arisen from the supreme peaceful dharma, Purifying the conduct of wisdom, Samantabhadra, supreme of speech, Please explain the sublime maṇḍala. Great mind of all sentient beings, Naturally pure and stainless, Samantabhadra, supreme of mind, the charioteer, Please explain the sublime maṇḍala." Or else, one should recite and utter only the first verse. Or else, one should recite exactly as it is taught in this very tantra three times: "By that very [method], one should hold the vajra, And ring the dharma-bell. Having blessed the great mudrā through the samaya, One should recite the essence mantra. The ritual for all the wheels Should be performed while holding the vajra and bell. One should correctly engage in all the conceptualizations That accomplish all maṇḍalas. This king, known as the 'Three Great Samayas,' Is the means for accomplishing Buddhahood."

། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་ཆོ་ག་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་རབ་ཏུ་བསྐུལ། ། ཆོ་ག་ལྷག་མ་མ་ཚང་ཡང་། ། འགྲུབ་འགྱུར་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་གཟེངས་བསྟོད་དེ། བདག་ནི་རང་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་རང་ཉིད། ། བདག་ནི་སངས་རྒྱས་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། སྟོབས་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ཅན་བདག་ཡིན། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་པོ་བདག། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བརྟན་བདག་སྟེ། ། བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་བདག། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མི་འདོར་རོ། ། ཞེས་བརྗོད་དེ། ཧཱུཾ་བཛྲོད་ཏིཥྛ་ཞེས་བརྗོད་པས་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནམ་མཁའ་ལ་བཏེག་སྟེ། སྟན་ལས་ལངས་ནས་བདག་ཉིད་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་གྱུར་པའི་མིག་གཉིས་སུ་མ་དང་ཊ་ལས་མིག་གཡས་གཡོན་ཉི་ཟླ་སེར་པོར་བྱས་ཏེ། བགེགས་ལ་བཀའ་བསྒོ་ནས། ། རྐང་མཐིལ་གཉིས་སུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་མེའི་འོད་འཕྲོ་བ་བསམས་ཏེ། རྐང་པ་གང་དང་གང་དུ་བོར་བ་དེ་དང་དེར་རྡོ་རྗེ་ཀུན་དུ་རྩེ་མོ་འབར་བས་འཁྲིགས་པར་བསམས་ཏེ་སྟང་སྟབས་བྱའོ། ། དེ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ལས་གསུངས་པ། དང་པོ་ཁོ་ནས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ལྷ་ཉིད་ཀྱི་སྟང་སྟབས་ལ་འདུག་ལ། ལག་པ་གཡས་པས་བསྒྲིམས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གསོར་ཞིང་། ལག་པ་གཡོན་པས་དྲིལ་བུ་གསིལ་ནས། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འགྲོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་གཞི་འགྱིང་བག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་ཁྲོ་བོའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་།

"In the ritual of all accomplishments, One should thoroughly invoke the vajra and bell. Even if the remaining rituals are incomplete, Success will be achieved; one should not disparage them." Thus it should be applied. Then, one should uplift oneself, saying: "I myself am the Vajra-holder; I myself am Vajrasattva. I am the great king of buddhas; I am the powerful Vajra-holder. I am the king, the lord of yoga; I am the steadfast Vajrapāṇi. I am the great lord of vajras; I shall not forsake the blessing." Having said this, by reciting "HŪṂ VAJROD TIṢṬHA," the maṇḍala generated as before is lifted into the sky. Rising from the seat, one becomes the Victorious One of the Three Realms. In the two eyes, from MA and ṬA, the right and left eyes are made into yellow suns and moons. Having issued a command to the obstructors, one visualizes a crossed vajra (viśvavajra) arising from HŪṂ at the soles of both feet, emitting rays of fire. One should perform the dance steps, visualizing that wherever the feet are placed, they are densely packed with blazing vajra tips. As it is said in the Vairocanābhisambodhi-māyājāla: "First, one should thoroughly take possession. The master should assume the dance posture of the deity itself. With the right hand, exerting effort, brandish the vajra; with the left hand, ring the bell. With the vajra-gait, one should circumambulate the site of the maṇḍala with a majestic bearing. Adorned with all ornaments, with the pride of a wrathful deity, one should utter 'HŪṂ'."

དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་གཞི་འགྱིང་བག་གིས་བསྐོར་ནས་ཀྱང་། ཁྲོ་བོའི་སྐུར་བསྒོམས་པས། སྡང་བའི་ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དང་། གསང་བ་པ་རྣམས་ལ་ཚིག་འདི་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བས། སློབ་མ་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་གི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ས་ཕྱོགས་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྒྱལ་པོ་མཚན་འདི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིས། ལྷ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། སྲིན་པོ་དང་། ཡི་དྭགས་དང་། ཤ་ཟ་དང་། བརྗེད་བྱེད་དང་། འབྱུང་པོ་དང་། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། གནོན་པོ་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མི་འམ་ཅི་དང་རིག་སྔགས་འཆང་གྲུབ་པ་རྒན་པོ་འམ་རྒན་མོའམ། གཡོག་དང་འཁོར་དུ་བཅས་པ་གང་དག་འཁོད་པ་རྣམས་དེངས་ཤིག། འདི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་བཀའ་ཐོས་ནས་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་དེངས་ཤིག། གང་དག་མི་འགྲོ་བ་དེ་དག་ནི། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་ཁྲོས་པའི་བཞིན་འབར་བ་ཅན་གྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་འབར་རབ་ཏུ་འབར་བས་མགོ་བོ་ཚལ་པ་བརྒྱར་འགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་ནས། སྟང་སྟབས་ལ་གནས་བཞིན་དུ་ས་གཞི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། གཡས་བརྐྱང་བ་དང་གཡོན་བསྐུམ་པ་དང་། ས་གའི་འདུག་སྟངས་དང་། ཟླུམ་པོའི་འདུག་སྟངས་དང་། མཐུན་པའི་རྐང་སྟབས་དང་། རུས་སྦལ་གྱི་རྐང་སྟབས་དང་། རྡོ་རྗེ་གདེངས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཇོ་ཚུལ་དང་། རྐང་པ་ཡ་གཅིག་གི་སྟངས་དང་། སེང་གེའི་སྟངས་དང་། སེང་གེ་གླལ་བ་དང་། བུང་བ་འཕུར་བའི་སྟངས་དང་།

Having circumambulated the maṇḍala ground with a majestic bearing and meditated upon the form of a wrathful deity, one should address these words to the hostile gods, asuras, and guhyakas: "Master [Name], in order to bring the disciple [Name] to complete enlightenment and to cause all sentient beings to attain unsurpassed wisdom, I shall establish here in this location the maṇḍala king named [Name]. Therefore, you gods, asuras, yakṣas, gandharvas, rākṣasas, pretas, piśācas, apasmāras, bhūtas, ḍākinīs, nīlāmudrās, garuḍas, kinnaras, and any accomplished vidyādharas—whether old men or old women—along with your servants and retinues, depart! Having heard the command of Vajradhara, depart immediately! Those who do not go, their heads shall be split into a hundred pieces by the blazing, intensely flaming great wisdom-vajra of the wrathful Vajrapāṇi, whose face is ablaze with the syllable HŪṂ!" Having spoken this three times, while remaining in a martial stance, one should consecrate the ground as being of the nature of vajra. One should perform the following: the right leg extended and the left drawn in; the bhūmisparśa posture; the circular posture; the harmonious foot-stance; the tortoise foot-stance; the brandishing of the vajra; the vajra-graceful gesture; the stance of a single foot; the lion stance; the lion's yawn; and the bee-flight stance.

རྡོ་རྗེའི་སྒྲོག་དང་། རྡོ་རྗེ་གསོར་བ་དང་། རྡོ་རྗེའི་སྟང་སྟབས་དང་། རྡོ་རྗེ་གར་དང་། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་རོ་ལངས་དང་། རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་དང་། སྒོ་བཞི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་གདུ་བུ་དང་། བུད་མེད་ཀྱི་སྒྱུ་འཕྲུལ་གྱི་སྟང་སྟབས་དང་། རྡོ་རྗེ་བྲལ་བ་དང་། སྟོབས་ཆེན་གདེངས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་མཆེ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་གད་མོ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྒྲ་དང་། རལ་གྲིའི་ཐབས་དང་། རྡོ་རྗེའི་ཐབས་དང་། འཁོར་ལོའི་ཐབས་དང་། གཏུན་ཤིང་གི་ཐབས་དང་། བ་དན་གྱི་ཐབས་དང་། གཞུའི་ཐབས་དང་། ཞགས་པའི་ཐབས་དང་། པདྨའི་ཚུལ་དང་། བེ་ཅོན་གྱི་ཚུལ་དང་། མི་འཇིགས་པའི་ཚུལ་དང་། ལྕགས་ཀྱུའི་ཐབས་དང་། གཤོལ་བའི་ཚུལ་དང་། མདུང་གི་ཐབས་དང་། མདའ་གཟུང་བའི་ཐབས་དང་། མདའ་འཕང་བའི་ཐབས་དང་། ཐག་མདུང་བསྐོར་བའི་ཐབས་དང་། མཆོག་སྦྱིན་པའི་ཚུལ་དང་། མདུང་ཐུང་གི་ཐབས་དང་། མཚོན་རྩེ་གཅིག་པའི་ཐབས་དང་། ཕྱག་འཚལ་བའི་ཚུལ་དང་། རྡོ་རྗེའི་འདུག་སྟངས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་འདུག་སྟངས་དང་། པདྨའི་འདུག་སྟངས་དང་། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དང་། དཔའ་བོའི་འདུག་སྟངས་དང་། བཟང་པོའི་འདུག་སྟངས་དང་། ཙོག་(བུའི་,པུའི་)འདུག་སྟངས་དང་། བརྩེ་བའི་སྟང་སྟབས་དང་། མདུན་དུ་བསྣུར་བ་དང་། ཕྱིར་འགྱེད་པ་དང་། མཐའ་ཡས་དང་། རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དང་། སྤྲིན་སྒྲ་དང་། གསུས་པོ་ཆེ་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཕུར་བུས་གནས་ལྔར་བཅིང་བ་དང་། ཕུར་བུ་བརྡུང་བ་དང་། དྲ་བ་དང་ར་བས་མཚམས་བཅད་པ་དང་།

The vajra shackles, the brandishing of the vajra, the vajra posture, the vajra dance, the terrifying vajra, the vajra vetāla, the vajra hammer, the blessing of the four gates, the vajra bracelets, the posture of the woman’s magical illusion, the vajra separation, the brandishing of great strength, the vajra fangs, the vajra laughter, the vajra sound, the method of the sword, the vajra method, the wheel method, the pestle method, the banner method, the bow method, the noose method, the lotus manner, the staff manner, the fearless manner, the hook method, the ploughing manner, the spear method, the method of grasping the arrow, the method of shooting the arrow, the method of whirling the lasso-spear, the manner of supreme generosity, the short spear method, the single-pointed weapon method, the manner of prostration, the vajra sitting posture, the meditative absorption sitting posture, the lotus sitting posture, the bodhisattva cross-legged posture, the hero’s sitting posture, the excellent sitting posture, the squatting posture, the compassionate posture, the forward thrust, the outward casting, the infinite, the victorious, the cloud-sound, the large-bellied, and the binding of the five places with the king’s stake, the striking of the stake, and the demarcation of the boundary with the net and the fence.

ཕྱོགས་བཅིང་བ་དེ་ལྟ་བུས་ས་གཞི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་འོད་འབར་བས་འཁྲིགས་པར་བསྒོམས་ཏེ་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་མཚན་མོ་ནང་གི་ས་སྦྱང་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བྷཱུ་ཁཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་ས་གཞི་ནམ་མཁར་བྱས་ཏེ། ཧཱུཾ་ལཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་གསེར་གྱི་རང་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་པདྨ་ནས་བཛྲ་བནྡྷ་ཧཱུཾ་ཞེས་ཅི་ནུས་བཟླས་པའི་བར་དུ་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ཡང་ས་གཞི་དྲི་དང་བའི་ལྕི་བས་བྱུགས་ལ། ཕྱོགས་མཚམས་བརྒྱད་དུ་མར་མེ་བརྒྱད་དང་བདུག་སྤོས་དུ་བ་འཐུལ་བ་བརྒྱད་བཀོད་དེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་ལ་ལག་པ་རེག་བཞིན་དུ། བདག་གི་བདག་པོའི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དང་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ལན་བརྒྱ་བཟླས་ཏེ། དེ་ནས་དེའི་ནུབ་མོ་ནི་སློབ་དཔོན་རྨི་ལམ་བལྟ་ཞིང་། སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ནུབ་མོ་སློབ་མ་རྨི་ལམ་བལྟའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལས། དེ་ནས་སྔགས་པས་ལངས་ནས་སུ། ། སྙིང་རྗེར་གྱུར་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ནི། ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གནས་ནས་སུ། ། ནང་གི་བདག་ཉིད་རྣམ་དག་པས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་དྲན་བྱེད་ཅིང་། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་ཉལ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་སྔགས་པས་རྨི་ལམ་བལྟ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གྲགས་ཆེན་ནམ། ། ཡང་ན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་བྱའི་ཕྱིར། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ལས་རྣམས་ལ། ། བདག་ཉིད་ཀུན་རྩོམ་འབད་པའམ། ། བདག་ཉིད་ལ་ནི་འདི་སྐད་དུ། ། སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་བུ་ཁྱོད་ལེགས། ། དཀྱིལ་འཁོར་མྱུར་དུ་བྲིས་ཤིག་ཅེས། །

One should act according to the method taught: "By such a binding of the directions, one should meditate on the ground as being of the nature of vajra, dense with blazing light, and thus establish it." This is the ritual for thoroughly seizing the site. Then, at night, the inner site should be purified. By reciting oṃ bhū khaṃ, the ground is transformed into space. By reciting hūṃ laṃ hūṃ, it is transformed into the nature of gold. In its center, one should perform the recitation of the mantra from padma up to vajra bandha hūṃ as much as possible. Then, smear the ground with fragrant cow dung. Arrange eight butter lamps and eight incense burners emitting smoke in the eight cardinal and intermediate directions. While touching the ground of the maṇḍala with the hand, recite the mantra of one's own lord one hundred and eight times and the hundred-syllable mantra one hundred times. Then, on that night, the master should observe his dreams, and on the night of the preparatory rite (sbyor ba), the disciples should observe their dreams. Accordingly, the Vairocanābhisambodhi states: "Then the mantrin, having arisen, With a mind of compassion, Staying in the western direction, With an inner self that is completely pure, Recalling the bodhicitta, Should lie down right there. Then the mantrin should observe his dreams: Whether it be a renowned Bodhisattva Or the Blessed Buddha, For the sake of benefiting sentient beings, Regarding the activities of drawing the maṇḍala, He exerts himself in all endeavors, Or [the deity] says to him: 'Great being, my son, you are excellent! Quickly draw the maṇḍala!'"

སྤྲོ་བ་སྐྱེད་པ་མཐོང་ཡང་རུང་། ། གལ་ཏེ་མཚན་མ་ངན་པ་ཞིག་མཐོང་ན། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྲུང་ངོ་། ། སློབ་མ་རྨི་ལམ་ལྟ་བ་འོག་ནས་འཆད་དོ། ། འདི་ནི་ནང་གི་ས་སྦྱང་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་གནས་དེར་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྟ་བབས་བཞི་དང་ལྡན་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་གོ་སླའོ། ། ཐེམ་སྐས་བཞི་ཡི་ཕྲེང་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྒོའི་ཉེ་འཁོར་རི་མོའི་ཕྱི་རོལ་ཆ་ཆུང་གཅིག་ལ་ཚོན་ནག་པོ་མ་ཡིན་པའི་རི་མོ་བཞི་བྲིས་ཏེ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་མདའ་ཡབ་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་ཆ་ཆུང་གཅིག་ལའོ་ཞེས་ཟེར་ན། གཞན་དག་ནི་བསྒོམ་པའི་དབང་དུ་བྱའོ། འདི་བྲི་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། སེང་གེ་བན་གླང་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟ་བབས་ཀྱི་ཆ་དང་པོའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཆ་ཆུང་གཉིས་ལ་མཆོད་རྟེན་ཡིན་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་ཆ་འབྲིང་པོ་གཉིས་ལ་གཡས་གཡོན་དུ། སེང་གེ་དང་གླང་པོ་ཆེ་ཆ་ཆུང་རེ་རེས་མཆོད་རྟེན་དང་མ་འབྲེལ་བར་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྟ་བབས་ཀྱི་སར་ངེས་པར་བཞོན་པ་ལས་འབབ་པ་ཡང་། རྗེ་བཙུན་མཆོད་རྟེན་གྱི་དབང་ལས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྒོ་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་མེད་ཀྱང་རྟ་བབས་ཡོད་ན་ངེས་པར་འབབ་པར་རིགས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལས་ཡིན་ལ། བློ་དང་ལྡན་པ་གུས་ཤིང་ང་རྒྱལ་སྤངས་པ་ནི། དེ་གཉིས་ཀ་མེད་ཀྱང་དེ་བས་ཆེས་རིང་བ་ནས་བབས་ཏེ། འདིར་ནི་མ་ལུས་པར་མྱུར་དུ་འབབ་པས་ན། ཏྭ་ར་ན་ཏི་རུ་རི་ཡ་ཙ་ལནྟི་ཞེས་གྲགས་སོ། ། དར་དང་ལྡ་ལྡི་དོ་ཤལ་ཕྲེང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ།

Whether one sees signs of joy or, if an inauspicious sign is seen, one should guard against it by meditating on bodhicitta and so forth. The method for the disciple to examine the dream will be explained below. This is the ritual for purifying the inner site. From the words, "In that consecrated place," up to "endowed with four archways," the meaning is easy to understand. Regarding "a row of four staircases," some say that on the one small unit (aṃśu) outside the decorative patterns near the door, one should draw four lines that are not black. Others say this refers to the one small unit outside the parapet (karnikā). Still others say this is for the purpose of meditation and is not to be drawn. Regarding "adorned with lions and elephants," the two small units outside the first part of the archway are stupas. Below those, on the two medium units to the right and left, a lion and an elephant should be placed, each on one small unit, without being connected to the stupas. Some say that on the archway itself, one must descend from a mount, as this is the case for the Venerable One’s stupas. That is not so; for although that is not present at all doors, if an archway exists, it is logical that one must descend. This is based on worldly custom. However, for the wise who are respectful and have abandoned pride, even if those two are absent, they descend from a much greater distance. Since they descend here without exception and with speed, it is known as tvaranatiruriryacalanti. Regarding "silks, tassels, necklaces, and garlands,"...

དར་དཀར་པོ་སྲིད་དུ་ཁྲུ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ཞེང་དུ་ཁྲུ་གང་བ་འཕྱངས་པ་ཡིན་ལ། ལྡ་ལྡི་ནི་དེ་ཉིད་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པར་རབ་ཏུ་གཅུས་ཤིང་རྩིབས་ལ་བཏགས་པས་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་འགུལ་པ་འཁོར་བའོ། ། དོ་ཤལ་གྱི་ཕྲེང་བ་ནི་མུ་ཏིག་གི་དོ་ཤལ་དབུས་ན་རིན་པོ་ཆེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའམ་དབུས་དང་མཐའ་ན་ཡོད་པ་སྤེལ་དུ་འཕྱང་བ་སྟེ། དོ་ཤལ་གྱི་དོ་ཤལ་ཕྱེད་པ་ཡང་མཚོན་པའོ། ། དེ་ཡང་དེ་དག་གི་བར་ན་དར་དང་ལྡ་ལྡི་དང་། དྲིལ་བུ་དང་ནི་རྔ་ཡབ་བརྒྱན། ། ཞེས་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལ་དྲིལ་བུ་ནི་སྔར་སྨོས་པའི་དར་གྱི་རྩེ་མོ་ལ་བཏགས་པའོ། ། རྔ་མ་ནི་རྔ་ཡབ་དཀར་པོ་གསེར་གྱི་ཡུ་བ་ཅན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་པདྨ་དང་། ། རྒྱ་གྲམ་པ་ཡི་ཕྱག་རྒྱས་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྱོགས་བཞིའི་དབུས་ཀྱི་དོ་ཤལ་བཞིའི་དབུས་སུ། ཕྱག་རྒྱ་རེ་རེ་སྟེ་རང་རང་གི་རིགས་ཕྱོགས་དེར་བརྟེན་པར་སྟོན་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་དེ་དག་ནང་དུའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། སྲད་བུ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་དང་དབུས་དང་གྲྭ་རྣམས་ཀྱི་ཆ་ལ་འདྲེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱི་ཡི་སྒོ་ཁྱུད་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འགྲམ་ཞེས་བྱ་བ་འཕྱར་བའི་ངོ་བོ་ནི། འདིར་ཕྱིའི་སྒོ་ཁྱུད་ཡིན་ལ། སྒོ་ཁྱུད་ནང་མ་ནི་གང་དུ་ཁྱམས་ཀྱི་མཐའ་ཐུག་པའོ། ། དགུ་ཡི་ཆར་ནི་དགོས་པ་ལ། ། སྒོ་དང་སྒོ་ཁྱུད་སུམ་ཆར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་ཚུན་ཆད་ལ་ཆ་ཆེན་པོ་དགུར་བྱས་པ་ལས་སྒོ་ཕྱིའི་སྒོ་ཁྱུད་དང་བཅས་པ་ལ་ནི་ཆ་ཆེན་པོ་གསུམ་སྟེ། ཆ་ཆུང་བཅུ་གཉིས་བཏང་ངོ་། ། དེ་ཡང་ཕྱེ་ན་སྒོ་ལ་ནི་ཆ་ཆེན་ཕྱེད་དང་གཉིས་ཡིན་ལ།

A white silk banner, twenty-five cubits in length and one cubit in width, hangs down. The tassels are made of that same silk, twisted into various colors and attached to the ribs, so that they swirl around the perimeter of the celestial mansion. As for the necklaces, they are pearl necklaces with or without a central gem, or with gems alternating at the center and the ends, hanging down; this also represents the half-necklace. Furthermore, between these, it is said: "Adorned with silk, tassels, bells, and yak-tail whisks." Here, the bells are attached to the tips of the previously mentioned silk streamers. The yak-tail whisks are white whisks with golden handles. "Adorned with the mudras of the vajra, jewel, lotus, and crossed-vajra" means that in the center of each of the four necklaces in the four directions, there is a mudra, indicating that each belongs to its respective family in that direction. Some say these are on the inside. "Endowed with eight cords" is for the purpose of connecting the parts of the directions, the center, and the corners. "Adorned with the outer door-frames" means that the term "edge" (or "flank") refers to the outer door-frames here, while the inner door-frames are where the courtyard ends. Regarding the rule: "When the area is divided into nine parts, the doors and door-frames should each take a third," this means that when the area up to the spokes of the wheel is divided into nine large units, the outer doors together with their door-frames take three large units, which amounts to twelve small units. If one divides that further, the door itself is one and a half large units.

ཕྱིའི་སྒོ་ཁྱུད་ལ་ནི་ཆ་ཆེན་ཕྱེད་དང་གཉིས་ལས། ལོགས་རེ་ལ་ཆ་ཆུང་གསུམ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ནི་ཐིག་གི་བྱ་བ་ལུགས་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་པས། གང་དུ་ཡང་གཞན་དུ་དྲང་བར་མི་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྲད་བུས་ཐིག་གདབ་བོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་མ་བཏབ་པར་སའི་ཐིག་འབའ་ཞིག་འདེབས་པ་སྲིད་པ་དང་། ས་ལ་ཐིག་མ་བཏབ་པར་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བ་སྲིད་པས་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱས་པའི་སྲད་བུས་ནམ་མཁའི་ཐིག་གདབ་པར་སྟོན་ཅིང་། སྲད་བུ་ཕལ་པས་ས་ལ་ཐིག་གདབ་པར་ཡང་སྟོན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་རབ་ཏུ་འབད་པས་བག་ཡོད་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱིའི་ཆོ་ག་གསང་བའི་རྒྱུད་ལས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་གསང་སྔགས་ཀུན། ། སྣང་བར་རྗེས་སུ་དྲན་བྱེད་ཅིང་། ། གོས་དཀར་བགོས་ཤིང་མ་ཡེངས་པར། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ནང་དུ་འགྲོ། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། ཐོག་མ་ཉིད་དུ་བསང་གཏོར་བྱ། ། ཚོན་སྣ་ལྔ་ཡི་སྲད་བུ་ལ། ། དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་བརྒྱར་བཟླས་ཏེ། ། སར་པ་ཤིན་ཏུ་གཙང་བ་དང་། ། མཛེས་ཤིང་ཤིན་ཏུ་རན་པ་དང་། ། དྲི་ཞིམ་རེག་ན་བདེ་བ་དང་། ། ལེགས་པར་བཀལ་དང་སྲ་བ་དང་། ། སྦོམ་ཕྲ་ལ་སོགས་བཀལ་ཉེས་དང་། ། (འཛུར་,འཇུར་)མདུད་མེད་པར་གྱུར་པ་ཡི། ། ཐིག་སྐུད་མེ་ཏོག་སྤོས་མཆོད་པས། ། ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་ཐིག་གདབ་པོ། ། བཟང་པོའི་རྟགས་ནི་བརྟགས་ནས་སུ། ། མཁས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་བོ། ། དཀར་པོ་དམར་པོ་དེ་བཞིན་སེར། ། སྔོན་པོ་དང་ནི་གནག་དང་ལྔ། ། ཚོན་སྣ་ལྔ་ཡི་སྲད་བུ་བཞིན། ། ཕྱེ་མའི་ཚོན་རྩི་དེ་བཞིན་བྱ། །

Regarding the outer door-surround, it is one and a half large units, with three small units on each side. Since this maṇḍala follows a distinct system of ritual lines, it should not be interpreted otherwise. The phrase "one should strike the lines with a vajra cord" indicates that one must strike the lines in the sky with a cord made of vajra-nature to prevent the possibility of striking only the ground-lines without first striking the wisdom-lines, or the possibility of drawing the maṇḍala without having struck the lines on the ground. It also indicates that one may strike the lines on the ground with an ordinary cord, provided these are done with great effort and conscientiousness. Accordingly, the General Ritual of the Maṇḍala from the Secret Tantra states: "Recalling all the secret mantras of the maṇḍala, Wearing white garments and remaining undistracted, One should enter the interior of the maṇḍala. With the secret mantra that performs all activities, One should first perform the sprinkling purification. Regarding the cord of five-colored powders, One should recite those [mantras] over it a hundred times. It should be new, extremely pure, Beautiful, and of perfect length. It should be fragrant, pleasant to the touch, Well-spun, and firm. Free from the defects of being too thick or thin, And without kinks or knots, The wise one should strike the lines With this cord, having offered flowers and incense. Having examined the auspicious signs, The skilled one should strike the maṇḍala lines. White, red, and likewise yellow, Blue, and black—these are the five. Just like the cord of five-colored powders, The colored pigments should be prepared in the same way."

དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མཆོད་བྱས་ཤིང་། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ཡང་ཕྱག་བྱས་ནས། ། མཁས་པས་སྲད་བུ་བྲེ་བར་བྱ། ། ནང་པར་ཉི་མ་ཤར་བའི་ཚེ། ། བློ་ཡིས་ཕྱོགས་ཆ་ལེགས་བརྟགས་ལ། ། དང་པོར་ཤར་ནས་བརྩམས་ཏེ་གཟུང་། ། སློབ་དཔོན་བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། སྲད་བུ་འཛིན་པ་དེ་ལ་བལྟ། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་བསྐོར་བྱས་ནས་ནི། ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་བྱང་ཕྱོགས་སུ། ། མཁས་པས་སྲད་བུ་བྲེ་བར་བྱ། ། དང་པོ་བདག་ཉིད་མེ་ཕྱོགས་སུ། ། འདུག་ནས་ཕྱོགས་གཉིས་བརྟག་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་རླུང་ཕྱོགས་ནས། ། ཕྱོགས་གཉིས་སུ་ནི་སྲེད་བུ་བྲེ། ། བདེན་བྲལ་དབང་ལྡན་གྲྭ་གཉིས་ནས། ། སྲད་བུ་འཛིན་པ་བལྟ་བར་བྱ། ། གྲྭ་བཞི་ལྷམ་པ་བསྙམས་ནས་སུ། ། རྒྱ་གྲམ་དུ་ནི་སྲད་བུ་བྲེ། ། རྒྱ་གྲམ་ཐམས་ཅད་བསྙམས་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་སྲད་བུ་གཏན་ལ་དབབ། ། དེ་ནས་དབུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ཕུར་བུ་གཅིག་ཀྱང་གདབ་པར་བྱ། ། གྲྭ་བཞིར་ཕུར་བུ་བཞི་གདབ་བོ། ། ཞེས་པ་དང་ཡང་། མཆོད་སྦྱིན་ཤིང་གི་ཕུར་བུ་དག། ཐུར་དུ་རྩེ་བསྟན་མངོན་བསྔགས་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཆོ་ག་ལ། ། ཕྱོགས་ཆ་བཞིན་དུ་གདབ་པར་བྱ། ། ལྟས་ངན་བྱུང་ན་དངོས་མི་གྲུབ། ། སྲད་བུ་ཆད་ན་བླ་མ་འཆི། ། རིང་ཐུང་ཁྱེར་ན་ན་བར་འགྱུར། ། ཕྱོགས་འཁྲུལ་སློབ་མ་མྱོས་པར་འགྱུར། ། དེ་བས་ཐམས་ཅད་ནན་ཏན་བྱ། ། མཁས་པས་ལེགས་པར་ཐིག་གདབ་བོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་སྤྱིར་གྱུར་པར་ལུང་གིས་བརྗོད་ནས། ད་ནི་རང་གི་གཞུང་གིས་ཡེ་ཤེས་རིམ་གྱི་ཐིག་ཇི་ལྟར་གདབ་ཅེ་ན། དེ་བཤད་པ། གདུལ་བྱའི་དབང་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་དག།

Having made offerings to the Three Jewels and prostrated to the deities, the wise one should stretch the lines. At dawn, when the sun has risen, one should carefully examine the directions with the mind and first take hold starting from the east. The master, facing north, should look toward the one holding the line. Then, having circled the directions, one should draw [the maṇḍala] oneself. Following that, the wise one should stretch the lines toward the north. First, sitting in the southeast direction, one should examine the two directions. Following that, from the northwest direction, one should stretch the lines to the two directions. From the two corners of the southwest and northeast, one should look toward the holders of the lines. Having made the four corners even and level, one should stretch the lines in a cross-pattern. All the crosses should be made even; in that way, the lines are established. Then, in the central maṇḍala, a single kīla should be driven in, and four kīlas should be driven in the four corners. Furthermore: "The kīlas of the sacrificial wood, with their tips pointed downward and consecrated, should be driven in according to the directions during the ritual of drawing the maṇḍala. If an ill omen occurs, the rite will not be accomplished. If the line breaks, the guru will die. If it is too long or too short, one will fall ill. If the directions are confused, the disciples will become insane. Therefore, one should apply oneself with diligence; the wise one should properly strike the lines." Thus it is said. Having thus spoken according to the general scriptural authority, now, according to one's own text, how are the lines of the wisdom-stage to be struck? That is explained: "The maṇḍalas [are established] according to the capacity of those to be trained..."

ཁྲུ་གང་སོགས་གསུངས་ཇི་སྐད་དུ། ། རྒྱང་གྲགས་དཔག་ཚད་ལ་སོགས་མཐར། ། ཚད་ངེས་པ་ནི་མེད་པར་བསྟན། ། དེ་དག་ཏུ་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། ཡེ་ཤེས་ཐིག་བྲལ་བྲི་མི་བྱ། ། དེ་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཐིག་གདབ་རིམ། ། མཁས་པས་དགའ་སྐྱེད་བྱེད་པར་བཤད། ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་འདེབས་པར་འདོད་པའི་བླ་མས་དང་པོར་རས་བལ་དང་བལ་ལ་སོགས་པ་གཙང་མ་བླངས་ཏེ། གྲོང་གི་ཆོས་ཀྱིས་སྨ་མ་བབ་པའི་བུ་མོས་འཁལ་དུ་གཞུག་པའམ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་བཀལ་ཏེ། སྲིད་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་ཉིས་འགྱུར་ལ། སྦོམས་སུ་སྒོའི་ཉི་ཤུ་ཆ་ཡོད་པར་རོ། ། དེ་ཡང་ལྔ་སྒྲིལ་ལམ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་སྒྲིལ་ལམ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་ལྷ་མོ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་སྙེད་དུ་བསྒྲིལ་བའོ། ། དེ་ནས་སོ་སོར་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཕྱེ་མ་དང་། ཡུངས་ཀར་གྱི་ཕྱེ་མ་དང་ལྡན་པའི་ཚོན་དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། ནག་པོ་རྣམས་བསྒོས་པའི་དྲུ་བུར་བྱས་ལ། བདག་ཉིད་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞག་སྟེ། དེ་ནས་སྔ་མའི་མདོག་གི་རིམ་པས་དྲུ་བུ་དེ་དག་རྟག་པ་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། ཚེ་དཔག་མེད་དང་། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་རྣམས་བསྒྲུབ་སྟེ། དེ་ཡང་དང་པོར་ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་པས། དེ་དག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བྱས་ལ། དེ་ནས་སྔ་མའི་གནས་སུ་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱིཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་ལྔ། དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་ནག་པོ་རྣམས་ཀྱི་མདོག་ཅན་རྣམས་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་དེ་ལས་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བ་དང་།

As it is said: "From one cubit and so forth, up to a krośa or a yojana, it is taught that there is no fixed limit. Even in those cases, the Master should not draw [the lines] without the wisdom-thread. Therefore, the sequence of laying the wisdom-thread is explained as that which generates joy for the wise." Regarding that, the Guru who wishes to lay the wisdom-thread should first take clean cotton or wool and have a girl who has not been defiled by the ways of the village spin it, or spin it himself. In length, it should be twice the size of the maṇḍala, and in thickness, it should be one-twentieth of the door-width. Furthermore, it should be five-stranded, or twenty-five-stranded, or spun into as many strands as there are goddesses in that very maṇḍala. Then, having prepared the threads by dyeing them with white, yellow, red, green, and black pigments mixed with fragrant powders and white mustard seeds, the practitioner should place himself in the mudrā of meditative equipoise. Then, according to the sequence of the previous colors, he should consecrate those threads as Vairocana, Ratnasambhava, Amitāyus, Amoghasiddhi, and Akṣobhya. First, with the mantra oṃ śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāvātmako ’haṃ, he should render them into emptiness. Then, in their former positions upon lotuses and moons, he should visualize the five syllables bhrūṃ āṃ jrīṃ khaṃ hūṃ, which are white, yellow, red, green, and black in color. Then, from those, rays of light radiate forth...

བསྡུ་བའི་རིམ་པས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ལྔར་རིམ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་དེ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་སྣང་བར་བྱས་པའམ། ནམ་མཁའ་ལ་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ཐུགས་ཀར་ཡང་བྷྲཱུཾ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་ལྔ་བལྟས་ཏེ། དེ་དག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རང་རང་གི་མདོག་དང་མཐུན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྲད་བུ་གནས་པར་བསམས་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་དེ་དག་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྲད་བུ་སྔགས་འདིས་བསླང་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་སཏྭ་བཛྲ་སཱུ་ཏྲཾ་མེ་པྲ་ཡཙྪ་མ་ཧཱ་མཎྜ་ལ་སཱུ་ཏྲ་ན་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མིང་གི་གཞི་བརྗེ་བའི་སྔགས་ལྔས་བསླང་ཞིང་། དེ་ལྟར་བསླང་མ་ཐག་ཏུ་རང་གི་ཕྱག་ལ་གནས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་སྲད་བུ་ལྔར་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་རང་གི་མིག་གཉིས་སུ་ཛ་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མ་ཟླ་བ་གཡས་དང་གཡོན་དུ་བཀོད་དེ། རབ་ཏུ་གཡོ་ཞིང་འབར་བའི་མིག་གི་ལྟ་སྟངས་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཀྱི་ལྕགས་ཀྱུས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ཐུགས་ཀ་ནས་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྲད་བུ་རྣམས་བཀུག་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ལ་གནས་པའི་སྲད་བུ་ལ་སོགས་སོ་སོར་བསྟིམ་མོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་སློབ་མ་ཅིག་གིས་སྲད་བུ་ལྔའི་སྣ་ནས་བཟུང་སྟེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་སྣ་ལྔ་ནས་བཟུང་ལ་བསྙམས་ཏེ། འཇུར་བུ་དང་མདུད་པ་མེད་པར་བྱས་ལ། ཨོཾ་ཆོས་ཀུན་ཐ་དད་རྗེས་སུ་འཇུག། ཆོས་ཀུན་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་འཇུག། ཆོས་ཀུན་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་སྟེ། ། མཐའ་བྲལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའོ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ་བསྒྲིམ་མོ། ། བསྒྲིམས་ནས་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུས་སྦངས་ཏེ།

Through the stages of dissolution, one sequentially generates the five [deities] beginning with Vairocana. Then, light radiates from the seed syllable at one's own heart, illuminating [the space], or one visualizes the five seed syllables, such as BHRŪṂ, at the hearts of the five Tathāgatas residing in space. One should imagine that these completely transform into wisdom threads corresponding to their respective colors. Following that, one should summon those wisdom threads with this mantra: OṂ VAJRA-ASATVA VAJRA-SŪTRAṂ ME PRAYACCHA MAHĀ-MAṆḌALA-SŪTRANA-YA HŪṂ. Likewise, one should summon them with the five mantras that substitute the respective names. Immediately upon being summoned, one should imagine that the five Tathāgatas residing in one's own hands become the five threads. Then, having placed a sun and a moon arising from JAṂ in one's right and left eyes respectively, one uses the hooks of light arising from the gaze of the intensely moving and blazing eyes to summon the wisdom threads residing at the hearts of the five Tathāgatas and dissolve them individually into the threads and so forth residing in the mudrās. Then, a disciple in the form of Vairocana and so forth should hold the ends of the five threads, and the preceptor should also hold the five ends and align them, ensuring they are free of kinks and knots. Reciting: OṂ, all phenomena follow after difference; all phenomena follow after one another; all phenomena are mutually entered; they follow after the freedom from extremes. HŪṂ—one should tighten them. Having tightened them, one should soak them in fragrant water.

ཡི་གེ་གསུམ་ནང་བསྲེས་ལ། གསེར་ལ་སོགས་པ་སྣོད་དུ་བཞག་སྟེ། མེ་ཏོག་དང་དྲི་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ལ་ལག་པས་བཀབ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿབིགྷྣཱཾ་ཏ་ཀྲྀཏ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པས་མང་དུ་བཟླས་ཏེ། དེ་ནས་སྲད་བུ་དེ་རྡོ་རྗེ་ལ་དཀྲིས་ལ། སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ལྟེ་བའི་ཐད་ཀར་བཟུང་ལ། སློབ་མ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷན་ཅིག་གདབ་བོ། ། འདེབས་ན་ཨོཾ་བཛྲ་སཱུ་ཏྲ་ས་མ་ཡ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་དུས་ལགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་གདབ་བོ། ། དེས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྐུལ་ཏེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་བྱོན་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ལ་བདག་ཅག་གི་བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས་ནི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་ལ་ཚངས་ཐིག་གཅིག་ཙམ་མམ། ཚངས་ཐིག་དང་ཟུར་ཐིག་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་གསུངས་སོ། ། གཞན་དག་ནི་ཕྱོགས་ཐིག་དང་རྡོ་རྗེ་ར་བས་བསྐོར་བ་ཡང་བཞེད་དོ། ། དེ་དག་གི་ལུགས་ལས་ནི། ཐིག་བསྐོར་བ་དང་། འགྲོ་བ་དང་། བཏང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བྱའོ། ། སའི་ཐིག་ནི་གཞུང་རྒྱས་པར་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་སླ་བས་བདག་གིས་འདིར་མི་བསམ་མོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་དེ་ནི་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་མུཿབྱ་བས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། རེ་ཞིག་རྒྱུད་འདི་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། སའི་ཐིག་ཇི་ལྟ་བ་ཞིག་ཡིན་པ་ཅུང་ཟད་དཔྱད་དེ། དེ་ལ་འདིའི་ཚུལ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་ཚད་ཇི་ཙམ་པ་ལ་ཕྱོགས་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཆ་ཆུང་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་པར་བྱ་ཞིང་། དེ་ལ་རིམ་པ་གསུམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར། དབུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་ཚུན་ཆད་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་འདྲ་བ་ལ། །

Mix the three syllables [into the thread], place it in a vessel of gold or the like, and worship it with flowers, incense, and so forth. Cover it with your hand and recite "OṂ ĀḤ VIGHNĀNTAKṚT HŪṂ PHAṬ" many times. Then, wrap that cord around the vajra. The master himself should hold it at the level of his navel, and the disciple should strike [the ground] together with him. When striking, recite: "OṂ VAJRA SŪTRA SAMAYA MĀTIKRAMA HŪṂ." Say, "Blessed One, this is the time to act for the benefit of sentient beings," and strike. One should then imagine that all the Buddhas have been invoked and have arrived to bestow their blessings. Regarding this, our Guru’s oral tradition states that for the wisdom thread, it is sufficient to strike only the single Brahma-line, or just the Brahma-lines and the corner-lines. Others, however, maintain that one should also strike the directional lines and the vajra-fence. According to their system, one should also perform the circling of the lines, the walking [around the site], the releasing [of the thread], and so forth. Since the lines for the ground are easy to understand from other extensive texts, I shall not consider them here. The wisdom thread should be requested to depart with "OṂ ĀḤ HŪṂ MUḤ." For the time being, having focused on this very tantra, I shall briefly analyze what the lines for the ground are like. In that regard, the method is as follows: whatever the dimensions of that maṇḍala may be, each direction should be divided into eighty-eight small units, and these should be arranged in three tiers. Therefore, the phrase "striking the lines of the central maṇḍala" refers to striking the lines up to the spokes of the wheel. It is similar to the wheel of Dharma.

ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསླབ་པ་གསུམ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ལྟེ་བ་དང་། རྩིབས་རྟེན་དང་། རྩིབས་རྣམས་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ཉིད་གསལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། ལྟེ་བར་བཅས་ཤིང་རྩིབས་བཅུ་དྲུག་རིམ་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ལ། རྩིབས་ནི་ཉིས་འགྱུར་ཉིད་དུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ལྟེ་བ་དང་རྩིབས་རྟེན་དང་། རྩིབས་ནི་རིམ་པ་གསུམ་མོ། ། དེ་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་ནི་བསླབ་པ་གསུམ་མཚོན་པ་ཡིན་པས་སོ། ། རྩིབས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བ་ལ་འབྱར་བ་རྩེ་མོ་ཞུམ་པའོ། ། ཉིས་འགྱུར་ཉིད་དུ་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བའི་ཕྱེད་ཀྱི་ཕྱེད་ལ་ཆ་ཆུང་དྲུག་ཡོད་པ་བས། ཉིས་འགྱུར་ཏེ་ཕྱེད་ཀྱིས་ཆུང་བར་བྱས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་རྩིབས་རྟེན་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་བྱའོ། ། དེས་ན་རྩིབས་རྟེན་དང་རྩིབས་དག་ལ། ཆ་ཆུང་གསུམ་གསུམ་གཏང་ཞིང་། ལྟེ་བ་ལ་ཆ་ཆུང་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་གཏང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདིར་སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་ན་རེ་ལུགས་གཞན་དུ། དཀྱིལ་འཁོར་ཉིས་རིམ་སུམ་རིམ་མམ། ། བཞིའམ་མང་པོར་བྱ་བ་ལ། ། ཕྱི་རིམ་གང་ཡིན་དེ་ལ་ནི། ། སྒོ་གཅིག་པ་དང་རྒྱ་ཆེར་བྱ། ། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་བཞིན་དུ། ། སྒོ་བཞི་སྒོ་ཁྱུད་བཅས་པར་བྱ། ། ཡང་ན་ཐམས་ཅད་དོགས་མེད་པར། ། སྒོ་རེ་རེ་ཞིག་བྱ་བ་ཡིན། ། སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ངེས་པར་ནི། ། རབ་ཏུ་བཟང་པོར་སྒོ་བཞིར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་པས། རིམ་པ་གསུམ་པ་ལུང་ཐ་མ་འདོད་དོ། ། དབུས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་ཀུན་རིག་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། མ་ལུས་པར་བརྗོད་ཟིན་མོད་ཀྱི། རྡུལ་ཚོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདིའི་ཚུལ་ནི།

Regarding the phrase "thus it is said": it refers to that which possesses a hub, a rim-base, and spokes, which teach the three trainings. In order to clarify that very point, it is stated: "Together with the hub, the spokes should be made double [the size] in three tiers." This means the hub, the rim-base, and the spokes constitute the three tiers. That it should be endowed with these is because they symbolize the three trainings. "Spokes" refers to those attached to the hub of the wheel, with their tips tapering inward. "Should be made double" means that whereas there are six small units (aṃśu) in half of the hub, they are made double by being reduced by half; the rim-base should be made similarly. Thus, the meaning is that three small units should be allocated to each of the rim-base and the spokes, while twenty-four small units should be allocated to the hub. In this regard, some masters, relying on other traditions, state: "Whether the maṇḍala is made in two, three, four, or many tiers, whichever is the outermost tier should have a single gate and be made extensive. Like the portions of the other directions, it should have four gates with gate-enclosures (toraṇa). Alternatively, without any doubt, each [tier] should have a single gate. The essential maṇḍala, however, should definitely be made with four excellent gates." Based on such statements, they accept the last scriptural tradition regarding the three tiers. As for the passage beginning "In the central direction, Sarvavid..." and so forth, although it has already been explained in its entirety, it shall be stated again here in terms of the colored powder (rajas) maṇḍala. Regarding the method for that:

རྡུལ་ཚོན་ཇི་སྲིད་དུ་དགྱེ་བར་འདོད་པའི་སའི་ཆ་ལ་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་ཆ་ཆེན་པོའི་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་གནས་པར་རེ་ཞིག་དེ་སྙེད་ཀྱི་མཚན་མ་ཙམ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཆ་བར་མ་རེ་རེའི་རི་མོ་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཆ་ཆུང་རེ་རེའི་རི་མོ་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཕྱོགས་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཆ་ཆེན་པོ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་དང་། ཆ་བར་མ་བཞི་བཅུ་རྩ་བཞི་དང་། ཆ་ཆུང་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཆ་ཆེན་པོ་དགུའོ། ། རི་མོའི་ས་ནས་བཟུང་སྟེ། མེ་འོད་ཀྱི་བར་དུ་ནི། ཆ་ཆེན་པོ་ལྔ་དང་ཆ་ཆུང་གཅིག་གོ། ། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁོར་ཡུག་ཆེན་པོ་དང་བཅས་པ་ལ་ནི། ཆ་ཆུང་བཞི་དང་ཡང་ཆ་ཆུང་གཅིག་གོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ལ་ནི་ཆ་ཆུང་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་སྟེ། དེ་ནས་ཆ་ཆུང་གསུམ་རྩིབས་རྟེན་དུ་བསྐོར་ཞིང་། ཆ་ཆུང་གསུམ་ལ་རྩིབས་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར། དབུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་འདྲ་བ་ལ། ། ལྟེ་བར་བཅས་ཤིང་རྩིབས་བཅུ་དྲུག། རིམ་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ལ། ། རྩིབས་ནི་ཉིས་འགྱུར་ཉིད་དུ་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ་སྔར་བཞིན་དུ་དཔྱད་དོ། ། དེ་ནས་ཆ་ཆུང་གཅིག་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་ཁོར་ཡུག་ཆུང་ངུ་ལྟར་བསྐོར་རོ། ། དེའི་རི་མོ་ཕྱི་མ་ལ་གྲུ་ཆད་བྱས་ལ། དབུས་སུ་སྒོ་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྒོ་ཁྱུད་བཅས་པ་ལ་ཞེང་དུ་ཆ་ཆེན་པོ་གསུམ་སྦྱིན་ཏེ། དེ་ནས། དགུ་ཡི་ཆར་ནི་བགོས་པ་ལ། ། སྒོ་དང་སྒོ་ཁྱུད་སུམ་ཆར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྔར་ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་དེ་དེ་ཡང་རི་མོའི་ས་ཆ་ཆུང་གཅིག་གོ། ། དེ་ནས་ཁྱམས་ལ་ཆ་བར་མ་གཅིག་སྟེ།

On the area of ground where one intends to spread the colored powders, one should first mark out twenty-two large units (mahā-aṃśa) in every direction. For each of those, one should draw one intermediate unit (madhyama-aṃśa), and for each of those, one should draw one small unit (aṇu-aṃśa). In this way, each direction will consist of twenty-two large units, forty-four intermediate units, and eighty-eight small units. Furthermore, the inner maṇḍala consists of nine large units. From the area of the drawing lines up to the fire-light (jvālā), there are five large units and one small unit. For the outer maṇḍala, including the great perimeter (prākāra), there are four small units and one small unit. In that regard, the core (garbha) has twenty-four small units. Then, three small units are used to encircle the rim of the spokes (ara-ādhāra), and three small units are used for the spokes themselves. Regarding this, it is said: "The central maṇḍala should be marked with lines Like a wheel of Dharma, With a hub and sixteen spokes, Possessing three tiers; The spokes should be made double [the size]." This should be analyzed as before. Then, with one small unit, the small perimeter is encircled by a vajra garland. On the outer drawing, the corner-sections (koṇa) are formed, and in the center, including the doors and the outer door-frames (toraṇa), a width of three large units is assigned. Then it is said: "When divided into nine parts, The doors and door-frames should be made one-third [each]." This was analyzed in detail previously; that too is one small unit of the drawing area. Then, the courtyard (prākāra) has one intermediate unit.

རྟ་བབས་ཁྱམས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་མཆོག་ཆེན་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་རིན་པོ་ཆེའི་རྩིག་པ་ལ་ཆ་ཆུང་གཅིག་གོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་དྲ་བ་དང་། དྲ་བ་ཕྱེད་པ་ལ་ཆ་བར་མ་གཅིག་གོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་མདའ་ཡབ་ལ་ཆ་ཆུང་གཅིག་གོ། ། དེ་ནས་ཆ་ཆུང་དོར་བའི་ཆ་ཆེན་པོ་གཅིག་ལ་རྟ་བབས་ཏེ། བང་རིམ་ཐ་མ་ལ་ཆ་ཆེན་པོ་གསུམ་ལས་ལྷག་མ་ལ་རེ་རེ་བྲིའོ། ། དེ་ནས་ཆ་ཆུང་བཞི་ལ་འཁོར་ལོ་དང་གདུགས་དག་གོ། ། དེ་ནས་དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་མ་ཡིན་པར་མེ་འོད་དང་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་ཆ་གསུམ་མོ། ། དེ་ནས་ཆ་ཆུང་བཞི་པོ་རིམ་པ་རེ་རེའོ། ། དེས་ན་ཆ་ཆུང་གཅིག་ལ་ཁོར་ཡུག་ཆེན་པོའོ། ། ཀ་བ་ཡང་དབུས་དང་མཐར་ཆ་ཆུང་རེ་རེ་ལའོ། ། སྒོའི་ཞེང་དུ་ཆ་ཆུང་དྲུག་གོ། ། ཕྱིའི་སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་ཆ་ཆུང་དྲུག་གོ། ། དབུ་མའི་དབུ་མར་ཆ་ཆུང་བརྒྱད་དོ། ། དེ་ལྟར་མཚན་མ་ལ་ཞིབ་པར་དཔྱད་དེ། མ་འཁྲུལ་བ་ལྟར་ན་ཚངས་ཐིག་དང་། དེ་ནས་ཕྱོགས་ཐིག་དང་། དེ་ནས་ཟུར་ཐིག་དང་། དེ་ནས་མ་ལུས་པར་དབུས་ནས་གདབ་བོ། ། དེ་ལྟར་ཐིག་བཏབ་ནས་རྡུལ་ཚོན་དགྱེ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དབུས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཡང་ན་མིང་ཡང་རུང་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་ཏེ། ཁྲོ་བོ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། མངགས་པ་ནི་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པའོ། ། ཕོ་ཉ་ནི་རྟ་མགྲིན་ནོ། ། སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲན་ཞེས་བྱ་བ་འཕགས་པ་མི་གཡོ་བའོ། ། དེ་ལས་གཞན་གྱི་ཚིག་གི་དོན་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏེ། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་རྡུལ་ཚོན་དགྱེ་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་འདིར་ལུང་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ།

"In all the porticoes of the archways, Maitreya and the other great supreme ones," so it is said. Then, there is one small unit (aṃśu) for the precious wall. Outside of that, there is one intermediate unit for the lattice and half-lattice. Outside of that, there is one small unit for the parapet (kīlaka). Then, on one large unit (mahāṃśu) excluding the small unit, is the archway; of the three large units for the lowest tier, one should draw [the others] one by one for the remainder. Then, on four small units are the wheel and the parasol. Then, outside of that, not too close, are the three: the fire-light, the lotus, and the vajra. Then, each of the four small units is a successive tier. Thus, on one small unit is the great perimeter. The pillars are also on one small unit each at the center and the ends. The width of the door is six small units. The outer door-enclosure is six small units. In the center of the middle [axis] are eight small units. Thus, having carefully examined the signs, one should strike the Brahma-lines without error, then the directional lines, then the corner lines, and then strike from the center without exception. Having thus laid the lines, in order to show the application of the colored powders, it is said from "In the central direction" up to "or even the name is suitable." The "wrathful one" is Yamāntaka. The "messenger" is Aparājita. The "messenger" (dūta) is Hayagrīva. The word "and so forth" refers to the "servant," the noble Acala. The meaning of the other words has already been explained. Regarding how the colored powders for the maṇḍalas are to be applied, one should now proceed according to the scriptural authority.

དཀྱིལ་འཁོར་བདག་གི་ཆོ་ག་ནི། ། རྣམ་པ་གསུམ་པོ་མ་ལུས་པ། ། ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དགོད་པ་ནི། ། རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། དང་པོ་གཟུགས་སུ་བྲི་བར་བྱ། ། གཉིས་པ་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སུ་བྲི། ། གསུམ་པ་གནས་དང་རྟེན་དག་ཏུ། ། བྲི་བའི་ཆོ་ག་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས། ། མི་མཁས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དགོད་པར་བྱ། ། མཁས་པས་ཀྱང་ནི་ཕྱེ་མ་ཡིས། ། ཡན་ལག་རྫོགས་པ་རབ་ཏུ་དགའ། ། ཡན་ལག་རྫོགས་ཤིང་རྒྱས་བྱས་ནས། ། ཆོ་གའི་ལས་ལ་རིང་དུ་ཐོགས། ། གཟུགས་རྣམས་ལེགས་པར་བསྒྲུབས་ན་ནི། ། མང་པོ་རྣམས་ནི་ཟིན་མི་འགྱུར། ། ཡན་ལག་ཉམས་ན་བྱིན་མི་རློབ། ། དངོས་མི་འགྲུབ་པར་རབ་ཏུ་བཤད། ། དེ་ལྟ་བས་ན་མཁས་པ་ཡིས། ། ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སུ་ལྷ་རྣམས་དགོད། ། ཅེས་པ་དང་། ཡང་གསུངས་པ། གང་དུ་ལྷ་རྣམས་གཟུགས་དག་ཏུ། ། དགོད་པར་བཤད་པ་དེ་ཡང་ནི། ། ཕྱག་རྒྱའང་གནས་སུ་ངེས་པར་བྱ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཏུ་མ་སྨོས་ཀྱང་། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བཤད། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པ་འདི། ། དགོད་པ་གཉིས་པར་བཤད་པ་ཡིན། ། སྟན་དུ་དགོད་པའི་ཆོ་ག་ནི། ། འདི་ལས་གཞན་པ་གསུམ་པར་བཤད། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་གི་ནང་དུ་ནི། ཚོན་རྩི་ཕྱེ་མས་ཐིག་ལེ་བྲི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ནི་ཚད་ལས་ནི། ། ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་རྒྱ་ཆེར་བསྐོར། ། རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་ལྷ་རྣམས་ནི། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དེ་ལྟར་བྱ། ། ལྷ་རྣམས་གཞན་གྱི་གདན་རྣམས་ཀྱི། ། ཕྱི་ཡི་ཆོ་ག་བཤད་པ་ནི། ། ཟླུམ་པོའམ་ཡང་ན་གྲུ་བཞི་རུ། །

Regarding the ritual of the maṇḍala master, the arrangement of all the deities without exception should be understood in three ways: first, they should be drawn in physical form; second, they should be drawn in the form of mudrās; and third, the ritual of drawing them in their respective seats and supports is fully proclaimed. The unskilled should arrange the mudrā forms according to the ritual. The skilled, moreover, using colored powders, should joyfully complete the limbs. If the limbs are incomplete or not fully developed, the ritual activities will be delayed for a long time. If the forms are poorly executed, many will not be finished. If the limbs are deficient, they will not be blessed; it is explained that the actual accomplishment will not be achieved. Therefore, the skilled should arrange the deities in the form of mudrās. Thus it is said. Furthermore, it is stated: "Wherever it is explained that the deities are to be arranged in physical forms, there the mudrās should also certainly be placed in their positions. Regarding those mudrās and so forth, even if they are not explicitly mentioned in the maṇḍalas, it is explained that they should be drawn according to the ritual as described." Thus, this arrangement of mudrās is explained as the second arrangement. The ritual for arranging them as seats is explained as the third, distinct from this. Within the maṇḍalas, one should draw circles with colored powders. One should surround the maṇḍalas extensively according to their measurements. The deities who are lords of the families should be arranged in that way according to their sequence. Regarding the external ritual for the seats of the other deities, it is explained as being either circular or square.

ཐོག་མར་སྟན་ནི་དགོད་པར་བྱ། ། དེ་ལ་དེ་ཡི་སྔགས་བཟླས་ཤིང་། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་མཁས་པས་དགོད། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་ཐིག་ལེ་ལ། ། ལྷ་རྣམས་མིང་གིས་སྨོས་ཏེ་དགོད། ། ཐམས་ཅད་ཐིག་ལེར་གནས་བྱས་ནས། ། སྤྱན་དྲངས་པ་ནི་བརྩམ་པར་བྱ། ། འདི་ནི་སྟན་དུ་དགོད་པ་སྟེ། ། གསུམ་པར་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་པ་ཡིན། ། རིང་ངམ་ཡང་ན་མི་ནུས་ན། ། སྟན་དུ་དགོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱ། ། རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་གསུམ་རྣམས་ཀྱི། ། གསང་སྔགས་ཐོག་མར་བཀོད་ནས་སུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནང་དུ་མཁས་པ་ཡིས། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བྲི། ། ཕྱི་རོལ་ཏུ་ནི་སྟན་རྣམས་བྲི། ། འདི་ནི་སྤྱི་བོའི་ཆོ་ག་ཡིན། ། གཟུགས་རྣམས་ལེགས་པར་མ་ལྕོགས་ན། ། ཉེས་པ་སྔར་ནི་བཤད་པ་ཡིན། ། ལྷ་རྣམས་བསྟོད་པར་འགྱུར་བས་ན། ། ཆོ་ག་ཐ་མའང་མི་ཤེས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་སུ་གང་བཀོད་པ། ། བར་མ་རབ་ཏུ་བསྒྲགས་པ་ནི། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་དེ་བསྔགས་ཏེ། ། དེ་ལ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་འགྱུར། ། ཕྱག་རྒྱ་བྲིས་ནའང་བདེ་བར་འགྱུར། ། ཕྱག་རྒྱ་ཡང་ན་དེ་ཉིད་ལྟ། ། དེ་བས་མཁས་པས་ནན་ཏན་དུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བྲི། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་གསུངས་པ། ཚོགས་པ་བསྲུང་བར་བྱས་པ་རྣམས། ། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ནི་བཀོད་ནས་སུ། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བཀླག། གུས་པར་ཡང་ནི་ཕྱག་བྱས་ནས། ། འཕགས་པའི་ཚོགས་ཀུན་བསམས་ནས་ནི། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་ནི། ། ལྕགས་ནི་སྣ་ལྔའི་ཕྱེ་མ་སྟེ། ། མཁས་པས་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་ལའོ། ། དད་ཅིང་ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་ཡིས། ། སློབ་མས་རིན་ཆེན་ཕྱེ་མ་བྲི། ། རིན་ཆེན་ལྕགས་རྣམས་མ་འབྱོར་ན། །

First, one should arrange the seats. Reciting the respective mantras for them, the wise should place [the deities] upon them. On the outer bindus, one should place the deities by uttering their names. Once all have been established in the bindus, one should begin the invitation. This is the arrangement of the seats, which is proclaimed as the third [method]. If [the seats] are too large or if one is unable [to do so], one should create a maṇḍala of seats. Having first placed the secret mantras of the three Lords of the Families, the wise should draw the remaining [deities] as mudrās within the maṇḍala. On the outside, one should draw the seats. This is the ritual for the crown [of the head]. If one is unable to properly depict the forms, the fault has already been explained. Since the deities would then be merely praised, one would not even know the final ritual. Regarding those arranged as mudrās, that which is proclaimed as the middle [method] is especially praised; it will be blessed therein. Even if one draws the mudrās, it will be easy; or else, one should view them as the reality itself. Therefore, the wise should diligently draw the mudrās in the maṇḍala. Thus it is said. Furthermore, it is stated: Having arranged those who have been protected in the assembly in one place, one should read the Prajñāpāramitā. Having respectfully prostrated and visualized the entire assembly of Noble Ones, one should then draw the maṇḍala. The powder is of five types of metal; the wise [should use it] for the white [colors] and so forth. A disciple who is faithful and possesses good qualities should draw the precious powder. If the precious metals are not available, [one may use]...

སཱ་ལུ་བཏགས་པའི་འབྲས་ཕྱེས་བྱ། ། ཚོན་རྩི་ཞིབ་མོ་སྔར་བཤད་པས། ། འབྱུང་ཁུང་ནས་ཕྱུང་ཕྱེ་མའམ། ། རྡོ་ཡི་ཁམས་ནི་སྣ་ཚོགས་ཀྱང་། ། ཕྱེ་མའི་གོར་ནི་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་བཞི་པོ་ནི། ། ཕྱེ་མའི་གོར་ནི་བསྒྲེས་པ་ཡིན། ། ལྕགས་རྣམས་ཀུན་དང་རིན་ཆེན་དང་། ། འབྱུང་ཁུངས་པ་དང་འབྲས་བཏགས་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱི་ལས་རྣམས་དང་། ། ཕྱི་མའི་དོན་དུ་སྦྱར་བར་བྱ། ། དམ་ཚིག་ལ་ནི་ལྕགས་ཀྱིས་ཤེས། ། རིན་ཆེན་ལས་བྱུང་དབང་བསྐུར་བ། ། སཱ་ལུའི་ཕྱེ་མ་ཞིབ་པ་ལ། ། ཁམས་ལས་བྱུང་བ་རྒྱས་པ་ལ། ། དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་པ་ཁྱད་པར་དུ། ། ཐལ་བ་ལ་སོགས་བྱ་བར་ཤིས། ། ཕྱེ་མ་རྣམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། ། ཆོ་གའི་རིམ་པར་བསྟན་པ་འདི། ། བྱང་ཤར་མཚམས་ནས་བརྩམས་ནས་ནི། ། ཕྱེ་མ་དག་ནི་དགྱེ་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སྦྱོར་བའམ། ། ཡང་ན་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱའམ། ། ལྷུང་བཟེད་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་འམ། ། ཡང་ན་རིག་བྱེད་ལག་པས་བྲི། ། དཀར་པོ་དང་ནི་དགྱེ་བར་བྱ། ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་དམར་པོ་དགྱེ། ། དེ་ནས་སེར་པོ་དགྱེ་བར་བྱ། ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་ལྗང་གུ་དགྱེ། ། སྔགས་པས་ཀུན་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ། ། ཚོན་རྩི་ནག་པོ་དགྱེ་བར་བྱ། ། གཡས་སུ་བསྐོར་ཞིང་རྒྱུན་མི་འཆད། ། ཐམས་ཅད་མཉམ་ཞིང་བར་ཆད་མེད། ། ངན་པ་དང་ནི་ཉམས་པ་དང་། ། མ་སྙོམས་པ་དང་བར་ཆད་ན། ། གནོད་པ་མང་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེ་བས་ནན་ཏན་བསྐྱེད་དེ་བྱ། ། མཁས་པས་ཕྱེ་མ་དགྱེ་བར་བྱ། ། ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་དུ་མཁས་པ་ཡིས། ། དབུས་སུ་སྒོ་ནི་གདོད་པར་བྱ། ། ངོས་གཉིས་སུ་ནི་ཆ་དག་ཀྱང་། །

One should prepare rice flour made from ground śāli rice. As for the fine pigments previously described, whether they are powders extracted from mineral sources or various types of stone minerals, they should be mixed into a powder paste. These four types are the proportions for the powder paste. All metals, precious gems, minerals, and ground rice should be prepared for the activities of all maṇḍalas and for the purpose of the powder. For the samaya [maṇḍala], one should know it is done with iron; for the empowerment, with those arising from precious gems; for the fine śāli rice flour, with those arising from the elements; and for the extensive [ritual], with those arising from the elements. For wrathful activities in particular, it is auspicious to use ash and so forth. This sequence of the ritual stages, according to the distinctions of the powders, is taught: beginning from the northeast corner, the powders should be spread. Using the vajra-fist mudrā, or the hook mudrā, or the alms-bowl mudrā, or else one should draw with the hand of the veda. One should spread white first, then spread red below that, then spread yellow, and below that spread green. The mantrin should spread black pigment on the outside of all of them. Moving clockwise and without interruption, everything should be even and without gaps. If there are defects, flaws, unevenness, or gaps, many harms will arise. Therefore, one should act with diligence. The wise should spread the powders. The wise, in all directions, should open the gates in the center. On both sides, the proportions should also be...

བཞི་བཞི་དག་ནི་དོར་བར་བྱ། ། ཆབ་སྒོ་ཆེན་པོ་སྟེགས་བུར་བཅས། ། ཅུང་ཟད་ཅིག་ནི་ལྷག་པར་བྱ། ། ཆབ་སྒོ་གཞན་རྣམས་གཅད་པ་ནི། ། ཕྱེ་མ་དཀར་པོ་དག་གིས་སུ། ། སྒོ་ཡི་དབུས་ཀྱི་ཆ་དག་ཏུ། ། རི་མོ་ཕྲ་མོ་བྲི་བར་བྱ། ། དང་པོར་ཚོན་རྩི་སྣ་ལྔས་བྲི། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པ་སྣ་གསུམ་གྱིས། ། གསུམ་པ་ཕྱེ་མ་དཀར་པོ་ཡིས། ། ཆིག་རྐྱང་དུ་ནི་བྲི་བར་བཤད། ། གཞན་ཡང་གང་དག་ཁ་ཅིག་ཏུ། ། རི་མོ་གཅིག་པའང་དེ་བཞིན་ཏེ། ། ཕལ་ཆེར་གང་དག་བཤད་པ་ནི། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་རི་མོ་གཅིག། ཅེས་གསུངས་པ་ལ། ཡང་རྣམ་པ་གཞན་དུ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་ཞེན་བྱེད་ཅིང་། ། འདི་ནི་ཆོས་དབྱིངས་རོ་ཡིན་པར། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སྔོན་གསུངས་ཏེ། ། དེ་ཕྱིར་འདི་ནི་ཚོན་ཞེས་བྱ། ། ཚོན་ནི་ནང་ནས་དགྱེ་བར་བྱ། ། ཕྱི་རོལ་ནས་ནི་ཚོན་མི་དགྱེ། ། དཀར་པོ་ཐོག་མར་གཏང་བར་བྱ། ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་དམར་པོ་སྟེ། ། དེ་ནས་སེར་པོ་གཏང་བར་བྱ། ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་ལྗང་གུ་བཏང་། ། ཀུན་གྱི་ནང་རོལ་ནག་པོ་སྟེ། ། ཚོན་གྱི་ཆོ་ག་དེ་ལྟར་བཤད། ། ཅེས་གསུངས་པའོ། ། དེ་ལ་ཚོན་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པ་ནི། ཐིག་སྐུད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རིམ་པ་ལྟ་བུ་ལས། ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་མ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལག་པ་གཉིས་ཁུ་ཚུར་བཅས་ཏེ། མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་སྟེ། སྦྱར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་། ། ཚོན་བཀྱེ་ནས། ཚོན་གྱི་ཆ་ལྷག་མ་ཡང་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་མུཿཞེས་བྱ་བས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདིར་ལུང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པར་འདོད་པ་ན།

One should discard four of each [four colors]. The great gate, together with its pedestal, should be made slightly larger. The other gates should be closed with white powder. In the central portion of the gate, fine lines should be drawn. First, one should draw with the five colors; the second maṇḍala with three; the third with white powder; it is explained that these should be drawn as single lines. Furthermore, in some cases, there is also a single line; for the most part, all that has been explained consists of a single line. Thus it is said. Furthermore, in another way: "The Buddha-sages of old have taught that the realm of sentient beings is the attachment, and this is the taste of the dharmadhātu; therefore, this is called 'color' (raṅ)." The colors should be applied from the inside; the colors should not be applied from the outside. White should be applied first; after that, red; then yellow should be applied; after that, green is applied. Black is at the innermost of all. The ritual of the colors is explained in that way. Thus it is said. Regarding the sequence for blessing the colors, it is like the sequence for blessing the marking cord: with the mantra oṃ vajracitra samaya matikrama hūṃ, one should bless them while forming the mudrā with both hands in fists, the two index fingers extended and joined. After the colors have been applied, the remaining portions of the colors should be requested to depart with oṃ āḥ hūṃ muḥ. In this context, when one wishes to arrange the mudrās in accordance with the scriptures:

སྙིང་པོའི་དབུས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་འཁོར་ལོ་དཀར་པོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ། སྔར་བཤད་པའི་མདོག་དང་མཐུན་པའི་རང་རང་གི་མཚན་མ་བྲི་སྟེ། ཤར་གྱི་རེའུ་མིག་ལ་རྡོ་རྗེའམ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལྷོར་རིན་པོ་ཆེ་མརྒད་ཆ་དགུ་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་ལྷུང་བཟེད་དོ། ། བྱང་དུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའོ། ། གྲྭ་བཞིར་ནི་མིག་གི་འབྲས་བུ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་དང་། པདྨའི་ཡན་ལག་དང་། ཨུཏྤ་ལའོ། ། ཤར་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྩིབས་བཅུ་དྲུག་ལ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་མདའ་གཞུ་དང་། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་མཚན་ཉི་མ་འཛུམ། ། པདྨ་རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་གསུམ། ། ལས་དང་གོ་ཆ་འཇིགས་བྱེད་བཅས། ། ཞེས་པ་རྣམས་སོ། ། རྩིབས་མཆན་གྱི་གྲྭ་བཞི་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་དང་། པི་ཝང་དང་། གར་གྱི་ལག་པ་དག་གོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་གྲྭ་བཞིར་དྲིའི་དུང་ཕོར་དང་། མེ་ཏོག་གི་གཞོང་བུ་དང་། པོག་ཕོར་དང་། མར་མེའི་མཆོད་སྡོང་དག་གོ། ། སྒོ་བཞིར་ནི་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ཞགས་པ་དང་། ལྕགས་སྒྲོག་དང་དྲིལ་བུ་དག་གོ། ། དེ་ནས་ཁྱམས་ལ་དགོད་པ་ནི། ། ཤར་སྒོ་དང་འབྲེལ་བས་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་ཐོ་བའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་བཞི་ལ། རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་བཞིའོ། ། ངོས་གཅིག་ཏུ་པདྨའི་འདབ་མ་དྲུག་ལ་ལྷུང་བཟེད་དྲུག་གོ། ། དེ་དག་དང་འདྲ་བ་ལས། བེ་ཅོན་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། རལ་གྲི་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་བྱེ་བྲག་གོ། ། དེ་དག་གི་བར་བར་དུ་མཆོད་པས་ལག་པ་བྲེལ་བའི་ལྷ་མོ་རྣམས་སོ། །

In the center of the heart is a multicolored lotus with a white wheel. Likewise, in the inner maṇḍala, at the seat of each of the deities upon a multicolored lotus, one should draw their respective symbols according to the colors previously explained: in the eastern square, a vajra or the mudrā of meditative concentration; in the south, a nine-faceted emerald; in the west, an alms bowl; and in the north, a crossed vajra. In the four corners are the eyeball, a three-pronged vajra, a lotus petal, and an utpala flower. On the sixteen spokes starting from the east: a vajra hook, bow and arrow, jewel, victory banner, smiling sun, lotus, sword, three wheels, activity, armor, and the Terrifier. In the four corners between the spokes are a five-pronged vajra, a jewel garland, a lute, and a dancing hand. In the four outer corners are a perfume conch, a flower basin, an incense burner, and a lamp offering stand. At the four gates are a hook, a noose, a chain, and a bell. Then, for the arrangement on the veranda: connected to the eastern gate, on a multicolored lotus is a hammer. Following that, on four multicolored lotuses are four white vajras. On one side, on six lotus petals are six alms bowls. Similar to those, there are distinctions of a club, a jewel, a lotus, a sword, and a crossed vajra. In the spaces between them are the goddesses whose hands are busy with offerings.

ཁ་ཅིག་ན་རེ་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་སྒོ་གསུམ་ལྷའི་སྣམ་བུ་དང་བཅས་པར་བྱ་བ་ལས། འདི་རྣམས་སྒོ་གཉིས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་དུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་དུ་རིམ་པ་དང་པོའི་ཕྱོགས་བཞིར། གླིང་རི་རབ་ཀྱི་མདོག་དང་མཐུན་པ་བཞིར། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་རྩེ་གསུམ་པ་དང་། འཁོར་ལོ་རྣམས་སོ། ། རིམ་པ་གཉིས་པ་ལ་དབང་ལྡན་དུ། རྩེ་གསུམ་དཀར་པོ་གཉིས་སོ། ། ཤར་སྟོད་དུ་པི་ཝང་ངམ། ཞགས་པ་དཀར་པོ་སྟེ། དེ་དང་འབྲེལ་པར་ཅང་ཏེའུ་དཀར་པོ་དང་། གདེངས་ཀ་དཀར་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་དང་། ཤར་ལྷོར་མེ་ཐབ་སྟེ། དེ་ཉིད་དུ་གོས་སོ། ། ལྷོ་སྟོད་དུ་དབྱུག་ཏོ་སྔོན་པོ་སྟེ། དེ་ནམ་མཁའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། དྲ་བ་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནོ། ། དེ་ནས་བེ་ཅོན་སྔོན་པོ་སྟེ། དེའི་རྗེས་སུ་ཐོད་པ་དང་། ཏོག་དང་ཞགས་པ་དང་། ཏྲི་ཤཱུ་ལ་དང་། པདྨ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། མདུང་ཐུང་དང་། ཐོ་བ་དང་། ཐོད་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། དབྱུག་ཏོ་འམ། ཡང་ན་སོར་མོ་བཅུ་བསྣོལ་བ་འབའ་ཞིག་བྲིའོ། ། དེའི་རྗེས་ཉིད་དུ་དབྱུག་ཏོ་དང་། པདྨ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། རྡོ་རྗེ་བསྣམས་ཏེ། སྲིང་མོ་བཞིའོ། ། དེ་ཉིད་ཐོད་པའམ། ལྕེ་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཏེ། འདི་དག་ནི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའམ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་གཤིན་རྗེའི་འཁོར་དུ་ཡང་རུང་བར་བྲིའོ། ། དེ་ནས་ལྷོ་ནུབ་ཏུ་རལ་གྲིའོ། ། དེ་ཉིད་དུ་ཡང་རལ་གྲི་དང་ལྕེའོ། ། ནུབ་སྟོད་དུ་རྡོ་རྗེ་འམ་ཞགས་པ་སྟེ། དེ་ནས་དབྱུག་ཏོ་དང་། གཤོག་པ་དང་ཨུཏྤལ་དང་། སྦྲུལ་མགོ་དང་། ཞགས་པ་དང་། བུམ་པའམ་མཆེ་བའོ། ། ནུབ་བྱང་དུ་བ་དན་དཀར་པོ་དང་།

Some say that while this maṇḍala should be made with three gates and a deity-band, these [mandalas] have two gates, and one should arrange the mudrās of the vajra and so forth in those very [gates]. Then, on the outside, in the four directions of the first tier, there are four [symbols] corresponding to the colors of the continents and Mount Meru: the vajra, the lotus, the trident, and the wheel. In the second tier, in the northeast, there are two white tridents. In the upper east, there is a lute or a white noose; associated with that are a white hand-drum, a white hood, a white vajra, and in the southeast, a fire-pit, in which is a garment. In the upper south, there is a blue staff, which is the mudrā of space, and a vajra-net. Then there is a blue club; following that, one should draw a skull-cup, a crest, a noose, a trident, a lotus, a wheel, a short spear, a hammer, a skull-cup, a vajra, or a staff—or else simply the ten fingers interlaced. Immediately following that, one should draw a staff, a lotus, a wheel, and a vajra; these are the four sisters. That very [symbol] is a skull-cup or a tongue with a vajra; these may be drawn as the retinue of Maheśvara or the Dharma King Yama. Then, in the southwest, there is a sword; in that same place, there is also a sword and a tongue. In the upper west, there is a vajra or a noose; then a staff, a wing, an utpala, a snake-head, a noose, a vase, or a fang. In the northwest, there is a white banner.

རྩེ་མོ་ཅན་གྱི་རི་དུད་ཀའོ། ། བྱང་སྟོད་དུ་དབྱུག་ཏོ་སྟེ། དེ་ནས་མཆེ་བ་རྡོ་རྗེ་ཅན་དང་། ཡང་དབྱུག་ཏོའོ། ། དེ་ནས་རིམ་པ་གསུམ་པ་ལ། ཕྱོགས་བཞི་དང་། མཚམས་བཞིར་དབྱུག་པ་བརྒྱད་དང་། ཕྱོགས་བཞིར་ཡོན་ཆབ་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བདུན་བདུན་ཕྱོགས་ཀྱི་དབྱུག་པ་རེ་རེའི་རྗེས་སུ་བྲིའོ། ། རིམ་པ་བཞི་པ་ལ་སྔར་བསྟན་པ་རྣམས་མིང་དུ་བྲི་ཞིང་། ། སྔར་གཟུགས་དངོས་སུ་སྨྲས་པ་རྣམས་ནི་གཟུགས་ཉིད་དུའོ། ། འདིར་བསྟན་པ་དང་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང་ཚད་ཀྱི་མན་ངག་ཀྱང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་གྲྭ་རྣམས་པདྨའི་ཚལ་དང་ཤིང་དང་མཚོ་དང་བྱ་བཀྲ་ཤིས་པ་རྣམས་བྲིའོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཆ་ཆུང་ལ་ནི་ཁོར་ཡུག་ཆེན་པོ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་བྲིའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དགོད་པ་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཡོ་བྱད་རྣམས་ཉེ་བར་དགོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་མཁས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། བླ་རེ་རྒྱལ་མཚན་ལྷབ་ལྷུབ་དང་། ། གདུགས་དང་རྔ་ཡབ་ལྡ་ལྡི་དང་། ། འཕན་དང་སྣ་ཚོགས་ན་བཟའ་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། གསེར་ལས་བྱས་པའི་བྱ་རྣམས་ནི། ། བརྒྱད་དམ་བཅུ་དྲུག་ལྷག་ཀྱང་རུང་། ། དབང་བསྐུར་རིན་ཆེན་ཆུས་བཀང་བའི། ། བུམ་པ་ལྔ་ནི་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་དང་། འོག་ནས། རྣམ་རྒྱལ་བུམ་པ་དྲི་ཡི་ཆུས། ། རབ་ཏུ་བཀང་སྟེ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དང་། རིགས་བཞིའི་བཞི་དང་། ལྷ་མོ་བཞིའི་བཞི་དང་། སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་གི་བཞི་དང་། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་གཅིག་དང་། བདུག་པ་ལ་སོགས་པའི་བཞིའི་གཅིག་སྒོ་སྐྱོང་རྣམས་ཀྱི་གཅིག་སྟེ།

The mountain with the peak is smoke-colored. In the upper north is the staff; then the fang and the vajra-holder, and again the staff. Then, on the third tier, in the four cardinal and four intermediate directions, one should draw eight staffs, and after each staff in the directions, seven mudrās of the water offering. On the fourth tier, one should write the names of those previously taught, while those previously described as actual forms are to be drawn as those very forms. Here, the instructions on the colors, shapes, and dimensions have also been taught. On the outer corners, one should draw lotus groves, trees, lakes, and auspicious birds. On the outer minor sections, one should draw a vajra garland like the great perimeter. Having thus arranged the great maṇḍala, in order to set out the maṇḍala requisites, it says: "Then the wise one, for the maṇḍala, should arrange canopies, victory banners, fluttering ornaments, parasols, fly-whisks, tassels, and various supreme garments," and so forth, which is easy to understand. "As for the birds made of gold, eight or sixteen or even more are suitable; one should place five vases filled with the precious water of empowerment," and as it says below: "The victory vase, filled with scented water, should be placed." These refer to the victory vase, the four for the four families, the four for the four goddesses, the four for the sixteen bodhisattvas, one for the four [goddesses] such as Lāsyā, one for the four [goddesses] such as Dhūpā, and one for the gatekeepers.

དེ་ལྟར་བུམ་པ་བཅུ་དྲུག་གམ། དེ་མ་འབྱོར་ན་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དང་རིགས་བཞི་ལྷ་མོ་དང་བཅས་པའི་བཞི་དང་། སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་གཅིག་དང་། མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱི་གཅིག་དང་། སྒོ་སྐྱོང་རྣམས་ཀྱི་གཅིག་དང་བརྒྱད་དོ། ། དེ་ཡང་མ་འབྱོར་ན་ནི། སྤྱིར་རིགས་རེ་རེ་ལ་རེ་རེ་སྟེ་ལྔའོ། ། དེ་ཡང་གལ་ཏེ་མ་འབྱོར་ན། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་གཅིག་པུས་དབང་བསྐུར་ལ། ལས་ཀྱི་བུམ་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་བཞག་སྟེ་དེས་ན་བུམ་པ་གཉིས་ནི་མེད་པར་ནམ་ཡང་མི་རུང་ངོ་། ། མར་མེ་མེ་ཏོག་བུམ་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བའི་བུམ་པ་འདི་ནི་བཀང་བའི་བུམ་པ་སྟེ། ཇི་སྙེད་འབྱོར་པ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་བུམ་པ་རྣམས་ནི། དང་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཡི་གེ་པཾ་དཀར་པོ་ལས་ཞབས་གདུབ་སོར་རེ་བ། ལྟོར་ཆུ་ཡུལ་མ་ག་དྷཱའི་བྲེ་གང་ཤོང་བ། མགྲིན་པ་སོར་བཞི་པ་ལ་ཕྲ་རབ་པ། ཁ་ཁྱེར་སོར་གཉིས་འཕྱང་བ། སོར་གཅིག་གདོང་ལ་ཡོད་པ། དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་གི་ཡལ་ག་ཅན། སྔར་སྨོས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་དང་། འབྲུ་དང་སྨན་དང་ལྡན་པ། རས་དཀར་པོས་མགུལ་པ་བཅིངས་པ། སྤོས་ཀྱི་ཆུ་ཉུང་ཟད་དང་ལྡན་པ་ལས། ཆུ་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་དེར་ས་བོན་ལྷ་ཇི་སྙེད་པ་བསྐྱེད་དེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་བསྟིམས་ལ། མཆོད་པ་ལྔས་མཆོད་དེ། དེ་ཇི་ལྟར་ནུས་པས་བཟླས་ཏེ། མཇུག་ཏུ་དྲིའི་ཆུ་བླུགས་པས་རེག་པ་ལས་ཆུར་གྱུར་པར་བྱས་ལ། བྱ་བ་ལ་བབ་ཀྱི་བར་དུ་ཐུན་མཚམས་གསུམ་དུ་བཟླས་སོ། ། མཛེས་པའི་བཤོས་རྣམས་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་པའི་བཤད་པ། བཟའ་དང་བཏུང་བ་སྦྱར་ལེགས་དང་། ། བཅའ་བ་སྣ་ཚོགས་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། །

Thus, there are sixteen vases; or, if those are not available, there are eight: one for the Victory Vase (vijaya-kalaśa) together with the four goddesses of the four families, one for the bodhisattvas, one for the offerings, and one for the gatekeepers. If even those are not available, there are five in general, one for each family. If even those are not available, one should confer empowerment with the single Victory Vase alone, while the activity vase (karma-kalaśa) is kept in all cases; therefore, it is never permissible to be without these two vases. Regarding the vase mentioned in the phrase "the lamp, the flower, and the vase," this is the filled vase, and as many as are available should be set out. As for the empowerment vases: first, from emptiness, from a white syllable paṃ, [visualize] the vases. They have an ankle-base of one finger-width; the belly can hold one Magadhan droṇa of water; the neck is four finger-widths long and very slender; the rim overhangs by two finger-widths; and there is a spout of one finger-width. They are adorned with branches of wish-fulfilling trees, contain the previously mentioned jewels, grains, and medicinal herbs, and have their necks bound with white cloth. They contain a small amount of scented water. To purify the water and so forth into emptiness, generate as many seed-syllables and deities as there are within them, dissolve the wisdom deities into them, and make offerings with the five offerings. Recite the mantra as much as possible, and finally, by pouring scented water and touching [the vase], transform it into water. Recite during the three sessions until the time for the ritual activity arrives. Regarding the explanation of the phrase "beautiful food offerings should be set out": it means that well-prepared foods and drinks, as well as various types of snacks, should be set out.

གནོད་སྦྱིན་སྲིན་པོ་ཁ་ཟས་སུ། ། གཏོར་མ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་གཞག། འབྱུང་པོ་པ་དང་ཀླུ་དང་ལྷ། ། མི་དང་མི་མིན་དེ་བཞིན་ཏེ། ། མེ་ཏོག་དྲི་རྣམས་སྣ་ཚོགས་དང་། ། འོ་མ་མར་དང་ཁ་རར་བཅས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྱོགས་ཀྱི་གཏོར་མ་ནི། རྒྱུ་སྣ་ཚོགས་ལས་བྱས་ཏེ། རང་རང་གི་འདོད་པ་དང་མཐུན་པར་བྱས་ལ། འབྱུང་པོ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་པའི་གཏོར་མ་ཅིག་ཅར་སྦྱིན་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་འོག་ནས་དེ་ནས་འབྱུང་པོ་ཀུན་གྱི་གཏོར་མ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། དེ་ཡང་འབྱུང་པོ་པའི་གཏོར་མ་ནི། ས་ཡེ་ལི་དང་། ལིངྒ་ལི་དང་། སྲན་ཆན་ཏིལ་གྱི་པིས་ཏ་ག། རྩ་བ་འབྲས་བུ་འབྲས་ཆན་ཞོ། ། ཅུང་ཟད་སྔོན་ལས་ཅུང་ཟད་དང་། ། མེ་ཏོག་འབྲས་ཡོས་ཆུར་བཅས་པ། ། འདབ་མར་བཅས་པའི་གཏོར་མ་སྟེ། ། ཕྱི་རོལ་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ལ། ། དེ་མིང་འབྱུང་པོ་ཀུན་གྱིའོ། ། ཞེས་འཕགས་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལས་གསུངས་པའི་གཏོར་མའོ། ། སེམས་ཅན་བཀྲེས་ཤིང་སྐོམ་ལ་བཏུང་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིའི་མིང་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཕྱོགས་ལ་གནས་པ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་བརྟག། དེ་ཡི་གཏོར་མ་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བྱ། ། ཞེས་སྨོས་པ་དང་། འདི་ཡི་གནོད་སྦྱིན་སྲིན་པོའི་ཁ་ཟས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྷག་མ་རྣམས་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གཏོར་མ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཤར་དུ་མེ་ཏོག་ཕྲེང་དམར་དེ་བཞིན་སྤོས། ། འབྲས་ཆན་དམར་པོའང་དེ་བཞིན་ཏེ། ། བ་དན་དམར་པོའང་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཙནྡན་དམར་པོ་ཉིད་དག་དང་། ། སྐུད་པ་དམར་པོ་དག་དང་ནི། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་པའོ། །

For the yakṣas and rākṣasas, place various kinds of offering cakes (bali). For the bhūtas, nāgas, and gods, as well as humans and non-humans, likewise [provide] various flowers and scents, along with milk, butter, and sugar. Regarding this: the directional offering cakes are made from various ingredients and prepared in accordance with the specific desires of each [class of being]. As for the phrase "for the bhūtas," this refers to the simultaneous offering of a single bali to all bhūtas. Therefore, it should be connected with what follows later: "Then, the bali for all bhūtas." Furthermore, the bali for the bhūtas is as taught in the Āryasiddhikara: "Śāyeli, liṅgali, and peas; sesame pīṣṭaka, roots, fruits, cooked rice, and curd; a little from the previous [day], and a little from the current; flowers, parched grain, and water; together with leaves—this is the bali for all external bhūtas. This is the name for the bali of all bhūtas." Regarding the phrase "for beings who are hungry and thirsty, [provide] drink," this should be connected with the mention of "its name." It is also connected with the statement: "For those dwelling in the directions, analyze [their needs] and prepare a bali accordingly." The remaining parts, such as "for the yakṣas and rākṣasas, as food," should be applied accordingly. In that regard, the appropriate bali is as follows: "In the east, a red flower garland and likewise incense; red cooked rice as well, and a red banner should be offered; red sandalwood itself, and red thread—all these should be offered."

སྟེང་དུ་ནི། མེ་ཏོག་དྲི་དང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་། ། མར་མེ་ཡང་ནི་དེ་ལ་སྦྱིན། ། པདྨ་ཨུཏྤལ་པུ་ཤེལ་ཙེ། ། ཆང་དང་འབྲས་ཆན་སྦྱིན་དུ་གཞུག། གདུགས་དཀར་བསང་བྱེད་སྲད་བུ་དང་། ། དེ་བཞིན་མེ་ཏོག་ཕྲེང་དཀར་རྣམས། ། ཞེས་པའོ། ། ལྷོར་ནི་ཀྲི་ས་ར་དང་བྱུགས་པའི་ཟས། ། ཤ་བཙོས་དེ་བཞིན་རྗེན་པ་དང་། ། མེ་ཏོག་སྤོས་དང་གཏོར་མ་དང་། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་སྣ་ཚོགས་པ། ། གཏོར་མ་དེ་དག་བསྡུས་ནས་ནི། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཡང་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་ནི། ཁུར་བ་ཟས་དང་དེ་བཞིན་སྤོས། ། དེ་བཞིན་ཤ་བཙོས་རྗེན་པ་དང་། ། ཟས་དང་སྐོམ་དང་ཀྲི་ས་ར། ། སྡིག་མེད་ཁྲག་གི་གཏོར་མ་བྱ། ། དྲི་ཞིམ་པོ་ཡི་མེ་ཏོག་རྣམས། ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་བསྲེས། ། ཞེས་པའོ། ། ནུབ་ཏུ། བཀྲ་ཤིས་འབྲས་ཡོས་བུ་རམ་དང་། ། ས་ནག་ཀྱང་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་བདུག་པ་དང་། ། ནཱ་ག་པུཥྤ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དྲི་དམར་དང་ནི་དེ་བཞིན་དུ། ། སྐུད་པ་དམར་པོ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། གུ་གུལ་དང་ནི་ཐང་ཤིང་གི། ། བདུག་པ་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱའོ། ། འོག་ཏུ་ནི་དེ་དག་ཉིད་དང་། མེ་ཏོག་ཀུན་དང་སྤོས་ཀུན་དང་། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། པདྨ་ཨུཏྤལ་པུ་ཤེལ་ཙེ། ། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོའི་འདབ་མ་དང་། ། ཤ་བཙོས་དང་ནི་རྗེན་པའི་ཤ། ། ཞེས་པའོ། ། བྱང་དུ་ནི། ཟས་ཀུན་དང་ནི་སྤོས་ཀུན་དང་། ། དེ་བཞིན་མེ་ཏོག་ཐམས་ཅད་དང་། ། ཤིང་ཐོག་ཀུན་དང་ཀྲི་ས་ར། ། དེ་བཞིན་འབྲས་ཀྱི་འོ་ཐུག་དང་། ། ཤ་བཙོས་དང་ནི་རྗེན་པ་དང་། ། ཏིལ་ཟན་དང་ནི་འབྱུང་པོའི་ཟས། །

Above, one should offer flowers, incense, and flower garlands, as well as lamps. One should also offer lotuses, blue utpala flowers, and pūṣkara flowers, along with wine and cooked rice. White parasols, purifying threads, and likewise white flower garlands—these are the offerings. In the south, one should offer krisara, anointed foods, cooked meat, and likewise raw meat; flowers, incense, and torma, as well as various flower garlands. Having gathered those tormas, one should also offer them in the southern direction. In the southwest, one should offer cakes, food, and likewise incense; likewise cooked and raw meat, food, drink, and krisara. One should make a torma of sinless blood, mixed with fragrant flowers of various colors. In the west, one should offer auspicious parched grain, molasses, and likewise black earth; flower garlands, incense, and nagapuspa flowers. One should offer red perfumes and likewise red thread. One should also offer the incense of guggulu and pine resin. Below, one should offer those very same things, all flowers, all incense, various flower garlands, lotuses, blue utpala flowers, and pūṣkara flowers, as well as the petals of the blue utpala, cooked meat, and raw meat. In the north, one should offer all kinds of food, all incense, and likewise all flowers; all fruits and krisara, as well as rice milk, cooked meat, raw meat, sesame cakes, and the food of the bhūtas.

གདུགས་སེར་དང་ནི་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས། ། དེ་བཞིན་སྐུད་པ་སེར་པོ་དང་། ། འགྲོན་བུ་དག་དང་གསེར་དག་དང་། ། རིན་ཆེན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམས། ། ཚུལ་བཞིན་དུ་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་པའོ། ། བྱང་ཤར་དུ་ནི། རྫས་རྣམས་དང་ནི་འབྲས་ཡོས་དང་། ། བུམ་པ་བ་དན་སྔོན་པོ་དང་། ། ཤ་བཙོས་དང་ནི་རྗེན་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཁུར་བ་ཟས་རྣམས་དང་། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དང་། ། འབྲས་ཀྱི་འོ་ཐུག་དེ་བཞིན་སྦྱར། ། ཞེས་པའོ། ། ཤར་ལྷོ་དང་། ནུབ་བྱང་དུ་ནི། སྭ་ཏི་ཀ་དང་ཨུ་ལོ་བའི། ། བཟའ་བ་ཅི་འབྱོར་བུ་རམ་ཅན། ། ལག་པན་རྩ་བ་འབྲས་བུ་དང་། ། འོ་ཐུག་དག་ནི་འདོད་པ་སྟེ། ། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་འདོད་ཅེས་བྱ། ། ཞེས་པ་ཐམས་ཅད་འདོད་པའི་གཏོར་མ་བྱ་སྟེ། འདི་གཉིས་ལ་ངེས་པའི་ཁ་ཟས་མ་གསུངས་ལ། གཏོར་མ་འདི་ཉིད་སྔ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གོ་སྦྱར་དུ་ཡང་རུང་ངོ་། ། འབྱུང་བ་འདི་ཉིད་ལས་སྔ་མ་རྣམས་ལྷག་པར་བྱའོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་རྟོགས། གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པ་པོ་གཏོར་མ་རབ་ཏུ་རྒྱས་པར་སྦྱིན་པར་འདོད་པ་ན། ། རིག་པ་མཆོག་གི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་ལྟར། གདོན་ཆེན་པོ་བཅོ་བརྒྱད་ལ་ཡང་གཏོར་མ་མ་འདྲེས་པར་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དང་པོ་ནི་གནོད་སྦྱིན་གྱི་གཏོར་མ་བྱ་སྟེ། བར་ཆད་དྲག་པོ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་སྟེ། བར་ཆད་སྤང་བ་དང་། དེ་དག་གི་བརྣབ་སེམས་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་བདག་པོའི་གཏོར་མ་སྟེ། ཚོགས་རྫོགས་པར་བྱ་བ་དང་། ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱི་དབང་གིས་ན་རྡུལ་ཚོན་བཀྱེ་སྟེ།

"A yellow parasol and a water vessel, likewise yellow thread, cowries, gold, and various kinds of precious gems should be offered in the proper manner." In the northeast: "Substances, parched rice, a blue vase and banner, cooked and raw meat, likewise cakes and foods, white perfumes and flowers, and rice milk should be prepared." In the southeast and northwest: "Whatever food is available, such as svatika and ulopa, along with molasses, lagpan, roots, fruits, and milk porridge—this is called the 'All-Desired' [offering]. One should perform the bali offering of the All-Desired; for these two, no specific foods are prescribed, and this very bali may also serve as a substitute for all the previous ones. Some understand that the previous ones should be added to this very source." If the practitioner wishes to offer a very extensive bali, as taught in the Vidyottama Tantra, one should also offer unmixed bali to the eighteen great malevolent spirits. First, one should offer the bali of the yakṣas in order to avert violent obstacles. Then, for all the bhūtas, in order to avert obstacles and to suppress their covetousness. Then, the bali of the Lords of the Directions, in order to complete the accumulations and to accomplish the activities. Then, by the power of the meaning, the colored powders are to be spread.

ཉེ་འཁོར་བའི་རྣམ་པ་ལྔས་བྱུགས་ནས་མཆོད་པ་དང་ཡོ་བྱད་བཀོད་མ་ཐག་ཏུའོ། ། ཁྲུས་སོགས་བྱ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་པ། ལུས་ལ་དྲིལ་ཕྱིས་བྱས་ནས་ནི། ། ཆུ་ཆེན་རྙོག་པ་མེད་པར་ཞུགས་ནས་ཀྱང་། ། ཇི་ཙམ་འདོད་པའི་བར་དུ་ཁྲུས་བྱས་ཏེ། ། བྱུང་ནས་ཤར་རམ་བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། ཆུ་ཡིས་ལག་པ་བརྐྱང་པ་བཀྲུས་ནས་ནི། ། པུས་མོ་ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་བསྟན་བྱས་ཏེ། ། བར་དུ་ལག་གཞག་ཙོག་ཙོག་པོར་འདུག་ནས། ། སྒྲ་མེད་དབུ་བ་མེད་པར་ཉེ་རེག་བྱ། ། ལན་གསུམ་བར་དུ་ཆུ་ནི་འཐུངས་ནས་ཀྱང་། ། མཆུ་ལ་ལན་གཉིས་ཡོངས་སུ་ཕྱི་བར་བྱ། ། སོ་ལ་ཆགས་པ་ལྕེ་ཡིས་རེག་པ་དང་། ། སྦྲིད་པར་གྱུར་ནས་ཁ་ཡང་བཀྲུ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ས་ཕུང་བཤང་སྒོ་ལྔ་སྟེ་མཚན་མ་གསུམ། ། གཡོན་པ་གསུམ་སྟེ་ལག་པ་གཉིས་ལ་བདུན། ། ཡང་ན་ས་དང་ཆུ་ཡི་ཇི་སྲིད་དུ། ། དྲི་མ་དྲི་བྲལ་དེ་སྲིད་བར་དུ་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པར་མོས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི། དེ་ཉིད་ཁྲུས་ཡིན་པས། འཇིག་རྟེན་པ་དང་མཐུན་པར་བྱ་བའམ། ལུས་ལ་ཕན་པའི་ཆེད་མ་ཡིན་པར། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཁྲུས་ལ་ཆེད་དུ་མི་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདུས་པ་ལས་ཀྱང་། མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། ། འབྱུང་བ་ཆེ་ལས་ཐམས་ཅད་བྱུང་། ། མི་གཙང་ཞེས་ནི་གང་ལས་བྱ། ། ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མཆོག། ཅེས་གསུངས་ཏེ། སོགས་པ་བྱས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཅི་ནས་ཀྱང་ཕྱིས་བར་ཆད་དུ་མི་འགྱུར་བར། བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལོངས་སྤྱད་པའམ།

Having anointed [the site] with the five types of peripheral substances and having just arranged the offerings and requisites, one should perform the ablutions and so forth. As it is said in the Āryasubāhuparipṛcchā: "Having rubbed the body with fragrant powders, And entered a great, unpolluted body of water, Bathe for as long as desired. Having emerged, face either east or north; Wash the outstretched hands with water, And with the knees pointed outward, Squatting with hands placed between the knees, Perform the ritual rinsing (ācamana) silently and without bubbles. Drink water three times, And wipe the lips twice. If food remains on the teeth, touch it with the tongue; If one sneezes, the mouth should also be washed." Furthermore, from that same source: "Five heaps of earth for the five orifices, Three for the [genitals], and three for the left [nostrils], And seven for the two hands. Alternatively, with earth and water, Continue until the stains are removed." If a yogi is one who has conviction that all phenomena are pure by nature, then that itself is the purification. Therefore, one should not intentionally perform external ablutions merely to conform to worldly custom or for the sake of physical benefit. As it is said in the Āryatattvasaṃgraha: "In order to defeat the non-Buddhists, Everything arises from the great elements. Why should anything be called 'impure'? It is the supreme means for accomplishing everything." Regarding the phrase "and so forth": it means that one should consume food and drink in such a way that no obstacles arise hereafter.

གཏམ་གྱི་བསྒོ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བ་མ་ལུས་པ་རྫོགས་པར་བྱས་པའོ། ། དྲི་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལུས་ཙནྡན་དཀར་པོའི་འདེ་གུས་ཅི་རིགས་སུ་བྱུག་ཅིང་། མ་འབྱོར་པས་ཀྱང་བཞིན་ཙམ་བྱུག་པར་བྱའོ། ། ཕྲེང་མཆོག་ཕྲེང་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨུཏྤལ་ལ་སོགས་པའི་ཕྲེང་བ་བཟང་པོ་མགོ་བོ་ལ་བཅིངས་ཤིང་མགུལ་དུ་ཡང་འཕྱང་བར་བྱས་པའོ། ། དྲི་ཞིམ་ཁ་བཀང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླ་རྩི་བཟང་པོ་ཅི་རིགས་ཅིག་ཁར་བཟུང་ངམ། ཞལ་ཁ་བསྒོ་བའི་བྱུག་པའི་སྦྱོར་བ་བྱས་པས་ཁ་བསྒོ་བའོ། ། མཆོག་མཛེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྟོད་གཡོགས་དང་སྨད་གཡོགས་དར་དམར་པོ་གྱོན་པ། སོར་གདུབ་དང་། མགུལ་རྒྱན་དང་། རྣ་ཆ་དང་། མུ་ཏིག་གི་དོ་ཤལ་ལ་སོགས་པས་མཛེས་པར་བྱས་ཤིང་། གཙུག་ཏོར་དང་། དབུ་རྒྱན་དང་། དར་དཔྱངས་ཀྱིས་སྒེག་པའོ། ། གལ་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཞིག་ན་ཡང་། ཆོས་གོས་སྣམ་སྦྱར་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་མཛེས་པ། རང་གི་འདུལ་བའི་ཆོ་ག་དང་མི་འགལ་བར་བྱས་པའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཐའ་ཡོལ་བ་ཆེན་པོས་བསྐོར་ལ། བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཤར་དུ་སྟན་ནང་ཚངས་ཅན་ལ་འདུག་སྟེ། སྔོན་བཞིན་དུ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་པར་བྱས་ལ། བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཡང་ཡིད་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ལྟ་བར་བསྐྱེད་དེ། བདག་ཉིད་དབུས་སུ་གནས་པས་སྒོ་དབྱེ་བའི་ཕྱག་རྒྱ། རྡོ་རྗེ་སོར་མོ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོ་ཡང་དག་པར་བསྡམས་ཤིང་། བསྙམས་ལ་བཀན་ཏེ་ཨོཾ་བཛྲོད་གྷ་ཊ་ཡ་ས་མ་ཡ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་རབ་ཏུ་ཁྲོས་ལ། གཡས་བརྐྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་འདུག་སྟངས་ལ་བརྟེན་ཏེ།

Having completed all the necessary activities without exception, such as the formal instructions and so forth: "With fragrance" means the body should be anointed as appropriate with a paste of white sandalwood; even if these are unavailable, one should at least apply it to the face. "Wearing a supreme garland" means a fine garland of utpala flowers and the like is bound upon the head and also allowed to hang from the neck. "The mouth filled with sweet scent" means holding a small amount of high-quality musk in the mouth, or perfuming the mouth by applying a mixture of aromatic ointments. "Most beautiful" means wearing a red silk upper and lower garment, and being adorned with finger rings, necklaces, earrings, pearl necklaces, and so forth, as well as being elegantly graced with a crown, a head-ornament, and silk streamers. If one is an ordained person, one should wear the most beautiful saffron robes, such as the outer cloak (saṃghāṭī), in a manner that does not contradict the rituals of one's own Vinaya. Then, having surrounded the perimeter of the maṇḍala with a great curtain, one sits upon a stuffed cushion to the east of the maṇḍala. Having completed the yoga of the samayasattva as before, one mentally generates the painted maṇḍala as being identical to the mentally emanated maṇḍala. Standing in the center, one performs the mudrā for opening the gates: the two vajra fingers are firmly joined at the tips, held level and turned upward. Reciting "Oṃ vajrodghāṭaya samaya praveśaya hūṃ," one becomes intensely wrathful and assumes a posture such as the right leg extended.

སྒོ་ཐམས་ཅད་དམ་ཤར་གྱི་སྒོ་དབྱེ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཛྲ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་ཕྱིར་འབྱུང་བར་བྱ་སྟེ། ཡིད་དང་ཕྱག་རྒྱས་རི་མོ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ཐིག་ཀྱང་གདབ་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་རི་མོ་དྲི་མེད་པ། ། ལྡན་པ་འགོངས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། འདིར་ཡང་རི་མོས་བསྐོར་མ་ཐག་ཏུ་སྦྱོར་བ་འདི་བྱས་ལ། ཡང་ན་ཕྱག་རྒྱ་མ་བཀོད་པར་བྱ་ཡང་རུང་ངོ་། ། དེ་ནས་རང་རང་གི་སྔགས་བརྗོད་པས། ལྷའི་ཚོགས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་འགྲུབ་པར་བལྟ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཆེད་དུ་བསྐྱེད་པ་དང་སྤྱན་དྲང་མི་དགོས་ཀྱི། གང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་གནས་པ་དེར། རང་བཞིན་ཁོ་ནས་བྱོན་ནོ། ། དེ་ནས། ། གཙོ་བོ་རྒྱལ་བ་སྲས་ཀྱི་འཁོར། ། མང་པོ་རྣམས་ནི་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་རྗེ་བཙུན་རྣམས་སོ། ། རྒྱལ་བའི་སྲས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པའོ། ། འཁོར་མང་པོ་རྣམས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའོ། ། སྤྱན་དྲངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བོད་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་སྤྱན་དྲངས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར། ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་དང་བདག་ལྡན་ཞིང་། ། ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འོག་ཉིད་ནས། གསང་བའི་བཅིང་བས་བཅིངས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ། གསང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་གསང་ཞིང་སྦ་བར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདུས་པ་ལས། སློབ་དཔོན་མ་ཡིན་གཞན་དང་ནི། ། སློབ་མ་མ་ཡིན་བུ་ཡིན་པའི། །

One should open all the doors, or specifically the eastern door. Then, reciting "Vajra Vajra Hūṃ," one should go outside. It is said: "With the mind and the mudrā, one should draw the lines and also strike the vajra-lines. Even if one steps over the stainless drawings of the Buddhas, there is no fault." Thus, as soon as the drawing is completed, one should perform this application; alternatively, it is also permissible to proceed without arranging the mudrās. Then, by reciting their respective mantras, one should visualize the accomplishment of the assembly of thirty-seven deities. As for the Bodhisattvas such as Maitreya and others, there is no need for deliberate generation or invitation; they arrive of their own nature wherever the great maṇḍala is situated. Then, one should apply the words: "The Lord, the Victors, and their retinue, the many, are invited." "The Lord" refers to the venerable Buddhas. "The Sons of the Victors" refers to the Bodhisattvas, goddesses, and so forth. "The many retinues" refers to the outer maṇḍalas and the like. "Invited" means to summon. If one asks how they are invited, it is said: "Possessing the mudrās, mantras, and oneself, through the yoga of the hook and so forth." In this context, the mudrās are shown by the passage beginning: "Having bound them with the secret binding..." "Secret" means that the binding of the mudrās itself must be kept strictly secret and concealed. As it is said in the Āryatattvasaṃgraha: "To anyone other than the master, or to anyone other than the disciple, or to one who is not a son..."

མདུན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་མི་བརྗོད་དེ། ། དེ་དག་གསང་བ་ཕྱག་རྒྱས་འགྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་ལ། ཟླ་བ་གསང་བའི་ཐིག་ལེ་ལས་ཀྱང་། ། དམ་ཚིག་མ་ཡིན་མི་ཤེས་ལ། ། སྔགས་རིག་པས་ནི་བསྟན་མི་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་གསང་བ་སྟེ། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་གསང་བ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། བཅིངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོའོ། ། བཅིངས་ནས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདུས་པ་ལས། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་ལས་བྱུང་བས་ན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཉེ་བར་མཚོན་པའོ། ། མཛུབ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྔགས་ནི་ཨེ་ཧྱེ་ཧི་བྷ་ག་བཱན་མ་ཧཱ་ཀ་རུ་ཎི་ཀ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་ཡུད་ཙམ་གྱིས་བདག་ཉིད་དེར་མོས་པའོ། ། འདིར་དོན་ནི་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་ཅིང་སྒོ་ཕྱེ་ནས་བདག་ཤར་སྒོ་ལ་ཕྱོགས་པར་གནས་ཏེ། སྔགས་སྔ་མ་བརྗོད་པས་ལྷ་རྣམས་ཁང་པ་བརྩེགས་པའི་ཉེ་འཁོར་དུ་བྱོན་པར་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་དུ། རྡོ་རྗེ་བསྡུ་བའི་ཚུལ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བདག་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་དེ་དག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས། ཨོཾ་སརྦ་ན་ར་ཀ་ག་ཏྱ་ཀ་ཤ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སརྦ་ན་ར་གཱ་བྷུད་ད་ར་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཨ་པཱ་ཡ་བནྡྷ་ན་མོ་ཙ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སརྦ་ཨ་པཱ་ཡ་ག་ཏི་བྷ་ག་ཝཱ་ན་བི་ནཱ་ཤ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བརྗོད་ལ་ནང་དུ་བྱོན་པ་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱ་བ་དང་།

It is said: "The mudrās are not to be spoken of in front; they are accomplished through secret mudrās." Furthermore, the Candraguhyatilaka states: "To those who lack the samaya and are ignorant, the mantra-knowledge should not be shown. All mudrās are secret; the samaya-mudrā is secret." Regarding "binding," this refers to the vajra-palms. "Having bound" refers to the vajra-binding (vajrabandha). As it is said in the Āryatattvasaṃgraha: "Since all samaya-mudrās arise from the vajra-binding," this serves as an illustration of the samaya-mudrās. The phrase "the two index fingers" and so forth is easy to understand. The mantra is: Ehyehi bhagavan mahākāruṇika ātmako ’haṃ jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ. The yoga of the hook and so forth is the instantaneous conviction of oneself as that deity. Here, the meaning is as follows: having generated the painted maṇḍala and opened the gates, one stands facing the eastern gate. By reciting the aforementioned mantra, the deities are caused to arrive in the vicinity of the peaked palace, in the manner of the "vajra-gathering" (vajrasaṃgraha) described in the Āryatattvasaṃgraha-tantra. Then, while mentally visualizing oneself as the great mudrās of the vajra-hook and so forth, and having bound their respective mudrās, one recites: Oṃ sarvanarakagatyākṣaṇi hūṃ phaṭ, Oṃ sarvanaragābhudāraṇi hūṃ phaṭ, Oṃ sarvāpāyabandhanamocani hūṃ phaṭ, and Oṃ sarvāpāyagativināśani bhagavān hūṃ phaṭ. Having recited these, they enter, and one performs the non-dualization.

བཅིང་བ་དང་མཉེས་པར་བྱས་ནས་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཚན་མ་སྐྱེས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོད་ཟེར་དང་། ། མི་ལས་འདས་པའི་དྲི་ལ་སོགས་པ་མཐོང་ནས་སོ། ། མགུ་ནས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདག་གིས་ངེས་པར་སློབ་མ་སྨིན་པར་བྱེད་ནུས་སོ་ཞེས་བསམས་ཏེ་ཡིད་སྤྲོ་བ་བྱས་ནས་སོ། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དང་པོ་དང་བར་མ་དང་ཐ་མར་བྱེ་བྲག་མེད་པར་རོ། ། མངོན་སུམ་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དང་འདྲ་བར་ལྷ་རྣམས་གསལ་བར་བལྟས་ཏེ། སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཐོག་མ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ནས། ཐ་མ་ཤིན་ཏུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་བར་དུ་བྱོན་པའི་ཚེ་བྱེ་བྲག་མེད་པར་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ཉིད་མཚན་མ་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་མཐོང་བས་མགུ་ནས་ནི་མཆོད་པ་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་ལྷ་ཆེན་པོ་དགུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས། དེ་ནས་བྱོན་པ་མཐོང་བ་དང་། ། དགའ་བ་ཆེན་པོས་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་སྔོན་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་བཏབ་སྟེ་མཆོད་པ་བྱའོ། ། འདིས་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འོག་མིན་ནས་སྤྱན་དྲང་བ་བསྟིམ་ཞིང་། དེས་བྲིས་པ་ལ་ཐིམ་པར་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་གོ། ། ད་ནི་མཆོད་པ་སྟོན་པར་བཞེད་ནས་ཨརྒྷཾ་མཆོག་ཕུལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིར་མཆོད་ཡོན་གྱི་མཚན་ཉིད་འཕགས་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལས་གསུངས་པ། གསེར་དང་དངུལ་དང་ཟངས་མ་དང་། ། རྡོ་བ་དང་ནི་ཤིང་གི་འམ། ། ཁམ་སའམ་དུང་ངམ་ཉ་ཕྱིས་སམ། ། དེ་བཞིན་ལོ་མའི་སྣོད་ཀྱང་རུང་། །

Having bound and pleased [the deities], one should perform the offerings and so forth. Regarding the phrase "then the signs arise," it means having seen light rays, superhuman fragrances, and so on. "Being delighted" means thinking, "I am certainly able to ripen the disciples," and thus generating joy in the mind. "Without beginning or end" means without distinction between the beginning, middle, and end. "Seen directly" means viewing the deities clearly, just like sensory direct perception, and the meaning is to make the mind one-pointed. Some masters say: "From the beginning, when the Blessed One Sarvavid [appears], until the end, when the external deities appear, they are seen without distinction; this itself is what is called 'the signs arise.' Being delighted by seeing them in that way, one should perform the offerings." Thus, it is said in the Maṇḍala of the Nine Great Deities: "Then, seeing them arrive, one should offer with great joy." In that manner, one should seal with the four mudrās as before and perform the offerings. This is the pith instruction: to invite [the deities] from Akaniṣṭha into the maṇḍala of space and dissolve them into the drawn [maṇḍala]. Now, wishing to show the offerings, it says "present the supreme argha" and so forth. Here, the definition of the argha water is stated in the Āryasiddhikara: "Vessels of gold, silver, or copper, or of stone or wood, or of clay, conch, or mother-of-pearl, or likewise leaf-vessels are suitable."

ཞི་དང་རྒྱས་དང་དྲག་སྤྱོད་དང་། ། རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་ཡི། ། ལས་དང་དངོས་གྲུབ་དག་ལ་ནི། ། རིགས་པའི་སྣོད་རྣམས་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཁ་དོག་ཡོན་ཏན་བཤད་པ་ལས། ། གཞན་དང་གཞན་ཡང་ཅི་རིགས་པའི། ། སྣོད་རྣམས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་རུ། ། མཆོད་ཡོན་ཕྱིར་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱར། ། ཞི་བའི་མཆོད་ཡོན་ནས་དང་བཅས། ། ཏིལ་དང་བཅས་པ་རྒྱས་པ་ལ། ། ཐམས་ཅད་དང་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར། ། ཀོ་ཏྲ་བར་བཅས་དྲག་སྤྱོད་ལ། ། ཞི་བའི་མཆོད་ཡོན་འོ་མ་ཅན། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་ཞོ་ཅན་ནོ། ། བ་ཡི་གཅིན་ནམ་ཡང་ན་ཁྲག། དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་པའི་དོན་དུ་ཤིས། ། རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་དང་། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་འབྲས་ཡོས་ཤིས། ། སྤོས་དང་མེ་ཏོག་ཀུ་ཤ་ཏིལ། ། ཆུ་རྣམས་བྱེ་བྲག་མེད་པར་བཤད། ། ཟངས་ཀྱི་སྣོད་ནི་མཆོད་ཡོན་ཕྱིར། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་ཤིས། ། འདི་དག་བདག་གིས་མ་འབྱོར་གྱིས། ། བདག་ལ་བཟོད་པར་མཛོད་ཅེས་ནས། ། ཡང་ན་ཅི་འབྱོར་པས་ཀྱང་རུང་། ། ཞེས་པ་ལས་ཞི་བ་ལ་བསྔགས་པའི་མཆོད་ཡོན་ནི། འདིར་ཨརྒྷཾ་མཆོག་སྟེ་དེ་ཕུལ་བས་མཆོད་པ་ལྷག་མ་རྣམས་བྱ། གླེགས་བམ་ལ་ལ་ལས་ཨརྒྷཾ་མཆོག་བརྟགས་ཞེས་འདོན་ཏེ། དེ་ཡང་སྔ་མ་ལྟ་བུ་ཞི་བའི་མཆོད་ཡོན་ནི་མཆོག་ཏུ་བརྟག་པར་བྱ་བའམ་རུང་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། གསང་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གསང་བའི་མཆོད་པ་ནི་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་བཞི་སྟེ། འདི་དག་གི་སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསང་བ་མཆོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ལྷ་རྣམས་མ་ཡིན་པས་སོ། ། སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་བཞི་བསྡུ་བའོ། ། དེ་ལྟར་མཆོད་པ་གུས་མཆོད་ནས། །

For the activities of pacifying, enriching, and wrathful conduct, and for the accomplishments of the superior, middling, and inferior types, one should employ appropriate vessels. Regarding the explanation of colors and qualities, other various vessels as well should be employed for the offering water (argha) according to one's desire. For the pacifying offering water, use barley; for the enriching, use sesame; for the wrathful, use koṭhava (wild grain), as it is contrary to all [other purposes]. For the pacifying offering water, use milk; for the enriching, use curd. Cow urine or blood is auspicious for the purpose of wrathful conduct. For all activities, whether superior, middling, or inferior, parched rice is auspicious. Incense, flowers, kuśa grass, sesame, and water are explained as being without distinction. A copper vessel is highly auspicious for the offering water in all activities. Saying, "Since I have not obtained these, please forgive me," or otherwise, whatever is available is also suitable. Regarding the offering water praised for pacifying: here, arghaṃ is supreme; by offering it, the remaining offerings are performed. In some manuscripts, it is read as arghaṃ parīkṣitaḥ (the supreme offering water is examined), meaning that the pacifying offering water of the former type should be examined as supreme or suitable. Regarding "the secret and so forth," the secret offerings are the four, such as the Goddess of Grace (Lāsyā); this is because they are not the external deities of the secret maṇḍala of the essence-mantras. The word "and so forth" includes the four, such as the Vajra Flower (Vajrapuṣpā). Having thus performed the offerings with devotion:

མཉམ་མེད་མི་གཡོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་བསྟོད་པའི་ཕྱིར། དབྱངས་ཀྱིས་སྙན་པའི་བསྟོད་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རོལ་མོའི་ཆ་བྱད་དམ་པ་དང་སྦྱར་བ་དྲུག་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་རོས་བསྟོད་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་ཟླ་བ་གསང་བའི་ཐིག་ལེའི་རྒྱུད་ལས། པི་ཝང་གླིང་བུ་ཡ་མཚན་སྒྲ་སྙན་གྱི། ། གླུ་བླངས་དངོས་གྲུབ་རྒྱ་ཆེན་ཐོབ་པར་བྱེད། ། ཇི་སྙེད་ཡིད་དུ་འོང་བའི་གླུ་དག་ནི། ། འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་བདེན་པའི་བདེ་བ་དག། བདེན་པའི་སྒྲ་ཡིས་བསྐྱེད་པ་རྣམས་བསྒྱུར་བ། ། དེ་དག་མཐུན་པའི་དབྱངས་འདིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད། ། ཤ་ཏ་པ་དང་ཤ་ཛའི་དབྱངས། ། གླུ་རུ་བླངས་པས་པདྨོ་གནས། ། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཡིད་ཀྱིས་བྱིན་རླབས་དག་པ་དང་། ། འདི་ཡིས་བྱིན་རླབས་བདེ་བ་རྣམས། ། སྦྱོར་བ་འདི་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འདོད་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས། ལྷ་ཡི་གཙོ་བོ་ཐམས་ཅད་ལ། ། རས་ནི་ཟུང་རེ་དབུལ་བར་བྱ། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕལ་རྣམས་ལ། ། ཡ་རེ་ཕུལ་བར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། ཞེས་གསུངས་པའམ། ཡང་ན་ལྷ་ཐམས་ཅད་ལ་རས་ཟུང་འབུལ་བའམ། མ་འབྱོར་ན་རེ་རེ་འམ། དེ་ཡང་མ་འབྱོར་ན་ཐམས་ཅད་ལ་ཟུང་གཅིག་གམ། རབ་ཏུ་འབྱོར་པ་དམན་ན་ཐམས་ཅད་ལ་གཅིག་དང་། འབྱོར་པ་ཡོད་ན་བ་ལང་དང་རྟ་དང་། རྔ་མོ་དང་ར་ལུག་ལ་སོགས་པའི་ཁྱུ་རབ་ཏུ་བརྟགས་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཚོགས་དང་། བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་དང་། བལྡག་པ་དང་། བཏུང་བ་གྱ་ནོམ་པ་མང་པོ་དང་། དྲིལ་བུ་གཡེར་ཀ་བཏགས་པའི་རྟ་བབས་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་བདུན་དང་།

In order to offer praise with melodies such as "Peerless and Immovable," the text states: "With melodies, offer pleasant praise." One should offer praise using the sounds of excellent musical instruments, such as the six-fold harmony and so forth. As it is said in the Candraguhyatilaka Tantra: "By singing songs with the wondrous, melodious sounds of the lute and the flute, one attains vast accomplishments. Whatever songs are pleasing to the mind, those which produce the worldly renown of truth and the bliss of truth—by transforming these through the sound of truth, they are accomplished by this harmonious melody. By singing in the śatapada and śaja melodies, one dwells in the lotus and will swiftly attain accomplishments. Through the purity of mental blessings and the blessings of bliss produced by this, through this very application, all that is desired will be attained." Then it is said: "To all the principal deities, one should offer a pair of cloths. To the majority of the great beings, it is proclaimed that one should offer a single one." Alternatively, one may offer a pair of cloths to all the deities. If that is not available, offer one to each. If even that is not available, offer a single pair to all. If one's resources are meager, offer one to all. If resources are available, one should provide a herd of cattle, horses, camels, goats, sheep, and so forth; a collection of precious gems; an abundance of excellent foods to be chewed, crunched, licked, and drunk; fragrant gateways adorned with small bells; the seven precious jewels; and so on.

ཉེ་བའི་རིན་པོ་ཆེ་བདུན་དང་། བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་རྫས་བཅུ་དྲུག་དག་ཀྱང་རབ་ཏུ་ཡིད་དུ་འཐད་པ་འབུལ་བར་སྟོན་པ་ནི། ལྷ་རྫས་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལེགས་པར་མཆོད། ། ཅེས་གསུངས་པའོ། ། དེ་ལ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ནི་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་དེ། འཕགས་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལས། ཐལ་སྦྱར་མཆོད་ཡོན་བློས་མཆོད་དང་། ། ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ཉིད་དང་བཞི། ། ཇི་ལྟར་རིགས་པ་ཉེ་བར་སྦྱར། ། ཞེས་གསུངས་ལ། སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་དེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལས། མཆོད་པ་རྣམ་བཞིར་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། ཕྱག་འཚལ་བ་ཡི་ཐལ་སྦྱར་དང་། ། དེ་བཞིན་བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་དང་། ། མེ་ཏོག་བདུག་སྤོས་འཇིག་རྟེན་པའི། ། སོར་མོ་ལས་བྱུང་མེ་ཏོག་རྣམས། ། སྐྱོབ་པ་ཀུན་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་དག་ཏུ་ནི། མཆོད་པ་རབ་ཏུ་མང་པོ་དག་བསྟན་ཏེ། ལྷ་མོ་ཀུ་རུ་ཀུལླེ་འབྱུང་བ་ལས་ནི། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པ་བཅོ་བརྒྱད་གསུངས་སོ། ། འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདུས་པར་ནི། མཆོད་པ་ཕྱི་དང་ནང་དང་གསང་བ་དང་རབ་ཏུ་གསང་བ་རྣམས་བསྟན་ཏེ། དེ་བས་ན་མཆོད་པ་རྣམས་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་རབ་ཏུ་མང་མོད་ཀྱི། འདིར་ནི་མཆོད་པ་དགུ་ཡན་ཆད་དང་བཅས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཡོན་ཆབ་ཐོགས་ཏེ། ཨེ་ཧྱེ་ཧི་བྷ་ག་ཝཱན་ནི་ཧ་ཝ་ཀྟེ་ན་ས་ཡ་མེ་ཙ་མ་ཨརྒྷཾ་པུཥྤཾ་དྷཱུ་པཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་མཾ་པཱུ་ཛ་ནིར་ཛ་ཏྱ་པྲ་སིདྡྷི་མེ། ཨཱ་ཧ་ར་ཨཱ་ཧ་ར་སརྦ་བིདྱ་དྷ་ར་པཱུ་ཛེ་ཏེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བའམ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨརྒྷཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་པས་དབུལ་ལོ། །

To demonstrate the offering of the seven secondary precious objects and the sixteen auspicious substances, which are most pleasing to the mind, it is said: "Make excellent offerings with sublime divine substances." Regarding the ritual of offering, from the perspective of the Action Tantras, the Āryasiddhikara states: "With palms joined, the offering of water, mental offerings, and the branches of the ritual itself—these four should be applied as appropriate." From the perspective of the Performance Tantras, the Vairocanābhisambodhi states: "Offerings should be known to be of four types: prostration with palms joined, as well as love and compassion, and the worldly flowers and incense; these flowers produced from the fingers should be offered to all Protectors." In the Yoga Tantras, a great many offerings are taught; for instance, the Āryakurukullāsambhava teaches eighteen offerings, such as flowers and so forth. In the Āryatattvasaṃgraha, outer, inner, secret, and most secret offerings are taught. Therefore, although offerings are very numerous according to the practitioner's intention, here they are presented as nine or more. Furthermore, holding the water for the feet as previously explained, one should offer it with the mantra: Ehyehi bhagavān nīhavakte na sayame tsama arghaṃ puṣpaṃ dhūpaṃ pratīcchāmi pūjāṃ nirjatyaprasiddhime | āhara āhara sarvavidyādhara pūjite svāhā, or with Oṃ vajra arghaṃ pratīccha āḥ hūṃ.

མཆོད་ཡོན་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་སྤྱི་བོར་བཟུང་སྟེ་དབུལ་ལོ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྙིང་གའམ་ལྟེ་བའི་ཐད་ཀར་བཟུང་སྟེ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ཡང་དང་པོ་ཕྱག་བཞི་བྱས་ལ། དེ་ནས་མཆོད་ཡོན་དབུལ་ཏེ། དེ་ནས་བདུག་པ་དང་མེ་ཏོག་དང་མར་མེ་དང་དྲི་རྣམས་སརྦ་དྷརྨ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་དག་པར་མོས་པར་བྱས་ལ། རབ་ཏུ་མང་ཞིང་མཆོག་ཏུ་བྱ་བ་དང་། ཇི་ལྟར་བསྔོས་པ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཨོཾ་སརྦ་ཨ་པཱ་ཡ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་དྷརྨ་ཏཱ་དྷཱུ་པ་ཡ་དེ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སརྦ་དུརྒ་ཏི་པ་རི་ཤོ་དྷ་ནི་པུཥྤ་བི་ལོ་ཀ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སརྦ་ཨ་པཱ་ཡ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་ཛྙཱ་ནཱ་ལོ་ཀ་ཀ་རི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སརྦ་ཨ་པཱ་ཡ་ག་ཏི་གནྡྷ་ཨཱ་ཤ་ནི་གནྡྷ་བ་ཏི་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་རྣམས་སྙིམ་པ་(ཟེད་,བྱེད་)པ་ལས་གྱེན་དུ་འཐོར་བ་དང་། དེ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོང་གཉིས་གྱེན་དུ་བསྙམས་ནས་མདུན་དུ་འཛིན་པ་དང་། དེ་ཉིད་ལས་དུང་དང་འདྲ་བར་བྱས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བཅིངས་ཏེ་ཕུལ་བས། རབ་ཏུ་རྒྱས་པར་ཚིམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་གསང་བའི་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ། རང་གི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེའི་གར་གྱི་བྱ་བ་རྡོ་རྗེའི་ཁུ་ཚུར་གཉིས་དཀུ་གཡས་གཡོན་གཉིས་སུ་སྒེག་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཞག་ལ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་དེ་ལ་རབ་ཏུ་དགའ་བས་སྤྱི་བོས་གཡོན་དུ་ཅུང་ཟད་བཏུད་དེ། ཨོཾ་བཛྲ་ལཱ་སྱེ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་སུ་སངྒྲ་ཧ། ཨོཾ་བཛྲ་རཏྣ་མ་ནུཏྟ་རཾ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷརྨ་གཱ་ཡ་ནེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀརྨ་ཀ་རོངྦྷ་བེ་ཞེས་གླུར་བླང་ངོ་། །

The offering water is offered by holding it at the crown of the practitioner’s head. The flowers and so forth are also offered by holding them at the level of the heart or the navel. First, perform the four prostrations, and then offer the water. Following that, for the incense, flowers, lamps, and perfumes, cultivate the conviction that they are utterly pure by reciting sarvadharma svabhāva śuddhāḥ. In order to make them vast, supreme, and to cause them to arise exactly as they have been dedicated, recite the following while scattering them upward from the hollowed palms, then holding them forward with the two thumbs extended upward, and then forming the mudrās resembling a conch: Oṃ sarva apāya viśodhani dharmatā dhūpaya de hūṃ phaṭ Oṃ sarva durgati pariśodhani puṣpa vilokane hūṃ phaṭ Oṃ sarva apāya viśodhani jñānālokakari hūṃ phaṭ Oṃ sarva apāya gati gandha āśani gandhavati hūṃ phaṭ By offering these while binding the respective mudrās, one should imagine that they are thoroughly satisfied and expanded. Then, perform the secret offering. Having clearly visualized oneself in the yoga of the samayasattva, perform the vajra dance: place the two vajra fists at the right and left hips in a graceful manner. While focusing the mind on bodhicitta and with great joy, bow slightly to the left with the crown of the head and sing these songs: Oṃ vajra lāsye Oṃ vajrasattva susaṃgraha Oṃ vajraratna manuttaram Oṃ vajradharma gāyane Oṃ vajrakarma karaṃbhava Thus, one should sing.

དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་བོར་ཕྲེང་བ་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བདག་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་འབྱུང་བར་སྨོན་པས། ། ཨོཾ་བཛྲ་མཱ་ལེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་མདོ་སྡེ་ཟབ་མོ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་འབྱུང་བ་ཡིད་ལ་སྨོན་པས། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་རང་གི་ཁ་ནས་ཚིག་འཐོན་པ་ལྟར་བྱས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་གཱི་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཡང་རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ཐལ་མོ་སྤྱི་བོར་སྦྱར་ཏེ། འགྲོ་བ་ལ་ངེས་པའི་ཚིག་ཏུ་ཆོས་སྟོན་པ་དང་། སྤྱོད་ལམ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་མཁས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོས་པས། ཨོཾ་བཛྲ་ནྲྀ་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་དེ་དག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པས་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དག་ཉིད་ལ་རང་རང་གི་མཆོད་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་དང་པོ་ཡོན་ཆབ་ཕུལ་ལ། དེ་ནས་གསང་བའི་མཆོད་པ་བརྗོད་དེ། གསང་བའི་མཆོད་པ་དེ་དག་གི་ཡོན་ཏན་ཡང་། འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་འཇོ་མ་བྱས་ནས་ཀྱང་། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་འཆིང་བྱེད་ཅིང་། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་གླུར་བླངས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་གར་གྱིས་མཆོད་བྱས་ནས། ། འདོད་པའི་དགའ་བ་དབང་བསྐུར་མཆོད། ། གླུ་དང་གར་གྱི་བདེ་བ་ལས། ། བདེ་བ་གཞན་ནི་ཡོད་མིན་ཏེ། ། དེ་ཕྱིར་གསང་མཆོད་འདི་བླ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ནས་བདུག་པ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པ་ཡང་རུང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་བ་ཊ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་རས་ཕུལ་ལ་སྙིམ་པ་མཛེས་པ་རབ་ཏུ་བརྐྱང་བའི་ཕྱག་རྒྱས་བཤོས་རྣམས།

Then, with the two vajra fists, one should make the gesture of holding a garland at one’s crown. Aspiring that the qualities of a buddha may arise for oneself and all sentient beings, one recites "Oṃ vajra māle" and so forth. Then, aspiring that the profound sūtras and other teachings may be explained for all wandering beings, one should make the two vajra fists as if words are emerging from one’s own mouth and recite "Oṃ vajra gīti" and so forth. Then again, in the manner of vajra dance, one should join the palms at the crown of the head and say, "May I become skilled in teaching the Dharma to beings through definitive terminology and in benefiting beings through various modes of conduct," while reciting "Oṃ vajra nṛti" and so forth. Alternatively, by displaying those mudrās, one should visualize them as making offerings to the deities themselves. Alternatively, first offer the water for the feet, then recite the secret offerings. Regarding the qualities of those secret offerings, the Āryatattvasaṃgraha states: "Having performed the vajra dance, And bound the vajra garland, Then having sung the vajra song, And made offerings with vajra dance, One offers the empowerment of the joy of desire. There is no other bliss than the bliss of song and dance; Therefore, this secret offering is unsurpassed." After that, it is also appropriate to offer incense and so forth. Then, reciting "Oṃ vajra vaṭa hūṃ," one offers the cloth, and with the mudrā of the beautifully extended cupped hands, one offers the food.

ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དབུལ་ལོ། ། སྔར་བཤད་པའི་ཡོན་ཆབ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བརྐྱང་བ་ལས་གུང་མོ་གཉིས་ནང་དུ་བཅུག་པས་དབུལ་ལོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་པུ་ར་པུ་ར་ཨ་བརྟ་ཡ་ཧོ་ཞེས་འདོན་ཅིང་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། རྟ་བབས་ལ་སོགས་པ་དབུལ་ལོ། ། གལ་ཏེ་མཆོད་པ་རྣམས་དངོས་སུ་མ་འབྱོར་ན། དེའི་ཚེ་མཆོད་པའི་གཟུགས་བརྙན་རྣམས་གྲོ་ག་ལ་སོགས་པ་ལ་བྲིས་ཏེ། དངོས་ཡིན་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་མཆོད་ཡོན་ཙམ་དུ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ལྟར་ནི་འཕགས་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལས། ཆེ་གེ་མོ་འདི་བཞེས་ཤིག་ཅེས། ། རྫས་ཀྱི་མིང་ནས་ཕྱུང་སྟེ་དབུལ། ། མ་འབྱོར་ན་ཡང་གཟུགས་བརྙན་རྣམས། ། བྱས་ནས་མཆོད་ཡོན་དབུལ་བར་བྱ། ། སྔགས་དང་མཆོད་པ་ཕུལ་བ་ཡི། ། ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་ཚོགས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་(གསུངསོ,གསུངས་སོ)། ། དེ་བཞིན་དུ་མཆོད་པ་ཇི་ལྟར་འབྱོར་པ་ཙམ་ཡིད་ཀྱིས་མཆོད་པ་དང་བཅས་ནས་མཆོད་པ་ཡང་། དེ་ཉིད་ལས། རྣམ་པ་ཀུན་ལ་མཁས་པ་ཡིས། ། རྟག་ཏུ་ཅི་འབྱོར་པས་ཀྱང་རུང་། ། ཡིད་ཀྱི་མཆོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཆོས་ཀྱི་ཐོག་མར་ཡིད་འགྲོ་ཞེས། ། ཐུབ་པ་ཆེན་པོས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། ཡིད་ནི་རབ་ཏུ་མཉམ་གཞག་ནས། ། ཆོ་ག་ལྷག་མ་བྱ་བར་བཤད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་ཅིང་། མཉམ་མེད་མི་གཡོ་མཉམ་ཉིད་མཆོག་གི་ཆོས་ཉིད་ཅན། ། ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བར་མཛད། ། ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་མཛད་པ། ། དྲི་མེད་མི་གཡོ་མཉམ་མེད་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅན། །

One should offer with the mantra beginning "Oṃ akāro" and so forth. The water for the face, as previously explained, is offered by extending the vajra-palms and tucking the two middle fingers inward. Reciting "Oṃ sarvavid pūra pūra avartaya ho," one should bind the Gaganagañja mudrā and offer the archways and other ornaments. If the actual offerings are not available, then one should draw the images of the offerings on birch bark or similar materials and offer them as the actual substances through intense visualization. Regarding this, the Āryasiddhikara states: "Reciting the name of the substance, offer it, saying: 'Please accept this [item]!' Even if it is not available, having made the images, one should offer the water for the face. By offering the mantras and the offerings, all the rituals will be complete." Likewise, even when offering whatever offerings are available together with mental offerings, the same text says: "The wise, in all circumstances, should always engage in the sublime mental offering, even if they have only whatever is available. The Great Sage has declared that the mind is the precursor to all phenomena. Having placed the mind in perfect meditative equipoise, the remaining rituals are to be performed." Then, holding the vajra and bell, [one recites]: "O you who possess the peerless, immovable, supreme nature of phenomena; the embodiment of compassion who dispels the suffering of wandering beings; the bestower of all accomplishments and infinite qualities; the stainless, immovable, peerless, and pure nature of phenomena."

ཡོན་ཏན་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་ཆ་ལའང་ཚད་མེད་དེ། ། དཔེ་ནི་ནམ་མཁའ་དང་ཡང་བསྒྲུན་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། ། དངོས་གྲུབ་མཐའ་ཡས་མཉམ་མེད་དཔེ་དང་བྲལ་བ་རྣམས། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ལ་དངོས་གྲུབ་ངེས་པར་སྩོལ་མཛད་པ། ། རྟག་ཏུ་དྲི་མ་མེད་པའི་ཐུགས་རྗེའི་ཤུགས་ལས་བྱུང་། ། སྨོན་ལམ་གྲུབ་པ་འགག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅན། ། འགྲོ་བའི་དོན་སྒྲུབ་རབ་ཏུ་བརྩོན་པ་མཐའ་ཡས་པས། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་རྣམ་པར་སྣང་། ། ཚད་མེད་ཚད་དང་བྲལ་བར་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་རྫོགས་པའི། ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གོ་འཕང་དམ་པ་བརྙེས་འགྱུར་དང་། ། ཁམས་གསུམ་རྣམས་ལ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་སྩོལ་མཛད་པ་ཡི། ། ཐུགས་རྗེའི་སྤྱོད་པ་མི་གཡོ་འགག་པར་ཡོད་མི་འགྱུར། ། ཨེ་མའོ་ཤིན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཆོས་ཉིད་མཆོག་དང་ལྡན། ། མཆོག་སྦྱིན་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་གོ་འཕང་མཆོག་བརྙེས་པ། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་ལ་རྟག་ཏུ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་སྩོལ་མཛད། ། མགོན་པོ་དུས་གསུམ་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་རབ་མཁྱེན་པ། ། དམ་ཚིག་མཆོག་གསུམ་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཞེས་གླུས་བསྟོད་ཅིང་། ནུས་ན་འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདུས་པའི་རྩ་བ་དང་། ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་ནས་གསུངས་པའི་རྗེ་བཙུན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པ་དབྱངས་སུ་བླངས་པས་བསྟོད་ཅིང་མཉེས་པར་བྱ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ན། རྒྱུད་འདི་ཉིད་ལས་གསུངས་པའི་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པས་བསྟོད་དོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་དོ། ། སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཞག་ལ། ཕྱི་རོལ་དུ་གཏོར་མ་རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་འཆད་པར་བྱེད་པས་སྦྱིན་ནོ། །

Even the most subtle fraction of your qualities is immeasurable; no example, not even space itself, can be compared to them. You bestow infinite, peerless, and incomparable accomplishments upon the realms of sentient beings. These arise from the force of your ever-stainless compassion. Possessing the nature of unceasingly fulfilled aspirations, you are perpetually manifest as the embodiment of great compassion through your boundless diligence in accomplishing the welfare of wanderers. Having attained the supreme state of a Sugata, which is utterly perfect, immeasurable, and beyond measure, your unwavering and unceasing compassionate activity grants the supreme accomplishment to all within the three realms. Ema! Possessing the supreme nature of the most excellent Dharma, you have attained the highest rank among the givers of boons. You perpetually bestow the supreme accomplishment upon all the three realms. Protector, who knows the three times without obscuration, grant me the supreme accomplishment of the Three Jewels and the supreme samaya. Thus, one should praise with this song. If one is able, one should praise and please [the deity] by chanting the One Hundred and Eight Names of the Venerable Vairocana as taught in the Root Tantra of the Gathering of Suchness and its subsequent tantras. If the deity is the Bodhisattva Vajrapāṇi, one should praise him with the One Hundred and Eight Names taught in this very tantra. Then, recite the hundred-syllable mantra. Having seated the supreme practice companion within the maṇḍala, one should offer an extensive outer torma as described [in the ritual].

དེ་ནས་ནང་དུ་འོངས་པ་བདག་ཉིད་འཇུག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མ་ཞུགས་ནས་ནི། ། མེ་ཏོག་ཐོགས་ཏེ་སྒོ་ཕྱོགས་འདུག། ཅེས་གསུངས་པ་ཡང་འདིར་དྲངས་ཏེ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བཟུང་བར་བྱ་བ་མདུན་དུ་བཞག་ལ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་པྲ་ཎ་མེ་ན་བཛྲ་བནྡ་ནཾ་ཀ་རོ་མི་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡན་ལག་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱག་ལན་གསུམ་བྱས་ལ་ཕྲེང་བ་དེ་བླངས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལན་བདུན་བསྐོར་བས། ཡང་ཕྱག་སྔ་མ་ལྟར་བྱས་ལ། མེ་ཏོག་དེ་བདག་པོ་ལ་ཕུལ་ཏེ་བླངས་ལ་རང་གི་སྤྱི་བོར་གདགས་སོ། ། དེ་ནས་པུསྟིའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཨ་ཞེས་པ་སྟོང་གིས་བདག་གམ་གཞན་ལ་ཕབ་ལ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་བྱེད་པའི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཕོ་བྲང་དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོ་འདིར། ། བདག་གིས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བགྱི། ། ཞེས་བཀའ་མནོས་ནས། བདག་དང་གཞན་དེས་སྨིན་པར་མཛད་པར་བསམས་ལ། སློབ་དཔོན་དུ་བདག་པོར་གྱུར་པ་ལས། སྡོམ་པ་དང་དབང་མ་ལུས་པ་བློ་ཡིས་བླངས་ཏེ། དེ་ནས། ཆགས་ཆེན་ལས་བྱུང་དེ་ཁོ་ན། ། འཁོར་ལོའང་གཟུགས་བརྙན་དག་དང་མཚུངས། ། ཨོཾ་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་མཚན་ལྡན་ཕྱིར། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པའི་མཆོག། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་རང་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རབ་གྲུབ་མཛོད། ། ཀུན་མཆོག་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལྷག་པའི་ལྷ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱལ། ། མི་འགྱུར་མཆོག་ཏུ་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། ཉེས་པ་མི་མངའ་རྟག་པའང་ཁྱོད། ། འདོད་ཆགས་ཀུན་གྱིས་རྗེས་སུ་མཉེས། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དགའ་བ་ཆེ། །

Then, in order to demonstrate the entry of oneself who has come inside, it is said: "Having entered as Vajradhātrī, holding a flower, one sits facing the door." This is also cited here: one should hold a flower garland with the mudrā of Sattvavajrī and place it before oneself. Reciting "Oṃ sarvatathāgatakāyavākcittapraṇāmena vajrabandanaṃ karomi," one performs three prostrations with the eight-limbed form to the maṇḍala. Taking that garland, one circumambulates the maṇḍala seven times. Again performing the previous prostrations, one offers the flower to the Lord, receives it back, and places it upon one's own crown. Then, with the pustikā mudrā and the syllable "A" a thousand times, one descends upon oneself or another. Having received the command: "I shall cause the disciple to enter here into this essence, the palace maṇḍala of all the Tathāgatas, which brings about the attainment of vajra wisdom," one should contemplate that oneself and the other are being ripened. From the master who has become the Lord, one mentally receives the vows and all the empowerments without exception. Then: "The reality arising from great passion is also like a reflection in a wheel. Oṃ, because you are endowed with the signs arising from space, the supreme without beginning or end, the nature of the Great Sattvavajra, may you grant the perfect accomplishment of Vajrasattva! You are the great supreme siddhi, the great lord, the supreme deity, the king of all Vajradharas; grant me the accomplishment of the supreme, unchanging state! You are faultless and eternal, pleased by all passions; you are great passion and great joy."

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་མཛོད། ། ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། གདོད་ནས་གྲོལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག། དབང་ཕྱུག་ཆེ་སོགས་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཆེར་བསྟོད་པས། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་བདག་བདག་མཛོད་ཅིག། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཁྱབ་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་ལ་གནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཕ་ཡིན་ཏེ། ། ཆགས་པའི་མཆོག་སྟེ་དམ་ཚིག་མཆོག། ཐབས་ཤེས་བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་བདེན་གང་གིས། ། བདེན་པ་འདི་ཡིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན། ། གཟུགས་བརྙན་གསལ་བའི་སློབ་མ་ཡིས། ། སྐྱོན་དང་བྲལ་བར་ཀུན་མཐོང་ཤོག། ཅེས་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བདེན་པ་དང་། དམ་ཚིག་གསུམ་གྱི་གླུ་དང་། ཡང་དེ་ཁོ་ན་དང་བདེན་པ་བསྒྲགས་སོ། ། གལ་ཏེ་ཞག་དུ་མར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་བྱེད་པའི་ཚེ་ན། གནས་སྐབས་དེར་དགེ་འདུན་ལ་མཆོད་སྟོན་གསོལ་བ་དང་། ཆོས་སྨྲ་བར་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རྒྱུད་ལས། སློབ་མ་དེ་བོས་བསྒོ་བ་ནི། ། འདི་ནི་བསོད་ནམས་ཞིང་ཡིན་ཞེས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། སྐྱོབ་པ་རྣམས་ནི་ཀུན་གྱིས་གསུངས། ། རྣམ་དག་ཡོན་ཏན་རྒྱས་པ་ཡི། ། དགེ་འདུན་ལ་ནི་ཀུན་གྱིས་ཕུལ། ། དགེ་འདུན་ལ་ཕུལ་འབྲས་བུ་ཆེ། ། སྐྱེས་བུ་མཁས་པ་གང་ཞིག་གིས། ། དགེ་འདུན་ལ་ནི་ཡོན་ཕུལ་ན། ། ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་མི་ཟད་པ། ། འཇིག་རྟེན་འཐད་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། དེ་བས་ཐམས་ཅད་མཐུན་པར་ནི།

May the Blessed One himself grant accomplishment! Supreme among all that is utterly pure, the Tathāgata liberated from the beginning, Samantabhadra, the self of all—grant me the accomplishment of a bodhisattva! Supreme among all great siddhis, through the mudrās of Maheśvara and the rest, and by the great praise of the accomplished Vajra, make me the Lord of Vajra-Arrogance! Pervading the minds of all sentient beings, dwelling in the hearts of all sentient beings, the father of all sentient beings, the supreme passion, the supreme samaya, the maṇḍala that is the nature of method and wisdom—by whatever truth that is wisdom, by this truth, may all the maṇḍalas be seen without fault by the disciples in whom the reflected images are clear. These are the proclamation of the truth of suchness, the song of the three samayas, and again the proclamation of suchness and truth. If the maṇḍala rites are performed over many days, at that time one should offer a feast to the Saṅgha and make offerings to the Dharma-preachers. As it is said in the Vairocanābhisambodhi Tantra: "The disciples are thus addressed: 'This is the field of merit,' so it has been taught by all the Protectors for the sake of all sentient beings. To the Saṅgha, whose pure qualities are vast, offerings should be presented by all. The fruit of offering to the Saṅgha is great; if a wise person offers a gift to the Saṅgha, they will be born in the world with inexhaustible great wealth. Therefore, in harmony with all..."

། སེམས་ལ་དགའ་བ་བསྐྱེད་ནས་སུ། ། སངས་རྒྱས་བསྔགས་པའི་དགེ་འདུན་ལ། ། ཅི་ནུས་པས་ནི་མཆོད་སྟོན་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ལ་བྱ་བའི་རྒྱུད་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་། ། དེ་ནས་བླ་མའི་ཅི་འབྱོར་པས། ། འཕགས་པ་དགེ་འདུན་མཆོད་སྟོན་གསོལ། ། ཡང་ན་སློབ་མ་བྱེད་དུ་གཞུག། གལ་ཏེ་མི་འབྱོར་པར་གྱུར་ན། ། དགེ་འདུན་གྱིས་ནི་བསྐོས་པ་ཡིན། ། དགེ་སློང་དག་ལ་མཆོད་སྟོན་གསོལ། ། ཡང་ན་སངས་རྒྱས་མཆོད་པའམ། ། དགེ་འདུན་དག་ལ་ཡོན་ཡང་དབུལ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཕྱོགས་བཞིར་ཆོས་ཀློག་བཞི་བཞག་ནས། ། དེ་ལ་ཤར་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ནི། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་གཞག། བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་གཞག་པ་ནི། ། གསེར་འོད་དམ་པའི་མདོ་སྡེ་ཡིན། ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གཞག་པ་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསང་བའི་མདོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྡོང་པོ་བཀོད། ། ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་བཞག་ནས་སུ། ། གུས་པར་དེ་དག་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་ཀྱི་དུས་ཐ་མ་ཞག་གསུམ་དུ་བྱེད་ན་དེ་དག་འཇུག་པའི་ཉི་མ་སྔ་དྲོ་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཆོས་བསྒྲགས་པས་བསྲུང་བ་ནི། ཕྱིའི་ས་སྦྱང་བ་ནས་བཟུང་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུས་པའི་བར་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་སློབ་མ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པར་བྱས་ནས་གཏོར་མ་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་འབྱུང་པོ་ཀུན་གྱི་གཏོར་མ་བྱ། ། སེམས་ཅན་བཀྲེས་ཤིང་སྐོམ་ལ་གདུང་བ་དང་། ། ཕྱོགས་ལ་གནས་པ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་བརྟག། དེ་ཡི་གཏོར་མ་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བྱ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ།

"Having generated joy in the mind, one should offer a feast to the Saṅgha praised by the Buddha to the best of one's ability." Thus it is said. Furthermore, from other Action Tantras: "Then, with whatever is available, the guru should offer a feast to the noble Saṅgha, or else have the disciples do so. If it is not possible, the Saṅgha should appoint someone to offer the feast to the monks. Alternatively, one should make offerings to the Buddha or present gifts to the Saṅgha." Thus it is said. "Having placed four readers of the Dharma in the four directions: in the eastern direction, place the Prajñāpāramitā; in the northern direction, place the Suvarṇaprabhāsa-sūtra; in the western direction, place the Tathāgataguhyaka-sūtra and the Gaṇḍavyūha; and in the southern direction, having placed them, one should worship them with devotion." Thus it is said. If the activities of the maṇḍala are performed over a period of three days, these should be done on the morning of the first day of entry. Alternatively, the protection through the proclamation of the Dharma should be performed from the purification of the external site up until the dissolution of the maṇḍala. Then, as will be explained below, the disciples should be introduced. Having thus prepared the maṇḍala, in order to give the torma offerings: "Then, one should offer the torma to all the spirits; one should examine those spirits dwelling in the directions who are tormented by hunger and thirst, and prepare the torma for them accordingly." Thus it is stated.

དེ་ཡང་དང་པོ་ནི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་མང་པོས་མིའི་འགྲོ་བ་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་ཚིམ་པར་བྱ་སྟེ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་གཞོན་ནུ་འཁྲིག་པ་བསྟེན་མི་ནུས་པ་རྣམས་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འབྱུང་པོ་ཀུན་གྱི་གཏོར་མ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། གཏོར་མའི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ད་ནི་གཏོར་མ་རྒྱས་པའི་ཆོ་ག་བདག་གིས་འདིར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་གཏོར་མ་ཤིང་རྟ་གང་ལའང་ཉུང་ཟད་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཇི་ལྟར་འབྱོར་པ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཁྱེར་ལ་བསྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞག་སྟེ། སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱིན་ནོ། ། དང་པོར་སྒྲུབ་པ་པོས་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ལན་བདུན་གྱིས་བསྲུངས་ཏེ། དེ་ནས་གཏོར་མ་དེར་མར་མེ་དང་མེ་ཏོག་དང་། བདུག་པ་དང་བྱུག་པ་དང་བཤོས་རྣམས་བཙལ་ལ་ལག་ཏུ་སྤོས་ཐོགས་ཏེ། པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ལ། ཡིད་དོན་ལ་བསྡུས་ཏེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་བརྗོད་དོ། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་གནོད་སྦྱིན་ལྟོ་འཕྱེ་གྲུལ། ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་འདབ་བཟང་ལུས་སྲུལ་པོ། ། དྲི་ཟ་སྲིན་པོ་གདོན་གྱི་རིགས་རྣམས་དང་། ། གང་དག་ས་ལ་གནས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་ཅན། ། བུ་སྨད་བཅས་ཤིང་གཡོག་འཁོར་བཅས་རྣམས་ལ། ། བདག་ནི་པུས་མོ་ས་ལ་བཙུགས་ནས་སུ། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་ཁྱེད་ལ་གསོལ་འདེབས་ཀྱིས། ། གསན་ནས་ཕན་གདགས་ཕྱིར་ནི་འདིར་སྤྱོན་ཅིག། འབྱུང་པོ་གང་དག་རི་རབ་སྟེང་གནས་དང་། ། དགའ་བའི་ཚལ་དང་ལྷ་ཡི་གནས་རྣམས་དང་། ། ཤར་ནུབ་རི་དང་ཉི་ཟླའི་ཁྱིམ་རྣམས་དང་། ། རི་བོ་ཀུན་ལ་གང་དག་གནས་པ་དང་། ། ཆུ་བོ་ཀུན་དང་ཆུ་ཡི་མདོ་རྣམས་དང་། །

Regarding that, first, one should satisfy the human beings as much as possible with an abundance of food and drink, and in particular, satisfy the young boys and girls who are unable to engage in sexual intercourse. Then, one should perform the offering cakes (torma) and so forth for all the elemental spirits (bhūta). If one asks what the manner of the offering cake is, I shall now describe the extensive ritual for the offering cake here. Whether it be a cartload or even a small amount of the offering cake as previously explained, one should carry it outside according to one's means. Having placed the supreme practice companion within the maṇḍala, the master himself should offer it. First, the practitioner should protect it by reciting the mantra of the Noble Amṛtakuṇḍalī seven times. Then, having sought out lamps, flowers, incense, ointments, and food for that offering cake, and holding incense in the hand, one should rest the right knee on the ground, concentrate the mind on the objective, and recite this verse: Gods, asuras, yakṣas, mahoragas, kumbhāṇḍas, Garuḍas, suparṇas, and kaṭapūtanas, Gandharvas, rākṣasas, and the various classes of demons, And those with miraculous powers who dwell upon the earth— Together with your wives and your retinues of servants, I, having placed my knee upon the ground, With palms joined, make this request to you: Having heard me, come here for the sake of bestowing benefit! Those elemental spirits who dwell upon the summit of Mount Meru, In the Joyful Grove and the abodes of the gods, On the eastern and western mountains and the mansions of the sun and moon, And those who dwell upon all the mountains, In all the rivers and at the confluences of waters,

རིན་ཆེན་གནས་ན་ལྷག་པ་གང་གནས་དང་། ། མཚོ་དང་རྫིང་དང་ལྟེང་ཀ་ཆུ་ངོགས་དང་། ། གཡའ་ཆུ་གསིལ་མ་ཅན་ན་གང་གནས་དང་། ། གྲོང་དང་ཕྱུགས་ལྷས་གྲོང་ཁྱེར་སྟོང་པ་དང་། ། ཁང་སྟོང་དང་ནི་ལྷ་ཡི་ཁང་པ་དང་། ། གཙུག་ལག་ཁང་དང་མཆོད་རྟེན་གནས་དག་དང་། ། དཀའ་ཐུབ་གནས་དང་གླང་ཆེན་བྲེས་དང་ནི། ། རྒྱལ་པོའི་དཀོར་ཁང་དག་ན་གང་གནས་དང་། ། ལམ་སྲང་མདུན་ཁང་དང་ནི་བཞི་མདོ་དང་། ། གང་དག་ལམ་པོ་ཆེ་དང་ཤིང་གཅིག་དྲུང་། ། དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་ནགས་ཚལ་ཆེན་པོ་དང་། ། སེང་གེ་དྲེད་དང་གཅན་གཟན་གནས་དག་དང་། ། འབྲོག་ཆེན་འཇིགས་སུ་རུང་བར་གང་གནས་དང་། ། གང་དག་གླིང་མཆོག་རྣམས་ལ་གནས་པ་དང་། ། ལྷུན་པོ་དུར་ཁྲོད་དག་ན་གནས་པ་རྣམས། ། རབ་ཏུ་དགྱེས་ཤིང་གོ་བར་གྱུར་ནས་སུ། ། བསྟོད་དང་གཏོར་མ་མར་མེ་གུས་ཕུལ་བ། ། འདི་དག་བཞེས་ཏེ་བཏུང་ཞིང་བསྣམས་སུ་གསོལ། ། ལས་འདི་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མཆིས་པར་མཛོད། ། ཅེས་བརྗོད་ལ་གཏོར་ཏེ། དེ་ཕྱོགས་ཀྱི་གཏོར་མ་བྱའོ། ། དེ་ཡང་། དེ་ལྟར་གདོན་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ནས་སུ། ། དེ་དག་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། སྔ་མ་ལྟར་པུས་མོ་བཙུགས་ཏེ། སྤོས་སྣོད་ཐོགས་ལ། དབང་པོ་འབྱུང་པོའི་གདོན་དང་བཅས་པ་ཡིས། ། གཏོར་མ་ཕུལ་བ་འདི་དག་བཞེས་སུ་གསོལ། ། མེ་དང་གཤིན་རྗེ་སྲིན་པོ་ཆུ་བདག་དང་། ། རླུང་དང་ལུས་ངན་འབྱུང་པོ་གདོན་དང་བཅས། ། སྟེང་གི་ཉི་ཟླ་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་དང་ས་ཡི་ཀླུ་རྣམས་དང་། ། རི་ཡི་ལྷ་དང་གནོད་སྦྱིན་ཚོགས་རྣམས་ལ། ། རབ་ཏུ་དགྱེས་པ་ཡིས་ནི་བཞེས་ནས་ཀྱང་། །

Those who dwell in the abodes of jewels, and those who dwell in lakes, ponds, pools, and riverbanks; those who dwell in mountain streams and cool springs; those in villages, cattle pens, empty cities, empty houses, and the dwellings of gods; in monasteries, stūpa sites, and places of asceticism; in elephant stables and royal treasuries; those who dwell in streets, courtyards, and crossroads; those on great highways and at the foot of solitary trees; in great charnel grounds and great forests; in the haunts of lions, bears, and wild beasts; those who dwell in terrifying great wildernesses; those who dwell on the supreme continents; and those who dwell on Mount Meru and in the charnel grounds—having become thoroughly delighted and understanding, please accept, drink, and smell these offerings of praise and torma respectfully presented. May the fruits of these actions be realized. Having spoken thus, one should cast the torma and perform the torma offering for those directions. Furthermore, it is said: "Having thus made offerings to the spirits, one should then make offerings to the guardians of the directions." As before, kneeling and holding an incense burner, one says: "Indra, together with the spirits and demons, please accept these offered tormas. Agni, Yama, Rākṣasa, Varuṇa, Vāyu, Kubera, together with the spirits and demons; the sun and moon above, the Great Brahmā, all the gods, the nāgas of the earth, the mountain deities, and the hosts of yakṣas—having accepted these with great delight..."

རང་རང་ཕྱོགས་སུ་ལེགས་པར་བཞུགས་ནས་སུ། ། རང་གི་བུ་སྨད་མཛའ་བཤེས་གཉེན་འདུན་དང་། ། ནང་མི་དམག་དང་དཔུང་བཅས་ཐབས་ཅིག་ཏུ། ། མེ་ཏོག་དྲི་དང་བྱུག་པ་གཏོར་མ་བཅས། ། འདི་རྣམས་བཏུང་ཞིང་ལེགས་པར་གསོལ་ནས་ཀྱང་། བདག་གི་ལས་འདི་འབྲས་བུ་མཆིས་པར་མཛོད། ། ཅེས་པས་སོ། ། དེ་ནས་བསྟོད་པ་ཡང་བྱ་སྟེ། དབང་པོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་བའི་ལྷ། ། ལྷ་ཡི་རྒྱལ་པོ་གདོན་གྱི་བདག། ཤར་ཕྱོགས་གདོན་གྱི་ཚོགས་བཅས་ལ། ། མཆོད་པ་བགྱིད་ཅིང་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ། ། མེ་སྟེ་བསྲེག་བྱ་ཟ་བའི་ལྷ། ། འབྱུང་པོའི་རྒྱལ་པོ་གདོན་གྱི་བདག། ཕྱོགས་མཚམས་གདོན་གྱི་ཚོགས་བཅས་ལ། ། མཆོད་པ་བགྱིད་ཅིང་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ། ། གཤིན་རྗེ་བེ་ཅོན་ཐོགས་པའི་ལྷ། ། ལྷ་ཡི་རྒྱལ་པོ་གདོན་གྱི་བདག། བདག་གིས་གདོན་གྱི་ཚོགས་བཅས་ལ། ། མཆོད་པ་བགྱིད་ཅིང་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ། ། བདེན་དང་བྲལ་བ་ལེགས་ལྡན་ལྷ། ། སྲིན་པོའི་རྒྱལ་པོ་གདོན་གྱི་བདག། སྣ་ཚོགས་གདོན་གྱི་ཚོགས་བཅས་ལ། ། མཆོད་པ་བགྱིད་ཅིང་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ། ། ཞགས་པ་ཐོགས་པ་ཆུ་ཡི་ལྷ། ། བདེན་པ་བསྲུང་བ་གདོན་གྱི་བདག། ནུབ་ཕྱོགས་གདོན་དང་བཅས་པ་ལ། ། མཆོད་པ་བགྱིད་ཅིང་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ། ། རླུང་སྟེ་སྲོག་ཀྱང་འཛིན་པའི་ལྷ། ། ཚིག་སྲུང་གདོན་གྱི་བདག་པོ་སྟེ། ། རླུང་གི་གདོན་གྱི་ཚོགས་བཅས་ལ། ། མཆོད་པ་བགྱིད་དེ་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ། ། གནོད་སྦྱིན་ལག་ན་དབྱུག་ཏོ་ཐོགས། ། ནོར་སྲུང་གདོན་གྱི་བདག་པོ་སྟེ། ། བྱང་ཕྱོགས་གདོན་དང་བཅས་པ་ལ། ། མཆོད་པ་བགྱིད་ཅིང་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ། ། དབང་དང་ལྡན་པ་འདྲེན་པའི་ལྷ། ། བགེགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་གདོན་གྱི་བདག།

Having each settled well in their respective directions, together with their wives, children, friends, kinsmen, retinues, armies, and forces, and having partaken of and properly consumed these flowers, perfumes, ointments, and offering cakes, may you cause this rite of mine to bear fruit. Thus it is said. Then, one should also offer praise: To the god who wields the vajra, the king of gods and lord of spirits, together with the hosts of spirits of the eastern direction—to you I make offerings and prostrate. To the god who is fire, the consumer of the burnt offering, the king of elemental spirits and lord of spirits, together with the hosts of spirits of the intermediate directions—to you I make offerings and prostrate. To the god Yama, who wields the club, the king of gods and lord of spirits, together with the hosts of spirits of the southern direction—to you I make offerings and prostrate. To the god of the "Devoid of Truth" (Nairṛta), the auspicious one, the king of rākṣasas and lord of spirits, together with the hosts of various spirits—to you I make offerings and prostrate. To the god of water who wields the noose, the protector of truth and lord of spirits, together with the spirits of the western direction—to you I make offerings and prostrate. To the god who is wind, the sustainer of life, the protector of speech and lord of spirits, together with the hosts of wind spirits—to you I make offerings and prostrate. To the yakṣa who wields the staff, the protector of wealth and lord of spirits, together with the spirits of the northern direction—to you I make offerings and prostrate. To the powerful one, the leading god, the king of obstructors and lord of spirits—

དབང་ལྡན་ཕྱོགས་ཀྱི་གདོན་བཅས་ལ། ། མཆོད་པ་བགྱིད་ཅིང་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ། ། འོག་གི་ཀླུ་སྟེ་ས་ཡི་ལྷ། ། ས་འཛིན་ལག་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། དམ་ཚིག་ཤེས་པའི་གདོན་བཅས་ལ། ། མཆོད་པ་བགྱིད་ཅིང་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ། ། སྟེང་གི་ལྷ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་དང་། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་གཟའ་ཆེན་པོ། ། གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་བཅས་པ་ལ། ། མཆོད་པ་བགྱིད་ཅིང་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་གཏོར་མ་ཕུལ་བའི་ཡོན་ཏན་ནི་འཕགས་པ་དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པའི་རྒྱུད་ལས། དེ་ལྟར་གང་ཞིག་མཚན་མོ་རྒྱུ་བ་ལ། ། གཏོར་མ་གཏོང་བའི་ལས་རྣམས་བྱེད་པ་དེ། ། དངོས་གྲུབ་ཤིན་ཏུ་མྱུར་ཞིང་གེགས་ཀྱང་མེད། ། ཡིད་དུ་འོང་བའི་འདོད་པའང་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་གཏོར་མ་དེ་དག་རང་རང་གི་ཕྱོགས་སུ་གཏོར་ཏེ། སྤོས་ཆུ་ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐིལ་དུ་བླུགས་ལ་མིག་གིས་བལྟས་ཏེ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བ་ལན་བདུན་བཟླས་པས་རང་གི་སྤྱི་བོར་བླུགས་པས་བསངས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འགྲོ་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཚུལ་འདིས་གཏོར་མ་སྦྱིན་ཏེ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་བྱུང་ནས་སུ། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། འབྲས་ཡོས་ཏིལ་དང་ཆུར་བཅས་ཤིང་། ། འབྲས་ཆན་དང་ནི་མེ་ཏོག་བཅས། ། སྲན་ཆེན་དག་ཀྱང་མང་དུ་བླུགས། ། སྣུམ་དང་ལོ་མ་དག་དང་བཅས། ། དེ་ལྟར་སློབ་མ་སློབ་དཔོན་གྱི། ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་བླངས་ནས་སུ། ། དགའ་ཞིང་ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་དུ་གཏོར། ། བདུག་སྤོས་མཆོད་ཡོན་བཅས་པ་སྦྱིན། ། དང་པོ་དབང་ལྡན་ཕྱོགས་སོང་ནས། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་གཏོར་མ་བྱ། ། དབང་དང་ལྡན་པ་གཞུ་ཅན་ནི། ། ཚོགས་དང་བཅས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། །

"To the spirits of the Ishāna direction, I make offerings and prostrate. To the nāgas below, the deities of the earth, the great Earth-Holders, and the spirits who know the samaya, I make offerings and prostrate. To all the hosts of gods above, the moon, the sun, the great planets, and the planets and constellations, I make offerings and prostrate." Thus it is said. Regarding the qualities of offering the torma in this way, the Āryasubāhuparipṛcchā-tantra states: "Whoever performs the activity of offering torma to those who roam at night will attain accomplishments very swiftly and without obstacles, and will also obtain delightful desires." Then, having scattered those tormas in their respective directions, pour scented water into the palm of the left hand, look at it, and recite the mantra of Amṛtakuṇḍalī seven times. By pouring it over one's own crown, one purifies oneself and should then proceed to the maṇḍala. Alternatively, the torma may be given in this manner: "Then, having gone outside, one should offer the torma while in meditative equipoise. It should consist of parched rice, sesame, and curd, along with cooked rice and flowers. Add many large beans, as well as oil and leaves. Thus, the disciple and the master, taking it with both hands, should joyfully scatter it in all directions and offer incense and drinking water. First, having gone to the Ishāna direction, one should perform the torma offering according to the ritual. To the powerful one who holds the bow, together with his retinue, one should make the offering."

དེ་ནས་དབང་པོའི་ཚོགས་བཅས་ལ། ། གསང་སྔགས་ཞེས་པས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སྔགས་པ་གཏོར་མ་ལ་མཁས་པས། ། མེ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། དེ་ནས་གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་དག་ཏུ། ། སྔགས་པ་མཁས་པས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བདེན་བྲལ་ཚོགས་བཅས་ལ། ། གསང་སྔགས་ཞེས་པས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཆུ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་ཀླུ་རྣམས་ནི། ། བདག་པོར་བཅས་ལ་དེ་བཞིན་དུ། ། ཙུནྡི་གནས་ལ་གནས་པ་ཡི། ། སྔགས་རིགས་པས་ནི་ཚུལ་བཞིན་སྦྱིན། ། དེ་ནས་རླུང་གི་ཕྱོགས་སོང་ནས། ། རླུང་གི་ཕྱོགས་དང་བཅས་པ་ལ། ། རང་གི་མིང་ནས་སྨོས་ནས་སུ། ། སྔགས་པས་གཏོར་མ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་སོང་ནས་ནི། ། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་འདོད་བྱས་ལ། ། ཡིད་ནི་རབ་ཏུ་དང་བཅས་ནས། ། གནོད་སྦྱིན་རྣམས་ལ་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། སྲིན་པོ་རྣམས་དང་ཤ་ཟ་དང་། ། འབྱུང་པོ་ཤ་རྗེན་ཟ་བ་དང་། ། སེམས་ཅན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ལ། ། མཁས་པས་གཏོར་མ་གཏོང་བར་བྱ། ། བློ་ལས་གང་དང་གང་དྲན་པ། ། དེ་ན་གནས་པའི་སེམས་ཅན་ནི། ། ལྗོན་ཤིང་གེལ་པ་ལ་གནས་པ། ། དེ་དང་དེ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱིན། ། དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་རུ་དྲ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། དབང་པོའི་ཕྱོགས་སུ་ཥ་ཀྲ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། མེའི་ཕྱོགས་སུ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་བ་ཡ་བཻ་ཡ་སྭ་ཏ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། སྲིན་པོའི་ཕྱོགས་སུ་རཱཀྵ་ས་ཨ་དྷི་པ་ཏ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཆུའི་ཕྱོགས་སུ་མེ་ཀ་ད་ཤ་ན་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་བ་ཡ་བེེ་སྭཱ་ཧཱ། ལུས་ངན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ཡཀྵ་བིདྱ་དྷ་ར་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། སྲིན་པོ་རྣམས་ལ་ཀྲཾ་ཀ་རེ་སྭཱ་ཧཱ། ཤ་ཟ་རྣམས་ལ་པི་ཙི་པི་ཙི་སྭཱ་ཧཱ། འབྱུང་པོ་རྣམས་ལ་གུང་གུང་སྭཱ་ཧཱ།

Then, to the assembly of Indra, one should give with the secret mantra. The mantra practitioner, skilled in the torma offering, should offer the torma in the direction of Fire. Then, in the direction of Yama, the skilled mantra practitioner should give. Then, to the assembly of Nirṛti, one should give with the secret mantra. In the direction of Water, to the nāgas together with their lord, likewise, and to those dwelling in the abode of Cundi, the mantra-knower should give in the proper manner. Then, having gone to the direction of Wind, to the direction of Wind and its attendants, the mantra practitioner should give the torma while pronouncing their own names. Having gone to the northern direction and desiring the supreme siddhi, with a mind full of great faith, one should give the torma to the yakṣas. To the rākṣasas, the piśācas, the bhūtas who eat raw flesh, and to various kinds of sentient beings, the skilled one should send the torma. Whatever beings are remembered by the mind, those beings dwelling there—those dwelling in trees and thickets—one should give to each of them. To the direction of Īśāna: rudraya svāhā. To the direction of Indra: śakraye svāhā. To the direction of Agni: agnaye svāhā. To the direction of Yama: vayave svataye svāhā. To the direction of Rākṣasa: rākṣasādhipataye svāhā. To the direction of Water: mekadaśanaye svāhā. To the direction of Wind: vayave svāhā. To the direction of Kubera: yakṣavidyādharāya svāhā. To the rākṣasas: kṛṅkare svāhā. To the piśācas: picipi svāhā. To the bhūtas: guṅguṅ svāhā.

ཀུན་དུ་གཏོར་མ་བྱིན་ནས་ནི། ། ལག་པ་ལེགས་པར་བཀྲུས་ནས་སུ། ། ཉེ་རེག་ཚུལ་བཞིན་བྱས་ནས་ནི། ། དེ་ནས་ནང་དུ་འཇུག་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་ན་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་པའི་གཏོར་མ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཁྱེར་ལ། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨ་ཎཱཾ་ཨདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱ་ཏ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་སྒྲ་ཆེན་པོ་ལན་གསུམ་བརྗོད་ལ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་བསྔོས་ཏེ་གཏོར་རོ། ། ཡང་ན་ལུགས་འདིས་གཏོར་མ་སྦྱིན་ཏེ། དང་པོར་མཎྜལ་ཟླུམ་པོ་ཁྲུ་གང་ཡན་ཆད་བཅུ་ཕྱོགས་བརྒྱད་དུ་བྱེད་དུ་བཅུག་ལ། མཎྜལ་རེ་རེའི་སྟེང་དུ་གཏོར་མ་སྔར་བཤད་པ་བཞག་ལ། དེ་ནས་དང་པོར་སྤྱན་དྲང་སྟེ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་བསྟན་ཅིང་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ཏེ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་དང་བདུག་པ་དང་། མར་མེ་དང་བྱུག་པ་ཕུལ་ལ་ཨ་ཀཱ་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་ཤར་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ་གསུམ་གཏོར་ལ། ཡང་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ཏེ་སླར་གཏང་ངོ་། ། དེ་ལ་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་འདི་རྣམས་ཡིན་ཏེ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ཏེ། རྐང་པ་གཡས་པ་བརྐྱང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འདུག་ནས། ལག་པ་གཡོན་པ་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ། གཡས་པ་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟ་ཟུར་ལོགས་སུ་བཞག་སྟེ། གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུས་སྤྱན་དྲང་བ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ལ་མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུར་མ་བྱས་པ་ནི། བརྒྱ་བྱིན་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྐང་པ་གཡོན་བརྐྱང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འདུག་ལ། སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས། མཛུབ་མོ་བརྐྱང་བ་ནི་སླར་བཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ནས་འདིའི་སྔགས་ནི་ན་མོ་བཛྲ་ས་ཙ་དི་ཤི་བཛྲ་པཱ་ཎི་རཀྵ་རཀྵ་སྭཱ་ཧཱ།

"Having offered the bali everywhere, and having thoroughly washed one's hands, and having performed the ritual rinsing (upaspṛśana) in the proper manner, one should then enter within." Alternatively, one may take the bali for all spirits outside and, reciting the mantra oṃ akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām adyānutpannatvāt oṃ āḥ hūṃ phaṭ svāhā three times in a loud voice, dedicate it to all wandering beings and scatter it. Alternatively, according to this tradition, one should offer the bali as follows: first, have a circular maṇḍala of at least one cubit in size prepared in the eight directions. Upon each maṇḍala, place the bali cakes as previously described. Then, first invite the deities, and then present the samaya, the water for the feet, and the offerings of fragrance, flowers, incense, lamps, and ointments. Reciting the akāra mantra and so forth, offer three bali cakes starting from the eastern direction. Again, present the water for the feet and so forth, and then dismiss them. Regarding this, the mantras and mudrās are as follows: facing the eastern direction, sit in the posture with the right leg extended. Form the vajra mudrā with the left hand, and place the right hand in the vajra mudrā at the side of the hip. Inviting [the deity] with the right index finger acting as a hook is the mudrā for inviting Śakra. In that same position, without making the index finger a hook, it is the samaya mudrā of Śakra. Sitting in the posture with the left leg extended, extending the index finger from the inviting mudrā is the mudrā for dismissal. Then, the mantra for this is: namo vajrasacadiśi vajrapāṇi rakṣa rakṣa svāhā.

མེའི་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ནས། ལག་པ་གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་ཟླུམ་པོར་བཀུག་སྟེ། གུང་མོའི་ཚིགས་གསུམ་པར་བཙུགས་ལ། མཐེ་བོ་ལག་མཐིལ་དུ་གཞག་པ་ནི་མེ་ལྷ་སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དགུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཐེ་བོང་ངོས་ལ་མཛུབ་མོ་བཙུགས་པ་ནི། མེ་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལ་མཛུབ་མོ་མཐེ་བོའི་ངོས་ལ་བཙུགས་ཏེ་ཕྱིར་དྲག་ཏུ་བརྐྱང་བ་ནི་སླར་བཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེའི་སྔགས་ནི་ཨགྣེ་ཨ་ཧ་ཀ་པ་ལི་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ། ད་ཧ་ནི་ཁི་ཐོ་ལི་བི་རཱུ་པཱཀྵ་སྭཱ་ཧཱ། གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ནས་སྙིམ་པ་མདུན་དུ་བཞག་སྟེ། སོར་མོ་ཕན་ཚུན་བསྣོལ་ལ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ནས། སྲིན་ལག་གཉིས་བསྒྲེངས་ཏེ་གཤིབས་ལ་གཡབས་ཏེ། ནང་དུ་གཞུག་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་དགུག་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྲིན་ལག་གཉིས་ཕྱི་རོལ་དུ་ཤིན་ཏུ་གཤིབས་ཏེ་བསྒྲེངས་ལ་སྙིང་གར་གཞག་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། འདི་ཉིད་ལས་སྲིན་ལག་སྦྱར་བ་ནི་སླར་བཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་ནི་ས་མ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་རྐང་པ་མཉམ་པར་འདུག་ལ། ལག་པ་གཡས་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པ་ལས། མཛུབ་མོ་དང་གུང་མོ་རལ་གྲི་འདྲ་བར་གཤིབས་ལ་བསྒྲེང་སྟེ་གཞག། ལག་པ་གཡོན་པའང་དེ་ལྟར་བྱས་ཏེ་སྟ་ཟུར་ཕྱོགས་སུ་བཞག་ལ་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་བཀུག་སྟེ་གཡབ་པ་ནི་བདེན་བྲལ་དགུག་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་ལག་པ་གཡོན་པ་སྟ་ཟུར་ཕྱོགས་སུ་རལ་གྲི་འདྲ་བར་གཞག་པ་ནི་བདེན་བྲལ་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དགུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཛུབ་མོ་བརྐྱང་བ་ནི་སླར་བཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

Facing the direction of fire, bend the right index finger into a circle and place it upon the third joint of the middle finger, while resting the thumb in the palm; this is the mudrā for inviting the fire deity. From the mudrā of summoning, placing the index finger against the side of the thumb is the samaya mudrā of the fire deity. In that same mudrā, placing the index finger against the side of the thumb and then extending it forcefully outward is the mudrā for dismissal. The mantra for this is: agne aha kapali jvala jvala daha nikhitoli virūpākṣa svāhā. Facing the direction of Yama, place the hollowed palms in front, interlace the fingers, and clench them into fists. Extend the two ring fingers, align them, and wave them while drawing them inward; this is the mudrā for summoning Yama. Extending the two ring fingers very closely together and placing them at the heart is the samaya mudrā. Joining the ring fingers in this same position is the mudrā for dismissal. The mantra is: samaya svāhā. Standing with feet even in the direction of Nirṛti, clench the right hand into a fist. Align and extend the index and middle fingers like a sword, and place them there. Do the same with the left hand, placing it at the hip; then bend the left index finger and wave it; this is the mudrā for summoning Nirṛti. In that same mudrā, placing the left hand at the hip like a sword is the samaya mudrā of Nirṛti. Extending the index finger from the summoning mudrā is the mudrā for dismissal.

སྔགས་ནི་སརྦ་བྷུདྡྷ་བ་ཡ་ཀ་ཡ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཆུ་ལྷའི་ཕྱོགས་སུ་རྐང་པ་མཉམ་པར་འདུག་ལ། ལག་པ་གཡས་པ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ལ་མཐེ་བོ་དང་། མཛུབ་མོ་གཅིག་ཏུ་སྦྱར་ལ། ཞགས་མིག་ལྟར་བྱས་ཏེ་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་ཡང་དེ་ལྟར་བྱས་ལ་སྙིང་གར་བཞག་སྟེ། གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུ་འདྲ་བར་བྱས་པ་ནི་དགུག་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལ་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཚུལ་དུ་བཞག་པ་ལས་ཞགས་མིག་ལྟར་བྱས་པ་ནི་ཆུ་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གཡོན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཛུབ་མོ་སླར་བཏང་བ་ནི་སླར་བཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་ནི་ཏི་ཏི་བ་ཏི་ཏི་ཏི་ཤི་ཁི་ཏུ་ལི་བི་རཱུ་པཱཀྵ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། རླུང་ལྷའི་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ཏེ་འདུག་ལ། ལག་པ་གཡོན་པ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ཏེ། གུང་མོ་བསྒྲེང་བའི་ཚིགས་དང་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་བའི་ཐོར་ཏོ་བཙུགས་ལ་ལག་པ་གཡས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ། སྟ་ཟུར་ལོགས་སུ་གཞག་ཅིང་མཐེ་བོང་བསྒུལ་བ་ནི་རླུང་ལྷ་སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཞག་པ་ནི་རླུང་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཐེ་བོང་བརྐྱང་བ་ནི་སླར་བཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་ནི་ཨོཾ་སྭ་ས་ཁ་ཁ་ཁ་ཁུ་ཁུ་ཁུ་སྭཱ་ཧཱ། ལུས་ངན་ལ་མངོན་དུ་བལྟས་ཏེ་འདུག་ནས་ལག་པ་གཉིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ལ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་པ་ནང་དུ་བཟློག་སྟེ། མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་གཤིབས་ལ་བརྐྱང་། དེའི་རྒྱབ་ཏུ་སྲིན་ལག་གཉིས་སོ་སོར་བཞག་ནས་གུང་མོ་གཉིས་དེ་ལྟར་བཀུག་སྟེ་གཡབ་པ་ནི་ལུས་ངན་སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

The mantra is: sarvabuddhavayakāya kuru svāhā. Stand with feet together in the direction of Varuṇa. Form a fist with the right hand, joining the thumb and index finger together like the eye of a noose. Form the left fist in the same way and place it at the heart; then, making the left index finger like a hook is the mudrā for summoning. In that same mudrā, placing the left index finger in the manner of a fist and making it like the eye of a noose is the samaya mudrā of Varuṇa. Releasing the index finger from the left mudrā is the mudrā for dismissal. The mantra is: titi vatiti tiśikhituli virūpākṣaya svāhā. Sit facing the direction of Vāyu. Form a fist with the left hand, and place the middle finger and the tip of the raised index finger together. Do the same with the right hand and place it at the side of the hip; moving the thumb is the mudrā for inviting Vāyu. In that same position, placing the thumb as before is the samaya mudrā of Vāyu. Extending the thumb from the inviting mudrā is the mudrā for dismissal. The mantra is: oṃ svasakha kha kha khu khu khu svāhā. Sit facing Kubera. Join the two palms and form the vajra-bind, turning it inward. Align the two little fingers and extend them. Place the two ring fingers behind them and bend the two middle fingers accordingly; waving them is the mudrā for inviting Kubera.

ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་གུང་མོ་གཉིས་ནང་དུ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བའི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་ནི། ལུས་ངན་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། འགུགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་གུང་མོ་གཉིས་བརྐྱང་བ་ནི་སླར་བཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་ནི་ཀུ་བི་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ཏེ་འདུག་ལ། ལག་པ་ཐལ་མོ་གཅིག་ཏུ་སྦྱར་བ་བྱས་ལ། སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་ནང་དུ་བཀུག་སྟེ་བསྣོལ། གུང་མོ་གཤིབས་ཏེ་བསྒྲེང་བའི་རྒྱབ་ལོགས་སུ་མཛུབ་མོ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་འདྲ་བར་བྱ། མཐེ་བོང་གཉིས་བར་དུ་གཤིབས་ཏེ་བཞག་ལ། དེ་ཉིད་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཕན་ཚུན་རྩེ་མོ་སྤྲད་ནས་ནང་དུ་གཡབ་པ་ནི་དབང་ལྡན་དགུག་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་སྔ་མ་ལྟར་མཛུབ་མོ་རྡོ་རྗེའི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དགུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཛུབ་མོ་བརྐྱང་བ་ནི་སླར་བཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་ནི་ཛྲུཾ་ཛྲུཾ་ཤི་བ་སྭཱ་ཧཱ། གཡོན་བརྐྱང་བའི་གནས་པས་འདུག་པས། ལག་པ་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་སྦྱར་ཏེ་བཞག་ལ། སྟེང་དུ་བལྟས་ཏེ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་ལྕགས་ཀྱུས་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་དགུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་སྔ་མ་ལྟར་གཞག་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དགུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བརྐྱང་བ་ནི་སླར་བཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་ཨ་དར་ཡ་པྲ་ཧ་མ་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། སཱུརྱ་གྲ་ཧ་ཨ་དྷི་པ་ཏ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཙནྡྲ་ཡ་ནཀྵ་ཏྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། རྐང་པ་མཉམ་པར་གནས་པས་འདུག་ལ། ལག་པ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་སྦྱར་ཏེ་སོར་མོ་རྣམས་བར་མཚམས་མེད་པར་རྩེ་མོར་ཕན་ཚུན་སྦྱར་ཏེ།

From that same mudrā, placing the two middle fingers inward in the manner of a vajra-binding is the samaya mudrā of Vaiśravaṇa. Extending the two middle fingers from the summoning mudrā is the mudrā for sending [him] back. The mantra is: kubirāya svāhā. Facing the direction of Īśāna, sit with the two palms joined. Curl the ring and little fingers inward and cross them. Align the middle fingers and raise them; behind them, form the two index fingers like a vajra. Place the two thumbs side-by-side in the middle. Then, touching the tips of the two index fingers together and waving them inward is the mudrā for summoning Īśāna. From that same position, placing the index fingers in the manner of a vajra as before is the samaya mudrā of Īśāna. Extending the two index fingers from the summoning mudrā is the mudrā for sending [him] back. The mantra is: jrum jrum śiva svāhā. Sitting in the posture with the left leg extended, join the palms with the hollows facing upward. Looking upward, summon Brahmā and the others with the hooks of the two index fingers. From that same position, placing [the fingers] as before is the samaya mudrā. Extending the two index fingers from the summoning mudrā is the mudrā for sending [them] back. The mantras are as follows: āditya prahmaṇe svāhā, sūryagraha adhipataye svāhā, candraya nakṣatra adhipataye svāhā. Sitting with the feet level, join the two hands together so that the fingers are pressed against each other at the tips without any gaps.

མཐེ་བོ་ཟླུམ་པོར་བྱས་ལ་འོག་ཏུ་བལྟས་ཏེ་སའི་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པ་མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུར་བཀུག་པ་ནི་འོག་གི་ལྷ་དགུག་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དགུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མཛུབ་མོ་གཞག་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་བཏང་བ་ནི་སླར་བཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་ནི་ཨ་དྷི་པ་ཏི་བྷྱཿསྭཱ་ཧཱ། ཨ་སུ་རེ་བྷྱཿསྭཱ་ཧཱ། ན་གེ་བྷྱཿསྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་རང་རང་གི་སྔགས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཐོར་འཐུང་ཕུལ་ལ། བདག་དང་སློབ་མའི་ཚོགས་སུ་བཅས་པ་ལ་བགེགས་མེད་པར་མཛོད་ཅིག། ལས་དང་དངོས་གྲུབ་རྣམས་བདག་ཅག་ལ་སྩོལ་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་ཅིང་སླར་གཏང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་བདག་གིས་རྒྱ་ཆེར་བཀོད་པའི་གཏོར་མ་འདི་དག་ནི་གང་དགའ་བས་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བ་དང་། རོ་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚེ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་སྔགས་པས་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གནས་སུ་སློབ་མ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སློབ་མ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱིས་ན་བུམ་པ་སྟ་གོན་ལ་གནས་མ་ཐག་ཏུའམ་སློབ་མ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཞེས་སོ། ། སྔགས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་སོ། ། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི། མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། ། དེ་ཉིད་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་དུ་གནས་པར་བྱ་བས་ན་གནས་སུའོ། ། སློབ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བླ་མ་ལ་གུས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའོ། ། སྨིན་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མྱུ་གུ་འབྱིན་ནུས་པར་བྱས་ཞེས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་མྱུར་དུ་བྱང་ཆུབ་པར། །

Making the thumbs round and pointing them downward, while the index fingers are hooked like iron hooks, is the mudrā for summoning the deities of the lower regions, such as the Earth Goddess. From the summoning mudrā, placing the index fingers as before is the samaya mudrā. Releasing the two index fingers is the mudrā for dismissal. The mantras are: adhīpatibhyaḥ svāhā, asurebhyaḥ svāhā, nagebhyaḥ svāhā. Then, having offered the argha water with those respective mantras, one should say: "May you ensure that there are no obstacles for myself and the assembly of disciples; please bestow upon us the activities and accomplishments," and then dismiss them. These extensive offering cakes I have arranged should be given whenever one wishes to confer initiation upon disciples, or during the purification of corpses, and so forth. Next, the passage beginning with "the mantrin should bring the disciples to maturity in the state of unsurpassed enlightenment" teaches the preliminary preparation (sbyor ba) of the disciples. The word "next" (de nas) implies that this occurs immediately after the preliminary preparation of the vases, or in the context of maturing the disciples. "The mantrin" refers to a master endowed with the proper characteristics. "Unsurpassed enlightenment" refers to non-abiding nirvāṇa. Because that state remains for as long as saṃsāra exists, it is called a "state." "Disciples" refers to those possessing the quality of devotion to the guru. "To bring to maturity" means to make them capable of producing the sprouts of accomplishment. If one asks how this is to be done: "For the sake of the benefit of beings, may they quickly attain enlightenment."

དེ་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་བསྐྱེད་དུ་གཞུག། ཅེས་སྨོས་སོ། ། སློབ་མ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པར་བྱ་བ་ནི། འཕགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱིའི་བྱ་བ་ལས་ཀྱང་། དེ་ནས་སློབ་མ་ལེགས་བརྟགས་ནས། ། སྟ་གོན་གནས་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ། ། དེ་ཡི་ནུབ་མོ་ཅི་ནུས་པར། ། དེ་བཞིན་སྡོམ་པ་འཛིན་དུ་གཞུག། གཙང་མའི་གོས་དཀར་བགོས་པ་ཡིས། ། སློབ་མ་དེ་ལྟ་བུ་དག་ནི། ། ཤར་ཕྱོགས་ཁ་བལྟས་འཁོད་པ་ལ། ། སྟ་གོན་གནས་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། དང་པོར་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་བཏང་། ། དེ་ནས་བླ་མས་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། མ་བསྐྱེད་པ་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། བསྐྱེད་པ་དག་ཀྱང་དྲན་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། དེ་ལ་འདི་སློབ་མ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་རིམ་པ་རྒྱས་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། དང་པོར་སློབ་མ་ལེགས་པར་བརྟགས་པ་སྨྱུང་བ་ལ་གནས་པ། རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་སུ་ཤར་དུ་བལྟ་བར་རྒན་པའི་རིམ་གྱིས་དགོད་དེ། ལག་ན་མེ་ཏོག་ཐོགས་པ་རྣམས་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་། ཡིད་དགའ་སྤྲོ་ཆེན་བྱས་པ་གཟོ། ། ངར་འཛིན་མི་འབྱེད་རིགས་མཐོ་ཞིང་། ། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་དད་དང་བཅས། ། གཟུགས་དང་ཁ་དོག་ལང་ཚོར་ལྡན། ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསང་བ་ནི། ། སྒྲུབ་པ་དོན་གཉེར་མངོན་བརྩོན་པའམ། ། གཟུགས་ངན་ཡོན་ཏན་མེད་པའམ། ། དམན་པ་འམ་ནི་ལྷག་པར་བྱ། ། རང་གི་བསླབ་དང་ལེགས་ལྡན་ཞིང་། ། ཐེག་ཆེན་ལ་དགའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། འཁོར་ནི་རྣམ་པ་བཞི་ཆར་ལའང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་རྗེས་སུ་གནང་། ། ཁ་ཅིག་གསང་སྔགས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འཇུག་པར་བྱེད། ། བསོད་ནམས་འདོད་པ་དེ་ལས་གཞན། །

"Those should be led to generate the supreme bodhicitta," it is said. Regarding the preparation of the disciples, the Āryamaṇḍalasāmānyavidhi states: "Then, having carefully examined the disciples, They should be properly placed in the preparatory stage. On that night, to the best of their ability, They should be led to take the vows. Clad in clean white garments, Such disciples as these, Seated facing the east, Should begin the preparatory stage. First, they are made to take refuge in the Three. Then the guru should cause those who have not generated The bodhicitta to generate it, And cause those who have generated it to remember it." Thus it is said. The detailed sequence for the preparation of the disciples is as follows: First, the disciples are carefully examined and remain in a fast. Adorned with ornaments, they are seated in the maṇḍala site facing east, arranged according to seniority. Holding flowers in their hands, the master teaches them the Dharma. As it is said: "Those who are joyful and grateful, Free of ego-clinging, of noble lineage, Endowed with qualities and faith, Possessing beauty, complexion, and youth; Or those who strive with diligence To accomplish the secret of the Sugatas; Or those of ugly form, lacking qualities, Or those who are lowly or superior— For all four types of retinues Who are well-endowed with their own training And whose nature delights in the Mahāyāna, The maṇḍala ritual is authorized. Some enter this maṇḍala For the sake of accomplishing Secret Mantra; Others, desiring merit, [enter] for that reason."

འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དོན་གཉེར་གཞན། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གཉེར་བ་ཡི། ། དད་པ་མང་དུ་བྱེད་པ་འདི། ། བློ་ལྡན་དཀྱིལ་འཁོར་འཇུག་པར་བྱའི། ། འདི་ཡི་འབྲས་བུ་འདོད་པས་མིན། ། འདི་ལ་འདོད་པར་གྱུར་པ་ཡིས། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དོན་མི་འགྱུར། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དོན་གཉེར་པའི། ། སྐྱེས་བུ་དེ་ཡི་འབྲས་བུ་རྒྱས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཅི་ནུས་ཀྱིས་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སློབ་མ་ལ་དབང་བཅུ་གསུམ་བསྐུར་ལ། དེ་དག་སློབ་མའི་ལུས་ལ་བསྡུའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་བླ་མའི་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། དགའ་ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་བས། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ནི་བདག་ལ་དགོངས། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་བདག་ལ་སྩོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དེ་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོ་བདག་ནི་འཇུག་པར་འཚལ། ། ཞེས་ལན་གསུམ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་གཅིག་ཙོག་ཙོག་པོར་བྱས་ཏེ། དེའི་མིང་ནས་བརྗོད་ལ་ཐམས་ཅད་གཟེངས་བསྟོད་པར་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་ནི་ཚུལ་ཆེན་སྣོད་ཡིན་ཏེ། ། བུ་ཚུར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡི། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་ཚུལ་ཆོ་ག་ནི། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་དེ་བསྟན་བྱ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་འདས་དང་། ། དེ་བཞིན་གང་དག་མ་བྱོན་དང་། ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་མགོན་པོ་རྣམས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་བཞུགས་པ་དག། དེ་དག་ཀུན་གྱིས་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་མཆོག་བཟང་འདི་མཁྱེན་ནས། །

Others who seek the welfare of the next world, and who cultivate great faith in seeking the next world, should enter the maṇḍala with a wise mind; it is not for the sake of desiring the fruits of this life. For one who desires only this life, the welfare of the next world will not be achieved. But for that person who seeks the welfare of the next world, the fruits will flourish. Thus it is said. Then, the Perfection of Wisdom should be explained as much as possible. Then, all the tathāgatas confer the thirteen empowerments upon the disciple, and these are absorbed into the disciple’s body. Then the disciples prostrate at the feet of the guru and make this supplication three times: "O Great Joy, you are my teacher; O Master, please attend to me. You who have shown the way of great awakening, O Great Protector, I seek you. Grant me the reality of the samaya; grant me the bodhicitta. Grant me the Three Jewels—the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. O Protector, I wish to enter the supreme city of great liberation." Then, having seated a single disciple in a squatting posture, the master addresses them by name and encourages them all: "You are a vessel for the great way. Come, my son, I shall perfectly teach you the ritual of the conduct of Secret Mantra, the Mahāyāna. All the perfect Buddhas who have passed away, those who have not yet come, and the Protectors of the present who remain for the benefit of beings—all of them, having realized this supreme and excellent ritual of Secret Mantra..."

དཔའ་བོ་བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མཚན་མེད་བརྙེས། ། གསང་སྔགས་སྦྱོར་བ་མཉམ་མེད་དེ། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། བདུད་སྡེ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ། ། དཔུང་ཆེན་དག་ཀྱང་དེ་ཡིས་བཅོམ། ། འཇིག་རྟེན་མཐུན་འཇུག་ཐུགས་ཆུད་ནས། ། འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཏེ་མྱ་ངན་འདས། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། ཅེས་པ་དང་གཞན་རབ་ཏུ་རྒྱ་ཆེར་བརྗོད་དེ། སྙིང་རྗེར་གྱུར་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ནི། ། དེ་ལྟར་ལན་མང་གཟེངས་བསྟོད་དེ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་བདུན་བྱས་ལ། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་མགོན་པོ་རྣམས། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ངེས་མཛད་པའི། ། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། མ་བསྒྲལ་བ་ནི་བསྒྲལ་བར་བགྱི། ། མ་གྲོལ་བ་ནི་གྲོལ་བར་བགྱི། ། དབུགས་མ་ཕྱིན་པ་དབུགས་དབྱུང་ཞིང་། ། སེམས་ཅན་མྱ་ངན་འདས་ལ་དགོད། ། ཅེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དོ། ། འདི་ནི། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་མྱུར་དུ་བྱང་ཆུབ་པར། ། དེ་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་བསྐྱེད་དུ་གཞུག། ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནས། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས། ། འགྲོ་བའི་དགེ་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ཀྱིས་གཟུང་། ། ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དོ། ། འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སྨོན་ལམ་གདབ། ། ཅེས་བྱ་བ་དང་། བརྟུལ་ཞུགས་གནས་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཔྲལ་བ་དང་། མགྲིན་པ་དང་སྙིང་གར་ཐལ་མོ་སྦྱར་བས། སློབ་མའི་གནས་དེ་གསུམ་དུ་བཞག་ལ།

At the foot of the Bodhi tree, the Hero attained omniscience, the signless. Through the peerless application of Secret Mantra, the Protector Śākyasiṃha defeated the extremely fierce and vast armies of Māra. Having realized how to act in accordance with the world, he turned the wheel of Dharma and passed into nirvāṇa. Therefore, in order to attain omniscience, my son, apply your intellect in this way. Having spoken thus and many other such things, he said: "With a mind of compassion, he thus repeatedly offered words of encouragement." Then, the disciples should perform the seven-branch practice, beginning with prostrations to the deities of the maṇḍala: "Just as the Protectors of the three times Have resolved upon awakening, I shall generate the sublime, unsurpassed Bodhicitta. I shall liberate those not liberated, I shall release those not released, I shall give breath to those who have not found breath, And I shall establish all beings in nirvāṇa." Recite this three times. This is what is meant by: "For the sake of benefiting beings, quickly lead them to generate the supreme bodhicitta." Then: "I take refuge in the Three Jewels, I confess all misdeeds, I rejoice in the virtue of beings, And I mentally embrace the awakening of the Buddhas." Recite this three times. This is what is meant by "making the aspiration for awakening" and "abiding in the vows." Then, with palms joined at the forehead, throat, and heart, place them upon those three places of the disciple.

ཨོཾ་བྷྲི་ཏ་བྷྲི་ཏ་སརྦ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཏྲ་ཊ་ཏྲ་ཊ་སརྦ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཚིནྡ་ཚིནྡ་སརྦ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའི་རིམ་པ་སྦྱར་ཏེ་ལན་བདུན་བརྗོད་ལ། རྡོ་རྗེས་ཀྱང་རེག་པར་བྱས་ལ་མེ་ཏོག་དང་། བདུག་པ་དང་། དྲི་དང་། མར་མེ་དང་སྤྱི་བོ་དང་མདུན་དུ་རང་རེའི་སྔགས་ཀྱིས་སྦྱིན། དེ་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་སོ་ཤིང་དོར་བ་དང་དྲི་ཆུ་སྦྱིན་ཏེ། ། ཇི་སྐད་དུ། སོ་ཤིང་ཨུ་དུམྺཱ་ར་དང་། ། ཨ་ཤྭདྠ་ནི་རྨ་མེད་པ། ། ཧ་ཅང་མི་ཕྲ་མི་སྦོམ་ཞིང་། ། སོར་གྲངས་བཅུ་གཉིས་ཚད་དུ་བྱས། ། སྤོས་ཀྱི་ཆུས་ནི་ལེགས་པར་བཀྲུ། ། སྐུད་པ་དག་གིས་རྣམ་པར་བཀྲིས། ། སྤོས་ཀྱིས་བཀྲུ་ཞིང་བདུག་པས་བདུགས། ། ལག་པས་བྲན་ཞིང་བཟླས་པ་ནི། ། རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་མང་དུ་བཟླས། ། ཡང་ན་ལན་བདུན་བཟླས་པར་བྱ། ། སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་གྲངས་ལས་ནི། ། སོ་ཤིང་ལ་སོགས་བསགས་པར་བྱ། ། སོ་ཤིང་མགོ་ཞབས་གཅིག་བྱས་ནས། ། རྩེ་མོ་ནས་ནི་བཅའ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་བདག་དང་སློབ་མ་དང་། ། གནས་བསྲུང་བ་ཡང་བརྟན་བྱས་ནས། ། ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལེགས་མཆོད་དེ། ། ཞེས་པ་དང་ཡང་གསུངས་པ། སློབ་མ་མཐུན་ཞིང་ཚོགས་པ་རྣམས། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཁ་བལྟས་ཤིང་། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་འཁོད་པ་ལ། ། སོ་ཤིང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་སྦྱིན། ། སློབ་མ་ཤར་དུ་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། མི་སྨྲ་བར་ནི་སོ་ཤིང་བཅའ། ། བཅའ་བ་ཟིན་ནས་མི་དགའ་ཤིང་། ། ཕན་ཚུན་དུ་ཡང་མི་དོར་རོ། ། སོ་ཤིང་མདུན་དུ་དྲང་པོར་དོར། ། དེ་ཚེ་བདག་ལ་ལྟ་བ་དང་། ། རྩེ་མོ་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་གྱུར་ན། །

"Oṃ bhṛta bhṛta sarva āvaraṇāni hūṃ phaṭ! Oṃ traṭ traṭ sarva āvaraṇāni hūṃ phaṭ! Oṃ chinda chinda sarva āvaraṇāni hūṃ phaṭ!" Reciting this sequence seven times, touch [the disciple] with a vajra and offer flowers, incense, perfume, and lamps to the crown of the head and in front, using one's own mantra. Then, it is said, "Consecrate [them]." Next, the tooth-stick (dantakāṣṭha) is cast and the scented water is given. As it is said: "The tooth-stick should be made of udumbara or aśvattha wood, free of blemishes, neither too thin nor too thick, and twelve finger-widths in length. Wash it well with scented water and wrap it with thread. Wash it with incense and fumigate it with incense. Sprinkle it with water and recite the essence-mantra (hṛdaya) of the family many times, or recite it seven times. Collect the tooth-sticks and so forth according to the number of disciples. Having joined the top and bottom of the tooth-stick, hold it by the tip. Then, having firmly protected oneself, the disciples, and the site, and having made excellent offerings to all the deities," and as it is further said: "The disciples, being harmonious and assembled, should face north and sit with palms joined. Give the tooth-sticks to them in sequence. The disciple should face east and hold the tooth-stick in silence. Once the holding is finished, they should not feel displeasure, nor should they throw it here and there. Throw the tooth-stick straight in front. At that time, if it looks toward me and the tip points upward,"

དེས་ནི་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཅེས་བྱ། ། དེ་བཞིན་ཤར་དུ་བལྟས་ན་ནི། ། དེ་ཡི་དངོས་གྲུབ་འབྲིང་དུ་བཤད། ། མཚམས་དང་བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་ན། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ནི་རིག་སྔགས་འགྲུབ། ། སོ་ཤིང་བོར་བ་བརྒྱ་ཞིག་ལ། ། གལ་ཏེ་ཐུར་དུ་ཁ་བལྟས་ན། ། དེས་ནི་ངེས་པར་ས་འོག་གི། ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་གདོན་མི་ཟ། ། ཞེས་ཏེ། གལ་ཏེ་བ་ལང་ཀོ་བ་ཙམ་དུ་ལན་གསུམ་མ་བབས་ན། དེ་ལ་དབང་ནི་མི་བསྐུར་རོ། ། སློབ་མ་ཉེ་རེག་བྱས་ནས་ནི། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་འཁོད་པ་ལ། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། སྤོས་ཆུ་བླ་མས་བླུད་པ་ནི། ། རེ་རེ་ལ་ཡང་བཏུང་བ་ཡི། ། ཁྱོར་བར་བླུགས་ལ་ལན་གསུམ་བླུད། ། དེར་ནི་འཐུངས་ནས་ལངས་ནས་ནི། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་ཁ་བཀྲུ་བྱ། ། ཞེས་ཏེ། འདིར་ནི་ཨོཾ་ཧྲཱིཿསུ་བི་ཤུདྡྷ་དྷརྨ་སརྦ་པཱ་པཾ་ནི་བི་ཤོ་དྷ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། སརྦ་བི་ཀཱལྤ་ནི་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བ་བཟླས་པའི་ཀུ་ཤ་སྟན་དང་སྔས་སུ་བྱིན་ལ། དེ་བཟླས་པའི་སྲད་བུ་མདུད་པ་བདུན་བོར་བ། ། དཔུང་པ་གཡས་པར་གདགས་སོ། ། དེ་ནས། འཕགས་པ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ལས། ། ཀུ་ཤ་ལག་ཏུ་གཏད་ནས་སུ། ། གཡས་སུ་སྐུད་པ་བཅིངས་ནས་ནི། ། ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། དོར་བ་བཅའ་བ་བྱས་ནས་ནི། ། ཞེས་སྨོས་པའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྙིང་པོ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ལན་མང་དུ་བཟླས་ནས་དེ་དག་བརྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཆོས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་ཆོས་བསྒྲགས་ལ། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཀུན་མཁྱེན་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་དུ། ། འབྱུང་འགྱུར་ཡང་ནི་མི་འབྱུང་ངོ་། །

"By that, the supreme siddhi is attained. Likewise, if one faces the east, that siddhi is explained as middling. If one faces the intermediate directions or the north, the worldly vidyā-mantras will be accomplished. If, among the hundred tooth-sticks cast, they fall facing downward, then one will certainly and without doubt attain the siddhi of the subterranean realm." Thus it is said. If [the tooth-stick] does not fall three times [in the proper manner] upon a surface the size of an ox-hide, the empowerment should not be conferred upon them. Once the disciples have performed the ritual rinsing and are seated as before, the guru should cause them to drink the scented water with the mantra that performs all activities. Pouring it into their cupped hands, he should make them drink it three times. Having drunk it there and stood up, they should rinse their mouths outside. Here, the mantra is: Oṃ hrīḥ suviśuddhadharma sarvapāpaṃ viśodhaya svāhā | sarvavikalpanaya hūṃ. Then, having recited the Amṛtakuṇḍalī mantra, he should give kuśa grass for a seat and a pillow. Having recited that [mantra], he should tie seven knots in a cord and fasten it upon the right arm. As it is said in the Āryamāyājāla: "Having placed the kuśa in the hand, he should bind the cord upon the right." This refers to the instruction: "Having made the arrangement for casting [the tooth-stick]." Then, having recited the hundred-syllable mantra of Vajrasattva many times, he should stabilize them. Then, the Dharma should be explained, as it is said: "Proclaim the profound and vast Dharma." It is as follows: "The Omniscient Ones appear in the world, or else they do not appear at all."

གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་འབྱུང་བ། ། དེ་བས་ཀྱང་ནི་དཀོན་པ་སྟེ། ། གང་གི་མཉམ་མེད་སེམས་ཅན་དོན། ། མྱ་ངན་མི་འདའ་བྱེད་པར་ནུས། ། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་དུ་མ་རུ། ། སྡིག་པ་བགྱིས་པར་གྱུར་པ་གང་། ། དེ་ཀུན་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་འདྲ་བ། ། མཐོང་བས་འབྱུང་བར་གྱུར་ལགས་ན། ། གྲགས་པ་མཐའ་ཡས་སྔགས་སྤྱོད་པའི། ། ཚུལ་ལ་གནས་ན་སྨོས་ཅི་འཚལ། ། སྐྱོབ་པའི་གསང་སྔགས་བཟླས་ན་ནི། ། གོ་འཕང་བླ་ན་མེད་པར་འགྱུར། ། གང་དག་སྤྱད་པ་མཆོག་འདི་ལ། ། བློ་གྲོས་ཤིན་ཏུ་མི་གཡོ་བ། ། འདི་དག་གིས་ནི་ངན་འགྲོའི་རྒྱུན། ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་རབ་ཏུ་གཅད། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། རྙེད་པ་མཉམ་མེད་དེ་རིང་རྙེད། ། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་པ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱི་ནི། ། བསྟན་པ་འདི་ལ་ཁྱེད་རྣམས་ཀུན། ། ཡོངས་སུ་བཟུང་སྟེ་སྐྱེ་བཞིན་པ། ། དེ་ཕྱིར་ཁྱེད་རྣམས་ཐེག་ཆེན་ལ། ། སང་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བའི། ། ལམ་མཆོག་འདི་ནི་དཔལ་དང་ལྡན། ། ཁྱེད་རྣམས་དེར་ནི་དོང་བས་ན། ། རང་འབྱུང་སྐལ་བ་ཆེན་པོ་པ། ། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སུ་འགྱུར། ། ཡོད་དང་མེད་ལས་རྣམ་པར་འདས། ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་དྲི་མ་མེད། ། ཟབ་མོ་རྟོག་གེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རབ་ཏུ་མི་རྟོག་གནས་མེད་པ། ། སྤྲོས་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ། སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ། ། ལས་དང་བྱ་བ་ལ་སོགས་བྲལ། ། བདེན་པ་གཉིས་ལ་གནས་པ་ཡི། ། ཐེག་པ་རབ་ཀྱི་མཆོག་འདི་ནི། ། ཚུལ་ལ་གནས་ན་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། །

The way of practicing the secret mantra is even rarer than that; it is that which is able to accomplish the peerless benefit of sentient beings and prevent them from passing into nirvāṇa. Whatever sins have been committed over many tens of millions of eons, they will all be purified by merely seeing a maṇḍala such as this. What need is there to mention those who abide in the way of the renowned and infinite mantra practice? If one recites the secret mantra of the Protector, the unsurpassed state will be attained. Those whose intellects are utterly unwavering regarding this supreme practice will completely sever the stream of the lower realms and the origin of all suffering. You, great beings, have today obtained an incomparable gain, for you are all being taken into the fold of this teaching by all the great beings, the Victors and their Sons. Therefore, you will be born into the Mahāyāna tomorrow. This supreme path, which brings about the great emergence of the Mahāyāna, is glorious. By going there, you will become self-arisen ones of great fortune, the Tathāgatas who are omniscient of all worlds. Transcending existence and non-existence, stainless like space, profound and beyond the reach of all dialecticians, without a basis for conceptualization, free from all mental proliferation, and not proliferated by proliferations, it is devoid of karma, activity, and the like. By abiding in the way of this supreme vehicle that rests upon the two truths, it will be attained. Thus it is said.

དེ་ནས་སློབ་མ་སློབ་དཔོན་དུ་འོས་པས། བླ་མའི་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། གཙོ་བོ་བདག་ལ་སྡོམ་པ་སྩོལ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ཁྱད་པར་གྱི་སྡོམ་པ་གསོལ་བ་བཏབ་ལ། སློབ་དཔོན་གྱིས་དེ་རྣམས་ལ་རྨི་ལམ་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་ང་ལ་ནང་པར་ཟློས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་རྨི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། འདོད་ཆགས་བྲལ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་བཤད་ནས་ནི། ། ཀུ་ཤ་བཏིང་བའི་ས་ལ་ནི། ། ཤར་ཕྱོགས་ཁ་བལྟས་ཉལ་དུ་གཞུག། དེ་ནས་ནང་པར་ནམ་ལངས་ནས། ། རྨི་ལམ་ཅི་མཐོང་དྲི་བར་བྱ། ། མཐོང་ན་བཟང་ངམ་མི་བཟང་ངམ། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་བཤད་པར་བྱ། ། རྨི་ལམ་རྒྱས་པ་མཐོང་ན་ནི། ། ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོ་མངོན་སུམ་བཞིན། ། མཆོད་རྟེན་དང་ནི་སྐུ་གཟུགས་མཐོང་། ། དེ་ལ་མཆོད་པ་རྩོམ་པ་དང་། ། དགེ་སློང་དག་ལ་ཆོས་ཉན་ཏམ། ། ཡང་ན་གཞན་ལ་ཉན་ཀྱང་རུང་། ། ཆོས་ནི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་གླེགས་བམ་ཀློག་པ་དང་། ། རྨི་ལམ་དགེ་འདུན་མཐོང་བ་དང་། ། ཡང་ན་དགེ་སློང་གཅིག་པུ་མཐོང་། ། དེ་དང་འགྲོགས་ཤིང་གཏམ་ཟེར་དང་། ། ཡང་ན་དགེ་སློང་དངོས་པོར་གྱུར། ། གཙུག་ལག་ཁང་དག་མཐོང་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་དགེ་སློང་མ་དག་མཐོང་། ། རྒྱལ་བའི་སྲས་རྣམས་མཐོང་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཕ་མ་བླ་མ་དང་། ། མཛའ་བོ་རྣམས་ནི་སྣ་ཚོགས་རྣམས། ། རྨི་ལམ་དག་ཏུ་མཐོང་ན་ནི། ། རིགས་རྣམས་དང་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། དེ་བཞིན་བསླབ་པ་འཛིན་པ་དང་། ། ཀན་དགའ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། འབབ་ཆུ་རྣམས་དང་རྒྱ་མཚོ་དང་། ། རི་དང་གླང་པོ་ཆེ་དག་ཀྱང་། ། མཐོང་ན་ཡང་ནི་བཟང་བར་བསྒྲགས། ། རྒྱལ་མདོག་དང་ནི་མཐོང་ན་ཡང་། །

Then, the student, being worthy of the master, prostrates at the guru’s feet and makes the request for the special vows, up to the words: “O Lord, please grant me the vows.” The master then says to them, “Recite to me tomorrow morning whatever dreams you have seen.” Next, having explained the characteristics of dreams to the students—teaching the Dharma that is free from attachment—they should be made to lie down on a ground spread with kuśa grass, facing the eastern direction. Then, at dawn the next morning, one should ask what was seen in the dreams. Whether they were good or bad, one should explain them without hesitation. If one sees extensive dreams, they are like an ocean of qualities manifest before one’s eyes. Seeing a stūpa or a statue, making offerings to them, or listening to the Dharma from monks, or even listening to it from others; examining the Dharma, likewise reading scriptures, seeing the Saṅgha in a dream, or seeing a single monk; accompanying him and conversing, or even becoming a monk oneself; seeing temples, likewise seeing nuns; seeing the Sons of the Victorious Ones, as well as parents, gurus, and various friends—if one sees these in dreams, one will attain the lineages and accomplishments. Likewise, holding the trainings, various types of ārāmas, rivers, oceans, mountains, and elephants—if one sees these, they are also proclaimed to be good. Seeing a royal color and so forth...

བདེ་གཤེགས་སྤྱོད་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། དཀའ་ཐུབ་དང་ནི་བྲམ་ཟེ་དང་། ། ཕྱུག་པོ་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་དང་། ། བ་ལང་རྟ་དང་གླང་པོ་དང་། ། སེང་གེ་དང་ནི་རི་དྭགས་ཀྱང་། ། རྨི་ལམ་དུ་ནི་མཐོང་ན་ཤིས། ། བཀྲ་ཤིས་པ་ཡི་བྱ་རྣམས་དང་། ། གསེར་དག་དང་ནི་གཏེར་རྣམས་དང་། ། རིན་པོ་ཆེ་དང་དངུལ་རྣམས་དང་། ། ནོར་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། མདོར་ན་འབྱུང་ཁུངས་རྣམ་པ་དང་། ། མཚོན་ཆ་རྣམས་དང་འབྲུ་རྣམས་དང་། ། འབྲས་བུ་རྣམས་དང་མེ་ཏོག་དང་། ། རྒྱན་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། ཁ་ཟས་དང་ནི་གོས་རྣམས་དང་། ། བྱིས་པ་དང་ནི་གཞོན་ནུ་དང་། ། བུད་མེད་གཟུགས་ནི་བཟང་པོ་དག། རྨི་ལམ་དུ་ནི་མཐོང་བ་བཟང་། ། ཡང་ན་ཐོབ་ཅིང་རེག་པ་སྨྲ། ། རྨི་ལམ་ན་ནི་དབང་བསྐུར་དང་། ། རྒྱལ་པོར་གྱུར་ཅིང་འབྱོར་པ་དང་། ། དམག་དཔོན་དུ་ནི་གྱུར་པ་དང་། ། གཡུལ་ལས་རྒྱལ་ཞིང་དགྲ་གསོད་དང་། ། གཉེན་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲོགས་པ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱང་ནི་མཐོང་བ་དང་། ། ཐེག་པ་དང་ནི་ཤིང་རྟ་ཞོན། ། དེ་བཞིན་རི་དང་ཁང་ཐོག་འཛེག། ངོ་མཚར་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱང་། ། རྨི་ལམ་དུ་ནི་མཐོང་ན་དགེ། ། ཡམ་ཤིང་མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད། ། བྱ་བ་བཟང་པོ་དག་ལ་འབད། ། ཆུ་ལ་རྐྱལ་ཞིང་ཕ་རོལ་བརྒལ། ། རྐུན་པོ་དག་ནི་ཚར་གཅོད་དང་། ། སྟོབས་འགྱེད་པ་ལས་རྒྱལ་བ་དང་། ། གྱད་སྟངས་(རྔོ་བ་,རྡོབ་)ཅིང་འགྱིང་བ་དང་། ། རྩེད་མོ་སྣ་ཚོགས་རྨི་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་མཐུ་རྩལ་གཟི་བྱིན་ཆེ། ། བཀྲ་ཤིས་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། མཐོང་ན་རབ་ཏུ་དགེ་བར་བཤད། ། གསང་སྔགས་ཆོ་ག་ཉན་པ་དང་། ། དགའ་སྟོན་དགེ་བ་མཐོང་བ་དང་། །

Those who possess the conduct of the Sugatas, ascetics, brahmins, wealthy persons, holy beings, cattle, horses, elephants, lions, and even wild animals are auspicious if seen in a dream. Auspicious birds, gold, treasures, precious gems, silver, and various kinds of wealth—in short, sources of origin, weapons, grains, fruits, flowers, various ornaments, food, and clothing; children, youths, and women of beautiful form—to see these in a dream is excellent. Or, to speak of obtaining or touching them; to be consecrated in a dream, becoming a king, becoming wealthy, becoming a general, conquering in battle, slaying enemies, associating with kinsmen, seeing the gods, riding on vehicles and chariots, likewise climbing mountains and rooftops, and seeing various wonders—if seen in a dream, these are virtuous. Performing fire offerings with sacrificial wood, striving in noble deeds, swimming in water and crossing to the other side, subduing thieves, triumphing in displays of strength, wrestling and posturing, dreaming of various games, and likewise possessing great prowess and majesty—to see all such auspicious things is explained as being extremely virtuous. Hearing the rituals of secret mantra and seeing joyful, virtuous festivities;

སྒྲུབ་ལ་བརྩོན་ཞིང་བསྔགས་པ་དང་། ། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་མཐོང་བ་དང་། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་ནི། ། དགེ་བ་རྣམ་པ་དུ་མ་དག། བློ་ཡིས་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་ནི། ། དེ་ནས་བཟློག་པ་སྤང་བར་བྱ། ། དགེ་བ་ཡི་ནི་ལྟས་རྣམས་ནི། ། རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་ལ། ། དགེ་བ་རྣམས་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། མི་དགེ་བ་ནི་མི་འགྲུབ་བོ། ། མི་དགེ་བ་དག་ཤེས་ནས་སུ། ། དེ་དག་མཁས་པས་སྤང་བར་བྱ། ། གསང་སྔགས་དངོས་གྲུབ་གསུམ་འགྲུབ་པ། ། རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མའོ། ། མི་དགེ་བ་ལ་ཞི་བ་ཡི། ། སྦྱིན་སྲེག་ཞི་བའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། བ་ཡི་མར་ལས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཞི་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྨི་ལམ་བཤད་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱིས་དེ་དག་བསྲུང་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཐར་ཐམས་ཅད་ཉལ་བར་བྱ་བ་ནི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་མི་བྱ་བར་གློ་གཡས་པ་ཕབ་སྟེའོ། ། དེ་ནས་ནང་པར་རྨི་ལམ་གྱི་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་དབུས་སུ་ཕྱོགས་སྐྱོང་བ་རྣམས་བཀུག་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཕུར་པས་གདབ་བོ། ། འདིས་དོན་གྱིས་དྲངས་པའི་སྟ་གོན་ལ་གནས་པ་གཞན་ནི་རེ་ཞིག་དང་པོ་ཉི་མ་ཤར་བའི་དུས་སུ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་དྲི་ཞིམ་པོས་མཎྜལ་ཁྲུ་གང་ཡན་ཆད་བྱས་ལ། སྔོན་བཞིན་དུ་སའི་ལྷ་ལ་མཆོད་པ་དང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་ལ་སའི་ལྷ་དེ་ཉིད་དུ་ཡང་ཐིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྩ་བའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་དྲི་ཞིམ་པའི་ཐིག་ལེ་བྱས་ལ་དེར་ལྷ་རྣམས་བསྟིམས་ཏེ།

Those who are diligent in practice and offer praise, and those practitioners who are seen—by mentally analyzing such deities and their various types of virtuous qualities, one should then avoid the opposite. Regarding the signs of virtue, whether superior, middling, or inferior, virtuous results will be accomplished; the non-virtuous will not. Having recognized the non-virtuous, the wise should abandon them. The three accomplishments of secret mantra are superior, middling, and inferior. For non-virtuous signs, one should perform a pacifying fire offering with a pacifying mantra, using cow’s ghee one hundred and eight times according to the ritual to pacify them. Thus, having explained the dreams, one should thereafter protect them with one hundred and eight recitations of the Amṛtakuṇḍalī mantra. Then, all should lie down at the edge of the maṇḍala in the proper manner—lying on the right side without engaging in improper mental activity. Then, in the morning, having understood the nature of the dreams, one should summon the guardians of the directions to the center of the maṇḍala site with the King of Desire (Takkirāja) and strike them with the kīla-mantra, beginning with oṃ vajra kīli. By the implication of this, for the others who remain in the preparatory stage, first at the time of sunrise, one should prepare a maṇḍala of fragrant substances at least one cubit in size in the center of the maṇḍala. As before, one should make offerings to the Earth Deity and supplicate with two verses, and then cause that Earth Deity to dissolve into that very spot. Then, having made a drop of fragrant substance within the area of the root deities, one should dissolve the deities into that.

མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་དང་བསྐོར་བ་བྱས་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ས་གཞི་སྟེང་དུ་བྱུག་སྤོས་ཀྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་སོར་གྲངས་བཅུ་གཉིས་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་རིག་སྔགས་ཀྱིས། ། ལག་པས་བྲབ་ཅིང་ལན་བདུན་བཟླས། ། དེ་ནས་གཙོ་བོའི་ལྷ་རྣམས་ནི། ། མིང་གིས་ཡིད་ལ་བསམས་ནས་སུ། ། བྱུག་སྤོས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས། ། སྙིང་པོ་ཅི་རིགས་མཆོད་པར་བྱ། ། ལྷ་བཤོས་དག་ཀྱང་དབུལ་བར་བྱ། ། བདུག་སྤོས་མངོན་པར་བསྔགས་པའང་དབུལ། ། དེར་ནི་མཆོད་པ་ཡང་བྱས་ནས། ། བདུག་སྤོས་ལག་ཏུ་ཐོགས་ནས་ནི། ། བློ་གྲོས་ཅན་གྱིས་ལྷ་རྣམས་ལ། ། གུས་པར་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ། ། གང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པའི་སྔགས། ། དེ་ལ་ཐོག་མར་གདགས་པར་གསོལ། ། དེ་ཡི་གོ་རིམ་སྦྱར་བ་ཡི། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་ལ་གདགས་པར་གསོལ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས། རིག་སྔགས་རྒྱལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བདག་ནི་བརྩེ་བར་གྱུར་ནས་སུ། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་བརྩེ་བ་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། སང་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་འཚལ། ། བཅོམ་ལྡན་བདག་ནི་གུས་པ་ལ། ། དེ་ནས་གནང་བ་མཛད་པའི་རིགས། ། སངས་རྒྱས་མགོན་པོ་བརྩེར་ལྡན་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དགྲ་བཅོམ་དང་། ། གང་ཡང་གསང་སྔགས་ལྷ་རྣམས་དང་། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱོབ་པའི་ལྷ་རྣམས་དང་། ། གང་ཡང་འབྱུང་པོ་མཐུ་ཆེན་དང་། ། གང་ཡང་ལྷ་ཡི་སྤྱན་མངའ་བའི། ། སེམས་ཅན་བསྟན་ལ་དགའ་བ་རྣམས། ། བདག་ལ་དགོངས་པ་མཛད་དུ་གསོལ། ། བདག་གི་མིང་ནི་འདི་ཞེས་བྱ། ། སང་ནི་གདུགས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། བཟང་པོ་མིང་ནི་འདི་ཞེས་བགྱི། །

One should perform offerings, praises, and circumambulations, and then make the formal request. As it is said: "On the ground, smear it with fragrant ointment and make a maṇḍala twelve finger-widths in size. With the vidyā-mantra of the maṇḍala, sprinkle it with the hand and recite it seven times. Then, having brought to mind the names of the principal deities, one should make offerings with fragrant ointment, flowers, and so forth, using the appropriate essence-mantras. One should also present divine food and offer incense that has been consecrated. Having made offerings there, the wise one, holding incense in hand, should respectfully make a request to the deities: 'I request that you first bestow the mantra of whichever maṇḍala it may be. I request that you bestow it upon all the deities in their proper sequence. Homage to the Blessed One, the King of Vidyā-mantras, named [so-and-so]. Out of compassion for me, out of compassion for the disciples, and for the sake of making offerings to you, I wish to draw the maṇḍala tomorrow. Blessed One, it is right that you grant your permission to me, who am so devoted. O Buddhas, the Protectors endowed with compassion, Bodhisattvas, Arhats, and whoever are the deities of secret mantra, the deities who protect the world, and whoever are the powerful spirits, those who possess the divine eye, and those beings who delight in the Teaching: please turn your attention toward me. My name is [so-and-so], and tomorrow, during the day, I shall draw the excellent maṇḍala named [so-and-so].' "

ཡོ་བྱད་ཅི་ཡོད་པས་འདྲི་ན། ། བདག་དང་སློབ་མར་བཅས་པ་ལ། ། ཐུགས་ནི་བརྩེ་བར་དགོངས་ནས་སུ། ། ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་སྐད་ལན་གསུམ་བརྗོད་ནས་ནི། ། བསམ་པ་ཐག་པས་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། བསྟོད་པའི་ཚིག་ཀྱང་བརྗོད་ནས་སུ། ། དེ་ནས་སླར་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་རྣམས་སྔོན་དུ་བསྟན་པ་ལྟར་རམ། ཡང་ན་འདི་དག་ནི་རང་གི་སེམས་སྣང་བ་ཙམ་མོ་ཞེས་མོས་པས། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རང་རང་གི་ཡི་གེ་ལས་མཚན་མ་དང་དེ་ལས་སྐུར་གྲུབ་ཅིང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཞུགས་ནས་བུམ་པར་གྱུར་པར་བྱས་ལ། གྲངས་དང་པོའི་མཚན་མ་དང་འབྲེལ་པར་གཞག་པའང་རུང་སྟེ། བུམ་པ་ནི་རབ་ཏུ་མ་རྙེད་ན་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དང་ལས་ཐམས་ཅད་པ་གཉིས་ཀྱིས་བྱས་ལ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཡང་འདིར་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གནས་སུ་གཞག་གོ། ། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་དུ་ནི། སའི་ལྷ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པ་མེད་དོ་ཟེར་ཏེ། འདི་ནི་བླ་མའི་ལུང་ཐ་དད་པས་ངེས་པ་མེད་དོ། ། སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ད་ནི་སྡོམ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སློབ་མ་འཇུག་པ་སྟོན་ཏེ། སྡོམ་ནི་འདིར་ཐུན་མོང་གི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་གྱི་སྡོམ་པ་ནི་གདོང་དབོག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་སོ། ། དེ་ཡང་ལེགས་པར་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་སློབ་མ་དེ་དག་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་གཞུག་པའི་ཚུལ་ནི། སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཕྱི་དེ་ནང་པར་དྲིའི་ཐིག་ལེའི་ལྷ་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་དགུས་མཆོད་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་བཏེག་ལ།

"If you ask with whatever resources are available: 'Thinking with a heart of compassion for myself and my disciples, please grant your blessings so that the entire assembly may enter the maṇḍala,' recite this three times. Then, prostrating with sincere intention and offering words of praise, request them to depart once again." One should act according to what was thus spoken. Then, either as previously explained regarding the vases, or by means of the conviction that "these are merely the appearances of one's own mind," one should visualize the syllables upon a moon maṇḍala, from which the hand-symbols and then the bodies are formed. All the Tathāgatas then reside within them, and they are transformed into vases. It is also acceptable to place them in connection with the primary hand-symbols. If vases are not readily available, one may use the two—the Victorious (vijaya) and the All-Action (sarvakarma) vases. Here, the Victorious vase is the embodiment of all deities and is to be placed in the position of Vajrasattva. Regarding this, some say that in the Yoga Tantras, there is no preliminary ritual (sādhana) for the Earth Goddess. However, because the oral instructions of the gurus differ, there is no fixed certainty on this point. This concludes the ritual for the preliminary consecration. Now, the section beginning with "Abiding in the vows" and so forth teaches the entry of the disciples. Here, "vows" refers to abiding in the common vows, as the specific vows are to be conferred later. As for the manner of entering the great maṇḍala for those disciples who have properly completed the preliminary consecration: on the morning following the preliminary consecration, one should make offerings of the nine types to the deities of the fragrance drops, and then lift them into the sky.

སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ནང་དང་ཕྱིའི་ཐིག་གདབ་ལ། ཚོན་བཀྱེ་སྟེ་ཁྲུས་བྱས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཡོ་བྱད་བཀོད་ནས་བུམ་པར་བཅུག་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བསྒྲུབ་པ་བྱས་ལ། སྔོན་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་དུ་གཏོར་མ་སྦྱིན་ཏེ་ནང་དུ་བདག་ཉིད་ཞུགས་ལ། དེ་ནས་ཡོལ་བས་བཅད་པས་སློབ་མ་རེ་རེ་ནས་བོས་ལ། འཇུག་པའི་རིམ་པ་བྱ་སྟེ། བླ་མས་སློབ་མ་གཅིག་པུ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཏུ་དབང་བསྐུར་བྱ། ། མཁས་པས་ཅིག་ཅར་སློབ་མ་གཉིས། ། དབང་བསྐུར་བར་ནི་ཡོངས་མི་བྱ། ། གཉིས་སམ་གསུམ་མམ་བཞི་ཡང་རུང་། ། ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བྱ་བ་ནི། ། ཡོ་བྱད་སར་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱིས། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡི་བླ་མས་བྱ། ། རིག་སྔགས་དབང་ནི་ཐོབ་པ་ལ། ། བསྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབང་བསྐུར་བྱ། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡི་ཆོ་ག་དང་། ། བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་གའང་དེ་བཞིན་སྦྱར། ། ཞེས་གསུངས་པས་འཇུག་པ་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་དང་པོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་སོ། ། དེ་ལྟར་བོས་ལ། ལས་ཀྱི་བུམ་(བའི་,པའི་)ཆུ་མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་དུ་བླུགས་པ་ཀུ་ཤའི་བམ་པོས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གིས་བསྲུང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་ཡང་སློབ་མ་རེ་རེ་ནས་བཀུག་སྟེ། བསང་གཏོར་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ནས། ། བྱུག་སྤོས་ལ་སོགས་བྱིན་ནས་ཀྱང་། ། སྙིང་པོས་མངོན་པར་བསྔགས་ནས་ནི། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དར་ལ་སོགས་པས་མིག་གཉིས་གཡོགས་ནས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལས་ཀུན་བྱེད་པའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། བཏབ་པའི་གོས་ཀྱིས་གདོང་གཡོགས་ཏེ། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མས་དཔལ་གྱི་པདྨོར་ལག་གཉིས་བྱ། ། མེ་ཏོག་རིན་ཆེན་ལ་སོགས་དེ་བརྒྱན་ལ། །

As previously explained, one should strike the inner and outer lines, apply the colors, and perform the ritual ablution. Having arranged the requisites of the maṇḍala and placed them within the vases, one performs the maṇḍala sādhana. Then, as before, one offers the outer torma and enters within. Thereafter, having partitioned the area with a curtain, one calls each disciple in turn and performs the sequence of entry. As it is said: "The guru should confer initiation upon a single disciple within the maṇḍala. A wise one should never confer initiation upon two disciples simultaneously. Whether there be two, three, or even four, the guru should perform the initiation for each individually using separate sets of requisites. Once the vidyā-mantra initiation has been obtained, one should confer the initiation of the sādhana maṇḍala. The ritual for the initiation and the ritual for the sādhana should be applied in the same manner." Thus, entry constitutes the very first stage of the initiation. Having called them in this way, one pours the water from the activity vase into the offering vessel and performs the protection with the mantra of Amṛtakuṇḍalī twenty-one times using a bundle of kuśa grass. Likewise, having summoned each disciple one by one and performed the preliminary purification (prokṣaṇa) as before, it is said: "Having given them scented ointments and so forth, and having consecrated them with the essence mantra..." Regarding the phrase "having covered both eyes with silk and so forth," it is said: "Having covered the face with a cloth consecrated by the mantra that performs all activities..." Then: "With the Vajradhātrī, one should place both hands upon the glorious lotus, and adorn it with flowers, jewels, and so forth."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་ལས་སྔར་བསྟན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ། མེ་ཏོག་དག་ནི་བཞག་ནས་སུ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བདག་པོས་སྔགས། ། ཕྱག་རྒྱར་བཅས་པས་སྤྱི་བོར་གཞག། གསང་སྔགས་ལན་གསུམ་བཟླས་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་བཛྲཱ་དྷི་ཏིཥྛ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་བུ་ཁྱོད་སུ་ཡིན་ཁྱོད་གང་ལ་དགའ་ཞེས་དྲིའོ། ། སློབ་མས་ཀྱང་། བདག་ནི་སྐལ་བ་བཟང་པོ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་གྱུར་ལ་དགའོ། ། ཞེས་སྨྲའོ། ། དེ་ནས་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཞེས་ལན་གསུམ་བཟླས་ཏེ། ཡན་ལག་བདུན་སྔོན་དུ་བྱས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ནས་དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་པར་གྱུར་གྱིས་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསང་བ་ཆེན་པོ་འདི་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བ་སུ་ལའང་མ་སྨྲ་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་པྲ་བེ་ཤ་ཧཱུཾ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ་ཡོལ་བ་བསལ་ཏེ། འདི་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་དང་པོར། རབ་ཞི་ཁ་ནས་སྔགས་བརྗོད་གཞུག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རབ་ཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་མ་ངེས་པའོ། ། དེ་ནས། ང་ཡིས་དེ་རིང་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་གྱི་རིགས་སུ་ཁྱོད་བཅུག་གིས། ། གང་གིས་ཤེས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་གྱི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་བྱེད་ན། ། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། ། དེ་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བའི། ། མདུན་དུ་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། །

Regarding this, it is as stated in that very [text]: "Having placed flowers upon the mudrā previously explained, the master of the maṇḍala should then place the mantra together with the mudrā upon the crown of the head and recite the secret mantra three times." In that context, the mantra for binding the Vajradhātrī mudrā is: oṃ vajrādhiṣṭha hūṃ. Then the preceptor asks: "Who are you, child? In what do you take delight?" The disciple replies: "I am one of good fortune; I delight in becoming a buddha." Then, having recited samaye hūṃ three times and performed the seven-limbed preliminary, one generates the mind of awakening (bodhicitta). Then, one says: "Today you have entered the family of all the tathāgatas. Do not speak of this great secret maṇḍala of all the tathāgatas to anyone who has not seen the maṇḍala." Reciting oṃ vajrapraveśa hūṃ vajra hūṃ, the curtain is removed. This is as stated at the beginning of the tantra: "One should cause the peaceful one to enter while reciting the mantra." Here, "the peaceful one" refers to the disciple. Then: "Today I have placed you within the family of all the tathāgatas. If, by knowing this, one attains the siddhi of all the tathāgatas, what need is there to mention other siddhis? Therefore, generate the vajra wisdom. You must not speak of this in the presence of anyone who has not seen the maṇḍala."

བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་བྱས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ལ་རྡོ་རྗེ་སྤྱི་བོར་བཞག་སྟེ། འདི་ཁྱོད་ཀྱི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་རྒྱལ་ཁྲོས་ནས་ནི། ། བདུན་རྒྱུད་རིགས་རྣམས་བརློག་པར་མཛད། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲལ་བའི་ཕྱག་རྒྱས་སློབ་མའི་སྙིང་གའི་བུ་ག་ཕྱེ་ལ་སློབ་མས། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཧྲྀ་ད་ཡ་མེ་པྲ་བེ་ཤ་དྲྀ་ཌྷ་ཏིཥྛ་ཧཱུཾ་ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་ལ། སློབ་དཔོན་གྱི་སྙིང་གའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལས་དེ་དང་འདྲ་བའི་ཚུལ་འཐོན་ཏེ། སློབ་མའི་སྙིང་གར་གནས་པར་བསམས་ལ་བུ་ག་མེད་པར་བསམས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། སྙིང་ལ་ཀུན་དུ་གནས་པར་མཛད། ། ཅི་སྟེ་དམ་ཚིག་འདས་ནས་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་བཀས་ནས་བཞུད། ། ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུ་ལ་ཨོཾ་བཛྲོད་ད་ཀ་ཋཿ ཞེས་ལན་མང་དུ་བཟླས་ཏེ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་ཆུ་འདིས་འགྲུབ། ། ཅེས་བརྗོད་ལ་བླུད་དོ། ། དེ་བས། དེ་ནས་གསང་སྔགས་མཁས་པ་ཡིས། ། སྔགས་འདིས་དམ་ཚིག་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་ནས་འདིས་དམ་ཚིག་བསྒྲག་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་དེང་ཕན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ང་ཡིན་གྱིས། གང་ངས་སྨྲས་པའི་བྱ་བ་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱོས་ཤིག་གལ་ཏེ་མ་བྱས་ན་ཁྱོད་ཡ་ང་བ་མ་སྤངས་པར་འཆི་བའི་དུས་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །

"By merely speaking [of this], your samaya will be impaired," he says, and places the vajra upon the crown of the head: "This is your vajra samaya. If you speak of this way, the King Vajradhara, becoming enraged, will destroy your lineage for seven generations." He then recites: oṃ vajrasamaya hūṃ phaṭ. Then, with the vajra-opening mudrā, the master opens the aperture at the disciple's heart. The disciple recites three times: oṃ vajrasamaya hṛdaya me praveśa dṛḍha tiṣṭha hūṃ. The master visualizes that from the wisdom body and wisdom being at his own heart, an identical form emerges and dwells in the disciple's heart. Visualizing that the aperture is now closed, he says: "Vajrasattva shall dwell forever within your heart today. If you transgress the samaya, he will depart and split [your heart] immediately." Then, having recited oṃ vajrodaka ṭhaḥ many times over fragrant water, he says: "This is your hell-water. If you transgress the samaya, it will burn you. If you guard the samaya, the siddhis will be accomplished by this vajra nectar water." Having said this, he makes the disciple drink it. Thus it is said: "Then the expert in secret mantra should bestow the samaya with this mantra," and, "Then one should proclaim the samaya with this." Then he says: "From this day forward, I am your Vajrapāṇi. You must perform whatever actions I command. If you do not, you will die without having avoided misfortune and will surely fall into the hells."

དེ་ནས། ཆེ་གེ་ཞེས་བྱ་འདི་ཉིད་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཡོངས་འཛིན་པ། ། དམ་ཚིག་མཆོག་དང་གསང་བ་ཡི། ། འཁོར་ལོ་འདིར་ནི་འཇུག་པར་འཚལ། ། ཞེས་རིགས་ཐམས་ཅད་ལ་བསྒྲགས་ལ། ། གསང་བ་ཆེན་པོའི་རིགས་དག་པའི། ། གསང་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ནི། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱོད་འདོད་དམ། ། དེས་ཀྱང་འཚལ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དེ་བས་རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། བདག་ཉིད་དེ་ཉིད་དང་ནི་སྔགས་སོགས་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ཁྱད་པར་གྱི་སྡོམ་པ་ཐུན་མོང་པ་ཕོག་ལ། དེ་ནས་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བཅུ་བཞི་ཡན་ལག་དང་བཅས་པའི་སློབ་དཔོན་དུ་འོས་པ་ལ་སྦྱིན་ཏེ་དབབ་པའི་ཆོ་གས་གདབ་བོ། ། དེ་ལ་དབབ་པའི་ཆོ་ག་ནི་རང་དང་སློབ་མའི་སྙིང་ག་སྒོ་དབྱེ་བའི་ཕྱག་རྒྱས་ཕྱེ་ལ་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་ཡི་གེ་ཨ་བྱུང་སྟེ། སློབ་མའི་སྙིང་ག་ལ་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྒོང་སྐྱེས་ལ་ཡིད་ཀྱིས་བཞག་ལ། དེའི་འོད་ཀྱིས་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་གང་བར་བསམས་ཏེ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་དྷིཥྛ་ནེ་ན་ཏྭཾ། བཛྲ་སཏྭ་མེ་ཨ་བི་ཤ་དུ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཏི་རཱིནྟི་རིའི་ཕྱག་རྒྱ་མྱུར་དུ་བཅིངས་ལ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འང་ཡིན་པར་གྲགས། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་བླ་མེད་ན། ། དེ་རིང་ཉིད་དུ་འབབ་པར་ཤོག། ཅེས་སློབ་མས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཨ་ཨཿཞེས་བཅུ་ནས་བཟུང་སྟེ། ཉི་ཤུའམ། སུམ་ཅུའམ། བཞི་བཅུའམ། ལྔ་བཅུའམ། དྲུག་ཅུའམ། བདུན་ཅུའམ། བརྒྱད་ཅུའམ། དགུ་བཅུའམ།

Then, [the candidate] should proclaim to all the families: "I, [Name], who fully uphold the bodhicitta, desire to enter this wheel of the supreme samaya and the secret." Then, [the master] asks: "Do you, Great Being, desire to fully uphold the secret of the pure, great secret family?" The candidate should reply, "I desire it." Then, from the words "Therefore, always..." up to "...the self-nature and likewise the mantras and so forth," the common special vows are conferred. Then, for one who is fit to be a master, the fourteen root downfalls along with their branches are bestowed, and the descent [of the wisdom beings] is performed through the ritual of descent. Regarding that ritual of descent: having opened the gates of oneself and the disciple with the mudrā of opening the gates, the syllable A emerges from one's own heart and is mentally placed upon the egg-born wisdom being (jñānasattva) residing in the disciple's heart. Visualizing that its light completely fills the entire body, one recites: sarvatathāgatādhiṣṭhānena tvāṃ vajrasattva me aviśatu. Then, the master quickly binds the tirīṇtiri mudrā, and the disciple recites: "This is the vajra samaya; it is renowned as Vajrasattva. May the unsurpassed vajra wisdom descend this very day." Then, starting from oṃ vajrāveśa a aḥ, [the mantra is recited] ten, twenty, thirty, forty, fifty, sixty, seventy, eighty, ninety, or [a hundred times].

བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་བཟླས་ནས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་དམར་པོ་ཀུན་དུ་འཁྲུགས་པས་ཡོངས་སུ་གང་བར་བསམས་ན་ངེས་པར་འབེབས་སོ། ། གལ་ཏེ་མ་བབས་ན། རྡོ་རྗེ་འབེབས་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པ་བཅིངས་ལ། རྐང་པ་གཡོན་པས་དེའི་རྐང་པ་གཡས་པ་མནན་ནས་དེ་ཉིད་ལ་དབབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྟེང་གི་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་སྟེང་ན་ཁྲོས་པའི་(ཡིག་,གེ་)ཧཱུཾ་གི་འོད་ཟེར་གྱིས་གནོན་པར་མཛད་པ་དང་། འོག་ནས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་འདེགས་པར་གྱུར་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པར་བཞུགས་པས། ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿཨ་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཀྱི་ཚོགས་ཡང་དག་པར་འབེབས་པར་མཛད་པར་བསམ་ཞིང་། ཧཱུཾ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཨཿཞེས་ལན་བརྒྱ་ཟློས་ཤིང་དེ་ལ་དབབ་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་ཤིན་ཏུ་སྡིག་པ་ཆེན་པོས་འབབ་པར་མ་གྱུར་ན་སྡིག་པ་དྲལ་བའི་ཕྱག་རྒྱས་སྡིག་པ་དྲལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས། ཡམ་ཤིང་དམར་པོ་རྣམས་ཀྱི་མེ། ། རཾ་སྦར་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་མེ། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་སྙོམས་ཞུགས་ལ། ། ཏིལ་བསྲེགས་པས་ནི་སྡིག་བསྲེགས་ཤིང་། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལག་པ་གཡས་པའི་མཐིལ་དུ་ཏིལ་ནག་པོ་ལས་སྡིག་པའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་དབུས་སུ་ཧཱུཾ་བསམ་པའི་མཛུབ་མོ་དང་མཐེ་བོས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཐབ་ཁུང་ལས་བྱུང་བའི་འབར་བའི་ཕྲེང་བ་ཀུན་དུ་འཁྲུགས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ལ་བབས་པས་སྡིག་པ་རྣམས་བསྲེག་པར་བསམ་པར་བྱའོ། །

If one recites [the mantra] up to one hundred and eight times and visualizes the red Vajra Hūṃkāra completely filled with agitation, the descent will certainly occur. If it does not descend, one should bind the samaya-mudrā of Vajrāveśa together with the bell. Pressing his right foot with one's left foot, in order to cause him to descend, one should visualize that in the upper direction of space, Vairocana is pressing down upon Vajra Hūṃkāra with the light rays of the wrathful syllable HŪṂ. From below, the vajra wind-maṇḍala is being raised by the syllable HŪṂ, and the Tathāgatas such as Akṣobhya are seated [there], causing the mass of light from their own seed-syllables—HŪṂ TRĀṂ HRĪḤ A—to descend perfectly. Reciting "HŪṂ ĀVEŚAYA AḤ" one hundred times, one should cause the descent upon him. If, due to extremely great negativity, the descent does not occur, one should tear away the negativity with the mudrā for tearing away negativity. Then: With red sacrificial wood, the fire Is kindled by RAṂ; the fire of the Vajra Wrathful One, Entering into meditative equipoise, By burning sesame seeds, the negativity is burned. "OṂ SARVA PĀPAṂ DAHANA VAJRĀYA SVĀHĀ." Having fashioned an image of negativity from black sesame seeds in the palm of the right hand, one should perform the fire offering with the index finger and thumb while visualizing a HŪṂ in the center. Then, one should visualize that the garland of flames arising from the fire pit descends upon the body of the Vajra Wrathful One, thereby burning away all negativities.

དེ་ནས་ཡང་རྡོ་རྗེ་འབེབས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་བཞིན་དུ་བཅིངས་པ། དབབ་པ་བྱས་ན་ངེས་པར་འབེབས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུས་ཀྱང་མ་ཕེབས་ན། དེ་ལ་དབང་མི་བསྐུར་རོ། ། བབས་ན་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་བབས་པ་དེ་འབར་བར་འགྱུར་ལ་དེ་མི་འདོད་ན། དེའི་སྤྱི་བོར་རི་རབ་དང་དབང་ཆེན་དང་རྡོ་རྗེ་དང་ཡི་གེ་ཨ་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྣམས་ཁ་དོག་སེར་པོར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ངེས་པར་བབས་པས་ན། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་སུ་སཾ་གྲ་ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གླུར་བླངས་ལ། ཕྱག་རྒྱ་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ལན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བརྟན་པར་བྱས་ལ་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་བསམས་ཏེ། བྷྲཱུཾ་ཧི་བཛྲ་ཞེས་བརྗོད་ན། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་དོན་དང་ལྡན་པར་མ་ལུས་པར་སྨྲའོ། ། དགོངས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་ནི་བཞུད་པར་གྱུར་ཏེ། འདི་ནི་དབབ་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དམིགས་ཏེ། སློབ་མས་ཡན་ལག་བདུན་དང་ལྡན་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ལ། ཨ་ས་མེ་ཏྲི་ས་མེ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ལ་བདག་དམ་ཚིག་ཅན་དུ་མོས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མ་ཞེས་པ་ནས་གཞུག་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ཏེ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་བདེན་པ་བསྒྲགས་ཏེ། བདག་ལ་བདེན་པའི་བྱིན་བརླབས་པ། ། བདག་གིས་སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། ལེགས་པར་བཙུད་པར་གྱུར་པས་ནི། ། ལྷ་ཡི་རིགས་ཀྱི་རིམ་པ་དག། འདི་ཡི་བསོད་ནམས་ཅི་འདྲ་ལས། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་འབབ་པར་འགྱུར། ། འདིས་ནི་གྲུབ་པ་གང་འགྲུབ་དང་། །

Then, again, if one binds the mudrā of Vajrāveśa in that same manner and performs the descent, the descent will certainly occur. If, even by that means, the descent does not occur, one should not confer the empowerment. If the descent occurs, at that very instant the five superknowledges and so forth will be perfected. If that descent should become blazing and one does not desire it, one should visualize Mount Meru, the Great Powerful One, the vajra, the syllable A, and the Blessed One Vairocana, all yellow in color, upon the crown of the head. Then, because the descent has certainly occurred, one should sing the song beginning with "Oṃ vajrasattva susaṃgrahaṃ" and so forth, and perform the blessing through the mudrā and the response to the mudrā. Then, having made it stable, one should visualize a vajra on the tongue; if one says "Bhrūṃ hi vajra," one will speak all things of the past, future, and present, including their meanings, without exception. Once the intention is fully perfected, one departs; this is the ritual of the descent. Then, focusing on the maṇḍala, the disciple performs the ritual of the seven limbs and, with the mudrā, recites "Asame trisame mahāsamaye svāhā," and should resolve that they possess the samaya. From "Vajradhāriṇī" up to "should be introduced," the preceptor then proclaims the truth: "By the blessing of truth upon me, because I have properly introduced the disciple into the maṇḍala, according to the merit of this person and the sequence of the classes of deities, the descent will occur in that very way. Whatever accomplishment is to be achieved by this..."

རིགས་ནི་གང་གི་སྣོད་དུ་འགྱུར། ། བསོད་ནམས་མཐུ་ནི་ཅི་ཡོད་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ནི་དེ་བཞིན་འགྱུར། ། དེ་སྐད་བརྗོད་ནས་དེ་འོག་ཏུ། ། སྒོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་དེ་བཞག་ནས། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་འཐོར་དུ་གཞུག། ཅེས་གསུངས་པས་སོ། ། དེ་ནས་སྔགས་འདིས་མེ་ཏོག་དོར་བར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བདག་ལ་ཐུགས་བརྩེར་དགོངས་ནས་ནི། ། འགྲོ་ལ་ཕན་པའི་གཙོ་མཆོག་གིས། ། སྨན་པར་དགོངས་ནས་བཞེས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་པྲ་ཏི་གྲྀ་ཧྣ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་དོར་རོ། ། མེ་ཏོག་རིན་ཆེན་ལ་སོགས་པས། ། གང་ལ་བབ་པ་རིགས་ཀྱི་ལྷ། ། གཙོ་བོའི་རིགས་དེ་བསྒྲུབས་ན་ནི། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། གང་དུ་མེ་ཏོག་བབས་འགྱུར་བ། ། དེ་ནི་དེ་ཡི་རིགས་ཀྱི་ལྷ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལ་མེ་ཏོག་དོར་བའི་ཚུལ་རྒྱས་པ་ལ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། དངོས་གྲུབ་རབ་འབྲིང་རྣམ་གསུམ་ནི། ། མེ་ཏོག་བབ་པ་རྣམས་ལ་བརྟག། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཁྱད་པར་ནི། ། གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་ཀྱང་བརྟག། གང་ཚེ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་གྱི། ། དབུ་ལ་མེ་ཏོག་བབས་གྱུར་ན། ། དེ་ཚེ་གཙུག་ཏོར་མཛོད་སྤུ་དག། གྲུབ་པར་འགྱུར་བར་གདོན་མི་ཟ། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་རྣམས་ཀྱང་། ། ཞལ་དུ་བབས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། སྟོད་དུ་བབས་ན་མཆོག་རྣམས་འགྲུབ། ། རྐེད་པར་བབས་ན་འབྲིང་རྣམས་འགྲུབ། ། རོ་སྨད་ཕྱོགས་སུ་བབ་པ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཕལ་རྣམས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། བར་གྱི་དཀུ་ལ་བབས་ན་ནི། ། སྙིང་པོ་ལ་སོགས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། སྨད་དུ་བབས་པར་གྱུར་ན་ནི། །

"What kind of vessel will they become? What is the power of their merit? It shall be so in this maṇḍala." Having spoken thus, one should place them at the direction of the door and then have them cast the flower. So it is said. Then, one should cast the flower with this mantra: "For the sake of attaining the siddhi of the Buddha, Thinking of me with compassion, O Supreme Lord who benefits beings, Thinking of me as a patient, please accept [this flower]." Reciting "OṂ PRATIGṚHṆA HŪṂ," one casts it. Regarding the flower, [it is said]: "Whichever [deity] the precious flower and so forth fall upon is the deity of one's family. If one practices that principal family, there is no doubt that siddhi will be swiftly attained." This is as it has been said: "Wherever the flower falls, that is the deity of one's family." Regarding the detailed method of casting the flower, it is said: "The three levels of siddhi—superior, middling, and inferior—are to be examined by the place where the flower falls. The distinctions among the deities are also to be examined by the distinction of the location. When the flower falls upon the head of the Blessed Buddha, then the uṣṇīṣa and the ūrṇā-kośa will undoubtedly be accomplished. If it falls into the mouth of the [deities] such as Locanā and the others, their mantras will be accomplished. If it falls on the upper body, the supreme [siddhis] are accomplished. If it falls on the waist, the middling ones are accomplished. If it falls on the lower part of the body, the common siddhis will be accomplished. If it falls on the middle of the torso, the heart-mantra and so forth will be accomplished. If it falls on the lower part..."

མངག་གཞུག་ལ་སོགས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། རིམ་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི། ། པདྨ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་རིགས་ལ། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཤེས་བྱས་ལ། ། དེ་བཞིན་ལྷ་རྣམས་གཞན་ལ་ཡང་། ། དངོས་གྲུབ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བཤད། ། གལ་ཏེ་ལྷ་ཡི་གཟུགས་དག་ལས། ། རིང་དུ་མེ་ཏོག་ལྷུང་གྱུར་ན། ། དེ་ཡིས་དངོས་གྲུབ་ཡུན་རིང་གྲུབ། ། ཉེ་ན་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་འགྲུབ། ། གསང་སྔགས་རྣམས་ནི་མཆོད་པ་དག། གང་དུ་བཀྲམ་པ་ཚུན་ཆད་ནི། ། དེ་ཡི་ཉེ་འཁོར་དེ་ཡིན་ཏེ། ། མེ་ཏོག་དེར་ལྷུང་དེ་ཡི་རིགས། ། ལྷ་གཉིས་ཀྱི་ནི་བར་དག་ཏུ། ། གལ་ཏེ་མེ་ཏོག་ལྷུང་གྱུར་ན། ། གལ་ཏེ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ནི། ། དེ་ནི་དེ་ཡི་ཡིན་པར་བཤད། ། གལ་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་འདས་ནས་སུ། ། ལ་ལའི་མེ་ཏོག་ལྷུང་གྱུར་ན། ། དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་ཕལ་འགྲུབ་ཅིང་། ། འདི་ནི་དད་པའང་རབ་ཏུ་ཆུད། ། གལ་ཏེ་མེ་ཏོག་དོར་བ་དག། ར་བའི་རི་མོ་ལ་བབས་ན། ། ཞི་བ་བྱས་ནས་དེ་ནས་གདོད། ། ནན་ཏན་བསྐྱེད་དེ་འདོར་དུ་གཞུག། དེ་ཚེ་ཐེ་ཚོམ་གྱུར་ན་ནི། ། མཁས་པས་བཟླས་ཏེ་དོར་མི་བྱ། ། དེར་ནི་གར་ཡང་ངེས་མེད་པས། ། དེས་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་མཉམ་པ་དང་། ། དོན་མེད་ཕྱི་རོལ་ལྟུང་ན་ནི། ། ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས་ནི། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་འདོར་དུ་གཞུག། སྙིང་པོར་མེ་ཏོག་བབས་ན་ནི། ། རྟག་ཏུ་དོན་མེད་མི་འགྱུར་ན། ། སྲད་བུ་དག་གིས་ཆོ་ག་བཞིན། ། དེ་ཡི་ཉེ་འཁོར་ཤེས་པར་བྱ། ། རིགས་གསུམ་ལ་ཡང་ཆོ་ག་བཞིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བརྟག། ཇི་ལྟར་གྲགས་པའི་ཚུལ་དག་ལས། ། གཙོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་ཀྱིས་བསྐྱེད། །

The activities of messengers and so forth will be accomplished. All these stages should be understood according to their sequence within the Lotus and Vajra-holding families; likewise, for other deities as well, the three types of accomplishments are explained. If the flower falls far from the forms of the deities, the accomplishment will be achieved after a long time; if it falls near, the accomplishment will be achieved quickly. Regarding the offerings of secret mantras, the area as far as they are spread is the vicinity of that deity; the flower falling there belongs to that family. If the flower falls between two deities, if it is closer to one, it is explained as belonging to that one. If a flower falls for someone after passing beyond the maṇḍala, a common accomplishment will be achieved for them, and their faith will also be greatly diminished. If the cast flower falls upon the boundary lines, one should perform a pacifying fire offering and then, having applied diligence, have it cast again. If doubt arises at that time, the wise should not cast it after merely reciting; since there is no certainty in that case, one will not obtain the accomplishment. If it falls equally between two, or falls meaninglessly outside, one should perform a pacifying fire offering and then have the flower cast again. If the flower falls upon the heart [of the maṇḍala], it will never be meaningless; one should understand its vicinity according to the ritual with the cords. For the three families as well, one should examine the three types of maṇḍalas according to the ritual; according to the well-known traditions, they are generated by the families of the principal deities.

གལ་ཏེ་མེ་ཏོག་དོར་བ་དག། མཆོད་པའི་སྟེང་དུ་བབ་གྱུར་ན། ། དེ་ནི་རྒྱས་པའི་སྒྲུབ་པ་དག། ཁྱད་པར་དུ་ནི་ཤེས་པར་འགྱུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་བདག་པོ་ལ། ། གང་གི་མེ་ཏོག་བབ་གྱུར་ན། ། དེ་ནི་དེ་ཡི་ལས་རྣམས་ཀུན། ། མྱུར་དུ་འགྲུབ་ཅིང་མཆོག་ཏུ་གྱུར། ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ནི། ། གང་གི་མེ་ཏོག་བབས་ན་ནི། ། དེ་ལ་རིགས་གསུམ་གསང་སྔགས་ཀུན། ། གདོན་མི་ཟ་བར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། པདྨ་ལ་ནི་རིགས་གཉིས་འགྲུབ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ལ་རང་རིག་ཉིད། ། གལ་ཏེ་གཉིས་ལས་འདས་ནས་སུ། ། གང་གི་གསུམ་པ་ལ་བབས་ན། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ནས་དབྱུང་བར་བྱ། ། ཡང་ན་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དུ་གཞུག། དེ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཡིས། ། མེ་ཏོག་རྣམས་ནི་དོར་བ་ལས། ། བདག་གི་མདུན་དུ་མང་ལྷུང་བ། ། དེ་ལ་ཞི་བ་བརྩམ་པར་བྱ། ། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་ཞི་བྱས་ནས། ། དེར་ནི་སླར་ཡང་འདོར་དུ་གཞུག། ལན་གསུམ་སྤོགས་ཏེ་བོར་ན་ཡང་། ། གལ་ཏེ་ལེགས་པར་མ་བབས་ན། ། རེ་ཐག་བཅད་དེ་སླར་བཏང་ངོ་། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། དེ་ནས་སྔར་ཡོན་གྱིས་ལག་པ་བཀང་སྟེ་ཞེས་གསུངས་པའོ། ། ཡོན་བླ་མ་ལ་དབུལ་ཏེ། ཨོཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བརྗོད་པའོ། ། ལྷག་པའི་ལྷའི་དབང་གི་ངོ་བོ་མེ་ཏོག་དེ་སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་བཞག་སྟེ། སེམས་དཔའ་སྟོབས་ཆེན་པོ། འདི་ཁྱོད་བཞེས་ཤིག་བརྗོད་པའོ། ། དེ་ནས། ཨོཾ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་ཁྱོད་ཀྱིས། ། མིག་འབྱེད་པར་ནི་བརྩོན་པ་སྟེ། ། མིག་ནི་ཐམས་ཅད་འབྱེད་པར་མཛད། ། རྡོ་རྗེ་མིག་ནི་བླ་ན་མེད། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙཀྵུ་ཨུཏྐ་ཏ་ཡ་ཏི་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་།

If the flower thrown down should fall upon an offering, one should know that this is especially for the accomplishment of the enriching rite. Whichever deity of the maṇḍala the flower falls upon, all the activities of that deity will be swiftly accomplished and become supreme. If the flower falls upon the Buddha Bhagavān, the secret mantras of all three families will undoubtedly be accomplished for that person. In the case of the Lotus family, two families are accomplished; for the Vajra-holder, one's own family is accomplished. If, having passed beyond two, it falls upon the third, one should be led out from that maṇḍala or entered into another maṇḍala. Through such methods as these, from the throwing of the flowers, if many fall in front of oneself, one should begin the pacifying rite. Having performed the pacification through fire offering, one should have them throw again. Even if they are thrown three times more, if it does not fall well, one should cut off hope and dismiss them. Thus it is said. Then, as it is said, "having filled the hands with the previous fee," the fee is offered to the guru while reciting: oṃ pratīccha vajrasamayas tvaṃ. Placing that flower, which is the essence of the empowerment of the chosen deity, upon the crown of the disciple's head, one says: "O Great Powerful Being, please accept this!" Then, reciting: oṃ vajrasattva adya tvayā cakṣur unmīlanāya prayatnaḥ / sarvāṇi cakṣūṃṣi unmīlayati / anuttaraṃ vajracakṣuḥ / oṃ vajracakṣu utpāṭaya ti.

གདོང་གཡོགས་དགྲོལ་ལོ། ། དེ་ནས་གདོང་གཡོགས་བཀྲོལ་ནས་ནི། ། སློབ་མ་དེ་ལ་འདི་སྐད་བསྒོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཟང་པོ་འདི་ལྟ་ལྟོས། ། ད་ནི་དད་པ་རབ་ཏུ་བསྐྱེད། ། ཁྱོད་ནི་སངས་རྒྱས་རིགས་སུ་སྐྱེས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་འགྱུར། ། རྟེན་དང་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། ཁྱོད་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་གྱུར་གྱིས། ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་ཕྱིར་དམ་ཚིག་སྐྱོངས། ། གསང་སྔགས་ལ་ཡང་བརྩོན་པར་གྱིས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་སློབ་མས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཕྱག་གསུམ་བྱས་ལ་བསྐོར་བ་གསུམ་བྱས་ཏེ། རང་གི་ལྷ་ལ་མེ་ཏོག་སྙིམ་པ་གསུམ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་དེའི་སྔགས་ལན་བདུན་མེ་ཏོག་ལ་བཟླས་ཏེ། སློབ་མའི་ལག་ཏུ་བྱིན་ལ་སློབ་མས་ཀྱང་ལན་བདུན་དེའི་སྔགས་བཟླས་ཏེ། ལྷ་ཁྱོད་བདག་གིས་མནོས་སོ་ཞེས་ལན་གསུམ་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། མཐའ་མ་ནས་བརྩམས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ཏེ། དེ་ནས་དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་བསྟན་པར་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དག་ཀྱང་བསྟན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སློབ་མ་གཞུག་པའི་ཆོ་ག་སྟེ། ཐེ་ཚོམ་ལ་སོགས་མི་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་གོ་སླ་བས་མ་ཕྱེའོ། ། བདག་གི་དེ་ཉིད་དང་ནི་སྔགས་སོགས་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དེ་ཙམ་ལ་འདིར་བདག་ཏུ་གདགས་པར་ཟད་དོ། ། སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཞེས་ཚིག་ལྷག་མ་ཅན་དུ་བྱས་ཏེ། འདོད་པའི་ལྷ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྣམས་སོ། །

The face veil is removed. Then, having removed the face veil, one should instruct the disciple as follows: "Behold this excellent maṇḍala! Now, generate supreme faith. You are born into the family of the buddhas. You are blessed by mantra and mudrā. All prosperity will become manifest. All supports and siddhis shall also turn toward you. To attain siddhi, maintain the samaya and apply yourself to the secret mantra." Then the disciple should prostrate three times to the maṇḍala, circumambulate it three times, and offer three handfuls of flowers to their own deity. Then the master recites the mantra over the flowers seven times and places them in the disciple's hand. The disciple also recites that mantra seven times and says three times, "O deity, I have received you." Then, having performed the peaceful fire offering, the maṇḍala is shown starting from the outer edge. Regarding this, it is said: "Then the maṇḍala should be shown in its full detail, and the mahāmudrās should also be shown." Such is the ritual for the entry of the disciple. The samayas up to the point where it says, "Do not harbor doubts and so forth," are easy to understand and thus have not been analyzed here. Regarding the phrase, "The reality of oneself and likewise the mantra and so forth": the reality of oneself is non-conceptual wisdom (jñāna), and it is merely designated as "self" in this context. The term "mantra" is used with the word "reality" as an ellipsis, referring to the deities of one's choice who are established by nature.

སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའམ། སེམས་དཔའ་འབྱུང་བའི་རིམ་པས་བདག་ཉིད་ལྷར་བྱས་པ་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། དེ་བས་ན་འདིར་ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་དང་། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དག་ནི་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ལ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་བཞི་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་ནི་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་པོ་འདི་ལ་ཡང་ཡིད་གཉིས་ལ་སོགས་པ་དང་སྨད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། མོས་པ་བརྟན་དང་ལྡན་པས་དམ་བཅས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། མོས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་བརྟན་པ་སྟེ། མོས་པ་ནི་མི་འཕྲོགས་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་དམ་བཅས་ནས་དབང་བསྐུར་ན་མོས་པ་མེད་པ་དད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དེ་བས་འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདུས་པ་ལས། དེ་ནས་གསང་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་པས། ། དེ་ལས་དང་པོར་མནའ་འདིའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་གསུངས་པ། དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ལས་ཀྱང་། གསང་བ་ཐུབ་པ་ཡིན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གསང་བར་བྱ་བའི་དོན་གང་ཡིན་པ་སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་སུ་ལའང་མི་སྨྲ་བ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་བརྟན་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ནི་གསང་བ་ཐུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་དང་པོར་མནའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་ལ་ཡང་གྱ་ཚོམ་དུ་བསྟན་པར་མི་བྱའི། མནའ་ཡང་བསྒྲགས་ཏེ་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་བས་ན་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་ལམ་འདི་ནི་རབ་ཏུ་ཡང་འབད་པས་བརྟགས་ཤིང་བསྟན་པར་བྱས་ལ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་བས་ན། གསང་བ་ཟླ་བའི་ཐིག་ལེ་ལས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ།

The term "and so forth" refers to the suchness of the deity, which is the self-transformation into a deity through the stages of manifest enlightenment or the emergence of the bodhisattva. Therefore, in this context, the descent of wisdom and the manifest enlightenments are the suchness of the self, while the four manifest enlightenments together with their branches are the suchness of the deity. The word "likewise" means that one should not harbor doubts or disparage these three types of suchness. Regarding the phrase, "Having made a commitment with firm conviction," conviction itself is what is firm, because conviction has the function of being unshakeable. Furthermore, if one confers empowerment after such a commitment, what need is there to mention those who enter the path through mere faith without conviction? Thus, the Āryatattvasaṃgraha states: "Then, because the secret has been obtained, first the essence of this oath should be recited." The extensive commentary on that also says: "'To be one who guards the secret' means that whatever is to be kept secret, one does not speak of it to anyone even at the cost of one's life; a sentient being possessing such firmness is called 'one who guards the secret.'" Regarding the phrase, "First, the essence of the oath should be recited," this indicates that even for such a sentient being, the teaching should not be given haphazardly; rather, it should be taught after the oath has been proclaimed. Therefore, this unsurpassed secret path should be bestowed only after it has been thoroughly examined and taught with great effort. Thus, from the Guhyacandrabindu: "To all the Tathāgatas..."

། གསང་བ་ཡི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི། ། ཅི་སྟེ་རྨོངས་པས་སྨྲས་བྱས་ན། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་དམ་ཚིག་ཉམས། ། མྱུར་དུ་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཚུན་ཆད། ། བསྟན་པས་རྣམ་པར་འཇོག་པར་འགྱུར། ། དང་པོར་དམ་ཚིག་གཞག་བྱ་སྟེ། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པར་བྱ། ། གཞན་དུ་བྱས་ན་དཔའ་བོ་རྣམས། ། དམྱལ་བར་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་སྨིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ནུབ་ཏུ་བར་དུ་ཁྲུ་དོས་ཆོད་པར་དབང་བསྐུར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སྙིང་པོའི་ཕྱེད་ཀྱི་ཚད་ལ་ལྟེ་བའི་ལྷའི་མཚན་མ་བཀོད་པ། མེའི་འོད་ཀྱི་བར་དུ་རྫོགས་པར་བྱས་པ་དེར། ཁྲིའམ་ཁྲིའུ་ལ་སྟན་བཟང་པོ་བཏིང་བར་སློབ་མ་རྒྱན་མ་ལུས་པས་བརྒྱན་ལ་བཞག་སྟེ། རྒྱལ་བ་དང་(བཀྲི་,བཀྲ་)ཤིས་པ་བྱས་ལ་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་། སློབ་མ་ལ་ལ་བརྟགས་པ་དག། གལ་ཏེ་དབང་བསྐུར་འདོད་པ་ལ། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། ཕྱེ་མ་དཀར་པོས་བྲི་བར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་དང་རྗེས་མཐུན་པར། ། སྟེགས་བུ་གྲུ་བཞིར་བྱས་ནས་སུ། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་ཚོན་སྣ་ལྔས། ། པདྨ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྲི། ། བཀྲ་ཤིས་ལ་སོགས་མཚན་མ་རྣམས། ། དེར་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བྲི། ། བཀྲ་ཤིས་ཕྱིར་ནི་གང་བསྟན་པ། ། ཡང་ན་དངོས་སུ་དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ལ། ཡང་གསུངས་པ། སློབ་མ་དབང་བསྐུར་འོས་རིགས་ནས། ། ཆོ་ག་འདིས་ནི་ནན་ཏན་དུ། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡི་ཆོ་ག་བྱ། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། བཏབ་པའི་སྟན་ནི་གསར་གཞག་སྟེ། ། བཀྲ་ཤིས་ལ་སོགས་ཀུན་བྱས་ནས། ། བསྲུང་བ་ནན་ཏན་ཆེར་བྱ་སྟེ། །

If this secret maṇḍala is spoken of out of delusion, the master’s samaya is impaired; within half a month, he will be cast down by the teaching. First, the samaya should be established, and then the secret maṇḍala should be shown. If it is done otherwise, the heroes will ripen in hell for incalculable kalpas. Thus it is said. Then, the empowerment should be conferred. To the west of the great maṇḍala, at a distance of two cubits, a maṇḍala for empowerment should be made, half the size of the essence of the great maṇḍala, with the signs of the central deity arranged and completed up to the light of the fire. Upon a throne or a small stool, a fine seat is spread, and the disciple, adorned with all ornaments, is seated there. Having performed the rites of victory and auspiciousness, the empowerment is conferred. Accordingly, it is said: "If there are disciples who have been examined and desire empowerment, the maṇḍala for empowerment should be drawn with white powder. In accordance with the maṇḍala, having made a square platform, one should draw a complete lotus in its center with the five colors. The auspicious signs and so forth should be drawn there as desired. Whatever was taught for the sake of auspiciousness should either be drawn or actually placed there." And it is further said: "From the class of disciples worthy of empowerment, one should diligently perform the empowerment ritual according to this procedure. Having placed a new seat consecrated with the mantra that performs all activities, and having performed all the auspicious rites and so forth, one should apply great diligence to the protection."

དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་སྔགས་ཟློས་ཤིང་། ། གདུགས་ནི་དཀར་པོ་བཟང་པོ་ལ། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་བཟང་པོས་བརྒྱན། ། རས་ཕྲན་དཀར་པོ་འཕྱངས་པ་གཅིག། སྤྱི་བོའི་སྟེང་དུ་གཟུང་བར་བྱ། ། སློབ་མས་ཡོན་ནི་ཆེར་འབུལ་ཞིང་། ། བླ་མ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པ་དག། སྟན་དེ་ལ་ནི་བཞག་ནས་སུ། ། སྔགས་ཀྱིས་སྐྱོན་བསལ་བཀྲ་ཤིས་བྱ། ། བདུག་སྤོས་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ཡིས། ། བདུག་པ་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོས་བདུག། རྔ་ཡབ་ལ་སོགས་དག་ཀྱང་གཟུང་། ། རྔ་མའི་བསིལ་ཡབ་བདུག་སྤོས་དང་། ། ཞོ་དང་འོ་མ་གོས་ཀྱིས་བཀང་། ། འདི་རྣམས་ཀུན་ཀྱང་བཤམས་ཏེ་དགོད། ། དེ་བཞིན་བུམ་པ་བཞི་རྣམས་དགོད། ། གླུ་དང་སིལ་སྙན་རྔ་སྒྲ་བསྒྲགས། ། ཤིན་ཏུ་བཀྲ་ཤིས་ཚིགས་བཅད་བསྒྲགས། ། དེ་བཞིན་བཀྲ་ཤིས་ཆེད་དུ་བརྗོད། ། ཆོ་ག་རྒྱས་པ་བྱས་ནས་ནི། ། དེ་ལ་སོགས་པར་འདོད་བྱས་ནས། ། ཡིད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་ཀུན་ལ། ། མཁས་པས་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་ནི། ། བུམ་པ་བཟླས་བརྗོད་བརྒྱ་བྱས་པ། ། དེ་ནི་ལེགས་པར་བླངས་ནས་སུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དལ་བུས་ལན་གསུམ་བསྐོར། ། རྩ་བའི་གསང་སྔགས་ཀུན་འདོན་ཅིང་། ། བློ་དང་ལྡན་པས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་སུ། ། གསང་སྔགས་ཟློས་ཤིང་སྤྱི་བོས་གཏུགས། ། ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། འདིར་སྡོམ་པ་གང་ཡང་མི་འཛིན་པ་དེ་ནི། འཇུག་པ་ཙམ་བྱའི་དབང་གང་ཡང་མི་བསྐུར་རོ། ། ཐུན་མོང་གི་སྡོམ་པ་འཛིན་པ་ལ་ནི་གསང་བའི་དབང་གི་མཐར་ཐུག་པ་བསྐུར་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་སྡོམ་པ་འཛིན་པ་ལ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་གི་བར་དུ་བསྐུར་ཞིང་། དབང་དམ་པ་དེ་ཐོབ་པའི་བྱ་བ་ཡང་ལུང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ།

While reciting the mantra of the maṇḍala, a fine white parasol, adorned with an excellent garland of flowers and draped with a small white cloth, should be held above the crown of the head. The disciple should offer a great gift and honor the guru; having seated him upon that seat, one should perform the auspicious rites to clear away defects with mantras. With well-prepared incense, the King of Wrathful Deities should be fumigated. One should also hold fly-whisks and the like; chowrie-fans, incense, and vessels filled with curd, milk, and cloth—all these should be arranged and set out. Likewise, four vases should be arranged. The sounds of songs, cymbals, and drums should be proclaimed, and most auspicious verses should be recited. Similarly, auspicious utterances should be spoken. Having performed the extensive ritual and made such requests, the wise one should mentally supplicate all the deities of the maṇḍala. Having recited the mantra over the vase one hundred times, it should be properly taken up and the maṇḍala circumambulated three times slowly. Reciting the entire root secret mantra, the wise one should bestow the empowerment. Then, having formed the mudrā and reciting the secret mantra, one should touch the crown of the head. Thus it is said. Here, for one who does not take any vows, only the entry is performed and no empowerment is bestowed. For one who takes the common vows, the empowerments are bestowed up to the end of the secret empowerment. For one who takes the special vows, they are bestowed up to the empowerments of method and insight. Regarding the activity of having obtained that supreme empowerment, it is also stated in that very scripture:

དེ་ལྟར་དབང་བསྐུར་བྱས་ནས་ནི། ། དེ་ལྟར་སར་པའི་གོས་རྣམས་བསྐོན། ། མེ་ཏོག་དྲི་ལ་སོགས་པས་མཆོད། ། མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་དང་གདུ་བུར་བཅས། ། དེ་ནས་བླ་མ་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། དེ་ཡི་སྤྱི་བོར་གདུགས་ཀྱང་བཟུང་། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བྱས་ནས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལེགས་པར་བསྐོར་དུ་གཞུག། གདུགས་དང་བཅས་པར་སྒོ་ཕྱོགས་སུ། ། སྤྱི་བོས་བཏུད་དེ་ཕྱག་འཚལ་གཞུག། སློབ་མ་འདི་ནི་ཕུལ་བ་ལགས། ། གསང་སྔགས་རྒྱུད་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། ། མཁན་པོས་དེ་སྐད་སྨྲས་ནས་སུ། ། གདུགས་བཞག་ནས་ནི་སློབ་མ་དེ། ། ལག་པས་ལེགས་པར་བླང་བར་བྱ། ། དེ་ནས་འདི་སྐད་བསྒོ་བར་བྱ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སློབ་དཔོན་གྱུར། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱང་ནི་ཀུན་གྱིས་བཀུར། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བརྩེ་བའི་ཕྱིར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བཞིན། ། ནན་ཏན་བསྐྱེད་དེ་བྲི་བར་བྱོས། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡང་རྒྱུད་ལ་སྦྱོར། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྦྱིན་ཏེ། ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བ་རྡོ་རྗེ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོས་ལྷ་རྣམས་བསྟིམས་པ་འདི་སྦྱིན་ཏེ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལག་ན་གནས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། དེ་སློབ་མས་ལག་ཏུ་བཟུང་ལ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་སྟྭཾ་དྷ་ར་ཡ་མི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུཾ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་ཚུལ་བདག་པོའི་བདག། ཅེས་བརྗོད་དོ། །

Having thus conferred the empowerment, one should clothe them in new garments and honor them with flowers, incense, and so forth, along with a sacred thread and bracelets. Then, the guru himself should hold a parasol over the disciple’s head. With palms joined, the disciple should be made to circumambulate the maṇḍala properly. Together with the parasol, they should be made to bow their heads and prostrate toward the entrance, saying: "This disciple is offered to you; they shall uphold the secret mantra tantras." Once the abbot has spoken thus, he should set down the parasol and take the disciple by the hand. Then, he should instruct them as follows: "Now you have become a master of the maṇḍala. You shall be honored by all the buddhas, bodhisattvas, and deities. Out of compassion for sentient beings, you must apply yourself with diligence and draw the maṇḍala according to the ritual. You must also engage practitioners in the tantras." Then, the vajra vow is bestowed. A vajra arisen from the syllable HŪṂ is given, having been dissolved into the deities by the King of Desire: "This is the essence of all buddhas, residing in the hand of Vajrasattva. You too must always hold it; it is the firm vow of Vajrapāṇi." The disciple should hold it in their hand and recite: OṂ SARVA-TATHĀGATA-SIDDHI-VAJRA-SAMAYA TIṢṬHA EṢA STVAṂ DHĀRAYĀMI HI HI HI HI HI HŪṂ. Then one says: "The being without beginning or end is Vajrasattva, the Great Joy, Samantabhadra, the self of all, the master of the vajra pride."

དེ་ནས་ཨཱཿལས་བྱུང་བའི་དྲིལ་བུ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྟིམས་པ་འདི་སྦྱིན་ནོ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་སྒྲ་ཡི་རྗེས་འགྲོར་བཤད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བ་བཞེད། ། ཅེས་པས་སོ། ། དེས་བཟུང་ལ། སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྲིད་བྲལ་བྱས། ། རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་དཔའ་མཆོག། སྲིད་པ་མཆོག་ནི་བྱེད་པ་ཡིན། ། ཞེས་པས་གསིལ་ལོ། ། དེ་ནས། སྲིད་པའི་བདེ་བ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་། ། སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་དག་བྱའི་ཕྱིར། ། ཤིན་ཏུ་བདེ་བ་དམ་པའི་ཐབས། ། དམ་ཚིག་འདི་ནི་རྟག་ཏུ་བསྲུངས། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཅི་འདོད་པར་ནི་བརྟེན་བཞིན་དུ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རང་དང་གཞན་ལ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཇི་སྲིད་འཁོར་བའི་གནས་སུ་ནི། ། མཁས་མཆོག་འདུག་པར་འགྱུར་བའི་ཚེ། ། དེ་སྲིད་མཚུངས་མེད་སེམས་ཅན་དོན། ། མྱ་ངན་མི་འདའ་བྱེད་པར་ནུས། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་ཐབས། ། བསོད་ནམས་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པ། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་འགྲུབ། ། སེམས་ཅན་དོན་རྣམས་བརྟན་པར་བྱེད། ། ཡིད་ཀྱི་གཟུགས་ནི་བརྟན་པའི་ཕྱིར། ། ཕྱག་རྒྱ་དམ་ཚིག་ཡིན་པར་བཤད། ། གང་ཕྱིར་གཟུགས་ཀུན་བརྟན་གྱུར་པ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། ཞེས་པས་ཕྱག་རྒྱའི་དམ་ཚིག་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པས། ཨོཾ་འདིར་ནི་ངས་ཁྱོད་ལུང་བསྟན་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྲིད་པའི་ངན་འགྲོ་རྣམས་ལས་བཏོན། །

Then, the bell arising from ĀḤ, which has been dissolved into all the buddhas by the King of Desire, is given with these words: "This is the sound of the insight of all the buddhas; It is explained as following after the sound. You too must always hold it; The Victors intend it for supreme awakening." Having taken it, ring it with: "Existence is pure by its very nature; By its very nature, it is freed from existence. The supreme being, pure by nature, Brings about the supreme state of existence." Then: "The bliss of existence is extremely slight; In order to purify great suffering, This samaya, the means for the most sublime bliss, Must be guarded at all times. While relying upon all the enjoyments of desire Just as one wishes, Through the union with one's own deity, One should make offerings to oneself and others. As long as the wise and supreme one Remains within the state of saṃsāra, For that long, for the sake of peerless sentient beings, One is able to act without passing into nirvāṇa. Through the means of the perfection of insight, Accomplished by the blessing of merit, One attains the sovereignty of all siddhis And stabilizes the welfare of sentient beings. Because the form of the mind is stabilized, The mudrā is explained as the samaya. Since all forms are thereby stabilized, It is proclaimed as the supreme mudrā." With these words, the mudrā samaya is given. Then, in the proper manner: "Oṃ! Here I grant you the prophecy: You are Vajrasattva, the Tathāgata. For the sake of thoroughly accomplishing existence, You are extracted from the lower realms of existence."

ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། གྲུབ་པ་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་བདག། འདི་ཡིས་ལུང་བསྟན་བྱས་པ་ཡིས། ། སྔགས་པ་འགྲོ་བ་ཀུན་བདག་ཡིན། ། ཞེས་པས་ལུང་བསྟན་ཏོ། ། ཡན་ལག་དེ་དག་ནི་གསང་བའི་དབང་གི་བར་དུ་ཐོབ་པ་ལ་བྱ་ཞིང་། དེ་ནས་དབང་དམ་པ་ཐོབ་པའམ་མ་ཡིན་ཡང་རབ་ཏུ་སྣོད་དུ་རུང་བ་ལ་དབུགས་འབྱུང་སྟེ། མཆོག་གསང་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་ནི། ། མཐོང་བ་དང་ནི་ཞུགས་གྱུར་པས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་ངེས་གྲོལ་བར། ། ཁྱེད་རྣམས་དེང་ཉིད་ལེགས་པར་གནས། ། བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ལ་ནི། ། སླར་ཁྱེད་འཆི་བ་ཡོད་མིན་ཏེ། ། མི་ཚུགས་པ་དང་མི་གསོད་པས། ། ཅིས་ཀྱང་མི་འཇིགས་དགའ་བར་གྱིས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་པའི་ཕྱིར། ། སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཁྱེད་འདས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྟོན་པའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་གྲུབ་པ་འདི། ། རྟག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྲུང་བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་མཐུན་པར་གསུངས། ། དམ་པ་རྟག་པའི་དཀའ་ཡིན་ནོ། ། གང་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་དོགས་མེད་པའི། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཕྱག་རྒྱ་གང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་གཏང་མི་བྱ། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་ནམ་དུ་ཡང་། ། དོར་བ་དག་ཏུ་མི་བྱའོ། ། མི་ཤེས་པའམ་རྨོངས་པ་ཡིས། ། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་བྱ་བ་མིན། ། བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་སུ། ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ནི་མི་གདུངས་ཤིང་། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་རབ་ཏུ་གཟུང་། ། འདི་ནི་མ་བྱོན་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། ནམ་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་འདོར་ཞིང་། ། སློབ་དཔོན་སྨད་པར་མི་བྱ་སྟེ། །

"The Tathāgata known as Hevajra, the accomplished lord of the three realms—by this prophecy, the mantrin becomes the master of all beings." Thus it is prophesied. These branches refer to those who have received [empowerments] up to the secret empowerment. Then, for those who have received the supreme empowerment, or even if they have not, for those who are highly suitable vessels, the consolation is given: "By seeing and entering this supreme, most secret maṇḍala, you are now perfectly situated, being definitively liberated from all sins. In this vehicle of great bliss, there is no further death for you. Since you are neither harmed nor killed, rejoice without any fear. Because existence is utterly pure, you have transcended the suffering of existence. Because existence is perfectly accomplished, you have become the supreme teacher. You must always guard this accomplishment of the samaya vows, as all the Buddhas have spoken in agreement; it is the supreme, eternal commitment. One should never abandon the bodhicitta, which is the mudrā of vajra nectar, by the mere generation of which one becomes a Buddha without doubt. One must never discard the sublime Dharma. One should not make distinctions out of ignorance or delusion. Having completely renounced [self-clinging], one should not torment oneself with asceticism, but should maintain [the practice] in a state of ease. One should never abandon the mudrās of the vajra and bell, nor should one disparage the master. This is the future perfect Buddha."

འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་མཚུངས་བླ་མ་ནི། ། སློབ་པའི་དཔོན་ལ་གོང་སྨད་པ། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་སྨད་པས། ། རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་འཐོབ་འགྱུར་ཏེ། ། རིམས་དང་གདོན་དང་ཡམས་ནད་དང་། ། ཉེར་འཚེ་ཆོམ་རྐུན་ལ་སོགས་པས། ། བླ་མའི་ཞབས་ལ་སྨོད་པ་ཡི། ། རྨོངས་ཆེན་དེ་ནི་གསོད་པར་བྱེད། ། རྒྱལ་པོའི་གྱོད་དང་མེ་དང་སྦྲུལ། ། རྐུན་པོ་ཆུ་དང་མཁའ་འགྲོ་དང་། ། བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་གཏུམ་པོ་ཡིས། ། བསད་ནས་སེམས་དམྱལ་ལྟུང་བར་འགྱུར། ། དེ་བས་ནན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བླ་མ་ཆེ། ། དགེ་བ་རབ་ཏུ་མི་སྤྱོམས་པར། ། ནམ་ཡང་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། བླ་མ་དེ་ལ་གུས་པས་ཡོན། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པར་དབུལ་བར་བྱ། ། དེས་ནི་རིམས་སོགས་གནོད་པ་རྣམས། ། ཕྱིན་ཆད་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། རྟག་ཏུ་རང་གི་དམ་ཚིག་བསྒྲུབས། ། རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་མཆོད། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་ཡང་དབུལ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། དེ་ཕུལ་བསོད་ནམས་ཚོགས་ཡིན་པས། ། ཚོགས་ལས་བྱང་ཆུབ་བླ་མེད་པའོ། ། དེ་ཕུལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྟག་ཏུ་ཕུལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། གང་ཕྱིར་འདི་ནི་ལེགས་གནས་པས། ། དེང་ཁྱོད་སྐྱེ་བ་འབྲས་བུར་བཅས། ། དམ་ཚིག་ལྷ་རྣམས་ཀུན་མཉམ་པར། ། གནས་པར་གྱུར་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བཅས་པ། ། ཀུན་གྱིས་ཚེ་ལྡན་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། ཁམས་གསུམ་རྒྱལ་པོའི་སྲིད་ཆེ་ཡིས། ། རྒྱལ་པོ་བདག་པོ་བརྟན་པ་ཡིན། ། དེ་ནི་བདུད་ལས་རྣམ་རྒྱལ་ཏེ། ། གྲོང་ཁྱེར་མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་ཞུགས། །

This is equal to all the buddhas. The guru is identical to all the buddhas. To disparage the master of the student is to disparage all the buddhas; such a person will constantly experience suffering. Through fevers, demons, epidemics, and harms such as thieves and robbers, that great fool who reviles the guru’s feet will be killed. By the king’s legal punishment, fire, snakes, thieves, water, ḍākinīs, obstacles, and fierce misleading spirits, he will be slain and fall into the hells. Therefore, with every effort, one must never disparage the great vajra master, the guru, without ever flaunting one’s virtues. One should respectfully offer gifts to that guru in accordance with what is appropriate. By doing so, harms such as fevers and the like will never occur again. Always fulfill your own samaya, always worship the Tathāgatas, and always make offerings to the guru. This is equal to all the buddhas. Since offering to him is the accumulation of merit, from that accumulation comes unsurpassed enlightenment. By offering to him, one is constantly offering to all the buddhas. Because you are well-established in this, today your birth has borne fruit. There is no doubt that you now abide equally with all the deities of the samaya. All the buddhas, together with the Vajra Holders, have conferred empowerment upon you, the long-lived one. Through the great sovereignty of the king of the three realms, you are a firm and sovereign king. Having triumphed over the māras, you have entered the supreme city.

ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། ། དེང་ཉིད་ཐོབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ལྟར་ཡིད་ནི་རབ་དང་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་གྱིས། ། རང་གི་དམ་ཚིག་མི་བཟད་བདེ་སྐྱིད་བསྟེན་པར་གྱིས། ། འགྲོ་བ་མྱུར་དུ་བདེ་བ་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་མཚུངས་རྟག་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པས་སོ། ། དེ་ནས་ཆོས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི། སྙིང་པོ་བསྙེན་པ་སོགས་གྲགས་པས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་ལ་གནས་བྱ་ཞིང་། ། དམ་ཚིག་འདོད་ཆགས་གཟུགས་སོགས་པས། ། གསང་སྔགས་བཟང་པོ་བཟླས་པར་བྱ། ། རང་ལྷག་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རང་རིག་དེ་ཡི་རང་བཞིན་གྱི། ། ཕྱོགས་དུས་ཀུན་ན་བཞུགས་པ་ཡིས། ། གཞན་དང་རང་ལའང་མཆོད་པར་བྱ། ། དཀའ་ཐུབ་སྨྱུང་བ་བུད་མེད་རྣམས། ། བསྟེན་པས་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། མི་སྣང་མངོན་ཤེས་མཁའ་སྤྱོད་ཀྱི། ། དངོས་གྲུབ་ལུས་སེམས་དག་ལས་བྱུང་། ། དེ་བས་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། སྔགས་ཀྱི་སྤྱད་མཆོག་སྤྱོད་པ་རྣམས། ། འདོད་པ་ཀུན་ལ་ཉེར་བསྟེན་ཅིང་། ། ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེ་མཆོག་བརྙེས་ཡིན། ། ཞེས་པས་སོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་སྟེ། ། གྲུ་བཞི་བྱམས་སོགས་བཞི་ཐིག་ནི། ། ཆོས་རྗེས་དྲན་པ་ལྟ་ངན་སྤངས། ། ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་དང་དབང་སོགས། ། ར་བར་བཤད་དེ་རྣམ་ཐར་སྒོ། ། ཡང་དག་སྤོང་བཞི་རྟ་བབས་ཏེ། ། དྲན་བཞི་ཁྱམས་ཏེ་རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་། ། བཞི་པོ་སྒོ་ཁྱུད་བྱང་ཆུབ་ལམ། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་ལམ་གཉིས་ནི། ། དྲ་བ་དྲ་བ་ཕྱེད་བཤད་ཅིང་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ལམ་རྔ་མོ་གོས། ། རྩེ་དྲིལ་གསུང་རབ་ཡན་ལག་སྟོན། །

"You shall undoubtedly attain buddhahood this very day. With such a mind of supreme faith, become vajra itself. Rely upon your own formidable samaya and the bliss of happiness. All beings who desire swift happiness will always realize you to be equal to Vajrasattva." Thus it is said. Then, as for the teaching of the Dharma: "By means of the renowned approach to the essence and so forth, one should abide in the Mahāmudrā. Through the samaya of desire, form, and so on, one should recite the excellent secret mantra. Through the yoga of one's own chosen deity, one should make offerings to others and to oneself, with the nature of that very self-awareness abiding in all directions and times." "Accomplishment is not achieved through austerities, fasting, or the reliance on women. The siddhis of invisibility, clairvoyance, and the celestial realm arise from the purity of body and mind. Therefore, those who practice the supreme conduct of the mantra, the awakening mind of the buddhas, rely upon all desires and have attained the supreme syllables of the Dharma." Thus it is said. Then, as for the suchness of the maṇḍala: "The maṇḍala is the appearance of wisdom. The four sides are the four [immeasurables] such as loving-kindness. The lines are the recollection of the Dharma that abandons wrong views. The enclosure is explained as shame, dread of blame, the faculties, and so forth; it is the doors of liberation. The four right abandonments are the archways. The four foundations of mindfulness are the courtyard, and the four bases of miraculous power are the four door-surrounds, the path to awakening. The flower garlands are explained as the two paths; the lattice and half-lattice are likewise explained. The elephant and horse [ornaments] are the path of the Tathāgatas. The bells at the tips show the branches of the excellent speech."

ཀ་བ་འཕགས་ལམ་བུམ་པ་ཚོགས། ། གདུང་སེལ་སྨིན་བྱེད་ཉི་ཟླ་སྟེ། ། པདྨ་མ་ཆགས་ཆོས་འཁོར་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་ར་བ་མེ་འོད་ནི། ། གདུག་པ་སྲུང་བ་ཡིན་པར་ཤེས། ། ཞེས་པས་སོ། ། ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ནི་བདག་བསྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་དང་ནི་ཤིན་ཏུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཕྱེ་སྟེ་མ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་གཞུང་གཞན་ལ་བརྟེན་པས་དབང་གི་བྱ་བ་སྤྱིར་བསྟན་ནས། ད་ནི་རང་གི་གཞུང་གི་དབང་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སརྦ་བིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སརྦ་བིད་བཅུས་ཡུངས་ཀར་དཀར་པོ་གསེར་གྱི་སྣོད་དུ་གནས་པ་ལ་མང་དུ་བཟླས་ཏེ་སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་བྱིན་པས། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ལུས་ཁྱབ་པས་མ་རིག་པ་དང་བྲལ་ཏེ། ཡེ་ཤེས་བཞི་ཐོབ་པར་བསམ་མོ། ། འདི་ནི་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་དབང་མ་རིག་པ་འཇོམས་པ་སྟེ་དང་པོའོ། ། བུམ་པ་ལ་སོགས་ཇི་སྙེད་མང་ཐོགས་པར། ། བཅུ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཅི་དགར་དབང་བཅུ་བསྐུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྡུངས་པའམ་བརྐོས་པའམ། བྲིས་པའི་དབུ་རྒྱན་ལ། ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ས་བོན་ལྔ་བོ་བྲཱུཾ་ཧཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱིཾ་ཁཾ་ཞེས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་པོ་ཇི་ལྟར་དགའ་བའི་མདོག་དང་དབྱིབས་ཅན་རང་རང་གི་རིགས་ཀྱི་མཚན་མ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ལ། དེ་དང་འདྲ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བསྟིམས་ལ། ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་སྔགས་ལྔས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། དབུ་རྒྱན་དུ་གྱུར་པར་བསམས་ལ། སློབ་མའི་མགོ་ལ་བཅིང་ངོ་། ། དེ་ནས་སྔར་ཇི་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་བརྩམས་ཏེ། རང་རང་གི་སྔགས་བརྗོད་པའམ།

"The pillars are the noble path, the vase is the assembly; the beams are the sun and moon that ripen and dispel [suffering]; the lotus is the wheel of Dharma, free from attachment; and the vajra fence is the light of fire—know these to be the protection against the malevolent." Thus it is said. One should understand that the reality of the deity is engaged in the practice of self-attainment; however, the reality of the outer and innermost deities was not explained in detail. Having thus generally taught the activities of empowerment by relying on other texts, now, in order to teach the empowerment according to our own tradition, it says: "How is empowerment conferred by the Sarvavid?" This means that the ten Sarvavid mantras are recited many times over white mustard seeds placed in a golden vessel. By placing these on the crown of the disciple's head, one should visualize that their light rays pervade the body, causing one to be freed from ignorance and to attain the four wisdoms. This is the first empowerment, the "All-Knowing Empowerment" which destroys ignorance. Regarding the line: "As many as there are vases and so forth, the ten [deities] confer the ten empowerments as desired," this means that upon a crown—whether forged, carved, or painted—one places the five seed syllables Bhrūṃ Hūṃ Āṃ Jrīṃ Khaṃ upon a moon disk. From these arise the five Tathāgatas, possessing whatever colors and forms are pleasing, and appearing from the symbols of their respective families. One should visualize the corresponding Tathāgatas dissolving into them, bless them with the five mantras as previously taught, and imagine them becoming the crown, which is then bound upon the disciple's head. Then, beginning with the vases and so forth that were previously blessed, one recites their respective mantras.

བུམ་པ་ལྔའམ་གཅིག་ལས་མེད་ན་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱ་སྟེ། དབུ་རྒྱན་གྱི་གནས་ལྔར་བུམ་པའི་ཆུ་ཅུང་ཟད་བླུགས་ཤིང་བཏུང་བ་ཡང་བྱའོ། ། བུམ་པས་ཀྱང་རེག་པར་བྱ་སྟེ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་བུམ་པ་ཇི་སྙེད་ཡོད་ཀྱང་བུམ་པ་རྣམས་མི་བཏེག་གི། ། མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་དུ་ཆུ་བསྡུས་ལ་དེས་སྔགས་ལྔ་ཟློས་ཤིང་དབང་བསྐུར་རོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། འདི་ལ་ཡང་བླ་མའི་ལུང་གིས་མ་གནང་བ་མེད་དོ། ། དེ་ནས་རིན་པོ་ཆེའམ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ཟླ་བ་དང་། ཏྲཱཾ་ལས་བྱུང་བའི་རིན་པོ་ཆེ་དེ་ལ། དེ་དང་འདྲ་བ་མང་པོ་བསྟིམས་ཏེ་མཐར་ཕྲེང་བར་བྱས་ལ་རང་གི་སྔགས་བཟླས་པས་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ཡང་དབུས་ཀྱི་ཆ་བས་དམའ་བ་ཙམ་དུ་བཅིང་ངོ་། ། དེ་ནས་དར་དཀར་པོ་སྔོན་བསྟན་པ་ལྟ་བུ་ཟླ་བ་དང་ཏྲཱཾ་ལས་རིན་ཆེན་ཏོག་ཏུ་བསྐྱེད་ལ། དེ་དང་འདྲ་བ་རྣམས་བསྟིམས་ཏེ། མཇུག་ཏུ་དར་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་དབུ་རྒྱན་གྱི་རྩ་བ་ནས་ལན་མང་དུ་སྔགས་ཟློས་ཤིང་བཅིངས་ལ། རྣ་ལྟག་གཉིས་སུ་མདུད་པ་སོར་བཞི་བཞི་ཙམ་གྱེན་དུ་དྲངས་ལ། རྩེ་མོ་འཕྱང་བས་སྟ་ཟུར་གཉིས་ནས་བྱིན་པར་སླེབས་པ་ཙམ་དུ་འཕྱང་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་རིགས་ལྔའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སློབ་མའི་སྤྱི་གཙུག་དང་། མཚོགས་མ་དང་རྣ་ལྟག་གཡས་པ་དང་ལྟག་པ་དང་། རྣ་ལྟག་གཡོན་པ་དག་ཏུ་རེག་ཅིང་རང་རང་གི་སྔགས་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་སློབ་མའི་མགོ་ལ་བཞག་སྟེ། ལྷ་གང་ལ་མེ་ཏོག་བབས་པ་དེའི་མཚན་མ་དང་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བས་དྲངས་ལ་རང་གི་སྔགས་རྗེས་སུ་བཟླས་པ་བྱའོ། །

If there are five vases, or if there is only one, one should perform the rite with the mantras as previously taught. One should pour a small amount of the vase water onto the five locations of the crown ornament and also drink it. One should also touch the vases. Some say that however many vases there may be, one should not lift them all; rather, one should collect the water into the argha vessel and confer the empowerment while reciting the five mantras. There is no contradiction with the guru’s oral instructions regarding this. Then, from the syllables candra and trāṃ, one should generate a jewel or a flower garland. Having dissolved many similar [jewels] into that, one finally forms it into a garland and bestows it while reciting one’s own mantra. It should be tied so that it is slightly lower than the central part. Then, from the syllables candra and trāṃ, one should generate a white silk ribbon as a jewel-topped ornament, as previously shown. Having dissolved similar [silk ribbons] into it, it finally becomes the silk itself. One should tie it from the base of the crown ornament while reciting the mantra many times. One should pull the two knots at the back of the ears upward for about four finger-widths, and let the ends hang down so that they reach the calves from the two sides. Then, one should touch the mudrās of the five families to the crown of the disciple’s head, the hairline, the right ear, the nape of the neck, and the left ear, while reciting their respective mantras. Then, the master places the vajra and bell on the disciple’s head and, led by the name of whichever deity the flower fell upon and the words "O Vajra," should cause the disciple to recite that deity’s own mantra.

དེ་ནས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཟླ་བ་དང་ཁཾ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལ་དེ་དང་འདྲ་བ་རྣམས་བསྟིམས་ཏེ། མཇུག་ཏུ་གྱུར་པ་ལས་བྱུང་བ་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་སློབ་མའི་ལག་ཏུ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ཐོགས་ལ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་རྟགས་འབྱུང་འཁོར་ལོ་ཡིན་ཏེ་གླང་པོ་མངོན་པར་ཤེས་པ་མཆོག། ཡེ་ཤེས་རྫུ་འཕྲུལ་རྟ་སྟེ་ཆགས་མེད་འགྲོ་བ་ཤེས་རབ་ནོར་བུ་དམ་པ་ཡིན། ། སྤྱོད་པ་བཙུན་མོ་བཟང་མོ་བསྡུ་བ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་ཁྱིམ་བདག་དམ་པའོ། ། ཐབས་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས་པ་བློན་པོ་ཡིན་ཏེ་མཁས་པ་དེ་དག་འཁོར་ལོས་སྒྱུར། ། ཞེས་འཕགས་པ་སྡོང་པོས་བཀོད་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སློབ་མའི་ལག་ཏུ་རང་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་རྐང་པའི་བར་དུའོ། ། དུང་གཡས་ཀྱི་ལག་ཏུའོ། ། དྲིལ་བུ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའམ་རྒྱུད་འདི་ཉིད་ཀྱི་གླེགས་བམ་ལག་པ་གཡོན་དུ་བྱིན་ལ་རང་གི་སྔགས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དབང་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་ལྔའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་སློབ་མའི་སྙིང་ག་དང་མགྲིན་པ་དང་དཔྲལ་བ་དང་མཚོགས་མ་དང་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་རིག་པ་ལ་རང་རང་གི་སྔགས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ལྔའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སློབ་མའི་གནས་ལྔར་བཅིངས་ལ། རང་རང་གི་སྔགས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལ་དབང་བཅུ་གཅིག་ཉིད་ལ། ཇི་ལྟར་ན་དབང་བཅུ་བསྐུར་ཞེས་གསུངས་ཤེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་གཉིས་སོ་སོ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བར་གཅིག་པས་བསྡུས་ཏེ་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པས་བཅུའོ། །

Then, having dissolved into Amoghasiddhi—who arises from a multicolored vajra, a moon, and the syllable khaṃ—those who are similar to him, the disciple is given the [vajra] that has arisen from the final transformation, using their own mantra. Then, holding the seven precious jewels, [one should say]: "The wheel is the sign of the perfections, the elephant is the supreme superknowledge, the horse is the miraculous wisdom, and the jewel is the sublime, unattached movement. The noble queen is the conduct, the four means of gathering are the sublime householder, and the minister is the one highly skilled in means; these wise ones are the universal monarchs." In order to attain these qualities as spoken in the Ārya-Kṣayamāṇavī-vyūha, the respective mantras should be given into the hands of the disciple. Then, the wheel is placed between the feet, the right-spiraling conch in the hand, and the bell, the Prajñāpāramitā, or the volume of this very tantra is placed in the left hand while reciting their own mantras. Then, having bound the mudrās of the five goddesses, such as Vajradhātvīśvarī and the others, one recites their respective mantras over the awareness at the disciple’s heart, throat, forehead, crown of the head, and top of the head. Then, having bound the samaya mudrās of the five buddhas at the five places of the disciple, one recites their respective mantras. Regarding that, if one asks: "How is it that there are eleven empowerments, yet it is said there are ten empowerments?" It is true; however, although the two universal monarchs are distinct, they are subsumed under the single term "universal monarch" and taught as one, thus making ten.

ཁ་ཅིག་ན་རེ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་སྔགས་གོང་མ་ནི། རྒྱལ་པོ་དབང་བསྐུར་བ་རིན་པོ་ཆེ་བདུན་པོ་ཕལ་པའི་སྔགས་ཡིན་ཏེ་གནས་མ་ཡིན་པར་སྔགས་བསྟན་པའི་སྐབས་སུ་ཞར་ལས་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་དབང་བཅུ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཅུའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ནས་ལག་ཏུ་དྲིལ་དང་རྡོ་རྗེ་སྦྱིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧཱུཾ་དང་ཨཱཿལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་རང་རང་གི་སྔགས་བཟླས་པ་སློབ་མའི་ལག་ཏུ་བྱིན་ལ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔས་རྗེས་སུ་གནང་བ་སྦྱིན་ཏེ། རང་རང་གི་སྔགས་བཟླས་སོ། ། འདི་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་སྟེ། དབང་འདི་ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བླ་མའི་ལུང་གིས། དབང་པོར་བྱས་ལ་གནང་བ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཚིག་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་སྟོན་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཅི་དངོས་གྲུབ་འདོད་པའི་སྔགས་འབའ་ཞིག་དབང་བསྐུར་རམ་སྙམ་པ་ལ། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་རིན་ཆེན་བདུན་ཐོགས་ཏེ། ། མི་ཡི་དབང་ཕྱུག་འཁོར་ལོ་ཐོགས་པ་དང་། ། སྡིག་པ་གཞོམ་ཕྱིར་དབང་ནི་བསྐུར་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཁམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱིས་རིན་ཆེན་སྣ་བདུན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ཐོགས་ལ། དང་པོ་རྣམ་རྒྱལ་བུམ་པ་ཐོགས་པ་དང་བཀྲ་ཤིས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་བཟང་པོས་དབང་བསྐུར་བའི་ཁྲུས་བྱས་ལ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་དང་། ཉེ་བའི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ནི་ལྷམ་དང་། རལ་གྲི་དང་པགས་པ་དང་ཁྱིམ་དང་། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དང་། གོས་དང་།

Some say that the higher mantras of the universal monarch are the mantras of the seven precious jewels for the consecrated king; these are taught incidentally during the occasion of teaching the mantras in an inappropriate context, and thus they are called the "ten powers." Others say that the "ten" and so forth refer to the number ten. Then, regarding the line: "Give the bell and vajra into the hands," this means that the vajra and bell arising from HŪṂ and ĀḤ are given into the hands of the disciple while reciting their respective mantras. The permission is then granted with five verses, and the disciple recites their respective mantras. This is the empowerment of non-retrogression. Within this very empowerment, one should perform the gathering of all Buddhas, the granting of permission by the guru’s oral instruction such as "Vajra Awakening," and so forth, making them the lords. Some say these words indicate the vajra conduct. If one wonders whether only the mantras for those desiring accomplishments are conferred, it is said: "Holding the seven jewels, such as the wheel, the lord of men holding the wheel, the empowerment should be conferred in order to destroy negativity." Thus, in order for a regional king to attain the status of a universal monarch, the master should hold the images of the seven precious jewels. First, holding the victory vase (vijaya-kalaśa), the auspicious verses are recited. Then, having performed the purification of the empowerment with the excellent vase, following that, the seven precious jewels and the seven secondary jewels are presented: shoes, a sword, a hide, a house, a pleasure grove, clothing, and—

སྟན་རྣམས་དང་། དཔལ་བེའུ་དང་། པདྨ་དང་། ཉ་དང་། དུང་དང་། བུམ་པ་དང་། གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། ཡང་ཡུངས་ཀར་དང་། ཞོ་དང་། རྩ་དུཪྺ་དང་། ལི་ཁྲི་དང་། མེ་ལོང་དང་། ཤིང་བིལ་བའི་འབྲས་བུ་དང་གི་ཝང་དག་ཀྱང་སྦྱིན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ན་བཀྲ་ཤིས་པར་གྲགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེར་ཡང་བཀྲ་ཤིས་བརྒྱད་པ་འདོན་ཞིང་། འདིར་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་བདུན་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་བྱས་ནས་འཇིག་རྟེན་པའི་དབང་འདི་དག་བསྐུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་པས་ན་འདི་ལ་ཡང་སྡིག་པ་གཞོམ་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཚིག་འདི་ནི་དབང་བཅུ་བསྐུར་ཞེས་པའི་རྗེས་སུ་སྦྱོར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། འདིས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དབང་གི་སྐབས་སུ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ལས། དེའི་འོག་ཏུ་དབང་བཅུ་གཉིས་རྣམས་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། འདི་ལས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་དེ་འདི་ནི་ལུགས་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་པས་སོ། ། རྒྱུད་རྣམས་ལས་རང་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་མི་འདྲ་བ་རབ་ཏུ་མང་བ་འབྱུང་བ་ཡང་གཅིག་ཏུ་མཐུན་པར་བྱ་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། རྩ་བའི་རྒྱུད་དུ་ཡང་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་དུ་གསུངས་པའི་དབང་རབ་ཏུ་མང་པོ་བསྣན་པ་ཡིན་པར་ཡང་གསུངས་སོ། ། འདིར་དབང་དང་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་ཆོས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དང་། དེའི་རྒྱུ་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པར་མཚོན་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི་དེ་ཐོབ་བའི་རྒྱུ་ཚོགས་གཉིས་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། གསུམ་པ་ནི་ཚོགས་སོགས་པ་ནི་འགྲོ་བའི་སྤྱི་བོས་བཀུར་བའོ་ཞེས་བསྔགས་པའོ། །

One should also offer seats, the endless knot, the lotus, the fish, the conch, the vase, the parasol, the victory banner, the wheel, white mustard seeds, curd, durva grass, vermilion, a mirror, and the fruit of the bilva tree, as well as bezoar—all of which are renowned in the world as auspicious. In that context, one recites the eight auspicious verses. Here, having performed the seven-limbed practice, such as taking refuge in the Three Jewels and making offerings, and having generated the mind of enlightenment, these worldly empowerments are conferred; they are not otherwise. Therefore, it is said, "in order to destroy negativity." Some say that this phrase should be applied after the statement "the ten empowerments are conferred." Regarding this, some claim that in the context of the supramundane empowerment, the Āryatattvasaṃgraha states: "After that, the twelve empowerments are bestowed." However, there is no proof for this, as it is merely a different tradition. While the tantras contain a great many different ways of conferring empowerments according to their respective systems, they must be brought into harmony. It is also stated in the Root Tantra that the many empowerments taught in the Explanatory Tantras are to be added [to the Root Tantra]. Here, the first empowerment is the cause for focusing the mind on the qualities of the Buddha stage, and it symbolizes that the causal continuum exists within one's own continuum. The second is the application to the two accumulations, which are the causes for attaining that. The third is the praise: "One who gathers the accumulations is honored by the crown of the world."

བཞི་པ་ནི་ཚོགས་སོགས་པ་རྣམས་མི་ཞུམ་པར་བྱ་བ་དབུགས་དབྱུང་བའོ། ། ལྔ་པ་ནི་མ་ཞུམ་པ་དེ་རྒྱལ་བའི་ཕྲིན་ལས་བྱེད་པར་སྟོན་པའོ། ། དྲུག་པ་ནི་ཡན་ལག་དེ་དག་གིས་བདག་ངེས་པར་མཚན་འདི་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པའོ། ། བདུན་པས་ནི་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ཀུན་བརྗོད་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱིས་གདུལ་བྱ་གདུལ་བར་མཚན་པའོ། ། བརྒྱད་པས་ནི་རྗེས་སུ་བསྟན་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱིས་འདུལ་བར་བྱེད་པས་མཚན་པའོ། ། དགུ་པས་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཆེན་པོ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་གྱི་རྒྱལ་སྲིད་ལ་སྲེད་པ་ཆད་པར་བྱེད་པའོ། ། བཅུ་པས་ནི་མཐའ་གཉིས་སུ་མ་ལྷུང་བའི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་གནས་པར་སྟོན་པའོ། ། བཅུ་གཅིག་པས་ནི་དེའི་ཚེ་གསང་བ་གསུམ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པའོ། ། བཅུ་གཉིས་པས་ནི་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་དུས་ཀུན་དུ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཏུ་འབྲེལ་པར་བསྟན་པ་སྟེ། དེས་ན་འདི་དག་ཙམ་གྱིས་དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་པས་ལུགས་གཞན་གྱིས་འདི་གང་དུ་ཡང་དྲང་བར་མི་བྱའོ། ། དབང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་པ་ནི་ལྷག་པའི་ལྷ་ཡིན་པས་ན། རྒྱུད་གང་དུ་ཡང་དབང་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་དང་ལྷག་པའི་ལྷའི་དབང་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བའི་དབང་ནི་དང་པོ་ཉིད་དུ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རེ་ཞིག་ཐུན་མོང་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར་དབང་ནི་འདི་རྣམས་གོ་རིམ་དང་གྲངས་རྒྱུད་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ཁོ་ན་ལྟར་བྱའོ། །

The fourth is to provide encouragement so that those who are accumulating the collections do not become discouraged. The fifth is to show that such lack of discouragement performs the enlightened activities of the Victors. The sixth is to inspire confidence by thinking, "Through these branches, I shall certainly become a tathāgata named such-and-such," and so forth. The seventh is to characterize the taming of disciples through the miracles of supernatural power and telepathy once one has become a buddha. The eighth is to characterize the taming through the miracle of instruction. The ninth is to sever craving for worldly sovereignty by showing that one is indeed the unsurpassed great universal monarch. The tenth is to show that one abides in non-abiding nirvāṇa, which does not fall into the two extremes. The eleventh is to cause one to understand that at that time, the three secrets are inconceivable. The twelfth is to show that throughout the stages of training and no-more-training, one is connected with both method and insight. Therefore, since the purpose is fully complete with just these, one should not attempt to interpret this according to any other system. Since the non-degeneration of all those empowerments is the "exalted deity," in any tantra, the empowerment of the flower garland—the empowerment of the exalted deity which serves as the basis for the remaining empowerments—is bestowed first; this is the common [tradition]. Therefore, the empowerments should be performed exactly according to the sequence and number as taught in the tantras.

རང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་ཙམ་གྱིས་ལུང་གི་དོན་ཟབ་མོ་གུད་དུ་དྲང་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཡིད་ཆེས་ལུང་དང་མི་ལྡན་པར། ། ཆོས་རྣམས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ན། ། མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིས། ། བདག་ཀྱང་ཆུད་གསོན་གཞན་ཆུད་གསོན། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དབང་གི་སྐབས་སུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་ཉེ་བའི་རིན་པོ་ཆེ་དང་། བཀྲ་ཤིས་དང་ཉེ་བའི་བཀྲ་ཤིས་རྣམས་མཐར་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་སྨྲ་སྟེ། གདུལ་བྱ་སྤྲོས་པ་སྤྱོད་པ་དག་གི་ངོར་ནི། དེ་དག་མི་དགག་ཅིང་ཐམས་ཅད་དུ་ངེས་པར་སྦྱིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཅི་རིགས་སུ་སྦྱར་རོ། ། སྔགས་གྲུབ་ཕྱིར་ནི་མོས་ལྡན་སློབ་མ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་མོས་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་པའི་མཚོན་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་གཞན་ལས། སློབ་མ་ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བའམ་གཞན་དག་གིས་དབང་བསྐུར་བ་གཅིག་ཡིན་ན་ཡང་། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དད་པ་དང་ལྡན་པ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ། གླགས་ཀྱི་སྐབས་མི་ཚོལ་བ་སློབ་མར་ཁས་ལེན་པ། ཅང་ཤེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ང་རྒྱལ་སྤངས་པ། བསམ་པ་ལ་གཡོ་སྒྱུ་མེད་པས་གུས་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། སློབ་མ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཡིན་ན། དེའི་མདུན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱའི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་སོ་ཞེས་བཤད་དེ་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འདིར་མཚན་པའོ། ། མོས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པ་ལ། ཡོན་བླངས་ན་དད་པ་མེད་པར་འགྱུར་བས་ན་མོས་ལྡན་ཞེས་གསུངས་སོ། །

One should not, by the mere power of one's own conceptualization, draw out the profound meaning of the scriptures in an isolated or arbitrary way. As it is said: "When one teaches the dharmas without possessing the authoritative scriptures, Through the conceptualization of characteristics, One ruins oneself and ruins others." Regarding the occasion of the supramundane empowerment, some masters state that the precious substances, the secondary precious substances, the auspicious items, and the secondary auspicious items are to be given at the conclusion. However, from the perspective of disciples who engage in conceptual elaboration, these are not prohibited, yet they are not necessarily given in all cases; rather, they should be applied as appropriate. Regarding the phrase "for the sake of accomplishing the mantra, to the devoted disciple," the term "devoted" is an indicator of all qualities without exception. As it is stated elsewhere: "Whether the disciple has been empowered by oneself or empowered by others, if they possess faith in the manner described, are intensely diligent in the Mahāyāna dharma, have no doubt regarding the way of practicing Secret Mantra, do not seek for faults, accept the status of a disciple, have abandoned pride through the manner of a thoroughbred, and possess devotion through a mind free of guile and deceit—if a disciple possesses such qualities as these, then the mudrā should be shown in their presence, but not otherwise." Thus it is established; here, "mudrā" is used as a metaphor. Regarding those who possess such qualities as devotion and so forth, if one were to accept a fee from them, it would result in a loss of faith; therefore, the term "devoted" is used.

སྔགས་པས་བཀའ་ཡི་རབ་ཏུ་བསྒོ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོན་བསླང་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རིགས་པར་དེ་དག་ནི་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཡོན་བསླང་ངོ་། ། ཡང་ན་ཡིད་ལ་གང་འདོད་པ། ། དེ་ནི་བདེ་བར་དབུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། དེས་ཀྱང་མོས་པའི་སྤྱི་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། ཅི་སྟེ་ནོར་ཡོད་བླ་མར་དབུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཅི་སྟེ་ནོར་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མེད་ན་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བ་སྟེ། སློབ་མ་དབུལ་པོས་བླ་མ་ལ། ། བཀུར་སྟི་དག་གིས་མཉེས་པར་བྱ། ། སློབ་དཔོན་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ལ། ། བཀུར་སྟི་བྱ་བ་ཡོན་དུ་བཤད། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། ཡོན་ནི་དད་པའི་བྱེ་བྲག་ཡོན་ལས་ཤེས་པར་བྱའི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། ། ནོར་དང་གཏེར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོན་དབུལ་བ་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་ནས་བསྟན་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། སློབ་དཔོན་དེས་ཡོན་རྙེད་པ་དག་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཁ་ཅིག་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་བྱ་སྟེ། བཟའ་བ་དང་ནི་བཅའ་བ་རྣམས། ། ཕོངས་པ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཁྱི་དང་བྱ་རོག་ལ་སོགས་ལ། ། ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་སྦྱིན་ནོ། ། ཡོ་བྱད་རྫས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། ། སློབ་དཔོན་དག་གིས་བསྡུ་པར་བྱ། ། བདག་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱད་པར་བྱ། ། སློབ་མ་དག་ལ་བགོར་མི་རུང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཡོ་བྱད་ཀུན། ། སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་དབང་བར་བཤད། ། གལ་ཏེ་སློབ་མས་སྤྱད་ན་ནི། ། དམ་ཚིག་ལས་ནི་འདས་པར་འགྱུར། ། གང་ཞིག་སྤྱད་པར་མི་འདོད་ན། ། དེའི་ཆོ་གའི་གོ་རིམ་འདིའོ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོ་བྱད་དུ། ། དེ་དག་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དབུལ། ། གདུགས་དང་རྔ་ཡབ་དྲིལ་ལ་སོགས། །

"The mantra practitioner should issue the formal command" refers to the request for the offering. One should request an offering from each of them as is appropriate. Alternatively, it is said: "Whatever is desired in the mind, that should be offered with ease." Then, with the crown of the head bowed in devotion, [the disciple] should say: "If I have wealth, I shall offer it to the guru." Regarding the phrase "if I have wealth," if one lacks it, one should perform service. As it is said: "A poor disciple should please the guru through acts of veneration; for all masters, veneration is explained as the offering." Thus, the offering should be understood as a specific manifestation of faith and nothing else. The passage beginning with "wealth, treasures, and so forth" teaches the benefits of offering the gift and is easy to understand. If one asks how the master should handle the offerings received, it should be done as taught in certain Action Tantras: "Food and snacks should be given to the destitute; not even a tiny bit should be given to dogs, crows, and the like. All ritual implements and materials should be collected by the master. He himself should use them; it is not appropriate to distribute them among the disciples. All the implements of the maṇḍala are explained as belonging to the master himself. If a disciple were to use them, it would be a transgression of the samaya. For one who does not wish to use them, this is the sequence of the ritual: they should be offered according to the ritual as the property of the Three Jewels, such as parasols, fly-whisks, bells, and so forth."

སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། གདན་དང་བདུག་སྤོས་དྲི་ལ་སོགས། ། དམ་པའི་ཆོས་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། གོས་དང་ཡོ་བྱད་སྣོད་ལ་སོགས། ། དགེ་འདུན་རྣམས་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་དག་ལས་ནི་སློབ་མ་ཡིས། ། ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་བཀུར་རོ། ། དགེ་འདུན་མེད་ན་དགེ་སློང་སྦྱིན། ། ཡང་ན་དགེ་སློང་མ་ལ་སྦྱིན། ། གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་མི་འདོད་ན། ། དགེ་བསྙེན་དག་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་གཞན་ལས། རིག་སྔགས་ཡོན་གྱི་རྫས་རྣམས་ནི། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་དབུལ་བ་སྟེ། རང་གིས་ཟོས་ན་དངོས་གྲུབ་མཆོག། དེ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་འབྱུང་སྟེ། བདག་ལ་མི་དགོས་པ་དག་ཞིང་དམ་པ་ལ་དབུལ་གྱི། མཆོག་ལས་རྙེད་པ་མཆོག་མ་ཡིན་པ་ལ་མི་སྦྱིན་ཞིང་བདག་གིས་ཀྱང་རབ་ཏུ་ལྷག་པར་མི་སྤྱོད་དོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་བླ་མར་མཉམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཡོན་གྱི་མཐའི་དམ་ཚིག་བསྒྲགས་པས་ཏེ། དེ་ནས་བླ་མས་སློབ་མ་རྣམས། ། མ་ཡེངས་ལེགས་པར་བཀོད་ནས་སུ། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་བཀླགས་ནས། ། དམ་ཚིག་འདི་དག་བསྒོ་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་བླ་མར་མཉམ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བརྙས་ན་ནི། ། རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་འཐོབ་འགྱུར་བས། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་བརྙས་མི་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདིར་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ནམ་རྡོ་རྗེས་མཚོན་པའི་བླ་མ་ནི་རྡོ་རྗེའི་སློབ་དཔོན་ཏེ། དེ་ཡང་། གང་ཞིག་དམ་ཆོས་ཀློག་པ་དང་། ། འཆད་དང་མན་ངག་སྟོན་པ་དང་། ། དབང་བསྐུར་བ་དང་ལས་བྱེད་དང་། ། སློབ་དཔོན་ཞེས་ནི་བྱ་བ་ཡིན། །

One should offer to the Buddha himself. One should offer seats, incense, perfumes, and so forth to the sublime Dharma. One should offer robes, requisites, vessels, and so forth to the Saṅgha. From these, the disciple should not withhold even the slightest portion. If there is no Saṅgha, one should give to a monk; or else, one should give to a nun. If one does not desire them oneself, one should give them to lay practitioners (upāsakas). Thus it is said. Furthermore, from another source: "The substances that are the fee for the secret mantra should be offered to the Three Jewels. If one eats them oneself, the supreme siddhi will not arise." Thus it appears. One offers to the sublime field of merit those things one does not need oneself; one does not give what is supreme to one who is not supreme, nor does one use it excessively oneself. Regarding the passage, "Equal to all Buddhas and the Guru," and so forth, this proclaims the samaya of the final fee. Then, as it is said: "The Guru, having properly settled the disciples without distraction, should read the Prajñāpāramitā and then proclaim these samayas." Regarding the passage, "Equal to all Buddhas and the Guru; if one disparages the Vajra Master, one will always obtain suffering; therefore, do not disparage the Master," here the "Vajra Master" refers to the Guru who is of the nature of the vajra or is symbolized by the vajra. Furthermore: "One who reads the sublime Dharma, explains it, teaches the pith instructions, confers empowerment, and performs the activities—such a person is called a 'Master'."

ཞེས་པ་སྟེ་འདི་དག་ཀྱང་བསྡུ་བ་དང་ངེས་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ་གཞན་ལས། སློབ་དཔོན་ཡང་གང་གིས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། རྒྱུད་བསྟན་པ་དང་། གང་གི་ཐད་ནས་ལས་ཀྱི་མན་ངག་མནོས་པ་དེ་ཡང་། སློབ་དཔོན་ཡིན་ཏེ། གསུམ་པོ་འདི་དག་དང་། ཕྲག་དོག་མེད་ཅིང་ཕན་པར་འདོད་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཡོན་ཏན་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་སློབ་དཔོན་ནི་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བར་འོས་པས་ན་བླ་མ་སྟེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་ཕན་འདོགས་པར་མཚུངས་པས་ན། སངས་རྒྱས་དུས་གསུམ་དུ་བཞུགས་པ་ཀུན་དང་མཉམ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་དག་ལས་ཀྱང་གཙོར་གྱུར་པ་ནི་གང་ལས་དབང་ཐོབ་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ནི་གང་གིས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ལ་བསྟི་སྟང་མེད་པ་ནི་དྲོད་འཛིན་ཅིང་བརྙས་ཐབས་བྱེད་པའོ་ཞེས་བཤད་ལ། འཕགས་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལས་ཀྱང་། བླ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་པ་སྟེ། ། སྤྱོད་པ་ངན་པར་གྱུར་པ་ལ་འང་། ། ལུས་སམ་ཡང་ན་ཡིད་ཀྱིས་ཀྱང་། ། ཤེས་ནས་ནམ་ཡང་སྨད་མི་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ལ་གཞན་ལས་ཀྱང་བླ་མ་གང་ལས་གདམས་ངག་ལ་སོགས་པ་མནོས་ནས། ད་ནི་གདམས་ངག་ཐོབ་པས་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་བསྙེན་བཀུར་མི་བྱེད་པ་ནི། སྙིང་ནས་སློབ་དཔོན་སྨོད་པའོ། ། ཞེས་བཤད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་མ་རྣམས་ཉེད་ལ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་སྐུལ་བྱེད་མ་དང་རལ་པ་གཅིག་མ་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། སྒྲོལ་མ་ལ་སོགས་པ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་མི་བྱེད་པས་རྣལ་འབྱོར་མ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་རྣམས་ལའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་སོ། །

Regarding these points, their summary and definitive presentation are as stated elsewhere: "The master is whoever has conferred empowerment, taught the tantra, or from whom one has received the pith instructions on the ritual activities. These three, as well as one who is free of envy and desires to be of benefit, are called a master." A master endowed with such qualities is worthy of honor and is thus a guru; because they are equal to the Buddhas in their beneficence, it is said, "They are equal to all the Buddhas residing in the three times." Among these, the primary one is the one from whom the empowerment was received; thus, it is said, "The vajrācārya is the one who confers empowerment." Regarding this, it is explained that "to lack respect" means to harbor resentment and act with contempt. Furthermore, the Āryasiddhikara states: "Even if the guru who reveals the maṇḍala has fallen into bad conduct, one should never disparage them, whether with body or mind, once one has recognized [their status]." Other sources also state: "Having received instructions and so forth from a guru, to then fail to honor them, thinking, 'Now that I have obtained the instructions, what use is he?' is to disparage the master from the heart." This is what is taught. Regarding the phrase "to the vajra ladies themselves," this refers to the Blessed Ladies such as Cundā, Ekajaṭī, Māmakī, Tārā, and others, who are shown to be yoginīs because they do not act like the jñānavajra. The term "of the yogin" refers to the mantra.

བརྙས་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུད་མེད་དུ་གནས་པས་སྨོད་པ་སྲིད་པས་དགག་པ་སྟེ། བུད་མེད་ཤེས་རབ་རང་བཞིན་པས། ། དེ་ལ་བརྙས་པ་བཅུ་བཞི་པ། ། ཞེས་རྩ་བའི་ལྟུང་བར་ཡང་འདི་དག་ལ་བརྙས་པ་ཉིད་གཞག་གོ། ། བརྙས་ན་ནི་རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ཐོབ་འགྱུར་ཏེ། བརྙས་མི་བྱ་ཞེས་འདིར་སྦྱར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླ་སྟེ་སློབ་མ་དག་གིས་ཀྱང་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་གུས་པས་སྤྱི་བོས་ནོད་དོ། ། དེ་ནས་ཁ་ལག་བཀྲུས་ནས་ནི། ། ལྷ་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སུ། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ལ། ། བདུག་སྤོས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་འབུལ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་རིག་སྔགས་ཀྱིས། ། སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བྱ། ། ཞི་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད། ། སྙིང་པོས་ཀྱང་ནི་ཉི་ཤུ་གཅིག། ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། མར་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་སོ་སོར་བྱ། ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་རང་སྔགས་ཀྱིས། ། སྦྱིན་སྲེག་ཇི་ཙམ་འདོད་པ་བྱ། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་ཀྱི་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། བསྡམས་ཤིང་ཁ་ལག་ཡང་བཀྲུས་ནས། ། སློབ་མ་དང་ནི་བཅས་པ་ཡིས། ། མེ་ཏོག་དྲི་ལ་སོགས་པས་མཆོད། ། སློབ་མ་དང་བཅས་མ་ཡེངས་པར། ། མགོ་བོས་གུས་པར་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། སོ་སོའི་སྔགས་ཀྱིས་ཅི་རིགས་པར། ། དེ་ནས་སླར་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། དམན་པ་རྣམས་ནི་ཕྱགས་ནས་སུ། ། མཚོ་ཆེན་རྣམས་སུ་དོར་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྲིས་སྐུའི་ཆོ་ག་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ་འདིར་ནུས་པས་ནི་བྲིས་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་བྱ་སྟེ་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས།

"Not to despise" means that since it is possible to disparage [them] because they abide as women, this is a prohibition. As it is said: "Because women are the nature of insight, to despise them is the fourteenth [root downfall]," thus despising them is established as a root downfall. If one despises them, one will always encounter suffering; therefore, "one should not despise" is applied here, and "suffering" refers to those previously explained. The remainder is easy to understand; the disciples should also prostrate and receive [the teachings] with devotion upon the crown of their heads. Then, having washed the hands and face, and having offered the water for the deities, one should offer incense to all of them in the proper sequence according to the ritual. Then, with the maṇḍala mantras, one should perform one hundred and eight fire offerings. One hundred and eight with the pacifying mantra, and twenty-one with the essence mantra. With the secret mantras as they have been taught, one should perform the individual fire offerings of ghee. Following that, with one's own mantras, one should perform as many fire offerings as desired. Then, the directional torma offerings should be given. Having restrained oneself and washed the hands and face again, the teacher together with the disciples should make offerings of flowers, perfumes, and so forth. Together with the disciples, without distraction, they should prostrate with devotion using their heads. Then, with the respective mantras as appropriate, they should request the deities to depart. The inferior [offerings] should be swept away and discarded into great lakes—so it should be applied. Then, with the words "Then the Blessed One," and so forth, the ritual for the painted image is shown. In this regard, if one has the capacity, one should act according to the manner of the great maṇḍala of the painted image, as stated in the Subsequent Tantra:

ཡང་ན་སྐུ་གཟུགས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་བྲིས་ལ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ནི། ཐུན་མོང་དུ་དྲང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོན་ཀྱང་དེ་ནི་དབུལ་པོ་ལ་སོགས་པས་འབྱོར་པ་ཡང་དག་ལ་སྦ་བ་ཡང་དག་སྟེ། གླེགས་བམ་དང་ནི་བྲིས་སྐུ་རྣམས། ། རྨོངས་པ་རྣམས་ལ་བསྟན་བྱས་ནི། ། སྐྱེ་བ་འདི་ལ་དངོས་གྲུབ་མེད། ། ཚེ་རབས་གཞན་དུའང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པས་རབ་ཏུ་ཡང་སྦ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གཞན་དུ་བསྟན་པའོ། ། བྲིས་སྐུའི་སྐབས་འདིར་ལྷ་མཚུངས་པར་བྱ་བའི་འཐད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་དུ་ཆུག་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ལྷའི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བསྟན། ། གཙོ་བོ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་བྲི་བར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། ། མཆོག་ཏུ་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་བས་སྒོ་སྣ་ཚོགས་ནས་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་དངོས་གྲུབ་སྦྱིན་པར་བརྩོན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་ན་སངས་རྒྱས་སྨན་གྱི་བླ་འདིར་ཅིའི་ཕྱིར་བྲི་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ནི་མཆོག་ཏུ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་སེམས་ཅན་ལ་མཉེས་གཤིན་ཅིང་། ཁྱད་པར་དུ་སྔོན་གྱི་སྔོན་ལམ་གྱི་དབང་གིས་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ལ་སོགས་པའི་སྨན་སྣ་ཚོགས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་སྨན་གྱི་བླ་འདི་ཡི། ། མཚན་རྣམས་དྲན་ནམ་མཆོད་དང་བསྙེན་བཀུར་བྱེད། ། དེ་ཡི་ནད་རྣམས་(འབྱང་,འབྱུང་)ཞིང་སྨན་རྣམས་ནི། ། ལྷག་པར་མཐུ་དང་ལྡན་པར་འདིས་ངེས་འགྱུར། ། ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། འདིར་ནི་བྲིས་སྐུའི་སྤྱན་སྔར་རྫས་བསྒྲུབ་པར་རབ་ཏུ་གསལ་ལ། རྫས་ཀྱི་བསྒྲུབ་པ་ལས་ཀྱང་བཅུད་ལེན་ནི་མཆོག་ཡིན་པར་གསུངས་པས།

Alternatively, the statement that "the image should be drawn in the manner of a maṇḍala" is intended for those of common capacity. However, because it is taught: "If books and painted images are shown to the ignorant, there will be no accomplishment in this life, nor will it be achieved in other lifetimes," they must be strictly concealed. Therefore, they are shown apart from the maṇḍala. If one asks: "Even if such is the justification for making the deity similar in the context of a painted image, why is the deity shown in another form? It would be more appropriate to draw the five principal deities and so forth," the answer is: it is to demonstrate that, through supreme compassion, the deity strives to grant accomplishments to the practitioner through various means. If one then asks: "Why is the Buddha Bhaiṣajyaguru drawn here?" the answer is: this Blessed One is exceptionally compassionate and affectionate toward sentient beings. In particular, by the power of his previous aspirations, he blesses various medicines such as elixirs. As it is said: "Whoever remembers the names of this Buddha Bhaiṣajyaguru, or makes offerings and shows him honor, their illnesses will be cleared away, and their medicines will certainly become exceptionally potent." In this context, it is clearly evident that the substance is to be accomplished before the painted image, and among the accomplishments of substances, the elixir is taught to be supreme.

བཅུད་ལེན་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་འདི་བྲིའོ། ། འདིར་བཅུད་ལེན་གྱི་བསྒྲུབ་པར་གང་ལས་གསལ་ཞེ་ན། ཕྱག་འཚལ་དངོས་གྲུབ་ལ་སོགས་བླང་། ། བླ་མ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དག་ལ། ། སྐལ་བ་ཆ་རེ་ཕུལ་ནས་སུ། ། དེ་ནས་རྟག་ཏུ་བདག་སྤྱོད་ཅིག། ཅེས་པས་དངོས་གྲུབ་བགོ་བ་གསུངས་ལ། བགོ་བའི་ཆོ་ག་ནི་རྫས་རྣམས་ལ་ཡིན་པས་སོ། ། རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས་པ་དམར་སེར་གྱི་མར་ཞེས་སྨོས་པ་དང་། མར་དེའམ་མར་སར་པའམ་ཏིལ་མར་རམ་ཆུ་འམ། འོ་མ་འམ་ཞོ་འམ་ཆང་ངམ་ཁྲག་གམ། ཞག་གམ་ཀླད་པའམ། ཤ་འམ་གང་ཡང་རུང་བ་ལོན་པ་སྨོས་པའི་བཅུད་ལེན་གྱི་རྫས་རྣམས་ནི་འདིར་ཡང་སྦྱར་བར་རིགས་པས་སོ། ། ཚིག་གི་དོན་རྣམས་ནི་གོ་སླ་བས་མ་ཕྱེའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བདག་ཉིད་དབྱིབས་དང་ཤ་ཚུགས་དང་། ། ཁ་དོག་དང་ཆ་ལུགས་ཅི་འདྲ་བ་དེ་ལྟར་བྲིའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལུང་གི་མན་ངག་གོ། ། དེ་ནས་རིམ་པའི་སྐུ་གཟུགས་དེ་མཆོད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་གནས་ཀྱི་དུས་སོ། ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནུས་ན་སྟེ། མི་ནུས་ན་སློབ་དཔོན་གཞན་བཟང་པོ་འགའ་ཞིག་གིས་སོ། ། སྤྱན་དབྱེ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་པོ་དབང་བསྐུར་བའི་ལུགས་ལྟར་གོ་འཕང་བརྟན་པོ་ལ་བཞག་སྟེ། དེ་ལ་འདིར་སྤྱན་དབྱེ་བའི་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བུ་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་ཚིག་དང་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་ཆོ་ག་རིམ་པས་ཕྱེ་སྟེ་རབ་གནས་བཤད། དེ་ལ་ངེས་པའི་ཚིག་ནི་པྲ་ཀ་ར་ན་ཤ་ནེ་ན་ཏིཥྛ་པྲ་ཏིཥྛ་ཞེས་པ་སྟེ། མཆོག་ཏུ་གནས་པས་ན་རབ་གནས་སོ། ། དེ་ཡང་ཡུན་རིང་བས་མཆོག་དང་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པས་མཆོག་གོ། །

In order to fully accomplish the extraction of essences (rasāyana), one should paint this Buddha. If one asks, "From what is the practice of this essence-extraction clarified here?" it is stated: "Having offered a portion of the fortune to the Guru and the Three Jewels, and so forth, one should then always enjoy [the remainder] oneself." This explains the distribution of the accomplishments (siddhi). Since the ritual of distribution pertains to the substances, the Explanatory Tantra mentions "the butter of a tawny cow," and it is appropriate to apply here the substances for essence-extraction mentioned as being whatever is obtained—be it that butter, fresh butter, sesame oil, water, milk, curd, wine, blood, fat, brain matter, or meat. The meanings of the words are easy to understand and thus are not analyzed. Regarding the phrase "the practitioner himself" and so forth, the oral instruction of the scripture states: "One should paint [the image] exactly as one's own shape, physical build, color, and attire are." Then, the phrase "having worshipped that image of the stages" refers to the time of the consecration (pratishthā). "By oneself" means if one is capable; if not, by some other excellent master. Regarding "opening the eyes," it is like the tradition of the consecration of a king, establishing [the image] in a stable state. If one asks, "What kind of eye-opening ritual should be performed here?" for that reason, the consecration is explained by distinguishing the etymology, the classification, and the sequence of the ritual. Regarding that, the etymology is prakaranaśanena tiṣṭha pratiṣṭha; because it is a supreme abiding, it is "consecration" (pratishthā). Furthermore, it is "supreme" because it is long-lasting and because it has become particularly distinguished.

དེ་ལ་ཡུན་རིང་བ་ནི་ཐམས་ཅད་དོ། ། ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ནི་མཆོད་པའི་གནས་རྣམས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་གཉིས་ཏེ་གཞི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་། ཆོ་ག་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ། ། དེ་ལ་གཞི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྐུའི་བདག་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བ་དང་། གསུང་གི་བདག་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བ་དང་། རིགས་སོ་སོའི་བདག་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྐུའི་བདག་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བ་ནི། མཆོད་རྟེན་དང་གཙུག་ལག་ཁང་དང་རྡོ་རིང་དང་ཤིང་ལྗོན་པ་དང་། ཁྲོན་པ་དང་ཆུ་མིག་དང་། ལྟེང་ཀ་དང་རྟ་བབས་དང་། ཤིང་རིང་རྣམས་སོ། ། གསུང་གི་བདག་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བ་ནི་ཕྲེང་བ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་གླེགས་བམ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་གླེགས་བམ་རྣམས་སོ། ། རིགས་སོ་སོའི་བདག་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བ་ནི་སྐུ་གཟུགས་རྣམས་རང་གི་སྐུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བའོ། ། ཆོ་ག་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བྱ་བ་དང་མདོར་བསྡུས་པ་གཉིས་སོ། ། ད་ནི་ཆོ་ག་རིམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རབ་གནས་བྱེད་པར་འདོད་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས། ཟླ་བ་དང་། ཚེས་གྲངས་དང་། གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་ཤིས་པ་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་། ཟླ་བ་དྲུག་དང་གཟའ་བཞི་དང་། ། རྒྱུ་སྐར་བཅུ་བཞི་གང་ཡིན་དང་། ། ཚེས་གྲངས་བདུན་གྱི་གྲངས་ཉིད་ལ། ། རྒྱལ་བའི་རབ་གནས་ལ་སོགས་ཉིད། ། ཅེས་པ་རྣམས་སོ། ། དུས་དེ་དག་ལ་གནས་ཡིད་དུ་འོང་བར།

In that regard, "long-term" refers to all [objects]. "Distinguished" refers to the objects of offering, because they are made of the nature of the wisdom-being (jñānasattva). There are two types of classification: the classification of the basis and the classification of the ritual. Regarding the classification of the basis, there are three: those to be consecrated as the nature of the Body, those to be consecrated as the nature of the Speech, and those to be consecrated as the nature of the individual families. Regarding those to be consecrated as the nature of the Body, these are stupas, temples, stone pillars, trees, wells, springs, ponds, archways, and tall poles. Regarding those to be consecrated as the nature of the Speech, these are rosaries, worldly books, and supramundane books. Regarding those to be consecrated as the nature of the individual families, these are images that are to be consecrated as the very body of whichever deity they represent. The classification of the ritual consists of two: the extensive ritual and the concise ritual. Now, the ritual shall be explained in its proper sequence. In that regard, the master who wishes to perform the consecration should do so during an auspicious month, lunar day, planet, and constellation. As it is said: "In the six months, the four planets, The fourteen constellations, and The number of the seven lunar days, One should perform the consecration of the Victors and so forth." During those times, in a pleasant location...

མདའ་དར་དང་བླ་རེ་དང་འཕན་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་ཅིང་མེ་ཏོག་བཀྲམ་སྟེ་དྲི་ཞིམ་པོར་བྱས་ལ། གནས་དེར་སྟེགས་བུ་དཔངས་སུ་ཁྲུ་དོ་ཡོད་པ། རྒྱར་ཁྲུ་བཞི་པ། གྲུ་བཞི་ལྷམ་པ། མཛེས་པ། འཇམ་པ། ཟུར་ཕྱིན་པ། མ་ཡོ་བ་ཞིག། རྡོའམ། སོ་ཕག་གམ། སའམ། ཕ་གུ་ལས་བྱས་ལ་རྡོ་ཐལ་གྱིས་དཀར་པོར་བྱུག་གོ། ། སྟེགས་བུ་དེའི་ཁར་རབ་གནས་བྱ་བའི་ལྷ་ལ། སྐུ་ཁྲུས་གསོལ་བ་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཆོ་གའི་རིམ་པ་ནི་དང་པོ་སྟེགས་བུའི་ཁར་སྐུ་གཟུགས་ཤར་དུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པར་བཞུགས་ལ། རས་སེར་པོ་སྐུ་ལ་གསོལ་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་བསྟྲ་ཧཱུཾ་ཞེས་བཟླས་པས་སོ། ། ཡུངས་ཀར་དང་། ཆུ་མེར་དོར་བ་གསུམ་གྱིས་ངེས་པར་སྦྱང་ངོ་། ། དེ་ནས་བའི་རྣམ་ལྔ་དང་བདུད་རྩི་ལྔར་བཅས་པ་ཁམ་ཕོར་དུ་གཞག་པ་དཱུ་ཪྺའི་པིར་གྱིས་བླངས་ཤིང་སྔགས་འདི་ཟློས་པས་བཀྲུའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བི་ཤོ་དྷ་ན་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་དག་པར་གྱུར་ན་ནི་ཏིལ་མར་དྲི་ཞིམ་པོས་བསྒོས་པ་ཁར་བའི་སྣོད་དུ་བཞག་པ་དཱུཪྺའི་པིར་གྱིས་བླངས་ཤིང་། སྔགས་འདི་ཟློས་པས་ལེགས་པར་ཁྱབ་པར་བྱུགས་ཏེ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཏྲཱིཿཁཾ། དེ་ནས་ཡང་ཏིལ་མར་བསལ་བའི་ཕྱིར། ཤུན་ལྤགས་ལྔ་པོའི་ཕྱེ་མ་དང་སྦྱར་བའི་ཆུས་བཀྲུ་སྟེ། ཨུ་དུམྺཱ་ར་དང་། ཤི་རི་ཤ་དང་། ཨ་ཤྭདྠ་དང་། ནྱ་གྲོ་དྷ་དང་། བར་ཀ་ཏའི་ཤུན་པ་དག་གིས་སོ། ། དེ་ནས་ཡང་སྐྱུ་རུ་ར་ལ་སོགས་པ་འདག་ཚུལ་གྱི་འདི་གུས་བྱུགས་ལ། བུམ་པ་ཆུ་གཙང་མ་དྲི་ཞིམ་པ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་སྦྱར་བས་དབང་བསྐུར་བའི་ཁྲུས་གསོལ་ཏེ། རྒྱལ་བ་དང་བཀྲ་ཤིས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདོན་ཅིང་།

Adorn the area with silk streamers, canopies, banners, and the like, scatter flowers, and make it fragrant. Upon that site, construct a platform two cubits in height, four cubits in width, square, beautiful, smooth, well-finished, and level. It should be made of stone, brick, earth, or masonry and smeared white with lime. Upon that platform, perform the bathing and offering rituals for the deity to be consecrated. Regarding the sequence of the ritual: first, place the image on the platform facing east. Clothe the body in a yellow cloth while reciting: Oṃ vajra vastra hūṃ. Thoroughly purify it by casting white mustard seeds and water into the fire three times. Then, place the five products of a cow and the five nectars in a clay bowl; take them with a brush of dūrvā grass and wash the image while reciting this mantra: Oṃ sarva tathāgata kāya viśodhana svāhā. Once it is purified, take fragrant sesame oil placed in a bronze vessel with a dūrvā brush and anoint it thoroughly while reciting: Oṃ hūṃ trāṃ trīḥ khaṃ. Then, to remove the oil, wash it with water mixed with the powder of the five barks: namely, the barks of the udumbara, śirīṣa, aśvattha, nyagrodha, and parkaṭī. Next, apply a cleansing paste such as āmalaka and the like, and then perform the consecration bath with a vase of pure, fragrant water mixed with the five nectars, while reciting verses of victory and auspiciousness.

དྲིལ་བུ་གསིལ་ལ་གླུ་དང་གར་དང་སིལ་སྙན་དུ་མ་སྒྲོགས་ཤིང་ཆུ་བུམ་པར་བླུགས་སོ། ། དེའི་ཚེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ནམ་མཁའ་ལ་སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། གྲུབ་པའི་རིག་འཛིན་དང་། ལྷ་དང་ལྷ་མོ་མང་པོས་ཀྱང་བདུད་རྩིའི་ཆུ་བླུགས་པར་བསམས་ལ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་སྔགས་འདི་ཟློས་ཤིང་དབང་བསྐུར་བའི་ཁྲུས་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་བལྟམས་པ་ཙམ་ཉིད་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཁྲུས་གསོལ་ལྟར། ། ལྷ་ཡི་ཆུ་ནི་དག་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་ཁྲུས་གསོལ་ལོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཨཱཿསྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་རས་འཇམ་པོས་སྐུ་ལ་ཆགས་པའི་ཆུ་ལེགས་པར་ཕྱིས་ཏེ་འདི་ནི་ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ཙནྡན་གཉིས་དང་གུར་གུམ་དང་། ལ་གུ་དང་གནྡྷ་ཀ་སྟེ་དྲི་ལྔའི་ལྡེ་གུ་ལྷའི་ཐུགས་ཀར་བྱུགས་ཏེ། སྔགས་འདིས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གནྡྷེ་ཨཱཿཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་དང་། སྤོས་དང་། མར་མེ་དང་། དྲི་ཆབ་དང་། ལྷ་བཤོས་རྣམས་རང་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་ཕུལ་ལ། ཐུགས་ཀ་དང་མགུར་དང་། སྤྱི་བོ་དང་འཕྲག་ཀ་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པའི་ལག་པས་ལན་གསུམ་རེག་སྟེ། ལག་པར་སྤོས་མེ་ཐོགས་ནས་པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ། ལྕེ་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེར་བྱས་ནས་སྟ་གོན་ལ་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདི་སྐད་ཅེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆེ་གེ་མོ་རྡོ་རྗེ་པདྨ་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སློབ་མ་ལ་ནི་བརྩེ་བ་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། མགོན་པོ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་བདག། སང་ནི་རབ་གནས་བགྱིད་ལགས་ན། ། གུས་པས་བདག་དང་དེ་ལ་ནི། །

Ring the bell, and while sounding various songs, dances, and musical instruments, pour the water into the vase. At that time, the master should visualize that many buddhas, bodhisattvas, accomplished vidyādharas, gods, and goddesses are also pouring nectar-water from the sky. Reciting these verses and mantras, one should perform the ablution of empowerment: "Just as the Tathāgatas were bathed At the very moment of their birth, So with pure divine water, I likewise perform this bath." OṂ SARVA-TATHĀGATA-ABHIṢEKATA-SAMAYA-ŚRIYE HŪṂ ĀḤ SVĀHĀ. Then, having thoroughly wiped the water clinging to the body with a soft cloth, this is the ritual of the bath. Next, an ointment of the five scents—sandalwood, saffron, lākṣā, and gandhaka—is applied to the heart of the deity with this mantra: OṂ VAJRA-GANDHE ĀḤ HŪṂ SVĀHĀ. Then, having offered flowers, incense, lamps, scented water, and divine food with their respective mantras, touch the heart, throat, crown, and shoulders three times with the hand holding a vajra. Holding incense and a lamp in the hand, and placing the right knee on the ground, visualize the tongue as a vajra arising from the syllable HŪṂ. In order to establish the deity in the preparatory state, recite these words three times: "Homage to the Blessed One, [Name], the Vajra Lotus King of Vidyās! Out of compassion for the disciples And for the sake of making offerings to you, I, a protector of great compassion, Shall perform the consecration tomorrow. Out of devotion, for me and for them..."

བཅོམ་ལྡན་བཀའ་དྲིན་མཛད་པའི་རིགས། ། འགྲོ་ལ་འཁོར་ལོའི་བྱ་དོན་སྦྱིན། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བདག་ལ་དགོངས། ། དགྲ་བཅོམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། གང་ཡང་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་གཞན་དང་། ། ལྷ་དང་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་དང་། ། བསྟན་པ་ལ་ནི་མངོན་དགའ་ཞིང་། ། བྱང་ཆུབ་ལ་བརྟེན་འབྱུང་པོ་དང་། ། རྡོ་རྗེའི་སྤྱན་ལྡན་སེམས་ཅན་གཞན། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་ཆེ་གེ་བདག། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་འདི་ཡི་ནི། ། ཇི་ལྟར་ནུས་པའི་མཆོད་པ་དང་། ། འགྲོ་བ་ཞི་བས་རབ་གནས་བགྱིད། ། སློབ་མ་མཆོག་དང་བདག་ལ་ནི། ། ཁྱེད་ཀྱིས་ཐུགས་བརྩེ་ཉེར་བཟུང་ནས། ། རབ་གནས་འདི་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཐུགས་བརྩེར་ལྡན་པར་གནས་པར་མཛོད། ། དེ་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པས། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་རབ་གནས་ཀྱི་གནས་དེའི་ནམ་མཁའ་ལ་བྱོན་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་གང་ལ་རབ་གནས་བྱ་བའི་གཞི་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམས་ལ། པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་སམ་ཡང་ན་ཡིག་འབྲུ་ལས་ཡུད་ཙམ་གྱིས་ལྷར་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་འོད་ཟེར་བྱུང་བས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བཀུག་སྟེ། མདུན་དུ་བྱོན་པར་བསམས་ལ། ཨོཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཨརྒྷཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་ཡོན་ཆབ་ཕུལ་ཏེ། ཨོཾ་ནཱི་རཱི་ཁཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་ཞབས་བསིལ་དབུལ་ལོ། ། ཨོཾ་སརྦ་སཾ་ཤོ་དྷ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པས་ཞལ་བསིལ་དབུལ་ལོ། ། ཡང་མེ་ཏོག་དང་སྤོས་དང་མར་མེ་དང་དྲི་དང་བཤོས་དང་། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་དག་ཕུལ་ལ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། ཞེས་བརྗོད་པས་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ལ་བསྟིམས་ཏེ། དབང་བསྐུར་པ་ལ་རྒྱས་བཏབ་སྟེ།

O Blessed Ones, the lineage of those who have bestowed grace, who grant the activity of the wheel to wandering beings, may all the Buddhas turn their attention toward me. Arhats and Bodhisattvas, as well as any other mantra deities, gods, and world-protectors who delight in the teachings, the spirits who rely upon awakening, and other sentient beings endowed with vajra vision: I, the great Vajradhara [Name], am performing this consecration of this King of Vidyās with whatever offerings I am able, for the sake of pacifying wandering beings. Having taken hold of me and this supreme disciple with your compassion, may you all remain here with loving-kindness for the sake of this consecration. Having spoken thus, one should visualize that all the Buddhas of the ten directions and the rest arrive in the sky above the site of the consecration. Then, one should meditate on the basis to be consecrated as emptiness, and generate the deity—either through the sequence of a lotus, moon, and so forth, or instantaneously from a seed-syllable. Then, light rays emanating from the seed-syllable at one’s own heart summon the wisdom-being (jñānasattva); visualizing that it has arrived in front, one offers the water for the mouth with "Oṃ pratīccha arghaṃ hūṃ," and offers the water for the feet with "Oṃ nīrī khaṃ hūṃ." One offers the water for the face with "Oṃ sarva saṃśodhani hūṃ phaṭ." Furthermore, one offers flowers, incense, lamps, perfumes, food, and the sound of the bell. Reciting "Jaḥ hūṃ baṃ hoḥ," one dissolves the wisdom-being into the commitment-being (samayasattva), seals it with the empowerment, and—

ཡང་མེ་ཏོག་དང་སྤོས་དང་མར་མེ་དང་དྲི་དང་བཤོས་དང་སིལ་སྙན་རྣམས་ཕུལ་ལ། ལྷ་དེའི་སྔགས་མང་དུ་བཟླ་སྟེ། དེ་ནས་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་མུཿའི་མཐའ་ཅན་གྱིས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། འདི་ནི་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ནང་པར་སྟེགས་བུའི་གནས་དེར། མཆོད་པ་ཅི་འབྱོར་པ་དང་། གསེར་གྱི་ཐུར་མ་ཨཉྫ་ན་དང་བཅས་པ་བཤམས་ལ་རབ་གནས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དང་པོར་སློབ་དཔོན་གྱིས་ལག་ཏུ་སྤོས་སྣོད་ཐོགས་ལ། པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ། ལྕེ་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེར་བྱས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། ཐུགས་བརྩེར་ལྡན་པས་གནང་བར་མཛོད། ། ཅེས་པའི་བར་དུ་བརྗོད་པས་ལྷ་རྣམས་བསྐུལ་ཏེ། དེ་ཡང་། སང་ནི་རབ་གནས་བགྱིད་ལགས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རབ་གནས་བགྱིད་པར་འཚལ་ལགས་ན། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡང་སྤྱན་དྲངས་ལ། ཡོན་ཆབ་དང་ཞབས་བསིལ་དང་ཞལ་བསིལ་དང་། མཆོད་པའི་ཚོགས་ཕུལ་ལ་ལྷ་ཐམས་ཅད་སྐུ་གཟུགས་ལ་བསྟིམས་ཏེ། ཡང་མཆོད་པ་བྱས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་བ་ར་ཎ་བི་གྷུ་ཤ་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་རྒྱན་ཅི་འབྱོར་པ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཡང་བསྟོད་པ་བྱས་ལ་གསེར་གྱི་ཐུར་མ་ཨཉྫ་ན་བྱུགས་པས་སྤྱན་དབྱེ་སྟེ། སྔགས་འདིས་སོ། ། ཨོཾ་ཙཀྵུ་ཙཀྵུ་ས་མནྟ་ཙཀྵུ་བི་ཤོ་དྷ་ན་བཛྲ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་ཟློས་ཤིང་ངོ་། ། དེ་ནས་དི་བྱ་ཨ་ཀ་ནེ་ས་མཱ་དྷི་བྷྱ་ནེ་ན་པྲ་ན་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་བཟའ་བ་བཟང་པོ་ཅུང་ཞིག་ནལ་ཟེར་སྐུ་ལ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་བཟླས་ཤིང་སྐུའི་ཞབས་དང་སྐེད་པ་དང་།

Furthermore, having presented flowers, incense, lamps, perfumes, food, and music, one should recite the mantra of that deity many times. Then, one should request the deity to depart with the hundred-syllable mantra ending in muḥ. This is the ritual for the preliminary preparation. Then, the next morning, at the site of the pedestal, having arranged whatever offerings are available along with a golden needle and añjana ointment, the consecration should be performed. First, the master should hold an incense burner in his hand, place his right knee on the ground, and transform his tongue into a vajra from the syllable hūṃ. Reciting from "Blessed One" up to "Please grant your permission out of compassion," he invokes the deities. In that context, he should say: "Since the consecration will be performed tomorrow," or "Since I wish to perform the consecration." Then, the wisdom beings (jñānasattva) are also invited. Having offered the water for the feet, the water for the face, and the various collections of offerings, all the deities are dissolved into the physical form. Again, having made offerings, one should present whatever ornaments are available with the mantra: oṃ vajrāvaraṇaviguśane svāhā. Then, having offered praise once more, the eyes are opened with a golden needle anointed with añjana while reciting this mantra: oṃ cakṣu cakṣu samanta cakṣu viśodhana vajra svāhā. Then, reciting divyākanesamādhibhyane na pranane svāhā, one should offer a small amount of excellent food to the mouth of the image. Then, while reciting the mantra of Amṛtakuṇḍalī, [one should apply it] to the feet and the waist of the image.

དབུ་ལ་ལག་པ་གཡས་པས་གཅུས་ལ་རྡོ་རྗེ་བཟུང་ལ་ལན་གསུམ་བསྐོར་ཏེ་བརྟན་པར་བྱས་ལ། སྟེགས་བུའི་སྟེང་དུ་སྐུའི་ཆ་གསུམ་པའི་ཁྲི་ལ། ཧ་ཅང་མདུད་པ་དང་མ་དགྱེ་བ་དང་མ་ཡོ་བར་ཅི་མཛེས་སུ་བཞུགས་པར་བྱ་བ་ནི། སུ་པྲ་ཏིཥྛ་བཛྲ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བརྗོད་དེའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ལ་བརྗོད་པ་ནི། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་གསོལ་བཏབ་པའི། ། སྐུ་གཟུགས་དག་ནི་ཁྱད་པར་དུ། ། ཇི་སྐད་གསུངས་བཞིན་སྤྱན་དབྱེ་བ། ། དེ་ནི་ངས་ཀྱང་བྱས་གྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ནི་ཀུན་རྫོགས་པས། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་མཆོད་པ་བྱོས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་སློབ་མས་ཀྱང་སྐུ་ལ་མཆོད་པ་ཅི་འབྱོར་པ་ཕུལ་ལ་བསྟོད་པ་ཡང་བྱ་སྟེ། ལན་དུ་མར་བསྐོར་བ་ཡང་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཕྱོགས་ཀྱི་གཏོར་མ་བྱིན་ལ། སྐུ་གཟུགས་བྱིན་ཆེ་ཞིང་བཀྲ་ཤིས་པ་དང་། ཡུན་རིང་དུ་བཞུགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་སྐྱོང་བའི་སྲུང་མ་རྣམས་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། འབྱོར་པ་ཡོད་ན་ནལ་ཟེར་ཟས་ཕུལ་བའི་རྗེས་ལ་རྒྱས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། འདི་ནི་རབ་གནས་རྒྱས་པའོ། ། མདོར་བསྡུས་པ་ནི་སྟ་གོན་ལ་གནས་པ་མི་བྱ་བར་ཉི་མ་གཅིག་ཉིད་ལ་ཁྲུས་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ཀུན་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་གླེགས་བམ་དང་བྲིས་སྐུ་དང་ལྡེར་སོ་ལ་སོགས་པ་ནི་མེ་ལོང་ལ་ཁྲུས་བྱའོ། ། ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་དངོས་སུ་བཀྲུའོ། ། ལྷ་ཁང་ནི་ལྷའི་སྐུ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་སྙེད་ལ་རབ་གནས་བྱའི་སྤྱིར་དྲིལ་ཏེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། མཆོད་རྟེན་དང་རྡོ་རིང་དང་རྟ་བབས་དང་ཤིང་ལྗོན་པ་དང་། གཙུག་ལག་ཁང་དག་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བསྒྲུབ་པོ། ། ཆུ་མིག་དང་ཁྲོན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི།

With the right hand, twist the head [of the image], hold the vajra, and circle it three times to stabilize it. Then, upon a throne that constitutes one-third of the platform, place it so that it sits as beautifully as possible—neither too tight, nor leaning back, nor tilting to the side—while reciting: supratiṣṭha vajra svāhā. Then, address the disciple: "I have performed the eye-opening ceremony for the images, Which you requested of me, exactly as prescribed. Since you have completed all of this, Perform the offerings as you please." Then the disciple should also present whatever offerings they can afford to the image and offer praises, circling it many times. Next, the preceptor should offer the torma to the directional deities and make supplications to the Dharma protectors and guardians so that the image may possess great power, be auspicious, and remain for a long time. If resources are available, perform an extensive fire offering (homa) after presenting the nalzer food. This is the extensive consecration (pratishthā). The abbreviated version does not require the preliminary preparations (sbyor ba), but rather completes all activities, such as the ritual bathing, in a single day. Regarding this, books, paintings, clay statues, and the like should be bathed using a mirror. Cast metal statues and the like should be washed directly. As for a temple, the consecration is performed for each individual deity image; it is not done as a collective for the temple as a whole. Stūpas, stone pillars, archways, trees, and monasteries are to be accomplished as Vairocana. Springs, wells, and so forth are...

རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་རབ་གནས་སུ་བྱས་པ་ལས། མཇུག་ཏུ་དེ་གྱུར་པས་ཆུ་མིག་ལ་སོགས་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། བཟླས་པའི་ཕྲེང་བ་དང་། གླེགས་བམ་དག་ནི་འོད་དཔག་མེད་དུའོ། ། རབ་གནས་ཀྱི་ཆེད་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་ན་རབ་གནས་གང་ལ་བྱ་བའི་ལྷ་དེ་གཙོ་བོར་བྱའོ། ། ལྷ་ཁང་ཞིག་སྐུ་མང་དུ་བཞུགས་པ་དེ་ལ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིའོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་སྤྱན་དབྱེ་བ་མ་བྱས་ན་ཅི་ཉེས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྐུ་གཟུགས་རབ་གནས་མ་བྱས་པར། ། ཕྱག་འཚལ་བ་དང་མཆོད་བྱེད་པ། ། སྔགས་མེད་པས་ནི་ཐལ་བ་ལ། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱས་བཞིན་འབྲས་བུ་མེད། ། ཅེས་པའི་ཉེས་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ཁ་ཅིག་གི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། རབ་གནས་རབ་ཏུ་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་བྱ་བ་རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་དག་ནི་འདིར་མ་བརྗོད་དེ། གཞུང་མང་པ་ལ་མི་སྲེད་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་བྱ་བ་ཧ་ཅང་མང་བ་ནི་རབ་ཏུ་གཡེང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་འདིར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། ནང་གི་བྱ་བ་གཙོར་བྱས་ཏེ་བརྗོད་པའོ། ། བདེན་པའི་བྱིན་རླབས་དམིགས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་གནས་བྱེད་པའི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་ཡིན་པའི་བདེན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་དེས། བདག་གི་རི་མོ་འདི་སྤྱན་དབྱེ་བའི་དུས་འདི་ཉིད་དུ། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པ་ལ་ལྟ་ན་མཚན་མ་འགའ་སྣང་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནས་ཅི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། གལ་ཏེ་མཚན་མ་བྱུང་ན་དེ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཞད་པ་དང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

Having performed the consecration as Vairocana, at the conclusion of that, one should reside in a spring or similar location. As for the rosary and the volumes of scripture, they are to be consecrated as Amitābha. If one draws a maṇḍala for the purpose of consecration, the deity for whom the consecration is being performed should be made the central figure. In a temple where many images are housed, one should draw a maṇḍala in which Vairocana is the central figure. If one asks, "What fault occurs if the opening of the eyes is not performed in this way?" the fault is as follows: "Prostrating to and making offerings to an image Without having performed the consecration, Is like performing a fire offering upon ashes Because it lacks the mantra; it is fruitless." With respect to certain yogins, the extremely extensive consecration rituals involving the elaborate activities of mantra and mudrā are not described here. This is because those who do not delight in voluminous texts, and because excessive external activities are a source of great distraction, are not desired in this Yoga Tantra; therefore, the description is made by prioritizing internal activities. Regarding the phrase, "One should visualize the blessing of truth": at the time of performing the consecration, one should think, "By the blessing of the truth of the Buddha, Dharma, and Saṅgha, who possess infinite qualities, may some signs appear at this very moment of opening the eyes of this image of mine, so that I may swiftly attain the siddhis," and so forth. Then, the passage beginning with "If [signs]..." is easy to understand. To explain how to recognize them if signs do arise, the text says, "Laughter and..." and so forth.

བཞད་པ་དང་ནི་རྔ་སྒྲ་དང་། ། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་དང་འབྲུག་བཞིན་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་རབ་(གྱི་,ཀྱི་)མཚན་མའོ། ། དགེ་སློང་བྲམ་ཟེའི་བུ་མོ་དང་། ། ཞེས་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་འབྲིང་གི་མཚན་མའོ། ། འབྲས་བུ་ཞེས་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐ་མའི་མཚན་མའོ། ། མཐོང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པས་སོ། ། མྱུར་དུ་ཞེས་པ་ནི་མཚན་མའི་དབང་གིས་དུས་མྱུར་བ་ཉིད་དུའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་སྤྱན་འབྱེད་པ་ན་མཚན་མ་འབྱུང་བར་འདོད་པ་དང་། མྱུར་དུ་ཞེས་གསུངས་པས་དང་པོ་འོག་ནས་འཆད་པ་ལྟར་བསྙེན་པ་བྱས་ལ། བསྙེན་པ་ཁེལ་བ་ན་བྲིས་སྐུ་བྲི་ཞིང་དེ་ནས་བསྙེན་པ་ཁྱད་པར་ཅན་དེའི་སྤྱན་སྔར་བྱའི་ཞེས་ཟེར་རོ། ། མཚན་མ་འདི་དག་ནི་མདོར་བསྟན་པ་སྟེ། རྒྱས་པར་ནི་ཇི་སྐད་དུ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ཆོ་ག་ལས། ། ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་བཤད། ། ངལ་བའི་ཉེས་པར་གྱུར་ན་ཡང་། ། སྨྱུང་བར་བྱ་བ་མི་ཤེས་སོ། ། དེ་ཡི་བར་དུ་སྒྲུབ་པ་པོས། ། བསྙེན་པ་དང་ནི་མཆོད་པ་དང་། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་བསྟོད་པ་དང་། ། དགེ་བ་དག་ལ་བརྩོན་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ནི་འདྲི་བ་དང་། ། བསྙེན་པ་ལ་ཡང་དུས་མཚམས་སུ། ། མིག་སྨན་ལན་བརྒྱར་བསྔགས་པ་ཡིས། ། ཐོག་མར་གཉིད་ནི་བསལ་བ་དང་། ། བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཡང་མིག་སྨན་དེས། ། ལེགས་པར་བཀྲུ་བར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། ལིག་བུ་མིག་དང་སུག་སྨེལ་དང་། ། ག་པུར་ཤིང་ཚ་པི་པི་ལིང་། ། ཏ་ག་ར་དང་སྦྱར་བ་དག། རྟ་ཡི་ཁ་ཆུ་དང་སྦྱར་ན། ། གཉིད་དང་སྙོམ་པའི་འཇིགས་པ་སེལ། ། འཐོར་འཐུང་ཡང་དང་ཡང་བྱས་ནས། ། ཁ་གདོང་བཀྲུས་ནས་མིག་བསྐུའོ། ། མིག་སྨན་བསྐུས་པའི་མིག་དེ་ནི། །

"Laughter, the sound of drums, the sound of bells, and like thunder"—these are the signs of the supreme siddhi. "A monk and a brahmin girl"—these are the signs of the middling siddhi. "Fruit"—this is the sign of the lowest siddhi. "If one sees" refers to through non-deluded cognition. "Swiftly" means that by the power of these signs, the time is indeed rapid. Some say that the signs arise when the eyes are opened; and because "swiftly" is mentioned, one should first perform the approach (sevā) as explained below, and once the approach is completed, one should paint the image and then perform the special approach before it. These signs are a brief presentation; for the detailed explanation, it is said: "Furthermore, from the ritual: The ritual as it was taught is explained. Even if the fault of fatigue occurs, One should not know [how] to fast. In the meantime, the practitioner Should be diligent in approach, offerings, The ritual of fire-offerings (homa), praise, And virtuous deeds. Regarding the drawing of the maṇḍala, And also during the intervals of approach, With eye-salve consecrated a hundred times, First, one should dispel sleep; And at the time of accomplishment, It is proclaimed that one should thoroughly wash With that very eye-salve. Realgar, cardamom, Camphor, cinnamon, long pepper, And tagara—these combined, When mixed with horse saliva, Dispel the fear of sleep and lethargy. Having repeatedly sipped and rinsed, And having washed the face and mouth, one applies the eye-salve. Those eyes to which eye-salve has been applied..."

བསྒྲུབས་པའི་ཚེ་ན་བགེགས་ཀྱང་མཐོང་། ། ཨོཾ་ཛ་ལ་ལོ་ཙ་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལའོ། ། ཨོཾ་བི་ལོ་ཀི་ནི་སྭཱ་ཧཱ། པདྨའི་རིགས་ལའོ། ། ཨོཾ་བནྡུ་རི་དྭི་བྟེ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལའོ། ། རིགས་གསུམ་ལ་ཡང་རིམ་བཞིན་མིག་སྨན་བསྐུ་བའི་རིག་སྔགས་སོ། ། ངལ་དང་རྨྱ་བ་བསང་བའི་ཕྱིར། ། སྤོས་ཀྱི་ཆུ་ནི་ཁྱོར་བ་གང་། ། རབ་ཏུ་དྲི་ཞིམ་ལན་བདུན་བཟླས། ། ཁྱོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་བཏུང་བར་བྱ། ། ཉེ་རེག་བྱས་ནས་བློ་ཅན་གྱིས། ། དེ་ནས་མཚན་མ་བརྟག་པར་བྱ། ། མཚན་མ་བཟང་པོ་མཐོང་ནས་ནི། ། བསྒྲུབ་པ་གུས་པར་བརྩམ་པར་བྱ། ། ལྕགས་ཀྱི་དུང་དང་འཁོར་ལོ་ཉ། ། གཡུང་དྲུང་པདྨ་རྒྱལ་མཚན་དང་། ། བཀྲ་ཤིས་བུམ་པ་གང་བ་དང་། ། དཔལ་བེའུ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་དང་། ། བུ་མོ་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་དང་། ། སྦྲུམ་མོ་པང་ན་བུ་ཐོགས་པ། ། གཞོན་ནུ་དགའ་ཞིང་རྒྱས་པ་སྟེ། ། དེ་དག་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པར་སྟོན། ། བྲམ་ཟེ་གོས་དཀར་གོན་པ་དང་། ། ཤིང་རྟ་གླང་པོ་རྟ་རྣམས་དང་། ། རྩི་ཐོག་འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། ངོ་མཚར་དག་ཀྱང་མཐོང་བ་དང་། ། འབྲུག་གི་སྒྲ་ནི་གྲག་པ་དང་། ། རིག་བྱེད་དབྱངས་དང་རྒྱལ་བའི་སྒྲ། ། དུང་དང་རྔ་དང་རྫ་རྔ་དང་། ། སྒྲ་རྣམས་གྲུབ་ཕྱིར་རབ་ཏུ་ཤིས། ། རྨ་བྱ་ཁྲུང་ཁྲུང་ངང་མོ་དང་། ། ནེ་ཙོ་ལ་སོགས་བྱ་རྣམས་ཀྱི། ། སྒྲ་སྙན་རྣམས་ནི་ཀུན་ཐོབ་ནས། ། དངོས་གྲུབ་ཕྱིར་ནི་ལས་བརྩམ་མོ། ། སྨོན་པ་བཀྲ་ཤིས་ཐམས་ཅད་དང་། ། བསོད་ནམས་དང་ནི་བདེ་ལེགས་ཚིག། ཐོས་ནས་འགྲུབ་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཡིད་དུ་(འང་,འོང་)བའི་ཚིག་རྣམས་དང་། །

When performing the practice, one should also observe the signs. OṂ JALALOCHANE SVĀHĀ. This is for the Tathāgata family. OṂ VILOKINI SVĀHĀ. This is for the Padma family. OṂ BANDURIDVITE SVĀHĀ. This is for the Vajra family. These are the vidyā-mantras for applying collyrium to the eyes for the three families, respectively. To dispel fatigue and weariness, one should take a handful of fragrant water, recite the mantra seven times over it, and drink it from the very same handful. Having performed the ritual rinsing (upaspṛśya), the wise practitioner should then examine the signs. Once auspicious signs are seen, one should diligently begin the practice. An iron conch, a wheel, a fish, a swastika, a lotus, a victory banner, an auspicious full vase, a glorious knot, a vajra garland, a maiden adorned with ornaments, a pregnant woman holding a child in her lap, a joyful and flourishing youth—these indicate that success is imminent. Seeing a Brahmin wearing white robes, chariots, elephants, and horses, various crops and fruits, or other wonders; hearing the roar of thunder, the chanting of the Vedas, the sound of the Victors, or the sounds of conchs, drums, and clay drums—these are highly auspicious for the attainment of accomplishment. Upon hearing the melodious calls of peacocks, cranes, swans, parrots, and other such birds, one should begin the ritual for the sake of siddhi. Having heard all manner of auspicious aspirations, words of merit, and expressions of well-being, one should know that success is at hand. One should also pay heed to pleasant words.

འབྲུག་དང་སྤྲིན་དང་ཆར་འབབ་དང་། ། སེར་བུ་མེ་ཏོག་འབབ་པ་དང་། ། འཇའ་དང་དྲི་ནི་ཞིམ་པོ་སྟེ། ། འདི་འདྲའི་མཚན་མ་ལྷ་ཡིའོ། ། བར་སྣང་ལས་བྱུང་མཚན་མ་ནི། ། ཐམས་ཅད་འབྲིང་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ས་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་མ་གང་། ། དེ་དག་ས་པའི་ཡིན་པར་བཤད། ། ལྷ་ཡི་དག་གིས་དངོས་གྲུབ་མཆོག། བར་སྣང་དག་གིས་འབྲིང་དུ་འགྱུར། ། ས་པ་དག་གིས་དངོས་གྲུབ་ཕུལ། ། གསུམ་པའང་གསུམ་གསུམ་དག་ཏུ་དབྱེ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་རྣམས། ། དངོས་གྲུབ་ཕྱིར་ནི་བསྒྲགས་པའོ། ། མདོར་ན་གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་ལ། ། དེ་ལས་བཟློག་ན་མི་འགྲུབ་བོ། ། དང་པོར་མཚན་མ་བཟུང་ནས་ནི། ། སེམས་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་གྱུར་ནས། ། ཡོངས་སུ་མགུ་བའི་བསམ་པ་ཡིས། ། དེ་ནས་བསྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་འགྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། དངོས་གྲུབ་རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མའི་དབྱེ་བ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། གང་དག་སྟེང་དུ་འགྲོ་བའི་ལས། ། དེ་ཀུན་མཆོག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ། ། གང་ཡང་ཅུང་ཟད་མི་སྣང་བ། ། དེ་ནི་འབྲིང་གི་ཆོ་གར་བསྟན། ། གང་ཡང་འདི་ལ་ས་པའི་ལས། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཐ་མར་བཤད། ། དེ་བས་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་ཡི། ། ལས་རྣམས་ཀྱི་ནི་བྱེ་བྲག་ལས། ། སྟེང་དང་བར་སྣང་ས་པ་དང་། ། གནས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བཤད། ། རིག་སྔགས་འཆང་དང་ནམ་མཁའ་འགྲོ། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ནི་གྲུབ་པ་དང་། ། མངོན་པར་ཤེས་པ་འཐོབ་པ་དང་། ། ཞི་བའི་བློ་དང་ཡེ་ཤེས་འཐོབ། ། བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་བློ། ། སྨྲ་མཁས་ཐོས་པ་འཛིན་པ་དང་། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་རྒྱལ་སྲིད་དང་། ། གཏེར་ཆེན་དག་ནི་རྙེད་པ་དང་། །

Thunder, clouds, and falling rain, Gentle breezes and falling flowers, Rainbows and fragrant scents— Such signs belong to the gods. Signs arising from the sky Should all be known as middling. Whatever signs arise from the earth Are explained as belonging to the earth. Through signs of the gods, the supreme siddhi is attained; Through those of the sky, the middling; Through those of the earth, the excellent siddhi. These three are each further divided into three. Such signs as these are proclaimed For the sake of attaining siddhi. In brief, for all secret mantras, If it is the opposite of these, they will not be accomplished. First, having perceived the signs, And the mind having become intensely joyful, With a disposition of complete satisfaction, One should then begin the practice. Thus it is said. Regarding the phrase "the supreme, middling, and inferior are accomplished": the distinction between supreme, middling, and inferior siddhis is as stated: "Whatever activities lead upward, All those should be known as supreme. Whatever is slightly invisible, That is taught as the middling ritual. Whatever activities here belong to the earth, All those are explained as inferior. Therefore, based on the distinctions Of supreme, middling, and inferior activities, The locations are explained as threefold: Above, in the sky, and on the earth. The attainment of vidyādharas and sky-goers, The accomplishment of various forms, The attainment of the superknowledges, And the attainment of a peaceful mind and wisdom, The intellect that knows all treatises, Skill in speech and retaining what is heard, The wish-fulfilling jewel and sovereignty, And the discovery of great treasures—"

དེ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་རྣམས། ། རིག་སྔགས་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་ཡིན། ། མི་སྣང་སྟོབས་དང་དངོས་གྲུབ་དང་། ། ཕུག་གི་དངོས་གྲུབ་བཅུད་ལེན་དང་། ། མང་དུ་ཐོས་དང་ཤེས་ཐོབ་དང་། ། རྐང་མགྱོགས་པ་ཡི་དངོས་གྲུབ་དང་། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་ནི། ། འབྲིང་གི་རབ་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དགའ་བ་དང་། ། དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་པའི་ཆོ་ག་དང་། ། གཞན་ཡང་ཅུང་ཟད་ཕལ་གྱི་རྣམས། ། མཁས་པས་ཐ་མར་རིག་པར་བྱ། ། འབར་བའི་རྫས་ལས་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། དུ་བ་ཉིད་ལས་འབྲིང་དུ་འགྱུར། ། དྲོ་ལས་དངོས་གྲུབ་ཐ་མར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་དངོས་གྲུབ་རྣམ་གསུམ་མོ། ། འཕགས་པའི་གསང་སྔགས་མཐུ་ཆེན་གྱིས། ། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་བསྒྲུབ་པར་བསྒྲགས། ། ས་བླས་ཐ་མ་གྲུབ་པར་གསུངས། ། ལྷ་ཡི་སྔགས་ཀྱིས་འབྲིང་པོ་འགྲུབ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་གསུངས་པའི། ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་འཐོབ། ། པདྨ་འཛིན་པས་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། དངོས་གྲུབ་འབྲིང་པོ་འཐོབ་པར་བཤད། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་གསུངས་པ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་ཐ་མ་འགྲུབ་པར་བསྒྲགས། ། རབ་ཀྱི་ཐ་མ་གང་ཡིན་པ། ། ཐ་མའི་རབ་ཏུ་དེ་མི་མཉམ། ། དངོས་གྲུབ་ལྷག་མ་གཉིས་ལ་ཡང་། ། ཆོ་གའི་རིམ་པ་དེ་ཉིད་དོ། ། འབྲས་བུ་ཡོན་ཏན་བསྟན་པ་ཡི། ། ཆེ་བའི་བྱེ་བྲག་རྣམ་གསུམ་ལས། ། རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་ཡིན། ། བྱེ་བྲག་དེ་དག་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། གསུངས་པའི་གསང་སྔགས་གང་ཡིན་པ། ། དེ་ལས་དངོས་གྲུབ་རབ་འབྱུང་བ། ། ཐ་མ་དག་ལའང་ཡོད་པར་འགྱུར། ། རྒྱལ་བས་གསུངས་པའི་གསང་སྔགས་གང་། ། ཁ་ཅིག་ལས་གཅིག་པ་ཡང་ཡོད།

These and other such teachings are the supreme accomplishments of the vidyā-mantras. Invisibility, power, and accomplishments, the accomplishment of the cave, the elixir of essence, great learning, the attainment of knowledge, the accomplishment of swift-footedness, and other such accomplishments are explained as the "excellent middling." Causing all beings to rejoice, the ritual of wrathful conduct, and other minor common ones should be understood by the wise as the "inferior." From the blazing substance, the supreme arises; from the smoke itself, the middling arises; from the heat, the inferior accomplishment arises. Thus are the three types of accomplishments. It is proclaimed that the supreme accomplishment is achieved through the great power of the noble secret mantras. The terrestrial [mantras] are said to achieve the inferior; the divine mantras achieve the middling. Likewise, the mantras taught in the Tathāgata family obtain the great accomplishment. The Lotus Holder (Padmadhara) is said to obtain the middling accomplishment of secret mantra. The Vajra Holder (Vajradhara) is proclaimed to achieve the inferior accomplishment. That which is the "inferior of the excellent" is not equal to the "excellent of the inferior." For the remaining two accomplishments as well, the sequence of rituals is the same. Regarding the distinctions of greatness shown through the qualities of the result, there are three: excellent, middling, and inferior. These distinctions are thus proclaimed. Whatever secret mantras have been spoken by the Buddhas and Bodhisattvas, from them the excellent accomplishment arises; it also exists for the inferior ones. Whatever secret mantras have been spoken by the Victors, some are also single [in purpose].

། དེ་ཉིད་དེ་ཡི་ལས་བཤད་པ། ། རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མའོ། ། འདམ་ལས་པདྨ་སྐྱེས་པ་དང་། ། ཙནྡན་ཤིང་ལས་མེ་འབྱུང་བཞིན། ། ཁ་ཅིག་དེ་ལྟར་རིས་མེད་པར། ། དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། ལུས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་རབ་ཡིན་ནོ། ། རྫས་ལས་བྱུང་བ་འབྲིང་ཡིན་ནོ། ། ལོངས་སྤྱོད་དངོས་གྲུབ་ཐ་མ་ཡིན། ། རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་ལ། ། ཐ་མའི་གསང་སྔགས་བཟླས་པ་ནི། ། ལ་ལས་རབ་ཏུ་བརྙེས་བྱས་ནས། ། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལས་བླངས་ན་ནི། ། མཆོག་ཀྱང་རབ་ཏུ་སྟེར་བར་འགྱུར། ། རབ་ལའང་ལ་ལ་ཞིག་གིས་ནི། ། མ་བསྒྲིབས་པར་ནི་བསྙེན་བྱས་ནས། ། སྔགས་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་ཐ་མ་སྟེར། ། དེ་བས་བསྙེན་པ་རབ་ཏུ་གཅེས། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ཡང་དབུལ་པོ་ཡོད། ། ཡི་དྭགས་ལ་ཡང་མཐུ་ཆེན་ཡོད། ། དངོས་གྲུབ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པར་འགྱུར། ། རབ་འབྲིང་ཐ་མ་རེ་རེ་ལའང་། ། དངོས་གྲུབ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་དབྱེ། ། གསང་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་མཐུ་ཤེས་ནས། ། བསྙེན་པ་ལས་ནི་དངོས་གྲུབ་བཙལ། ། ཞེས་གསུངས་ལ། ཡང་གཞན་ལས་ཀྱང་། དེ་དག་འབྲས་བུའང་རབ་འབྲིང་དང་། ། ཐ་མར་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བརྟག། དཔལ་དང་ཕུག་ཏུ་འགྲོ་དང་མཁའ་ལ་འགྲོ། ། བསམ་པ་བཞིན་གྲུབ་མི་སྣང་རྣམ་པ་དང་། ། གནོད་སྦྱིན་མོ་ཡི་ཁྱོ་དང་བཅུད་ཀྱིས་ལེན། ། མིག་འཕྲུལ་སྒྱུ་མ་མཚན་མོ་རྒྱུ་བ་སྟེ། ། དེ་དག་རབ་ཡིན་འབྲིང་ནི་ས་བདག་པོ། ། གྲོང་དང་ནོར་དང་དབྱེ་དང་དགུག་པ་དང་། ། དགར་དང་བསྐྲད་པ་དང་ནི་གསད་པ་དང་། ། ཀླུ་ཡི་གདོན་གྱིས་ཟིན་པ་གསོ་བ་དང་། ། གང་ཡང་འདི་ལྟ་བུ་དང་མཐུན་པའི་ལས། །

The explanation of its activities is as follows: superior, middling, and inferior. Just as a lotus grows from mud and fire emerges from sandalwood, for some, accomplishments (siddhi) arise without such distinctions. The accomplishment of the body is superior; that which arises from substances is middling; and the accomplishment of enjoyments is inferior. Regarding the superior, middling, and inferior, some who have mastered the recitation of an inferior mantra may receive accomplishments from others, and even the supreme [accomplishment] will be bestowed. Even for the superior, if some have performed the approach (sevā) without obscuration, the mantra will bestow even the inferior accomplishment. Therefore, the approach is of the utmost importance. Even among the gods there are the poor, and even among the hungry ghosts (preta) there are those of great power. Likewise, among accomplishments there are various types. Each of the superior, middling, and inferior is further divided into three types of accomplishment. Having understood the power of the secret mantras, one should seek accomplishment through the approach. Thus it is said. Furthermore, from another source: "Their results are also examined as three types, distinguished as superior, middling, and inferior. These include: glory, entering caves, traveling through the sky, achieving according to one's wishes, invisibility, becoming the husband of a yakṣiṇī, alchemy (rasāyana), illusions, sorcery, and wandering at night. These are the superior; the middling are mastery over the earth, villages, wealth, causing division, summoning, separating, expelling, and killing, as well as healing those possessed by nāga spirits and any activities similar to these."

དེ་ནི་མཁས་པས་ཕྲན་ཚེགས་ཡིན་པར་བསྟན། ། བྱེ་བྲག་ཏུ་ནི་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་། ། བྱིས་པ་གདོན་གྱིས་ཟིན་དང་གང་དག་ཏུ། ། ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་ངོ་མཚར་སྣ་ཚོགས་དག། སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཕྲ་མོའི་ཕྲན་ཚེགས་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་ལ། དེ་ཉིད་ལས་གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་དབྱེ་བ་ལ་ཡང་གསུངས་ཏེ། བཅུད་ཀྱིས་ལེན་དང་གཏེར་དང་ཕུག་འགྲོ་དང་། ནོར་བསྒྱུར་འབྱུང་ཁུངས་སྔགས་དང་གསེར་འགྱུར་རྩི། ། རིན་ཐང་མེད་པའི་རིན་ཆེན་ནོར་སྦྱིན་ཏེ། ། བརྒྱད་པོ་བསྟན་པ་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་པ་ཡིན། ། སྔགས་དང་ཕུག་ཏུ་འགྲོ་དང་བཅུད་ཀྱིས་ལེན། ། སྡིག་པ་སྤོང་བར་བྱེད་པས་མཆོག་ཏུ་བསྟན། ། རིན་ཆེན་དང་ནི་གཏེར་དང་འབྱུང་ཁུངས་འབྲིང་། གསེར་འགྱུར་རྩི་དང་ནོར་བསྒྱུར་ཐ་མའོ། ། མི་ནི་སེམས་སྟོབས་ལྡན་ཞིང་ཆོས་ལ་བརྩོན། ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ཕྱུག་དང་པོར་བསྟན་པའི་སྣོད། ། རྡུལ་ཤས་ཆེ་བ་ལ་ནི་འབྲིང་པོར་གསུངས། ། ཐ་མ་ལ་ནི་མུན་པ་ཅན་གྱིས་བརྟེན། ། གང་ཞིག་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པ་བསྟེན་འདོད་པ། ། དེ་ནི་ཐ་མར་བསྟན་པ་རྣམ་པར་སྤང་། ། གལ་ཏེ་ནོར་ལ་སྲེད་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། ། གདུངས་ན་འབྲིང་པོ་ལ་ནི་བརྟེན་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག་ལས་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་བརྒྱད། མིག་སྨན་དང་ནི་རྐང་མགྱོགས་དང་། ། རལ་གྱི་ས་འོག་བསྒྲུབ་པ་དང་། ། རི་ལུ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། ། མི་སྣང་བ་དང་བཅུད་ཀྱིས་ལེན། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་གཞན་ལས། རི་ལུ་མིག་སྨན་ས་འོག་དང་། ། རལ་གྱི་མཁའ་འགྲོ་མི་སྣང་དང་། ། འཆི་བ་མེད་དང་ནད་འཇོམས་པ། ། འདི་དག་གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བརྒྱད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། །

The wise have taught that these are minor accomplishments. Specifically, it is said: "In particular, those who display various wonders to embodied beings—such as nāgas, yakṣas, and the childish possessed by spirits—are practitioners of the minor upadeśa." From that same source, the classification of the eight great siddhis is also taught: "Alchemical elixir, treasure, entering caves, Transforming wealth, the source of minerals, mantra, The gold-making elixir, and the gift of priceless jewels— These eight are proclaimed in the teachings. Mantra, entering caves, and alchemical elixir Are taught as supreme because they eliminate negativity. Jewels, treasure, and the source of minerals are middling; The gold-making elixir and transforming wealth are the lowest. A person with mental fortitude and diligence in the Dharma, Rich in asceticism, is the vessel for the first. One with a predominance of passion is said to be for the middling; The lowest is relied upon by those dominated by darkness. Whoever wishes to rely on what is taught as supreme Should completely abandon what is taught as the lowest. If one is tormented by the suffering of craving wealth, One should rely on the middling." Furthermore, some sources list the eight great siddhis as: "Eye-salve, swift-footedness, the sword, subterranean travel, the pill, sky-faring, invisibility, and alchemical elixir." And from another: "The pill, eye-salve, subterranean travel, the sword, the ḍākinī, invisibility, immortality, and the subduing of disease—these are the eight great siddhis." Thus it is said.

དེ་བཞིན་དུ་དངོས་གྲུབ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གཞན་དུ་གསུངས་པ། འདི་བདེན་འདི་ནི་ཡང་དག་པ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་མི་སླུ་བ། ། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བདེན་གཟིགས་པ། ། དེ་བཞིན་གང་སྔོན་ངས་མཐོང་བའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་མཐོང་གང་ཡིན་དེ། ། དངོས་གྲུབ་དེ་ལས་གཞན་ཅི་དགོས། ། དེ་ལས་གཞན་དུའང་དངོས་གྲུབ་ནི། ། རྣམ་པ་དག་ནི་ལྔ་བཀོད་དེ། ། སྤྱོད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་ས་ནི་གནོན་པ་དང་། ། འཇིག་རྟེན་མངོན་ཤེས་ལྔར་འདོད་དང་། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དང་གང་གཞན་ནོ། ། ཞེས་ཏེ། འདི་དག་ལ་སོགས་པ་ལུང་རབ་ཏུ་གསལ་བ་དང་། བླ་མའི་མན་ངག་དང་། རང་གི་བློ་དྲི་མ་མེད་པས་དངོས་གྲུབ་རྣམ་པར་དབྱེ་སྟེ། འདི་ནི་སྔགས་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ངལ་བ་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས། བདག་གིས་རབ་ཏུ་སྤྲོས་པར་ཟད་དོ། ། དེ་ནས་གཟུགས་དེ་བྱིན་བརླབས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཇི་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅེ་ན། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་བརླབས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རབ་གནས་བྱས་ནས་ཡང་ལྷ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལན་མང་དུ་རང་གིས་དེའི་སྤྱན་སྔར་བཟླས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཅི་བདོག་པས་ནི་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དུས་རྟག་ཏུ་ཐུན་མཚམས་དག་ལ་བདག་ཉིད་ལ་འབྱོར་པ་ཅི་ཡོད་པས་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པ་ཀུན་ལ་མཁས་པ་ཡིས། ། རྟག་ཏུ་ཅི་ནུས་པས་ཀྱང་རུང་། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། རྟག་ཏུ་མངོན་སུམ་འདུག་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲིས་སྐུའི་སྤྱན་སྔ་ཁོ་ནར་བསྙེན་པ་བྱ་བ་བསྟན་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་རྒྱལ་གྱིས། །

Likewise, the classification of accomplishments (siddhi) is taught elsewhere: "This is true, this is authentic, And likewise, it is non-deceptive. Just as the Buddhas see the truth, So too, whatever awakening mind (bodhicitta) I have previously seen— What other accomplishment is needed beyond that? Furthermore, accomplishments are arranged in five types: Following the conduct, Likewise, treading upon the stages (bhūmi), The five mundane superknowledges (abhijñā), Buddhahood itself, and whatever else." Through such clearly elucidated scriptures, the oral instructions of the guru, and one's own stainless intellect, the classifications of accomplishments are distinguished. Since this is the fruit of the efforts of those who practice mantra, I have merely elaborated upon it here. Then, regarding the phrase "having blessed that form," if one asks how it is blessed, it says: "Having blessed with mantra and mudrā." Having performed the consecration (pratisthā), one blesses it by personally reciting the mantra and mudrā of that very deity many times in its presence. Regarding the phrase "one should offer whatever one possesses," this means that at all times during the sessions, one should offer whatever wealth one has. For it is said: "By one who is skilled in all aspects, one should always offer to the best of one's ability." Regarding the phrase "always remaining in its presence," this teaches that the ritual service (sevā) should be performed only in the presence of the painted image. "By the Victory over the Three Worlds..." [and so forth].

བདག་བསྲུང་ལ་སོགས་བྱས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྲུང་བ་བསྟན་པ་སྟེ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲུང་བ་བྱ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་ནི་དེ་ཤེས་པས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། བདག་གི་དེ་ཉིད་དྲན་བྱེད་ཅིང་། ། ཞེས་པ་ནི། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའམ་སེམས་དཔའ་འབྱུང་བའི་རིམ་པས། བདག་གི་རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་པར་བྱ་བ་སྟེ། འདིར་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉེ་བར་མཚོན་པའོ། ། འཕགས་པ་རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་རྒྱུད་དག་ལས་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པ་ལྷུར་ལེན་པ་དེ་དག་ལས་འདིར་བླངས་ཏེ་ཅི་རིགས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་འདིར་དང་པོ་ནི་བསྲུང་བའོ། ། དེ་ནས་བྲིས་སྐུའི་སྤྱན་སྔར་འདུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཟུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། དེ་ནས་བདག་གི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པའོ། ། དེ་ནས་བསྙེན་པ་བཟླ་བ་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། འབུམ་ཕྲག་གསུམ་མམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྔགས་པ་མཆོག་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། བཟླས་བརྗོད་གྲངས་ནི་སུམ་འབུམ་དུ། ། ཕལ་ཆེར་ངས་ནི་བསྟན་པ་དག། ལུས་ཅན་སྡིག་དང་བྲལ་བ་ཡི། ། སྔགས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ལས། ། བཟླས་པའི་གྲངས་ནི་བསྟན་པ་སྟེ། ། གཞན་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། སྔགས་པ་འབྲིང་གི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། ཡང་ན་དྲུག་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འབུམ་ཕྲག་ཅེས་པ་ཚིག་ལྷག་མའོ། ། སྔགས་པ་སྨན་པ་དག་གིས་ནི། ། དུས་ཡུན་རིང་པོར་བཟླས་པ་བྱ་དགོས་ཏེ། འདི་སྐད་དུ། ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་དག་བསྙེན་པས། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནུས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་ལ།

"Having performed the self-protection and so forth" refers to the protection previously taught. Some say that protection should be performed with the mantra of the noble Yamāntaka, for that is known to be for the Tathāgata family. "Recalling the suchness of oneself" means that one should complete the yoga of oneself through the stages of manifest enlightenment or the emergence of the bodhisattva; here, it is the suchness of oneself that is being illustrated. One should understand that this is taken from those Action Tantras, such as the noble Vajroṣṇīṣa and others, which primarily teach the suchness of oneself, and should be applied as appropriate. Thus, first is the protection; then, one should sit before the painted image; then, the blessing of the form; then, the yoga of oneself; then, the offerings; and then, for the purpose of performing the recitation of the approach, it says "three hundred thousand," and so forth. With respect to a supreme practitioner of mantra, it is three hundred thousand, as it is said: "I have mostly taught that the number of recitations is three hundred thousand for pure practitioners who are free from the sins of embodied beings; this is the teaching on the number of recitations, and it should not be done otherwise." With respect to a middling practitioner of mantra, it says "or six," and the word "hundred thousand" is the remainder of the phrase. For practitioners who are like physicians, the recitation must be performed for a long duration, as it is said: "By performing the approach for twelve years, one will become capable of all activities."

ཡང་གཞན་ལས། ཉེས་པ་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་ཡང་། ། ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། ཡང་། བྱེ་བྲག་སུམ་འབུམ་བཞི་ཁྲི་རྩོད་དུས་སྦྱར། ། ཞེས་གསུངས་པས། དེའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། དངོས་གྲུབ་མཚན་མ་བྱུང་བར་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདིའི་ཚད་ནི་འདི་ལས་གཞན་ཅི་ཡང་བྱ་བར་མི་ནུས་པས་སོ། ། དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་མ་མངོན་སུམ་པ་ནི། སྔར་རྒྱས་པར་བསྟན་པར་ཟད་དོ། ། རྨི་ལམ་གྱི་མཚན་མ་ཕྲ་བ་ནི། ། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས། དེ་ལྟར་བཟློག་པའི་གསང་སྔགས་ཉེར་འགྱུར་ན། ། མཚན་མོ་ཉལ་ན་རྨི་ལམ་འདི་དག་མཐོང་། ། ཁང་བཟང་ལྗོན་ཤིང་བྲམ་ཟེ་སེང་གེ་རྟ། ། རི་བོ་ཤིང་རྟ་སྒྲ་ལྡན་སྤྲིན་དང་ནི། ། སྟག་དང་བསེ་དང་གླང་ཆེན་ཁྱུ་མཆོག་ལ། ། རྨི་ལམ་ན་ནི་དགའ་བས་ཞོན་པ་དང་། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་དྲི་དང་གོས་དང་ནི། ། ཤ་ཆང་ཉ་དང་འབྲས་བུ་གླེགས་བམ་དང་། ། ལྷ་ཡི་གཟུགས་དང་ཨུཏྤལ་དམར་པོ་དང་། ། ཤིང་རྟ་གང་ལའམ་བ་བཞོན་བེའུ་ཕྲུག་ཅན། ། གདུགས་དཀར་བསིལ་ཡབ་ལྷམ་དང་རལ་གྱི་དང་། ། རྔ་ཡབ་གསེར་ཡུ་ཅན་དང་ཕྲེང་བ་དང་། ། ནོར་བུ་མུ་ཏིག་ཉ་ཕྱིས་དུང་དང་དངུལ། ། བུད་མེད་གཟུགས་བཟང་བ་དང་བུ་མོ་དང་། ། རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་སྤས་པའི་རྒྱན། ། མལ་སྟན་དཀར་པོ་བཏིང་བ་རྙེད་པ་དང་། ། ཐོ་རངས་ཁར་ནི་ཆུ་བོ་ཆུ་ཀླུང་དང་། ། འབབ་ཆུའམ་རྒྱ་མཚོ་མཚོ་དང་རྫིང་བུ་དང་། ། ལུ་མ་ལ་ནི་འཐུང་ངམ་རྐྱལ་རྨི་དང་། ། ཡང་ན་ཁྲག་གིས་ལུས་ནི་ཁྲུས་བྱེད་དང་། ། མཆོད་རྟེན་ལྷ་ཁང་གནས་དང་རྒྱལ་བའམ། །

Furthermore, from another source: "Even for one who commits great misdeeds, accomplishment will be achieved in twelve years." Thus it is said. Moreover, it is said: "Three million four hundred thousand [mantras] are applied during the Age of Conflict." With reference to that, it is stated: "Until the signs of accomplishment appear." Since there is nothing else that can be done beyond this measure, the direct signs of accomplishment have already been explained in detail. As for the subtle signs in dreams, as stated in the Ārya-subāhuparipṛcchā: "When the secret mantra is thus reversed, if one sleeps at night, these dreams will be seen: riding with joy in a dream upon a palace, a tree, a brahmin, a lion, a horse, a mountain, a chariot, a thundering cloud, a tiger, a rhinoceros, an elephant, or a bull; or upon flower garlands, perfumes, clothes, meat, wine, fish, fruit, or a scripture; or upon the form of a deity, a red utpala lotus, a chariot, a cow with its calf, a white umbrella, a cooling fan, shoes, a sword, a fly-whisk with a golden handle, a garland, a jewel, a pearl, a mother-of-pearl shell, a conch, or silver; or upon a woman of beautiful form, a young girl, or ornaments adorned with various kinds of gems; or finding a white bedspread spread out; or at dawn, drinking from or swimming in a river, a stream, an ocean, a lake, a pond, or a spring; or bathing one's body in blood; or [seeing] a stupa, a temple, a sacred site, or a Victor."

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཆོག་དང་རང་རྒྱལ་དང་། ། ཟག་མེད་དགེ་འདུན་དང་ནི་དགེ་སློང་མ། ། དགེ་བསྙེན་རྣམས་དང་ལྷ་དང་ས་བདག་དང་། ། ལྷ་མིན་བྲམ་ཟེ་ཡིད་འོང་སྐྱེས་པ་དང་། ། མི་དང་མི་མཆོག་ཕྱུག་ཅིང་འབྱོར་དང་གཉེན། ། ཐ་མ་མཛའ་བཤེས་བུ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་། ། གྲུབ་པའི་ལྷ་དང་ན་ཆུང་ཚོགས་བདག་དང་། ། ཅི་སྟེ་ཉི་མ་ཟླ་བ་ཟ་བ་དང་། ། ས་ཡི་ནང་འགྲོ་ས་བོན་འཐུང་བ་དང་། ། མེ་ལ་རྫི་ཞིང་ཤ་ནི་ཟ་བ་དང་། ། ལུས་གྱི་ནང་དུ་བུད་མེད་ཞུགས་པར་མཐོང་། ། རྨི་ལམ་བཟང་པོ་འདི་དག་མཐོང་བ་གང་། ། དེ་ནི་རིང་པོར་མི་ཐོགས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཟླ་བ་གཅིག་དང་ཟླ་ཕྱེད་ཉིན་ཞག་དང་། ། སྐད་ཅིག་གིས་ཀྱང་ཕྱི་ཕྱིར་ཉེ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པའོ། ། གཞན་ཡང་ནད་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མས་མཚན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་བསྙེན་པ་ཕལ་པ་བྱས་ཀྱང་། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་འདོད་ན་ནི། ། བསྙེན་པ་ཁྱད་པར་ཅན་བརྩམས་ཏེ། ། ཤིན་ཏུ་མཆོག་གི་ལས་དེ་ནི། ། བསྙེན་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་འགྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་ལ། གལ་ཏེ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་འདོད་ན། ། དེ་ནས་འདི་ཡི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྩམ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་བསྙེན་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡང་། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང་། དེ་དང་འདྲ་བའི་དཀའ་ཐུབ་བོ། ། དེ་ལས་འདིར་ནི་དེ་དང་འདྲ་བའི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་བསྙེན་པ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་དབེན་པའི་གནས་སུ་ནི། ། བརྒྱད་བརྒྱ་ཉིད་དུ་ཚང་བར་བྱ། ། སྔགས་ནི་འཁྲལ་འཁྲུལ་མེད་པ་བཟླས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དབང་པོ་བསྡམས་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་བཀག་པ་དང་།

The supreme Bodhisattvas, the Pratyekabuddhas, the untainted Saṅgha, and the Bhikṣuṇīs; the Upāsakas, the gods, the lords of the earth, the Asuras, the charming Brahmins, and men; the wealthy and prosperous, the kinsmen, and finally the friends, sons, Yakṣas, the accomplished deities, the hosts of young maidens, and the lords; if one sees the sun and moon being devoured, or entering the earth, or drinking seeds, or treading upon fire, or eating meat, or sees a woman enter into one’s body—whosoever sees these auspicious dreams will, before long, achieve accomplishment. It is said: "In one month, or half a month, or a single day and night, or even in a single instant, they will draw ever closer." Furthermore, one should be characterized by signs such as freedom from illness. Therefore, even if one has performed an ordinary approach retreat, if one desires the great siddhis, one should undertake a special approach retreat. As it is said: "That most supreme activity is accomplished through the special approach retreat." And: "If one desires the supreme siddhi, then one should undertake the ascetic observances (vratas) of this [deity]." In that regard, the special approach retreat consists of the observance of knowledge (vidyā-vrata) and ascetic practices similar to it. Here, in order to demonstrate the special approach retreat of ascetic practices similar to that, it is said: "Then, in a secluded place, one should complete eight hundred [recitations]; recite the mantra without error." This means restraining the senses, blocking the mind's dysfunctional tendencies, and so forth.

ལུས་དང་ངག་གི་གནས་ངན་ལེན་གང་ཡང་མེད་པ་དང་། ཟས་དང་གོས་དང་གནས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་པ་མེད་པ་དང་། རབ་ཏུ་ཡང་རྟོག་པས་དབེན་པ་སྟེ། དེས་ན་འདིར་བར་ཆད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱིས་དབེན་པར་གནས་པ་ནི། དབེན་པའི་གནས་སུ་ནི་ཞེས་ཚིག་གཞན་དུ་ཡང་གསུངས་པ་ནི། ། ཉེ་བར་ནི་འདུ་འཛི་སྤངས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་འདི་བརྟུལ་ཞུགས་ལས་སྤྱོད་ལམ་དང་ཆ་ལུགས་ཀྱིས་དམན་པར་ཟད་དོ། ། བསྙེན་པ་ལས་ནི་དངོས་གྲུབ་བཙལ། ། ཞེས་གསུངས་པས། ། བསྙེན་པ་རྫོགས་ནས་ད་ནི་སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་ཆེད་དུ་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་བྲི་བར་གསུངས་པ། དེ་ནས་བཟླས་པའི་མཇུག་ཏུ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྔ་མ་བཞིན་བསམས་ལ། ། མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེར་བྱས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདིར་ཅུང་ཟད་དུ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པར་བྱས་པ། རིན་པོ་ཆེའི་གདན་ཁྲི་ལ་བཞུགས་པ་དེ་དག་ཏུ་རུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ནུས་ན་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མཆོད་པ་དང་། སྡོམ་པ་བཟུང་བ་དང་དབང་བླང་བ་རྣམས་རང་གིས་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་འགྲོ་མི་ནུས་ན་གང་ལས་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པའི་བླ་མ་ལ་སོགས་པ་གང་ཞིག་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། དེས་བདག་དབང་བསྐུར་ལ་གཏོར་མ་རྒྱ་ཆེར་བྱིན་ཏེ། དེ་ནས་དཔའ་བོ་བཞི་དང་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་གམ། ཡང་ན་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་འབའ་ཞིག་དང་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོར་གསལ་ལ། དེར་བདག་ཉིད་འདུག་སྟེ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་བཙལ་ལོ། ། མཚན་གཅིག་ཐོག་ཐག་བཟླས་པ་བརྩམ། །

There is no physical or verbal dauṣṭhulya (unwholesome tendency), no attachment to food, clothing, dwellings, and so forth, and one is utterly secluded from conceptual thought. Therefore, dwelling in seclusion from the factors of hindrance is what is meant by the phrase "in a secluded place," as it is also stated in other texts. "Nearby" means having abandoned bustle and distraction. For this reason, it is merely a matter of the conduct and attire of the ascetic discipline. As it is said: "Seek the siddhi from the sevā (approach)." Thus, once the sevā is complete, it is taught that one should now draw the sādhana-maṇḍala for the purpose of conferring initiation upon the disciples, as previously explained: "Then, at the conclusion of the recitation, visualize the maṇḍala as before, and having also made extensive offerings..." Here, it is slightly appropriate to place an image of the Blessed One, such as a cast statue, in the center of the maṇḍala, seated upon a precious throne. Then, if one is able, one should personally perform the offerings, take the vows, and receive the initiation. If one is unable to go, one should please the guru or whoever is sought from whom the samaya and so forth were obtained; having had that person confer initiation and offer extensive bali cakes, one should then engage in the practice together with the four heroes and the supreme sādhana companion, or with the supreme sādhana companion alone. Visualizing oneself as the lord of the maṇḍala and sitting there, one should seek the siddhi as desired. "Begin the recitation throughout the entire night."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཐ་མ་སྲོད་ལ་འགྲུབ་འགྱུར་ཏེ། ། འབྲིང་པོ་རྣམས་ནི་ནམ་ཕྱེད་ན། ། རབ་ནི་ཉི་མ་འཆར་བའི་བར། ། འདི་ནི་དངོས་གྲུབ་གསུམ་གྱི་དུས། ། ཞེས་བཤད་པའོ། ། ཅི་སྟེ་གཙོ་འམ་དེ་ཡི་སྲས། ། ཡང་ན་ལྷ་རྣམས་མཐོང་འགྱུར་ན། ། བསོད་ནམས་མཐུ་ལས་ཅི་དགའ་བར། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་གསོལ་བར་བྱ། ། ལྷ་ཡིས་དངོས་གྲུབ་འབྲས་བུ་ནི། ། དེ་ལ་རྟག་ཏུ་དགྱེས་ནས་སྩོལ། ། ཕྱག་འཚལ་དངོས་གྲུབ་ལ་སོགས་བླང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིའི་དོན་ནི། འཕགས་པ་དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་ཏེ། སེང་གེའི་གདན་གྱིས་མངོན་པར་བསྔགས་པའི་གདན། ། དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་གཞག་པར་བྱ། ། བདག་ཉིད་བསྲུང་བར་བྱ་སྟེ་དེར་འདུག་ནས། ། རྫས་བླངས་མྱུར་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ནས་ནི། ། སྦྱིན་བླུགས་བརྒྱ་ཕྲག་གཅིག་ཀྱང་བསྲེག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དེ་ནི་དྲི་ཆུས་བཀྲུས་ནས་སུ། ། བགེགས་མང་རྣམས་ཀྱང་རབ་ཏུ་བསལ་བྱས་ནས། ། བྱང་ཆུབ་ཤིང་ལོ་གསུམ་གྱི་སྟེང་དུ་གཞག། བཞི་ཡིས་བཀབ་ནས་ཇི་སྲིད་བསྒྲུབ་པ་ནི། ། རྣམ་གསུམ་མཐོང་གི་བར་དུ་གསང་སྔགས་བཟླས། ། དྲོ་དང་དུད་འཐུལ་མེ་བཞིན་འབར་བའམ། ། རིམ་བཞིན་བཟློག་ནས་བྱུང་ནའང་འགྲུབ་པར་གསུངས། ། དྲོ་བས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དབང་འགྱུར་ཏེ། ། དུད་པ་འཐུལ་བས་མི་ནི་མི་སྣང་འགྱུར། ། འབར་བས་མཁའ་ལ་ཤིན་ཏུ་འགྲོ་འགྱུར་ཏེ། ། མི་ཡི་ལུས་ནི་ལྷ་ལྟར་གསལ་བར་འགྱུར། ། ཇི་ལྟར་ལུས་ལ་གྲང་བ་འཇུག་པ་དང་། ། ཇི་ལྟར་མངལ་དུ་དྲི་ཟ་འཇུག་པ་དང་། ། ཉི་ཟེར་མེ་ཤེལ་ཞུགས་ནས་མེ་འབྱུང་ལྟར། །

This refers to the context of the great siddhis. As it is said: "The lowest are accomplished at dusk; the middling ones at midnight; and the best until the sun rises. These are the times for the three siddhis." Furthermore: "If one sees the Lord, or his sons, or the deities, then by the power of merit, one should request whatever supreme siddhi one desires. The deities, being constantly pleased with that, will grant the fruit of siddhi. One should prostrate and receive the siddhis and so forth." The meaning of this is taught in the Āryasubāhuparipṛcchā: "A seat consecrated with a lion throne should be placed in the center of the maṇḍala. Having protected oneself and sat there, one should take the substance and quickly perform the recitation. One should also offer a hundred oblations. Then, having washed it with scented water and thoroughly cleared away many obstacles, one should place it upon three leaves of the Bodhi tree. Covering it with four [leaves], one should recite the secret mantra until the three signs are seen. It is taught that accomplishment occurs if [the substance] becomes warm, emits smoke, or blazes like fire, or even if it appears in reverse order. Through warmth, all beings are brought under one's power; through the emission of smoke, humans become invisible; through blazing, one travels through the sky, and the human body becomes as radiant as a god. Just as cold enters the body, just as a gandharva enters the womb, and just as fire arises when sunlight enters a magnifying crystal..."

དེ་ལྟར་དངོས་གྲུབ་ལུས་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར། ། མར་མེ་མཆེད་ཅིང་ཤིན་ཏུ་འབར་བ་ནི། ། སྣུམ་ཞིང་དཀྱུས་རིང་གསེར་གྱི་མདོག་ལྟར་གང་། ། འབྲུ་མར་ཟད་ཀྱང་འབར་བར་གྱུར་ན་ནི། ། དེ་ཚེ་སྔགས་པས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་འགྱུར་ཏེ། ། དེ་དག་རྫས་ལས་བྱུང་བའི་དངོས་གྲུབ་བོ། ། མིས་ནི་རི་མོའི་སྐུ་གཟུགས་འབར་བའམ། ། ཕྲེང་བ་སྨིན་མ་མིག་དང་རྔ་ཡབ་བམ། ། གལ་ཏེ་རྒྱན་རྣམས་གཡོ་བར་གྱུར་པའམ། ། མཁའ་ལས་མེ་ཏོག་ཆར་པ་རྫི་ཆར་འབབ། ། ས་ནི་མྱུར་དུ་གཡོ་བར་གྱུར་པའམ། ། ལུས་ནི་སྣང་བའམ་མཁའ་ལས་ཚིག་ཏུ་ནི། ། བུ་གཅིག་དམ་པ་ཅི་འདོད་སློངས་ཤིག་ཅེའམ། ། ལྷ་ཡི་རྔ་སྒྲའམ་སྐྱི་བུང་བ་སྤུ་ལྡང་། ། རྒྱན་གྱི་ཆར་ཆེན་རབ་ཏུ་འབབ་པའམ། ། འཇིག་རྟེན་མཁའ་ལ་ལྷ་དང་ལྷ་མིན་དང་། ། གསང་སྔགས་གཟུགས་ནི་མངོན་དུ་མཐོང་ན་འགྲུབ། ། མ་ཉམས་མེ་ཏོག་དབྱིག་དང་ཆུ་བསྲེས་ཤིང་། ། བསྟོད་དང་བཅས་ནས་མཆོད་ཡོན་རྒྱུན་སྦྲེངས་ན། ། རྩེ་གཅིག་སེམས་ཀྱིས་གདོང་བཏུད་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། དད་དང་འབད་པའི་རྗེས་མཐུན་དམ་པ་བླང་། ། དམ་པ་ཐོབ་ནས་དགའ་བས་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། དད་པས་བསྟོད་ཅིང་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་སུ། ། གསང་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་སླར་ཡང་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་བླངས་ནས་མ་བགོས་ན། ། སླར་ཉམས་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་བྱས་གྲུབ་ན་ཡང་། ། དེ་ཡི་རྫས་དེ་འཕྲོགས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བགོ་བའི་རྫས་ལ་བསྟན་པས་སོ། ། དེ་བས་ནི་འདིར་རྫས་བགོ་བའི་ཆོ་ག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། བླ་མ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དག་ལ། ། སྐལ་བ་ཆ་རེ་ཕུལ་ནས་ནི། ། དེ་ནས་རྟག་ཏུ་བདག་སྤྱོད་ཅིག། མེད་ན་མཁས་པ་བདག་ཉིད་ཀྱིས།

In that way, the siddhi will enter the body. When the lamp spreads and blazes intensely, becoming oily, long-tailed, and golden in color—if it continues to burn even when the oil is exhausted—then the mantrin will attain siddhi; these are the siddhis arising from substances. If a painted image blazes, or if the garland, the eyebrows, the eyes, or the fly-whisk move, or if the ornaments begin to shake; if a rain of flowers or a drizzle falls from the sky; if the earth shakes quickly; if the body appears or a voice from the sky says, "O noble only son, ask for whatever you desire"; if the sound of a divine drum is heard, or the hair stands on end; if a great rain of ornaments falls; or if gods, asuras, and the forms of secret mantras are seen directly in the sky of the world—then success is achieved. If one mixes undamaged flowers, wealth, and water, and offers a continuous stream of arghya water accompanied by praise, then with a one-pointed mind, bowing the head and prostrating, one should receive the sublime [siddhi] in accordance with faith and effort. Having received the sublime [siddhi], one should prostrate with joy, praise with faith, offer arghya water, recite the secret mantra, and then request the [deity] to depart. Thus it is said. If one receives it in that way but does not distribute it, it will be lost again. Even if it is accomplished without doing so, those substances will be stolen. This is because it is taught regarding the substances to be distributed: "Therefore, to show the ritual for distributing the substances here: having offered a portion to the Guru and the Three Jewels, then always use it yourself. If [the Guru] is not present, the wise one should [distribute it] themselves."

། བླངས་ནས་ཡོངས་སུ་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ཡི་དོན་ཡང་རྒྱས་པ་ཆེ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་སྐལ་དུ། ། རྫས་ཀྱི་ཆ་གཅིག་ཐོག་མར་དབུལ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་བླ་མ་ལ། ། ཕྱག་བྱས་ནས་ནི་གཉིས་པ་དབུལ། ། གསུམ་པ་སྔགས་གྲུབ་པ་རྣམས་ལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རོལ་དབུལ་བར་བྱ། ། བཞི་པ་གྲོགས་པོ་རྣམས་ལ་སྦྱིན། ། ལྔ་པ་བདག་ཉིད་སྤྱད་པར་བྱ། ། བརྟག་པར་བྱ་བའི་རྫས་ཀུན་ལ། ། ཆོ་ག་འདི་དག་བཤད་པ་ཡིན། ། དེ་ལའང་སྐལ་བ་ཕྱེད་ཕྱེད་དུ། ། བགོས་ནས་བདག་གིས་ཕྱེད་བསྐུར་རོ། ། མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་བཅོམ་ལྡན་སྐལ། ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བསྐུར་བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་བླུ་བའི་ཕྱིར། ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་ཆོ་ག་བཤད། ། བླ་མ་མེད་པར་གྱུར་ན་ནི། ། བླ་མའི་སྐལ་བ་བདག་གིས་བླང་། ། དེ་ལ་གུས་པས་ལྷག་པར་བྱ། ། དེ་ནི་དེ་ཡི་བླུ་བ་ཡིན། ། གྲུབ་པ་ཁྱེད་རྣམས་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། རྫས་ཀྱི་སྐལ་བ་འདི་བཞེས་ཤིག། དེ་སྐད་ཚིག་གིས་ལན་གསུམ་བརྗོད། ། སྒྲུབ་པས་མཆོད་ཡོན་ལན་གསུམ་དབུལ། ། སྔགས་གྲུབ་པ་རྣམས་མེད་ན་ནི། ། དེ་ཡི་སྐལ་བ་སྔགས་ཟློས་པས། ། དོགས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། གྲོགས་པོ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། གསང་སྔགས་ཟློས་པའི་གྲོགས་པོ་རྣམས། ། རྟག་པར་གུས་ཤིང་དོན་དུ་གཉེར། ། དཀའ་ཐུབ་དང་ནི་གྲོགས་བྱེད་པས། ། ཐོག་མ་ཉིད་ནས་གྲུབ་པ་ཡིན། ། དེ་ཡིས་བྱིན་པའི་རྫས་རྣམས་ནི། ། དེ་བས་བླང་བར་རིགས་པ་ཡིན། ། བདག་ཅག་སྔ་ནས་གྲུབ་པའོ། ། ཞེས། མཐུན་པར་སྨྲ་ཞིང་བླང་བར་བྱ། ། བདག་རང་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྣམས་ལ། ། རྫས་ནི་རྣམ་པར་བགོ་བར་བྱ། །

"Having taken [the portion], one should make full use of it," it is said. The meaning of this is also extensive: one should first offer a single portion of the material goods as the share of the Blessed One. The wise person, having prostrated to the guru, should offer the second. The third should be offered outside the maṇḍala to those who have accomplished the mantras. The fourth is to be given to one's companions. The fifth is to be used by oneself. These rituals are explained for all substances that are to be examined. In that regard, having divided the shares into halves, I shall bestow my own half. Having offered the water for the feet, the share of the Blessed One should be bestowed by oneself. For the sake of ransoming the Buddhas, the rituals of offering and so forth are explained. If the guru is absent, I shall take the guru's share. One should perform that with even greater devotion; that is the ransom for him. "O accomplished ones, please accept this share of the material goods from me myself." One should speak these words three times. The practitioner should offer the water for the feet three times. If those who have accomplished the mantras are absent, the one reciting the mantra should give their share to the companions with a mind free of doubt. The companions who recite the secret mantras are always respectful and diligent; because they practice austerities and act as assistants, they are accomplished from the very beginning. It is therefore appropriate to accept the substances given by them. Saying, "We have been accomplished from the start," one should accept them while speaking in harmony. I myself shall then distribute those substances among them.

གྲུབ་པའི་རྫས་ནི་དེ་ལྟ་བུར། ། བགོ་བར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས་པ་ཡིན། ། གྲུབ་པའི་རྫས་རྣམས་ཁ་ཅིག་ནི། ། བགོ་བའི་སྐལ་བ་ཅི་འདྲར་བྱ། ། ཨཉྫ་ན་ནི་ཐམས་ཅད་དང་། ། གི་ཝང་ལ་སོགས་གཞོན་ནུ་བཤད། ། ཆོ་ག་ཤེས་པས་ལ་ལ་ནི། ། ཡིད་ཀྱིས་བགོ་བ་ཡོངས་སུ་བརྟག། དེ་ལ་ཕན་གདགས་འདོད་པ་ཡིས། ། རལ་གྲི་ལ་སོགས་མཐོང་བ་བཞིན། ། གྲུབ་པའི་རྫས་རྣམས་ཁ་ཅིག་ནི། ། གཅིག་པུ་ཉིད་ཀྱིས་དཔྱད་པར་བྱ། ། དེ་ལ་ཕན་གདགས་འདོད་པ་ཡིས། ། རས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་བཞིན། ། སྒྲུབ་པའི་རྫས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས། ། ཁ་ཅིག་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བགོ། ། རི་ལུ་ལ་སོགས་མཐོང་བ་བཞིན། ། དེ་ལ་ཕྱེད་དུ་བགོ་བ་མེད། ། རྫས་རྣམས་ལ་ནི་ཕལ་ཆེར་ཡང་། ། གཅིག་པུས་མང་དུ་བསྐུར་བར་བྱ། ། མན་ངག་བསྟན་ཏམ་ནོར་སྦྱིན་ནམ། ། རྒྱུད་ལས་བཤད་པས་ཡིད་ཆེས་བྱ། ། འདི་དག་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱོས་ཤིག་ཅེའམ། ། འདི་ཡང་ཁྱོད་ཀྱི་དོན་ནོ་ཞེས། ། བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པས་གྲོགས་པོ་ལ། ། བགོ་བ་དག་ནི་དེ་ལྟར་བྱ། ། བདག་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་རིགས་པར། ། མཁས་པ་དག་གིས་ཕན་གདགས་པ། ། གྲུབ་པར་གྱུར་ན་ཆོ་ག་བཞིན། ། གང་ཡང་རུང་བས་རབ་ཏུ་བྱ། ། དངོས་གྲུབ་རྣམ་པ་མང་པོ་དག། གྲུབ་པས་རྣམ་པར་གོ་བ་ནི། ། བྱེ་བྲག་ཏུ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། དྲི་མེད་བློས་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། སྐལ་བ་དབང་བ་མནོས་ནས་སུ། ། ཟློས་པས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ། ། བཀའ་ལུང་གྲུབ་པར་ཤེས་ནས་ནི། ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་བགོ་བར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་པར། ། ལེགས་པར་བགོ་བ་བྱ་བར་བཤད། ། དངོས་གྲུབ་དང་ནི་ཕལ་པ་ཡང་། ། མདོར་ན་ཆོ་ག་དེ་ལྟར་བྱ། ། གུས་ཤིང་ནོར་དང་མཆོད་པ་དང་།

Such are the substances of accomplishment that are proclaimed to be distributed. Regarding the substances of accomplishment, some are to be divided according to their respective portions. The añjana and the gorocana (bezoar) and so forth are explained as being for the youth. Those who know the ritual should mentally examine the distribution of some. Desiring to benefit them, it is like seeing a sword and so forth. Some substances of accomplishment are to be examined by oneself alone. Desiring to benefit them, it is like seeing a cloth and so forth. From the specific types of accomplishment substances, some are to be divided equally. It is like seeing a pill and so forth; in that case, there is no dividing into halves. For most substances, one should send many by oneself. Whether through the instruction of the pith instructions or the giving of wealth, one should have confidence in what is explained in the Tantra. "Do these things," or "This is also for your benefit"—thus should the distribution be made to a companion by the one performing the recitation. The wise should benefit themselves in whatever way is appropriate. If it is accomplished according to the ritual, it should be performed by anyone whatsoever. The many types of accomplishments are understood through accomplishment; specifically, they should be known by one's own stainless intellect. Having received the portion of authority, the reciter should make the request. Having known that the command has been accomplished, one should distribute it thereafter. It is explained that for all of them, the distribution should be made well and appropriately. Whether it be a siddhi or an ordinary one, in brief, the ritual should be performed in that way. With devotion, wealth, and offerings...

། བཀའ་བཞིན་བྱེད་ཅིང་ཕན་འདོགས་པར། ། རྫས་གྲུབ་བླ་མའི་སྐལ་ལ་སོགས། ། བླུ་བ་དག་ནི་དེ་ལྟར་བཤད། ། བདག་གིས་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་ནི། ། རྫས་རྣམས་ལུང་བཞིན་བགོ་བར་བྱ། ། གསང་སྔགས་ལྷ་ལ་གུས་པར་ནི། ། བློ་ཡིས་བསམས་ལ་དཔྱད་པར་བྱ། ། རིག་སྔགས་རྒྱལ་ལ་ཕྱག་བྱས་ནས། ། རིག་སྔགས་རྒྱལ་པོ་ལ་ཡང་གུས་པར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་སྦྱར་རོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་བརྩོན་པར། ། བསྐལ་པ་དུ་མར་གནས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རིག་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། སྔར་རྒྱས་པར་བསྟན་ལ། གཞན་ལས་ཀྱང་། དེར་ནི་ནམ་གྱི་ཕྱེད་དུས་སམ། ། ཡང་ན་ཉི་མ་འཆར་བའི་ཚེ། ། རྫས་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ནི། ། འབར་ཕྲེང་ཅན་གྱི་གཟི་བརྗིད་བཞིན། ། སྔགས་པ་རང་གིས་དེ་བླངས་ནས། ། ནམ་མཁའ་ལ་ནི་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། བསྐལ་པར་གནས་ཤིང་གཟི་བརྗིད་ཆེ། ། རྒྱལ་སྲས་དེ་ནི་འཁོར་ན་འཆི། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་གཞན་དུའང་འགྲོ། ། གཙོ་བོ་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་འཆང་བ། ། རྫས་ལས་བྱུང་བའི་སྔགས་གྲུབ་པས། ། དཔལ་ལྡན་མཆོད་པ་རབ་ཏུ་བྱེད། ། འདི་ནི་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བའི། ། རྫས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཡིན་པར་བཤད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། གསང་བ་ཟླ་བའི་ཐིག་ལེ་ལས་ཀྱང་། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་བཀུར་སྟི་བྱེད། ། རིག་པ་སྟོང་གིས་མངོན་པར་མཆོད་བྱེད་ཅིང་། ། རིག་འཛིན་དམུ་སྨན་བུད་མེད་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། གཡག་རྔ་དཀར་པོའི་ཚོགས་ཀྱིས་གཡོབ་པ་ཡིས། ། འཇིག་རྟེན་དབང་པོ་བདེ་མཆོག་འབྲེལ་པ་ཐོབ། ། བློ་ལྡན་ནམ་མཁའི་ངོས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྱི་དགྱེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ། །

"Acting according to the command and providing benefit, the acquisition of substances, the fortune of the guru, and so forth—these are explained as the means of ransom. Having presented the offering water, the substances should be distributed according to the oral instructions. With a mind of devotion toward the deities of the secret mantra, one should contemplate and analyze. Having prostrated to the King of Knowledge-Mantras, one should likewise be devoted to the King of Knowledge-Mantras." Thus it is said. "Striving for the benefit of all sentient beings, one will remain for many eons." This refers to becoming a Vidyādhara, as has been explained extensively before. Furthermore, from another source: "At the time of midnight or at the rising of the sun, when that substance has completely transformed, possessing a brilliance like a garland of flames, the mantrin takes it up and travels through the sky. Remaining for an eon with great majesty, that Son of the Conquerors dies within his retinue. He travels even to other world systems, assuming various forms as a lord. Through the accomplishment of the mantra arising from the substance, he performs glorious offerings. This is explained as the siddhi of the substance, which is never to be lost." Thus it is said. Also, from the Guhyacandrabindu: "Everyone in the entire world pays him honor; he is venerated by a thousand sciences. By the Vidyādharas, the dMu-sman goddesses, and women, he is fanned with bundles of white yak-tail whisks. He attains a connection with the Lord of the World, Cakrasaṃvara. Throughout the entire expanse of the sky, the wise one is the yoginī who delights the Vajra-Holder."

ཡིད་དུ་འོང་བའི་སྤྱན་གྱིས་རྒྱས་པ་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་བདེ་བ་རྟོགས་པ་ཡི། ། མགུལ་ནས་འཁྱུད་པའི་རོལ་པས་རྩེ་བར་བྱེད། ། ཅེས་གསུངས་ཤིང་ཡང་གཞན་ལས། སྔགས་པ་དེ་ཡང་སྟོབས་ནི་རླུང་དང་མཉམ། ། དེ་ཉིད་དེ་ལ་བཅུད་ལེན་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། དེ་ཡི་ཚེ་ཡང་ཉེ་བར་ལོ་སྟོང་ཐུབ། ། ལྷ་ཡི་བྱད་གཟུགས་ལྷ་ཡི་གཟུགས་དང་ལྡན། ། གྲུབ་པ་དེ་ནི་སྐྲ་གནག་ནད་ཀྱང་མེད། ། ཅེས་བཤད་དེ་ལོ་སྟོང་ནི་ཐ་མའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱུད་དག་ལས་རྫས་བསྒྲུབ་པ་འདི་གཙོར་བསྟན་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་དངོས་གྲུབ་ལ་བརྟེན་ནས། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་རིམ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་མེད་པར་འཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གཅིག་ཏུ་དཔའ་བོ་གྲུབ་པ་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། གཞན་ལས་ཀྱང་གསང་བའི་བདག་པོ། དེ་ལ་རྟག་པ་འདི་རྒྱུ་མཚན་དུ་མཛད་ནས། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྟོགས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་པ་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་མཁྱེན་ཀྱང་། ཐབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས། འདུས་མ་བྱས་གདགས་པར་བརྟགས་ཏེ་ཡོངས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་དུ། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་མཐུ་རླབས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ངེས་པར་སྟོན་ཏེ། དེས་དེ་རྣམས་ཡིད་རབ་ཏུ་དགའ་ཞིང་ཚེ་རིང་པོ་ཡང་ཐོབ་ནས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་དག་གིས་རྩེ་དགའ་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ལ་མཆོད་པར་བྱེད་ཅིང་།

"With eyes as expansive and lovely, they sport in the play of embracing the necks of those who have realized the bliss of yogic conduct." Thus it is said. Furthermore, from another source: "The power of that mantra practitioner is equal to the wind; for him, that very [practice] becomes the supreme alchemy. At that time, he can live for a thousand years. Possessing a divine form and a divine appearance, that accomplished one has black hair and is free from disease." This mention of a thousand years is based on the minimum [lifespan]. Why is the accomplishment of substances primarily taught in the tantras? It is because, by relying on worldly accomplishments, one may gradually attain even the supramundane accomplishments without suffering, just as it is stated in the Siddhaikavīra. From another source: "Lord of Secrets, for that reason, the Tathāgatas, Arhats, and perfectly complete Buddhas who dwell in all world systems and have realized the perfection of skillful means, although they know that very permanence to be empty by nature, nevertheless, through the power of the perfection of skillful means, they designate the unconditioned and, in the manner of its complete accomplishment, manifest the majestic power of the dharmadhātu to sentient beings so that they may dwell in happiness in this very life. By this, those beings become exceedingly joyful and attain long life, enjoying themselves with the five sensory qualities, making offerings to the Buddha Bhagavāns, and..."

འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དང་མི་མཐུན་པའི་ལམ་འདི་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་གྱི་དབང་འདི་གཟིགས་ནས། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་གྱི་ཆོ་ག་ཐུགས་དགྱེས་བཞིན་དུ་འཆད་དོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་བསྐལ་པ་དུ་མར་བརྩོན་ཞིང་འབད་དེ་བྱ་དཀའ་བ་རྣམས་བརྩམས་ཀྱང་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཚེ་གཅིག་པོ་འདི་ཁོ་ན་ལ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྫས་ལས་རིག་འཛིན་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་འདིར་དང་པོར་དམ་ཚིག་བླང་བ་དང་། དབང་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང་། ལྷ་ཡང་དག་པར་གཟུང་བ་དང་། བསྙེན་པ་དང་། སྟ་གོན་ལ་གནས་པ་དང་། བསྙེན་པ་དང་། བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྟ་གོན་ལ་གནས་པ་དང་། ལྷ་དབང་བསྐུར་བ་དང་། ལྷ་ཚིམ་པར་བྱ་བ་དང་། ལྷ་གཟི་བརྗིད་བསྐྱེད་པ་དང་། ལྷ་ཉེ་བར་བྱ་བ་དང་། བསྙེན་པ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་། རྫས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དང་། རྫས་ཀྱི་ཚད་དང་། རྫས་གཟི་བརྗིད་བསྐྱེད་པ་དང་། རྫས་སྦྱང་བ་དང་། རྫས་བསྒྲུབ་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྒྲུབ་པ་དང་། བགེགས་བཟློག་པ་དང་། རྫས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་བདག་གིས་བྱ་བ་དང་། མཚན་མ་དང་། རྫས་མནན་པ་དང་རྫས་མ་གྲུབ་པ་སྤོགས་པའི་ཚུལ་དང་། རྫས་བགོ་བ་དང་། རིག་འཛིན་གྱི་ཚུལ་དག་གིས་རྒྱ་ཆེར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འཕགས་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ལས་རབ་ཏུ་གསལ་བ་དང་། འདིར་གཞུང་མང་པས་འཇིགས་པས་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ཙམ་ལས་མ་བརྗོད་དོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྫས་རྣམས་ཀྱང་། །

This path, which is contrary to all worldly ways, will be accomplished. Having perceived this significance, the Tathāgatas and Bodhisattvas joyfully teach the ritual procedures of the way of Secret Mantra practice. Why is that? It is because that which would not be attained even by exerting oneself and striving through many eons, undertaking difficult feats, will be attained in this very single lifetime by Bodhisattvas who practice the conduct of a Bodhisattva through the gateway of Secret Mantra. Thus, in this context of accomplishing the vidyādhara through substances, one must first take the samaya, receive empowerment, correctly grasp the deity, perform the approach, abide in the preliminary rites, perform the approach and the preliminary rites for the sake of accomplishment, empower the deity, satisfy the deity, generate the majesty of the deity, bring the deity close, perform the special approach, the characteristics of the substances, the full grasping of the substances, the measure of the substances, the generation of the majesty of the substances, the purification of the substances, and the accomplishment of the substances. Furthermore, one must extensively understand the accomplishment within the maṇḍala, the averting of obstacles, the personal performance of the siddhi of the substances, the signs, the suppression of the substances, the method for enhancing the substances if they are not accomplished, the distribution of the substances, and the modes of the vidyādharas. However, since these are clearly elucidated in the Āryasuprasiddha and because I fear excessive length here, I have only mentioned what is most proximate. As for the substances to be accomplished:

སྨན་དང་མཚོན་ཆ་དང་། པགས་པ་དང་། གོས་དང་། ལྷ་རྫས་རྣམས་ཏེ། རྒྱུད་རྣམས་ལས་རབ་ཏུ་གསལ་ལོ། ། ཅི་སྟེ་དངོས་གྲུབ་མ་གྱུར་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ལྟར་འཚོ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་ཕན་པའི་ཐབས་རྒྱས་པར་བསྟན་ནས། ཤི་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་སྤྱད་པར་འགྱུར་ཞེས། ཕྱོགས་སྔ་མ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཤི་བ་ལ་ཕན་པའི་ཐབས་རྒྱས་པར་བསྟན་ཏེ། ཉོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་བར་ནི་ཞུས་པ་དང་ལན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དེ་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། སྔར་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་ཚུལ་དུ་མ་ལུས་པར་འདིར་བྱ་སྟེ། ཅུང་ཟད་དུ་ན་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལྟར་རོ། ། ལེགས་པར་བརྒྱན་ཏེ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་རོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཀུག་ལ། དེ་ནས་སྟ་གོན་ལ་གནས་པ་བྱས་ནས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ལག་པ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་སྦྱར་ཏེ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ལ་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་སྟེ་ཚིགས་གསུམ་པ་བཀུག་ལ་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གདུ་བུའི་ཚུལ་དུ་གནས་པར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་སྐྱོབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཞེས་ནི་འདིར་བཤད་དེ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་ཉིད་ཆེ། ། ས་བཅུ་དག་ལ་གནས་པ་དང་། ། སྡང་བར་སེམས་པ་གཞན་དག་ཀྱང་། ། ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འགུགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདིའི་མཐུ་བསྟན་པ་སྟེ། འདིའི་སྔགས་ནི། ན་མཿས་མནྟ་བུ་དྡྷཱ་ནཱཾ་ཨ།

Medicines, weapons, skins, garments, and divine substances are clearly explained in the tantras. The passage beginning with "If the siddhi is not attained..." is easy to understand. Having thus extensively taught the methods for the benefit of living yogins, the text addresses the preliminary objection: "How can those who have died be blessed and utilized by the Perfectly Complete Buddha?" In response, the passage beginning with "Then Śakra, the lord of the gods..." extensively teaches the methods for the benefit of the deceased. The section up to "Listen!" consists of the request and the response, which are easy to understand. Regarding the passage beginning with "Having drawn the maṇḍala...": everything previously taught regarding the manner of conferring initiation upon a disciple should be performed here without exception, just as it will be explained slightly later. Having properly adorned [the area], one should summon the consciousness of the corpse with the mantra and mudrā of Vajrāṅkuśa. Then, having performed the preparatory rites (sādhana), the initiation should be conferred. In that context, the mantra and mudrā of Vajrāṅkuśa are as follows: join the two hands together and clench them into fists; extend the index fingers and bend the third joint, while the remaining fingers should be positioned like bracelets. "The hook of all the Buddhas, the Protectors, Is explained here as the Vajrāṅkuśa. It summons all others who harbor malice, As well as the great Bodhisattvas Who abide upon the ten grounds." This explains its power. The mantra for this is: Namaḥ samantabuddhānāṃ aḥ.

སརྦ་ཏྲ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨཾ་ཀུ་ཤ་བོ་དྷི་ཙ་ར་ཡ་པ་རི་པཱུ་རི་ཀ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་སྟེ་ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་བྲི་བའམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རོ་མེད་ན་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ་བྲིས་ལ། དེ་ཉིད་ཡིན་པར་བསམས་ལ། ཚུལ་སྔ་མ་ལྟར་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ལྷ་ཡི་གཟུགས་སུ་བསྟན་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རོའམ་གཟུགས་སམ་མིང་བྲིས་པ་དེ་བསྙེན་པའམ། སྟ་གོན་ལ་གནས་པའམ། དབང་བསྐུར་བའི་དུས་སུ་ལྷར་བསྐྱེད་པའོ། ། མཆོད་རྟེན་དབུས་སུ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོའམ་གཟུགས་སམ་མིང་བྲིས་པ་ཇི་ལྟ་བར་མཆོད་རྟེན་གྱི་དབུས་སུ་གཞག་སྟེ་འདི་ནི་ལྷ་ཉིད་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐྱེ་བོ་དམིགས་པ་ཅན་དག་ནི་འདི་མཆོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་བཟློག་པ་དང་། བསོད་ནམས་ཁྱད་པར་དུ་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རང་གི་ལྷའམ་ལྷ་གཞན་གྱི། ། སྙིང་པོ་སྙིང་གར་བྲིས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རང་གི་ལྷ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་ཤི་བ་དེ་ལ་ལྷག་པའི་ལྷ་ཞིག་ཡོད་ལ། དེ་ཡང་སློབ་དཔོན་ལ་སོགས་པས་ཤེས་པར་ནུས་ནའོ། ། ལྷ་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་ཤི་བ་དེ་ལ་ལྷག་པའི་ལྷ་མེད་ན་དང་། ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་སློབ་དཔོན་ལ་སོགས་པས་ཤེས་པར་མི་ནུས་ན། སློབ་དཔོན་གྱིས་ལྷག་པའི་ལྷའམ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཚོགས་བྲིའོ། ། ཡང་ན་རོ་ལ་ཚིམ་པར་བྱ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ། རུས་པ་རྣམས་མཆོད་རྟེན་གྱི་ནང་དུ་བཞག་སྟེ་ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་ཆེན་པོའི་རུས་པ་བཞིན་ནོ། །

Sarvatrāpratihatatathāgatāṅkuśabodhicaryāparipūrikā svāhā. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "or a representation of that [should be drawn]," if a corpse is not available, one should draw a representation or the like, visualize it as being that very person, and confer empowerment according to the previous method. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "having manifested in the form of a deity," this means that at the time of the approach, the preparatory rite, or the empowerment, one generates the corpse, the representation, or the written name as the deity. Regarding the phrase "it should be placed in the center of a stūpa," the corpse, representation, or written name should be placed in the center of the stūpa exactly as described; this is for the purpose of transforming it into the deity itself. This is done to counteract the thoughts of those with conceptual attachments who might think, "This is not an object of worship," and to cause merit to increase in a special way. Regarding the phrase "having written the heart-mantra of one's own deity or another deity at the heart," "one's own deity" refers to if the deceased has a personal tutelary deity (iṣṭadevatā) that the master and others are able to identify. "Another deity" refers to if the deceased has no tutelary deity, or if one exists but the master and others are unable to identify it; in such cases, the master should write the mantra collection of a tutelary deity or the Blessed One Sarvavid [Vairocana], and so forth. Alternatively, after performing a fire offering to satisfy the corpse, the bones should be placed inside a stūpa, just as one would with the bones of a great Bodhisattva.

ལྷ་འདྲ་བར་ནི་སེམས་བསྐྱེད་དེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་རྟེན་ནམ། ལྷའི་གཟུགས་ཀྱི་ནང་ན་གནས་པའི་རོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་མི་ལྟའི། ལྷའི་རྣམ་པ་དང་འདྲ་བར་བསམས་ལ། ཁྱིམ་གྱི་ནང་དུ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་རྟག་ཏུ་ཕྱག་བྱས་པ་ལ་སོགས་པས་བསོད་ནམས་བསགས་པའི་གནས་སུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཁྱིམ་མམ་ཀུན་དགའི་ར་བ་ལ་སོགས་པ་མི་མང་པོ་འདུ་བའི་གནས་སུ་མཆོད་རྟེན་ལ་སོགས་པ་དེ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་འཕགས་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་མདོ་ལས། སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་རིགས་ཀྱི་བུའམ། རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་དད་པ་ཅན་གང་ལ་ལ་ཞིག་གིས་མི་རྣམས་གནས་པའི་ཕྱོགས་སུ། མཆོད་རྟེན་ནི་སྐྱུ་རུ་རའི་འབྲས་བུ་ཙམ། སྲོག་ཤིང་ནི་ཁ་བ་ཙམ། གདུགས་ནི་བ་ཀུ་ལའི་མེ་ཏོག་ཙམ་ཞིག་བྱས་ལ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནང་དུ་བཅུག་ན་ཚངས་པའི་བསོད་ནམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནས་ཤི་འཕོས་ཤིང་ཤི་བའི་དུས་བྱས་ནས། ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཤི་འཕོས་ཏེ་འཆི་བའི་དུས་བྱས་ནས། གནས་གཙང་མའི་རིས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས། སྐུ་གཟུགས་དང་། བྲན་ཁོལ་དང་། མིང་མཐུན་པ་དང་། གཉེན་དུ་གྱུར་པ་ལ་དབང་བསྐུར་བར་གསུངས་པ་རྣམས། འདིར་ཡང་དྲང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡི་མིང་ནས་སྨོས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་རྟེན་གྱིས་ཕན་པར་བྱ་བ་སྟོན་ཏེ། གྲོ་གའམ་ཤོག་ཤོག་ལ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་གསང་སྔགས།

"Generate the mind [of awakening] as if toward a god" means that one should not view the corpse or other objects contained within a stūpa or a divine image as ordinary; rather, one should contemplate them as being identical in form to a deity and place them inside a house. "Should be placed inside a house" means that, in order to make it a place for accumulating merit through constant prostrations and so forth, one should place such stūpas and the like in a house or a monastery—a place where many people gather. Accordingly, the Ārya-pratītyasamutpāda-sūtra states: "Avalokiteśvara, if any faithful son or daughter of noble family should construct a stūpa the size of an āmalaka fruit, with a central axis the size of a grain of salt, and a parasol the size of a bakula flower, in a place where humans dwell, and should place within it the verses on the dharmadhātu of dependent origination, the merit of Brahmā will be generated. Having passed away from here and completed their time, they will be reborn in the world of Brahmā. Then, having passed away from there and completed their time, they will be reborn with a fortune equal to the gods of the Pure Abodes." Similarly, the Uttaratantra teaches that one should confer empowerment upon images, servants, those with the same name, and those who have become relatives; these points should also be applied here. "By mentioning their name as well" indicates the benefit to be derived from the stūpa; it refers to the secret mantra of dependent origination written on birch bark or paper.

ཡེ་དྷརྨཱ་ཧེ་ཏུ་པྲ་བྷ་ཝཱ་ཧེ་ཏུནྟེ་ཥཱནྟ་ཐཱ་ག་ཏོ་ཧྱ་བ་དཏ། ཏེ་ཥཱཉྩ་ཡོ་ནི་རོ་དྷ་ཨེ་ཝཾ་བཱ་དཱི་མ་ཧཱ་ཤྲ་མ་ཎཿཞེས་བྱ་བ་དང་། དེའི་རྗེས་སུ། ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་ཝ་ཏེ། སརྦ་དུརྒ་ཏི་པ་རི་ཤོ་དྷ་ནི་རཱ་ཛཱ་ཡ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ཡ། ཨརྷ་ཏེ་སམྱཀྶཾ་བུདྡྷཱ། ཏདྱ་ཐཱ། ཨོཾ་ཤོ་དྷ་ནེ། ཤོ་དྷ་ནེ། སརྦ་པཱ་པཾ་བི་ཤོ་དྷ་ནེ། ཤུདྡྷེ་བི་ཤུདྡྷེ། སརྦ་ཀརྨ་ཨཱ་ཝ་ར་ཎ་བི་ཤོ་དྷ་ནེ་ཆེ་གེ་མོའི་སརྦ་ཀརྨ་ཨཱ་ཝ་ར་ཎ་བི་ཤོ་དྷ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་བྲིས་ལ། མཆོད་རྟེན་རེ་རེའི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ། སྲོག་ཤིང་དང་གདུགས་དང་བཅས་པའི་མཆོད་རྟེན་སློབ་དཔོན་གྱི་ཁྲུ་གང་ཡན་ཆད་པའམ། ཇི་ལྟར་ནུས་པའི་ཚད་ཅན་བྱེ་བའི་བར་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཇུག་ཏུ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་ག་སྔོན་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ། འདི་ལྟ་བུའི་མཆོད་རྟེན་གྱི་ལས་འདི་ནི་བསོད་ནམས་ཚད་མེད་པ་དང་ལྡན་ཏེ། དེ་ཡང་འཕགས་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་མདོ་ལས། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་ནི་བསྟན་ཟིན་ལ། འཕགས་པ་དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས་ཀྱང་། གཙང་ཞིང་དབེན་པའི་ས་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ནི། ། འཇིམ་པའམ་ནི་བྱེ་མ་ལས་བྱས་པའི། ། བདེ་གཤེགས་མཆོད་རྟེན་རྟེན་འབྲེལ་སྙིང་པོ་ཅན། ། སྡིག་པ་སྦྱང་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་གདབ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ལ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ཇི་ལྟར་སྦྱིན་སྲེག་དང་ནི་བཟླས་བརྗོད་ཀྱིས། ། གསང་སྔགས་བསྒྲུབས་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་མ་ཐོབ་ན། ། འཇིམ་པ་ལས་ནི་མཆོད་རྟེན་འབུམ་གདབ་པའམ། ། ཡང་ན་ཆུ་འགྲམ་བྱེ་མ་དག་ལ་གདབ། ། དེ་ནི་དེ་ཡི་སྡིག་པ་སྲིད་གཞན་ལ། ། བྱས་པ་གང་ཡིན་དེ་ནི་ཟད་འགྱུར་ལ། །

"Ye dharmā hetuprabhavā hetun teṣāṃ tathāgato hyavadat | teṣāṃ ca yo nirodha evaṃvādī mahāśramaṇaḥ ||" Following that, write: "Oṃ namo bhagavate sarvadurgatipariśodhanarājāya tathāgatāyārhate samyaksaṃbuddhāya | tadyathā | oṃ śodhane śodhane sarvapāpaṃ viśodhane | śuddhe viśuddhe sarvakarmāvaraṇaviśodhane | [Name] sarvakarmāvaraṇaviśodhaya svāhā ||" Having written this, place it inside each stūpa. Construct ten million stūpas, complete with life-trees and parasols, measuring at least one cubit of the master's height, or of whatever size one is able, up to ten million. Then, at the conclusion, perform the consecration ritual as before. Such a work of stūpa construction possesses immeasurable merit. As it was already taught in the Ārya-pratītyasamutpāda-sūtra, and also from the Ārya-subāhuparipṛcchā: "In clean and secluded places, one should always fashion stūpas of the Sugatas from clay or sand, containing the essence of dependent origination, in order to purify misdeeds." Furthermore, from that same source: "If, despite performing fire offerings and recitations to accomplish the secret mantra, one does not attain the siddhi, one should fashion one hundred thousand stūpas from clay, or fashion them in the sand on a riverbank. By doing so, whatever misdeeds were committed in other lifetimes will be exhausted."

དེ་ནི་གསང་སྔགས་མཐུ་ཡིས་འདི་ཉིད་དུ། ། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བསོད་ནམས་འབྲས་བུ་འཐོབ། ། ཅེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། ། ཚིག་གི་དོན་རྣམས་ནི་གོ་སླ་བས་རྣམ་པར་མ་ཕྱེའོ། ། དེ་ཡི་མིང་ནས་བརྗོད་ནས་ནི། ། ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་སྔགས་བཟླས་ཤིང་། ། འབུམ་ཕྲག་སྟོང་ངམ་ཡང་ན་ནི། ། བརྒྱ་ཕྲག་སྟོང་དུ་ཚང་བར་ནི། ། བྱེ་བ་སྙེད་དུ་རབ་བཟླས་ན། ། ལྷ་ཡི་གནས་སུ་ངེས་པར་སྐྱེ། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་བཟླས་པའི་ཕན་གདགས་པ་བསྟན་ཏེ། བཟླས་པའི་གྲངས་མི་འདྲ་བ་གསུམ་བསྟན་པ་ནི། ཤི་བ་དེའི་སྡིག་པ་ཆེ་བ་དང་། བར་མ་དང་། ཆུང་བའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་ལ་དོན་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའམ་བྲིས་སྐུའི་སྤྱན་སྔར། བདག་གི་རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་ལས། སྔར་བྲིས་པ་ལྟར་རྩ་བའི་སྔགས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཇུག་ཏུ་སྨོན་ལམ་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། གཏོར་མ་དང་། དགེ་འདུན་མཉེས་པར་བྱ་བ་སྔར་གསུངས་པ་ལྟར་བྱ་སྟེ། དེས་ནི་ལྷའི་གནས་སུ་ངེས་པར་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་འཐོབ་སྟེ། གསང་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། འདི་ལས་ཀྱང་། གསང་སྔགས་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་བསམ་མི་ཁྱབ། ། ཅེས་གསུངས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས་ཀྱང་། སོ་ག་ནགས་མེ་མཆེད་པའི་མེ་ལྕེ་ཡིས། ། མ་བསྒྲིབས་བཞིན་དུ་ཚང་ཚིང་ཀུན་བསྲེགས་ལྟར། ། བཟླས་བརྗོད་མེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་རླུང་གིས་སྦར། ། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོའི་མེ་ལྕེས་སྡིག་པ་བསྲེགས། ། ཇི་ལྟར་གངས་ལ་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། གདུངས་ན་གཟི་བརྗིད་མི་བཟོད་འཇུ་བ་བཞིན། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་བཟླས་བརྗོད་ཀྱིས། །

"It is said: 'By the power of secret mantra, in this very life, one obtains the fruit of merit in the present phenomena.' The meaning of these words is easy to understand and thus has not been analyzed in detail. 'By reciting their names and chanting the mantra as it was taught, whether a thousand times ten thousand, or a hundred thousand, or ten million times—if one recites it fully in such numbers, one will certainly be reborn in the abode of the gods.' This teaches the benefits of recitation. The presentation of three different numbers of recitations is in accordance with the deceased's sins being great, middling, or small. Regarding the meaning: in the presence of a great maṇḍala or a painted image, one should recite the root mantra as previously described, following the instructions for one's own yoga. Then, at the conclusion, one should perform extensive aspiration prayers, offer the torma, and please the Saṅgha as previously taught. Through this, one obtains qualities such as certain rebirth in the abode of the gods, because the power of secret mantra is inconceivable. As it is said: 'The various qualities of secret mantra are inconceivable.' Likewise, from the Ārya-Suvarṇaprabhāsa-uttama-paripṛcchā: 'Just as the spreading flames of a forest fire in summer burn all the thickets without obstruction, so the fire of recitation, fanned by the wind of ethical discipline, burns away sins with the flames of great diligence. Just as the snow on a mountain, when scorched by the rays of the sun, melts away as its brilliance becomes unbearable, so the rays of the sun of ethical discipline, through recitation, [burn away sins].' "

གདུངས་ན་སྡིག་པའི་གངས་ཀྱང་འཇུ་བར་འགྱུར། ། མུན་ནག་སྨག་ལ་མར་མེ་བྱུང་བ་ཡིས། ། མུན་ནག་མ་ལུས་སེལ་བར་བྱེད་པ་ལྟར། ། ཚེ་རབས་སྟོང་ན་གནས་པའི་སྡིག་པའི་མུན། ། བཟླས་བརྗོད་མར་མེས་རབ་ཏུ་སེལ་བར་བྱེད། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་གསང་སྔགས་ཀྱི་མཐུའི་བྱེ་བྲག་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ལ། ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བ་མེད་པ་རྣམས་ལ་ནི། བདེ་བ་གང་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་གཞན་ལས་གསུངས་པས། ཡིད་གཉིས་དང་བྲལ་བས་རྟག་ཏུ་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་པར་བྱས་ཏེ། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དབང་བསྐུར་བ་དང་། མཆོད་རྟེན་བྱ་བ་དང་། བཟླས་པས་ཕན་གདགས་པ་རྣམས་ནི། རབ་ཏུ་གསལ་བར་བསྟན་ཟིན་ན། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ཕན་གདགས་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག། སྦྱིན་སྲེག་ནི་འདིར་རྣམ་པ་དུ་ཞིག་ཅེས་ཕྱོགས་སྔ་མ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ལ། དེ་ཡི་མིང་ནས་བརྗོད་ནས་ཀྱང་། ། མཁས་པས་འབུམ་ཕྲག་བརྒྱའམ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། སྦྱིན་སྲེག་སྟོན་ཏེ། སྔོན་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་རིགས་པའི་ཆོ་གས་སའི་ཚུལ་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷའི་སྟ་གོན་དུ་གནས་པ་ཡང་སྔོན་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། ནང་དང་ཕྱིའི་ཐིག་ཀྱང་སྔོན་བཞིན་བཏབ་པ་ལས། སྙིང་པོའི་ཚད་ལས་སོར་བརྒྱད་ཕྱི་རོལ་པའི་ནང་དུ་ཐབ་ཁུང་བྱ་བ་ནི། ཁྲུ་བཞི་པ་ཡི་ཚད་དུ་ནི། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཁུང་བརྐོས་ལ། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། རྒྱར་ཁྲུ་བཞི་པ་ཟབས་སུ་ཁྲུ་དོ་པའམ། ཁོར་ཡུག་ཏུ་ཁྲུ་བཞི་པ་ཟབས་སུ་ཁྲུ་གང་པའི་ཐབ་ཁུང་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེས་ཐ་མ་བསྐོར་བ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི།

"When tormented, even the snow of sin will melt. Just as a lamp appearing in the pitch-black darkness dispels all darkness without exception, the darkness of sin that has resided for a thousand lifetimes is thoroughly dispelled by the lamp of recitation." Thus it is said. Therefore, the specific powers of secret mantra are inconceivable. As it is stated elsewhere, "For those who lack conviction, there is no happiness whatsoever." Thus, being free from doubt, one should always persevere in the yoga of secret mantra and bring the welfare of oneself and others to complete perfection. Having thus clearly explained the benefits of conferring empowerment, constructing stūpas, and recitation, one may ask: "What is the benefit of the fire offering? How many types of fire offerings are there here?" To address such preliminary doubts, the text states: "Even by reciting its name, the wise [perform it] a hundred thousand times," and so forth, thereby teaching the fire offering. As before, one should determine the nature of the site through the appropriate ritual. Having performed the preliminary preparation of the maṇḍala deities as before, and having laid the inner and outer lines as before, one should construct the hearth within the center, eight finger-widths from the outside. This is described as: "In the measure of four cubits, having dug the pit according to the ritual." This means one should construct a hearth that is four cubits in width and two cubits in depth, or four cubits in circumference and one cubit in depth. "Surrounded by a vajra" refers to...

མུ་རན་གྱི་ཕྱི་རོལ་ཕྱི་མ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པས་བསྐོར་ལ། ནང་མ་ལ་པདྨའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བ། འཁོར་ལོ་དབུས་སུ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐབ་ཀྱི་ནང་ན་ལྷུང་བཟེད་ཀྱི་ཞབས་ལྟ་བུར་བྱས་པ་དེར། སྣ་ཚོགས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་ལྟེ་བར་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་བྲིས་ལ། སྡིག་པ་འཇོམས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་ན། རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་པར་ཡང་བྱ་བ་སྟེ། དབུས་སམ་འཁོར་ལོའི་གཡས་སུའོ། ། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པའི་ཤིང་། ། ཁུང་བུའི་ནང་དུ་གཞུག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབ་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་མཚམས་ནས་ཕྱོགས་བཞིར་ཀ་བ་བཞི་མུ་རན་ཕྱི་རོལ་མ་ལས་ཁྲུ་གང་གིས་མཐོ་བར་བཙུགས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་ཤིང་རློན་པ་བཞིས་རེའུ་ཆར་བྱས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ཡང་ཤིང་རློན་པས་བླ་གབ་བྱས་ཏེ། དེའི་སྟེང་དུ་འཇིམ་པ་བཟང་པོས་སྟུག་པོར་བདལ་ལ། དབུས་སུ་འཛག་པའི་བུ་ག་དབུས་ནས་མཐོ་གང་ཁོར་ཡུག་ཏུ་བཞག་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་ཁམ་པའི་སྣོད་བཟེད་པར་འཛག་པ་རྣམས་སླར་བསྲེག་གོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཤིང་རྣམས་ལེགས་པར་བརྩིག་སྟེ། ཟླུམ་པོ་ཐགས་དམ་པ། ཧ་ཅང་ཕྲ་བ་དང་སྦོམ་པ་དང་། མཐོ་བ་དང་དམའ་བ་དག་མ་ཡིན་པ། རོའི་ཚད་ལས་བརྟེན་ཏེའོ། ། ཤིང་དེ་དག་ཀྱང་སྐྱ་བོ་མེད་པ་དྲི་ཞིམ་པ་མ་རུལ་བ། རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྔགས་པའི་སྤོས་ཆུས་བསངས་པའོ། ། དེ་ནས་ཐབ་ཁུང་གི་ངོས་དང་ཀ་བ་དང་། ཤིང་རྣམས་ཁ་དོག་དཀར་པོར་བྱུག་གོ། ། རིགས་ལྔ་ཡི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། ཇི་བཞིན་པ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྙིང་པོ་མུ་རན་དང་བཅས་པ་ཐབ་ཏུ་བྱས་པ་མ་གཏོགས་པ།

Regarding the instruction, "The outer rim should be encircled by five-pronged vajras, and the inner rim by a garland of lotuses; the wheel should be drawn in the center," this means that within the hearth, which is shaped like the base of an alms bowl, one should draw an eight-spoked wheel upon a moon disk at the center of an eight-petaled variegated lotus. If performing a fire offering to destroy misdeeds, it should also be provided with a vajra, either in the center or to the right of the wheel. Regarding the instruction, "Wood consecrated with one's own mantra should be placed inside the pit," this means that from the perimeter of the hearth's wheel, four pillars should be erected in the four directions, one cubit higher than the outer rim. Upon these, four fresh logs should be arranged to form a frame, and in the center of that, a roof should be made of fresh wood. This should be covered thickly with high-quality clay. In the center, a drainage hole one span in circumference should be left, and beneath it, an earthen vessel should be placed to catch and re-burn any drippings. Above that, the wood should be stacked well to form a circle that is neither too thin nor too thick, and neither too high nor too low, depending on the size of the corpse. That wood should be free of sap, fragrant, and undecayed, and it should be purified with scented water consecrated by the root mantra. Then, the sides of the hearth, the pillars, and the wood should be smeared white. Regarding the instruction, "The mudrās of the five families should be drawn in their respective directions," this refers to the hearth constructed with the central core and the rim, excluding [the subsequent details].

ལྷག་པ་ཐམས་ཅད་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཆོ་ག་ཤེས་པས་བྲིས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡུལ་ཚོན་བཀྱེ་བ་ཁྲུས་བྱས་ཏེའོ། ། བྱ་དང་བུམ་པ་གང་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོ་བྱད་དགོད་པའོ། ། དེ་ལ་བྱ་བ་རྣམས་ནི་རང་རང་གི་མཚན་མ་དང་པོ་དང་པོའི་རྩར་གཞག་ཅིང་། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བྱ་བ་ནི། ལྷོའི་སྒོ་འགྲམ་གང་ཡང་རུང་བར་རོ། ། ལས་ཀྱི་བུམ་པ་ནི་ཤར་སྒོའི་གཡས་འགྲམ་དུ་སྟེ། འདི་ནི་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་སུ་ཡང་ངོ་། ། བཀང་བའི་བུམ་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ནས་སྦྲེང་ངོ་། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། རོ་ལ་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླ་སྟེ། སྔགས་ནི་འདིར་རྩ་བའི་སྔགས་ཉིད་དོ། ། གཙུག་ཕུད་དཔུང་པར་དེ་བཞིན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གཙུག་ཕུད་དང་། མགོ་བོ་དང་། མཚོག་མ་དང་། དཔུང་པ་གཡས་པ་དང་། སྙིང་ག་དང་། ལྐོག་མ་དང་། ཁ་དང་། དཔྲལ་བ་དང་། མཛོད་སྤུ་དང་། རྣ་བ་གཡས་པ་དང་། སྣ་དང་། སྣ་རྩེ་དང་། རྐེད་པ་དང་། པུས་མོ་གཡས་པ་དང་། བོལ་གཡས་པ་དང་། མིག་གཡས་པ་དང་། གསང་བའི་གནས་ཏེ། གནས་བཅུ་བདུན་པོ་དེ་དག་ཏུ་ནི། དང་པོ་སརྦ་བིད་བཅུ་བྲིས་ལ། དེའི་རྗེས་སུ་རིགས་ལྔའི་སྔགས་བྲི་ཞིང་། དེའི་རྗེས་སུ་རྩ་བའི་སྔགས་བྲིས་པའི་ཤོག་བུ་བཅུ་བདུན་གདགས་སོ། ། དེ་ལྟར་གཞན་དུ་ཡི་གེ་སྔགས་མཆོག་ཏུ་དགེ་བ་རྣམས་གཞག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྟེ་བར་ཤོག་བུ་ཅིག་ལ། ཨོཾ་བྷྲི་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་དང་།

All the remaining [elements] should be drawn for the maṇḍala for conferring initiation upon the disciples, just as previously explained. Regarding the phrase, "Having drawn it, one who knows the ritual," this refers to having performed the ritual sprinkling and purification of the colored powders. Regarding the phrase, "The birds and the full vases," and so forth, this refers to the arrangement of the ritual implements. In that regard, the [other] items should be placed at the base of each of their respective primary symbols. As for the vase of victory, it should be placed at either side of the southern gate. The activity vase should be placed at the right side of the eastern gate; this is also the case at the time of conferring initiation upon the disciples. The full vases are to be arranged on the outside. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase, "Having also empowered the corpse with mantras," and so forth, this is easy to understand; the mantra here is the root mantra itself. Regarding the phrase, "Likewise on the topknot and the arms," and so forth: on the topknot, the head, the crown of the head, the right arm, the heart, the throat, the mouth, the forehead, the ūrṇā-hair-treasure, the right ear, the nose, the tip of the nose, the waist, the right knee, the right instep, the right eye, and the secret place—in these seventeen locations, one should first write the ten sarvavid syllables, followed by the mantras of the five families, and then attach seventeen slips of paper upon which the root mantra has been written. Thus, regarding the phrase, "In that way, elsewhere, one should place the most virtuous syllables and mantras," this means that on a single slip of paper at the navel, one should write the three [syllables] beginning with oṃ bhṛta, and so forth.

ཨོཾ་ཧ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ཡི་གེ་གོ་བཟློག་པ་སྤྲད་པ་བྲིས་ལ་གདགས་ཤིང་། མིག་གཡོན་པ་དང་། རྣ་བ་གཡོན་པ་དང་། དཔུང་པ་གཡོན་པ་དང་། པུས་མོ་གཡོན་པ་དང་། བོལ་གཡོན་པ་དང་། ལོང་བུ་གཡོན་པ་རྣམས་སུ། ཨོཾ་ཀཾ་ཀ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བྲིས་པའི་ཤོག་བུ་གདགས་སོ། ། དེ་ནས་ཤོག་བུ་གཅིག་ལ། རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་དང་། ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། དང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པའི་སྔགས་མ་ལུས་པ་བྲིས་ལ་མགུལ་དུ་བཏགས་ཏེ། དེ་དག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིའི་ཡན་ལག་ཡིན་པས་སོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་སྔགས་དང་ཕྱགས་རྒྱས་རོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཀུག་ལ་བསྟིམས་ཏེ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། མེ་ཏོག་དོར་བ་སྦྱིན་པ་དང་། དབང་མ་ལུས་པ་བསྐུར་བ་སྟེ། འདིར་མེ་ཏོག་ཀྱང་སློབ་དཔོན་ལ་དོར་ལ། སྔར་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་དུས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བུམ་པས་དབང་བསྐུར་ཏེ། དེ་ནས་རོ་སྦྱང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ནི་མཆོད་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ངན་སོང་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ག་པུར་གུར་གུམ་ལ་སོགས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བསྲེག་བྱ་དགོད་པ་སྟེ། འདིར་ཏིལ་ནི་ལས་གྲུབ་པའི་རྫས་ཏེ་གཙོར་བྱའོ། ། ཡུངས་ཀར་ནི་ཐུགས་དམ་བསྐུལ་བའི་རྫས་སོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཚིམ་པར་བྱ་བའི་རྫས་སོ། ། ཚིག་གི་དོན་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་བྱིན་ཟ་དགེ་བ་རབ་སྤར་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་འདུན་གྱི་ཡོག་པའམ།

Write and attach the three mantras beginning with oṃ hana, with their syllables reversed. Then, attach slips of paper on which the mantra beginning with oṃ kaṃkani is written to the left eye, the left ear, the left shoulder, the left knee, the left ankle, and the left instep. Next, on a single slip of paper, write all the mantras without exception as taught in the Vajroṣṇīṣa and the Amitāyus maṇḍalas of the Ādimaṇḍala; tie this around the neck, for these are the auxiliary branches of this maṇḍala. Then, having summoned the consciousness of the corpse and dissolved it [into the deity] by means of the Vajrāṅkuśa mantra and mudrā, the master should be supplicated, the flower-offering should be given, and all the empowerments should be conferred. In this context, the flower is also cast toward the master, and the empowerment is conferred using the vase consecrated during the previous preparatory stage. Thus, this maṇḍala for purifying the corpse is one in which the offerings are primary, rather than one in which the conferral of empowerment is primary. Then, the passage beginning with "In order to purify the lower realms..." is easy to understand. The passage beginning with "With camphor, saffron, and so forth..." refers to the arrangement of the substances to be burned. Here, sesame seeds are the primary substance for accomplishing the activity. White mustard seeds are the substance for invoking the heart-pledge. The remaining substances are for the purpose of satiation. The meaning of the words is easy to understand. Then, the passage "Having thoroughly increased the virtuous consumer of offerings..." refers to the fire of the Saṅgha, or...

ཤིང་དཀར་པོ་གཙུབས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མེ་རླུང་ཡབ་ཀྱིས་སྦར་བ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭ་ལ་ཧཱུྃ་ཞེས་ཟློས་ཤིང་། རྩྭ་སྐམ་པོའི་ཕྱེ་མ་དང་ལྕི་སྐམ་གྱི་ཕྱེ་མས་ཆེར་སྤར་ལ་ཡམ་ཤིང་ཏིལ་མར་གྱིས་བྱུགས་པ་ལ་སྤར་ཏེ། བུད་ཤིང་བརྩིགས་པའི་དབུས་སུ་གཞག་གོ། ། ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་རབ་གནས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། མེ་སྦར་མ་ཐག་ཏུ་ལྷག་པའི་ལྷའི་ལུས་སུ་གནས་པར་བྱའོ། ། བློ་མཆོག་ལྡན་པའི་མདུན་དུ་གཟུགས་སོགས་གཞག། ཅེས་བྱ་བ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ལྷ་རྣམས་བྲིས་པའམ། ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་ཡང་བསྲུང་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། མེ་ལྕེ་སྟོང་གིས་དཀྲིགས་ཤིང་འབར་བའི་ལུས། ། ཟླ་དཀར་ཀུནྡའི་བཞིན་ལ་ཞི་བའི་ལུས། ། མཐའ་ཡས་གཟུགས་ཀྱིས་མེ་བཀུག་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མེ་ལྷ་སྤྱན་དྲང་བ་དང་མཆོད་པ་སྟེ། དེ་ལ་མཐའ་ཡས་པའི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རེ་ཞིག་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལས། མེ་ལྷ་འདི་སྙེད་ཅིག་གསུངས་ཏེ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་གཞན་ཡང་དུས་གཅིག་གི་ཚེ་ན་ཡང་། ང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གྱུར་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་ཅིང་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་ན་འདུག་པ་དང་། ཚངས་པས་ང་ལ། ཀྱེ་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་མེ་ལྷ་རྣམ་པ་དུ་ཡོད་པར་ཤེས་པར་བྱ་ཞེས་དྲིས་པ་དང་། ངས་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། ། མེ་ང་རྒྱལ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་བྱུང་བའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཚངས་པའི་བུ་སྟེ། དེ་ལ་སྲས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་མེ་པ་བ་ཀ། ཚངས་པའི་བུ་ནི་དང་པོ་ཡིན། ། དེའི་བུ་ཚངས་པའི་ཟས་དེའི་ཡང་། ། པ་ར་དྭ་ཞེས་བྱ་བར་བཤད། །

The fire produced by rubbing white wood is fanned by the bellows. Reciting "Oṃ vajra jvāla hūṃ," one greatly increases the flame with the powder of dry grass and the powder of dry dung, and then fans the firewood smeared with sesame oil, placing it in the center of the stacked fuel. Regarding the phrase "For the consecration of the deity's application": as soon as the fire is lit, one should abide in the body of the meditational deity. Regarding the phrase "Place the forms and so forth before the one of supreme intelligence": this refers to the deities of the great maṇḍala, whether painted or cast in metal and so forth; this is also for the sake of protection and to clarify the meditative absorption. "Body enveloped and blazing with a thousand tongues of flame, / Face like the white moon or the kunda flower, peaceful in body, / Summoning the fire with infinite forms..." and so forth, refers to the invitation and offering to the Fire God. Regarding "infinite forms," for the time being, the Fire God is described in such numbers in the Vairocanābhisambodhi. Furthermore, Vajrapāṇi said: "At one time, when I had become a bodhisattva and was practicing the conduct of a bodhisattva while dwelling in the Brahmā world, Brahmā asked me: 'O Great Brahmā, how many types of Fire Gods should be known?' I replied to him as follows: 'Whatever fire is possessed of pride is self-arisen. / Following that is the son of Brahmā, / From whom the offspring were born. / The worldly fire is Pāvaka; / The son of Brahmā is the first. / His son is Brahmā's food, / And his is also explained as Paradvaja.'"

དེའི་བུ་བི་ཤྭ་ན་ར་དང་། ། ཧ་བ་ན་དང་བསྲེག་བྱ་ལེན། ། ངོས་སྲུངས་ཨ་ཐར་བ་ནི་ཡི། ། བུ་ཡིན་པར་ནི་རྒྱ་མཚོར་གྲགས། ། རླུང་ཞེས་བྱ་བའི་མེ་དེ་ནི། ། མངལ་དུ་འཇུག་པའི་ཆོ་གར་བཤད། ། དེ་ནས་མེ་ཁྲུས་བྱ་བ་ལ། ། དེ་བཞིན་བ་བ་མ་ནར་ཤེས། ། བཀྲ་ཤིས་ཞེས་བྱ་མཚམས་ཀྱི་མཚམས། ། བཅས་པའི་ལས་ལ་ཕྲ་གལ་བྷའོ། ། མིང་འདོགས་མེ་ནི་བརྦི་བ། ། དེ་བཞིན་དཀན་དབབ་པ་ལ་གཙང་། ། ཤད་པའི་ཞེས་བྱ་གཙུག་ཕུད་ལ། ། བརྟུལ་ཞུགས་སྦྱིན་ལ་ཀུན་འབྱུང་ངོ་། ། ཉི་མ་ཞེས་བྱ་ཕྱུག་བྱི་བ་ལ། ། བག་མ་ལེན་པ་སྦྱོར་བྱེད་བཤད། ། ཨ་ནི་ཡས་ནི་འཁྱིལ་ཀ་བསྲི། ། ཉེ་བར་འབྲལ་ལ་མེ་ཉིད་དོ། ། བ་བ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་མེ། ། སྣ་ཚོགས་ལྷ་ལ་སྦྱར་བར་བཤད། ། ཁྱིམ་བདག་ལ་ནི་ཚངས་པའི་མེ། ། དེ་བཞིན་ཡོན་དབུལ་བ་ལ་ཤིང་། ། དེ་བཞིན་ཕྱུགས་ནི་བཅིང་བ་ལ། ། ཨ་བ་ནི་ཀ་ཞེས་པའི་མེ། ། ལྷུང་བ་ལ་ནི་བི་བི་རྩི། ། བཙས་བྱིན་ལ་ནི་ས་ཧ་ས། ། དུས་ཀྱི་མཚམས་ལ་ཧ་བིར་ཤེས། ། དེ་བཞིན་ཟླ་བ་གནས་ལ་གཏེར། ། མྲི་ད་ཞེས་བྱ་དགང་བླུགས་ལ། ། ཞི་ལ་ད་རུ་ནར་འདོད་དོ། ། བྱས་མཐའ་མེ་ནི་གཤིན་རྗེའོ། ། དེ་བཞིན་རྒྱལ་པོ་སྟོབས་སྦྱིན་པའོ། ། དྲག་ཤུལ་སྤྱད་པ་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཁྲོ་བོའི་མེ་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། འདོད་ལས་སྐྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་མེ། ། དེ་ནི་དབང་པོའི་དོན་དུ་བཤད། ། ནགས་ཚལ་བསྲེགས་ལ་ཕོ་ཉའི་མེ། ། ཁོང་པའི་མེ་ནི་ཛ་ཏ་ར། ། བཟང་བར་བྱ་བ་ཤ་ཐར་བཤད། ། རྒོད་པའི་ཁ་ནི་རྒྱ་མཚོ་ནའོ། ། ཟད་ཚེ་འཇིགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། དུས་མཐའི་མེ་ནི་ཡང་དག་བསྒྲགས། ། འདི་ནི་མེ་རྣམས་འོད་བསྡུས་ན། །

His sons were Viśvānara, Havana, and Havyavāhana; he is renowned in the ocean as the son of Dhiṣaṇā and Atharvan. That fire called Vāyu is explained as the rite for entering the womb. Then, for the fire of purification, one should know it as Vavamānara. For the auspicious rite of the junction, it is Pragalbha. The fire for naming is Barbiṣat; likewise, for the first feeding of solid food, it is Śuci. For the tonsure ceremony, it is Śānti; for the bestowing of vows, it is Samudbhava. The fire called Āditya is explained for the marriage rite. For the parting of the hair, the fire is itself Āniyasa. The fire called Vavaka is explained for the various deities. For the householder, it is the Brahma-fire; likewise, for the offering of fees, it is Śiṅga. Likewise, for binding the cattle, it is the fire called Avaniṅka. For the fallen, it is Vibīci; for the birth-giving, it is Sahasa. For the seasonal junctions, it is known as Havir. Likewise, for the abiding of the moon, it is Nidhi. For the pouring of the ladle, it is called Mṛda; for pacification, it is desired as Darunara. The fire at the end of action is Yama; likewise, for bestowing power upon a king, it is so. For all fierce practices, the fire of the wrathful one is proclaimed. The fire called "Born of Desire" is explained for the sake of the Lord of Gods. For burning the forest, it is the messenger-fire. The fire of the internal body is Jātara. For making things excellent, it is explained as Śathara. The mouth of the laughing one is in the ocean. At the time of exhaustion, it is called "Fear"; the fire of the end of time is truly proclaimed. This is the collection of the light of these fires.

ངེས་པ་ཁྱོད་ལ་བཤད་པ་སྟེ། ། རིག་བྱེད་ཐོས་པ་སྤྱོད་རྣམས་ཀྱིས། ། ཚངས་པའི་བུ་དག་བརྗོད་པ་ཡིན། ། བཞི་བཅུ་རྩ་བཞི་འདི་དག་ནི། ། དེ་ཡི་ཚེ་ན་ངས་བསྟན་ཏོ། ། གསང་བའི་བདག་པོ་དེ་ལ་ནི། ། མེ་རྣམས་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པར། ། གང་དག་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པ་ནི། ། སྦྱིན་སྲེག་མ་ཡིན་ལེགས་བྱས་མིན། ། ལས་ཀྱི་འབྲས་བུའང་ཡོད་མི་འགྱུར། ། ངས་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས། མེ་བཅུ་གཉིས་བསྟན་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་མེ་ནི་དང་པོ་སྟེ། ། དེ་ནི་དབང་ཆེན་ཞེས་སུ་བསྒྲགས། ། ཁ་དོག་སེར་པོའི་མདོག་ཅན་ལ། ། མདོག་དང་རྒྱས་དང་སྟོབས་རབ་སྟེར། ། འབར་བའི་ཕྲེང་ཅན་ཏིང་འཛིན་གནས། ། ཡེ་ཤེས་རྫོགས་བྱེད་ཡིན་ཞེས་བྱ། ། གཉིས་པ་འཛིན་བྱེད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ། སྟོན་ཀའི་ཟླ་བའི་འོད་དང་འདྲ། ། དཔལ་ལྡན་གོས་ནི་དམར་པོ་གོས། ། བགྲང་ཕྲེང་རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས་ཐོགས། ། གསུམ་པ་རླུང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ། མདོག་ནི་གནག་ལ་རྩུབ་པའོ། ། བཞི་པ་དམར་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། ནུབ་ཀའི་མཚམས་ཀྱི་དམར་ཐག་འདྲ། ། ལྔ་པ་མི་ཏ་ཞེས་བྱ་བ། ། སྤུན་ལ་ཁ་དོག་ཁམ་པ་སྟེ། ། མགྲིན་པ་རིང་ཞིང་གཟི་བརྗིད་ཆེ། ། ཀུན་ལ་ཕན་ནི་འདོགས་པར་བྱེད། ། དྲུག་པ་ཁྲོ་བོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། མིག་ཡོན་དུད་པའི་ཁ་དོག་འདྲ། ། གྱེན་དུ་སྐྲ་བརྫེས་སྒྲ་ཆེར་འབྱིན། ། མཆེ་བ་བཞི་པོ་སྟོབས་པོ་ཆེ། ། བདུན་པ་ལྟོ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། རྣལ་འབྱོར་ཁ་དོག་ཀུན་དང་ལྡན། ། བརྒྱད་པ་ཟད་པ་ཞེས་བྱ་བ། ། གློག་གི་འོད་ཟེར་འགྱུར་བ་འདྲ། ། དགུ་པ་ཡིད་ལས་སྐྱེས་ཞེས་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་སྟོབས་པོ་ཆེ། །

I shall explain this to you with certainty: those who practice the study of the Vedas call these the sons of Brahmā. At that time, I taught these forty-four. O Lord of Secrets, those who perform fire offerings without knowing the characteristics of the fires are not performing fire offerings, nor is it a virtuous deed; the fruit of their action will not exist. After I attained manifest, complete enlightenment, I taught the twelve fires. What are they? The first is the fire of wisdom, renowned as Mahendra. It is yellow in color, bestowing beauty, prosperity, and strength; it is garlanded with flames, abides in meditative concentration, and is called the "Perfector of Wisdom." The second is called the Holder; it is like the light of the autumn moon. It wears glorious red garments and holds a rosary, a water jar, and a ritual pitcher. The third is called Wind; it is black in color and coarse. The fourth is called Red; it is like the crimson glow of the western horizon at twilight. The fifth is called Mita; it is tawny in color with a long neck and great majesty, and it brings benefit to all. The sixth is called the Wrathful; it has a squint and a color like smoke. Its hair is bristling upward and it emits a great sound; it has four fangs and is of great power. The seventh is called the Belly; it possesses all yogic colors. The eighth is called Exhaustion; it is like the flickering light of lightning. The ninth is called Mind-born; it has various forms and is of great power.

བཅུ་པ་འཇིག་རྟེན་འཛིན་པ་ཡིན། ། ཤ་ཟ་མེ་ནི་དེ་ལས་གཞན། ། རྨུགས་བྱེད་ཅེས་བྱ་བཅུ་གཉིས་ཏེ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྨུགས་བྱེད་པའོ། ། གསང་བའི་བདག་པོ་ལས་ནི་དེ་ལྟར། མི་ཡི་གཟུགས་ནི་བྱིན་རླབས་ཏེ། ། བདག་གི་ས་ཡི་གཟུགས་དང་ནི། ། རྫས་ཀྱང་དེ་ཡི་ངོ་བོར་བྱ། ། འདི་ནི་ཕྱི་ཡི་སྦྱིན་སྲེག་སྟེ། ། དངོས་གྲུབ་འདོད་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་དག་རེ་རེ་ཡང་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་བ་སྐྱེད་ནུས་པས་ན། ། མཐའ་ཡས་པ་ཡི་གཟུགས་ཀྱི་(མ,མེ)། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། འདིར་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེའམ་མྲྀ་ཏའི་མེ་དེ་བཀུག་ལ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། ཏིལ་དང་ཡུངས་ཀར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། མེ་ལ་སྲེག་རྫས་ཅི་རིགས་དབུལ་བ་དང་། ཕྱི་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡང་དབུལ་བྱའོ། ། མེ་ལྷ་ལ་མཆོད་པ་སྲེག་རྫས་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཕུལ་ནས། ལྷ་རྣམས་སྤྱན་དྲང་ཞིང་མཆོད་པ་དང་། སྲེག་རྫས་གསོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ལྷ་རྣམས་མང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ལྷ་རྣམས་མང་པོ་སྤྱན་དྲངས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བཤད་པ་ནི། ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཡོན་ཆབ་དང་། ཕྱི་དང་གསང་བའི་མཆོད་པ་བྱས་ནས། སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བའི་ཚད་ནི་ཇི་ཙམ་ཞེ་ན། ཇི་སྲིད་མཚན་མ་ཤིན་ཏུ་ནི། ། འབར་བའི་གནས་ནས་སྐྱེས་འགྱུར་བ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཤིན་ཏུ་འབར་བའི་གནས་ནི་མེའི་དབུས་སོ། ། མཚན་མ་ཞེ་ན། དེ་ནས་འདི་ནི་ངེས་པར་ཡང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། སྐྱེས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་སོ། ། མེའི་མཚན་མ་དེ་དག་ནི་མདོར་བསྟན་པ་སྟེ།

The tenth is the World-Holder. The Piśāca fire is other than that. The twelfth is called the Stupifier, which stupefies all sentient beings. As it is said in the Guhyapati: "The human form is blessed; the form of my own earth and the substances should also be made into its essence. This is the outer fire offering; those who desire accomplishments should perform the fire offering." Since each of these is capable of producing various appearances, it is called "the fire of infinite forms." Here, one should summon the fire of wisdom or the fire of nectar and perform the offerings and so forth. Regarding "sesame and white mustard," and so on: one should offer appropriate substances into the fire and subsequently offer them to the maṇḍala as well. After offering a small amount of substances to the fire god, in order to invite the deities, make offerings, and request them to partake of the substances, the words "many deities" and so forth are mentioned. The explanation of "having invited many deities" and so on is as stated in the passage beginning with "just as it was taught." Having thus performed the water offerings and the outer and secret offerings, if one asks what the measure of the fire offering is: it is stated, "As long as the signs are very clearly born from the place of blazing." The place of intense blazing is the center of the fire. Regarding the signs, it is taught from the words "Then this is also certainly" up to "should be known as having been born." These are the signs of the fire presented in brief.

རྒྱས་པ་ནི་འཕགས་པ་དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས། མེ་ཡི་མཚན་མ་ཉེ་བར་བརྟག་པ་ནི། ། མེ་སྟག་དུ་བ་མེ་ལྕེ་སྒྲ་རྣམས་ལས། ། གྲུབ་པ་དང་ནི་མ་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་རླབས་མེ་ནི་སྟོན་པར་བྱེད། ། དུ་བ་མེད་ཅིང་གསེར་གྱི་མདོག་ལྟར་དངས། ། རབ་ཏུ་ཆེ་ལ་མེ་ལྕེ་གཡས་སུ་འཁྱིལ། ། ཁ་དོག་འཇའ་འདྲ་ཡང་ན་དཀར་ཡང་རུང་། ། ཡང་ན་བྱི་རུ་བཅག་པའི་ཁ་དོག་འདྲ། ། ཤིན་ཏུ་ཟླུམ་པ་མེ་ལྕེ་བཀབ་ནས་འཕྲོ། ། རབ་ཏུ་འབར་བའི་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་འདྲ། ། དབྱིབས་ནི་བུམ་པ་རྒྱལ་མཚན་གདུགས་ཀྱང་འདྲ། ། དཔལ་བེའུ་དུང་དང་པདྨ་བླུགས་གཟར་འདྲ། ། ཡང་ན་ཤིང་རྟ་མཆོག་དང་རྔ་ཡབ་འདྲ། ། མེ་རི་དང་འདྲ་རྫ་རྔ་གླིང་བུའི་སྒྲ། ། དུ་བ་མེ་ལྕེ་དྲི་ཞིམ་མེ་སྟག་བཟང་། ། ཡང་ན་མེ་སྦར་བར་ཡང་འབར་འགྱུར་ན། ། དེ་ཚེ་དངོས་གྲུབ་རྒྱ་ཆེན་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དུ་བ་མང་ཞིང་མེ་སྟག་རྒོད་པ་དང་། ། འབར་བར་དཀའ་ཞིང་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་འབར། ། མེ་ལྕེ་རྣམ་པར་ཆད་ཅིང་གཟི་མདངས་མེད། ། རྩུབ་ནག་སྤྲིན་དང་པཱ་ལ་ཤའི་མདོག། གསལ་ཤིང་འདྲ་ཞིང་ཞིབ་མའི་གཟུགས་ཀྱང་འདྲ། ། ཕྱུགས་ཀྱི་མགོ་འདྲ་སྒྲ་ཡང་རབ་ཏུ་རྩུབ། ། མེ་ལྕེ་འཕྲོ་བས་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པ་ཚིག། མི་རོའི་དྲི་ང་དངོས་གྲུབ་མེད་པར་སྟོན། ། མེ་ཡི་མཚན་མ་འདི་དག་མཐོང་ནས་ནི། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་ཡི་མར་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པར་སྦྱར་རོ། ། སྦྱིན་སྲེག་དབུལ་བའི་རིམ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་བྱིན་ཟ་ལ་ནི་བརྟག་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དང་པོར་མེའི་ལྷ་ལ་ཅི་བསྲེག་པའི་རྫས་རྣམས་ལས་ཅི་རིགས་ཅིག་གོ། །

Regarding the extensive explanation, the Āryasubāhuparipṛcchā states: "The signs of fire should be closely examined: from sparks, smoke, flames, and sounds, the fire—blessed by mantra—reveals everything, whether it be success or failure. If it is smokeless, clear like the color of gold, very large, with flames curling to the right, its color like a rainbow or white, or like the color of broken coral; if it is perfectly round, radiating while covering the flames, blazing like the rays of the sun, and its shape like a vase, a victory banner, or a parasol; like a śrīvatsa, a conch, a lotus, or a pouring ladle; or like a supreme chariot or a fly-whisk; like a mountain of fire, or with the sound of a clay drum or a flute; if the smoke, flames, fragrance, and sparks are excellent; or if it blazes even when the fire is only just kindled—at that time, one will obtain vast accomplishments. If there is much smoke and violent sparks, if it is difficult to ignite and only flickers slightly, if the flames are broken and lack luster, if it is coarse and black like a cloud or the color of pālaśa wood, if it resembles a stake or the shape of a sieve, if it is like the head of a beast and its sound is very harsh, or if the spreading flames burn the one performing the fire offering, and it has the foul odor of a human corpse, it shows that there is no accomplishment. Having seen these signs of fire, one should perform a fire offering of ghee with great power." Thus it is said. In order to show the sequence for presenting the fire offering, it says: "Then, one should examine the consumer of offerings," and so forth. First, from among the substances to be burned, one should offer whatever is appropriate to the deity of fire.

དེ་ནས་དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནས་བཟུང་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་བར་ལའོ། ། དེ་ནས་ལྷག་པའི་ལྷ་ལའོ། ། དེ་ནས་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ལའོ། ། དེ་ནས་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ལྷ་རྣམས་ལའོ། ། དེ་ནས་ཡང་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་བྱས་ལ། ལྷ་རྣམས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེའི་ལྷ་ལ་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་བྱས་ཏེ། བསྲེག་བྱ་ལྷག་མ་ཕུལ་ལ་བཟོད་པར་གསོལ་བ་དང་། གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱས་ལ། དེ་ཡང་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཏེ། འདི་ནི་ཚིམ་པར་བྱ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི། སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་ལ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བརྙེས་པ་ཐམས་ཅད་ཚིམ་པར་བྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་དཔལ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྡོ་རྗེ་དྲ་བ་ལས་གསུངས་པ། འདི་ཡིས་རྡོ་རྗེ་ཅན་མཉེས་ཤིང་། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ཡང་རབ་མཉེས་སོ། ། རྒྱལ་བ་རྟག་པ་མཉེས་པ་དང་། ། གསེར་གྱི་འོད་ཀྱང་མཉེས་འགྱུར་ཏེ། ། པདྨ་གར་དབང་མཉེས་འགྱུར་ཞིང་། ། རྟ་མཆོག་བདག་པོ་མཉེས་པར་འགྱུར། ། ཚངས་པ་བརྒྱ་བྱིན་དབང་ཕྱུག་ཆེ། ། ཁྱབ་འཇུག་རླུང་དང་ཆུ་ཆེན་དང་། ། འདོད་པ་དང་ནི་ཆུ་འཛིན་དང་། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་གཟའ་གཞན་དང་། ། ས་དང་ཞགས་པ་འཛིན་པ་དང་། ། ལུས་ངན་དང་ནི་རོ་ཟན་དང་། ། ཆོས་རྒྱལ་དང་ནི་ཀླུ་ཉིད་དང་། ། དྲི་ཟ་ལྷ་མིན་མི་མིན་དང་། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གནས་ལྷ་དང་། ། འོག་མིན་ན་ནི་གནས་རྣམས་དང་། ། རྒྱལ་ཆེན་རིས་ན་གནས་རྣམས་དང་། ། གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་པ་རྣམས་དང་། ། འཕྲུལ་དགའ་ཡི་ནི་ལྷ་རྣམས་དང་། ། གཙང་མའི་གནས་ན་གནས་རྣམས་དང་། ། འོད་ཟེར་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི། །

Then, beginning from the central principal deity down to Vajraghaṇṭā, then to the meditational deity, then to Maitreya and the others, and then to the outer deities such as Maheśvara and so forth. Then, having again performed offerings and praises, one should request the deities to depart. Then, having performed offerings and praises to the fire deity, having offered the remaining substances for burning, having requested forbearance and made supplications, one should also request that deity to depart. This is the fire offering for the purpose of satiation. By such a fire offering, all those who have attained the nirvāṇa that abides in neither existence nor peace will be satisfied. As it is said in the glorious Vajraḍākinī: "By this, the Vajra-holder is pleased, And the fire of wisdom is also thoroughly pleased. The eternal Victors are pleased, And Suvarṇaprabhāsa is also pleased. Padmanarteśvara is pleased, And Hayagrīva is pleased. Brahmā, Śakra, and Maheśvara, Viṣṇu, Vāyu, and Varuṇa, Kāma, and the Cloud-holder, The Moon, the Sun, and other planets, Pṛthivī, and Pāśadhara, Vaiśravaṇa and the Piśācas, The Dharma King and the Nāgas, Gandharvas, Asuras, and non-humans, The gods of the Heaven of the Thirty-three, Those who dwell in Akaniṣṭha, Those who dwell in the realms of the Great Kings, Those of the Heaven of Controlling Others' Emanations, The gods of the Heaven of Delighting in Emanations, Those who dwell in the Pure Abodes, And those of the world of Arciṣmatī..."

ཁམས་ན་གནས་པ་རྣམས་ཉིད་དེ། ། ཁམས་ཅན་པོ་ན་གནས་ཉིད་དང་། ། སེམས་ཅན་གླིང་བཞིར་གནས་རྣམས་དང་། ། ཁམས་གསུམ་ན་ནི་གནས་རྣམས་དང་། ། སྣོད་དང་སེམས་ཅན་འཇིག་རྟེན་དང་། ། ལྕུག་མ་སྡོང་པོ་སྦུར་མ་སོགས། ། ས་ག་བ་ལ་གནས་རྣམས་དང་། ། དྲི་མེད་ཕ་རོལ་སོན་པ་དང་། ། འོད་འཕྲོ་བ་ལ་གནས་པ་རྣམས། ། མི་གཡོ་བ་ལ་གནས་བྱས་དང་། ། ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་དུ་རྗེས་ཞུགས་དང་། ། སྦྱང་དཀའ་བར་ནི་སོང་བ་དང་། ། རིང་དུ་སོང་བ་ཐོབ་པ་རྣམས། ། འོད་བྱེད་པ་ལ་ངེས་གནས་དང་། ། མགོན་པོ་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་དང་། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉན་ཐོས་ཀྱི། ། འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཆེན་པོ་བརྒྱད། ། བསེ་རུ་ལྟ་བུ་རྣམས་དང་ནི། ། དམྱལ་བ་ཡི་དྭགས་བྱོལ་སོང་དང་། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་མི་མིན་རྣམས། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་གས་མགུ་འགྱུར་ཏེ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་སྲིད་པ་དང་ཞི་བའི་ངོ་བོ་དེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་མེ་ལྷའི་སྙིང་གར་བཀོད་དེ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ལྷ་རྣམས་ཚིམ་པར་བྱས་ནས། དེ་ནས་སྡིག་པ་གཞོམ་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་སྤྱན་དྲངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྔ་མའི་མེ་ལྷ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ལྷ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་རླུང་གི་མེ་ཡིན་པས། ། མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་བསྲེག་བྱ་རྣམས་བསྡུས་ཏེ། མེའི་དབུས་སུ་རླུང་གི་མེ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་དྲག་པོའི་ཡོན་ཆབ་ཕུལ་ལ། དྲག་པོའི་བསྲེག་བྱ་རྒྱུད་འདི་ཉིད་ཀྱི་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་ལས་གསུངས་པ་རྣམས་ལ། ཅི་རིགས་རེ་རེ་བསྲེག་པར་བྱའོ། ། འདིར་པདྨ་དཀར་ཞལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

Those who dwell in the realms, those who dwell in the realm of the Great One, those sentient beings who dwell in the four continents, and those who dwell in the three worlds; the world of the vessel and the world of sentient beings; the creepers, the trunks, the chaff, and so forth; those who dwell on the earth; those who have reached the stainless beyond; those who dwell in the Radiant; those who have made their abode in the Immovable; those who have entered the Cloud of Dharma; those who have gone to the Difficult to Conquer; those who have attained the Far-Gone; those who are firmly established in the Luminous; the Protectors, the lords of the ten grounds; the Perfect Buddhas; the eight great noble persons of the Śrāvakas; those who are like the rhinoceros; the hell-beings, the hungry ghosts, the animals, the gods, the asuras, and the humans—all these shall be pleased by the ritual of the fire offering. Thus it is said. Therefore, the great maṇḍala that has been drawn, which is the essence of both existence and peace, the preceptor should place within the heart of the Fire God and perform the fire offering. Having thus satisfied the deities, then, in order to perform the fire offering for the destruction of misdeeds, the words "Then, having invited..." and so forth are mentioned. The previous Fire God was the Wisdom Fire God, whereas here it is the Wind Fire; therefore, having gathered the substances for the wrathful rite, one should invite the Wind Fire into the center of the fire, offer the wrathful water for the face as previously explained, and burn each of the wrathful substances as they are taught in the fire offering of the wrathful rites of this very tantra. Here, the phrase "the white lotus face" refers to—

རླུང་གི་མེ་ཉིད་ལ་མ་རུངས་པ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དག་གི་ཡིད་དུ་འོང་བས་ན་པདྨ་དཀར་ཞལ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་པདྨ་ཞགས་པ་བསྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྨོས་ཏེ། མེ་ལྷའི་སྙིང་གར་སྤྱན་དྲངས་པ་ལ་སྔ་མ་ལྟར་མཆོད་པ་དང་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། འདིར་སྡིག་མནན་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤི་བའི་རོ་སྡིག་པའི་གཟུགས་ཅན་བསྲེག་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཞབས་ཀྱིས་མནན་ཏེ་སྲེག་པར་མཛད་ལ། དེ་བསྲེག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤི་བའི་སྡིག་པ་བསྲེགས་པའོ། ། འདིར་མན་ངག་ནི་ཏིལ་ནག་པོ་བཏགས་པ་ལས། ཤ་ཟ་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་བྱས་ལ་དེ་གཏུབ་ཅིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེའི་སྙིང་པོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོ་མེའི་སྔགས་བསྐུལ་བ་སྨོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། ཅི་སྟེ་མཚན་མ་ལ་སོགས་འབྱུང་། ། དེ་བཞིན་སྡིག་ཅན་རྒྱུད་ཅེས་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཚན་མ་མཆོག་བྱུང་ན། སྡིག་པ་ཟད་པར་ཤེས་པར་བྱས་ལ། མཚན་མ་ངན་པ་བྱུང་ན་ནི། སྡིག་ཅན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཅི་སྟེ་སྡིག་ཅན་གཅིག་ཡིན་ན་ནི། དེ་ནས་ཐལ་བར་གྱུར་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྦྱར་རོ། ། སྡིག་པ་མེད་པར་གྱུར་ན་རུས་པ་རྣམས་ས་སྟེགས་ལ་སོགས་པ་བྱས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་གོ། ། དེ་ལྟར་ན་བདག་གིས་སྦྱིན་སྲེག་གི་སྐབས་འདིར་གོ་རིམ་ངེས་པར་གཙོར་བྱས་ཏེ་བརྗོད་པ་ཙམ་མོ། ། ད་ནི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་ངེས་པ་ཅུང་ཟད་བརྗོད་དེ། ཐབ་ཁུང་དང་བུད་ཤིང་བརྗོད་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བྲི་བ་དང་། ཁྲུས་ཀྱི་བྱ་བ་དང་། རྫས་དགོད་པ་དང་། རོ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། ཁྲུས་ཀྱི་བྱ་བ་དང་།

Because it is pleasing to the minds of those who desire to accomplish the fire of the wind itself, it is called the "White Lotus Face." Then, the passage beginning with "Vajrapāṇi holds a lotus and a noose" is mentioned; one should perform the offerings and the fire ritual (homa) as before, having invited [the deity] into the heart of the Fire God. Here, the phrase "suppressing the sin" refers to burning the corpse, which has the form of a sin; having suppressed it with his feet, he performs the burning, and by that very burning, the sins of the deceased are incinerated. Here, the pith instruction is: from ground black sesame seeds, one should fashion a sin in the likeness of a flesh-eating demon, cut it up, and perform the fire ritual. The phrase "by its essence" refers to the invocation of the wrathful fire mantra itself. Regarding the lines: "If signs and so forth arise, / Likewise, it is called the 'continuum of the sinful,'" this means that if supreme signs arise, one should know that the sin is exhausted; if bad signs arise, one should know that [the deceased] is sinful. If [the deceased] is indeed sinful, then the section from "then it becomes ash" up to "all activities will be accomplished" should be applied. If the sin has been eliminated, it is sufficient merely to place the bones on a ritual platform and so forth. Thus, in this section on the fire ritual, I have spoken merely by prioritizing the definitive sequence. Now, I shall briefly describe the definitive ritual of the fire offering: the description of the hearth and the fuel, the drawing of the great maṇḍala, the performance of the ablution, the arrangement of the substances, the blessing of the corpse, and the performance of the ablution.

མིག་གི་རྟེན་གཞག་པ་དང་། བསྲུང་བ་དང་། མེ་སྦར་བ་དང་། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། མེ་ལྷ་དགུག་ཅིང་རྫས་དབུལ་བ་དང་། ལྷག་པའི་ལྷ་བསྐྱེད་ཅིང་སྤྱན་དྲང་བ་དང་། མཆོད་ཅིང་སྲེག་རྫས་དབུལ་བ་དང་། བསྲེག་བྱའི་རིམ་པ་དང་། ལྷ་རྣམས་གཤེགས་པར་བསྐུལ་བ་དང་། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུ་བ་དང་། མེ་ལྷ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་དང་། སྡིག་པ་འཇོམས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བ་རྣམས་ནི། འདིར་ཆོ་གའི་རིམ་པ་མདོར་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཐབ་ཁུང་རྣམས་ཀྱང་མདོར་བསྡུས་ན་གཉིས་ཏེ། ལས་ཐམས་ཅད་པ་དང་། ལས་སོ་སོ་པའོ། ། དེ་ལ་འཕགས་པ་དཔུང་བཟང་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཐབ་ཁུང་ཉིད་སྣ་ཚོགས་པ་ཡིན་ལ། རྒྱུད་ཕལ་ཆེར་ནི་ཞི་བའི་ཐབ་ཁུང་ཉིད་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཐབ་ཁུང་དུ་གསུངས་སོ། ། རེ་ཞིག་རྒྱུད་འདིར་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཐབ་ཁུང་ཞེས་གསུངས་པ་མེད་ཀྱི། ལས་བཞི་པའི་ཐབ་ཁུང་སོ་སོར་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་རོ་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བའི་ཐབ་ཁུང་ནི་ཞི་བའི་ཐབ་ཁུང་གསུམ་ལ་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་ཆེན་པོའི་ཚད་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསྟན་པ་ལྟར་བུད་ཤིང་བརྩིགས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་སྔོན་བཞིན་བྲིས་ལ། ཁྲུས་སྔོན་བཞིན་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་གཡས་སུ་དགང་བླུགས་ཀྱི་མར་ཁུ་དང་། ཏིལ་དཀར་པོ་དང་། ནས་ཐུག་དང་། འབྲས་ཆན་དང་། འབྲས་ཡོས་དང་། མ་དུ་བ་དང་། བ་དང་རའི་འོ་མ་དང་། འབྲས་ཐུག་པོ་ཆེ་དང་། ནས་དང་། གྲོ་དང་། མོན་སྲན་དང་། མེ་ཏོག་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་། དཱུར་ཝ་དང་། ཀུ་ཤ་དང་། ཨ་ཤྭཏྠ་ལ་སོགས་པའི་ཡམ་ཤིང་དམ་པ་ཟུང་རེ་དང་བཅས་པ་དག་ཐབ་ཁུང་ལས་དཔགས་ཏེ།

The establishment of the support for the fire, the protection, the kindling of the fire, the deity yoga, the summoning of the fire deity and the offering of substances, the generation and invitation of the supreme deity, the offerings and the offering of the burnt substances, the sequence of the burnt offerings, the request for the deities to depart, the dissolution of the emanated maṇḍala as it was manifested, the dismissal of the fire deity, and the performance of the burnt offering that destroys misdeeds—these are the brief presentation of the ritual sequence here. Regarding that, the hearths are also briefly summarized as being of two types: those for all activities and those for individual activities. Following the Ārya-Suvarṇaprabhāsa and other sources, the hearth for all activities is diverse; however, most tantras describe the hearth for pacifying as the hearth for all activities. For the time being, this tantra does not mention a hearth for all activities, but rather describes the hearths for the four activities individually. Among those, the hearth for the complete purification of a corpse should be made the large size, as previously explained for the three pacifying hearths. Then, having stacked the firewood as taught, and having drawn the great maṇḍala as before, and having performed the ablution as before, one should then place to the right the clarified butter for the ladle, white sesame, barley porridge, cooked rice, parched rice, madhūka flowers, the milk of cows and goats, thick rice porridge, barley, wheat, mung beans, fragrant flowers, dūrvā grass, kuśa grass, and pairs of excellent fuel sticks such as aśvattha and so forth, measured out from the hearth.

སོར་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་མན་ཆད་སོར་བཅུ་དྲུག་མན་ཆད་དམ། སོར་བརྒྱད་ཡན་ཆད་པའི་ལྕུག་མ་མ་གས་ཤིང་མི་འཁྱོག་པ། ཁ་བྲག་མ་ཡིན་པ། རྩེ་མོའི་ཆ་ལས་བྱུང་བ། གཞན་ལས་བཟང་བ། བཅའ་བ་དང་། བཏུང་བ་རབ་ཏུ་བཀང་བ། ཡུངས་ཀར་དཀར་པོ་རྣམས་གཡས་སུ་གཞག་སྟེ། ཇི་སྐད་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ལས། ། སྦྱིན་སྲེག་ལ་དགོས་གཡས་སུ་གཞག། ཅེས་གསུངས་པས་སོ། ། ཡོན་ཆབ་དང་། མེ་ཏོག་དང་། བདུག་པ་དང་། མར་མེ་དང་། དྲི་དང་བཤོས་དང་། བཟེད་ཕོར་རྣམས་ནི་གཡོན་དུ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས་གཡོན་དུ་ཆུའི་སྣོད་གཞག་གོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཆུའི་སྣོད་ནི་ཡོན་ཆབ་ཡིན་པས། མཆོད་པའི་ཚོགས་གཞན་གྱིས་ཉེ་བར་མཚོན་པའོ། ། དགང་གཟར་ཁྲུ་རེ་བ་དངུལ་ལམ་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཤིང་ཁ་དོག་དཀར་པོ་ལས་བྱས་པ་ཡུ་བའི་རྩེ་མོ་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་སོར་དྲུག་པ་ཅན་རྩེ་མོ་ན་རྡོ་རྗེ་སོར་བཞི་པ། དེའི་རྩེ་མོ་ན་སོར་བཞི་གྲུ་བཞི་པ་སོར་གཉིས་གཏིང་དུ་བརྐོས་པ། དབུས་ན་རྩེ་མོ་ལྔ་པའི་རྡོ་རྗེ་སོར་གཅིག་པའི་སྲིད་ལ་ཞེང་དང་རྔམས་ཅི་རིགས་སུ་བྱས་པས་མཚོན་པ། གདོང་ཉིད་ན་བཅུད་འབབ་པའི་ལམ་མཐེའུ་ཆུང་གི་ཟབས་ཀྱི་སྲིད་པ། མཐེབ་ཚིགས་ནུབ་པའི་ཁ་ཝ་ཅན་ནོ། ། བླུགས་གཟར་ཡུ་བ་སྔོན་བཞིན་ལས། ། རྩེ་མོའི་དཀྱུས་སོར་གཉིས་པའི་རྒྱ་ལ། སོར་གཅིག་པའི་ཟབས་ཡོད་པ་པདྨའི་འདབ་མའི་དབྱིབས་ཅན། རྩེ་མོ་ལྔ་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་གིས་དབུས་ནས་མཚན་པའོ། ། དེ་དག་དང་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་། དབུ་རྒྱན་ནི་མདུན་དུའོ། ། དེ་ནས་སྔོན་བཞིན་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱན་དང་། སྟེང་དུ་བྲི་བ་དང་།

A twig that is twenty-four finger-widths or less, or sixteen finger-widths or less, or at least eight finger-widths in length—unsplit, not crooked, not forked, originating from the tip of a branch, and superior to others—should be used. It should be filled with food and drink, and white mustard seeds should be placed to the right. As it is said in the Māyājāla: "Place the items required for the fire offering to the right." The water for the offering, flowers, incense, lamps, perfumes, food, and the offering bowls are placed to the left. As it is said in that same text: "Place the water vessel to the left." Since the water vessel is the water for the offering, it serves as an illustration for the entire collection of offerings. The dough-feeding ladle (darvi) should be one cubit in length, made of silver or of sacrificial wood of a white color. At the tip of the handle, there should be a six-finger-width vajra and jewel; at the tip [of the bowl], a four-finger-width vajra. At its tip, there is a four-finger-width square, two finger-widths deep, marked in the center by a one-finger-width five-pronged vajra, with its height, width, and thickness made as appropriate. The opening for the flow of the essence at the face itself is the depth of a little finger; it has a rim that submerges the thumb joint. The pouring ladle (sruc) has a handle as before, but its tip is two finger-widths wide and one finger-width deep, shaped like a lotus petal, and marked in the center by a single-pronged five-pointed vajra. These, along with the vajra, the bell, and the crown, are placed in front. Then, as before, the directional ornaments and the drawings on top [are arranged].

འོག་ཏུ་ཡང་མེ་ཏོག་དང་འབྲུ་ཁ་དོག་དཀར་པོས་གཏོར་མ་དག་ཀྱང་བྱས་ལ། སྟན་བཟང་པོ་དགོད་པས་ཅི་ནས་ཀྱང་ཡིད་ཉམས་དགའ་བ་དེ་ལྟར་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། རས་དཀར་པོ་ལ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་དཀར་པོ་གུར་ཀུམ་གྱིས་བྲིས་ལ། དེ་བཏིང་བའི་ལྟེ་བར་རོ་ལེགས་པར་ཁ་ཤར་རམ་ནུབ་བམ་ལྷག་པའི་ལྷའི་གནས་སུ་བལྟས་པར་གཞག། སྟེང་ནས་ཀྱང་རས་དཀར་པོ་ལ། པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བྲིས་པའི་འདབ་མ་ལ། དཔལ་བེའུ་ལ་སོགས་པའི་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་མཚན་མ་བྲིས་པས་གཡོགས་ལ་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཁྲུས་བྱས་ལ། རྗེ་བཙུན་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་བྲིས་སྐུའམ། ལུགས་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་གཟུགས་དང་བཅས་པར། མེ་དང་དུ་བས་མི་གནོད་པར་སྒྲུབ་པ་པོའི་མིག་གིས་ལྟར་རུང་བའི་ཕྱོགས་སུ་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་སྔར་བཤད་པའི་བསྲུང་བའི་སྦྱོར་བ་བྱས་ལ། གཙུབ་ཤིང་ལས་ནི་བྱུང་བའི་མེ། ། དགེ་བའི་ལས་ལ་རབ་ཏུ་ཤིས། ། ཞེས་བྱ་བའམ། ཡང་ན་སྔར་སྨོས་པ་ལྟ་བུའི་སྔ་མ་ལྟར་སྦྱར་ཏེ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་བརྗོད་ནས། མེ་སྣོད་གཞན་ཞིག་སྤྲོས་ཏེ། སྔར་བསྟན་པའི་བྱ་བ་ལ་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་ཧཱུྃ་བདུན་ཟློས་ཤིང་། མར་ཁུ་གཟར་བུ་ཆེན་པོ་གང་བ་བདུན་བླུགས་ཏེ། སྔར་གསུངས་པའི་མཚན་མ་བརྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ཡིད་རབ་ཏུ་བསྡམས་པས་རང་གི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་གསང་བའི་མཆོད་པ་བརྗོད་པའི་བར་དུ་བྱས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཧཱུྃ་ཞེས་ཟློས་ཤིང་། ཀུ་ཤ་མ་ཉམས་པས་མེའི་སྟེང་ངམ་ཐབ་ཁུང་ཉིད་གཡོགས་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཀུ་ཤའི་ཚོགས་ཚིག་པ་ལས།

Below, one should also prepare offering cakes with white flowers and white grains. Having arranged an excellent seat so that the mind is as joyful as possible, one should then consecrate the corpse as previously explained. On a white cloth, one should draw a white eight-petaled lotus with saffron; having spread it out, one should place the corpse in its center, facing either east, west, or toward the direction of the meditational deity. From above, one should cover it with a white cloth upon which an eight-petaled lotus has been drawn, with the auspicious symbols such as the endless knot (śrīvatsa) drawn on the petals. Then, having performed the ritual purification, one should place the painted image or the cast-metal maṇḍala of the Venerable Sarvavid-Vairocana, together with the form of Trailokyavijaya, in a location where it can be seen by the practitioner’s eyes without being harmed by fire or smoke. Then, having performed the previously explained protective application, one should use fire produced from a fire-drill, for it is said: "Fire produced from a fire-drill is highly auspicious for virtuous deeds." Alternatively, one may apply it as previously mentioned, and having recited "Oṃ Āḥ Hūṃ," one should emanate another fire vessel and apply it to the previously taught activities. Then, reciting "Hūṃ" seven times, one should pour seven ladlefuls of clarified butter from a large ladle and perform the examination of signs and so forth as previously taught. In this regard, the master, with a mind well-restrained, should perform the yoga of his own samayasattva up to the recitation of the secret offerings. Reciting "Oṃ Vajrasattva Hūṃ," one should cover the fire or the hearth itself with unblemished kuśa grass. Just as the mass of kuśa grass is consumed by fire, so too—

སྡིག་པའི་ཚོགས་ཚིག་པའོ་ཞེས་བྲམ་ཟེ་རྣམས་རྟོག་པའི་ལུགས་ཉིད་དང་མཐུན་པར་བྱས་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་རོ་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བའི་སྦྱིན་སྲེག་ལ་ནི། ཀུ་ཤ་དགྲམ་མི་དགོས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཐབ་ཁུང་གི་ནི་གཡས་ཕྱོགས་ནས། ། ཀུ་ཤའི་རྩྭ་ནི་རློན་པ་དགྲམ། ། རྩེ་མོ་དག་ཀྱང་རྩ་བས་དཀྲི། ། རྩ་བ་དག་ཀྱང་རྩེ་མོས་དཀྲི། ། ཞེས་བྱེ་བྲག་མེད་པར་གསུངས་པས། དགྲམ་པ་འདིར་ཡང་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ལས། མེ་ཡི་ཕྱོགས་ནས་བོད་པ་ནི། ། གསུས་པོ་ཆེ་ལ་མིག་གསུམ་པ། ། གདོང་བཞི་ལག་པ་བཞི་དང་ལྡན། ། འོད་དམར་རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཅན། ། མེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་ཤིང་། ། ལས་ཀྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། ལག་པ་དང་པོ་མཆོག་སྦྱིན་ལ། ། གཉིས་པ་ལ་ནི་སྔགས་ནོར་ཕྲེང་། ། གཡོན་པ་རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས་ཏེ། ། གཉིས་པ་ན་ནི་བེ་ཅོན་ཉིད། ། མདོག་དམར་རྒྱན་ནི་མེད་པ་ལ། ། དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་བསྐོར་བ། ། འདི་ལྟའི་གཟུགས་ནི་བསམས་ནས་ཀྱང་། ། ཐབ་ཀྱི་དབུས་སུ་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། ཞེས་བྱ་བའམ། ཡང་ན་རྒྱུད་འདི་ལས། པདྨ་དཀར་པོའི་ཞལ་འདྲ་དགེ། པདྨ་ནོར་བུའི་རིལ་བ་ཐོགས། ། ལག་ན་ལྡན་དཀར་མཆོག་ཐོགས་པ། ། པདྨ་དཀར་པོའི་སྟན་སྟེངས་འདུག། ཅེས་པའི་མེ་ལྷའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུས་སུ། ཡི་གེ་རཾ་དཀར་པོ་ལས་བྱུང་བར་བསམས་པ་ལ། ཞི་བའི་མཆོད་ཡོན་སྙིང་གར་བཟུང་སྟེ། དེ་ཡང་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རྒྱུད་ལས། གཡས་པ་མི་འཇིགས་མཐེ་བསྐྱོད་ཅིང་། ། གསང་སྔགས་འདིས་ནི་ཆོ་ག་བཞིན། ། མེ་ཡི་ལྷ་ནི་སྤྱན་དྲང་ངོ་། །

"This is the burning of the collection of sins"—this is in accordance with the system of the Brahmins' conceptualizations. Some say that for the fire offering (homa) to completely purify the corpse, it is not necessary to spread kuśa grass. Others say: "From the right side of the hearth, spread fresh kuśa grass; the tips should be wrapped around the roots, and the roots should be wrapped around the tips." Since this is taught without distinction, they say that the spreading should be performed here as well. Following that, from the Māyājāla: "From the direction of fire, one should summon [the deity] with a large belly, three eyes, four faces, and four arms; possessing a crest of red light and matted hair, dwelling in the fire-maṇḍala, and adorned with the light-rays of activity. The first hand is in the gesture of supreme generosity (varada), the second holds a rosary of mantra-jewels; the left holds a water-pot (kamaṇḍalu), and the second is a staff (daṇḍa). Red in color and without ornaments, surrounded by sages—having visualized such a form, please invite him to dwell in the center of the hearth." Alternatively, from this tantra: "Virtuous, with a face like a white lotus, holding a lotus-jewel water-pot, and holding a white lāṅgala plow in his hand, seated upon a white lotus seat." Thus, in the center of all the fire-god deities, one should visualize [the deity] arising from a white syllable raṃ. Holding the peaceful offering water (arghya) at the heart, one should then summon the fire-god according to the ritual with this secret mantra, while moving the thumb of the right hand in the gesture of fearlessness (abhaya): "By this secret mantra, according to the ritual, one should summon the fire-god."

ཚུར་གཤེགས་ཚུར་གཤེགས་འབྱུང་པོ་ཆེ། ། ལྷ་ཡི་དྲང་སྲོང་བྲམ་ཟེ་མཆོག། སྲེག་བླུགས་ཞལ་ཟས་བཞེས་སླད་དུ། ། འདི་ཉིད་དུ་ནི་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་ཨཱ་དི་པྱཱ་དི་བྱ་ཨ་བི་ཥ་མ་ཧཱ་ཤྲི་ཡེ་ཧ་བྱ་ཀ་བྱ་བ་ཧ་ནཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་གསུངས་པ་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་པས་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་པ་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱས་ལ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ལས། ལག་གཡོན་རྡོ་རྗེ་བཟང་གཏོར་ཏེ། ། མཆོད་ཡོན་མཆོད་པ་རྣམ་ལྔ་དབུལ། ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་ལ་དགོས་པ། ། ཀུན་ལ་ལན་གསུམ་སྲེག་བླུགས་དབུལ། ། དེ་ནས་འཐོར་འཐུང་བྱས་ནས་སུ། ། འབར་བའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་བྱས། ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་སྦྱར་ཏེ། དེ་ནས་མེ་འབར་བའི་རྣམ་པར་གནས་པའམ། དེའི་དབྱིབས་མ་བོར་བའི་དེའི་སྙིང་གར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་ལ། མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ལས་བསྟན་པ་ལྟར་སྤྱན་དྲང་ཞིང་བསྟིམས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་བཏབ་ལ། ཡོན་ཆབ་དང་བསང་གཏོར་བྱ་སྟེ། མཆོད་པ་བརྒྱད་ཡན་ལག་དང་བཅས་པས་མཆོད་ལ། སྲེག་རྫས་རྣམས་ལས་ཅུང་ཟད་ཅིག་མ་ལུས་པར་བསྲེགས་ཤིང་། དེ་ནས་བསྟོད་པ་བརྗོད་ལ། ཡང་ཡོན་ཆབ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ཏེ། ཨོཾ་ཀྲྀ་ཏོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལ་བསྐྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བདག་ཉིད་ལ་བསྡུའོ། ། འདིས་དབུས་ཀྱི་བདག་པོ་ནི་རོ་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་དོ། ། དེ་ལ་མཆོད་པའི་སྔགས་རྣམས་ནི་བསྟན་ཟིན་ལ། བསྲེག་བྱ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། མར་གྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཏིལ་གྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ།

"Come, come, O great being, supreme divine sage and brahmin! For the sake of partaking of the burnt offerings and the food, please remain right here!" Thus one should recite: Oṃ agnaye ādityādivya aviṣa mahāśriye havyakavyavāhanāya svāhā. Then, by reciting jaḥ hūṃ baṃ hoḥ, one should make the deity non-dual with the one as it was generated. As stated in the Māyājāla: "Holding the excellent vajra in the left hand, offer the water for the feet and the five types of offerings." And from the same source: "In that regard, for the fire ritual, offer the burnt offerings three times for each [deity]. Then, having performed the sprinkling, manifest the blazing form." In accordance with this, one should generate the great maṇḍala within the heart of the fire—either as it remains in the form of a blazing fire or without losing its shape—and then invite and dissolve the deities as taught in the offering rituals. Seal them with the four mudrās, perform the water for the feet and the sprinkling, and offer the eight offerings along with their branches. Burn the sacrificial substances until nothing remains, then recite the praises. Again, offer the water for the feet and so forth, and request the departure with oṃ kṛto va and so on, while dissolving the generated maṇḍala into oneself. By this, it is held that the central lord is that very corpse. The mantras for the offerings have already been shown; the mantras for the substances to be burned are: Oṃ agnaye svāhā for the ghee; Oṃ sarvapāpaṃ dahana vajrāya svāhā for the sesame seeds; Oṃ vajrapuṣṭaye svāhā for the flowers.

འབྲས་ཐུག་པོ་ཆེའི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བི་ཛ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། འབྲས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བེེ་གཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ནས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷསྨ་རི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། གྲོའིའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བ་ལ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། མོན་སྲན་གྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ། རྩྭ་དཱུར་ཝའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། རྩྭ་ཀུ་ཤའི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡ་ཛྙཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཤིང་ཨུ་དུམྺཱ་རའི་འོ། ། ཨོཾ་བོ་དྷི་བྲྀཀྵཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་གིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ལ་དཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཤིང་པླག་ཤའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀུ་བེེ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཤིང་ཨ་མྲའིའོ། ། ཡུངས་ཀར་ལ་ནི་རྩ་བའི་སྔགས་དང་། ངན་འགྲོ་གསུམ་བཅས་པའི་སྔགས་དང་། ཏིལ་གྱི་སྔགས་རྣམས་བཟླས་ཏེ། མཇུག་རྣམས་སུ་གསོལ་བ་གདབ་ཅིང་བསྲེག་གོ། ། རྫས་གང་ལ་རང་གི་སྔགས་མེད་པ་དེར་ནི། ཏིལ་གྱི་སྔགས་སམ་བདག་པོའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲེག་གོ། ། རྫས་རྣམས་ཀྱི་རིམ་པ་ཡང་། སྔར་རྫས་ཉིད་ཇི་ལྟར་སྨོས་པ་ནས་རིམ་པས་སོ། ། དེ་ལ་ཡོན་ཆབ་ནི་མདུན་དུའོ། ། མེ་ཏོག་ནི་དབུ་ལའོ། ། བཤོས་དང་། མར་ཁུ་དང་། ཞོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞལ་ཅུང་ཟད་གདངས་པར་ཏེ། དྲག་ཤུལ་སྤྱད་པ་ལ་ནི། ཤིན་ཏུ་གདངས་པར་རོ། ། མར་མེ་དང་བདུག་པ་མདུན་དུའོ། ། དྲི་ནི་ཐུགས་ཀར་རོ། ། ཡམ་ཤིང་ནི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལའོ། ། འབྲས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱག་ཏུ་དབུལ་ལོ། ། དེ་དག་ཀྱང་དང་པོ་ནི་མེའི་ལྷ་ལའོ། ། དེ་ནས་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སྟེ། གང་གིས་མེ་ལ་སོགས་པ་སྲུང་བའི་ལས་བྱེད་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་བྱང་ན་གནས་པའོ། ། དེ་གཉིས་ལ་ནི་གསུམ་གསུམ་མོ། ། དེ་ནས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལའོ། །

For polished rice: OṂ VAJRA VIJAYA SVĀHĀ. For rice: OṂ MAHĀVEGĀYA SVĀHĀ. For barley: OṂ VAJRA GHASMARĪYE SVĀHĀ. For wheat: OṂ MAHĀBALĀYA SVĀHĀ. For mung beans: OṂ VAJRA ĀYUṢE SVĀHĀ. For dūrvā grass: OṂ APRATIHATAVAJRĀYA SVĀHĀ. For kuśa grass: OṂ VAJRA YAJÑĀYA SVĀHĀ. For the udumbara tree: OṂ BODHIVṚKṢĀYA SVĀHĀ. For the Bodhi tree: OṂ VAJRA LADĀYA SVĀHĀ. For the plakṣa tree: OṂ VAJRA KUBERĀYA SVĀHĀ. For the mango tree: For white mustard seeds, one should recite the root mantra, the mantra for the three lower realms, and the mantras for sesame seeds; at the conclusion, one should offer and burn them while making supplications. For any substance that lacks its own specific mantra, one should burn it with the sesame seed mantra or the mantra of the presiding deity. The sequence of the substances is also according to the order in which they were previously mentioned. In that regard, the water for the feet is offered in front; the flowers are offered to the head; the food, clarified butter, yogurt, and so forth are offered into the slightly opened mouth—though for wrathful activities, they are offered into the wide-open mouth; the lamps and incense are offered in front; the perfume is offered to the heart; the fuel sticks are offered into the circle of light; and the rice and other items are offered into the hands. These are first offered to the fire deity, and then to the Vajra Wrathful One, who dwells to the north of the great maṇḍala and performs the activities of protection for the fire and so forth. To these two, three offerings are made each. Then, offerings are made to the Three Jewels.

དེ་ནས་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་རྗེ་བཙུན་ངན་སོང་སྦྱོང་བ་ལ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དོ། ། དེ་ནས་ནི་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། སྔགས་རྣམས་ནི་སྔར་བསྟན་པ་རྣམས་བསྐུལ་བ་སྨོས་པར་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་སྔགས་རྣམས་ནི་རང་རང་གི་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། འདིར་མེའི་ལྷས་བླངས་པ་ཐམས་ཅད་ཚིམ་པར་འགྱུར་ཏེ། མེ་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞལ་ནས། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁའི་སྒོའོ་ཞེས་གྲགས་ལ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ལས་ཀྱང་། སྦྱིན་སྲེག་དེ་ཉིད་ལ་གནས་པའི། ། མེ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཞལ་ཡིན་པས། ། སྣ་ཚོགས་ལས་ནི་གྲུབ་བྱེད་པའི། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་ནི་རབ་ཏུ་བཤད། ། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་ལྷ་རྣམས་ཚིམ། ། ཚིམ་པར་འགྱུར་ན་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། གསང་སྔགས་ལྷག་ཆད་གང་ཡིན་དང་། ། ཐམས་ཅད་སྦྱིན་སྲེག་དག་གིས་བསྐངས། ། དེ་ཕྱིར་སྐུ་གསུམ་མཁས་མཆོག་གིས། ། སྦྱིན་སྲེག་རབ་ཏུ་བསྔགས་པར་མཛད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། སྦྱིན་སྲེག་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་པུས་མོ་གཉིས་ཅུང་ཟད་བགྲད་པའི་བར་ལས་མ་འདས་པར་རྫས་བསྲེག་ཅིང་། དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་མེད་ན། དགང་བླུགས་ནི་ཁྱོར་བས་བྱས་ལ། རྫས་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཕོ་ཚུམས་ཀྱིས་དབུལ་ཞིང་། མཇུག་ཏུ་མེའི་ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆུས་ཞི་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཇུག་ཏུ་མེ་ལྷ་སླར་ལྷའི་དབྱིབས་ཐོབ་པ་ལ་མཆོད་པ་དང་། བསྲེག་བྱ་ཅུང་ཟད་ལྷག་པ་རྣམས་ཕུལ་ཏེ། མཉམ་མེད་མི་གཡོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའམ། ཡང་ན། མེ་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་བྲམ་ཟེ་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། འབར་བའི་འཕྲེང་འཁྲུག་དྲང་སྲོང་ཚོགས་ཀྱིས་བསྐོར། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་མངའ་ལས་ཀུན་སྦྱོང་བར་མཛད། །

Then, as before. Then, one hundred and eight [offerings] are made to the Venerable One, the Purifier of the Lower Realms. Then, as before. Regarding the mantras, one should mention the invocation of those previously taught. Some say that the mantras should be performed with their respective root mantras. Here, everything taken by the Fire God (Agni) will be satisfied; for it is renowned that fire is the mouth of all the gods and the gateway of the mouths of all elemental spirits (bhūta). Also, from the Māyājāla: "The fire that abides in that very fire offering is the mouth of the gods. Therefore, the fire offering that accomplishes various activities is thoroughly explained. Through the fire offering, the gods are satisfied. When they are satisfied, they bestow accomplishments. Whatever mantras are deficient or redundant, all are restored by means of the fire offering. For that reason, the supreme experts of the three bodies have highly praised the fire offering." Thus it is said. In all fire offerings, one should burn the substances without exceeding the distance of the two knees being slightly spread apart. If the large and small ladles (darvī and sruva) are not available, the large and small ladles should be made with the hollow of the hand. The remaining substances should be offered with the palms, and at the conclusion, the fire should be pacified with water corresponding to the activity of the fire. Then, at the end, when the Fire God has regained his divine form, one should make offerings and present a few remaining substances for burning. Then, recite "Peerless and Immovable" and so forth, or alternatively: "King of Fire Gods, Great Brahmin Vajra, surrounded by a host of sages with swirling garlands of flames, possessing various forms, you who purify all activities."

ཐུབ་མཆོག་མཐུ་ཆེན་དྲང་སྲོང་མཆོག་ཁྱོད་འདུད། ། གསུས་ཆེ་སྤྱན་གསུམ་ཚད་མེད་བཞི་ཡི་ཞལ། ། འོད་དམར་འབར་བའི་མེ་ཚོགས་དབུས་ན་བཞུགས། ། རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཆེ་བསྒྱིངས་བཀའ་ཐུབ་དྲག། ལུས་ཀྱི་རྒྱན་ཡང་དགའ་བྱེད་སྲད་བུ་ཐོགས། ། བུམ་པ་བགྲང་ཕྲེང་དམ་པ་སྦྱིན་པ་དང་། ། དབྱི་གུ་གསུམ་ཐོགས་མེ་ཡི་དངོས་གྲུབ་སྦྱིན། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བའི་ནང་ན་ལྷ་ཁྱོད་འཕགས། ། ཁྱོད་ནི་འཕགས་དང་འབྱུང་པོ་མང་ཚིམ་བྱེད། ། ཕྱི་རོལ་ལུས་ཀྱི་གཙུག་ལག་དོན་ལྡན་པ། ། དྲང་སྲོང་མཆོག་ཁྱེད་དེར་ནི་མངོན་སུམ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་རྣམས་ལའང་འབྲས་བུ་སྩོལ། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་སྦྱིན་ཁྱོད་འདིར་བདག་གིས་བསྟོད། ། ཅེས་བྱ་བས་བསྟོད་ལ། སྔ་མ་ལྟར་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཏེ། ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་པ་ནི་རང་གི་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་བསྡུའོ། ། དེ་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གཡས་སུ་དགོད་པར་བྱ་བ་རྣམས་ནི་གཡོན་དུ་ཡིན་ལ། གཡོན་དུ་དགོད་པར་བྱ་བ་རྣམས་ནི་གཡས་སུ་དགོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། དྲག་པོ་སྤྱད་པའི་ཡོན་ཆབ་དང་། མཆོད་པ་ལྔ་དང་། བསྲེག་བྱ་རྣམས་རྒྱུད་འདི་ལས་གྲགས་པ་སྔགས་སྔ་མ་རྣམས་ཉིད་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ལ་ཆེ་གེ་མོའི་པཱ་པ་གྲ་ཧ་ན་ཤ་ཡ་ཕཊ་ཅེས་བསྐུལ་བས་བསྲེགས་ཏེ། འདིར་ནི་དངོས་པོར་རླུང་གི་མེ་ལ་བསྲེག་བྱ་ཕུལ་ལ། དེའི་སྙིང་གར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཁམས་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དྲག་པོ་སྔོན་བཤད་པ་ལས། ཕྱག་བཞི་པ་གཡས་གཡོན་དང་པོ་ནི་ཧཱུཾ་གི་ཕྱག་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པ། ཐ་མ་གཉིས་ན་པདྨ་དམར་པོ་དང་། ཞགས་པ་དང་བཅས་པའི་སྡིགས་མཛུབ་ཅན། རོའི་སྡིག་པ་བརྫིས་པ།

I bow to you, the supreme Sage of great power, the best of ṛṣis. With a large belly, three eyes, and the faces of the four immeasurables, you dwell in the midst of a mass of blazing red fire. Your matted locks are bound in a great topknot, and your asceticism is fierce. Your bodily ornaments include a joy-inducing cord. Holding a vase, a rosary, and the supreme gift, and grasping a triple staff, you bestow the siddhi of fire. Among the world-protectors, you, O god, are exalted. You satisfy the noble ones and the many spirits. You are the supreme ṛṣi who embodies the meaningful outer sciences of the body; you are manifest therein. Therefore, grant the fruit to them as well. I praise you here, the bestower of all siddhis. Having praised him with these words, request him to depart as before, and dissolve him into one's own bodhicitta according to how he was generated. Immediately thereafter, those who were to be placed on the right are placed on the left, and those to be placed on the left are placed on the right. The water for the fierce rites, the five offerings, and the substances for the fire sacrifice are all offered into the fire of the wind element, using the previous mantras renowned in this tantra, with the exhortation: "O [Name], destroy their sins, phaṭ!" Here, one should offer the substances into the actual fire of the wind. At its heart is Vajrapāṇi, the Fierce Victor over the Three Realms, as previously described. He has four arms; the first right and left hands hold a vajra and a bell with the hūṃ-mudrā. The final two hands hold a red lotus and a lasso with the threatening gesture (tarjanī). He tramples upon a corpse and a scorpion.

ཁྲོ་བོའི་རྒྱན་མ་ལུས་པས་བརྒྱན་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ལས་བསྐྱེད་པ་སྔོན་བཞིན་དུ་དེ་དང་འདྲ་བ་སྤྱན་དྲང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་མཆོད་པ་དང་། སྦྱིན་སྲེག་དྲག་པོར་སྤྱད་པ་བྱ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་ཡུད་ཙམ་གྱིས་བསྐྱེད་པས་སོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འདིར་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པས་པདྨ་དཀར་ཞལ་མཆོད་ཅེས་གསུངས་པས། འདིར་ཡང་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་ཉིད་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ནས་མཐོ་རིས་ཐོབ་པར་ཤེས་ནས་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལྟར་ལས་རྣམ་པ་བཞིའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། རྒྱུད་ལས་རབ་ཏུ་གསལ་བར་མ་ཕྱེའོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་ལ་མི་མོས་པའམ། མི་ནུས་པ་དག་ལ་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། གཞན་ཡང་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་ནི། ། ལས་དང་ཚེ་དག་དགག་པ་སྟེ། ། དེ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ། ། གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྤངས། ། མིག་དང་རྣ་བ་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་རྣམས་ནི། ། ཡིད་ལས་སྐྱེས་པ་སེམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལ་གནས་ཏེ། ། ཀུན་དུ་རྟོག་པས་སྐྱེས་པ་འདི་དག་ཀྱང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་ཡུལ་དང་མིག་ལ་སོགས་པ་དང་། ། རླུང་གི་མེ་ཡང་འཕྲོ་བ་མེད་པ་ཡི། ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་དེ་བཀག་སྟེ། ། ཡིད་ཀྱིས་མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ནི་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་ཅེས། ། ངེས་པས་ཁྱོད་ལ་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་ན་མེད་པར་གྱུར་ཀྱང་རུང་། ། ཟློས་ཤིང་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། མིང་ཙམ་ལེགས་པར་བྲིས་ནས་ཀྱང་། ། མཆོད་རྟེན་ཕྲེང་བར་བྱ་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོ་མེད་པར་གྱུར་ཀྱང་། བཟླས་པ་དང་མཆོད་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་སྔོན་བཞིན་དུ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །

One should perform the invitation and so forth, as before, for a deity generated from the syllable HŪṂ and a five-pronged vajra, adorned with all the wrathful ornaments. Then, one should perform offerings and the fierce fire ritual (homa), having generated oneself in a similar manner in an instant. Some say that because it is stated here, "one should offer to the white lotus face with the drinking water and so forth," one should perform only the peaceful fire ritual here. Then, knowing that the higher realms will be attained, one should perform the fire rituals of the four activities as explained; however, these are not clearly distinguished in the tantra. For those who have no interest in or are unable to perform the external fire ritual, the internal fire ritual is also taught: Furthermore, the internal fire ritual Is the cessation of karma and lifespan; That should be understood by the mind. Having abandoned forms, sounds, and so forth, The eyes, ears, nose, tongue, and body Dwell within the mind-born king of the mind. These, which arise from conceptualization, Along with the bodhicitta, the objects, the eyes and so forth, And the fire of the winds—by means of non-emission, Wisdom stops them, and one performs the fire ritual with the mind. This is definitively taught to you As the "internal fire ritual." Alternatively, even if [the corpse] is absent, By way of recitation and meditation, Having properly written down even the name alone, One should perform the garland of stupas. This means that even if the corpse is not present, one should perform the recitation and the activities of the stupas as before.

ཡང་ན་གཟུགས་སུ་བྲིས་ནས་ཀྱང་། ། སྦྱིན་སྲེག་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རོ་མེད་པར་གྱུར་ཀྱང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། སྦྱིན་སྲེག་རྣམ་པ་དྲུག་ནི་བྱ་ཞིང་། དེ་ཡང་མིང་ཙམ་བྲི་བ་མ་ཡིན་གྱི། གཟུགས་བརྙན་བྲིས་ལ་བྱའོ། ། དེ་དག་འབྲས་བུ་ཆེན་པོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གདོན་མི་ཟ་བར་བདེ་འགྲོར་སྐྱེ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཆོ་ག་བཞི་ཆར་གྱི་ཡོན་ཏན་དུ་སྦྱར་རོ། ། ཐལ་བ་ཡུངས་ཀར་ཕྱེ་མ་སོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཟླས་པའི་རྫས་ཆུར་དོར་བའི་ཆོ་ག་སྟོན་ཏེ། རྒྱ་མཚོར་འབབ་པའི་ཆུ་ཀླུང་ནི། འཛམ་བུའི་གླིང་འདི་ན་ཆུ་ཀླུང་སྟོང་ཕྲག་ཕྱེད་དང་གསུམ་ཡོད་དེ་ཞེས་འཕགས་པ་སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས་གསུངས་ལ། དེ་དག་ནི་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་མ་དྲོས་པའི་སྨོན་ལམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕྱིར། ཀླུང་གང་དག་རྒྱ་མཚོར་མི་འབབ་ཅིང་། དུག་ཅན་དང་། ཆར་པའི་ཆུ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་། འགྲོ་བ་མང་པོའི་དོན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་བསྔགས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ནི་སྡིག་ཅན་ཡང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། དེའི་འབྲས་བུ་བསྟན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དགེ་བའི་རྩ་བ་མ་བསྐྱེད་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཅུང་ཟད་ཀྱང་དགེ་བའི་ལས་ལ་མོས་པ་མ་བྱས་པའོ། ། མེད་པར་ལྟ་བ་གང་ཡིན་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་འཕེན་པར་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ཏེ། ལས་མེད་ཐར་པ་མེད་ཀྱང་རུང་། ། གཞུང་ངན་རྒྱང་འཕེན་པ་ཡི་གཞུང་། ། ཞེས་ཇི་སྐད་བཤད་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ལམ་ལས་རྣམ་ལོག་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། །

Alternatively, "even if one has drawn an image and performs the fire offering and empowerment," means that even if the corpse is no longer present, one should perform the empowerment and the six types of fire offerings. Furthermore, this should not be done by merely writing the name, but by drawing an image. To show that these yield great results, it says, "one will undoubtedly be reborn in a happy realm," which should be applied as the quality of all four rituals. Regarding "the ashes, white mustard seeds, powder, and so forth," this teaches the ritual for casting the substances of recitation into the water. As for the rivers that flow to the ocean, the Arya-Gandavyūha Sūtra states that there are two thousand five hundred rivers in this world of Jambudvīpa. Because these are blessed by the aspirations of the Nāga King Anavatapta, they are superior to those rivers that do not flow to the ocean, as well as those that are poisonous or originate from rainwater; thus, they alone are praised for the benefit of many beings. The remainder is easy to understand. Regarding "even those who are sinful," this shows the result and is easy to understand. "Those who have not cultivated roots of virtue" means those who have not developed even the slightest inclination toward virtuous actions. "Those who hold nihilistic views" refers to the Lokāyatas (Materialists), as it is said: "Whether there is no karma or no liberation, the doctrine of the Lokāyatas is a base system." "Those who have turned away from the path to enlightenment" refers to those who, having generated the mind of enlightenment (bodhicitta), [have then abandoned it].

ཡང་དེར་སླར་ཡང་བཏང་བ་སྟེ། ། མི་གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་གཏང་ཡང་། ། དེ་དག་ཐར་བར་མཛད་པ་ནི། ། ལས་ཚུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཕྱིར། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཁོ་ནས་མཁྱེན། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། སེམས་བསྐྱེད་དེ་ནི་ཕས་ཕམ་པས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ལྕི། ། ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། བསྟན་ལ་ཞེ་སྡང་གནོད་བྱེད་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྟེགས་འཇིག་པ་སྟེ། གླེགས་བམ་ཆུད་གསོན་པ་དང་། ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་ཅིང་འགལ་བ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བར་ཆད་བྱེད་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། མི་གང་ཆོས་ཀྱི་སྟེགས་འཇིག་ཅིང་། ། ཡང་དག་མ་ཡིན་ལམ་སྨྲ་བ། ། མི་དེ་དག་ནི་སྤུ་གྲིའི་སོ། ། གཏམས་པའི་ལམ་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན། ། ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། སྡིག་པའི་རང་བཞིན་མ་མཐོང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། མི་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་དང་། མཚམས་མེད་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་འཇིགས་པར་མི་ལྟ་བའི་རྗེས་སུ་དཔྱད་པའོ། ། ཕ་དང་མ་ལ་སྙིང་རིང་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕ་མ་ལ་སེམས་བྱམས་པས་བརླན་པར་མ་གྱུར་ཅིང་། བརླང་བའི་སེམས་ཡོད་པ་སྟེ། འདི་དག་ནི་ཕན་འདོགས་པས་ཞིང་དམ་པ་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་སྟེ། ཁྱེའུ་བུ་མོ་མཛའ་བོའི་གཏམ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་འཕགས་པ་བད་སའི་རྒྱལ་པོ་འཆར་བྱེད་ཀྱིས་ཞུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། གང་དག་ཕ་མ་རྒས་པ་གསོ་བར་བྱེད་པ་ནི། ། དེ་དག་རྟག་ཏུ་བདེ་ཞིང་ཡིད་ཀྱང་བདེ་འགྱུར་ལ། ། འདི་ལ་ལྷ་དང་བཅས་པ་དང་ནི་དབང་པོ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཚངས་པར་བཅས་པའི་རིགས་སུ་འགྱུར། །

Furthermore, it is said: "Even if they have abandoned the mind of awakening, those who are sent back there are liberated; because the way of karma is inconceivable, only the Omniscient One knows it." And as it is said: "That generation of the mind is far more grave than even a defeat (pārājika)." Regarding the phrase "those who harbor hatred toward the Teaching and cause harm": this refers to destroying the foundation of the sublime Dharma, such as wasting away the volumes of scripture, harming and contradicting those who preach the Dharma, and creating obstacles to the Dharma. As it is said: "Those people who destroy the foundation of the Dharma and preach a path that is not authentic, they are traveling upon a path strewn with the edges of razors." Regarding the phrase "not seeing the nature of sin": this refers to a lack of discernment that does not view with fear the ten paths of non-virtuous action, the five crimes of immediate retribution, and so forth. Regarding the phrase "being distant in heart toward father and mother": this refers to not having a mind moistened by love for one's parents, but rather possessing a harsh disposition. These are actions that produce results to be experienced in this very life because the parents are seen as a supreme field of benefit. This should be understood from the story of the boy and girl Maitrakanyaka. Furthermore, from the Mahāyāna sūtra known as the Ārya-Udayanavatsarājaparipṛcchā: "Those who care for their aged parents will always be happy and their minds will be at ease; they will become part of the lineage of the gods, Indra, and likewise Brahmā."

གང་དག་ཕ་མ་རྒས་པ་གསོ་བར་བྱེད་པ་ནི། ། དེ་དག་སོང་ནས་ཕྱིར་འོང་བ་ཡང་འགྲུབ་འགྱུར་ཞིང་། ། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ནས་ཀྱང་བདེ་ཞིང་ལེགས་འོངས་ཏེ། ། དེ་ལྟར་བྱེད་པ་དག་ནི་རབ་མཆོག་རྙེད་པ་ཡིན། ། གང་དག་ཕ་མ་རྒན་རྒོན་གསོ་བར་བྱེད་པ་ནི། ། ཚོང་པ་དེ་དག་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་གཙོར་འགྱུར་ཞིང་། ། དེ་བཞིན་ཞིང་ལས་འབྲས་མཆོག་རྣམས་འབྱུང་སྟེ། ། བསོད་ནམས་བགྲང་དོན་བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ། ། གང་དག་ཕ་མ་རྒས་པ་གསོ་བར་བྱེད་པ་ནི། ། དེ་དག་ཁུར་རྣམས་ཁྱེར་བར་བྱེད་པའི་རྔ་མོ་རྣམས་དང་ཡང་། ། ཡང་ན་གླང་དང་བོང་བུ་དག་ཏུའང་མི་འགྱུར་ཏེ། ། མི་རྣམས་དེ་དག་སྤུ་གྲིས་སོ་ལ་བརྫི་མི་འགྱུར། ། གང་དག་ཕ་མ་རྒས་པ་གསོ་བར་བྱེད་པ་ནི། ། དེ་དག་ཆུ་བོ་རབ་མེད་དང་ནི་མེ་མུར་དང་། ། སྤུ་གྲིའི་སོ་དང་ལྡན་པ་ལས་ཀྱང་མི་རྒལ་ཏེ། ། དེ་དག་ཟངས་ཁུ་བསྐོལ་བ་འཐུང་བར་ཡང་མི་འགྱུར། ། གང་དག་ཕ་མ་རྒས་པ་གསོ་བར་བྱེད་པ་ནི། ། དེ་དག་ནོར་དང་འབྲུ་ནི་མི་ཉུང་བ་དག་དང་། ། ཆུང་མ་བུ་དང་བུ་མོ་དམ་པ་དག་དང་ཡང་། ། བཻ་ཌཱུརྱ་དང་རིན་ཆེན་ས་ལེ་སྦྲམ་ཡང་རྙེད། ། གང་དག་ཕ་མ་རྒས་པ་གསོ་བར་བྱེད་པ་ནི། ། དེ་དག་རབ་འཕྲུལ་ལྷ་ཡི་ཕོ་བྲང་དག་དང་ནི། ། རྩུབ་འགྱུར་དང་ནི་འདྲས་པའི་ཚལ་ཡང་མཐོང་འགྱུར་ཏེ། ། ལྷ་རྣམས་དུ་མས་རྟག་ཏུ་མདུན་དུ་བདར་བར་འགྱུར། ། མི་ཡི་གཙོ་བོར་གྱུར་ཅིང་ལྷ་ཡི་ལྷར་གྱུར་པ། ། ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་འདི་འདྲའི་གསུང་ནི་ཐོས་འགྱུར་ན། ། རྒས་ཤིང་དབང་པོ་ཤིན་ཏུ་ཉམ་ཆུང་འགྱུར་བ་ཡི། ། ཕ་མ་སྦྱིན་གནས་དམ་པ་སུ་ཞིག་གསོ་མི་བྱེད། ། ཅེས་གསུངས་པས།

Those who care for their aged parents will succeed in their travels and return again; they will return safely and well even from the great ocean. Those who act in this way have attained the most supreme of gains. Those who care for their aged parents will become the foremost of all virtues, like merchants; likewise, the finest fruits of their agricultural labors will arise, and the measure of their merit is beyond description. Those who care for their aged parents will not become camels carrying heavy burdens, nor will they become oxen or donkeys; those people will not have their teeth crushed by razors. Those who care for their aged parents will not have to cross the river of No-Refuge, the Pit of Embers, or the Razor-Edged Forest; they will not have to drink molten copper. Those who care for their aged parents will find no small amount of wealth and grain, as well as excellent wives, sons, and daughters, and they will also find lapis lazuli and precious gold. Those who care for their aged parents will behold the celestial palaces of the gods, such as the Grove of Manifestation and the Grove of Roughness, and will always be attended by many deities. If one hears such words from the Great Sage, who is the chief of men and the god of gods, then who would not care for their parents—who are the supreme objects of offerings—when they have grown old and their faculties have become extremely frail? Thus he spoke.

འདི་དག་ནི་འབྲས་བུ་འདི་ལྟ་བུ་འབྱིན་པ་ལ་སྙིང་རིང་བར་གྱུར་ན་རབ་ཏུ་འཇིགས་སུ་རུང་བས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་བརྟེན་པ་དང་། ། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་བསད་པ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཚམས་མེད་པ་དང་ཉེ་བར་མཆོད་རྟེན་འཇིག་པ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་སུན་པར་བྱེད་པ་དང་། དགེ་འདུན་འདུ་བའི་སྒོ་འཕྲོག་པར་བྱེད་པ་རྣམས་མཚོན་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དག་ཐབས་འདི་རྣམས་མེད་ན་མི་ཐར་རོ་ཞེས་སྟོན་པར་བཞེད་ནས། ཅི་སྟེ་ལྷ་རྣམས་མེད་འགྱུར་ཏམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ལྷ་རྣམས་འཇིག་རྟེན་པ་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་ཡོངས་སུ་འདྲེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་དགེ་འདུན་ཆོས་དེ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱབས་དམ་པའོ། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་ལ་སོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི། གཏོར་མ་དང་སྦྱིན་སྲེག་དང་། དབང་དང་དམ་ཚིག་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་རྣམས་མེད་ན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་གྱིས་བསྡུས་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། སྤྲོས་པ་མེད་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལས། ཐབས་ནི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་དངོས་པོ་མེད། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་དག་ལ་ཚིག་རྐང་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ནི། རྟེན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྡིག་པ་འབྱང་བར་བསྟན་ཏོ། ། ཚིག་རྐང་ཐ་མ་གཉིས་ཀྱིས་ནི། གཉེན་པོ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པས་སྡིག་པ་འབྱང་བར་བསྟན་ཏོ། ། རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་དང་། སྡོམ་པའི་སྟོབས་དག་ཀྱང་འདིར་སོགས། ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་བསྡུས་པའམ།

If one becomes indifferent toward the production of such results as these, it is utterly terrifying. Regarding the phrase, "Those who rely on bodhicitta and those who kill those free from passion," this indicates those who commit the near-immediate transgressions, such as destroying a stūpa, disparaging an arhat, or plundering the means of assembly for the Saṅgha. Intending to show that such individuals cannot be liberated without these methods, it is said: "If the gods were to cease to exist," and so forth. The "gods" are the worldly deities such as Indra and others, who also act as guides. "The Buddha, the Saṅgha, and likewise the Dharma" refers to the supreme refuge. The mention of "the collection of mantras, mudrās, and so forth" includes offering cakes, fire rituals, empowerments, samayas, meditative absorptions, and the like. "If insight and methods are absent" refers to the bodhicitta comprised of emptiness with the essence of compassion, which is both with and without conceptual elaboration, as it is said in the Glorious Guhyasamāja: "Method is the characteristic of entities; what is called insight is the absence of entities." Among these, the first two lines demonstrate the purification of negativity through the power of the support. The final two lines demonstrate the purification of negativity through the application of the antidote. The application of the power of repudiation and the power of restraint are also included here by the word "and so forth."

ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའོ། ། ཡང་ན་འདིར་གསང་སྔགས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཆེ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་ཐབས་མཁས་པའི་ཆེ་བའི་སྟོབས་ཉིད་ཀྱིས་ཐར་པ་ཐོབ་པར་སྟོན་པས་ན་ཡན་ལག་གཉིས་སྨོས་ཏེ། ལྷའི་བུ་ནོར་བུ་དྲི་མ་མེད་པ་ཉིད་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལྟར་དགེ་སློང་དག་ལས་བྱས་པ་ནི་ཆུད་མི་ཟ་ལ། མ་བྱས་པ་ནི་ཕྲད་པ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་། འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་རང་གི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་བགོ་སྐལ་ལ་སྤྱོད་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ཇི་ལྟར་དྲང་ཞེ་ན། འདི་ལ་གནོད་པ་མེད་དེ། ཇི་ལྟར་པདྨ་ཁ་བྱེ་བ་ནི། ཉི་མའི་འོད་ཀྱིས་ཕྱེ་བ་ན་རང་བྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་ལྟར་ཁ་ཅིག་གཞན་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བ་ཡང་ཡོད་ལ། གལ་ཏེ་རང་གིས་བྱས་པ་ཁོ་ན་ལ་རག་ལས་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཕན་པ་མཛད་པར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀུན་ཐ་དད་རྗེས་སུ་འཇུག། ཆོས་ཀུན་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་འཇུག། ཆོས་ཀུན་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་སྟེ། ། མཐའ་བྲལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའོ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ལྕགས་གཡོ་བ་རང་གི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱིས། ཁབ་ལེན་གྱིས་བྱེད་པ་དང་། ཤིང་ཚིག་པ་མེ་ཡིས་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ། ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་མཐུ་དང་། རང་བཞིན་རང་དང་པོ་ནས་གྲུབ་པ་མེད། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་རྣམས་ནི་འདི་ལྟར་ངེས་ལ། དེ་ལ་ཡང་དཔྱད་ན་སྙིང་པོའི་བག་ཕྲ་རབ་ཙམ་ཡང་མེད་པས། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་གཉི་གར། ཇི་ལྟར་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་དཔྱད་དུ་མེད་ན།

It is subsumed by both method and insight. Alternatively, in this context, in order to demonstrate the greatness of the Secret Mantra, the two branches are mentioned to show that liberation is attained through the very power of the Vajra Master’s skill in means, just as in the case of the divine son Vimalaratna. If one asks: "How should one interpret the statements, 'Monks, what has been done does not perish, and what has not been done is not encountered,' and 'Beings experience the portion of the results of their own karma'?" There is no contradiction here. Just as a lotus that opens is not opened by itself but is opened by the light of the sun, there are some who come to experience happiness or suffering through the conditions of others. If everything depended solely on what one has done oneself, how could even a Buddha provide benefit? Therefore, it is said: "All phenomena follow after distinctions; All phenomena follow after one another; All phenomena are mutually following; They follow after the freedom from extremes." Just as the movement of iron is not its own doing but is caused by a magnet, and the burning of wood is caused by fire—such is the nature of phenomena (dharmatā). Furthermore, this so-called "nature of phenomena" is not a power or an intrinsic nature established from the very beginning. It is not produced by other causes and conditions; rather, things are certain in this way. Yet, when analyzed, not even a subtle atom of an essence exists. Thus, in both the conventional and the ultimate, if the nature of phenomena is analyzed, it is beyond analysis.

བྱིས་པ་རྣམས་ལོག་པར་དཔྱོད་པ་ཙམ་སེལ་བ་དཔྱོད་པ་མཁས་པ་དག་བྱེད་པར་ཟད་དོ། ། འོན་ཀྱང་བྱིས་པ་དག་རང་གིས་རི་མོ་བྲིས་པས་རང་སྐྲག་པ་ལྟར་རང་གིས་བྱས་པ་ལ་རང་སྤྱོད་པར་འདོད་པས་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་ཕལ་ཆེ་བས། ལས་བདག་གིས་བྱ་བ་གཙོར་གསུངས་སོ། ། རིགས་པར་ན་རྐྱེན་ཉིད་མཐུ་ཅན་ཡིན་གྱི། ལས་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ན་བརྟེན་པར་གནས་པའི་ལས་འགའ་ཡང་མེད་དེ་མུན་པ་ལ་སྣང་བ་དང་། མར་མེ་ལ་ཆུའི་ཐིགས་པ་བཞིན་ནོ། ། ཐུབ་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཐོབ་པ་ལ་བྱིན་གྱི་རླབས་འཇུག་ཅིང་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁབ་ལེན་གྱི་མཐུའི་ཆོས་ཉིད་ལྕགས་ཀྱིས་ཐོབ་ཀྱི་ནོར་བུ་དང་། ཟངས་ལ་སོགས་པས་མི་ཐོབ་པ་བཞིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སྣོད་དུ་འགྱུར་བ་ཁ་ཅིག་ལ་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་གཞན་ལ་འབྱོར་པ་འདི་ནི་ཆོས་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་པས་གཞན་དུ་དྲང་བར་མི་བྱའོ། ། དེ་ནས་བརྒྱ་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། བདེར་གཤེགས་འདྲ་བར་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སའི་རིམ་པར་གནས་པས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་འདྲ་བ་སྟེ། ངེས་པར་དྲོད་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པར་སྟོན་པ་མཐོང་བ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅི་སྐལ་བ་དུ་མ་ལ་སོགས་པས་སམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ལྷ་དང་མིའི་ཚེ་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་མ་ཟད་པར་ཞེས་བྱ་བའམ་ངན་འགྲོ་དང་དེ་དང་འདྲ་བའི་ཚེ་མང་ཞིག་མྱོང་བར་བྱས་པ་ལས་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་གྲོལ་བ་སྟེ། གསང་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་མཐོང་བའི་ཆོས་ཁོ་ན་ལ་འབྲས་བུ་འབྱིན་པར་འདོད་ཀྱི།

The analysis of the wise serves only to dispel the erroneous investigations of the foolish. Nevertheless, just as a child is frightened by a drawing he himself has made, the foolish desire to experience what they themselves have created; since this is mostly how things are established, it is primarily taught that "karma is one's own to do." In reality, it is the conditions themselves that possess power, not the karma, for there is no karma whatsoever that exists as a stable, independent entity—just as light does not exist in darkness, or a drop of water in a lamp. Even the Lords of Sages apply their blessings only when the nature of phenomena (dharmatā) is attained, and not otherwise; just as the power of a magnet attracts iron through its inherent nature, but not jewels, copper, or the like. Therefore, for those who have become suitable vessels through the nature of phenomena, the fact that what was done by one person is experienced by another is solely the nature of phenomena and should not be interpreted otherwise. The passage beginning with "Then Śakra" is easy to understand. Regarding the phrase "born similar to the Sugatas": because they abide in the stages of the bodhisattva grounds, they are similar in that they are irreversible from great enlightenment; this is because one can infer it from seeing the teaching that they have definitely attained the levels of "heat" and so forth. If one asks, "Is it through many lifetimes and so forth?" the answer is no; it is said, "in this very life." This means that liberation occurs in this very life, without exhausting even a single lifetime as a god or human, and without having to experience many lifetimes in the lower realms or similar states. This is because the result of the Secret Mantras is held to be produced in the very life in which it is seen.

ལན་གྲངས་གཞན་ལ་སོགས་པ་ནི་རབ་ཏུ་དམན་པའི་སྒྲུབ་པ་པོར་ཟད་དོ། ། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ཀུན་ནས་སྒོར་འཇུག་པའི་འོད་ཟེར་གཙུག་ཏོར་དྲི་མ་མེད་པར་སྣང་བ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་དམ་ཚིག་ལ་རྣམ་པར་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་མདོ་ལས། ཀྱེ་མ་སངས་རྒྱས། ཀྱེ་མ་ཆོས། ཀྱེ་མ་དགེ་འདུན། ཀྱེ་མ་རིགས་སྔགས། འབྲས་བུ་འཕྲལ་དུ་སྟོན་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ། ཐུགས་རྗེ་མཆོག་ཏུ་ཆེ་བ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལྟ་བུ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་གསུངས་ལ། འདི་ཉིད་ལས་ཀྱང་འོག་ཉིད་ནས། ། གསང་སྔགས་ལྟ་བུའི་འདྲེན་པ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་དབང་པོར་བཅས་པ་ཡིས། ། གྲགས་ཆེན་ལྷ་རྣམས་གང་བྱེད་ཅིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བརྒྱ་བྱིན་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་བཅས་པས། ལྷའི་བུ་དེ་ཐར་བར་ཤེས་ནས། སངས་རྒྱས་ལ་མཆོད་པ་བྱ་བའི་ཕྱིར་འོངས་པར་བསྟན་པའོ། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། ནོར་བུ་དྲི་མ་མེད་པ་མཆོད་པ་སྟེ། གོ་སླ་བས་རྣམ་པར་མ་ཕྱེའོ། ། གང་དག་བསྡུས་པའི་དོན་དང་མི་འདྲ་བར་བཤད་པའམ་འཆད་པར་བྱེད་པ་ནི་གང་ཡང་རུང་བའི་ཉེ་བར་བསྟན་པར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག། རྩ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྙིང་པོ་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དེ་ལྟར་རྩ་བའི་རྒྱུད་བསྟན་ནས། ད་ནི་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྒྱུད་ཕྱི་མ་སྟོན་ཏེ། འདིར་འཆད་པ་པོ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ལ། སྟོན་པ་དང་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་པོ་ནི་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྒྱུད་ཕྱི་མ་དང་དེའི་ཕྱི་མའི་བདག་པོ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་།

Those who practice in other lifetimes and so forth are merely practitioners of the most inferior kind. As it is said in the Ārya-sarvato-mukha-praveśa-raśmi-vimaloṣṇīṣa-prabhāsa-sarvatathāgata-hṛdaya-samaya-vilokana-nāma-sūtra: "Alas, Buddha! Alas, Dharma! Alas, Saṅgha! Alas, Secret Mantra! O Blessed One, Tathāgata Śākyamuni, who manifests the fruit immediately, you who possess supreme compassion and are like a wish-fulfilling jewel—to you I pay homage." Furthermore, from this very text, it is said later: "There is no guide like the Secret Mantra." Then, regarding the line: "Then, together with Indra, the renowned gods perform [this]," it is taught that Śakra, possessing the five superknowledges, having recognized that the son of the gods would be liberated, came to make offerings to the Buddha. As for the phrase "in this very life" and so forth, it refers to the offering of the stainless jewel; since it is easy to understand, it is not analyzed in detail. Know that any explanation or teaching that does not accord with the summarized meaning is merely a partial indication. This concludes the extensive explanation of the essence of the Root Tantra. Having thus taught the Root Tantra, the Subsequent Tantra is now presented with the words "Then the Blessed One..." and so forth. Here, the expounder is Vajrapāṇi, while the Teacher and the Lord of the Tantra remain as before. Some say that the Lord of the Subsequent Tantra and its subsequent [tantra] is Vajrapāṇi.

དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ཉེ་བ་ན། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་པོ་ལ་བསྟོད་པའོ་ཞེས་ཀྱང་ཟེར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་རྣམས་ནི་གསལ་བར་ཟད་དོ། ། དེ་ལ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྩ་བའི་རྒྱུད་བཤད་མ་ཐག་ཏུའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདུད་རྩི་ཐོབ་ཕྱིར་ལམ་ནི་འདི་མ་ཡིན། ། ལམ་ངན་འོངས་ལ་ལམ་ལ་མནོས་ཤིག་ཅེས། ། ལྟ་ངན་སེམས་ཅན་མཐོང་ནས་གོ་འབྱེད་དེ། ། རྒྱུ་དེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། དེ་དག་ཉིད་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པས་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཆེ་བས་ན། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། འདིའི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མངའ་བས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ལྟོས་པའི་བརྟག་པའི་ཕྱི་མ་འདི་བསྟན་ཏེ་བཤད་པའོ། ། དེ་ཡང་རང་གི་མཐུས་མ་ཡིན་པས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མཐུ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་ཚུལ་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི། གང་ཅི་སྨྲ་ཅི་སེམས་རྗེས་སུ་ཅི་འདྲ་ཡང་། དེ་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཐུའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་འདིར་བརྟག་པ་ཕྱི་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོར་བསྡུས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་གཉི་གའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དབྱིབས་དང་། ཁ་དོག་དང་། གནས་ངེས་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་དང་། དངོས་གྲུབ་དང་། སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་བདག་གིས་དུས་གཅིག་ཏུ་བཤད་ཟིན་ལ།

For that very reason, it is also said that when the tantra is nearing completion, this is a praise to Vajrapāṇi, the lord of the tantra. The lords of the maṇḍalas are already clear. In that regard, "Then" means immediately after the root tantra was explained. "The Blessed One" is as explained previously. Regarding "Bodhisattva," it is said: "Because they see sentient beings with wrong views who have come upon a bad path and think, 'This is not the path for attaining the nectar; take to the path!' they provide an opening [for them]. For that reason, they are explained as 'Bodhisattvas'." It is in this manner. Because they are greater than the Śrāvakas and others in terms of their objects of observation and so forth, they are called "Great Beings" (Mahāsattva). Because he possesses the Vajra in his hand, he is Vajrapāṇi. He taught and explained this subsequent section of the analysis in relation to the root tantra. Furthermore, since this was not by his own power, the phrase "by the power of the Blessed One" is used, meaning by his blessing. Thus, it is said in a sūtra that teaches a single principle: "Blessed One, whatever the Bodhisattvas speak, whatever they think, and in whatever manner they act—all of that is the power of the Tathāgata." Here, the "subsequent section of the analysis" refers to the ritual manual that summarizes and completes [the work]. I have already explained at one time the shapes, colors, fixed locations, empowerments, maṇḍalas, siddhis, fire offerings, and so forth of the deities of both [the root and subsequent sections].

གཞུང་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡང་བདག་གིས་བསྡུ་བའི་དོན་གྱི་སྐབས་ཉིད་དུ་དཔྱད་ཟིན་ཏེ། ད་ནི་ཚིག་གི་དོན་ཙམ་ལས་མ་ལུས་ལ། ཚིག་གི་དོན་ཡང་གོ་སླ་བས་མི་བརྗོད་དེ། དེ་བས་མན་ངག་གི་གནས་འགའ་ཞིག་ལས་བརྗོད་དུ་མེད་དོ། ། དེ་ཕྱིར་བློའི་ནོར་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་སྔར་བསྟན་པའི་དོན་ཉིད་དྲངས་ཏེ་ཆོ་ག་ཞིབ་མོ་ཕྱི་མ་གཉིས་སུ་སྦྱར་ལ། བློ་དང་མི་ལྡན་པ་དག་ལ་ནི་ཇི་ཙམ་དུ་ངག་ལ་སོགས་པ་སྦྱར་ཀྱང་དེ་དག་གི་བློའི་པདྨ་རྒྱས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པ་ནཱ་གཱ་རྫུ་ནའི་ཞལ་སྔ་ནས། ། གང་ལ་རང་གི་ཤེས་རབ་མེད། ། དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ཅི་བྱ། ། མིག་གཉིས་མེད་པར་གྱུར་པ་ལས། ། མེ་ལོང་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ། ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔགས་དང་པོ་དགུ་ནི་རྗེ་བཙུན་ཤཱཀྱ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དགུའི་རིམ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་གསུམ་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་གསུམ་གྱི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་གསུམ་ནི་རོའི་ངན་འགྲོ་དགག་པ་དང་། སློབ་མ་སྡིག་པ་ཅན་མ་ཕེབས་པའི་སྡིག་པ་གཞིག་པའོ། ། དེ་ནས་ནི་མཆོད་པ་དང་སྒོ་སྐྱོང་གི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། མཆོད་པ་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ཡང་གོ་སླའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཅུག་སྟེ། དབང་བསྐུར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལ་ལྟོས་པར་བསྟན་ཏོ། ། ངན་སོང་ཐམས་ཅད་རྣམ་གྲོལ་ཏེ། བདེ་འགྲོ་མཐོ་རིས་འཇིག་རྟེན་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླ་སྟེ། སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། གོང་ནས་གོང་དུ་ས་རྣམས་སུ་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

The detailed analysis of the text has already been examined in the section on the summarized meaning; now, nothing remains but the literal meaning of the words. Since the literal meaning is easy to understand, I shall not elaborate on it, as there are certain points of pith instruction that cannot be expressed. Therefore, those possessing the wealth of intelligence should draw upon the meanings previously taught and apply them to the two subsequent detailed rituals. For those lacking intelligence, however, no matter how much verbal instruction is given, the lotus of their intellect will not blossom. As the noble Nāgārjuna said: "For one who lacks their own insight, what use is a treatise? For one who has no eyes, what need is there for a mirror?" Regarding the mantra oṃ sarvapāpaṃ dahana hūṃ phaṭ and so forth: the first nine mantras correspond respectively to the nine venerable ones, such as Śākyaketu and the others. The next three are the mantras of the Body and so forth. The following three are for blocking the lower realms of the deceased and for destroying the sins of sinful disciples who have not entered. Then follow the mantras for the offerings and the gatekeepers. From the words "Then the maṇḍala is explained" up to "having made the offerings," the meaning is also easy to understand. Likewise, the phrase "having caused [them] to enter and conferred the empowerment" indicates a reference to the Root Tantra. The passage "Liberated from all lower realms, in the higher realms of the celestial worlds" is easy to understand; it should be connected with the phrase "will be born." The phrase "will also be born in the higher and higher stages" means:

དངོས་གྲུབ་ཕྲ་མོ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཐོབ་ཅིང་། དེ་ནས་ནི་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནས་བཅུ་གཅིག་པའི་བར་དུ་རིམ་གྱིས་འཐོབ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། གཅིག་པུ་དཔའ་བོ་གྲུབ་པ་ལས། ། གང་ཚེ་དངོས་གྲུབ་ཕྲ་གྲུབ་པས། ། སྔགས་པའི་ལུས་ནི་དག་པ་ནི། ། སྣོད་དུ་འགྱུར་བའི་ལུས་ལ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་སྐྱེ། ། འདི་ཡིས་ས་ལ་སོགས་འཐོབ་པ། ། རིམ་པ་འདི་ཡིས་སྐྱེད་བྱེད་དེ། ། སྔགས་པས་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལྟར། ། རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་དོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། བརྟག་པ་གཞན་གྱི་ཚོགས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་འདིར་མ་གསུངས་པ། བྱ་བ་དང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་གཞན་དུ་གསུངས་པའི་ལས་རབ་འབྱམས་དེ་དག་ཀྱང་རང་གི་ལྷའི་སྦྱོར་བས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ཞིག་དུ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས། ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་རྣམ་མེད་པ། ། དེར་ནི་སྤྱི་རྒྱུད་ལས་གྲགས་པའི། ། ཆོ་ག་མཁས་པས་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། ལྷ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདུལ་བྱ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་རྣམས་ལ་གདམས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཉམ་པར་བཞག་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདིར་ཕྱག་རྒྱ་དང་པོ་གསུམ་ནི། སྔར་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་གསུངས་པ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་ནི་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའིའོ། ། དེ་ནས་ནི་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མའི་སྟེ་འཇུག་པའིའོ། ། དེ་ནས་ནི་ཤཱཀྱའི་ཏོག་གིའོ། ། དེ་ནས་ནི་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་དང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའིའོ། ། དེ་ནས་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་པོའིའོ། །

By relying on minor accomplishments (siddhi), one attains the great accomplishment, and thereafter gradually attains the stages from the first, the Joyous (pramuditā), up to the eleventh. As it is said in the Siddhaikavīra: "When the minor accomplishments are achieved, the body of the mantra practitioner becomes pure; in that body which has become a fit vessel, the great accomplishment is fully born. Through this, the stages and so forth are attained; by this sequence, they are produced. Like a wish-fulfilling jewel, the mantra practitioner constantly acts for the benefit of sentient beings." The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "all the collections of other examinations should also be accomplished": this refers to the vast array of activities (karmaprasara) taught in other Action and Yoga Tantras that are not explicitly mentioned in this tantra. These are also accomplished through the application of one's own deity. As it is said: "Wherever the ritual procedures for activities are not specified, the wise should understand the procedures as those renowned in the General Tantras (sāmānyatantra)." The passage beginning with "the deity and..." is easy to understand. "Blessed" (adhiṣṭhita) refers to the instruction for those disciples who are to arise in the future. Regarding "by being in meditative equipoise" (samāhita) and so forth: here, the first three mudrās are to be associated with the mantras of the Body and so forth previously mentioned. Then follows that of the Lord of the Root Maṇḍala. Then that of Vajrasattvī, the mudrā of entry. Then that of Śākyaketu. Then that of Śākyamuni and Vajrapāṇi. Then that of the Lord of the Tantra.

དེ་ནས་ནི་རིན་ཆེན་དཔལ་གྱིའོ། ། དེ་ནས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པར་བཞུགས་པའི་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་སྟེ། འདི་ཉིད་ངན་འགྲོ་དགག་པའི་སྡིག་པ་གཞོམ་པ་ལ་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་ནི་བསྲུང་མ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྟེ། ཁ་ཅིག་ནི་འདི་ཉིད་མེ་ཏོག་རྒྱས་པའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ནས་བཞི་ནི་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཡོ་བྱད་དོ། ། དེ་ནས་དགུ་ནི་གོ་བར་ཟད་དོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་རྒྱས་པའི་སྟེ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་དེ་ཉིད་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་གཟུགས་སུ་བྲིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགའ་ཞིག་དེ་ལ་མོས་པ་ལ་དགོངས་ཏེ། དེ་བས་ན་བདག་ཉིད་གང་ལ་དད་ཅིང་མེ་ཏོག་ལྷུང་བ་དེ་ཉིད་བྲི་བའོ། ། དབུས་ཀྱི་བདག་པོ་ལ་མེ་ཏོག་ལྷུང་བའམ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མོས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་བྲིས་ལ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་བར་སླའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དང་པོའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དེ་ནས་བརྒྱ་བྱིན་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚེ་དཔག་དུ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཀོ་ཊ་ཀྵ། ཀོ་ཏ་པ། ཀོ་ཏྟ། ཀོ་ཏཤྩ། ཀོ་ཊ་ཀ་ར། ཀོ་ལ་ཀྵ། ཀོ་ལ་པ། ཀོ་ལ། ཀོ་ལ་བཤྩ། ཀོ་ལ་སྭཱ་ཧཱ། ཨི་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཚིག་འདི་དག་གི་དོན་ཅི་ཞེ་ན། ངག་འདི་ནི་གནོད་སྦྱིན་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་པས། མི་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་རིག་པ་དཀའ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་རྒྱལ་བ་སྐྱེད་མ་ལས། ཀྱེ་མ་གནོད་སྦྱིན་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་པ་དང་། སྐད་དང་སྒྲ་ནི་ཤེས་པར་རུང་གི།

Then follows that of Ratnaśrī. Then follows that of Śākyamuni, who resides in the second maṇḍala; this is applied to the destruction of the sins that obstruct the lower realms. Then follows that of the protectors and so forth, which pertains to all activities; some say this is the [mantra] of Kusumābhivardhana. Then the four are the requisites of the root maṇḍala. Then the nine are easily understood. Then follows that of Kusumābhivardhana; some say that is the [mantra] of Śākyamuni. The remaining [mantras] are easy to understand. Regarding the statement, "one should draw [the deity] in the form of the Victor over the Three Worlds," this is intended for those who have devotion to that [deity]; therefore, one should draw whichever [deity] one has faith in and upon which the flower falls. Whether the flower falls on the central lord or, by the power of devotion to the maṇḍala, one draws it in the manner of the maṇḍala, so it is said. The rest is easy to understand. This is the commentary on the first maṇḍala. Now, the passage beginning with "Then Śakra and..." teaches the maṇḍala of Amitāyus. The words "Then" and so forth are easy to understand. Koṭakṣa, koṭapa, koṭṭa, koṭaśca, koṭakara, kolakṣa, kolapa, kola, kolavaśca, kolasvāhā. Regarding the word "iti," if one asks what the meaning of these words is: since these words belong to the yakṣas, they are difficult for humans to understand. As it is said in the Jinajananyā: "Alas, the speech, language, and sounds uttered by the yakṣas are difficult to comprehend."

འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་འདི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོན་པ་ནི་ཤེས་པར་མི་རུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ལྷ་དེ་དག་རང་སྐད་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་བཞག་སྟེ། གནོད་སྦྱིན་གྱི་ངག་གིས་སྟོད་པར་བྱེད་ཅེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ནི་ལྕང་ལོ་ཅན་དུ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ནང་དུ་འཁྲུངས་པས་དེ་དག་གི་དེ་ཉིད་ལས་དེ་ཉིད་(གྱི་,ཀྱི་)གསུང་དུ་བསྟོད་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། གནོད་སྦྱིན་བདག་པོ་ཉི་མ་སྟོང་གི་གཟི། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལ་ཚིག་འདི་དག་གིས་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ས་བཅུ་ལ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པས། ས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བརྙེས་པར་སྟོན་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ཡོངས་སུ་སྦྱང་ཞིང་། རྫོགས་པའི་རྐྱེན་ཡང་རེ་རེ་ལ་སྦྱར་རོ། ། དེ་བས་ན་ཀོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏྭམ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ཊ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་རང་གི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། སའི་རིམ་པ་སྟོན་ཅིང་། ཨི་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སད་ཛྭ་ཏ་ཞེས་སྟོན་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཚིག་འདི་དག་ནི་དཔལ་བདེ་མཆོག་ལས་གསུངས་པ་དང་འདྲ་བས། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདིས་གྲུ་ལ་སོགས་པའི་རླུང་ལ་མངའ་ཐོབ་པར་སྟོན་པའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། བདེ་མཆོག་གི་རྒྱུད་འདི་ཉིད་དུ་ཡང་ཚུལ་འདི་ལྟར་དྲང་བ་ལ་གནོད་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ལ། འདིར་ནི་རླུང་གི་གནས་སྐབས་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མཚར་དུ་མ་འབྲེལ་པ་སྨྲ་བར་ཟད་དོ། ། མདོ་དང་བསྲེས་པ་ལས་ནི། བླ་མའི་མན་ངག་ལས་རག་ལུས་པར་ཆེར་སྟོན་པ་དང་། དེར་ཡང་རླུང་གི་ཚུལ་འབྱུང་དུ་རུང་བས།

It is said: "Noble Subhūti, this teaching of the perfection of wisdom is not to be understood." Why is it that these gods, having set aside their own refined Sanskrit language, offer praise in the speech of yakṣas? The Blessed One was born among the yakṣas in Alakāvatī; therefore, he praised him in their very own language. As it is said: "Lord of Yakṣas, with the splendor of a thousand suns." In this regard, these words demonstrate that because the Blessed One has thoroughly refined the ten grounds, he has perfected them and attained the Buddha-ground of Samantabhadra. By that very fact, he has purified the ten perfections, such as generosity and so forth, and the conditions for their completion are applied to each one. Thus, "ko" is "tvam," while "ṭa" and so forth indicate the respective perfections and the stages of the grounds; "iti" indicates "sadyojāta." Some claim that since these words are similar to what is taught in the Śrī Cakrasaṃvara, they demonstrate that the Blessed One has attained mastery over the winds of the channels and so forth. However, what contradiction is there in interpreting this tantra in such a manner? In this context, it is not a matter of the winds at all; it is merely the speaking of something irrelevant and marvelous. According to the Sūtrasamuccaya, it is shown that [the meaning] largely depends upon the guru’s oral instructions, and in that regard, it is possible for the manner of the winds to arise.

དེ་ལྟར་དགོངས་པར་ཟད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ལེགས་པར་སྒྲུབས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ལེགས་པར་ཉོན་ལ་གུས་ཉོན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་མཚོན་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གསང་སྔགས་གཙོར་གྱུར་པའི་ཐབས་རྣམས་སོ། ། དེ་ལྟར་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ནི། མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པ་ལས་རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཡི་གེའི་ཕྲེང་བ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་མིང་གི་ཁྱད་པར་ཚེ་དང་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཕྱུང་ཞིང་། དེ་ཕྱུང་བས་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཞི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་པུཎྱེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གསང་སྔགས་རྣམས་ནི། བདག་པོ་དང་། ཚེ་མཐའ་ཡས་དང་། མི་གཡོ་བ་དང་། རིན་ཆེན་ཏོག་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རྣམས་དང་། རིམ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་མཛད་པ་ནི་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སྤྲུལ་པའི་སྐུས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་གྱུར་པའི་མཛད་པ་ཆེན་པོ་ནི་བཅུ་གཉིས་ཏེ། དེ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་དད་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་མདོ་ལས། དུས་གཅིག་ཏུ་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རབ་འབྱམས་ཐམས་ཅད་དུ། དགའ་ལྡན་གྱི་གནས་མཆོག་ན་བཞུགས་པ་དང་། འཆི་འཕོ་བ་དང་། སྐྱེ་བ་དང་། མངོན་པར་འབྱུང་བ་དང་།

The phrase "it is merely intended in that way" and so forth is easy to understand. "Practice well" is an illustration of the instruction: "Listen well and listen with devotion." "The immeasurable and pervasive [life-span] of all" refers to the methods, primarily those of Secret Mantra. The cause for such an occurrence is the non-conceptual meditative absorption (samādhi) that is as indivisible as a vajra. Having entered into that equipoise and manifested it, he emitted from his own heart this garland of syllables, the essence of all tathāgatas, specifically named "That Which Increases Immeasurable Life, Merit, and Wisdom." By its emission, "all lower realms are thoroughly pacified," and so forth should be applied. Then, the secret mantras beginning with "Oṃ puṇye" and so forth are to be applied respectively to the Lords: Amitāyus, Acala, Ratnaketu, and Amoghasiddhi. Regarding the "twelve deeds of a Buddha," although the deeds performed by the Blessed Buddhas are immeasurable, nevertheless, the great deeds of the ripening nirmāṇakāya in this world of Jambudvīpa are twelve. As it is said in the Ārya-śraddhābalādhānāvatāramudrā-sūtra: "Simultaneously, in all the infinite world systems of the ten directions, [the Buddha] resides in the supreme abode of Tuṣita, passes away, takes birth, and renounces the world..."

དཀའ་བ་སྤྱོད་པའི་སྦྱོར་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོར་གཤེགས་པ་དང་། བདུད་བཅོམ་པ་དང་། མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར་བ་དང་། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་དང་། ཆོས་གནས་པ་དང་། ཆོས་ནུབ་པར་སྟོན་པ་ལ་མཁས་པ་དང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་རྣམས་ཀྱང་སྟོབས་བཅུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལས། དེ་ལྟ་བུར་མཆོག་རྣམས་བསྟན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ན་འདིར་ཚིག་གི་དོན་ནི་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་གྲངས་སུ་བྱས་པའི་མཛད་པ་རྣམས་ནི། མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཉིས་པའི་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་བར་སླའོ། ། རྨད་ཀྱི་ཡ་མཚན་འཇིག་རྟེན་དུ་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟས་ཆེན་པོ་བཅོ་བརྒྱད་ཚང་བར་འབྱུང་བར་སྟོན་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ཁྲོས་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་ངོ་། ། ཁྲོས་པའི་དབང་དུ་གྱུར་པར་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྱི་རོལ་རབ་ཏུ་མི་སྡུག་ཅིང་གཏུམ་པ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཁྲོས་པའི་དབང་དུ་མ་རུངས་པ་རྣམས་གྱུར་པ་སྟེ། སྐྲག་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱོར་བར་བྲི་སྟེ། སུམ་ཅུ་པའི་ལྷ་རྣམས་ལྷུང་བ་དང་། བགེགས་རྣམས་བྲེད་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱོར། ། ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པའོ། ། འཆི་བདག་ཉིད་མ་རུངས་པས་ན་སྦྲུལ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེས་འཇིགས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ནི་ཤི་བས་འཇིགས་པའོ། ། འཆི་བདག་སྟེ་གཤིན་རྗེ་དེ་དག་གཞོམ་པས་ཏེ། རེ་ཞིག་དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་།

It is said: "Skilled in the practice of austerities, in proceeding to the essence of enlightenment, in subduing Māra, in manifesting complete awakening, in turning the wheel of Dharma, in passing into parinirvāṇa, in the endurance of the Dharma, and in the teaching of the disappearance of the Dharma." These should be understood as the supreme [deeds] established within the context of the ten powers. Therefore, the meaning of the words here is that the deeds enumerated as twelve are what is called the "twelve deeds," which is a dvigu compound. The remainder is easy to understand. The phrase "marvelous wonders appeared in the world" indicates the occurrence of the eighteen great omens in their entirety. The phrase "then," and so forth, indicates the maṇḍala and is easy to understand. "From the wrathful" refers to the interior. "Drawn under the influence of wrath" means that the exterior should be drawn as extremely hideous and fierce. Alternatively, "under the influence of wrath" means that the malevolent ones have become [subdued]; they should be drawn terrified and with palms joined, just as it is said: "The gods of the Thirty-three fall, and the obstructors, terrified, join their palms." The phrase "then," and so forth, indicates the accomplishment of the maṇḍala and so on. Because the Lord of Death himself is malevolent, he is like a snake; those who possess fear of him are those who fear death. By "conquering the Lord of Death," that is, Yama, even untimely death and that which arises from karmic maturation are [overcome].

རིག་པ་འཛིན་པའི་མཐུའི་ཁྱད་པར་གྱིས་གཞོམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ནི་ཚེ་རིང་པོ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་སློབ་མ་གཞུག་གོ། ། ཇི་ལྟར་གཞུག་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་ཏི་རཱིནྟི་རི་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་མཐེ་བོ་དག་ནི་གཤིབས་པས་མནན་པ་འདི་ཉིད། ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལྷ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་ཏི་རཱིནྟི་རི་སྟེ་དེ་བཅིང་བར་བྱས་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་ཏེ། འཕགས་པ་དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས། འཇིག་སྐྱོང་ཚངས་པ་བརྒྱ་བྱིན་ཁྱབ་འཇུག་དང་། ། དྲག་པོའམ་རླུང་སོགས་ལྷ་ལ་ཕྱག་མི་བྱ། ། དེ་ཡིས་བཤད་པའི་ཆོས་ལ་མི་བརྟེན་ཞིང་། ། དེ་དག་དཀའ་ཐུབ་མི་སྤྱད་རྟགས་མི་མཆོད། ། དེ་རྣམས་ཆོས་ལ་ངན་སེམས་མི་བྱ་ཞིང་། ། དེ་སྤྱོད་རྣམས་ལ་རྣམས་ཀྱང་དགའ་མི་བྱ། ། དེ་དག་བསྟོད་པ་མི་གདོན་སྔགས་མི་བཟླས། ། སྔགས་ཀྱང་མི་བཟླས་དེ་དག་མདོ་མི་བཀླག། ཅེས་གསུངས་ལ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཆོ་ག་ཞིབ་མོ་ལས་ཀྱང་། སྡུག་བསྔལ་སྡིག་པ་འཇིགས་འགྱུར་བའི། ། འཇིག་རྟེན་ལྷ་ནི་ཡོངས་མི་བསྟེན། ། ཞེས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདིར་དེ་དག་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པར་རིགས་ཤེ་ན། འདི་ལ་ལན་ནི་བདག་གིས་སྔོན་དུ་མང་དུ་བརྗོད་ཟིན་ན། གཞན་ཡང་དེར་ནི་ལྷ་མོ་ཏྲི་པུ་ར་དང་ཙ་མུཎྜ་ལ་སོགས་པ་ཉི་ཚེ་བ་བཀག་ལ།

One should enter in order to be destroyed by the specific power of the Vidyādharas. Therefore, into this maṇḍala, the disciple who seeks long life should be introduced. How is one to be introduced? For that reason, with this mantra, oṃ vajrasamaya hūṃ, one should perform the mudrā of the wrathful Vajratīriṇī. This is the very mudrā of the vajra-binding, where the two thumbs are pressed together. In the manner of what is called a "deity," one should bind that very Vajratīriṇī. The remainder is easy to understand. This is the commentary on the second maṇḍala. Now, with the words "Then," and so forth, the maṇḍala of the Four Great Kings is shown. From the Āryasubāhuparipṛcchā: "One should not prostrate to the world-protectors Brahmā, Śakra, Viṣṇu, Rudra, Vāyu, and the rest. One should not rely on the dharma taught by them, nor practice their austerities, nor worship their signs. One should not harbor ill-will toward their dharma, nor take pleasure in those who practice it. One should not recite their praises or their mantras; one should not even recite their mantras or read their sūtras." And from the Trailokyavijaya-vidhi-sūkṣma: "One should not rely at all on worldly deities, for they are the source of suffering, sin, and fear." Is this not what has been said? If one asks, "How is it appropriate to practice them here?" the answer is that I have already explained this extensively before. Furthermore, in that context, only limited deities such as the goddess Tripurā and Camuṇḍā were prohibited.

འདིར་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ཅུང་ཟད་དམན་པར་བརྗོད་པའམ། ཡང་ན་འདི་དག་ནི་གདུལ་བྱའི་དབང་ལས་འཇིག་རྟེན་པར་སྣང་ཡང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཉིད་དེ། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདུས་པ་ལས། ཨེ་མའོ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཐབས་ནི་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་དེ། ། གང་དུ་ཐབས་ཀྱིས་འདུལ་མཛད་ན། ། ལྷ་རྣམས་སུ་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་ལ་གཞན་ལས་ཀྱང་། གང་དང་གང་གི་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། ། ལུས་ཅན་རྣམ་པར་འདུལ་འགྱུར་བ། ། ཐུགས་རྗེས་ནོན་པ་དེ་དང་དེར། ། བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་སྟོན་པར་མཛད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། རྒྱ་ཆེར་ནི་སྔར་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། དེ་ལ་འདིར་ཐུན་མོང་དུ་བདག་པོ་ལ་མཆོད་པ་དགུའམ་ལྔས་མཆོད་ཅིང་། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ལ་ནི་མཆོད་པ་ལྔ་ཁོ་ནས་མཆོད་དོ། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྨོས་པ་བདག་པོ་བཅས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། ། དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ཡང་བདག་པོ་ཁོ་ནས་བྱའི། འཇིག་རྟེན་པས་མ་ཡིན་ལ། གང་ལ་མེ་ཏོག་བབ་པ་དེ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་བདག་པོ་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། གཞུང་ཉེ་བར་གཞག་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་ཨེ་ཧྱེ་ཧི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་མཐར་མིང་གི་ཞི་བ་གསལ་ཏེ། དྷྲྀ་ཏ་རཱཥྚཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་རྣམས་དེས་སྤྱན་དྲང་ངོ་། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་གྲྭ་ན་གཞག་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

In this context, it is either because they were blessed by the Blessed One himself that they are described as slightly inferior, or else, although these appear as worldly beings due to the power of those to be trained, they are in fact supramundane. As it is said in the Āryatattvasaṃgraha: "O, the means of all the Buddhas is the nature of compassion; wherever they tame beings through means, they appear even as gods." And from another source: "In whatever form beings are to be tamed, the Lord, overcome by compassion, manifests in that very form, the very essence of love." This has been explained extensively before. Therefore, there is no fault here. In this regard, one should generally make offerings to the lords with nine or five offerings, whereas for the worldly deities, one should make offerings with only five. Furthermore, the conferral of empowerment is likewise restricted solely to the lords as previously mentioned. The samayasattva should also be performed for the lords alone and not for the worldly deities; moreover, whichever deity the flower falls upon, one should specifically accomplish that lord alone. The passage beginning with "by the four great kings" and so forth is the formal arrangement of the text and is easy to understand. Regarding "the Blessed One is invited," this is done with oṃ ehyehi and so forth. At the end of that, the peaceful names are clarified, such as dhṛtarāṣṭrāya svāhā and so forth, by which the kings are invited in succession. The remainder is easy to understand. Then, regarding "those placed in the corners," it is as follows:

པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་ཕྱོགས་བཞིར་ནི་རྒྱལ་པོ་བཞིའོ། ། མཚམས་བཞིར་བཀོད་པའི་བུམ་པ་ལེགས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་བཞིས་ནི་སློབ་མ་དེ་གནས་བསྲུང་བའི་བུམ་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཆུའི་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ནས་དེ་དག་རབ་ཏུ་བརྟན་ཞིང་ངེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དབང་ལྔ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལྔ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རས་སྔོན་པོས་གཡོགས་པ་སློབ་མས་མཆོད་ལ། དེ་ནས་དེ་ཡིས་སློབ་མའི་སྤྱི་བོ་དང་། མཛོད་སྤུ་དང་། མགྲིན་པ་དང་། སྙིང་གར་བཞག་པས་སློབ་མ་དེ་དབང་ནི་ལེགས་པར་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ། རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་དབང་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། བདག་པོའི་ཕྱག་རྒྱའི་དབང་དེ་ཉིད་དང་པོར་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་ངལ་སོས་པའམ། གནས་བསྲུངས་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་གནས་བཞིར་གཞག་པའི་གོ་རིམ་གྱིས་དབང་བསྐུར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་དེ་ལྟར་དབང་བསྐུར་ན། མཐོང་བའི་ཆོས་འདི་ཉིད་ལ་རྒྱལ་པོ་མ་ཡིན་པ་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་འཐོབ་སྟེ། འདིར་རིན་པོ་ཆེ་བདུན་དང་། ཉེ་བའི་རིན་པོ་ཆེ་བདུན་དང་། བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་རྫས་བཅུ་དྲུག་ངེས་པར་སྦྱིན་ནོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ལན་བཞིར་ཞེས་གཉིས་སྨོས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ལན་བཞིར་བྲིས་ལ། དེར་ལན་བཞིར་འཇུག་ཅིང་དབང་བསྐུར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་ཏུ་མ་ཡིན་ཏེ། འབད་པའི་མཐུ་ལས་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་འབྱུང་བས་སོ། ། རེ་དང་བསམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རེ་བ་ནི་འགྲུབ་པར་རེ་བ་ཡིན་ལ། བསམ་པ་ནི་དོགས་པ་དང་བཅས་པའམ། ངེས་པ་གང་ཡང་མ་བྱས་པར་བསམས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་པའི་འགྲེལ་པ་བཤད་པའོ། ། ། །

In the four directions of the eight-petaled lotus are the four kings. In the four intermediate directions are four well-consecrated vases; with these, the student is granted the water initiation, beginning with the vase for protecting the site. Then, in order to make those [initiations] extremely stable and certain, the student should worship the fifth initiation: the five-pronged vajra of the Blessed One Vajrapāṇi, covered with a blue cloth. Then, by placing that [vajra] on the student’s crown, the ūrṇā-kośa, the throat, and the heart, the student is to be properly initiated. This very initiation of the mudrā is what brings about complete accomplishment. Having first performed that very initiation of the lord’s mudrā, and then, whether resting or having protected the site, if one confers the initiation in that manner within the maṇḍala itself according to the sequence of placing the mudrās at the four locations, one will obtain qualities such as becoming a king in this very life if one was not previously a king. In this context, the seven precious jewels, the seven secondary precious jewels, and the sixteen auspicious substances must certainly be bestowed. The remainder is easy to understand. Regarding the mention of "four times" twice: it means that the maṇḍala is drawn four times, and one enters and receives initiation four times, rather than in a single maṇḍala; this is because a distinguished result arises from the power of such exertion. Regarding "hope and intention": "hope" is the expectation of accomplishment, while "intention" is thinking with doubt or without having reached any certainty. This concludes the explanation of the commentary on the third maṇḍala.

ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས། ཕྱོགས་ཀྱི་བདག་པོ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ཕྱོགས་སྐྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཨོཾ་ཨཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་ལྡན་ཏེ། ལྷག་མ་ནི་རང་གི་མིང་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་པས་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་ཏེ། འདིར་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་ལ་ཤར་གྱི་རྩིབས་ལ་ལྷ་གསུམ་བཀོད་པའམ། པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའམ། ཡང་ན་ལྷའི་སྣམ་བུ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། ཚིག་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། བུམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུམ་པ་བཅུ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཕན་པར་འདོད་པ་ཡིས། ། བསྒྲུབ་ཕྱིར་སྙིང་པོ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔོན་བཞིན་དུ་ལྷ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་སྟེ། འདིར་ནི་བདག་པོ་དང་གང་ལ་མེ་ཏོག་བབ་པ་དེ་སྦྱིན་ལ། བདག་པོ་ལ་མེ་ཏོག་བབ་ན་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་གང་འདོད་པ་ཞིག་བཟུང་ངོ་། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་བརྒྱད་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ནད་པར་རིམ་གྲོ་པ་དང་མི་ལྡན་པའམ། སྨན་པས་ལོག་པར་བརྩལ་བ་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཆད་པ་དང་། མི་མ་ཡིན་པས་མདངས་འཕྲོག་པ་དང་མེས་ཚིག་པ་དང་། ཆུས་ཁྱེར་བ་དང་། དུད་འགྲོ་མ་རུངས་པས་བརྩལ་བ་དང་། གཡང་དུ་ལྷུང་བ་དང་། དུག་དང་བྱད་དང་། རོ་ལངས་ཀྱིས་བརྩལ་བ་དང་། བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པས་འཆི་བདག་ནི། དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་ཆེན་པོ་དགུ་ཡིན་ལ། དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་ཕྲ་མོ་དཔག་ཏུ་མེད་དོ་ཞེས་འཕགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བདུན་གྱི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་རྒྱས་པའི་མདོ་ལས་གསུངས་ཏེ།

Now, with the words "Then," and so forth, the maṇḍala of the lords of the directions is presented. The terms "guardians of the directions" and so on are easy to understand. "Oṃ Aṃ" refers to Īśāna; the remainder is easy to understand as it is connected to their respective names. With the words "Then," and so forth, the maṇḍala is shown. Here, one should arrange three deities on the eastern spoke of an eight-spoked wheel, or on an eight-petalled lotus, or else provide a tier for the deities. The words are easy to understand. Regarding the phrase "empowerment is conferred by means of the vases," there are ten vases, and the mudrās are also entirely as before. Then, with the words "Then, by one who desires benefit, the essence should be given for the sake of accomplishment," this refers to the previous procedure of fully accepting the deity. Here, one should give [the deity] to whichever [disciple] the flower falls upon; if the flower falls upon the lord [of the maṇḍala], one should accept whichever worldly deity is desired. The remainder is easy to understand. Regarding the "eight types of untimely death," these are: dying without a caregiver during illness, being treated incorrectly by a physician, royal punishment, having one's vitality stolen by non-human beings, being burned by fire, being swept away by water, being attacked by fierce wild animals, falling into a precipice, and being attacked by poison, sorcery, or zombies. Furthermore, death from hunger and thirst constitutes the ninth great untimely death. There are also immeasurable minor untimely deaths, as taught in the Sūtra of the Detailed Account of the Specific Former Aspirations of the Seven Noble Tathāgatas.

དེ་ལས་འདིར་ནི་དྲུག་པ་དང་བརྒྱད་པ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ཏེ་བརྒྱད་དུ་བཞག་སྟེ། གདུག་པ་ཅན་ཉིད་དུ་འདི་དག་རབ་ཏུ་འདྲ་བས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཡི་དྭགས་དང་འདྲེས་མ་འཇིགས་པར་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡི་དྭགས་ནི་ཡི་དྭགས་ཀྱི་རིགས་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ལ་བསམས་ལ་འདྲེ་ནི་གང་ཤ་ཟ་རྣམས་ཏེ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་དབང་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། སྔགས་བསྒྲུབ་པ་དག་ལ་ནི་ལྷའི་བུའི་བདུད་དང་། ལོག་འདྲེན་དག་ཕལ་ཆེར་བར་དུ་གཅོད་ལ། འདི་ནི་དེ་གཉི་གའི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན། འདིར་བསྲུང་བ་ལས་བྱ་བར་དམ་བཅས་པའོ། ། ཚིག་གི་དོན་ནི་གོ་སླའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་པའི་འགྲེལ་བའོ། ། ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གཟའ་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་ཏེ། གཟའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྲིན་པོ་བྱང་སྟོད་སྒྲ་གཅན་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྲིན་པོའི་མཚམས་སམ། ཡང་ན་བྱང་གི་སྟོད་དེ་ནུབ་བྱང་གི་མཚམས་སུ་གཟའ་ལྷ་མིན་དབང་པོ་སྒྲ་གཅན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བྲི་སྟེ། དེ་ནི་ཕྱོགས་དེ་གཉིས་ལ་བརྟེན། ། ཞེས་གྲག་གོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རིམ་ལྷའི་སྣམ་བུ་ཉིད་ཁོར་ཡུག་ཏུ་དགོངས་ལ། དེར་སྨིན་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་སྐར་ཐམས་ཅད་སྔོན་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཨེ་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔགས་དང་པོ་ནི་སློབ་མ་ལ་གསང་བ་བསྒོ་བའོ། ། གཉིས་པ་ནི་ཡོལ་བའི་ནང་དུ་དྲང་བའོ། ། གསུམ་པ་ནི་མེ་ཏོག་དོར་བའོ། ། རྒྱུ་སྐར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨིན་དྲུག་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐད་ཅིག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

In this context, the sixth and eighth [sections] are combined into one to establish eight [sections], because these are very similar in their nature as malevolent beings. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "one should be afraid of the piśācas and the ḍākinīs": the piśācas refers to the thirty-six classes of piśācas, and the ḍākinīs refers to the flesh-eaters (piśācī); the remainder is easy to understand. Regarding the phrase "then the lord of all bhūtas, the powerful one," and so forth: for those practicing mantra, the devaputra-māra and the vināyakas generally create obstacles; since this [lord] is the master of both, he is pledged here to be protected. The meaning of the words is easy to understand. This is the commentary on the fourth maṇḍala. Now, with the words "Then," and so forth, the maṇḍala of the great planets is shown. The phrase "the great planets," and so forth, is easy to understand. Regarding "draw Rāhu, the rākṣasa, in the upper north": this means one should draw the asura-lord of the planets, Rāhu, in the rākṣasa corner or in the upper north—that is, the northwest corner. It is said that he relies upon those two directions. One should consider the outer rim of the maṇḍala, the divine terrace itself, as the perimeter, and there all the constellations, such as Kṛttikā and so forth, should be drawn as before. The remainder is easy to understand. Regarding "E VAJRA," and so forth: the first mantra is for instructing the secret to the disciple; the second is for leading [the disciple] inside the curtain; the third is for casting the flower. "The constellations" refers to Kṛttikā and so forth. "The instant," and so forth:

དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ལྷ་སྟེ། ཡུད་ཙམ་དང་ཐང་ཅིག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཀར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞག་གདགས་པའོ། ། ཟླ་ཚིགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་རིལ་པོའོ། ། སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་མཚམས་སྦྱོར་བ་བཞི་པོ་གང་དུ་ཁམས་རབ་ཏུ་འཁྲུག་པ་སྐྱེ་བའོ། ། ཁྱིམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲང་ལ་སོགས་པའོ། ། ཉི་ཚོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་ལྡོག་པའི་ཉིན་མཚན་རིང་པོ་གཉིས་སོ། ། འཇུག་ཕོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཟང་པོའམ། སྒྲ་གཅན་ཉིད་དོ། ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཕལ་ཆེར་འདི་དག་གིས་བྱས་པར་འདོད་དེ། འདི་དག་ཀྱང་རང་གི་མིང་སྨོས་པའི་དངོས་པོ་ལ་སྲོག་གི་དབང་པོ་གཞན་ལྟར་བརྟེན་པས་ན། རྟེན་གྱི་མིང་བརྟེན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་གནས་དང་རང་བཞིན་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་། དགེ་སློང་དག་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་གནས་པའི་སེམས་ཅན་ནི་ཆེས་ཉུང་གི། ངས་ཤིང་རྟའི་འཕང་ལོ་ཙམ་ལ་ལྷའི་སྤྱན་གྱིས་གཟིགས་པའི་སེམས་ཅན་ནི་རབ་ཏུ་མང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་དག་ནི་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ལ་ཡང་བྱེད་པ་པོ་གཞན་མེད་དེ། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས། ། དགེ་དང་མི་དགེ་རང་བྱས་གང་། ། དེ་ཡི་འབྲས་བུ་འཇིག་རྟེན་སྤྱོད། ། ཅེས་བསྟན་པའོ། ། འོན་ཀྱང་བྱིས་པ་དག་ལ་དེ་དག་བྱེད་པ་པོར་ཁས་བླངས་ཏེ། ངན་འགྲོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་གྲོང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་ན་འཁྲིག་པ་མ་སྤངས་པ་གནས་པའི་ཁྱིམ་མོ། ། གྲོང་ཁྱེར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

The deities residing therein are likewise [counted] by moments and instants. What is called karana is the designation of a day. What is called māsa is a full month. What is called yoga is the occurrence of the four seasonal junctions where the elements become thoroughly disturbed. What is called rāśi refers to Libra and the other [zodiac signs]. What is called saṃkrānti refers to the two long days and nights of the solstices. What is called vāra refers to the [planets] such as the Sun or Rāhu. Worldly beings generally maintain that happiness and suffering are produced by these; furthermore, because these [deities] depend upon the entities named after them just as the life-faculty depends on other [factors], the name of the support is applied to the supported. Therefore, the abodes and natures of migratory beings are inconceivable. As the Blessed One said: "Monks, the sentient beings dwelling in the great trichiliocosm are very few; the sentient beings whom I see with my divine eye within the space of a chariot wheel are far more numerous." These [deities] are not the creators [of karma]. As it is taught: "There is no other creator for anything; whatever virtuous or non-virtuous actions of body, speech, and mind are performed by oneself, their results are experienced in the world." Nevertheless, for the sake of turning the ignorant away from the maṇḍala of the miserable realms, [the text] speaks of "villages." A village is a household where sexual intercourse has not been abandoned. A city is...

གང་ལ་རིག་པའི་གནས་མཆོག་བཅོ་བརྒྱད་སྤྱོད་པའི་གྲོང་གི་ཚོགས་སོ། ། གྲོང་རྡལ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གྲོང་ཁྱེར་རབ་ཏུ་མང་པོ་ཅན་སྒྱུ་རྩལ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ཚང་བར་སྤྱོད་པའོ། ། ལྗོངས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་ལུགས་གཅིག་གིས་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའོ། ། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་ན་རྟག་ཏུ་རྒྱལ་པོ་བཞུགས་པའོ། ། ཕོ་བྲང་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་ན་བཙུན་མོ་གནས་པའི་ཁང་པའོ། ། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་གི་གནས་གླང་པོ་ཆེའི་ར་བ་དང་། རྟའི་ལྷས་དང་། སྲང་དང་། དབང་པོ་ཕུར་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བའི་ཚེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་དང་། ཐན་པ་མུ་གེ་ལ་སོགས་པའི་ཚེ། དེས་བདག་ཅག་མཆོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ཉིད་བྲིས་ནས་དེ་ལ་མཆོད་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཀླུ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས། ཀླུ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་ཏེ། ཕུཿཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་འདི་ནི་ཀླུ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་རིག་པ་སྲོག་ལྟར་གཅེས་པ་སྟེ། དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སེར་སྣ་མེད་པར་ཕུལ་བ་ཉིད་ཀྱིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་དེ་མཉེས་པ་ཉིད་དུ་བྱས་པའོ། ། ཨོཾ་ཕུཿཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་དང་རིམ་པར་སྦྱར་རོ། ། ལྟོས་འགྲོ་ཆེན་པོ་སྡིག་པར་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་བས་ན་བདུན་པ་མང་པོ་ཚིག་ཅན་བསྡུས་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འདིར་མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་པ་ཀླུ་མ་རུངས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་བརྫིས་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །

The "assemblies of villages" are those where the eighteen supreme fields of knowledge are practiced. "Towns" refers to places with many cities where the sixty-four arts are fully practiced. "Districts" refers to great maṇḍalas unified by a single religious system. "Royal palaces" refers to where the king always resides. "Inner palaces" refers to the houses where the queens dwell. The locations of the royal palace include the elephant enclosures, horse stables, streets, the Indra-pillars, and so forth. "When great terrors arise" refers to the time of the eight great fears, droughts, famines, and the like. "If they make offerings to us" means that having drawn this very maṇḍala, one makes offerings to it. This is the commentary on the fifth maṇḍala. Now, with the words "Then, of the eight great nāgas," and so forth, the maṇḍala of the eight great nāgas is shown. This sound "phuḥ" is the nāgas' own secret mantra, as cherished as their life-force. By offering it to the Blessed One without stinginess, the Blessed One Vajradhara is truly pleased. "Oṃ phuḥ" and so forth are to be applied in sequence with the mention of Ananta and the others. "Draw the great serpent as a scorpion" refers to Ananta and the rest themselves. Therefore, this is a compound in the seventh case plural. Some say that here, one should trample upon any other malevolent nāga besides Ananta and the others.

ཆུང་མ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྲུལ་མགོ་གསུམ་གསུམ་པ་རང་རེ་དང་འདྲ་བ་ཡིས་སོ། ། གཏོར་མ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཀླུ་རྣམས་ཡིད་དགའ་བའི་ཁ་ཟས་སྣ་ཚོགས་པ་གཞག་པའོ། ། འབྱུང་པོ་མར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཏིལ་མར་དང་། སྟ་རྒའི་མར་ལ་སོགས་པ་དགག་པའོ། ། སྦྲུལ་མགོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྲུལ་མགོའི་ཕྱག་རྒྱས་སོ། ། སྦྲུལ་མགོ་ཅན་རྣམས་དགུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ལྷག་མ་དགུ་པོ་རྣམས་ཏེ། དེ་ཡང་ཨོཾ་ཨེ་ཧྱ་ཧི་བྷ་ག་ཝཱན་ཤྲཱི་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཀ་ར་མ་ཧཱ་ཀ་རུ་ཎི་ཀ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ལས་མཚན་གསོལ་ཏོ། ། ཡམཱནྟ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཕུ་ཏ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བྱ་བས་སོ། ། དེ་ནས་བུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་མ་བཟང་པོ་དང་། རང་གི་བུའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་བུ་ཐ་མལ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕ་ལ་ངན་དུ་སྨྲ་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་དཔལ་བདེ་མཆོག་ལས་ཀྱང་། སྤུན་དང་བུ་གཅིག་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་དེར་བསྟན་མི་བྱ་སྟེ། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ནི་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གསང་བ་ཟླ་བའི་ཐིག་ལེ་ལས། ། གསང་སྔགས་རྣམས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྣམས། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། སྔགས་པས་གསང་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། དམྱལ་བ་ངན་སོང་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ། བུ་དང་སློབ་མ་ལ་སྦྱིན་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ལ། འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདུས་པ་ལས་ཀྱང་། སློབ་དཔོན་མ་ཡིན་གཞན་དང་ནི། ། སློབ་མ་མ་ཡིན་བུ་མིན་པའི། ། མདུན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་མི་བརྗོད་དེ། །

"By the wife" means by those who have three snake heads each, similar to ourselves. "With the torma" and so forth refers to placing various foods that please the nāgas. "For the spirits, ghee" refers to sesame oil, castor oil, and the like. "With the snake head" means with the mudrā of the snake head. "Summon the snake-headed ones" refers to the remaining nine; their names are invoked from that very [mantra]: oṃ ehyahi bhagavān śrīvajra hūṃkara mahākāruṇika dṛśya jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ. With yamānta and so forth, and phuṭa jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ, [the summoning is performed]. Then, "the son" refers to an excellent disciple and one's own son. Some say that "son" does not refer to an ordinary biological son, because it is possible for a son to speak ill of his father. Therefore, they cite the Śrī-Cakrasaṃvara: "Brothers and the only son should together experience all happiness and suffering; the wisdom [of the teachings] should not be shown to them, nor the mantras and mudrās." However, that is not certain, for the Guhyacandratilaka states: "The secret mantras, the mudrās, and likewise the methods and insights—all these methods and insights should be given to the son and the disciple by the mantrin through secret yoga, in order to avert the hells and the lower realms." Furthermore, the Āryatattvasaṃgraha states: "One should not speak of the mudrā in the presence of anyone who is not a master, nor anyone who is not a disciple or a son."

དེ་དག་གསང་བས་ཕྱག་རྒྱ་འགྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་རང་བཞིན་བཟང་པོ་འབའ་ཞིག་གཙོར་བྱའི། རིགས་ཉེ་བ་དང་། རིང་བ་དང་། ཕོ་མོ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདིར་མི་གཟུང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་པོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དུ་འདྲེན་པ་རྣམས་ཀྱང་བསལ་ཏེ་མི་དགག་པར་བྱས་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་བསླབ་པ་བཤད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། དུག་བསལ་བའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སྟོན་ཏེ། འདི་མི་རྣམས་ལ་འཚེ་བའི་ཀླུ་ནི། གླང་པོ་ཆེ་དང་། རྟ་དང་། སྦྲུལ་དང་། སྦལ་པ་དང་། ཉ་དག་གི་རིགས་སུ་གནས་པར་གསུངས་ལ། དེ་དག་ལས་ཀྱང་སྦྲུལ་གྱི་རིགས་ནི་མི་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་འཚེ་བ་མང་བ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཡང་རིགས་བརྒྱད་ཅུ་ཡོད་དེ། འཕགས་པ་དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས། ས་ཡི་སྟེང་ནི་སྦྲུལ་ནི་བརྒྱད་ཅུ་དག། གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་ཅིང་རྣམ་པར་འཁྱམ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་དུག་མེད་པའི་རིགས་ནི། བཅུ་གཉིས་སུ་ཟད་དེ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་དུག་དང་བཅས་པའོ། ། དེ་ལ་དུག་ཅན་དེ་དག་ཀྱང་རིགས་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཁྲོ་བོ་དང་ལུས་འཁྱིལ་པ་དང་། གདེངས་ཀ་ཅན་རྣམས་སོ། ། དེ་ལ་གང་གི་ཚེ་སྦྲུལ་ཁྲོ་བོས་ཟིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི། རྨའི་སྒོ་སྐྱ་ལ་སྐྲང་པ་དང་། འབྱིལ་ཞིང་སྣུམ་ལ་ཁྲག་འཛག་པ་དང་། ཅུང་ཟད་སྐམ་ཞིང་བད་ཀན་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་སྦྲུལ་ལུས་འཁྱིལ་པས་ཟིན་ན། རྨའི་སྲོལ་ཆེན་པོ་ལ། སེར་ཞིང་རབ་ཏུ་སྐྲང་སྟེ། མཁྲིས་པ་རྒྱས་པར་བྱེད་དོ། ། གལ་ཏེ་སྦྲུལ་གདེངས་ཀ་ཅན་གྱིས་ཟིན་ན། རྨའི་སྒོ་གནག་སྟེ་རླུང་འཕེལ་བར་བྱེད་དོ། ། ཀླུའི་རིགས་མ་ལུས་པའི་དུག་དབྱེ་བ་ནི་ལྟ་བ་དང་།

"It is said: 'They are accomplished through secrecy.' Therefore, one should prioritize a naturally good disposition alone; in this context, [distinctions such as] whether a lineage is near or distant, or male or female, and so forth, are not to be considered. Likewise, other [categories] such as 'kings' and so on, which are cited elsewhere, are also excluded and not prohibited. The remainder is easy to understand. Then, with the words 'Next, the training is explained' and so forth, the method for the practice of neutralizing poison is shown. Regarding the nāgas that harm humans, it is taught that they abide in the lineages of elephants, horses, snakes, frogs, and fish. Among these, the snake lineage is the one that most frequently harms humans. Furthermore, there are eighty such lineages, as stated in the Ārya-subāhuparipṛcchā: 'Upon the surface of the earth, eighty snakes roam about, causing harm to others.' Among those, the non-venomous lineages are limited to twelve; the remainder are possessed of poison. Those with poison are further divided into three types: the wrathful, the coiled-bodied, and the hooded. When one is bitten by a wrathful snake, the wound is pale, swollen, and itchy; it is oily and bleeds, and it becomes somewhat dry as phlegm increases. If one is bitten by a coiled-bodied snake, the wound is large, yellow, and very swollen, causing bile to increase. If one is bitten by a hooded snake, the wound is black and causes wind to increase. The classification of the poison of all nāga lineages without exception is [determined by] the gaze and..."

དབུགས་དང་། རེག་པ་དང་། སོའི་དུག་དང་བཞི་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་རེག་པ་ནི་ལུས་དང་། ཁ་ཆུ་དང་བཤང་གཅིས་རེག་པས་དུག་ཏུ་གྱུར་ཏེ། ལྟ་བ་ནི་མིག་གདུག་པ་སྟེ། མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་དུག་ཏུ་འགྱུར་བའོ། ། དབུགས་ནི་ཁ་རླངས་མེ་ལྟ་བུར་ཚ་བའམ་ཆུ་ལྟར་བསིལ་བས་རེག་ན་དུག་ཏུ་འགྱུར་བའོ། ། སོའི་དུག་ནི་མཆེ་བས་བཏབ་པ་ལས་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཡང་དང་པོ་གསུམ་ནི་མཛེ་ནད་དང་། ལྐུགས་པ་དང་། ཞ་བ་དང་། འཐེང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ལྟོ་སྦོ་བ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། སོའི་དུག་ནི་དབྱིབས་ལྟ་བུར་ལྟ་བ་སྟེ། སྔར་བསྟན་པ་གསུམ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པ་དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་པ། ཟོས་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་བཞིར་འགྱུར་ཏེ། ། མཆེ་བས་ཟིན་དང་སོས་བཅད་གཏད་པའོ། ། གང་གིས་མཆེ་བ་གཅིག་གིས་ཁྲག་བྱུང་རྗེས། ། དེ་ནི་དུག་བྱུང་བས་ནི་ཟིན་པར་བཤད། ། གང་དུ་མཆེ་བ་གཉིས་ཀྱིས་བཏབ་ནས་སུ། ། ཁྲག་ཕྱུང་བར་ནི་འགྱུར་བར་ཟོས་པའོ། ། གལ་ཏེ་མཆེ་བ་གསུམ་གྱིས་ཤ་བཅད་ན། ། དེ་ནི་བཅད་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ཞེས་བསྟན། ། གང་དུ་མཆེ་བ་བཞི་ཡིས་བཏབ་ནས་སོ། ། སྦྲུལ་གྱི་ལུས་ནི་བཟློག་པར་འགྱུར་བ་དེ། ། གཏད་ནས་ཟོས་པ་ཡིན་ཞེས་བཤད་པ་སྟེ། ། དེ་ནི་སྨན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བཟློག་པར་དཀའ། ། མེ་ཡི་རང་བཞིན་གནད་དུ་འཕེན་པའི་དུག། མཚོན་དང་འདྲ་ཞིང་མཚུངས་པ་དག། ཇི་ལྟར་སྔགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཞི་འགྱུར་བ། ། དེ་བཞིན་སྨན་གྱིས་ཞི་བར་མི་ནུས་སོ། ། ཇི་ལྟར་མེ་དཔུང་ཆེན་པོ་བུད་ཤིང་ལ། ། ངེས་པར་བསྲེགས་ལ་ཆར་འབབ་སྐད་ཅིག་གིས། ། ཞི་བར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུག་དག་ནི། །

There are four types: breath, touch, the poison of the teeth, and the gaze. Among these, "touch" refers to becoming poisonous through contact with the body, saliva, or excrement. "The gaze" refers to the poisonous eye, which becomes poison merely by being seen. "Breath" refers to becoming poisonous through contact with the breath, which is either hot like fire or cool like water. "The poison of the teeth" arises from being bitten by the fangs. Furthermore, the first three result in leprosy, muteness, lameness, limping, and so forth, as well as abdominal distension and the like. The poison of the teeth is seen as being like the [other] three previously explained. Moreover, there are four aspects, as stated in the Ārya-Suvarṇaprabhāsa-sūtra (The Questions of Subāhu): "That which is eaten also becomes fourfold: Bitten by the fangs, cut by the teeth, and the 'placed' [bite]. When blood has flowed from a single fang, That is explained as being 'bitten by poison.' Where one is struck by two fangs And blood is caused to flow, that is 'eaten.' If the flesh is cut by three fangs, That is taught to be 'cut.' Where one is struck by four fangs And the snake's body is turned back, That is explained as 'placed and eaten,' Which is difficult even for medicines to avert. Poison that strikes the vital points with the nature of fire, Being similar and equal to a weapon, Just as it is thoroughly pacified by mantra, So it cannot be pacified by medicine. Just as a great mass of fire upon fuel Is surely consumed, yet in an instant Is pacified by falling rain, so too are poisons."

མེ་དཔུང་ལྟ་བུའང་སྔགས་ཀྱིས་ཞི་བར་བྱེད། ། དུག་གི་མཐུ་རྟོགས་ཤེས་ནས་རབ་བསྒྲིམས་ཏེ། ། གསང་སྔགས་ཆོ་ག་བཞིན་བརླབས་བསྒྲུབས་ན་ནི། ། བ་ལང་ཁྱུ་ན་སེང་གེ་ཇི་ལྟ་བར། ། དུག་དང་སྦྲུལ་དང་དོགས་མེད་ལྷན་ཅིག་རྩེ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་དག་གི་དུག་དབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ། དུག་འཕྲོག་ཁྲོ་བོའི་དབང་གྱུར་སྐྲག་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་སྔགས་པའམ་བཀྲེས་པའི་ཟས་ཕྱིར་རམ། ། ཤ་ཁོན་ཡོད་པའམ་གཤིན་རྗེས་བསྟན་པའམ། ། ལུས་ལ་བརྫིས་ན་དེ་དག་ཟ་བར་བྱེད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། བྱིས་པ་གང་དག་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཤེས་པ་དེ་དག་ལ་དུག་དེ་དག་གིས་གནོད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་སྐད་དུ་དཔལ་སངས་རྒྱས་ཐོད་པ་ལས་གསུངས་པ། ཐ་མལ་ཡུལ་རྣམས་སྦྲུལ་ཡིན་ཏེ། ། ཡུལ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཉེས་པ་དུག། ལྷ་རྣམས་ཡུལ་རྣམས་མ་ཤེས་ཕྱིར། ། ཐམས་ཅད་དུས་སུ་ཟིན་པ་ཡིན། ། ཞེས་ཏེ། བྱིས་པ་དེ་ལྟ་བུ་རྣམས་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བས། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ལས་དུག་བསལ་བའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་གསུངས་ལ། རྒྱུད་འདིར་ཡང་། མིག་དང་། དབུགས་དང་། རེག་པ་དང་། མཆེ་བའི་དུག་རྣམས་བསལ་བའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་དང་། སྔགས་དང་། ཕྱག་རྒྱའི་བྱ་བ་བླ་ན་མེད་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་པས་ཡིད་དམིགས་པ་ལ་གནས་པ་ཐོབ་པར་བྱས་ལ། ། ཀླུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་ལས། ཅུང་ཟད་དུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་དབུ་ལ་སྦྲུལ་མགོ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་སྙེད་ཀྱི་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་ཁ་བ་ལྟར་བསིལ་བས་བསྐོར་བ་བསྐྱེད་ལ་མཆོད་པའི་བར་དུ་བྱ་སྟེ། ཕུད་ཅེས་བྱ་བ་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་བཟླས་ཏེ། འདི་ནི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པའོ། །

Even a mass of fire is pacified by mantra. Once the power of poison is understood, if one applies oneself with great diligence and accomplishes the secret mantra rituals according to the procedures, then just as a lion plays among a herd of cattle, one will play without fear alongside poison and snakes. Thus it is said. Regarding the causes for extracting that poison, the same text states: "Poison is stolen by the power of the wrathful deities, or by fear; likewise, by a mantra practitioner, or for the sake of food for the hungry; or by one who holds a grudge, or by the instruction of Yama; if it is stepped upon by the body, these [causes] cause it to be consumed." Childish beings who do not understand the nature of objects will be harmed by those poisons. As it is said in the glorious Buddhakapāla: "Ordinary objects are snakes; the faults of objects are poison. Because the gods do not understand objects, they are bitten at all times." Out of compassion for such childish beings, the extensive rituals for clearing away poison are taught in the Kings of Tantra. In this tantra as well, in order to clear away the poisons of the eyes, breath, touch, and fangs, the unsurpassed activities of meditative concentration, mantra, and mudrā are taught. In that regard, first the yogi should attain stability in the mental focus. Then, from the Nāga Maṇḍala as it was taught, one should generate Vajradhara with as many snake heads as there are on his crown, surrounded by white light rays as cool as snow, and perform the offerings. Reciting the syllable Phuṭ one hundred thousand times is the preliminary service (pūrvasevā).

དེ་ནས་བོང་ལ་སོགས་པའི་དབྱིག་དུག་བླངས་ཏེ། སྲང་ཚད་ལ་ལེགས་པར་བཅལ་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་སྔ་མ་བཞིན་བསམས་ལ། བདག་གི་ལག་པ་གཡས་པའི་མཐིལ་དུ་ཡང་། ཕུད་ཅེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་ལས། པདྨ་དཀར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་འདབ་མ་ལ། ལྷ་རྣམས་གནས་པར་བསྐྱེད་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་ལས་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་བྱུང་བས་དུག་དེ་དག་ལ་ཕོག་པས། བདུད་རྩིའི་བདག་ཉིད་དུ་བསམ་ཞིང་། དུག་དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཕུཿདཀར་པོ་གནས་པ་ལས། འོད་ཟེར་དཀར་པོ་བྱུང་བས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བསམ་མོ། ། ཡང་ན་དུག་གི་འོག་ཏུ་ཡི་གེ་ཕུཿནག་པོ་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་གི་ཚོགས་དྲག་པོས་གཏོར་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ལག་པ་སྦྲུལ་མགོའི་ཞགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། ཕུཿཞེས་བརྗོད་པ་དང་ཕྱག་རྒྱའི་སྟོབས་ཀྱིས་དུག་དྲངས་ཏེ། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་ཀ་བ་ལ་སོགས་པར་སྤོ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་འདི་གསུམ་གང་ཡང་རུང་བས་དུག་བསལ་བར་གྱུར་པ་ནི། དུག་དེ་སྲང་ལ་བཅལ་བ་ཉུང་བར་གྱུར་པ་ནའོ། ། དེ་ནས་དེ་མདའ་དུག་གམ་སྦྲུལ་གྱི་དུག་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་གང་ལ་གོམས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསལ་ཏེ། འདི་ནི་ནང་གི་རྣལ་འབྱོར་ཁོ་ནས་དུག་བསལ་བ་ཡིན་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་བྱ་བས་དུག་བསལ་བ་མ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་འདིར་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ལག་པ་གཡས་པའི་མཐེ་བོང་དང་མཛུབ་མོ་རྩེ་སྤྲད་པས་ཞགས་མིག་ལྟར་བྱས་ཏེ། སོར་མོ་གཞན་བརྐྱང་ལ། ཅུང་ཟད་དགུ་པོར་བྱས་ལ། སྦྲུལ་མགོའི་གདེངས་ཀ་ལྟར་བྱའོ། ། པགས་པ་ཤ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། རབ་ཏུ་ཞེན་པའི་དུག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སེལ་བར་སྟོན་ཏོ། །

Then, having taken the poison, such as that from a scorpion, and having weighed it accurately on a scale, one should visualize the maṇḍala as before. In the palm of one’s right hand, from the white syllable PHUṬ, one should generate a white eight-petalled lotus upon which the deities reside. From the two maṇḍalas, white light rays emerge and strike those poisons; one should contemplate them as being of the nature of nectar. Above that poison, the white syllable PHUṬ resides, and from it white light rays emerge, and one should likewise contemplate it. Alternatively, below the poison, a fierce mass of wind arises from the black syllable PHUṬ, and one should scatter it. Alternatively, having bound the mudrā of the snake-head noose with the hand, by uttering PHUṬ and through the power of the mudrā, one draws out the poison and transfers it to the earth, water, fire, pillars, and so forth. When the poison is cleared away by any of these three yogas, it is indicated by the poison weighing less on the scale. Then, as for arrow-poison or snake-poison, one should clear it away by whichever yoga one is practiced in; this is the clearing of poison through internal yoga alone, and the clearing of poison through external activities is not taught here. Regarding the mudrā in this context: join the tips of the thumb and index finger of the right hand to form a noose-eye, extend the other fingers, and slightly curl them to resemble the hood of a snake. The passage beginning with "skin, flesh, and so forth" teaches the clearing of poisons such as those from intense attachment.

ཕུད་ཅེས་བྱ་བའི་ལག་པས་དྲང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་གསུམ་གྱི་ཉེ་བར་མཚོན་པའོ། ། ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྱག་རྒྱ་དང་བྲལ་བའི་ལག་པས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། དེ་ནི་དེ་ནས་ལྷ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས། ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་ཏེ། འདི་ནི་ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོ་ཡང་ཡིན་ལ། འཇིགས་པར་བྱེད་པ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ལྷའི་ལྷ་ཆེན་པོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། རང་གི་གཟུགས་དང་ལག་ཅ་དང་། རོ་ཕྱེད་ཚིག་པ་ཟ་བས་དུར་ཁྲོད་དུ་ལྷག་མ་རྣམས་འཇིགས་པར་བྱེད་པའམ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདག་པོ་རྣམས་བཏུལ་བ་ན། འདི་འཇིགས་པའི་གཟུགས་བསྟན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཀྭའི་གནོད་སྦྱིན་ཁྱོད་ཀྱང་ངའི་བཀའ་ཉོན་ཅིག་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་འདི་སྙིང་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིགས་སུ་རུང་བར་སྤྲུལ་ཏེ། འགྲོ་བ་རྣམས་གདུལ་བའོ། ། བུད་མེད་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྐོར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་ནི་རྟག་ཏུ་དུས་མཚན་དང་། ཚངས་མ་དང་། ཁྱབ་འཇུག་དང་། གཞོན་ནུ་མ་དང་། ཕག་མོ་དང་། གཤིན་རྗེ་མ་དང་། དབང་མོ་དང་། ལུས་ངན་མ་ལ་སོགས་པའི་མ་མོ་རང་གི་ཆུང་མ་དྲག་མོ་དང་བཅས་པའི་མ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐོར་བའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། འཇིགས་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་ཕྱུང་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཧ་ཧ་ཞེས་དྲག་ཏུ་སྨྲས་ནས་སོ། ། འདི་དག་གི་གསང་སྔགས་རྣམས་ནི་སྔར་ལྷ་རྣམས་བསྟན་པ་དང་སྦྱར་རོ། ། བུམ་པའམ་མགོ་བོའི་ཐོད་པ་ནི། ། དེ་ལྟར་བརྒྱད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་རོ། །

Regarding the phrase "drawn with the hand called phuṅ," this is an illustration of the three yogas. "Also with the fist" means even with a hand that is free from a mudrā. This concludes the commentary on the sixth maṇḍala. Then, with the words "Next, the Great God" and so forth, the maṇḍala of the Great Gods is shown. He is the lord of the Great Gods and is also a great terrifier; thus he is called the "Great God of Gods." He terrifies the remnants in the charnel ground by means of his own form, implements, and by eating half-burnt corpses. Alternatively, when the Blessed One Vajrapāṇi subdued the lords of the three realms, he displayed a terrifying form and said to the Blessed One, "O Yakṣa, you too must obey my command!" Or else, he emanated a terrifying form out of compassion itself in order to discipline sentient beings. "Surrounded by eight great women" means he is surrounded by the mātṛkās—his own wives and fierce goddesses—such as Kālarātri, Brahmanī, Vaiṣṇavī, Kaumārī, Vārāhī, Yāminī, Indrāṇī, and Vemacitrī. The passage beginning with "To the Blessed One" is easy to understand. "Having uttered a terrifying sound" means having shouted "Ha! Ha!" forcefully. The secret mantras for these should be applied in accordance with the deities previously taught. "With a vase or a skull-cup, thus the empowerment is conferred by the eight."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་རང་གི་སྔགས་ཀྱི་མཐར་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ་དབང་བསྐུར་ལ། ཡང་ཕྱག་རྒྱའི་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ནས་ལས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་སྟོན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ས་རྣམས་སྦྱིན་པ་མ་གཏོགས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་དག་རབ་ཏུ་མཐུ་དང་ལྡན་པར་སྟོན་པ་སྟེ། ས་སྦྱིན་པ་ནི་རང་གི་སེམས་རབ་ཏུ་སྦྱང་བ་འབའ་ཞིག་ལ་རག་ལས་པས་དེ་ནི་མི་ནུས་ཏེ་གཞན་སྦྱིན་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདུས་པ་ལས། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལྷའི་བདག་པོ་དེ་དག་ལ། འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། གྲོགས་རྣམས་ཁོ་བོ་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྦྱིན་པར་སྒྲུབས་ཤིག། དེ་ནས་དེ་དག་གིས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ཅག་གིས་བྱང་ཆུབ་རྩོལ་བར་མི་ནུས་སོ། ། ཅི་སྟེ་བདག་ཅག་གིས་ནུས་པར་གྱུར་ན། བདག་ཅག་ཉིད་ཡང་དག་པར་འཚང་རྒྱ་བར་བགྱིད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། བདེ་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ལའང་དྲག་པོ་སྟེ་ངེས་སོ། ། ཧཱུཾ་གི་ཚུལ་གྱིས་རྩོལ་ཞེས་བྱ་བས་ང་རྒྱལ་བྱས་ལ། བླང་བའམ། ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྐྲག་ན་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གསོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཇིགས་པར་མི་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདུས་པ་ལས་ཀྱང་། འཇིགས་པས་ལྷག་པའི་བགེགས་གཞན་མེད། ། ཅེས་གསུངས་ལ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་ལས་ཀྱང་། དེ་ལ་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། སྔགས་པས་དེ་ལ་འཇིགས་པར་མི་བྱའོ། །

Regarding the phrase "thus," one should confer the empowerment by reciting "abhiṣiñca māṃ" at the end of each respective mantra, and then confer the mudrā empowerment. Next, the phrase "the activities" and so forth indicates the siddhis, which are to be accomplished within the maṇḍala. The remainder is easy to understand. The phrase "except for the granting of the levels" (bhūmis) indicates that these [deities] possess great power; since the granting of the levels depends solely upon the thorough purification of one's own mind, that is not possible [for them to grant]. Therefore, it is the granting of other things. As it is said in the Āryatattvasaṃgraha: "Then the Blessed One spoke thus to those lords of the gods: 'Friends, accomplish the granting of unsurpassed, perfectly complete enlightenment to me.' Then they replied: 'Blessed One, we are unable to strive for enlightenment. If we were able, we ourselves would attain perfect buddhahood.'" The term "Great Bliss" (mahāsukha) refers to the practitioner as well as the fierce one; this is certain. By the phrase "strive in the manner of HŪṂ," one should cultivate pride. Then, either by taking [the siddhi] or by uttering "HŪṂ," the siddhi is bestowed. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "if they are terrified, kill them immediately," one should not be afraid. As it is said in the Āryatattvasaṃgraha: "There is no other obstacle greater than fear." And from the Vajrabhairava: "Great fear will arise in that regard, but the mantrin should not be afraid of it."

ཇི་ལྟར་འཇིགས་པ་དེ་ལྟར་བགེགས་ཀྱི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་རོ། ། བར་ཆད་དུ་གྱུར་ན་དངོས་གྲུབ་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་སྔགས་པས་འཇིགས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། གལ་ཏེ་འཇིགས་པ་ན། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་འབྲུག་ལྟར་སྒྲོགས་ཤིང་། རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དྲན་པས་ཞི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཀྱང་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་ཧཱུཾ་གི་ཚུལ་གྱིས་གསོལ་ཞེས་སྔར་གསུངས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ལྷ་རྣམས་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་སྐྲག་པར་བྱེད། ཐོག་མ་ནས་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ལུས་ཀྱིས་དངོས་གྲུབ་མི་སྦྱིན་ཞེ་ན། ལྷ་རྣམས་ནི་རབ་ཏུ་ཞི་བར་གནས་ཏེ། སྒྲུབ་པ་པོའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་དང་མཐུན་པར་དྲག་པོ་ལ་སོགས་པར་མཐོང་སྟེ། སྔོན་ཆད་སེར་སྣ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། བགེགས་ནི་རང་གི་སེམས་ལས་བྱུང་། ། ཞེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུངས་པས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདུན་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འཇིགས་བྱེད་དེ་དག་ཉིད་ཞི་བར་སྣང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་ཏེ། རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆུང་མ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་ཉིད་ཞི་བར་སྣང་བར་མགུལ་ནས་འཁྱུད་པ་སྟེ། འདིར་དེ་དག་གི་དོན་ནི་སྔར་སྨྲས་ཟིན་ཏོ། ། མཐོ་རིས་ཀྱི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་བ་བཅུའོ། ། བདེར་འགྲོ་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་བཞིའོ། ། ངན་སོང་མ་ལགས་པའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའོ། ། སྒྲིབ་པ་མ་མཆིས་པའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཚོགས་ཀྱི་ལམ་ཕལ་པའོ། ། དབེན་པའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བའོ། ། རྣམ་པར་དབེན་པའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

Just as there is fear, so too will there be the obstacles of hindrances. If there are obstacles, there is no accomplishment; therefore, it is said that the mantra practitioner should not be afraid. If one is afraid, the glorious Vajradhara has taught that by roaring like thunder, "HŪṂ HŪṂ," and recollecting the yoga of one's own deity, it will be pacified. Thus, it was previously stated, "Make the request in the manner of HŪṂ." Why do the utterly peaceful deities cause the practitioner to be terrified? Why do they not grant accomplishment with their originally peaceful bodies? The deities abide in utter peace, yet by the power of the practitioner's intention, they are perceived as wrathful and so forth in accordance with the habitual tendencies of karma. This is because the verse was spoken: "Hindrances arise from one's own mind; previously, stinginess was shown." This concludes the commentary on the seventh maṇḍala. Now, the passage beginning with "Then" and so forth shows the maṇḍala in which those very terrifying ones appear as peaceful. Regarding the phrase "one's own maṇḍala consorts," this refers to the previously explained peaceful appearances being embraced around the neck; the meaning of this has already been stated. "The path to the higher realms" refers to the ten virtues. "The path to the happy migrations" refers to the four meditative concentrations. "The path that is not the lower realms" refers to mundane right view. "The path without obscurations" refers to the ordinary path of accumulation. "The path of solitude" refers to the roots of virtue conducive to liberation. "The path of complete solitude" refers to...

སྦྱོར་བའི་ལམ་དང་པོ་དྲོད་ཅེས་བྱའོ། ། འབྱུང་བའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩེ་མོའི་བདག་ཉིད་དོ། ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཟོད་པར་འགྱུར་བའོ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་མཆོག་གོ། ། བདེ་འགྲོའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་དང་། གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བཞིའོ། ། སྤང་བའི་ལམ་ཞེས་པ་ནི། བསྒོམ་པའི་ལམ་ཉིད་དོ། ། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། བསྟན་པར་བགྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དངོས་དང་བརྒྱུད་པས་ཞེས་སོ། ། ཚིག་དེ་དག་ཀྱང་རང་རང་གི་ལམ་དང་ཇི་ལྟར་འཚམ་པར་དགྲོལ་ཏེ། བདག་གིས་ནི་གཞུང་མང་པས་འཇིགས་པས་མ་བཀྲོལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་འགྲུབ་པའི་ལམ་བསྟན་པར་བགྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མདོར་ན་ལམ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དེ་དག་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ལ་སྦྱར་རོ་ཞེས་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ནི་འདིར་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ལམ་ཉིད་དེ་འགྲུབ་པར་བྱེད་དེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་སོ། ། བསྟན་པར་བགྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་འགྲུབ་པའི་ལས་ནི་དབང་བསྐུར་བ་དང་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་སྟེ། དེ་སྔ་མ་ལྟར་བསྟན་པར་བགྱིའོ། ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་འདི་གཉིས་ཁྱད་པར་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ས་བརྒྱད་པའི་བར་དུ་མི་འདྲ་བར་བཞུགས་པ་གཉིས་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། རྒྱལ་བའི་ཞིང་རྣམས་ས་འཐོབ་ཀྱང་། ། ཡིད་བསྟོད་པར་ནི་འགྱུར་མིན་ཏེ། །

The first of the paths of application is called "heat." The path of emergence is the nature of "peak." The path of nirvāṇa is "patience." The path of the sublime Dharma is the "supreme mundane dharma." The path of the higher realms consists of the path of seeing and the four formless meditative absorptions. The path of abandonment is the path of meditation itself. The path of the absence of afflictions is the vajra-like samādhi of the uninterrupted path. Regarding the phrase "I shall teach," it means both directly and indirectly. These terms should be explained in accordance with their respective paths; however, fearing excessive length, I have not explained them here. Regarding the phrase "I shall teach the path for achieving Buddhahood itself," in brief, it means that all those immeasurable paths are applied to the Buddha. Here, the Bodhisattva is one who has seen the truths, and the path that achieves that is the perfections. The phrase "I shall teach" is as before. The activity for achieving the state of Vajradhara is the path of empowerment, approach, and so forth; that too should be taught as before. If one asks what the difference is between these two—the Bodhisattva and Vajradhara—it is that they are designated as such because they abide differently up to the eighth bhūmi by way of the Perfections and the Secret Mantra, respectively. As it is said: "Though they attain the bhūmis in the Buddha-fields, their minds do not become conceited."

ཇི་སྲིད་ས་བརྒྱད་ལ་གནས་པར། ། ཐེག་དམན་འཇིགས་པ་དེ་ལ་ཡོད། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་འདིར། ། རྒྱལ་བའི་སྲས་པོ་རང་ངེས་ན། ། ཡིད་ཆེས་པར་ནི་གྱུར་པ་ན། ། ཐེག་ཆེན་པོ་ལ་གཞོལ་བ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། ས་དགུ་པ་ལ་ནི་ལམ་དབྱེར་མེད་པའོ། ། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིན་མཚན་ཕྱེད་པར་སྔར་བསྟན་པའི་འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཚེ་འདི་ལ་བསྲུང་བ་དང་སྐྱེས་ནས་བསྐྱབ་པ་དང་། ལན་གྲངས་གཞན་ལ་ཡང་སྦ་བར་བགྱིའོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་པའི་འགྲེལ་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་རྫོགས་སོ། ། ། ། ད་ནི་འདི་ནས་མར་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཀུན་དུ་གཟིགས་པ་དང་། ཡང་འཛུམ་པ་མཛད་པའི་ཆོས་གསུངས་པའི་རྟགས་གཉིས་བསྟན་ཏོ། ། དེའི་བྱིན་རླབས་དེས། འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དེར་རང་དབང་མེད་པར་ས་གཞི་དང་བཅས་པར་གཡོས་ཤིང་། དེའི་དབང་ལས་ལུས་ཀྱང་རབ་ཏུ་གཡོས་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དག་གི་སེམས་ཀྱང་སྔོན་ལས་གྱུར་པས་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་གཡོས་སོ། ། དགའ་བའི་ཚལ་དེ་ཡང་རིམ་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོ་དང་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོར་འགུལ། རབ་ཏུ་འགུལ། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་འགུལ་ལོ། ། དེར་གནས་པའི་འོད་དང་ཟེར་དེ་དག་ཀྱང་རིམ་པ་གསུམ་སྔ་མ་ལྟར་འབར། རབ་ཏུ་འབར། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་འབར་རོ། ། ངོ་མཚར་དེའི་དབང་གིས་འཁོར་དེ་རིམ་པ་གསུམ་དུ་རིམ་གྱིས་དགོད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། རྩེ་བ་ལ་སོགས་པར་བྱེད་དོ། །

"As long as one dwells on the eighth bhūmi, The fear of the Lesser Vehicle remains. But in this great secret maṇḍala, If the sons of the Victorious Ones are certain, And have gained conviction, They are intent upon the Great Vehicle." Thus it is said. On the ninth bhūmi, the paths are inseparable. "At all times" means that throughout day and night, one is protected from all the aforementioned fears in this life, shielded after birth, and concealed in other future lives. The remainder is easy to understand. This concludes the commentary on the eighth maṇḍala; the six maṇḍalas of the worldly gods are complete. Now, from here on, in order to teach the second maṇḍala of Amitāyus: Then the Blessed One Vajrapāṇi gazed upon his own maṇḍala and displayed two signs of teaching the Dharma by smiling. Through that blessing, the surrounding maṇḍala and the earth itself shook uncontrollably. By the power of that, the bodies also shook violently, and their minds, transformed from before, also shook perfectly and intensely. That Grove of Delight likewise shook, trembled, and shook perfectly—slightly, greatly, and greatly greatly—in that same sequence. The lights and rays dwelling there also blazed, blazed intensely, and blazed perfectly in three stages as before. By the power of that wonder, the retinue gradually engaged in laughing and so forth, and playing and so forth, in three stages.

གཞན་ཡང་ལྟས་ཆེན་པོ་བཅོ་བརྒྱད་འཇིག་རྟེན་དུ་སྣང་བས་ན། རྨད་ཀྱི་ཡ་མཚན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཞུས་པ་དང་ལན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོའི་རིག་སྔགས་འདི། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ལས་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། ། གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡི་གེ་བསྒྱུར་བའི་ཚུལ་གྱིས་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་ཉིད་གསུངས་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། སྟོང་ཉིད་སྨྲ་བའི་ཁྱུ་མཆོག་སྟེ། ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། ཡང་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི་གཤེགས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། འདུ་ཤེས་ཙམ་ཡང་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ། རང་གི་ངོ་བོ་བསྟན་དུ་མེད། ། ཡེ་ཤེས་རང་རིག་ཅེས་བྱ་བ། ། དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཞེས་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚེ་མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་དེ། ཚོགས་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དག་དང་། ། འགྲོ་བའི་དོན་ནི་སྤྱོད་པ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་སྟེ། ། སྐུ་ཚེ་རིགས་དང་ཚད་ཀྱིས་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་པས། སངས་རྒྱས་གཅིག་ཉིད་ཐམས་ཅད་དོ། ། སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡི་གེ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་སྙིང་གར་བསྒོམས་པས། ཡིད་རྟོགས་ཤིང་ཡིད་ལ་འདོད་པ་སྦྱིན་པས་སྙིང་པོ་སྟེ། ཡིད་ལ་འདོད་པའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཡིད་ལ་གང་འདོད་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཏིང་འཛིན་སྒྲུབ་པ་སྙིང་ལ་གནས། ། དེ་བས་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་བསྒོམས་པས་རིག་པ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པར་བྱེད་པས་ན་དེ་ཉིད་རིག་སྔགས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ།

Furthermore, because eighteen great omens appeared in the world, the phrase "a marvelous wonder" and so forth is mentioned. Regarding the words "Then," and so on, this refers to the request and the response, which are easy to understand. The statement, "This vidyā-mantra of the essence of all the tathāgatas was brought forth from the vajra body, speech, and mind," refers to suchness (tathatā). The term "tathāgata" is explained through the method of transposing the syllables; it means "one who has spoken of suchness." As it is said: "The bull among speakers of emptiness, who proclaims the sound of the profound and the vast." Alternatively, "tathāgata" means "one who has realized suchness." As it is said: "Because even mere perception has been abandoned, its own essence cannot be shown; that which is called self-knowing wisdom is called a tathāgata." The term "all" refers to the Blessed One Amitāyus himself. As it is said: "In terms of the accumulations, the dharmakāya, and the activity for the benefit of beings, all buddhas are equal; they differ only in terms of lifespan, family, and size." Thus, a single buddha is all buddhas. The term "essence" (hṛdaya) refers to the syllables that will be explained; because they are meditated upon at the heart, they realize the mind and grant the mind's desires, and are thus the "essence." As it is said: "By the ritual of the mind's desire, whatever is desired by the mind will be accomplished; the accomplishment of meditative concentration dwells in the heart; therefore, it is called the 'essence'." Because meditating on that very essence produces awareness and so forth, it is the "vidyā-mantra." As it is said:

མ་རིག་པ་ཉིད་གཞིག་པ་དང་། ། ངག་གི་རིགས་མཆོག་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་ཡོད་པ་སྟེ། ། དེ་བས་རིག་སྔགས་ཞེས་བྱའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཉེ་བར་གནས་པ་འདྲེན་པའི་ཚིག་གི་ཕྲད་དོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་དག་དབྱེར་མེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་གང་དག་ཡིན། ། མི་ཕྱེད་སྟོང་པའི་དངོས་ཕྱིར་ན། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན། ། དེ་བས་དབྱེ་བ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་། ། ཞེས་བཤད་དོ། ། ཕྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་སྔགས་འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་འབྱུང་བར་སྟོན་ཏེ། གནས་དེ་ནི་གསང་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ། འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་སྔགས་རྣམས་ཀྱི། ། ཐོག་མའི་བྱེད་པ་མེད་པའོ། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། གསང་བའི་བདག་པོ་གཞན་ཡང་གསང་སྔགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་བྱས། བྱེད་དུ་མ་བཅུག་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ནི་ཡེ་ནས་གནས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་གསང་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དོ། ། གསང་བའི་བདག་པོ་དེ་ལ་གང་གི་ཚེ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ། ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་བ་དེའི་ཚེ།

"In order to destroy ignorance itself and to accomplish the supreme class of speech, the sublime siddhi exists; therefore, it is called 'vidyā-mantra'." Thus it was said. The word "this" (ayam) is a particle that introduces the proximate meaning. Regarding the phrase "from the vajra body, speech, and mind": the inseparability of the body and so forth is the vajra. As it is said: "Because body, speech, and mind are indivisible and the nature of emptiness, they are thoroughly taught as 'vajra.' From that, all distinctions arise." The word "extracted" (udbhūta) means "arisen." Thus, it shows that this mantra arises from the very essence of the dharmadhātu, for that source is the uncommon [characteristic] of secret mantras. Accordingly, the Vairocanābhisambodhi Tantra states: "The primordial agent of the supramundane mantras does not exist." And from that same source: "Furthermore, Lord of Secrets, the characteristic of secret mantra is that it was not made by any buddha, nor was it caused to be made, nor is it something [they] rejoiced in. Why is that? Because this is the dharmatā of all phenomena. Whether tathāgatas arise or do not arise, the dharmatā of phenomena has existed from the very beginning; and that is the dharmatā of the secret mantras of the secret mantras. Lord of Secrets, when a perfectly enlightened buddha, the omniscient and all-seeing, appears in the world, at that time..."

ཆོས་ཉིད་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་དང་དགོངས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་བསམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ལ་ཚིག་སྣ་ཚོགས་དང་། ཡིག་འབྲུ་སྣ་ཚོགས་དང་། ཡུལ་གྱི་ངེས་པའི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། དབྱངས་སྣ་ཚོགས་སུ་གོ་བ་རྣམས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་འཆད་དོ་ཞེས་པ་དང་། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་ཆགས་མེད་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། ། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་གནས་སུ་གྱུར་བ་ལྟར། ། དེ་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ། ། སྲིད་གསུམ་མ་ལུས་འབྱོར་བ་འབྱུང་བར་བྱེད། ། ཅེས་སོ། ། སྔགས་ཕྱུང་བ་དེ་གང་ཞེ་ན། ཨོཾ་པུཎྱེ་པུཎྱེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདིར་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི། སཾ་པ་རོ་པ་ཙ་ཡ་ཀ་རི་ནི་ཞེས་གསུངས་པ་འདིར་ནི་སཾ་པ་རོ་པ་ཙི་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པས། སློབ་པ་དང་། མི་སློབ་པའི་བྱེ་བྲག་གོ་ཞེས་རྟོག་པས་ཟེར་ཏེ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཉིད་ལས། སངས་རྒྱས་ཀུན་པས་སྔར་སངས་རྒྱས། ། ཞེས་བསྟོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྙིང་པོའི་རིག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་རིགས་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིས་ལྷ་དང་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་དང་ཉེ་བར་བྱེད་ཅིང་སྙིང་ལ་གནས་པས་ན་སྙིང་པོ་སྟེ། རིག་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། སྙིང་པོ་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའི་རིག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྙིང་པོ་སྔ་མ་ལྟ་བུ་ཉིད་ལྷ་ལ་སོགས་པ་དང་ཉེ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་སྙིང་པོ་སྟེ། སྙིང་དགའ་བར་བྱེད་ཅིང་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རིག་པའོ། ། སྙིང་པོ་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

Through the nature of phenomena (dharmatā) in its various modes and various intentions, [the Buddha] blesses sentient beings of diverse dispositions with various words, various syllables, various expressions in the definitive terminology of different regions, and various melodies so that they may understand; thus he explains the way of Secret Mantra (mantranaya). Furthermore, from that same source: "Just as space, whose sphere of activity is free from attachment, serves as the abode for all wandering beings, so too does the utterly pure nature of phenomena cause the prosperity of the three realms of existence to arise without exception." What is the extraction of the mantra? It is "Oṃ puṇye puṇye" and so forth. Regarding this, some say: "In the maṇḍala of Vajrapāṇi Amitāyus, the text says saṃparopacaya kareṇi, whereas here it says saṃparopacite; this distinction between 'learning' (śaikṣa) and 'no-more-learning' (aśaikṣa) is what is intended." This is not so, because this very text praises [the deity] as "the Buddha who was enlightened before all Buddhas." The phrase "the knowledge (vidyā) of the essence (hṛdaya)" has already been explained. Regarding "the knowledge of the near-essence (upahṛdaya)," because this brings one close to the deity and the desired accomplishments (siddhi) and because it dwells in the heart, it is the "essence"; the "knowledge" is as explained before. Regarding "the knowledge of the essence and the near-essence," the essence as previously described brings one close to the deity and so forth, and that itself is the essence; it is "knowledge" because it gladdens the heart and dispels ignorance and the like. Regarding "the perfect invocation of the essence":

སྙིང་པོ་ཉིད་ལྷ་རྣམས་ཡང་དག་པར་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྐུལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ་འདི་ཡིས་བསྐུལ་བས་མྱུར་དུ་འགྲུབ་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ཉིད་རིག་པ་སྟེ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། སྙིང་པོ་དམ་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྙིང་པོ་ཉིད་འདོད་པ་དམ་པའི་བར་དུ་བསྒྲུབས་པས་ན། དམ་པའམ་འདི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷའི་སྙིང་པོ་ལས་དམ་པར་གྱུར་པས་ན་སྙིང་པོ་དམ་པའོ། ། གསང་བའི་སྙིང་པོའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གསང་བར་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པས་ན་གསང་བའི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དུ། ཁ་ཅིག་གིས་གསང་སྔགས་རྣམས་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་གསང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། འདིར་སྙིང་པོ་དང་གསང་སྔགས་ལ་ཐ་དད་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། སྙིང་པོ་ནི་ཡི་གེ་འབྲུའི་ངོ་བོར་སྙིང་ག་ལ་སོགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། གསང་སྔགས་ནི་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་དོན་དེ་ཀུན་འགྲུབ་པར་སྲིད་དེ། གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ཁོ་ནར་མ་ངེས་ཏེ་དབྱེ་བ་ནི་དེ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསང་སྔགས་རྣམས་ལ་ཡང་རིག་པ་དང་གཟུངས་དང་། གསང་སྔགས་ཞེས་གསུམ་དུ་གསུངས་ཏེ། ལྷ་དེ་འབོད་པ་དང་རིག་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ངན་འགྲོ་ལ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། མཁའ་འགྲོ་བཙུན་མོ་བཟང་མོ་རྣམས། ། འབོད་ཅིང་སྔོན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ། གསང་སྔགས་ཞེས་ནི་མངོན་པར་བརྗོད། ། དཔེར་ན་མི་ཆེན་འགའ་ཞིག་གིས། ། སྐད་ནི་དྲག་པོས་བོས་གྱུར་ན། ། ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་འོང་བ་ལྟར། ། དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་མོད་ལ་བྱོན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། །

The essence itself is that which exhorts the gods to truly manifest; as it is said, "By being exhorted by this, [the goal] is swiftly accomplished," and so forth. That itself is "knowledge" (vidyā), as explained previously. Regarding the phrase "the supreme essence": because the essence itself is accomplished as far as the supreme desire, it is the "supreme essence" (paramahṛdaya), or because it has become more supreme than the essences of worldly deities, it is the "supreme essence." Regarding the phrase "the secret essence": because it is an essence that is to be kept secret, it is the "secret essence" (guhyahṛdaya). As it is said: "For some, the very cause for the accomplishment of secret mantras is secrecy itself." If one asks, "What is the difference here between an essence (hṛdaya) and a secret mantra (mantra)?" an essence is that which is to be meditated upon solely in the form of syllables at the heart and so forth. A secret mantra, however, can accomplish all those aims through mere recitation; it is not restricted to meditation alone. That is the distinction. Similarly, regarding secret mantras, three types are taught: knowledge (vidyā), dhāraṇī, and secret mantra. They are called such because they summon the deity, generate knowledge, and so forth, and because they hold one back from the lower realms. As it is said: "Because they summon the Buddhas, Bodhisattvas, Ḍākinīs, and noble ladies, and because they act as a precursor, they are explicitly called 'secret mantras.' For example, just as when some great person is called with a loud voice, they come upon merely hearing it, so too do the Buddhas arrive immediately."

མ་རིག་པ་ནི་གཞིག་པ་དང་། ། ངག་གི་རིགས་མཆོག་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་ཡོད་པ་སྟེ། ། དེ་བས་རིག་སྔགས་ཞེས་བྱའོ། ། ཞེས་པ་དང་ཡང་། གཟུངས་ནི་རྣམ་གསུམ་དག་གི་ཕྱིར། ། ཚིག་དང་དོན་དང་གཉི་གའི་གཟུངས། ། ལེགས་པ་ལས་ནི་ཉམས་པ་ན། ། འཛིན་པར་བྱེད་པ་དེ་ཕྱིར་གསུངས། ། ཞེས་སོ། ། འདི་དག་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའམ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་འབྲེལ་པ་དང་། ། འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། ། ཤིགས་པར་དཀའ་བས་གསང་བ་ཉིད། ། གསང་བ་སྒྲུབ་ཕྱིར་བསྔགས་པས་ན། ། དེ་བས་གསང་སྔགས་ངེས་པར་བརྗོད། ། ཅེས་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པས་ཕལ་ཆེར་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒྲར་བསྟན་གྱི་རིག་པ་དང་གཟུངས་སུ་མ་ཡིན་ནོ། ། འགའ་ཞིག་ཏུ་རྟགས་ཙམ་ལ་བརྟེན་ཏེ། ལྷ་ཕོའི་ངོ་བོ་དང་འབྲེལ་པ་ལ་ནི་གསང་སྔགས་ཞེས་གསུངས་ལ། ལྷ་མོ་དང་འབྲེལ་པ་ལ་ནི་རིག་སྔགས་དང་གཟུངས་སྔགས་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཕལ་ཆེར་ནི་སྔགས་གཅིག་ཉིད་དང་ལྷ་གཅིག་ཉིད་དང་འབྲེལ་པ་ལས། མིང་བཞི་ཆར་བརྗོད་དོ། ། འདི་དག་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་ཤེས་རབ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སྙིང་པོའོ། ། ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ནི་གསང་སྔགས་སོ། ། ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ནི་རིག་སྔགས་སོ། ། ཤེས་རབ་དང་དྲན་པ་ནི་གཟུངས་སྔགས་ཏེ། དེ་ལྟར་ནི་གཞུང་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་དྲན་པ་དང་ཤེས་རབ་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་སེམས་ནི་གཟུངས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བཤད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། རང་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་དག་ཀྱང་རང་རང་གི་མིང་ཁོ་ནས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འདི་དག་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་།

"Because it destroys ignorance and accomplishes the supreme class of speech, it possesses the sublime siddhi; therefore, it is called a vidyā-mantra." Furthermore: "Because there are three types of dhāraṇī—of words, of meaning, and of both—it is taught as that which holds [them] when one falls away from excellence." It is also said: "Because it is that which is to be expressed, or because it is the union of method and insight, and because it is not to be transgressed and is difficult to shatter, it is 'secret' (guhya). Because it is praised for the sake of accomplishing the secret, it is therefore definitively called 'secret mantra' (guhyamantra)." Since it possesses these characteristics, it is mostly taught by the term "secret mantra," rather than as "knowledge mantra" (vidyā) or "dhāraṇī." In some instances, based merely on the gender of the deity, those associated with male deities are called "secret mantra," while those associated with goddesses are called "knowledge mantra" or "dhāraṇī mantra." Generally, however, all four names are applied to a single mantra associated with a single deity. Regarding their own essential nature: insight and meditative concentration are the "essence" (hṛdaya). That which is the nature of insight and compassion is "secret mantra." Insight and primordial wisdom (jñāna) are "knowledge mantra." Insight and mindfulness are "dhāraṇī mantra." Thus, other texts also teach that a mind endowed with mindfulness and insight is explained by the term "dhāraṇī." These respective natures are also to be understood by their own specific names. Likewise, these are the objects to be accomplished.

སྒྲུབ་པ་པོ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གསུམ་ལ་ཡང་འཇུག་ཅིང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཅི་རིགས་སུ་དབྱེ་སྟེ་ཞར་ལ་འོངས་པས་ཆོག་གོ། ། དེ་ནས་དེ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། བུམ་པ་ལྔ་དང་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་ལྔ་དང་མཆོད་པ་དང་སྒོ་སྐྱོང་དང་བརྒྱད་ལ་ཐུན་མོང་དུ་བཞི་དང་། གསང་བའི་བུམ་པ་དང་བཅུ་ལས། བདག་པོ་དང་གསང་བའི་བུམ་པ་ནི་སྨོས་མི་དགོས་པས་ལྷག་མ་བརྒྱད་དོ། ། དེ་མ་རྙེད་ན་རིགས་ལྔ་དང་གསང་བའི་བུམ་པར་བཅས་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་དབང་བསྐུར་པའི་བུམ་པ་ལྔ་དང་བཀང་བའི་བུམ་པ་བརྒྱད་དོ་ཞེས་རྟོག་གོ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་པོའི་སྔགས་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷ་ར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བདག་ཉིད་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་པར་མོས་པར་བྱས་ཏེ། སློབ་མ་གཞུག་པ་སྟེ། འདི་ནི་ལུགས་གཞན་དུ་གནས་པའོ། ། དེ་ནས་ཕྲེང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དབང་བསྐུར་བ་སྟོན་ཏོ། ། དང་པོ་ནི་ལྷག་མའི་ལྷའི་དབང་ངོ་། ། གཉིས་པ་ནི་བུམ་པའི་དབང་ངོ་། ། གསུམ་པ་ནི་དམ་ཚིག་སྦྱིན་པའི་དབང་ངོ་། ། བཞི་པ་ནི་འཆད་པར་རྗེས་སུ་གནང་བའི་དབང་ངོ་། ། ལྔ་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་གནང་བའི་དབང་སྟེ། ལུགས་འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དང་ཅུང་ཟད་མི་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་གཞན་གྱིས་མི་དྲང་ངོ་། ། ཚིག་གི་དོན་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་བླ་མ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཡོན་གྱི་མཆོག་ནི་དབུལ་བར་བྱ་ཞིང་། དེ་ཡང་རྙེད་པས་རྙེད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པར་སྲིད་པས། བླ་མ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར།

The terms "practitioner" and "that which is to be accomplished" also apply to the three [factors], and the "means of accomplishment" and so forth may be categorized as appropriate; however, this incidental discussion is sufficient. Then, the passage beginning with "Next, their maṇḍala is explained" is easy to understand. Regarding "five or eight vases," this refers to the four common [vases] for the five deities, the offerings, and the gatekeepers, plus the secret vase, making ten; since the master's vase and the secret vase need not be mentioned separately, there are eight remaining. If those are not available, there are the five families together with the secret vase. Some conceive of them as the five vases for conferring empowerment and the eight filled vases. "With the mantra of the Universal Monarch" means taking the mantra of the Lord as the primary one. The remainder is easy to understand. With "Oṃ vajradhara" and so forth, one should visualize oneself as the mind of all the families and then admit the disciples; this is the procedure according to another tradition. Then, the passage beginning with "With that very rosary" teaches the conferring of empowerment. The first is the empowerment of the remaining deities. The second is the vase empowerment. The third is the empowerment of bestowing the samaya. The fourth is the empowerment of the subsequent authorization to explain. The fifth is the empowerment of authorization to practice; since this tradition is slightly different from other maṇḍalas, it should not be conflated with others. The meaning of the words is easy to understand. Then, one should offer the supreme gift to the guru; since it is possible to accomplish [the goal] through such acquisitions, it is for the sake of the guru alone.

ནོར་དང་དབྱིག་ལ་སོགས་པ་དབུལ་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེའི་འབྲས་བུ་སྟོན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་བུ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་མན་ངག་བསྟན་པར་སྟོན་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དངོས་མེད་པར། ། སེམས་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་དབབ་པའམ། སེམས་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་སྐབས་སོ། ། དེ་ནས་ནི་ཨ་ཞེས་བྱ་བ་མ་སྐྱེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ཐབས་ཀྱིས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསམས་ཏེ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཡི་གེ་ཨ་དཀར་པོ་ཉིད་ལས་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་ས་བོན་གྱི་ཡིག་འབྲུ་ཟླ་བ་དེའི་དབུས་སུ་འོད་ཟེར་དང་བཅས་པས་བསམས་ནས། དེ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་དང་འདུ་བའི་དབང་ལས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དག་ཏུ་གྱུར་པར་བསམ་ཞིང་། དེ་ནས་ཀྱང་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བས་སྟོང་པ་ལས་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པར་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་རང་གི་ལྷའི་དེ་ཉིད་དུ་ཕྱག་རྒྱ་དེ་དང་དེ་ལས་སྒྲུབ་པ་པོ་བདག་ཉིད་ཁ་ནི་བསྒྱུར་བར་བྱ་སྟེ། ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་དུ་ན་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་སྔགས་པ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཚུལ་དུ་བསྒྱུར་ནས། ད་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རང་གི་ས་བོན་དང་འདྲ་བའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱས་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་རང་གི་ལུས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དེ་བརྟན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་དམ་བྱས་ལ། ། སྙིང་ག་མཛོད་སྤུ་མགྲིན་པ་དང་། །

Offering wealth, riches, and so forth is easy to understand. Then, with the words "Then..." and so on, the result is shown, which is also easy to understand. Then, with the words "Then to the son..." and so on, the oral instruction is shown: "Having meditated with the mind that all phenomena are without entity." This refers to the occasion of the descent of wisdom or the individual investigation of the mind. Then, from the essence of the unborn, the syllable A, one should visualize a moon maṇḍala through skillful means; some say it is from the white syllable A itself. Then, having visualized the seed-syllable of one's own chosen deity in the center of that moon, together with rays of light, one should visualize that through the power of the radiating and reabsorbing of light rays, it becomes the samaya-mudrā of one's own deity, such as a vajra and so forth. Furthermore, through the radiation and reabsorption of light rays, just as [the moon] arises from emptiness, here too, from that very mudrā of the deity's reality, the practitioner should transform themselves. The word "ni" means "definitely," for otherwise it would be purposeless. Having thus transformed according to the method of the mantra practitioner's deity yoga, if one asks what should be done next: then immediately, with the mudrās of Vajrasattva, Vajrā, and so forth, which are similar to one's own seed-syllable, one should firmly bless one's own body as the mahāmudrā. As it is said: "By the samādhi of Vajrasattva, having made the Vajrasattva commitment, at the heart, the ūrṇā, and the throat..."

སྤྱི་བོར་བཞག་ན་བྱིན་གྱིས་རློབ། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། ཅིའི་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་དམ་སྙམ་པ་ལས། ལྷག་ཅེས་བྱ་བ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོར་མོས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྔོན་དུ་བྱ་ཞིང་། འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཅིག་པུ་མོས་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ཡང་བྱའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་རིམ་པ་ཇི་བཞིན་དུ་མ་ནོར་བར་བྱའོ། ། ཆོ་ག་དེ་དག་ལས་གཙོར་གྱུར་པ་ནི། དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་པས་དངོས་སུ་སྨོས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས་དབུ་རྒྱན་དུ་དབང་བསྐུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དབང་ལ་སོགས་པ། ། སངས་རྒྱས་ཕྱག་རྒྱ་མདུན་ནས་ནི། ། བརྩམ་པར་བྱས་ནས་ངོས་བཞིར་ཡང་། ། ཕྲེང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་སྨོས་པ་དང་མ་སྨོས་པ་དང་ཆོ་ག་མ་ལུས་པའི་སྒོ་ནས་བདག་ཉིད་མཐུ་ཐོབ་པར་བསམས་ཏེ། བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་འགྲུབ་པོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་གོ་སླ་བ་ཉིད་དོ། ། དེའི་ཤ་དང་རུས་པ་དང་སྐྲ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་རོ་ཉིད་ལེགས་པར་གཏུབས་ཤིང་སྡིག་པ་སྦྱང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲེགས་ལ། ཐ་མ་ཤི་བ་དེའི་རུས་པའི་ཐལ་བ་ཡང་བསྲེགས་པས་ན་ཐལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དམན་པས་མཆོག་བསྡུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དགུ་པའི་འགྲེལ་པ་སྟེ་རྒྱུད་ཕྱི་(མའ་,མའི་)འགྲེལ་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས།

"If placed upon the crown, it bestows blessings," so it is said. One might wonder, "Is that all?" To this, it is said that one should first perform the practices such as the visualization of the samayasattva as the Great Being, and the activities such as the visualization of the body, speech, and mind as a single unity. These should be performed without error, exactly according to the sequence taught in the Root Tantra. Among these rituals, the primary one is the conferral of empowerment, which is explicitly mentioned: "The five Buddhas confer empowerment as a crown ornament." As it is said: "Beginning with the Buddha-mudrās of Vajradhātveśvarī and the others, from the front and also on the four sides, the empowerment is conferred by the garland itself." Having thus contemplated that one has attained power through these mentioned and unmentioned rituals and the entirety of the procedures, one accomplishes the practice after performing the approach and so forth. To demonstrate this, it says, "Then, having generated the divine pride," and so on, which is easy to understand. Furthermore, the phrase "Then Brahmā and the others" is also easy to understand. Regarding the phrase "his flesh, bones, and hair": in this maṇḍala, the corpse itself is properly cut into pieces and burned with the mantra for purifying misdeeds; finally, because the ashes of the deceased's bones are also burned, the phrase "ashes and so forth" is used. This concludes the commentary on the ninth maṇḍala, which subsumes the supreme within the inferior, the commentary on the Explanatory Tantra. Now, with the words "Then," and so forth:

རྩ་བ་དང་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་དུ་མ་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་མ་ལུས་པ་བསྡུས་པའི་ངོ་བོ་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་སྟོན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་འཛིན་པས་སོ། ། སྔགས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་འོ། ། རིག་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཏེ། དེ་དག་ནི་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཡང་ཡིན་དུ་ཟིན་ཡང་རྩ་བ་དང་ཕྱི་མར་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཉེ་བར་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བྲུཾ་དུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡང་ན་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་བདེ་བ་ཆེན་པོའིའོ། ། སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའིའོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་ལུས་པར་རོ། ། བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཉིད་ཀྱི་སྙིང་པོ་འདི་བཤད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་བྲུཾ་དུཾ་ཞེས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དབུས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་གནས་ནས་ནི། ཨོཾ་བྲུཾ་ཞེས་བྱ་བས་བསྐྱེད་ཅིང་། གལ་ཏེ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་གནས་ན། ཨོཾ་བཛྲ་དུཾ་ཞེས་བྱ་བས་བསྐྱེད་དོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཎི་དྲྀ་ཌྷ་ཏིཥྛ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འཇོག་ནའོ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་དབུས་སུ་ཀུན་དུ་བཟང་པོའམ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་གནས་ནས་ནི། དེ་དག་བསྐྱེད་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཕཊ།

This subsequent tantra teaches the essence that summarizes all the rituals not taught in the root and subsequent tantras. "The Blessed One" is as before. "Vajrapāṇi" refers to the one who holds great wisdom. "Mantras" refers to those of Vajrasattva and so forth. "Knowledge" and so forth refers to the mantras of Locanā and the others; although these are also members of the root maṇḍala, they were not taught in the root or subsequent [tantras]. "Essence" means that which is proximate, such as oṃ vajra bhrūṃ duṃ and so forth. Alternatively, "mantra" refers to Vajrapāṇi; "knowledge" refers to Samantabhadra and Mahāsukha; and "essence" refers to Vajrasattva and the others. "All" means without exception. "In order to teach" means in order to clarify. "He spoke this very essence" means: oṃ bhrūṃ duṃ. If Vajrapāṇi Amitāyus resides in the center, he is generated by oṃ bhrūṃ. If Vajrapāṇi Trailokyavijaya resides [there], he is generated by oṃ vajra duṃ. Oṃ vajrapāṇi dṛḍha tiṣṭha hūṃ is used if Vajrasattva is placed in the center. Oṃ hūṃ is the mantra for generating [the deities] if Samantabhadra or Mahāsukha resides in the center. Oṃ hūṃ vajra hūṃ phaṭ.

ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འམ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཧྲི་སྭ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་དམ་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཨ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་སྔགས་སོ། ། དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་གཉིས་ཀྱིའོ། ། སྤྱན་སྔར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་པོར་ཀུན་དུ་བཟང་པོའམ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞིག་བཞག་ནའོ། ། གལ་ཏེ་བདག་པོར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་གཉིས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་བཞག་ན་ནི། དེའི་ཚེ་ནི་སྤྱན་སྔར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་འདིར་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། འདིར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་རིགས་སུ་སྐྱེས་པ་ལྕང་ལོ་ཅན་ན་གནས་པ་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་བྱུང་བ་སེམས་དཔའི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་དེ། དང་པོ་ནི་མ་འོངས་པ་ནས་འཚང་རྒྱ་བར་ལུང་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སྟེ། རྒྱུད་འདིར་ནི་ཁྱད་པར་འདི་ཙམ་དུ་ཟད་ཅིང་རྒྱུད་གཞན་དུ་ལུགས་གཞན་ཡིན་ནོ། ། འདོད་ཆགས་རྣམས་ཀྱིས་འབྲས་བུར་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་མ་སྤངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆགས་པའི་འབྲས་བུ་འདོད་པ་ཉེ་བར་གནས་པ་ལ་སོགས་པས་གསུམ་པ་ཡིན་པས་ན་དེར་ཡང་མེ་ལོང་དང་པི་ཝང་དང་། དྲིའི་དུང་ཕོར་དང་། བཅུད་ཀྱི་གཞོང་བུ་དང་། རས་ཀ་ཤི་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས་མཛེས་པར་ཁྱམས་ལ་ཚོན་གྱིས་དགང་ངོ་། ། ཡང་ན་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་ཉན་ཐོས་ལྟར།

The phrase "thus it is said" refers to the mantra of Vajrasattva or Vajrapāṇi. Oṃ tiṣṭha vajra hūṃ phaṭ is the mantra of Vajraratna. Oṃ vajra hṛiḥ svā is the mantra of the sublime Vajradharma. Oṃ vajra hūṃ a is the mantra of Vajrakarma. "One should draw a vajra in the center" refers to the two previously explained [deities]. "In front of Vajrapāṇi" means: if Samantabhadra or Mahāsukha is placed as the central lord, then if either of the two Vajrapāṇis is placed as the central lord, at that time Vajrasattva is in front. If one asks what the difference is here between Vajrapāṇi and Vajrasattva: here, Vajrapāṇi is born into the yakṣa family and resides in Alakāvatī; Vajrasattva, however, is the very essence of the bodhisattva who emerged from the heart of the Blessed One. The former is prophesied to attain buddhahood in the future, while the latter is a nirmāṇakāya. In this tantra, the distinction is limited to this much, whereas in other tantras the system is different. "As the fruit of the passions" means that for those who have not abandoned passion, the fruit of passion—such as the presence of desire and so forth—is the third [mandala]; therefore, the courtyard should be filled with colors, beautified by the five sensory qualities: a mirror, a lute, a conch bowl of perfume, a vessel of elixir, and cloth from Kāśī. Alternatively, for the sake of the world, like the śrāvakas...

འདོད་ཆགས་མ་སྤངས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས་ལག་པ་བྲེལ་པའི་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཁྱམས་ལ་དགང་བར་བྱའོ། ། སྟོང་པ་མཚན་མ་མེད་པའི་སེམས། ། སྨོན་པ་མེད་པའི་ཡིད་ལྡན་པའི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུད་མེད་པ་དང་། དེའི་ཕྱིར་སྨོན་པ་ནི་ལོག་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པ་སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས་ཀྱང་། སྒྱུ་འདྲ་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཚོར་བ་བྱེད་མེད་ཅིང་། ། རྨི་ལམ་འདྲ་བ་དེ་བཞིན་མིག་ཡོར་འདྲ་བ་དང་། ། བྱིས་པ་བསླུ་བའི་སྨིག་རྒྱུའི་རང་བཞིན་མཚུངས་མཉམ་པ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་མཁས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ། ། རྐྱེན་རྣམས་མེད་པ་དེ་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་སྟེ། ། ལོག་པར་ཤེས་པས་ནམ་ཡང་སྨོན་པ་མེད་པ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལ། སློབ་དཔོན་བུདྡྷ་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ནའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ལོག་པ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་རྒྱུ་དང་བྲལ་ཕྱིར་མཚན་མ་མེད། ། དངོས་པོ་རྟོག་པ་དག་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ། མ་ལུས་སྨོན་པ་ལས་ནི་ངེས་གྲོལ་བ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དངོས་གྲུབ་རྣམས་ནི་ཚད་མེད་པ་བཞི་དང་། སྒོ་གསུམ་པོ་འདི་ལས་འབྱུང་བས་འདི་དག་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཛ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། སྔགས་དང་པོས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་དུ་གཞུག་ཅིང་། གཉིས་པས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོལ་བ་བསལ་ཏེ་གཞུག་པའོ། ། གསུམ་པས་ནི་མེ་ཏོག་དོར་བའོ། །

Those who have not abandoned desire are the buddhas and bodhisattvas. The nature of the result blessed by them is the "result," and the courtyard should be filled with hosts of goddesses whose hands are occupied with the five sensory qualities. Regarding the phrase, "The mind of emptiness and signlessness, possessing the intention of wishlessness": all phenomena are without entity and lack a continuum. Therefore, wishlessness is the liberation from erroneous cognition; these are the three doors of liberation. As it is said in the Arya-Gandavyūha: "Like an illusion, unreal, without a feeler; Like a dream, and likewise like an optical illusion; Equal in nature to a mirage that deceives the foolish— Meditating thus is the wise one’s door of emptiness. The absence of conditions is signlessness; Through the cessation of erroneous cognition, there is never wishlessness." As the master Buddhajñānapāda also said: "Because it is devoid of intrinsic nature, it is erroneous; Likewise, because it is devoid of causes, it is signless; Because it is devoid of conceptualizations of entities, It is definitively liberated from all wishes." Since the accomplishments arise from these four immeasurables and these three doors, they should be purified. Regarding "Oṃ vajra hūṃ ja" and so forth: with the first mantra, one should have [the disciple] bind the mudrā of Vajradhara; with the second, the curtain of the maṇḍala is removed and they are ushered in; with the third, the flower is cast.

དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདིར་བུམ་པ་དང་བཀས་གནང་བ་དང་ལས་སྦྱིན་པས་ཏེ་དབང་གསུམ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་གཉིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ཡིན་ན་ནི། སྔགས་དང་པོ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འམ་ཀུན་དུ་བཟང་པོའམ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་དག་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོར་གྱུར་ན་ནི། སྔགས་གཉིས་པ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པའོ། ། ལྷག་མ་བཞི་ནི་ཅི་རིགས་སུ་སྦྱར་རོ། ། བཀའི་དབང་ནོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འཆད་པའམ་བསྒྲུབ་པ་རྗེས་སུ་གནང་བ་སྟེ། གལ་ཏེ་འཆད་པར་རྗེས་སུ་གནང་བར་འདོད་ན་ནི། འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔས་རྗེས་སུ་གནང་བ་སྦྱིན་ལ། གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་རྗེས་སུ་གནང་བ་འདོད་ན་ནི། མེ་ཏོག་ལག་ཏུ་བྱིན་ཏེ་འདི་གྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག། བླ་མ་དང་སློབ་མ་གཉི་གས་བརྗོད་དེ་དེ་ཡང་འདིར་གཙོར་གྱུར་པ་ནི། བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པས། དེ་ནས་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་དུ་གཞུག་ཅིང་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། མན་ངག་དང་གནང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་ལས་དང་དངོས་གྲུབ་ནི་ཕལ་ཆེར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པས། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་མདོར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བདེ་བས་བདེ་བ་བསྐྱེད་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བདེ་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་འདིར་ནི་དཀའ་ཐུབ་དང་སྡུག་བསྔལ་གཙོར་མ་གྱུར་གྱི། རབ་ཏུ་བདེ་བས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བ་ལས། ། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་སྐྱེད་ཆེན་གྱི། ། ཐེག་པ་ལ་ནི་མ་མོས་པ། །

Regarding the phrase "one should confer the empowerment" and so forth, here there are three empowerments: the vase, the authorization, and the entrustment of activity. Furthermore, if the two Vajrapāṇis are the lords of the maṇḍala, the first mantra is for the victory vase; if Vajrasattva, Samantabhadra, or Mahāsukha are the lords of the maṇḍala, the second mantra is for the victory vase. The remaining four should be applied as appropriate. Regarding the phrase "one should receive the authorization of the command" and so forth, this refers to the permission to explain or to practice. If one wishes to grant permission to explain, one should follow the Āryatattvasaṃgraha and grant the permission with five verses. If one wishes to grant permission to practice, one should place a flower in the hand and say, "May this be accomplished!" Both the guru and the disciple should recite this. Since practice is the primary focus here, it is said: "Then, one should cause them to perform all activities and grant all siddhis." This is the meaning of the "pith instructions and authorization." In that regard, since activity and siddhi mostly depend upon meditative absorption (samādhi), in order to briefly indicate those absorptions, it says: "Having generated bliss through bliss," and so forth. As for "through bliss," in this path of Secret Mantra, asceticism and suffering are not primary; rather, accomplishment is achieved through supreme bliss. Therefore, from the Vajrapāṇyabhiṣeka: "Those who lack devotion to the Great Vehicle of the Mantra Vehicle..."

དེ་དག་ནམ་ཡང་གཟུང་མི་བྱ། ། དེ་དག་བསྟན་འདིར་སྐལ་བ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་ལ། ཁྱད་པར་ཡང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་འདིར་ནི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་ནི། དཀའ་ཐུབ་སྡོམ་པ་མི་ཟད་པ། ། བསྟེན་པས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་གྱི། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཅི་འདོད་པས་ནི་བསྟེན་པས་འགྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་ཤིང་། ཕྱི་རོལ་པའི་ལམ་ལས་ལམ་འདི་རྟོགས་པ་མ་ལུས་པ་ཡང་རབ་ཏུ་བདེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན། གང་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་པ་ནི། ། བདེ་བས་བདེ་བ་ཐོབ་བགྱིད་པས། ། དེ་བས་སྨྲ་བའི་སེང་གེ་ནི། ། ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་ལ་མཁས་པ་དགའ། ། ཞེས་བསྟོད་པ་བརྗོད་དོ། ། བདེ་བ་བསྐྱེད་ནས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པར་བྱས་ནས་སོ། ། ཇི་ལྟར་དེ་རྣམས་ལ་ཡང་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་མངའ་འམ་ཞེ་ན། བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་དང་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པ་སྡོམ་པ་གསུམ་བསྟན་པ་ལས། བདེ་བ་གང་ཞེ་ན། གང་ལ་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་མེད་པ་དེ་བདེ་བའོ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། གཞན་ཡང་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་དབང་གིས་ལྷ་དང་མིའི་འབྱོར་པ་ལ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཁ་ཅིག་ནི་དེ་གསལ་བའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བར་བཙུན་མོའི་འཁོར་དང་། གནས་དང་གདན་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བ་གྱ་ནོམ་པ་འདི་དག་ལ་མངའ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་མ་ལུས་པའི་ཆོ་ག་བསྡུས་པ་ལས། གང་དུ་བདེ་ཆེན་རང་བཞིན་རྗེས་ཆགས་པས། ། ན་ཆུང་དག་དང་ལྷན་ཅིག་བཞད་མཛད་ཅིང་། །

"One should never grasp at those; they have no fortune in this teaching," it is said. Furthermore, since this Yoga Tantra accomplishes bliss, it is stated: "Accomplishment is not achieved by relying on inexhaustible ascetic vows; rather, it is achieved by relying on all the enjoyments of desire as one wishes." Thus, this path is more blissful than the paths of outsiders, for it realizes the path in its entirety. Therefore, it is praised: "Because your teaching brings the attainment of bliss through bliss, the learned delight in your teaching, O Lion of Speakers." Regarding the phrase "having generated bliss," it means having become Vajrasattva and so forth, whose nature is great bliss. If one asks, "Do they also possess bliss?" bliss is the non-conceptual wisdom that is devoid of all suffering. As it is said in the Ārya-trisaṃvaranirdeśa: "What is bliss? That which is without conceptualization is bliss." Furthermore, for the sake of those who, through the power of skillful means, are excessively attached to the riches of gods and humans, there is the possession of these sublime pleasures—such as the retinue of queens, dwellings, and seats—in order to clarify that [bliss]. As it is said in the Vairocanamāyājāla, which summarizes the rituals of all Yoga Tantras: "Where, through passion for the nature of great bliss, one laughs together with young maidens."

གཡས་ཀྱི་ཕྱག་གིས་རྡོ་རྗེ་གསོར་ནས་སུ། ། གཡོན་གྱི་ཕྱག་གིས་དྲིལ་བུ་སྒྲ་སྙན་འཁྲོལ། ། ལྷ་མོ་མཐའ་དག་བཙུན་མོར་གྱུར་པ་ཡིས། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་བྱ་བ་བྱས་པར་འགྱུར། ། གཅིག་གི་ལག་པས་ཀུན་ནས་འཁྱུད་པ་སྟེ། ། གཉིས་པ་རྗེས་སུ་ཆགས་ཕྱིར་བདེ་བའི་མཐུ། ། གསུམ་པ་མི་བཟོད་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་གཏོར། ། བཞི་པའི་བདེ་བ་ཡི་ནི་མདའ་ཡང་འཕེན། ། ཞེས་གསུངས་ལ། གསང་བ་ཟླ་བའི་ཐིག་ལེ་ལས་ཀྱང་། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཀུན་དུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཤིན་ཏུ་དགྱེས་པ་གདོན་མི་ཟ་བའི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་འདོད་པའི་དབང་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རོལ་པ་ཆེན་པོས། རབ་ཏུ་རྣམ་པར་རོལ་པ་དང་། སྤྲོ་བ་ཆེན་པོའི་གར་དང་། གླུ་དང་སིལ་སྙན་དང་། གཟུགས་དང་། སྒྲ་དང་། དྲི་དང་། རོ་དང་། རེག་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བདེ་བར་འཕགས་པར་གྱུར་པ་དང་། རོལ་པ་ལ་སོགས་པའི་རེག་པའི་བདེ་བ་ལ་སྤྱོད་པའི་གང་ཉེ་བར་སྟོན་ཅིང་། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཚུལ་ཆེན་པོས་འཕགས་པར་གྱུར་པ་དང་། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གནོན་པ་དང་། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་འཁྱུད་པ་དང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྤྲོ་བ་དང་། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གར་བྱེད་པ་དང་། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཟ་བར་བྱེད་པ་དང་། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་འཇིག་པར་བྱེད་པ་དང་། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་མཛེས་པར་བྱེད་པ་དང་། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཟློག་པར་བྱེད་པ་དང་། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཟློས་པར་བྱེད་པ་དང་། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མྱོང་བར་བྱེད་པ་དང་།

With the right hand brandishing a vajra, And the left hand ringing a melodious bell, All goddesses become his consorts, And through the samayas, their activities are accomplished. With one hand they embrace him from all sides; With the second, for the sake of passion, they exert the power of bliss; With the third, they scatter unbearable garlands of flowers; And with the fourth, they also shoot the arrows of bliss. Thus it is said. Furthermore, from the Secret Moon Bindu: Then the Blessed One, the glorious Vajrasattva, the Great Bliss, the Utterly Joyful, the Infallible Samaya Vajra, entered the meditative absorption known as the "Empress of Desire." Through the great play of various forms, he became exalted in supreme play, with the dance of great enthusiasm, and with the great bliss of forms, sounds, smells, tastes, and textures. He demonstrated the enjoyment of the bliss of touch through play and so forth, becoming exalted through various great modes, and through various ways of pressing, embracing, and manifesting enthusiasm. He performed various dances, ate various foods, completely destroyed various things, made various things beautiful, repelled various things, repeated various things, and experienced various things.

རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་འགྱུར་བར་བྱེད་པ་དང་། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་འཕྲོད་པར་བྱེད་པ་དང་། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྩོན་པར་བྱེད་པ་དང་། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་རྒྱས་འདེབས་པར་བྱེད་པ་དང་། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་ཆེན་པོ་ཤིན་ཏུ་དགྱེས་པའི་བདེ་བ་ཉམས་པར་སྟོབས་ཤིང་རེག་པའི་རོའི་བཅུད་ཀྱིས་བསྐལ་པ་བརྒྱ་སྟོང་མང་པོ་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱ་སྟོང་ཚད་མེད་པར་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་ལས་འདས་པ་དང་། མཉམ་པར་འཇུག་པས་ཉེ་བར་གནས་ཤིང་འཚོ་སྐྱོང་སྟེ་ཞེས་གསུངས་ལ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བཞེངས་ནས། བརྗོད་པའི་རྡོ་རྗེ་གར་གྱིས་མཆོད་ཅིང་གླུ་དང་། སིལ་སྙན་དང་། གླིང་བུ་དང་། པི་ཝང་དང་། རྫ་རྔ་དང་། བརྟུན་པ་དང་། པ་ན་པ་དང་། བལ་ལ་རི་དང་། ཞི་བའི་ཐལ་མོ་ལ་སོགས་པ་དང་། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཀུན་དུ་བརྡུང་བ་དང་། སིལ་སྙན་སྣ་ཚོགས་པའི་རྣམ་པར་རོལ་པས་ལྷའི་རོ་དང་བཅུད་ཀྱི་ཟས་དང་། བཟའ་བ་དང་། བཅའ་བ་དང་། བཏུང་བ་དང་། བཞོན་པ་དང་། སྟན་དང་། གོས་དང་། བལྡག་པ་དང་། གཞིབ་པ་དང་། མྱང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་བསྟབས་ནས་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འོད་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐུགས་རྗེའི་དབང་གིས་གསུངས་པ་ཁོ་ནར་ཟད་ཀྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་ང་ལ་སྒྲར་ཤེས་ཤིང་། ། གང་གིས་ང་ལ་གཟུགས་སུ་མཐོང་། ། ལོག་པར་སྤོང་ལ་ཞུགས་པ་སྟེ། ། སྐྱེ་བོ་དེ་ཡིས་ང་མི་མཐོང་། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །

It is said: "By means of various transformations, various harmonizations, various exertions, and various sealings, they remain and sustain [the state] through equal engagement for many hundreds of thousands of aeons, hundreds of thousands of millions of immeasurable eons, exceeding the atoms of the expanse of space, through the essence of the flavor of touch that bestows the experience of the great, manifold, and intensely joyful bliss." Furthermore, from that same source: "Then the Blessed One and all the Tathāgatas arose and made offerings with the vajra dance of expression, with songs, cymbals, flutes, lutes, clay drums, bṛtuna, panapa, balari, and the peaceful clapping of hands, and so forth. Through various kinds of rhythmic beating and the play of diverse cymbals, they presented to the Blessed One, the Great Bliss, the glorious Vajradhara, the divine flavors and essences of food, as well as various kinds of edibles, snacks, drinks, vehicles, seats, garments, things to be licked, sucked, and tasted. However, such things as these are spoken solely by the power of compassion and are not to be taken literally. For: 'Whoever knows me as sound, whoever sees me as form, has entered upon a mistaken path; such a person does not see me. The Buddhas are the Dharmakāya.'"

འདྲེན་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་བལྟ། ། ཆོས་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་མིན་པས། ། དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་མི་ནུས། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། རབ་ཏུ་སྤྲོ་བས་ཆོག་གོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་ཡི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རེའུ་ཆ་དབུས་མ་བཞིའི་འོ། ། དབུས་སུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རེའུ་ཆ་དབུས་མའི་པདྨའི་སྟེང་དུའོ། ། སྙིང་གར་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་བསམས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཟླ་བའི་དབུས་སུ་ཧཱུཾ་དང་མཐའ་མར་སྔོན་གྱི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐོར་བ་ལྷ་དང་མཐུན་པའི་ཡིག་འབྲུའི་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། ཧཱུཾ་ལས་སངས་རྒྱས་གཟུགས་གྱུར་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པར་རོ། ། སྙིང་གར་འཁོར་ལོ་རབ་བསྒོམས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡི་གེའི་འཁོར་ལོ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པ་ཅི་རིགས་པར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་རབ་བསྒོམས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་སྟེ། འོག་ནས་ཁྲོ་བོ་སྟོབས་ཆེན་ཞེས་སྨོས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། ། སྙིང་གའི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོ་ལའོ། ། ཕཊ་ཅེས་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནག་པོ་ཉིད་དོ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་བསྐོར་བསམས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་དུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ལྟར་གཙོ་བོ་བཞིའི་ཚུལ་བསྟན་ནས། ད་ནི་མེ་ཏོག་ལྷུང་བའི་དབང་ལས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོར་གྱུར་པ་སྲིད་པས་དེ་དག་གི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་བརྟན་པར་བདག་བསྐུར་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་བརྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གི་དེ་ཁོ་ནའོ། །

"The Guides behold the nature of phenomena; since the nature of phenomena is not an object of cognition, it cannot be known." Thus it is said, and this is sufficient for the sake of great inspiration. Regarding the phrase "of the four maṇḍalas," it refers to the four central squares. "In the center" means upon the lotus in the central square. "If one visualizes the syllable HŪṂ at the heart" means that in the center of a moon disc, one should visualize the syllable HŪṂ surrounded by the aforementioned mantra, emitting and reabsorbing rays of light from the seed-syllables that correspond to the deity. "From HŪṂ, the form of a Buddha arises" refers to Vajrapāṇi as Amitāyus. "If one thoroughly meditates on a wheel at the heart" refers to the wheel of syllables residing upon a moon disc as appropriate. "Thoroughly meditating on the Vajra Wrathful One" refers to Vajrapāṇi as Trailokyavijaya; he is the same one mentioned below as the "Powerful Wrathful One." "In the center of the heart" refers to a red sun maṇḍala. "The syllable PHAṬ" is black in color. "If one visualizes it surrounded by HŪṂ" refers to the mantra OṂ VAJRA DUṂ HŪṂ HŪṂ. Having thus shown the manner of the four principal deities, now, because it is possible for Vajrasattva and the others to become the lords of the maṇḍala depending on where the flower falls, the text speaks of them, beginning with: "Empower oneself as the firm Vajra." Here, "firm Vajra" refers to Vajrasattva. "Self" refers to one's own suchness.

བསྒྱུར་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷའི་དེ་ཁོ་ནས་སོ། ། སྙིང་གར་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལའོ། ། བསྐོར་བ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་ཧཱུཾ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པས་སོ། ། ཨོཾ་དང་ཏྲཾ་ལྡན་པར་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཏྲཾ་ནི་དབུས་སུ་ཡིན་ལ། ཨོཾ་དང་པོར་བྱ་སྟེ། ཎི་ཥ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ནི། མཐའ་སྐོར་དུའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དང་པོར་ཚིག་རྐང་དང་པོ་དྲང་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྒོམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སུ་བསྒོམས་ལའོ། ། སྙིང་གི་དབུས་སུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྙིང་གའི་ཟླ་བ་དམར་པོ་ལའོ། ། ཧཾ་ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབུས་སུའོ། ། ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བས་བསྐོར་བསམས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་ཧྲི་ས་ཞེས་མཐའ་སྐོར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་སུ་བདག་བསྒྱུར་ལ། ། ཞེས་ལྷག་པར་དྲང་སྟེ། འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡི་གེའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་མོ། ། ཅི་ཟླ་བ་འབའ་ཞིག་ལའམ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རྒྱ་གྲམ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གནས་པའི་ལྟེ་བ་ལའོ། ། དེར་ཡི་གེའི་འཁོར་ལོ་གང་དག་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཧཱུཾ་ལྡན་པར་ཞེས་སྨོས་ཏེ་དབུས་སུའོ། ། ཚིག་དང་པོ་ལྷག་པར་དྲངས་པ་དེའི་ས་བོན་གང་ཞེ་ན། དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཨ་ཞེས་བྱ་བས་བསྐྱེད་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཨ་ཐུང་ངུ་མདོག་སྣ་ཚོགས་ལས་སོ། ། ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བས་བསྐོར་བར་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཨ་ཞེས་བྱ་བ་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པས་སོ། ། འདིར་ཡི་གེ་རྣམས་ནི་རྡོ་ལེབ་ཀྱི་ངོས་འཇོམ་པོ་ལ་ཆུའི་ཆུ་བུར་ཆགས་པ་ལྟར་དང་ཞིང་འབུར་དུ་དོད་པར་བསྒོམ་མོ། ། སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་ན་རེ།

Regarding the phrase "transforming," it is by means of the deity's reality. Regarding "HŪṂ at the heart," it is upon the moon at the heart. Regarding "by circling," it is by means of "OṂ HŪṂ VAJRA HŪṂ PHAṬ." Regarding "endowed with OṂ and TRAṂ," here TRAṂ is in the center and OṂ is placed first; "NIṢA VAJRA HŪṂ PHAṬ" is around the perimeter. Likewise, the first line of the verse should be drawn out first. Regarding "having meditated on the vajra," it is having meditated on the Vajradharma. Regarding "in the center of the heart," it is upon the red moon at the heart. Regarding "HAṂ," it is in the center. Regarding "if one imagines it surrounded by OṂ," it is "OṂ VAJRA HṚIḤ" around the perimeter. Regarding "transforming myself into the vajra activity," this is to be drawn out further; regarding "the wheel," one meditates on the wheel of syllables. If one asks, "Is it only on the moon?" for that reason, "the crossed-vajra" is mentioned; it is at the hub of the crossed-vajra situated upon the moon at the heart. If one asks, "What are the wheels of syllables there?" for that reason, "endowed with HŪṂ" is mentioned, which is in the center. If one asks, "What is the seed-syllable of that first line which was drawn out?" to show that, it says, "having generated it with the syllable A," which is from the short A of various colors. Regarding "imagine it surrounded by OṂ," it is "OṂ VAJRA HŪṂ A" in various colors. Here, the syllables should be meditated upon as clear and embossed, like bubbles forming on the smooth surface of a stone slab. Some masters say:

ཡི་གེ་རྣམས་ནི་གསེར་གྱི་ཤོག་བུ་ལས་བཻ་ཌཱུརྱ་ལ་སོགས་པ་བརྡར་བས་བྲིས་པ་ལྟར་བསྒོམས་པ་ནི་ལུང་དང་མཐུན་པའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། འདི་ནི་མིང་གི་དབྱེ་བར་ཟད་དོ། ། དེ་དག་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འབའ་ཞིག་གི་ལས་སོ། ། ད་ནི་སྦྱོར་བ་གཞན་བཤད་པ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་བསྒྱུར་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། སྡིག་ཅན་སེམས་ནི་ཞི་བྱེད་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་གསུམ་གྱིས་ཞི་བའི་ལས་བྱ་བར་བསྟན་ལ། གསེར་འོད་མཛེས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། འོད་ཀྱིས་ལུས་ལ་རབ་ཏུ་དགང་། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱིས་རྒྱས་པར་བྱ་བར་སྟོན་ཅིང་། རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པ་ཐབ་ཁུང་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། དགའ་དང་ཉེ་བའི་ཉི་མའི་མཐར། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་དབང་དུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱ་བའི་ལས་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་དྲུག་གི་ལས་གང་དག་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདྲེན་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡིས། ། ཞི་བའི་ལས་ནི་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བཅིང་བར་མཛད། ། ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ཡང་མཚོན་པ་སྟེ། འདི་དག་གིས་ནི་ཞི་བའི་ལས་བྱའོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་ནི་དགུག་པའི་ལས་བྱ་ཞིང་། རྡོ་རྗེ་ཆོས་དང་ཆ་མཐུན་པས་དེས་དྲངས་ལ།

It is said that meditating on the syllables as if they were written by polishing lapis lazuli and other materials upon golden paper accords with the scriptures; however, this is merely a distinction of terminology. These are the functions of meditative concentration alone. Now, to explain another application: beginning with "Transforming oneself into Vajrasattva" and ending with "the sinful mind will be pacified," it is taught that the three principal deities of the maṇḍala perform the activity of pacification. The section from "With a beautiful golden light" to "completely fill the body with light" shows that Vajraratna performs the activity of enrichment. The section from "The yogin’s hearth" to "at the end of the sun of joy and nearness, one should bring sentient beings under control" teaches the activity of magnetizing performed by Vajradharma. Now, in order to show the activities of the sixteen deities such as Vajrasattva, it says: "The Guide Samantabhadra should thoroughly perform the activity of pacification," and so on, up to "one should perform the binding of the vajra-fist." In this context, Vajrasattva is Samantabhadra, because he is the nature of the vajra-bodhicitta of all the tathāgatas. This also represents the three [deities] beginning with Vajrarāja, and it is through these that the activity of pacification is performed. Alternatively, Vajrāṅkuśa performs the activity of summoning, and having been drawn by him in accordance with Vajradharma—

རྡོ་རྗེ་མདའ་ནི་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་དང་ཆོས་མཐུན་པར་དེར་དྲང་ཞིང་། རྡོ་རྗེ་ལེགས་པ་ཡང་མགུ་ཞིང་དགའ་བ་ཆགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱིས་དྲངས་པའོ། ། རིགས་ལྷག་མའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ནི་རང་རང་གི་ལས་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ། སྦྱིན་སྲེག་དང་བཟླས་པའི་ཆོ་ག་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་སྦྱར་རོ། ། ཚིག་གི་དོན་རྣམས་དང་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་བར་ཟད་དོ། ། ད་ནི་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྩ་བ་དང་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་དུ་མ་གསུངས་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་སྟོན་ཏེ་ལག་པ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འདིར་ཕྱག་རྒྱ་དང་པོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི་འཕགས་པ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་སྟེ། མཛུབ་མོ་དང་གུང་མོ་དང་། སྲིན་ལག་རྩེ་སྤྲད་པ་ལས་མཐེའུ་ཆུང་དང་མཐེ་བོང་བཀུག་པ་རལ་གྲིའོ། ། གསུམ་པ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་སྟེ། གུང་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་སྟེ། སྲིན་ལག་གཉིས་མཐིལ་དུ་བཀུག་པ་ལས་མཐེའུ་ཆུང་དང་མཐེ་བོང་བསྒྲེང་བའོ། ། བཞི་པ་ནི་ཕྱག་ན་པདྨའོ། ། དེ་ཉིད་གཉིས་སུ་བྱས་ན་ལས་ཀྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་བརྟག་པ་ཉིད་གཉིས་སུ་བྱས་པ་སྟེ་དམ་ཚིག་དང་ལས་སོ། ། གཡོན་པ་མགོ་ཐོད་ཐོགས་འདྲ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་ཆེན་པོའོ། ། གཡས་པ་མདུང་རྩེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨིན་དྲུག་གི་བུའིའོ། ། རྩེ་གསུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་སྟེ་ཡང་ན་དགྲ་སྟར་བྱའོ། ། གཡོན་པ་པདྨ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཚངས་པའོ། ། གཡོན་པ་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་འཇུག་གིའོ། །

The vajra-arrow is drawn there in accordance with the vajra-sword. Since Vajrasādhu is also of the nature of being pleased, joyful, and passionate, he is drawn by Vajradharma. The great bodhisattvas of the remaining families are to be applied to their respective activities in their proper order, and should be employed as desired in the rituals of fire offering and recitation. The meaning of the words and the remaining points are easily understood. Now, the passage beginning with "Then the Blessed One" and so forth was not taught in the Root and Subsequent Tantras. The mudrās are shown, and the meaning of "the two hands" and so forth has already been explained. Here, the first mudrā is the Blessed One Amitāyus. The second is the noble Ākāśagarbha: the index, middle, and ring fingers are joined at the tips, while the little finger and thumb are bent, forming a sword. The third is Vajrapāṇi and Vajrakrodha: the two middle fingers are raised, the two ring fingers are bent into the palms, and the little fingers and thumbs are raised. The fourth is Padmapāṇi. Regarding the phrase "if those two are made into two, they are of activity": this refers to the very examination of the two characteristics, namely the samaya and the activity. "The left hand holding a skull-cup" refers to Mahādeva. "The right hand holding a spear-tip" refers to the son of Kṛttikā (Kārttikeya). "The trident" refers to Īśāna, or alternatively, it may be made into a battle-axe. "The left hand holding a lotus" and so forth refers to Brahmā. "The left hand holding a wheel" refers to Viṣṇu.

དབྱུག་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཤིན་རྗེ་དང་ལུས་ངན་གྱི་སྟེ། ཅུང་ཟད་དུ་གཤིན་རྗེ་ནི་ཐོད་པས་མཚན་པ་ལ་ལུས་ངན་གྱི་རིན་ཆེན་མཚན་པའོ། ། རྩེ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྟོབས་བཟང་ཀྱིའོ། ། ཨ་དང་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དབང་པོའིའོ། ། ཧཱུཾ་དང་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདོད་པའི་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། འདི་དག་ནི་ལྷ་ཆེན་པོ་དང་འཇིགས་བྱེད་རྣམས་ཐུན་མོང་དུ་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལག་པ་གཡས་པ་འཁོར་ལོར་བྱ་བ་ནི་ཉི་མའིའོ། ། གཡོན་པ་འཁོར་ལོར་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའིའོ། ། ཐལ་མོ་དམ་སྦྱར་སོར་མོ་འཕྲོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་དམར་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གཟའ་ལག་གི་ནི་ལག་པ་གཉིས་ཀ་སེ་གོལ་གཏོགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕུར་བུའིའོ། ། པ་བ་སངས་དང་སྤེན་པ་ནི་གོ་སླ་སྟེ། བན་གླང་སྣ་ནི་སྒྲ་གཅན་ནོ། ། རྒྱུ་སྐར་རྣམས་ཀྱི་ནི་ལག་པ་གཡས་པ་སྟེང་དུ་ཕྱུང་བ་ལས། གཉི་ག་བཀན་ཏེ་བསྣོལ་ལ་སོར་མོ་བཅུ་བསྡུ་ཞིང་སྤྲོས་པས་མེ་སྟག་འཕྲོ་བ་འདྲ་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་མྱུར་དུ་ཡན་མན་དུ་བསྐོར་ན་ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། གློག་གི་ཕྲེང་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཕྲལ་ཏེ་གཡས་པ་སླར་གཞག་ཅིང་གཡོན་པ་འོག་ཏུ་གཞག་པ་ནི་དགའ་བོ་དང་ཉེ་དགའ་བོའི་སྤྲིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། འདི་དག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔ་མ་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ལ་མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་བརྟག་པའོ། ། དེ་བས་ན་རྒྱུད་འདིར་ནི་དམ་ཚིག་དང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དག་ཐ་མི་དད་དོ་ཞེས་བདག་གིས་སྔར་སྨྲས་ཟིན་ཏོ། ། སྲིན་ལག་རྩ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

The so-called "staff" belongs to Yama and Kubera; slightly, it is marked by a skull for Yama and by a jewel for Kubera. The "trident" belongs to Balabhadra. The "A" and "Oṃ" and so forth belong to Indra. The "Hūṃ" and "Oṃ" and so forth are the mudrās of the gods of desire. These are the mudrās to be performed in common for the great gods and the terrifying ones. Making the right hand a wheel belongs to the Sun. Making the left hand a wheel belongs to the Moon. "The palms joined tightly, the fingers radiating" is the mudrā of Aṅgāraka. For Budha, both hands snap the fingers. "That very [mudrā]" and so forth belongs to Bṛhaspati. Śukra and Śani are easy to understand. "Elephant trunk" is Rāhu. For the constellations, from the right hand raised upward, both are turned upward and crossed, with the ten fingers gathered and then spread so that they resemble radiating sparks. If that very mudrā is quickly rotated up and down, it is the mudrā of the great mahoragas, the "Garland of Lightning." Separating that very [mudrā], placing the right back and the left below, is the mudrā of the clouds of Nanda and Upananda. "These very [mudrās]" and so forth means that, as before, a single [mudrā] is analyzed into two characteristics. Therefore, I have already stated previously that in this tantra, the samaya-mudrās and the karma-mudrās are inseparable. "At the base of the ring finger" is the mudrā of Vajrapāṇi Amitāyus.

ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ནོ། ། པདྨ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་པོར་གནས་པ་དང་སེམས་དཔའ་དང་པོའི་གཉི་ག་གཟུང་ངོ་། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཁྲོ་བོ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གཟི་ཅན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྲོ་བོ་མེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁྲོ་བོ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱར་བྱ་བའོ། ། བསྡམས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སེམས་དཔའ་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ཅུང་ཟད་དུ་པདྨའི་འོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སངས་རྒྱས་ཚེ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སྔར་པདྨ་ལས་བྱུང་ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་ཞིང་རིགས་ལྷག་མ་གསུམ་གྱི་ནི་སྔར་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་དང་འདྲ་ལ་འདི་ནི་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། མདོར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདི་ཡང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་བསྟན་པའོ། ། བསྡུས་བཏུད་སྦྲུལ་མགོར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་གཡོན་པའི་ཐལ་མོའི་རྒྱབ་ཏུ་གཡས་པའི་ཐལ་མོ་ལྟོ་སྦྱར་ལ། སོར་མོ་རྣམས་རེག་པར་བཀྱེད་ཅིང་རྩེ་མོ་ཅུང་ཟད་དགུག་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཀླུ་རྣམས་སམ་གསང་བའིའོ། ། མཆེ་བ་འདྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོར་མོ་བསྣོལ་བའི་སྙིམ་པ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་མཆེ་བ་ལྟར་བརྐྱང་བའོ། ། ཁྲག་འཕྲོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སོར་མོའི་རྩེ་མོ་བསྣོལ་བའི་སྙིམ་པས་མཐེ་བོང་གཉིས་བཟུང་སྟེ་མཐེ་བོང་གཉིས་གཤིབས་པའོ། །

Ākāśagarbha is Vajraratna. Padmasambhava is Vajradharma. Vajrasattva should be understood as both the presiding lord and the first sattva. Mahāsukha and Samantabhadra are easy to understand. Regarding "the radiant mudrā of the various wrathful deities," this means that by means of that very same single mudrā, one should perform the mudrā of the various wrathful deities of the fire-sun maṇḍala. By the words "bound" and so forth, the mudrās of the remaining sattvas are shown, which are easy to understand. Regarding "slightly like a lotus," in the maṇḍala of Amitāyus, the mudrā of the Buddha Amitāyus was previously shown by the phrase "arisen from a lotus"; the mudrās of the remaining three families are the same as in the root tantra, and this is the mudrā of the sattva Vajradharma. Regarding "in brief" and so forth, this also shows that the samaya-mudrā itself is the karma-mudrā. Regarding "the coiled snake-head," this means to place the back of the right palm against the palm of the left hand, spreading the fingers so they touch and slightly hooking the tips; this is for the nāgas or the secret [deities]. Regarding "like fangs," this means to form a hollowed cup with the fingers interlaced and extend the two index fingers like fangs. Regarding "blood-drinker," this means to form a hollowed cup with the tips of the fingers interlaced and hold the two thumbs, with the two thumbs placed side by side.

ལག་པས་བསྐོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་ཐལ་མོ་ཐ་དད་པར་ཐད་ཀར་བརྐྱང་ལ་བསྐྱོད་པ་སྟེ། རླུང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་ལྷ་མ་ལུས་པའིའོ། ། དབྱུག་ཏོར་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་གཡས་པ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ཏེ་ཕྱར་བའམ་དེའི་ཡང་མཐེ་བོང་བསྒྲེང་བ་ནི་གནོད་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་བདག་པོ་ལུས་ངན་གྱིའོ། ། བུམ་པ་གཞག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐེ་བོང་དང་མཐེའུ་ཆུང་བཞི་བསྣོལ་ལ་སོར་མོ་ལྷག་མ་དྲུག་རྩེ་སྤྲད་དེ་བསྒྲེང་བའོ། ། ནོར་གྱི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གི་སྟེ། དེ་བས་ན་སྔར་མཆེ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྨོས་པའི་སྐབས་སུ་གསེར་གྱི་བུམ་པ་སྦྱར་དུ་ཡང་རུང་ངོ་། ། མཐེ་བོང་ནེའུ་ལེའི་རྣ་འདྲར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐེའུ་ཆུང་དང་མཐེའུ་ཆུང་བསྣོལ་ཏེ་སོར་མོ་ལྷག་མ་རྣམས་གཤིབས་ལ་བསྒྲེང་། མཐེ་བོ་གཉིས་སོར་མོ་ཕྲལ་ཏེ་བསྐུལ་བ་འདི་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ཁ་ཅིག་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་མཐེ་བོ་གཉིས་ཐ་དད་དུ་བརྐྱང་བར་རྟོག་གོ། ། མགོ་བོ་ཐོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོར་མོ་རྩེ་མོ་བསྣོལ་བའི་སྙིམ་པ་སྟེ། ནག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགའ་བྱེད་དབང་ཕྱུག་དང་བཅས་པའིའོ། ། ལག་པ་བརྐྱང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་པ་སྦྱིན་པའོ། ། བྷྲྀངྒི་རི་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པའམ་ཡང་ན་འདིས་ཕྱག་རྒྱར་བྱ་བ་སྟེ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་སྟོབས་བཟང་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ནང་དུ། བྷྲྀངྒི་རི་ཏི་བགྲང་ཞིང་སྟོབས་ཆེན་ནི་ནང་དུ་བཞག་ཅེས་ཕྱག་རྒྱ་འདིར་བསྟན་པ་ལས་དཔགས་ཏེ་སྨྲའོ། །

Regarding "circling with the hands," this refers to extending the palms of both hands separately and moving them horizontally. "Of the wind" refers to all the wind deities without exception. "Holding a staff" refers to clenching the right hand into a fist and raising it, or alternatively, extending the thumb of that fist; "of the yakṣa" refers to Vaiśravaṇa, the lord of the northern direction. "Placing a vase" refers to interlacing the thumbs and little fingers, then joining the tips of the remaining six fingers and extending them upward. "Of the wealth [lord]" refers to myself; therefore, it is also appropriate to apply the golden vase at the point where the fang mudrā was previously mentioned. "The thumb should be like a mongoose's ear" means to interlace the little fingers, align the remaining fingers and extend them, and then separate and press the two thumbs together; this is the mudrā of the Great King Vaiśravaṇa. Some interpret this as the vajra-binding gesture with the two thumbs extended separately. "Head and skull" refers to the hollowed palms with the fingertips interlaced; "of the black one" refers to Hara together with Īśvara. "Extending the hands" is the gesture of granting boons. "Bhṛṅgiriṭi" refers to what was previously taught, or alternatively, this is to be used as the mudrā. Some say that while the outer [deities] are called Balabhadra and so forth, internally Bhṛṅgiriṭi is counted and Mahābala is placed within; this is inferred from the mudrā shown here.

པི་ཝང་གཡོན་ན་ཐོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་གཡོན་པ་བསྟོད་ཅིང་སོར་མོ་བཞི་ཅུང་ཟད་བཀུག་པས་པི་ཝང་འཛིན་པ་ལྟར་བྱ་སྟེ། གཡས་པས་རྒྱུད་སྒྲེང་བ་ལྟར་བྱས་པ་ནི། དྲི་ཟ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཡུལ་འཁོར་སྲུང་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལག་པ་གཉིས་འབྱར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཀན་ལ་མཐེ་བོ་བསྒྲེང་སྟེ། ཐལ་མོའི་རྩེ་མོ་ཅུང་ཟད་གཡབས་པ་ནི། དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་མེའི་འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལག་པ་གཡས་པ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པ་ལས། གུང་མོ་བརྐྱང་བ་ནི་དབྱུག་པ་འདྲ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་གཤིན་རྗེའིའོ། ། སྲིན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་རལ་གྲི་རྣོ་བ་ལ་ནི་ཁྲོ་བ་སྟེ་གུང་མོ་དང་དབང་མོ་སྟེ་སྲིན་ལག་སྦྱར་བ་བསྒྲེང་བའོ། ། དེ་ཡང་ལག་པ་གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ལས་སོ། ། ལག་པ་གཡས་པ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པའི་མཐེའུ་ཆུང་བསྒྲེང་སྟེ། ཕྱར་བ་ནི་རལ་གྲིའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། གྲུལ་བུམ་གྱི་བདག་པོ་འཕགས་སྐྱེས་པོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལག་པ་གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པ་ལས། མཛུབ་མོ་བརྐྱང་བ་བཀུག་ལ་ཞགས་མིག་ལྟར་བྱས་པ་ནི། མཛུབ་མོ་ཞགས་པ་འདྲ་བ་སྟེ། ཀླུའི་བདག་པོ་མིག་མི་བཟང་དང་ཆུ་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྒྱལ་མཚན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོར་མོ་རྣམས་བསྣོལ་བ་ལས། མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་བསྒྲེང་བའམ། ལག་པ་གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་ལས་མཛུབ་མོ་དང་གུང་མོ་གཉིས་གཤིབས་ཏེ་བསྒྲེང་བ་འདི་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་བདག་པོ་རླུང་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཅི་ལྷ་འདི་དག་གི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་ངེས་སམ་འོན་ཏེ་གཞན་ཡང་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།

Regarding the phrase "holding a lute in the left": the left hand is raised with the four fingers slightly bent, as if grasping a lute; the right hand is positioned as if plucking the strings. This is the mudrā of Dhṛtarāṣṭra, the king of the gandharvas. The mudrā of the two hands joined together is formed by joining the palms, turning them upward, extending the thumbs, and slightly waving the tips of the palms; this is the mudrā of the great ṛṣi Agni, the Blazing Fire. From the right hand, the fist is clenched and the middle finger is extended; this is the staff-like mudrā of Yama, the King of Dharma. For the sharp sword mudrā of the rākṣasas, there is wrath; the middle and ring fingers are joined and extended. This is also from the two fists of the right hand. The right hand is clenched into a fist and the little finger is extended and raised; this is the sword mudrā, the mudrā of Virūḍhaka, the lord of the kumbhāṇḍas. From the clenched fist of the right hand, the index finger is extended and bent to form a noose-loop; this is the index-finger-noose mudrā, the mudrā of Virūpākṣa, the lord of the nāgas, and of Varuṇa. Regarding the phrase "it is a victory banner": the fingers are interlaced and the two little fingers are extended; or, from the fist of the right hand, the index and middle fingers are aligned and extended. This is the mudrā of Vāyu, the lord of the directions. If one asks, "Are the mudrās of these deities fixed as only these, or are there others?" the text says "and so forth" to indicate that there are others.

ཕྱག་རྒྱ་རབ་འབྱམ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ། འདིར་སྦྱར་ཡང་གནོད་པ་མེད་ཅིང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་ཤེས་པས། ཇི་ལྟར་སྦྱར་བ་དེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། རང་གི་བསམ་པའི་མཐུས་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་དཔལ་སྡོམ་པ་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཇི་ཙམ་དུ། ། ལུས་ནི་རྣམ་པར་བསྐྱོད་འགྱུར་བ། ། ཕྱག་རྒྱའི་འཁོར་ལོ་འཛིན་པ་ལ། ། མདོར་ན་ཐམས་ཅད་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐུན་མོང་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། བུད་མེད་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་མོ་རྣམས་སོ། ། སེམས་སྒྲུབ་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སེམས་རང་དབང་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་པོས་འགྲུབ་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་རྒྱལ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱལ། ། རྒྱལ་པོའི་ཁྲིམས་ནི་བསྟན་པ་ལྟར། ། བདག་ཆེན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་ཀྱང་། ། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་བཏབ། ། ཅེས་གསུངས་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔར་གྲུབ་པའི་བུད་མེད་རྣམས་སོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཧཱུཾ་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བསྲུང་བ་ལ་ཤིས་པའི་ཁྲོ་བོ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏོ། ། སྤྱན་གྱི་མིག་དང་འདྲ་བར་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། རྩ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་དུ་གསུངས་པའི་ལྷ་མོ་བཞིའི་ཕྱག་རྒྱ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། ། ཚིག་གི་དོན་ནི་གོ་སླའོ། ། ཨ་ས་ས་ས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། བཛྲ་སཏྭ་ཧཱུཾ།

The infinite and immeasurable mudrās taught in the Vairocanābhisambodhi and other tantras may also be applied here without contradiction, for by ascertaining the nature of things, whatever is applied becomes a mudrā through the power of the dharmadhātu and one’s own intention. As it is said in the Śrī-samvara: "In whatever way the bodies of sentient beings move, in brief, all of it becomes a mudrā for one who holds the wheel of mudrās." The phrase "all the gods" and so forth is common and easy to understand. "Women" refers to the mātṛkās. "Accomplishing the mind" means that the practitioner accomplishes the mind without its being independent. As it is said: "Just as a king himself is victorious, and just as the king’s law is proclaimed, so too, by the mudrā of the Great Self, are all beings marked." "Vajrayoginīs" refers to women who have previously attained accomplishment. "Of the mudrā of Vajrapāṇi" refers to the hūṃ-mudrā of Trailokyavijaya. The phrase "the vajra-binding" and so forth shows the mudrās of two wrathful deities auspicious for protection. "Explained as being like the eyes of Locanā" and so forth completes the mudrās of the four goddesses taught in the Mūla-tantra and others. The meaning of the words is easy to understand. "Asa sa sa" and so forth is vajrasattva hūṃ.

བཛྲ་སཏྭ་ཛ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་ཏེ། སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་གི་སྔགས་སུ་སྦྱར་རོ། ། ཧཱུཾ་ཛ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་པ་ནི། དེ་དག་གི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ་ཞེས་ལ་ལ་ཟེར་རོ། ། ཨོཾ་བུདྡྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་བཞིའི་སྔགས་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ནི་འདིར་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་མ་ལུས་པར་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། ཤཾ་པ་ཏ་ཤཾ་པ་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་བཅུ་གཉིས་སུ། དྲི་མུ་ཀ་བརྡུང་བའི་ང་རོའི་བརྡ་དང་། དེ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་གསང་སྔགས་ཏེ། ཕྱོགས་བཞིར་བཞི་བཞི་བརྡུངས་པ་ལས། ། འོད་ཟེར་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་བྱུང་བས། དེས་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་ཕོག་པས་ལས་གང་འདོད་པ་དེ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དང་པོའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀུན་མགུ་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པ་སྟོན་ཏེ། རང་གི་སྐུ་བོར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནོད་སྦྱིན་གྱི་གཟུགས་ལ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ཆ་ལུགས་ཅན་དེའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུར་ཞུགས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པའོ། ། ཅི་འདི་ལ་བོར་བ་དང་ཐོབ་པའི་འདུ་ཤེས་མངའ་འམ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་མཉམ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་དང་མི་དམིགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཤུགས་ཀྱིས་བྲལ་བ་དང་ཐོབ་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མངའ་ཟིན་ཀྱང་། མ་འོངས་པའི་གདུལ་བྱའི་དབང་ལས་བོར་བ་དང་ཐོབ་པ་སྟོན་ཏེ། གདུལ་བྱ་གང་རབ་ཏུ་དྲག་པོས་གཞུག་པར་བྱ་བ་ལ།

One should apply the mantras beginning with vajrasattva ja and so forth as the mantras of the sixteen bodhisattvas. Some say that the solitary syllables hūṃ ja and so forth are their dharmamudrās. The mantras beginning with oṃ buddha and so forth indicate the mantras of the four goddesses of the families. In this way, the mudrās and mantras should be completed without exception here. The mantras beginning with śampata śampata and so forth are the symbolic sounds of beating the ḍamaru in the twelve maṇḍalas and the secret mantras that empower them. By beating it four times in each of the four directions, light rays of a corresponding nature emerge; when these strike the body of the practitioner, whatever activity is desired is accomplished. This is the commentary on the first maṇḍala. Now, the second maṇḍala is shown by the passage beginning with "Then all the gods were pleased." "Having cast off his own body" refers to the yakṣa form that possesses the attire of a universal monarch (cakravartin). "Having entered the body of Vajrasattva" means that he has transformed into the wrathful form that is the nature of Vajrasattva. If one asks, "Does he have the perception of casting off and acquiring?" it is said that he enters the meditative absorption (samādhi) called "equality of the two." Although he does not possess the perception of separation and acquisition due to the force of his previous aspirations and non-referential great compassion, he displays casting off and acquiring for the sake of future disciples. For those disciples who must be entered through extremely fierce means,

དེ་དག་ལ་ནི་ཞི་བའི་ལུས་བོར་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་བསྟན་པ་ལ་འཛུད་པར་སྟོན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། སྐྱོབ་པ་མྱ་ངན་འདས་གྱུར་ཀྱང་། ། ཚོགས་དང་ཆོས་ཀྱི་མཐུ་ཡིས་ནི། ། འཁོར་ལོ་འཁོར་བའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག། ཅེས་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཁྲོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྲོ་བོའམ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཁྲོ་བོ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཨེ་མའོ་ཐབས་ཀྱིས་འདུལ་བ་ཡི། ། ཐབས་ཆེན་ལྡན་པ་བདག་ཡིན་ཏེ། ། གང་ཕྱིར་སེམས་ཅན་འདུལ་ཐབས་བཞིན། ། དྲི་མ་མེད་པའི་ཁྲོ་བོར་འགྱུར། ། ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དུ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པས་སོ། ། འདིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མི་ཕྱེད་པ་ལ་དབྱེར་མེད་པར་སེམས་དཔའ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་མ་ཉམས་པ་ཉིད་དུ་ཁྲོ་བོར་སྣང་བར་བསྐྱེད་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཉི་མའི་ཟེར་གྱིས་གདུངས་པའི་མཚོ་ཆེན་ལྟར། ། མཉམ་པས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཁྲོ་བྱེད་ཅིང་། ། ནང་ན་ཁ་བ་ལྟར་བསིལ་ཕྱི་རོལ་དུ། ། རྩུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲོ་བ་སྐྱོང་བར་བྱེད། ། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིས་སྡིག་པ་དང་འཇིགས་པ་རྣམས་བསྲེག་པ་ན། མེའི་ཁྱད་པར་ཡང་བསྐལ་པ་ཐ་མའི་ཉི་མ་བདུན་འབར་བ་དང་འདྲ་བས་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ལྟ་བུར་རབ་ཏུ་མི་ཟད་པར་གནས་པ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པས་བསྟན་ཏོ། ། ལྷ་རྫས་འབར་བའི་ཕྲེང་བས་འཁྲིགས། ། ཤིན་ཏུ་འཁོར་ཞིང་འཚེར་འབར་བ། །

Regarding these, it is shown that after casting off the peaceful body, one enters into the meditative equipoise of a Vajra Wrathful Deity (krodha) and thereby leads others into the teaching. As it is said: "Even though the Protector has passed into nirvāṇa, through the power of the assembly and the Dharma, the wheel turns in its proper manner, and he thoroughly engages in the welfare of sentient beings." Regarding the term "Vajrasattva Wrathful Deity": it refers either to a wrathful deity whose nature is that of Vajrasattva, or to a wrathful deity who is a complete transformation of Vajrasattva. As the Blessed One himself expressed in a specific utterance elsewhere: "Aho! I am the one endowed with the great skillful means that tames through skillful means; because I employ whatever means are necessary to tame sentient beings, I manifest as a stainless wrathful deity." In this context, Vajrasattva is the Dharmakāya, the indivisible being within the inseparable Dharmadhātu. Without ever deviating from that state, he is generated as the appearance of a wrathful deity. As it is said: "Like a great lake heated by the rays of the sun, he manifests wrath through equanimity and great compassion; though cool as snow within, he protects wandering beings through his external harshness." Regarding "Vajrasūrya" (Vajra Sun): because it burns away misdeeds and fears, it is called "Vajra" because its specific quality of fire is like the blazing of the seven suns at the end of an eon. Its abiding in such an inexhaustible manner is also indicated by the term "Vajra," because it is inseparable from the Dharmadhātu. "Densely packed with garlands of blazing divine substances, swirling intensely and radiantly blazing."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་གང་ལས་འོད་འབར་བའི་ཕྲེང་བས་འཁྲིགས་པ་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ལྷའི་རྫས་ཏེ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་འདི་ནི་རབ་ཏུ་དྲག་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མེ་ཏོག་དང་དྲི་དང་། བདུག་པ་ལ་ལོགས་པའི་ལྷ་རྫས་དེ་དག་ཀྱང་འོད་འབར་བའི་ཕྲེང་བ་དྲག་པོ་འཁྲིགས་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་འབར་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི། ལྷ་རྣམས་འོད་ཟེར་དྲག་པོ་སྐུ་ལས་ཤིན་ཏུ་འབར་ཞིང་གདུག་པ་རྣམས་བསྲེག་པའོ། ། ཆེར་འབར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁང་པ་བརྩེགས་མ་དེ་ཡང་རབ་ཏུ་མ་རུངས་པའི་འོད་རྒྱ་ཆེར་འབར་བ་གདུག་པ་རྣམས་བསྲེག་པའོ། ། མ་རུངས་སྙིང་གར་མནན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་རང་གི་ཕྱོགས་སྐྱོང་ངམ་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་གང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཁ་ཅིག་ན་རེ་མར་དང་། འོ་མ་དང་བུ་རམ་དང་ཀ་ར་དང་སྦྲང་རྩི་ནི་བདུད་རྩི་ལྔའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་འབྲུ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་བུམ་པའི་ནང་དུ་བཞག་པ་རྣམས་ནི་བདུད་རྩིའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཤུ་ཀྲ་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་གཞན་ལས་གསུངས་པ་རྣམས་ཉིད་བདུད་རྩི་ཞེས་ཟེར་ཏེ། འདིར་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བའི་ཆང་ནི་བདུད་རྩི་ཞེས་དགོངས་ལ། འོག་ཉིད་ནས། བཟའ་དང་བཅའ་དང་བདུད་རྩི་ཞེས། ། མགོ་ཐོད་གང་བར་གྱུར་པ་རྣམས། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་ཆང་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྔར་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡང་། ཤའམ་ཡང་ན་ཆང་མཆོག་གིས། ། ཐོད་པ་བཀང་སྟེ་དབུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་མ་ལ་སོགས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་ནི་གཙང་སྦྲ་འདོད་པ་དག་གི་དུས་སུ་ཡིན་ལ།

Regarding the phrase "the palace," it refers to that very structure from which a dense mass of blazing light emanates, for it is a divine substance and is thus delightful. Alternatively, because this is a most fierce maṇḍala, those divine substances such as flowers, perfumes, and incense are also a dense mass of fierce, blazing light. Regarding "blazing intensely," it means that the gods blaze intensely from their bodies with fierce rays of light, burning the malevolent ones. Regarding "blazing greatly," it means that the multi-storied palace also blazes with a vast, extremely fierce light, burning the malevolent ones. Regarding "having pressed down on the hearts of the malevolent," it refers to the guardians of the respective directions, or as previously explained. Then, as for what constitutes "nectar" (amṛta), some say that the five nectars are butter, milk, molasses, sugar, and honey. Others say that the five grains and so forth, blessed by Amṛtakuṇḍalī and placed inside the vase, are the nectars. Still others say that the substances such as śukra (semen) and so forth, as taught in other Yoga Tantras, are themselves the nectars. Here, however, the intention is that the "unpacified liquor" is the nectar. This is because the text below states: "The food, the snacks, and the nectar, / Filling the skull-cup," and this refers specifically to liquor. Furthermore, in the previously mentioned maṇḍala of Mahābhairava, it is said: "With meat or else with the supreme liquor, / Fill the skull-cup and offer it." The five nectars of milk and so forth are for those who desire ritual purity.

འདིར་གཙང་སྦྲའི་དགོས་པ་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ལ་ནི་གཙང་སྦྲ་གཙོར་མ་གྱུར་པར་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་རྒྱུད་དུ་ཡང་གསུངས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་ནི། ། གཙང་སྦྲའི་བྱ་བ་ལ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་དཔལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པར་གསུངས་སོ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ལས་ཀྱི་བུམ་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བ་ནི་ནམ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འདིར་བུམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཅེས་དབང་བསྐུར་བའི་བུམ་པ་ཉི་ཚེ་ཞིག་སྨོས་ཀྱི། བཀང་བའི་བུམ་པ་ནི་གཙོར་མ་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་བཀང་བའི་བུམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བཀང་བའི་བུམ་པ་ནི་ཐོས་པ་ཁོ་ནར་བྱ་བར་རིགས་ཤིང་གཞན་དུ་མ་ཡིན་པས་སོ། ། གང་ཡང་ཤུ་ཀྲ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་རབ་ཏུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚུལ་མ་ལུས་པ་བརྗོད་པ། འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདུས་པ་ལས་ཀྱང་། འདི་ལྟ་བུ་མི་སྣང་ལ། ཟླ་གསང་ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་ལས། ཤུ་ཀྲ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡང་། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདུད་ཀྱིས་སྨྲས་པ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། ། འོ་ན་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་མཉེས་བྱ་དང་། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་བསྲུང་བ་དང་། ། སྔགས་མཁན་གྱིས་ནི་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། གཞན་གྱི་བུད་མེད་བསྟེན་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ལ།

Here, the requirement for ritual purity is absent; for in the Kriyātantras, such as the Ārya-Amṛtakuṇḍalī-kalpa, it is taught that for the Vajra Wrathful Deities, ritual purity is not the primary concern. However, for the Tathāgata family, the performance of ritual purity is taught in Yoga Tantras such as the Śrī-Sarvabuddhasamāyoga-tantra. Furthermore, the claim that [the vessels] are "blessed by Amṛtakuṇḍalī" and so forth is also illogical, because it is never the case that vessels other than the activity vase (karmakalaśa) are to be blessed by Amṛtakuṇḍalī. Moreover, here the "sixteen vases" refers only to the initiation vases, as the filled vases (pūrṇakalaśa) are not primarily mentioned. Furthermore, this is not in the context of the filled vases, for it is only logical that the filled vases be used for the actual hearing [of the initiation], and not otherwise. As for the statement regarding "semen" (śukra) and so forth, that too is highly unreasonable; for such things are not seen in the Ārya-Tattvasaṃgraha, which expresses the entire system of the Yoga Tantras. Even in the Candraguhyatilaka and other tantras where "semen" and so forth are mentioned, it is not to be taken literally; because it is like the speech of Māra, it is utterly untenable. If one objects: "But in the Amitāyus-maṇḍala, it is said: 'In order to please the Buddhas, to guard the commitments (samaya), and for the practitioner to achieve [the goal], one should consort with the women of others.'"

འདིར་ཡང་བདུད་རྩི་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྟེན་པར་གསུངས་པས། འདི་ཡང་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་གཞུང་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་གཞུང་ཞེས་པ་ཅི་ལ་བྱ། གལ་ཏེ་ཤུ་ཀྲ་ལ་སོགས་པ་དངོས་སུ་བསྟེན་པ་དང་། བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་དངོས་སུ་བསྟེན་པས་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོར་འདོད་ན་ནི། རབ་ཏུ་ཡང་མཚར་ཏེ། གཞོན་ནུ་མ་འཁྲིག་པས་གདུངས་ཤིང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡུལ་ལ་རབ་ཏུ་ཆགས་ལ། དེ་ཡང་བདག་པོས་མ་བསྲུངས་ཤིང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་ཁྱིམ་པ་ཞིག་ཡིན་ན། དེས་བདག་ནི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་སོང་ཡང་སླའོ། ། གཞོན་ནུ་མ་འདིའི་གདུང་བ་ཞི་བར་བྱས་ལ། དེར་ཡང་བདག་ལ་དགའ་བར་བྱས་ཏེ། དགའ་བ་ལ་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བསམས་ཏེ་འཁྲིག་པ་སྤྱད་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྱེས་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདིར་ནི་གཙོར་གྱུར་པ་སྙིང་རྗེ་ཡིན་པས་དེ་སྲུང་བ་དང་། རྒྱུ་དེ་གཉིས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སྔགས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རིགས་པས་ཀྱང་འགྲུབ་ལ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དང་། འཕགས་པ་གསང་ཆེན་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱང་གསུངས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་འདིར་ཡང་། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་རབ་གསང་བ། ། འདི་ནི་བུད་མེད་སྒྲར་བསྟེན་ལ། ། མཆོག་ཕྱིར་བདག་གཅིག་མ་ཡིན་ཕྱིར། ། གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ཡི་གེས་བརྗོད། ། ཅེས་གསུངས་པས། དམ་ཚིག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ཉིད་གཞན་གྱི་བུད་མེད་ཡིན་གྱི། གལ་ཏེ་བུད་མེད་ཐ་མལ་པའི་ཡུལ་བསྟེན་པས། ཐར་པ་ཐོབ་པར་སྨྲ་བ་ནི་ངེས་པར་བདུད་ཀྱིས་སྨྲས་པར་ཟད་དོ། ། གཞན་ཡང་། རྣམ་དག་ཆོས་ཉིད་ཁུ་བ་སྟེ། །

If it is argued that this is also a Mahāyoga system because it teaches the reliance upon the great nectar and so forth, one must ask: what is meant by a "Mahāyoga system"? If you claim it is Mahāyoga because of the actual reliance upon semen and the like, or the actual reliance upon women and the like, then that is truly astonishing. If a young woman is tormented by lust and is intensely attached to the Bodhisattva, and she is not protected by a guardian, and the Bodhisattva is a householder, then [the opponent might think]: "Even if I go to hell, I shall pacify this young woman's torment, and by making her joyful there, I shall engage her in pleasure." If one engages in sexual union with such a thought, it is taught in the Tathāgataguhyaka, the Mahāvairocanābhisambodhi, the Āryamahā-upāyakauśalya-sūtra, and so forth, that because compassion is the primary factor in this Mahāyāna, protecting her and [the Bodhisattva's intent] are the very causes that become branches of the mantrin’s accomplishment. This is also established by reasoning. Furthermore, in this Yoga Tantra it is said: "The samaya-mudrā is the most secret; This is taught as relying on a woman. Because it is for the supreme [attainment] and not for oneself alone, It is expressed by the word 'another'." Thus, the samaya is the binding of the mudrā itself, which is the "other woman." If one claims that liberation is attained by relying on an ordinary woman as an object, that is certainly nothing but the speech of Māra. Furthermore: "The pure nature of phenomena is the seminal fluid..."

ཡུལ་རྣམས་བཤང་བའི་སྒྲར་གསུངས་ལ། ། དབང་པོ་རྣམས་ནི་གཅི་བ་སྟེ། ། རྣམ་ཤེས་རྟེན་ཕྱིར་ཁྲག་ཏུ་འདོད། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་བྱུང་སོགས། ། ཚོགས་ཆེན་ཕྱིར་ནི་ཤ་ཡིན་ཏེ། ། འདི་དག་ཟོས་པ་སྟོད་བྱས་པའོ། ། ཞེས་བཤད་པས་ཐ་མལ་པའི་ཤུ་ཀྲ་ལ་སོགས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་དུ་བྱེད། གལ་ཏེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་གོ། རྡོ་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་བྱིན་གྱིས་མི་རློབ། ད་ནི་དེ་དག་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་མཐུ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་མཐུ་ཡོད་ན། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་བྱ་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། གཞན་ཡང་ཁྱི་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་དེའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས། ཅིའི་ཕྱིར་གོ་འཕང་བཟང་པོ་མི་འཐོབ། དེའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བཙོག་པའི་འདམ་དུ་བྱིང་ནས། བདག་ནི་འདིར་གཙང་སྦྲ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞུགས་སོ་ཞེས་ཟེར་བའི་བྱིས་པ་ལྟར་སྨྲས་པ་འདི་ཅི་ཞིག་བྱ། དེའི་ཕྱིར་གང་དུ་ཡང་ཟབ་པས་མི་ཟབ་པ་གཞོམ་གྱི། དམན་པས་གྱ་ནོམ་པ་མི་གཞོམ་པས་ན། སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་འདོད་པས་དགོངས་པ་དེ་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་སྨད། དེ་བས་ན་ལྟ་བ་ངན་པ་ནི། སྒྲ་ཇི་ལྟ་བར་དོན་འཛིན་པའོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་གཞན་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཤ་དང་ཆང་དག་ཀྱང་འདིར་དགག་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། གང་མྱོས་པར་མ་གྱུར་པ་དང་། རྣམ་པ་གསུམ་དག་པའི་ཤ་ནི། དེ་ལྟར་སུ་ཡང་སྨོད་པར་མི་བྱེད་ལ། དེ་སུ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་ཞིང་རང་བཞིན་གྱིས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །

"Objects are said to be excrement, the sense faculties are urine, and consciousness is held to be blood because it is their support. The mental factors and so forth arising from those are 'flesh' because they are a great collection. To consume these is to perform the 'upper' [offering]." Since this has been explained, why would one treat ordinary semen and so forth as a quality? If you say it is because they are consecrated, then why not consecrate stones, water, and so forth? If you say they possess power by their very nature, then what is the use of the act of consecration? Furthermore, why would even dogs and the like not attain the excellent state through that consecration? Therefore, what is the point of this talk of a fool who, having sunk into a pit of utter filth, says, "I have entered here to practice purity"? Consequently, while the profound may overcome the non-profound, the inferior cannot overcome the sublime. Thus, how can one disparage the intended meaning when it is accepted according to the literal expression? Therefore, it is said that a wrong view is to grasp the meaning according to the literal expression. There is no so-called "Great Yoga Tantra" other than the Yoga Tantras. If that is so, one might ask, "Should meat and alcohol also be prohibited here?" No one disparages that which does not cause intoxication or meat that is pure in the three ways; such things benefit [the practitioner], are in accordance with the world, and are not inherently sinful.

དེ་བས་ན་གཅིག་ཁོ་ན་བདག་དང་གཞན་དེ་དག་ལྟར་གནོད་པ་མི་བྱེད་དོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་དང་དེ་ཡིས་ནི། ། ཤ་རྣམས་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་སྩོལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྱག་རྒྱ་དེ་དང་དེ་ཡིས་ནི། ། ཞེས་ཟློས་བུར་སྨོས་པ་ནི། ཡོན་ཆབ་ནས་བཤོས་ཀྱི་བར་དུ་རྫས་དེ་དང་དེ་ཐོད་པའི་ཕྱག་རྒྱས་དབུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་དེ་དང་དེ་ཡིས་ནི་ཞེས་ཟློས་བུར་སྨོས་པ་ནི། གཙུག་ཏོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ་དེ་དང་དེ་ཡིས་ཟེར་རོ། ། ཤ་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མ་ཧེ་དང་ཕག་དང་ར་ལ་སོགས་པ་གང་འཇིག་རྟེན་རབ་ཏུ་བསྔགས་པས་སྡིག་མེད་པ་དེ་དག་གིས་སོ། ། དམ་ཚིག་ལས་སྩོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷ་བཤོས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཏུ་དབུལ་ཞིང་གསོལ་བའོ། ། ལྷ་བཤོས་བཟང་པོ་རྟག་ཏུ་དབུལ་བ་དེ་ནི་དམ་ཚིག་གི་མཆོག་སྟེ། གང་ཟག་བདག་གིས་ཟས་རྣམས་ལ། ། ཐོག་མར་དེ་ཡི་ཕུད་ཕུལ་ཏེ། ། ཆོ་ག་ཤེས་པས་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། མཆོད་པའི་བཤོས་རྣམས་སྨོས་པ་ལས། ། ཟས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅི་འབྱོར་པ། ། མཁས་པ་དག་གིས་ཕུལ་ནས་ནི། ། ཉིན་རེ་རྟག་ཏུ་བཟླས་བརྗོད་ཙམ། ། ལྷ་བཤོས་ཕུལ་བ་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཁ་ཟས་ཡིན་པར་བཤད་པ་ན། ། དེ་ནི་རྟག་པར་ཁམས་བཞིན་དུ། ། བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་དབུལ་བར་བྱ། ། རྩ་བ་རྡོ་གུ་འབྲས་བུ་ཡི། ། ལྷ་བཤོས་ཅུང་ཟད་ཅི་འབྱོར་པ། ། དུས་གསུམ་དུ་ནི་གསང་སྔགས་ལ། ། ཕུལ་ནས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། གལ་ཏེ་ཟློས་པས་གསང་སྔགས་ལ། ། མཆོད་པ་བཤོས་རྣམས་མ་ཕུལ་ན། ། དེ་ཚེ་རྩུབ་ཅིང་མདོག་ངན་ལ། ། བཀྲེས་པ་དག་གིས་གདུངས་པར་འགྱུར། ། ལྷ་རྣམས་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། །

Therefore, only one [of these] does not cause harm to oneself and others in that way. Regarding the line: "By means of those various mudrās, grant the samaya of all meats," the repetition of "by means of those various mudrās" is for the purpose of offering each respective substance, from the water for the feet to the food, with the skull-cup mudrā. Some say that the repetition of "by means of those various [mudrās]" refers to those very mudrās of offering taught in the Uṣṇīṣa maṇḍala. Regarding "of all meats," this refers to those such as buffalo, pigs, and goats, which are not sinful because they are highly praised in the world. Regarding "grant from the samaya," this means to offer and present them as the samaya food offering for the deities. Offering excellent food to the deities constantly is the supreme samaya. As it is said: "Regarding the foods of the individual, first offer the first portion of that; one who knows the ritual should perform the recitation. Apart from the food offerings already mentioned, whatever types of food are available, the wise should offer them and perform the recitation daily. When it is explained that the offering of food to the deities is the 'food' of Secret Mantra, one should always offer it while performing the recitation according to one's constitution. Whatever small amount of food offering is available—roots, tubers, or fruits—by offering it to the Secret Mantra three times a day, one will attain siddhi. If the reciter does not offer food offerings to the Secret Mantra, then they will become coarse, of poor complexion, and tormented by hunger. The deities will not be accomplished," and so forth.

བགེགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཟིལ་གྱིས་གནོན། ། ལྷ་བཤོས་མེད་ན་དེ་ཡི་སེམས། ། རྟོག་པ་དག་ཀྱང་མང་དུ་འགྱུར། ། དེ་བས་ནན་ཏན་ཆེར་བྱ་སྟེ། ། དུས་མཚམས་ཉིན་པར་ཅི་འབྱོར་པས། ། གསང་སྔགས་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ། ། ལྷ་བཤོས་ལེགས་པར་དབུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་། བྱུག་སྤོས་མེ་ཏོག་བདུག་སྤོས་དང་། ། ལྷ་བཤོས་སྦྱིན་སྲེག་ཡོ་བྱད་རྣམས། ། ཕོངས་པར་གྱུར་ཀྱང་མི་དབྲི་སྟེ། ། ཕྲི་ན་ངེས་པར་འཆི་བར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་འདོད་ལྡན་རྙེད་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདོད་ལྡན་ནི་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དངོས་གྲུབ་འདོད་པས་སོ། ། རྙེད་ནས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྫས་དང་གནས་ལ་སོགས་པ་འཚོགས་ཤིང་རྙེད་ནས་སོ། ། ཡང་ན་འདོད་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སློབ་མས་ཏེ་དབང་བསྐུར་བར་འདོད་པས་སོ། ། རྙེད་ནས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེས་ཡོ་བྱད་རྙེད་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་བསྙེན་པར་བྱའོ། ། མ་རྙེད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་དང་པོ་དྲི་བ་སྨོས་པའོ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ས་བོན་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་སྔོན་པོས་སོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྱག་མཚན་ལས་སམ། དེ་ཉིད་ལྷའི་གཟུགས་སུའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་མཁན་སྒོར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤར་སྒོའམ་ལྷོ་སྒོར་རོ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་དྲན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བདག་དང་ལྷ་དང་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་དྲན་པར་བྱེད་ཅིང་། དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྤྱན་སྔ་ཁོ་ནར་སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བསྙེན་པར་བྱ་བའོ། །

"Even obstructors will be overwhelmed. If there is no food offering, one's mind will be filled with many conceptual thoughts. Therefore, one should apply great diligence; at the appointed times and during the day, one should properly offer food offerings to the Secret Mantra and its retinue." And also: "Even if one has become destitute, one must not diminish the ointments, flowers, incense, food offerings, burnt offerings, or ritual requisites. If they are diminished, death will certainly occur." Regarding the phrase "Then, having obtained the one who desires": the "one who desires" is the master himself, because he desires the accomplishments (siddhi). "Having obtained" means having gathered and obtained the substances, the site, and so forth. Alternatively, "the one who desires" refers to the disciple, because they desire the empowerment. "Having obtained" means that once the disciple has obtained the requisites, the master should perform the ritual service (sevā); it is not the case that it should be done without them having obtained them. For that reason, the initial inquiry is mentioned. Regarding "from the syllable HŪṂ": it is by means of the blue seed-syllable HŪṂ. "That which is to be accomplished" refers to the hand-symbol (cihna) or that very thing in the form of the deity. Then, regarding "the mantra practitioner also at the gate": this refers to the eastern or southern gate. To demonstrate that very point—that "one should accomplish from the syllable HŪṂ"—it says "recalling that very reality." This means that while recollecting the reality (tattva) of oneself, the deity, and the mantra, the master himself should perform the ritual service right in the presence of that maṇḍala.

བསྙེན་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ངེས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། སློབ་མ་སྨིན་པར་བྱ་བ་སྟོན་ཏེ། རྒྱུད་ལས་བྱུང་བའི་དམ་ཚིག་ནི། སྤྱིའི་ལྷ་ཚོགས་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སློབ་མ་གཞུག་པ་གཉིས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་མཆོད་དེ། སློབ་དཔོན་ལངས་ནས་ཀྱང་། སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་བཞག་ལ། སློབ་མའི་ཚོགས་ཀྱིས་ལྷག་པའི་སྤྱན་དང་འདྲ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུའི་ཚུལ་ལ་གནས་ནས། ཕྱིར་འབྱུང་བར་བྱས་ནས་གཏོར་མ་སྦྱིན་ནོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས། སྔགས་དང་པོས་ནི། ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། གཉིས་པས་ནི་གཞུག་ཅིང་། གསུམ་པས་ནི་མེ་ཏོག་དོར་རོ། ། བཞི་པས་ནི་གདོང་གཡོགས་བཀྲོལ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ཏོ། ། ལྔ་པས་ནི་མནའ་ཆུ་བླུད་དོ། ། དྲུག་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གསང་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། བདུན་པས་ནི་བདག་པོའི་བུམ་པས་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་བདུན་པས་ནི། བདག་པོའི་ཕྱག་རྒྱས་མཇུག་ཏུ་དབང་བསྐུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བུམ་པ་བཅུ་དྲུག་གིས་ཏེ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། སྔོན་གྱི་དབང་བཅུ་གསུམ་མོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་རིགས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་དག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་གཙོར་བསྟན་པ་སྟེ། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ་གཞན་དུ་བཟླས་པ་ཉི་ཚེས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་གིས་ཚོགས་བཞག་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་ལུས་བསམ་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི།

The result of the approach practice is indicated by the words "certainly" and so forth, which are easy to understand. Regarding the passage beginning with "In the maṇḍala," this teaches the maturation of the disciples. The samayas arising from the tantra refer to the entry of the disciples into the general assembly of deities and the maṇḍala, as described in the Root Tantra. Then, having made offerings, the master rises and, having stationed the supreme practice companion, he emerges in the manner of the body of Vajrasattva, who is like the supreme eye of the assembly of disciples, and then bestows the torma offering. From the mantra beginning with "Oṃ Vajra," the first mantra is used to bind the mudrā; the second is used for entry; the third is used to cast the flower; the fourth is used to remove the blindfold and show the maṇḍala; the fifth is used to give the oath-water; and the sixth is used to meditate on the secret of Vajrasattva. The seventh is used to confer the empowerment with the lord’s vase. Some say that with the seventh, the empowerment is conferred at the conclusion with the lord’s mudrā. Likewise, regarding the phrase "empowerment is conferred," this refers to the sixteen vases; some say there are thirteen empowerments from the past, but that is incorrect. Then, the passage beginning with "of those" and so forth primarily teaches the emanation and reabsorption, because this is a Yoga Tantra; the meaning is that once the yoga is performed, accomplishment is achieved through mere recitation. Then, the passage "Having placed the assembly with Hūṃ, one should contemplate the body as being like a vajra" is as follows:

སྒྲུབ་པ་པོའི་བ་སྤུའི་བུ་ག་མ་ལུས་པ་དང་དབང་པོ་རྣམས་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དཀར་པོ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་བཀོད་ལ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་དེས་དེའི་ལུས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་མི་ཤིགས་པར་བསམ་ཞིང་། ཡང་དེའི་སྙིང་གར་ཡི་གེ་ཧཾ་དཀར་པོ་ལས་འོད་ཟེར་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་དེས་དེའི་ལུས་སྐྱེས་བུ་ཡ་ལད་གྱོན་པ་ལྟར་གཡོགས་པས་བསྲུངས་པའི། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོས་བསྲུངས་པ་ལྟར། ། ཅིས་ཀྱང་མི་ཚུགས་པའི་གོ་ཆས་གོ་ཆར་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨ་ཧཾ་ཞེས་དྲངས་ལ། རང་གི་ལྷའི་འཁྲུལ་འཁོར་བྲིས་པས། གདགས་པས་གོ་ཆ་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་བྱ་བ་བདག་གིས་ནི་མ་རིག་གོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། སྦྱོར་བ་སྔ་མ་ཉིད་རང་གི་འཁོར་ལོས་གོ་ཆར་བྱས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་ཀྱི་བདག་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་། མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པས་རྒྱུད་བཤད་པ་ལ། ལན་དུ་མཆོད་པར་བསམས་པ་དང་། གདུལ་བྱ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་རྣམས་ལ་ཡང་བསླབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་བརྒྱ་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་པས་སྔར་སངས་རྒྱས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འདི་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པས་འདི་ནི་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡབ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདུས་པ་ལས། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཁྱོད་རག་ལུས། ། ཀུན་གཟིགས་ཡབ་ནི་ཁྱོད་ལགས་ཏེ། ། འབྱུང་བ་དང་ནི་འབྱུང་འགྱུར་བའི། །

One should arrange white hūṃ syllables radiating light rays upon every single pore and sense faculty of the practitioner. One should contemplate that the mass of those light rays makes the body indestructible, like a vajra. Furthermore, light rays emerge from a white haṃ syllable at the heart; these light rays envelop the body like a person wearing armor, providing protection. It is to be armored with a protective circle that cannot be breached by anything. Some say that haṃ is drawn as ahaṃ, and that one should apply the armor by drawing the yantra of one’s own deity. I do not understand the application of a maṇḍala in this context. Others say that the previous application itself serves as the armor of one’s own wheel. The remainder is easy to understand. This is the commentary on the second maṇḍala. Now, regarding the explanation of the tantra through homage, offering, and praise to the Lord of the eight maṇḍalas, the passage beginning with "Then Śakra" and so forth is mentioned in order to contemplate the offering in response and to provide training for those who will become disciples; this is easy to understand. As for the phrase "Awakened before all Buddhas," this Blessed One Vajrapāṇi is the nature of bodhicitta, and since all Buddhas arise from him, he is the father of all Buddhas of the past. Thus, it is said in the Āryatattvasaṃgraha: "Perfect enlightenment depends upon you; you are the Father, the All-Seeing One, of those who have arisen and those who will arise."

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྒྲུབས། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། གང་ཕྱིར་ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཁྱོད་ཡིན་ཏེ། ། ཁྱོད་ལ་བརྟེན་ཏེ་རྒྱལ་བ་དང་། ། དཔའ་བོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན། ། འབྱུང་བཞི་ཡང་དག་འབྱུང་འགྱུར་བས། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་རྒྱུ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བསྟོད་པ་བྱས་ནས། ད་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་མི་ཤེས་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དང་དྲི་མ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀ་རབ་ཏུ་ཕྲ་བ་ཡང་མ་ལུས་པ་སྤངས་པས་ན་ཀུན་བཅོམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འདུས་བྱས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་མ་ལུས་པར་རབ་ཏུ་འཇིག་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། བསྐལ་པ་དུ་མར་རབ་ཏུ་གོམས་བྱས་པའི། ། རྒྱུ་དང་རིགས་ཚུལ་དང་ནི་ས་ལ་མཁས། ། གང་གི་འདུས་བྱས་གྲོང་ཁྱེར་རྣམ་འཇིག་པའི། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་བསྟན་ཏེ་འཕགས་བདག་སྩོལ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་གཉིས་པ་སྨོས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རབ་ཏུའམ་མི་ཕྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་འདིས་རབ་ཏུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བཤད་པས་སོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཡིས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའི་བསྟོད་པ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་དང་། གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་སྐུ་ནི་དེ་དག་འཛིན་པ་སྟེ། སྐུ་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱང་འདིའི་ཐུགས་ཉིད་ཡིན་ལ།

"O Tathāgata, you have accomplished it," it is said; and: "Because you are the bodhicitta that is without beginning or end, and by depending upon you, all the Victors and heroic Bodhisattvas arise; since the four elements also truly arise from you, you are the cause of the supreme enlightenment of the Buddhas." Thus, having offered praise in terms of the svabhāvikakāya, now follows the praise by way of the dharmakāya. "All-conquering" refers to the fact that you have abandoned without exception even the most subtle of both obscurations: the cognitive obscuration, which is non-afflicted ignorance, and the afflictive obscuration. "Vajra" refers to non-conceptual wisdom that utterly destroys the entire city of conditioned phenomena, as it is said: "O Noble Lord, grant the vajra wisdom that destroys the city of the conditioned, for which you have trained for many eons and are skilled in causes, the nature of things, and the stages." The second mention of "vajra" refers to the dharmadhātu, for it is explained that this is expressed by this vajra-like dharmadhātu which is utterly or indivisibly so. Then, by means of the vajra, the Vajradhara is shown to be the King of the Assembly who has attained that very state. Now follows the praise of the saṃbhogakāya: the body that has become the essence of the indivisibility of the vajra body, the vajra speech, and the vajra mind is the "Holder" of these; for the two previous bodies are also the very mind of this one.

སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཡང་འདི་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་སྐྱེས་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཞིང་། དེ་བས་ན། སྐུ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྙེད་པ། སྐུ་འདི་ཉིད་ཡིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བསྟོད་པའོ། ། ད་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པས་ན། ཟབ་པའི་སྐུའི་ངོ་བོ་སྟེ། སྐུ་དེ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས། གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མ་གཏོགས་པ། ། གང་ཕྱིར་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། སྐུ་དེ་ཡང་། ལ་ལར་མེ་བཞིན་མྱ་ངན་འདའ། ། ལ་ལར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་སྟོན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རབ་ཏུ་ཡང་རྒྱ་ཆེ་བས་ན་སྐུ་ཆེ་བ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་སྐུ་བཞིའི་བདག་ཉིད་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཚིག་རྐང་གཉིས་པོ་འདི་ནི་ཚོག་མ་ལུས་པའི་མཐར་སྦྱར་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མ་ཡིན་པའི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་དབང་དུ་ཕལ་ཆེར་བྱས་ཏེ། འགྲོ་བ་ངན་པའམ། གྱ་ནོམ་པ་གང་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལས་མི་འདའ་བས་ན། རྡོ་རྗེའི་ཡན་ལག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟོད་དོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་བསྐུལ་བས་སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བས་སྟོན་ཏེ། འདི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་ཡང་། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་གསུང་ཐོས་ལྷ་རྣམས་དང་། ། ཚངས་སོགས་ལྷ་མིན་གནོད་སྦྱིན་གྲུབ་པ་དང་། ། རིག་འཛིན་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་དྲི་ཟ་དང་། ། གསང་བ་པ་དང་མཚུང་དང་འབྱུང་པོ་རྣམས། ། དད་པས་ཞབས་ལ་སྤྱི་བོས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གུས་པས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་ཚིག་གསོལ་པ། །

The nirmāṇakāya, too, is nothing other than the arising of the appearance of this very [body]; therefore, the praise is offered by taking as the basis the fact that however many bodies there may be, they are all this very body. Now, with reference to the matured nirmāṇakāya, because it is indivisible like a vajra, it is the essence of the profound body. That body, moreover, is not other than the dharmadhātu, for it is said: "Because there is no phenomenon that exists apart from the dharmadhātu." Furthermore, that body is described as "great" because it is exceedingly vast in the manner of: "In some places it passes into nirvāṇa like a fire; in some places it displays perfect awakening," and so forth. Thus, it is said, "Homage to you, Vajrapāṇi, the nature of the four bodies." These two lines should be understood as being applied at the end of the entire section. This is mostly done with reference to the non-matured nirmāṇakāya; since it does not transcend the svabhāvakāya regardless of whether one is born in an inferior or superior state of existence, it is praised with the words "vajra limb" and so forth. The Blessed One, impelled by great compassion, manifests and teaches throughout all of existence and peace. As it is said: "The gods who have heard the speech of Vajradhara, the Brahmās and others, the asuras, yakṣas, and siddhas, the vidyādharas, nāgas, yakṣas, and gandharvas, the guhyakas, humans, and bhūtas—all with faith, prostrate with their heads at your feet. With devotion, palms joined, they offer these words."

ཀྱེ་མ་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ལ་ཐུགས་རྗེར་ལྡན། ། ཀྱེ་མ་ཁྱོད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་པས། ། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་རྡོ་རྗེ་འབར་བར་མཐོང་། ། གཞན་གྱིས་དབྱིག་ཏོ་གཞན་གྱིས་འཁོར་ལོ་དང་། ། དེ་བཞིན་གཞན་གྱིས་རྩེ་གསུམ་འབར་བ་ཅན། ། གཞན་གྱིས་རལ་གྱི་གཞུ་དང་བེ་ཅོན་ཅན། ། འཇིགས་པའི་གཟུགས་ཅན་མཚོན་ཆ་ཀུན་ཐོགས་དང་། ། གཞན་དག་ཀུན་གྱི་ཞི་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་། ། དུ་མའི་སྐུ་མངའ་དམིགས་མེད་སྐུ་མངའ་བར། ། ལྷ་དང་གནོད་སྦྱིན་གྱིས་མཐོང་དེ་ལ་འདུད། ། ལྷ་མིན་ལྷ་ཡིས་ཞབས་ལ་ཕྱག་བགྱིས་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཆོག་རབ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། རིག་སྔགས་གཞུ་འགེངས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ཁྱོད་ལ་བདག་ཅག་དེང་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། ཞེས་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལ་བསྟོད་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ཙམ་དུ་སྣང་བ་སྟོན་པར་སྤྱོད་པས་ན། རྡོ་རྗེ་ཅན་ཁྱོད་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་མཆོག་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟོད་པ་སྟེ། ཚིག་གི་དོན་ནི་གོ་སླ་བས་རྣམ་པར་མ་ཕྱེའོ། ། གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། བསྟོད་པ་བྲིས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་བསྟན་ཏོ། ། རབ་ཟབ་རྒྱུད་འདིའི་སྙིང་པོ་ནི། ། བདག་གིས་འདིར་བརྗོད་ཁོ་ནར་ཟད། ། གང་དུ་གཞུང་དོན་རྣམ་མ་ཕྱེ། ། བླ་མ་མཉེས་པར་བྱས་ལ་བླང་། ། འདིར་ནི་འཁྲུལ་གྱུར་ལྷ་རྣམས་ལ། ། བཟོད་སྨྲ་དགེ་བ་གང་ཡིན་དེས། ། འགྲོ་བ་རྒྱལ་འགྱུར་ངན་འགྲོ་སྤངས། ། བདག་ཀྱང་སངས་རྒྱས་འགྱུར་བར་ཤོག། འཕགས་པ་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ།

"Alas, you possess compassion for all living beings! Alas, through your manifold activities, some see you as a blazing vajra; others see you as a club, others as a wheel, and likewise others as a blazing trident. Others see you as a sword, a bow, or a staff; others see you as one who wields all terrifying weapons; and others see you as the very embodiment of peace. To you who possess many bodies yet possess a body without objective reference, the gods and yakṣas bow. To you, the supreme and most excellent Bodhisattva, whose feet are prostrated to by asuras and gods, I bow. I prostrate and bow to you who draw the bow of vidyā-mantras. To you, we now go for refuge." Thus, this is a praise of the Blessed One. Because he displays such appearances through his conduct, he is praised with words such as, "O Vajra-holder, you are the supreme among the gods." Since the meaning of the words is easy to understand, I have not analyzed them in detail. The phrase "By whom..." and so forth summarizes and teaches the qualities of writing down this praise and so on. The phrase "By the Blessed One..." and so forth teaches the expression of rejoicing. "The essence of this most profound tantra is merely what I have expressed here. Wherever the meaning of the text has not been analyzed, it should be received by pleasing the guru. Whatever virtue there is in my speaking of forgiveness to the gods regarding any errors here, by that may beings be victorious and abandon the lower realms, and may I too become a Buddha." This concludes the Noble Sarvadurgatipariśodhana.

ཆོ་ག་ཞིབ་མོའི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོའི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ། སྙིང་པོ་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ། ཛཱ་ལནྡྷ་རའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན། ཀཱ་མ་དྷེ་ནུ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཨཱ་ཙཱརྱ་བི་ན་ཡ་ཙནྡྲ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཆོས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། འཕན་ཡུལ་རྒྱལ་གྱི་ལུག་ལྷས་སུ་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་རྫོགས་སོ། ། ། །

The Extensive Commentary on the Great King of Detailed Rituals, titled The Explanation of the Essence, composed by the presence of the Vajra Master of Jālandhara, Kāmadhenupa, is hereby complete. It was translated, edited, and finalized by the Indian preceptor Vinaya-candra and the Tibetan translator, the monk Chos kyi shes rab, at the Sheepfold of Gyal in Phenyul. It is complete.