A Word-by-Word Commentary on the Meaning of the “Purification of All Bad Transmigrations”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། དུརྒ་ཏི་པ་རི་ཤོ་དྷ་ནཱརྠ་བཱརྟི་ཀཱ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ངན་སོང་སྦྱོང་བའི་དོན་གྱི་འབྲུ་འགྲེལ་ཞེས་བྱ་བ། ཆོས་ཉིད་ཐུགས་ཆུད་བདག་ཉིད་གཞན་གྱི་དཔལ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་འཇོམས། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་སེམས། ། མཁྱེན་པའི་དགོངས་རླབས་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པས་དཔའ། ། རྒྱུད་ཀྱི་དོན་གྱི་སྟོན་པའི་ངོ་བོ་ལ། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དང་བས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། རྒྱུད་ཀྱི་དོན་འགྲེལ་བདག་གིས་བྱ་བར་འདོད། ། གུས་པའི་སེམས་ཀྱིས་འདི་གཞུང་འབད་པར་བྱ། ། དེ་ལ་རྒྱུད་འདི་བསྡུས་པའི་དོན་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། གླེང་གཞི་དང་མདོ་བཤད་པའོ། ། གླེང་གཞི་ལ་ཡང་དོན་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་གླེང་གཞི་དང་། གླེང་བསླང་བ་གཉིས་སོ། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་གླེང་གཞི་ལ་དོན་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། གང་དུ་བཤད་པའི་གནས་དང་། མ་ནོར་བར་སྟོན་པའི་སྟོན་པ་དང་། ཡོངས་སུ་དག་པའི་འཁོར་དང་། མ་ནོར་བར་སྡུད་པའི་སྡུད་པ་པོ་དང་། གང་དུ་བཤད་པའི་རྒྱུད་དང་ལྔའོ། ། གླེང་བསླང་བ་ལ་ཡང་དོན་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སྟོན་པས་གླེང་བསླང་བ་དང་། འཁོར་གྱིས་གླེང་བསླང་བའོ། ། མདོ་བཤད་པ་ལ་ཡང་དོན་གཉིས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་དང་སྦྱིན་སྲེག་གོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡང་དོན་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའོ། ། སྦྱིན་སྲེག་ལ་གཉིས་ཏེ། རོའི་སྦྱིན་སྲེག་དང་། ཕྲིན་ལས་རྣམ་བཞིའི་སྦྱིན་སྲེག་གོ། ། དེ་ཡང་དབང་པོ་རབ་མགོ་སྨོས་པས་དོན་གོ་བ་ལ་ནི། ཏནྟྲའི་མཚན་སྨོས་ཏེ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།

In the language of India: Durgatipariśodhanārthavārtikā-nāma. In the language of Tibet: Ngan-song-sbyong-ba’i don-gyi ’bru-’grel zhes-bya-ba (The Commentary on the Meaning of the Syllables of the Purification of the Lower Realms). Homage to the essence of the Teacher of the meaning of the tantra, who has realized the nature of phenomena (dharmatā), the glory of self and others; who, with the vajra of primordial wisdom (jñāna), destroys the suffering of saṃsāra; who, with great compassion, intends the welfare of beings; and who is heroic through the realization of the nature of phenomena by the vast power of his omniscient intention. With body, speech, and mind, I prostrate with devotion and intend to compose a commentary on the meaning of the tantra. With a respectful mind, I shall strive in this text. In this regard, the meaning of this tantra is taught through two summarized points: the introductory setting (nidāna) and the explanation of the sūtra. The introductory setting is also taught through two points: the perfect introductory setting and the provocation of the discourse. The perfect introductory setting has five points: the place where it was taught, the teacher who teaches without error, the completely pure retinue, the compiler who compiles without error, and the tantra itself where it was taught. The provocation of the discourse also has two points: the provocation by the teacher and the provocation by the retinue. The explanation of the sūtra also has two points: the maṇḍala and the fire offering (homa). The maṇḍala also has two points: the mundane and the supramundane. The fire offering has two: the fire offering for the corpse and the fire offering of the four activities. Furthermore, for those of superior faculties who understand the meaning through a mere mention of the head, the name of the tantra is stated. Why is that?

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེ་ནི་མ་ནོར་ཅིང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་ཇི་བཞིན་པ། ཡེ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེའི་དོན་ནི་གཤེགས་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས། དཔེར་ན་མེ་ལོང་ལ་གཟུགས་བརྙན་འབྱུང་ཞིང་རྟོག་པ་མེད་པ་ལྟར། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པས་རིག་པ་དབྱིངས་སུ་གཤེགས་ནས་ཐུགས་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་གནས་སྐབས་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད། ང་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ང་དང་བདག་མེད་པར་བསྒོམས་པས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་གྱུར་པའོ། ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པ་ནི། སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་ན་སྨོས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡུལ་ལ་ཡང་དག་པར་སྤྱོད་ཅིང་། བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་ལ་རྫོགས་པར་སོགས་པས་ན་སྨོས་ཏེ། དེ་གནས་གྱུར་པ་ནི་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་གཉིས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སྟེ། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ། ཡུལ་ལོག་པར་རྟོག་པ། སྐྱེས་བུ་ར་རོ་བའམ། གཉིད་ལོག་པ་ལས་སངས་ཤིང་། ཤེས་བྱ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཁྱབ་ཅིང་རྒྱས་པར་བྱེད་པས་ན་སངས་རྒྱས་སོ། ། དེ་ནི་སྐུ་གསུམ་གྱི་ཕྲིན་ལས་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།

It is stated: "the Tathāgata, Arhat, Samyaksaṃbuddha." This refers to the nature of phenomena (dharmatā) just as it is, unerring and non-contradictory. It is the primordial wisdom (jñāna) of the expanse of phenomena (dharmadhātu), which is primordially pure. Its meaning is the "Tathāgata" as the mirror-like wisdom (ādarśajñāna). For example, just as reflections appear in a mirror without conceptualization, the mirror-like wisdom realizes the meaning of the nature of phenomena; thus, awareness (vidyā) has "gone" (gata) into the expanse, becoming the cause for the arising of the maṇḍala of compassion, and is therefore the dharmakāya. "Arhat" refers to the afflicted mind (kliṣṭamanas) during the stage of a sentient being. By meditating on the absence of "I" and "self" regarding the grasping at "I" and "self," it becomes the wisdom of equality (samatājñāna). "Samyaksaṃbuddha" refers to the discerning wisdom (pratyavekṣaṇājñāna). It is so called because it perfectly completes the great qualities of a Tathāgata. Why is it so called? Because the mental consciousness (manovijñāna) correctly engages with objects and perfectly accumulates habitual tendencies (vāsanā) in the universal ground (ālaya). When that is transformed, it is the discerning wisdom. These two are the saṃbhogakāya. "Buddha" refers to the nirmāṇakāya. The cause of the all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhānajñāna) is the five door-consciousnesses. It is called "Buddha" because it awakens from the false conceptualization of objects—like a person waking from intoxication or sleep—and because wisdom pervades and expands throughout all that can be known. This demonstrates the enlightened activity of the three bodies (trikāya). Why is this so?

ངན་སོང་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་ངན་པ་ནི་རྒྱུ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་མགོ་རྨོངས་ཤིང་། རྒྱུ་ངན་པ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་ན་ངན་པའོ། ། སོང་བ་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པས་འབྲས་བུ་ཁམས་གསུམ་དུ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ནི་ངན་སོང་གི་རྒྱུ་སྦྱོང་བ་དང་། འབྲས་བུ་སྦྱོང་བའོ། ། རྒྱུ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྦྱོང་། འབྲས་བུ་ནི་འོད་ཟེར་སྡུད་པའི་ཕྲེང་བས་སྦྱོང་། གཟི་བརྗིད་ནི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྦྱོང་བ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གཟི་བརྗིད་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་ལྡན་པས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་འཇོམས་པའི་གཟི་བརྗིད་དང་ལྡན་པའོ། ། འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་འཇོམས་པའོ། ། འོད་ཐུགས་རྗེ་ལ་ཟེར་ཕྲིན་ལས་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་གཟི་བརྗིད་དང་ལྡན་པའོ། ། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ཡོན་ཏན་གྱི་གཟི་བརྗིད་དང་ལྡན་པའོ། ། རྒྱལ་པོ་ནི་ཉེས་པའི་སྐྱོན་བཅོམ་ཞིང་ལེགས་པའི་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པས་རྒྱལ་པོའོ། ། བརྟག་པ་ནི་ཆོ་ག་ཞིབ་མོ་དང་། རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་བརྟག་པའོ། ། དེ་ནས་དབང་པོ་རབ་མགོ་སྨོས་པས་གོ་བ་ལ་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་དབང་པོ་འབྲིང་ཚིག་གི་དོན་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་གོ་བ་ལ་དོན་གྱིས་དབྱེ་བ་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡང་དོན་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ།

It is called the Examination of the King of Splendor that Completely Purifies All Lower Realms. In this context, "lower" (ngan pa) refers to the cause; it is "lower" because one is deluded regarding the ultimate reality and engages in negative causes. "Gone" (song ba) refers to the result; why is this? Because through the causes of karma and afflictions, one has gone again and again into the three realms as the result. "Complete purification" (yongs su sbyong ba) means purifying the causes of the lower realms and purifying the results. The cause is purified by the vajra-like samādhi; the result is purified by the garland of gathered light rays. "Splendor" (gzi brjid) means possessing the splendor of the five wisdoms through the vajra-like samādhi that purifies all causal afflictions, thereby possessing the splendor that overcomes the five types of afflictions. It is the destruction of the resultant aggregate of suffering. It is the splendor of light—compassion—and the splendor of uninterrupted enlightened activity. Alternatively, it is the splendor of qualities. "King" (rgyal po) means one who has conquered the faults of defects and possesses various excellent qualities. "Examination" (brtag pa) refers to the detailed ritual and the examination by way of the cause, which is bodhicitta. This was then spoken for those of superior faculties who understand through a mere mention of the title. Now, for those of middling faculties who understand by distinguishing the meaning of the words, the divisions of the meaning are shown. Furthermore, the meaning should be understood in two aspects.

ཐུགས་ཆོས་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པའི་རྟགས་སུ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྟོན་ལ་ཐུགས་རྗེ་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའི་རྟགས་སུ་ནི་ཧོམ་དུ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཡང་བདེན་པ་གཉིས་དང་མི་འགལ་བར་བྱ་བའི་དོན་ཆེད་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་སོ། ། ཧོམ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། དངོས་པོ་ལ་ཞེན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ནི་རོ་སྲེག་གི་ཧོམ་དང་། ཐུགས་རྗེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཕྲིན་ལས་རྣམ་བཞིའི་ཧོམ་དང་གཉིས་སོ། ། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་དེ་ཡང་དགོས་འབྲེལ་གྱི་འབྲེལ་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཐུགས་ཆོས་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་ཀྱང་། རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་འདུས་པའི་རྟགས་སུ་ནི། རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་འདུས་ཀྱང་། ཐུགས་རྗེས་ངན་སོང་གི་རྒྱུ་འབྲས་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་གཙུག་ཏོར་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་བཅོམ་ཡང་། སེམས་ཅན་འཆི་བ་ནི་ངན་སོང་གི་ལས་ཡིན་པས། དེ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་རྒྱུན་གཅོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་སོ། ། ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་རྒྱུན་བཅད་ཀྱང་། སེམས་ཅན་གློ་བུར་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་འཆི་བས་ཚེ་དཔག་མེད་འཆི་བདག་འཇོམས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་འཆི་བདག་བཅོམ་ཡང་ཕྲིན་ལས་རྣམ་བཞིའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་དགོས་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིགས་བཞི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་མཎྜལ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་ཀྱང་མ་རུངས་པ་གདུལ་དགོས་པས།

As a sign that the mind does not waver from the nature of phenomena (dharmatā), it is shown as a maṇḍala; as a sign that compassion (karuṇā) acts for the benefit of beings, it is shown as a hom (fire ritual). Furthermore, in order to act without contradicting the two truths, the maṇḍala is taught to be of two types: mundane and supramundane. The hom is also of two types: the hom of cremating corpses in order to reverse attachment to substantial entities, and the hom of the four activities in order to act for the benefit of beings through perfect compassion. The teaching in that manner demonstrates the connection of purpose and relevance. Why is that? Although the mind does not waver from the nature of phenomena, as a sign that it is subsumed within the root bodhicitta, the great root maṇḍala is taught. Although it is thus subsumed within the root bodhicitta, in order to destroy the causes and effects of the lower realms through compassion, the maṇḍala of the eight uṣṇīṣas is taught. Although the causes and effects are thus destroyed, since the death of sentient beings is the karma of the lower realms, in order to pacify that, the maṇḍala of Amitāyus that cuts the stream of karmic obscurations is taught. Although the stream of karmic obscurations is cut, since sentient beings die due to adventitious conditions, the maṇḍala of Vajrapāṇi, Amitāyus the Subduer of the Lord of Death, is taught. Although the Lord of Death is thus subdued, since one must act for the benefit of beings by means of the four activities, the maṇḍala of the four bodhisattva universal monarchs is taught. Although one thus acts for the benefit of beings, since the wicked must be tamed, [the maṇḍala of the wrathful deities is taught].

ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་མཎྜལ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་མ་རུངས་པ་ཐུལ་ཡང་། དངོས་པོར་ལྟ་བ་སུན་དབྱུང་དགོས་པས། རོ་སྲེག་གི་ཧོམ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་དངོས་པོར་ལྟ་བ་སུན་དབྱུང་ཡང་། ཐུགས་ཆོས་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པའི་རྟགས་སུ་ཞི་བའི་ཧོམ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་མ་གཡོས་ཀྱང་འགྲོ་བའི་དོན་བྱ་དགོས་པས་རྒྱས་པའི་ཧོམ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་དོན་མཛད་ཀྱང་འཁོར་བ་དབང་དུ་བསྡུ་དགོས་པས་དབང་གི་ཧོམ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་དབང་དུ་བསྡུས་ཀྱང་མ་རུངས་པ་ལ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་བྱ་དགོས་པས་དྲག་པོའི་ཧོམ་གསུངས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་པ་མཚན་མ་ལ་དགའ་བས་དེ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་པའི་མཎྜལ་དྲུག་གསུངས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་དྲི་ཟ་དང་གྲུལ་བུམ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་། ཀླུའི་གནོད་པ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྒྱལ་པོ་བཞིའི་མཎྜལ་གསུངས་སོ། ། གདོན་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་སྐྱོང་བཅུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་སོ། ། བཟའ་དང་དུས་ཚིགས་སྐར་མ་གདུག་པ་སླུ་བ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཟའ་བརྒྱད་ཀྱི་མཎྜལ་གསུངས་སོ། ། ཀླུའི་དུག་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཀླུ་བརྒྱད་ཀྱི་མཎྜལ་གསུངས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་མི་དགའ་བ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལྷ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་མཎྜལ་གསུངས་སོ། ། ལྷ་གདོན་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཇིགས་བྱེད་བརྒྱད་ཀྱི་མཎྜལ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མཎྜལ་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་གསུངས་པ་ནི། རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས། འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་དྲུག་སྤྱོད་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་རྟགས།

The maṇḍala of the wrathful Vajrasūrya was taught. Although the malevolent ones have thus been subdued, because the view of substantiality must be refuted, the homa of cremation was taught. Although the view of substantiality has thus been refuted, as a sign that the mind does not waver from the nature of phenomena (dharmatā), the peaceful homa was taught. Although there is no wavering, because the welfare of beings must be accomplished, the enriching homa was taught. Although the welfare is thus accomplished, because cyclic existence must be brought under control, the magnetizing homa was taught. Although they are thus brought under control, because the activity of wrathful sorcery must be performed against the malevolent, the wrathful homa was taught. Because worldly beings delight in signs, in order to pacify them, six worldly maṇḍalas were taught. To pacify the harm of worldly gandharvas, kumbhāṇḍas, yakṣas, and nāgas, the maṇḍalas of the Four Kings were taught. To pacify the eighty thousand classes of malevolent spirits, the maṇḍala of the Ten Directional Protectors was taught. To pacify the deception of malevolent planets, seasons, and constellations, the maṇḍala of the Eight Planets was taught. To pacify the poison of nāgas, the maṇḍala of the Eight Nāgas was taught. To pacify the displeasure of worldly deities, the maṇḍala of the Eight Great Gods was taught. To pacify the deities and spirits, the maṇḍala of the Eight Terrifiers was taught. Regarding that, the six types of supramundane maṇḍalas taught are as follows: by way of realizing the cause, which is bodhicitta, they are the signs of the six perfections, which are the practice of the six types of resultant wisdom.

དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས། རྒྱུ་དྲུག་གིས་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར་གསུངས་སོ། ། ཧོམ་ལྔ་གསུངས་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་སྦྱོང་བའི་རྟགས་སུ་གསུངས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་མཎྜལ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་པ་བསྐང་ཞིང་དགའ་བར་གཞུག་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པ་དང་མཐུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་སོ། ། དེ་ནི་དོན་གྱིས་དབྱེ་བ་སྟེ། དབང་པོ་འབྲིང་དོན་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་གོ་བ་ལ། དོན་གྱི་དབྱེ་བ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། ། དབང་པོ་རབ་འབྲིང་གཉིས་ཀྱི་དོན་ཆེད་དུ། ཏནྟྲའི་མཚན་དོན་གྱི་དབྱེ་བ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་དབང་པོ་ཐ་མ་ཚིག་ལྷུར་བླངས་པས་གོ་བ་རྣམས་ལ། རྒྱུད་ཀྱི་དོན་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་དོན་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་མཚན་མ་ལ་ཞེན་ཅིང་། དངོས་པོར་ལྟ་བས་ན། དེ་དག་གདུལ་བའི་ཕྱིར་ནི་ཧོམ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་ཏེ། མཚན་མའི་སྒོ་ནས་མཚན་མ་མེད་པའི་དོན་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྨོས་ཏེ། དེ་ཡང་འདུལ་བའི་དབང་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོས་སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་བསགས་པས། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་མ་ལུས་པར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཐུགས་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལས་བཞེངས་ནས་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས། ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་ཐར་ཅིང་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ། རི་རབ་རིའི་རྩེ་མོར་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་ཁང་བཟང་ནས།

It is taught that by means of the six types of maṇḍalas, the obscurations are purified through six causes. The teaching on the five homa fires is taught as a sign for purifying the five types of afflictions. The worldly maṇḍala is taught in order to fulfill the desires of worldly beings, to cause them to rejoice, and to act in accordance with worldly conventions. This is a classification by way of meaning; it is mentioned as a classification of meaning for those of middling faculties who understand through detailed analysis. For the sake of those of both superior and middling faculties, the classification of the meaning of the tantra’s title is taught in brief. Now, for those of the lowest faculties who understand by relying primarily on the words, in order to clarify the meaning of the tantra, the Teacher, the Buddha Bhagavān, spoke this meaning: because sentient beings are attached to signs and view things as substantial entities, the homa and maṇḍala were taught to subdue them, so that by means of signs, the meaning of the signless may be understood. This should be understood as being for the purpose of subduing. Why is that? Because the Teacher, the Buddha Bhagavān, who is omniscient in all aspects, having accumulated an infinite collection of merit in the essence of his body and wisdom, arose from the state of the non-conceptual nature of phenomena (dharmatā) in order to completely perfect the welfare of both himself and others without exception. For the sake of liberating and releasing the sentient beings of saṃsāra from the ocean of afflictions, from the precious jewel palace on the summit of Mount Meru...

བྱང་ཕྱོགས་དགའ་བའི་ཚལ་དུ་ལྷ་རྣམས་གདུལ་བའི་དོན་དུ་ཞུས་ཏེ། རྒྱུད་ཀྱི་དོན་འདི་བཀའ་སྩལ་པའི་ཚེ། ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་སྐྱེས་པ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསང་བའི་མཛོད་འཛིན་པ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་ཐོས་ནས། དོན་གྱི་སྙིང་པོ་ཚིག་གི་ཕྲེང་བ་འདི་བསྡུས་ནས་གཞན་ལ་བཤད་པའི་ཕྱིར། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པའི་དུས་གཅིག་ཅེས་སྨོས་ཏེ། འདི་ནི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར། རྒྱུད་ཀྱི་དོན་འདི་གསུངས་པའི་ཚེ་འདི་ཞེས་བྱའོ། ། བདག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་བདག་ནི་དེའི་ཚེ་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་བདག་འདུས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཐོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་དགོངས་ནས། ཞལ་གྱི་མཎྜལ་ནས་ཚངས་པའི་གསུང་ཕྱུང་ནས་བཀའ་སྩལ་པའི་ཚེ། རྣ་བའི་དབང་པོ་སྐྱོན་མེད་པས་ཐོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དུས་གཅིག་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོན་པ་བརྒྱ་ལམ་གཅིག་ན། བརྒྱ་བྱིན་གྱི་གནས་ན་འདུག་པའི་དུས་སོ། ། དབྱར་དགུན་སྟོན་དཔྱིད་ལ་སོགས་པ་ནི་སྟོན་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་བས་འཁོར་རྣམས་ཀུན་གྱི་ནང་ན་བཞུགས་པར་སྣང་ཞིང་། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་བཤད་ཀྱི། གང་ན་བཞུགས་ཤིང་ཆོས་སྟོན་ཏོ་ཞེས་སོ་སོར་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་དོགས་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་མ་སྨོས་སོ། ། བྷ་ག་བཱན་ནི་སྟོན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། བཅོམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་བཞི་བཅོམ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་རྡོ་རྗེའི་གདན་སྟེངས་སུ་མཐར་མཛད་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་བཅོམ་མོ། །

In the northern Grove of Joy, for the sake of training the gods, he requested [the teaching], and at the time he spoke this meaning of the tantra, Vajrapāṇi—who was born from the wisdom of the perfectly pure mind and who holds the secret treasury of body, speech, and mind—heard it within the assembly. In order to summarize this essence of the meaning into a string of words and explain it to others, he said, "Thus have I heard at one time." This refers to the time when the Teacher, the Buddha, the Bhagavān, spoke this meaning of the tantra in order to liberate sentient beings of saṃsāra. "I" refers to Vajrapāṇi himself, meaning that at that time he was included within the assembly. "Heard" means that when the Teacher, having considered the welfare of beings with his omniscient wisdom, uttered the Brahma-like voice from the mandala of his face and proclaimed it, [Vajrapāṇi] heard it with his flawless faculty of hearing. "At one time" means that on a rare occasion, at a time when the Teacher was residing in the abode of Śakra. Although the Teacher, out of great compassion, appears to reside among all the assemblies during the summer, winter, autumn, and spring, he did not specify [the time] because he feared that others might develop individual doubts as to where he was residing and teaching the Dharma at that particular moment. "Bhagavān" refers to the excellence of the Teacher. "Bhagavān" (Bhagavān) means "Conqueror" (Bhañja); it means that having conquered the four māras, he brought the obscurations of afflictions and the obscurations to knowledge to an end upon the Vajra Seat through the vajra-like samādhi, thereby conquering the māra of afflictions.

དེའི་ཚེ་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔས་བསྐུལ་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔར་གནས་གྱུར་ཏེ། འཆི་བ་མེད་པ་གཡུང་དྲུང་གི་ཚེ་ཐོབ་པས་འཆི་བདག་གི་བདུད་བཅོམ་མོ། ། ཐོ་རངས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས། སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོས། ཐུགས་རྗེའི་སྤྲུལ་པས་ཆ་གཅིག། རི་རབ་རིའི་རྩེ་མོར་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཁང་བཟང་དུ། སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའི་ཆ་འཛིན་པ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སེམས་དཔའ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་ངོ་བོར་སངས་རྒྱས་པས། མཚན་ཡང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་སུ་གསོལ་བས། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོར་སྣང་བས། ཕུང་པོའི་མིང་མེད་པས་ཕུང་པོའི་བདུད་བཅོམ་མོ། ། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱང་དམག་དཔོན་བཙོན་དུ་བཟུང་ན་དྲ་མ་ལེགས་པ་དང་འདྲ་བར། ཐུགས་རྗེའི་སྤྲུལ་པ་ཆ་གཉིས་སུ་གྱེས་ནས། ཆ་གཅིག་རྡོ་རྗེའི་གདན་སྟེངས་སུ་བསྟན་ཏེ། གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་ཀྱི་ལྷའི་བུ་བྱེ་བ་དུང་ཕྱུར་ཐུལ། ཆ་གཅིག་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་ལག་ན་རྡོ་རྗེར་སྤྲུལ་ནས། ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཐུལ་ནས་ལྷའི་བུའི་བདུད་བཅོམ། ལྡན་པ་ནི་དེ་ལྟར་བདུད་བཞི་བཅོམ་པའི་དོན་གྱིས་ལེགས་པའི་ཡོན་ཏན་དྲུག་དང་ལྡན་ཏེ། དབང་ཕྱུག་གཟུགས་བཟང་གྲགས་པ་དང་། ། དཔལ་དང་ཡེ་ཤེས་བརྩོན་འགྲུས་སོ། ། ཞེས་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལ་དབང་ཕྱུག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། ཐུགས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་བཞག་པས་ན། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཐའ་ལས་དབང་ཞེས་བྱའོ། །

At that time, the buddhas of the ten directions exhorted him through the five aspects of manifest awakening. The eight collections of consciousness were transformed into the five types of wisdom, and by attaining the deathless, eternal life, he conquered the Māra of the Lord of Death. Having attained manifest, perfect buddhahood at dawn, through the essence of the three kāyas and wisdom, a portion of his compassionate emanation remained. On the summit of Mount Meru, in the Palace of Victory, he manifested as the essence of the thirty-seven bodhisattvas in the form of Vairocana, assuming the aspects of both the nirmāṇakāya and the saṃbhogakāya. Because he was thus awakened, he was given the name Vairocana Vajradhātu. Since he appeared as the essence of the utterly pure kāyas and wisdoms, the aggregates no longer existed, and he thereby conquered the Māra of the Aggregates. Just as it is not good to leave a general captive when he has been taken prisoner, his compassionate emanation split into two parts. One part was displayed upon the Vajra Seat, where he subdued hundreds of millions of sons of the gods of the Heaven of Controlling Others' Emanations. The other part, on the summit of Mount Meru, Vairocana emanated as Vajrapāṇi and subdued the great gods, thereby conquering the Māra of the Son of the Gods. Thus, by the meaning of having conquered the four māras, he possesses the six excellent qualities: sovereignty, beautiful form, fame, glory, wisdom, and diligence. Regarding these, the perfection of sovereignty is called "sovereignty" because, by abiding in the state of non-conceptual mind, he is sovereign over the extreme of nirvāṇa.

ཐབས་མཁས་པའི་ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི་དོན་སྣ་ཚོགས་སུ་མཛད་པས་འཁོར་བའི་མཐའ་ལས་དབང་ཞེས་བྱའོ། ། སྔོན་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་མཐའ་ཡས་པ་ནས། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམ་པ་གཉིས་བསགས་པས་ཕྱུག་གོ། ། གཟུགས་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་གནས་ཏེ། དེའི་ཁྱད་པར་ལས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་གནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བསྟན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་སྐུའི་སྒོ་ནས་ཆོས་སྟོན་ཏོ། ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རི་རབ་རིའི་རྩེ་མོར་ལྷ་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་དང་། སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་དབུ་རེག་དང་ཞབས་རྗེན་དུ་བསྟན་ཏེ། འགྲོ་བའི་དོན་མཐའ་ཡས་པར་མཛད་པའི་ཚིག་གོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སྐུ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ན་གཟུགས་བཟང་བའོ། ། དཔལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་བསམ་དུ་མེད་པའི་དོན་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བསལ་ནས་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་བཞུགས་པ་ནི་བདག་གི་དཔལ་ལོ། ། སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ཐབས་མཁས་པའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་སྣ་ཚོགས་སུ་མཛད་པས་ནི་གཞན་གྱི་དཔལ་ལོ། ། ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མཉམ་པ་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །

Through the compassion of skillful means, he acts for the benefit of beings in various ways, and is thus said to be "mastery over the limits of saṃsāra." From countless and infinite eons in the past, he is enriched by having accumulated the two collections of merit and wisdom. "Beautiful form" refers to the excellence of the body. Why is that? Because the dharmakāya abides as the essence of non-conceptual spontaneity; from its particularity, the saṃbhogakāya is manifested as Vairocana in the palace of the dharmadhātu, the abode of Maheśvara, adorned with the major and minor marks, and teaches the Dharma through the gateway of the body within the maṇḍala of the bodhisattva retinue. The nirmāṇakāya is manifested as Vairocana teaching the Dharma to the gods on the summit of Mount Meru, and as Śākyamuni with shaven head and bare feet within the great trichiliocosm world system; these are the words for performing the infinite benefit of beings. Because he possesses such a body, he is "beautiful in form." "Glorious" means that having realized the nature of all phenomena—the inconceivable dharmatā—and having cleared away all entities, he abides in the state of non-conceptuality; this is the glory of the self. Through the power of former collections of merit, he performs various benefits for beings by way of skillful means; this is the glory of others. "Wisdom" means that all phenomena, in their general and specific characteristics, do not waver from sameness; this is the wisdom of sameness.

དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དོན་དམ་པར་ན་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གསལ་བར་རིག་པ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་བྱས་པ་ཆུད་མ་ཟོས་པས་བྱས་པ་མཐར་ཕྱིན་པས་ན་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ནི་ཉིན་མཚན་དུས་དྲུག་ཏུ་འགྲོ་བའི་དོན་སྣ་ཚོགས་སུ་མཛད་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉེས་པའི་མཐར་ཕྱིན་པ། ལེགས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྔགས་པའི་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་སྟོན་པ་སྣ་ལ་སྨོས་སོ། ། སྟོན་པའི་མདོར་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཞུགས་གནས་སུ་གསུངས་པས་ན། དོན་དམ་པ་བཤད་པའི་ཐབས་སུ་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྷའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་དགའ་བའི་ཚལ་ཡིད་དུ་འོང་བ། ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟོན་ཏེ། བརྒྱ་བྱིན་ལྷའི་དབང་པོ་བསོད་ནམས་ཀྱི་མཐུ་ལས་བྱུང་བ། ལྷའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྒྱན་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། མཆོད་པའི་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་སུ་སྣང་བས་ནི་ལྷའི་གནས་ཞེས་བྱའོ། ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དེ་ལྟར་སྣང་ན་ཡང་། དོན་དམ་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཡེ་ཤེས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་མཆོག་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དེ་ལས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐུ་སྣ་ཚོགས་སུ་འབྱུང་བས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱའོ། །

In that way, the clear realization of emptiness through ultimate, authentic insight is the wisdom of individual discernment. Because what has been accomplished is not wasted through such realization and is brought to completion, it is the all-accomplishing wisdom. Diligence is the performance of various activities for the benefit of beings throughout the six periods of day and night. Such a teacher, the Buddha, the Blessed One, has reached the end of faults and has attained the pinnacle of the praise of excellent qualities. The Blessed One is mentioned first as the teacher of the tantra. The summary of the teacher has been explained. Now, the nature of the perfect place appears conventionally as the nature of the five sensory qualities. Since it is described as the dwelling place of the Tathāgatas, it is shown as a means to explain the ultimate. Why is that? It is shown as the perfect, sublime place, the delightful grove of the supreme gods. It is called the "abode of the gods" because it appears as the various ornaments of divine enjoyments and various qualities of offerings, arising from the power of the merit of Śakra, the lord of the gods. Although it appears in that way conventionally, it is called "supreme" because, in the ultimate sense, it is blessed as the celestial palace of all the Tathāgatas and is spontaneously present as wisdom. Because various sensory qualities arise from such a celestial palace through the power of meditative concentration, it is called "of all."

དེ་ལྟ་བུའི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་ན་གནས་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་དོན་ཟབ་ལ་རྒྱ་ཆེ་རབ་ཏུ་རྟོགས་ན་དགའ་བའི་རོ་སྣ་ཚོགས་སུ་འབྱུང་བས་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ངོ་བོས་ན་དགའ་བ་ཞེས་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་གཞལ་མེད་ཁང་སྟེ། ཡོན་ཏན་དང་ཆོ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་པ་འབྱུང་བའི་གཞི་ཡིན་པས་ན་མང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱའོ། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་རྒྱན་དང་ཆ་ལུགས་སྣ་ཚོགས་པ་འབྱུང་བའི་གཞི་ཡིན་པས་ན། སེམས་རབ་ཏུ་དགའ་མགུ་རངས་པའི་ཕྱིར་ན་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གནས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མདོར་བསྡུས་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་ཡོན་ཏན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་བརྒྱ་བྱིན་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྐྱེན་ཏེ། དོན་དམ་པའི་ཚུལ་དུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དངོས་པོ་རྣམས་ཆོས་ཉིད་དུ་ཟླ་བ་དང་། མཚན་མ་ལ་ཞེན་པ་རྣམས་མཚན་མ་མེད་པར་བྱ་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་གཞན་མས་རྟོགས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞེས་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བུདྡྷ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་འོག་གི་གཏན་ཚིགས་གང་དུ་དྲངས་པའི་སྒོ་ནས་ཆེད་དོ། ། ནོར་བུ་དང་རྔ་བོ་ཆེའི་སྒྲ་གྲག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་སུ་འབྱུང་བའི་རྟགས་སུ་ནོར་བུ་དང་། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་འབར་བའི་རྟགས་སུ་གསེར་གྱི་ཤིང་ཡལ་ག་དང་ལྡན་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་བདེ་བའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་རྟགས་སུ་ལྕུག་མར་བཅས་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་འབུམ་ཕྲག་འབྱུང་བའི་རྟགས་སུ་ཤིང་གེལ་པ་དང་།

The essence of such a celestial mansion is called a "place" because it is the object realized by the wisdom of meditative concentration (samādhi). If its profound and vast meaning is thoroughly realized, various flavors of joy arise; because its nature is one of supreme delight, it is called "joyful." It is the celestial mansion of the dharmadhātu (the expanse of phenomena), and because it is the basis from which various qualities and miraculous displays arise, it is called "abundant." Because it is the basis from which the various ornaments of the major and minor marks and diverse attire arise, it is called "delightful" because it causes the mind to be intensely joyful, glad, and satisfied. Having thus summarized the qualities of the place, what follows is an explanation of how those qualities appear diversely in a conventional sense, such as the conditions of Śakra’s merit, while explaining them in the manner of the ultimate truth. It is shown that all things are the dharmatā (the nature of phenomena), that those who cling to signs should be freed from signs, and that this is not an object realized by others as a tathāgata. Why is this so? It is because it is said to be "blessed by all the Buddhas and Bodhisattvas," and for that reason, it is intended to be drawn forth by the logical arguments presented below. The sounding of the jewel and the great drum and so forth shall now be explained. The jewel is a sign of the arising of various great qualities. The golden tree with its branches is a sign of the blazing light of the wisdom of bodhicitta. The presence of the creepers is a sign of having attained mastery over the specific meaning of the bliss of meditative concentration. The shrubs are a sign of the arising of hundreds of thousands of meditative concentrations.

ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་ནད་སྣ་ཚོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནོད་པ་སེལ་བའི་རྟགས་སྨན་དང་། སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ལ། གཟུང་འཛིན་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་སྐྱོན་གྱི་ཟུག་རྔུ་དང་བྲལ་ཏེ་འཁོར་བའི་ཉེ་གནས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་རྟགས་སུ་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། འཁོར་བ་མི་ཟད་པའི་བར་དུ་ཐབས་མཁས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་མི་ཟད་པས་ན་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་གིས་མཛེས་པར་བྱས་པ་དང་། ཐབས་མཁས་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་པ་འགྲོ་བ་ལ་འབྱུང་བའི་རྟགས་སུ་ནི་རྒྱན་གྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པས་བརྒྱན་པ་དང་། ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་འཁོར་བའི་ཉེ་གནས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་རྟགས་བྱ་སྣ་ཚོགས་པ་སྐད་འབྱིན་པ་དང་། ཞལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས་ཚངས་པའི་གསུང་རྣམ་པར་དག་པ་ཕྱུང་ནས་འགྲོ་བ་ལ་ཆོས་སྟོན་པའི་རྟགས་སུ་རྔ་བོ་ཆེ་དང་། ཅང་ཏེའུ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་སྣ་ཚོགས་པ་གྲག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དོན་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྐྱེན་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལས་གྲུབ་པའི་དོན་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ཞིང་ཡིན་པས་ན། བརྒྱ་བྱིན་དང་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་རྩེན་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ས་དང་པོ་བདེན་པ་མཐོང་བས། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཞིང་ཁམས་བརྒྱ་ལ་རྩལ་སྦྱོང་བས་བརྒྱ་བྱིན་ཞེས་བྱའོ། ། ས་དང་པོར་འཁོར་བ་བསྟན་པ་ལས་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ས་དང་པོ་རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཤེས་པའི་རྩལ་སྦྱོང་བས་ན།

Through authentic insight, the medicine that dispels the harm of the various sufferings of the diseases of the afflictions is represented; through the wisdom of individual discernment, being free from the thorns of the faults of the dualistic grasping of subject and object, it benefits those in cyclic existence, symbolized by various flowers; because the inexhaustible great compassion of skillful means is never-ending until cyclic existence is exhausted, it is beautified by wish-fulfilling trees; as a sign of the occurrence of various miraculous displays of skillful means for the sake of beings, it is adorned with various types of ornaments; as a sign of benefiting those in cyclic existence through the miraculous power of unimpeded primordial wisdom (jñāna), various birds are depicted uttering songs; and as a sign of teaching the Dharma to beings by emitting the pure Brahmā-like speech from the maṇḍala of the face, the sounds of various instruments such as the great drum and the hand-drum are shown. This concludes the explanation of the excellence of the celestial palace. Now, the conditions of supramundane merit and the meaning of being established from the Tathāgata are shown. Why is this? Because the entire threefold realm is the field of the Vajra Mind, it is said that Śakra, Brahmā, and so forth "sport" there. Because one sees the truth on the first bhūmi and trains in the power of a hundred samādhis and buddha-fields, one is called Śakra. Because one demonstrates the nature of cyclic existence on the first bhūmi, one is called Brahmā and so forth. Because on the first bhūmi one trains in the power of knowledge within one's own samādhi, [it is so called].

ལྷའི་བུ་སྣ་ཚོགས་པས་རྣམ་པར་རྩེན་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ས་དང་པོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྐྲུན་པས་ན། དེའི་(ཕྱིན་,ཕྱིར་)ན་སངས་རྒྱས་དང་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་རྩལ་སྦྱོང་བ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པའི་གཞི་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་དེ་ནི་ས་དང་པོ་མཐོང་བའི་ལམ་ཡན་ཆད་མ་ཡིན་པ་གཞན་གྱིས་མ་རྟོགས་པས་ན། ཤེས་པའི་རྩལ་སྦྱངས་ཏེ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གནས་དེ་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སངས་རྒྱས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་འཁོར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་སྣ་ཚོགས་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ནས་སྤྲིན་བཞིན་དུ་གཏིབས་ཏེ་བཞུགས་པའི་དོན་རབ་ཏུ་བསྡུས་པ་སྟོན་ཏེ། གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དོན་བསྡུས་པའི་དོན་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟོན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འཁོར་མི་སྨོས་པར། འཇིག་རྟེན་པའི་འཁོར་སྣ་ལ་སྨོས་པ་མི་འགལ་ལམ་ཞེས་རྒོལ་བ་ལས། གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་མི་འགལ་བར་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཅན་འཇིག་རྟེན་པ་ལས་འདས་པར་ཆོས་ཉིད་དུ་བཟླ་བ་དང་། ཐེག་པ་ཆུང་བའི་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་མོས་པ་སྐྱེད་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་ན་སྨོས་སོ། ། བརྒྱ་བྱིན་དང་ཚངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མགོ་བརྒྱ་བྱིན་ཞིང་མཆོད་སྦྱིན་བརྒྱ་གཏང་བ་དང་། ནོར་བུ་ཏིར་ཡ་ཀ་བརྒྱ་བྱིན་པས་བརྒྱ་བྱིན་ཏེ། ཡོན་བདག་ཡིན་པ་དང་།

It is called the "divine son who sports in manifold ways." Because one has cultivated the roots of virtue for all the tathāgatas on the first ground, for that reason it is called "with the Buddhas." Since such a bodhisattva is the basis for attaining the non-conceptual wisdom that trains in the skill of knowing all bodhisattvas, it is called "blessed by all bodhisattvas." Why is that? Because that celestial mansion of the wisdom of all tathāgatas is not realized by others except for those on the path of seeing and above the first ground; therefore, having trained in the skill of knowing, the meaning is shown in a condensed summary of how the Buddha Śākyamuni, the omniscient one, dwells in that extraordinary place, surrounded by a diverse retinue of supramundane beings gathered like clouds. This concludes the explanation of the condensed meaning of the excellence of the place. Now, the excellence of the mundane retinue is shown. An objection might be raised: "Is it not contradictory to mention the mundane retinue first without mentioning the supramundane retinue?" To show that it is not contradictory, the reason is given: it is mentioned in order to transition mundane phenomena into the dharmatā of the supramundane, and to inspire faith in those of the Lesser Vehicle who are mundane. As for the terms "Śakra" and "Brahmā": he is called Śakra because he has a hundred heads, has performed a hundred sacrifices, and has been granted a hundred tiryaka jewels; thus, he is the patron.

གནས་ཀྱི་བདག་པོ་ཡིན་པས་སྣ་ལ་སྨོས་སོ། ། ཚངས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་འཁོར་འགྱོད་ཁྲིན་དང་འདྲ་བ་ལས་ཚངས་པའམ། འཇིག་རྟེན་པའི་མེས་པོའམ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་བསྐུལ་བར་དམ་བཅས་པས་ན་སྨོས་སོ། ། སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་གཉིས་ཀྱི་འཁོར་དུ་ནི་འདོད་ཁམས་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་འཁོར་དུ་སྡུད་པ་དང་། གཟུགས་ཁམས་ཚངས་པའི་འཁོར་དུ་སྡུད་པས་ན་འཁོར་དང་བཅས་པ་ནི་སོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དེ། ཚོགས་རྣམས་ཚུལ་བཞིན་བསགས་ནས་སྦྱོར་བའི་ལམ་ནོན། དེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་འཁོར་བར་མི་ལྡོག་ཅིང་། སྔོན་ཆད་མ་མཐོང་བའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བའི་རིགས་གཟུང་བ་དང་། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ཆོ་འཕྲུལ་རྣམ་པ་བཞི་དང་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་རྣམ་པ་ལྔའི་སྒོ་ནས་སྤྱོད་ཅིང་སྦྱངས་ནས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་འཛིན་པས་ན་རིགས་འཛིན་ནོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་དེ་རྣམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྐྱེན་ཆགས་པའི་ཡུལ་དེ་ཆོས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བརྒྱན་པས་ན་ལྷའི་བུ་སྨོས་སོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་པ་བྱེ་བྲག་ཞི་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ན་གནོད་སྦྱིན་ཏེ། རྣམ་ཐོས་སྲས་དང་ས་སྲུངས་ཡང་དག་ཤེས་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཞེ་སྡང་གི་དྲེགས་པ་ཡོངས་སུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་ན། སྲིན་པོའི་སྡེ་ལང་ཀ་མགྲིན་བཅུ་དང་། བདེན་བྲལ་དུ་བུམ་རྣའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཕྲག་དོག་གདུག་རྩུབ་ཏུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་ན། ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་རབ་སིམ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་བྱེད་དང་། སྒྲ་གཅན་འཛིན་དང་། སུམ་བརྩེགས་འཁོར་དང་བཅས་པ་དང་།

They are mentioned first because they are the lords of their respective abodes. Brahmā is mentioned because he is purified from the afflictions of the cycle of existence and regret, or because he is the progenitor of the world, or because he pledged to exhort the great wheels of Dharma. The term "and so forth" refers to their retinues: those of the desire realm are included within the retinue of Śakra, and those of the form realm are included within the retinue of Brahmā; thus, "and so forth" includes them together with their followers. Having generated the mind of unsurpassed enlightenment from the state of an ordinary being, and having properly accumulated the collections, they traverse the path of preparation. They are "holders of the lineage" because they do not turn back from the Mahāyāna cycle, and because they grasp the lineage of seeing the non-conceptual wisdom never seen before; or alternatively, because they practice and train by way of the four miracles and the five aspects of manifest enlightenment, thereby holding the Mahāyāna lineage. Following that, they are called "sons of the gods" because the objects that serve as the conditions for their merit are adorned by the wisdom of the nature of phenomena (dharmatā). Following that, they are "yakṣas" because they are said to pacify specific harms to sentient beings, such as Vaiśravaṇa, Dhṛtarāṣṭra, and Saṃjñeya. Following that, in order to completely subdue the pride of hatred, there are the rākṣasa hosts such as the ten-necked Laṅka and the one with the pot-ear in the southwest. Following that, in order to subdue the malice of envy, there are the asura kings Pramatha, Virocana, Rāhu, and Trivikrama, together with their retinues.

དེའི་འོག་ཏུ་ཉམ་ཆུང་བ་རྣམས་གཟེངས་བསྟོད་པའི་ཕྱིར་ན་དྲི་ཟ་སྟེ། རྒྱལ་པོ་ཡུལ་འཁོར་སྲུང་དང་། ཟུར་ཕུད་ལྔ་པ་འཁོར་དང་བཅས་པའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་སྤྱོད་པ་མི་ཚད་པ་ཚད་དུ་བཅུག་པའི་ཕྱིར་ན། མིའམ་ཅིའི་སྡེ་རྒྱལ་པོ་ཤིང་ལྗོན་པ་དང་། བཙུན་མོའི་འཁོར་དང་བཅས་པའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་སྐལ་བ་མེད་པ་རྣམས་གཟེངས་བསྟོད་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་ན་ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་རབ་བརྟན་འཁོར་སྦྲུལ་གྱིས་བསྐོར་བའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་གནོད་པའི་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་པ་ཞིར་གཞུག་པའི་ཕྱིར་ན། ཀླུའི་སྡེ་བ་རུ་ཎ་དང་འཇོག་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྟོན་པའི་ཞབས་འབྲིང་དྲེགས་པ་ཅན་ཡིན་པས་ཐུལ་ནས་ཀྱང་གདམས་ངག་ཕོག་པས་ན་སྣ་ལ་སྨོས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དོན་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་བསྐྱེད་པ་རྒྱལ་སྲས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་པའི་ཚུལ་འཛིན་པའི་མཚན་མའི་བྱེ་བྲག་དང་དོན་རྟོག་པའི་མཚན་མ་སྤངས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དགོངས་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྨོས་ཏེ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་གཏན་ནས་བཅོམ་པས་ན་བྱང་ངོ་། ། དངོས་པོ་མེད་པའི་མཐའ་སྤངས་ཏེ། ཤེས་བྱ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཁྱབ་པས་ན་ཆུབ་པོ། ། ཆོས་ཉིད་དོན་གཉིས་སུ་མེད་པར་སེམས་པས་ན་སེམས་སོ། །

Following that, in order to uplift those who are weak, there are the gandharvas: King Dhṛtarāṣṭra and Pañcaśikha, together with their retinues. Following that, in order to bring the immeasurable conduct of others to a measure, there is the class of kinnaras: King Druma and his retinue of queens. Following that, in order to cause those who lack fortune to be uplifted, there is the great mahoraga Sthira, surrounded by a retinue of snakes. Following that, in order to pacify various types of harm, there are the class of nāgas: Varuṇa, Takṣaka, and so forth. This is the excellence of the worldly retinue. Why is that? Because these haughty ones were the Teacher’s attendants; having been subdued, they were granted instructions, and thus they are mentioned first. The explanation of the excellence of the worldly retinue is complete. Now follows the meaning of the supramundane sons of the Conquerors, who are generated from the authentic wisdom of the enlightened mind. Why is it called "supramundane"? Because, having abandoned the various signs of grasping at worldly conventions and the signs of conceptualizing objects, they enter into the realization of the Tathāgata’s authentic wisdom of the enlightened mind. Why is that? They are called "Bodhisattvas Mahāsattvas" because, through authentic insight (prajñā), they have utterly destroyed the two obscurations of subject and object; thus they are "Awakened" (bodhi). Having abandoned the extreme of non-existence, their wisdom pervades all that can be known; thus they are "Enlightened" (sattva). Because they contemplate the nature of phenomena (dharmatā) as non-dual, they are "Minds" (sattva).

དེའི་དོན་གཉིས་སུ་མེད་པས་ན། སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་ཡེངས་པར་ཀློང་དུ་གྱུར་པས་ན་བདུད་དང་མུ་སྟེགས་ཀྱིས་བསླུར་མི་ཐུབ་པས་ན་དཔའ་བའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལས་སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ་འབྱུང་སྟེ་གནས་པ་ནི་སེམས་སོ། ། ཐབས་མཁས་པའི་ཐུགས་རྗེ་དེ་འཁོར་བ་མི་ཟད་ཀྱི་བར་དུ་སྲན་འཛུགས་པས་ན་དཔའ་བའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དང་སྤྱོད་པ་གཞན་པས་ན་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་འཁོར་གྱི་གྲངས་ནི། བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ལ་འདི་ལྟ་སྟེ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཙམ་ལ་མངའ་བརྙེས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཆེ་བའི་བྱིན་རླབས་དང་ཆོ་འཕྲུལ་དེ་ཙམ་མངའ་བའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་མཐའ་ཡས་པ་ནས་འདུས་ཏེ། ། དམ་པའི་ཆོས་བཙུན་པར་བྱ་བའི་སྟོན་པའི་ཞབས་འབྲིང་འཁོར་དུ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ན་གྲངས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སྨོས་སོ། ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཚད་མེད་གྲངས་མེད་པ་ལ་མདོར་སྨོས་པ་ནི་འདི་དག་གོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བློ་གྲོས་ཚད་མེད་པ་ནི། བདོག་པ་ཐམས་ཅད་གཏོང་བས་ས་དང་འདྲ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བློ་གྲོས་ལ་ཐབས་མཁས་པའི་སྦྱིན་པ་ཚད་མེད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ན། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའོ། ། ནམ་མཁའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་དོན་ལ་སྙིང་པོ་ནི་ཚད་མེད་པ་སྨོས་སོ། ། བློ་གྲོས་མི་གཡོ་བ་ཞེས་པ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་མི་གཡོ་བ་རྒྱ་མཚོའི་གཏིང་དང་འདྲ་སྟེ། ཚུལ་ཡང་དག་པའི་ངོ་བོ་ཡངས་ལ་རྒྱ་ཆེ་བས་མི་གཡོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །

Because its meaning is non-dual, one becomes integrated within the expanse without wavering for even a single moment; thus, one cannot be deceived by māras or non-Buddhists, and is therefore "heroic." From within such a state of non-conceptuality, through the purity of former accumulations of merit, the mundane wisdom (jñāna) that abandons the obscurations of subject and object arises; that which abides is the "mind." Because the compassion of skillful means persists until the end of inexhaustible saṃsāra, it is "heroic." Because its conduct is unlike others, it is "great." Regarding the number of such a retinue, it is stated: "eight hundred thousand billion trillion," because he has attained mastery over that many meditative absorptions (samādhi) and possesses that many great blessings and miraculous displays. Alternatively, they have gathered from infinite Buddha-fields and are included in the retinue as attendants of the Teacher in order to honor the sublime Dharma; thus, the specific number is mentioned. These are the brief mentions of the immeasurable and innumerable bodhisattvas. As for the bodhisattva Amitabuddhi (Immeasurable Intelligence): because he gives away all possessions, he is like the earth. Since his intelligence of authentic insight (prajñā) is the essence of immeasurable and unfathomable generosity through skillful means, he is Ākāśagarbha (Space Essence). Regarding the meaning of "Space Intelligence," "Essence" is mentioned as being immeasurable. As for "Immovable Intelligence": his ethical discipline (śīla) is immovable like the depths of the ocean; because the nature of his authentic conduct is vast and expansive, it is immovable.

ཁྲིམས་དེ་ལས་མི་འདའ་བས་བློ་གྲོས་སོ། ། དེ་ནི་སའི་སྙིང་པོ་སྟེ། ས་ནི་འགྲོ་བའི་རྟེན་བྱེད་ཀྱང་མི་གཡོ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། སྙིང་པོ་ནི་སྐྱོན་སྤངས་པའི་དོན་ཏེ་བློ་གྲོས་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སའི་སྙིང་པོའི་རང་བཞིན་པས་ན་སྨོས་སོ། ། བློ་གྲོས་ཡངས་པ་ནི། བཟོད་ཆེན་བརྟན་པས་རི་རབ་ལྷུན་པོ་འདྲ། ཡང་དག་པའི་བཟོད་པ་ཡངས་ལ་རྒྱ་ཆེ་སྟེ། རི་རབ་ལྟར་བསྐྱོད་པར་དཀའ་སྟེ་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྒྲིབ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་བསྟན་པ་ཡང་། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་སེལ་བས་ནི་བློ་གྲོས་སོ། ། ཀུན་དུ་བློ་གྲོས་ནི་རབ་ཏུ་འབར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་སྤྲིན་དང་འདྲ། ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཀུན་དུ་མྱུར་བའི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ལྡན་པས་ཀུན་དུ་འགྲོ་འོང་བརྩོན་འགྲུས་ཐོགས་པ་མེད་པས་བློ་གྲོས་སོ། ། དེ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་ནི་ཐུགས་གསང་བའི་མཛོད་འཛིན་པས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་ངོ་། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པས་བློ་གྲོས་སོ། ། བློ་གྲོས་མཐའ་ཡས་ནི་བསམ་པ་མི་འགྱུར་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དང་འདྲ། ཆོས་ཀྱི་དོན་ལ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཏན་པ་བཅུག་པས་ན་བློ་གྲོས་སོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཡངས་པས་ན་མཐའ་ཡས་སོ། ། དེ་ནི་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ལ་སྐྱོན་གྱི་དྲི་མ་མེད་པས་ན་བློ་གྲོས་སོ། ། ཐབས་མཁས་པའི་ཐུགས་རྗེ་སྣ་ཚོགས་ཀུན་དུ་གྲགས་པ་མཐའ་ཡས་ཞེས་སྨོས་སོ། ། བློ་གྲོས་ཀ་མ་ལ་ནི། ཤེས་རབ་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པས་པདྨ་འདྲ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་ཡངས་པ་སྟེ་བློ་གྲོས་སོ། །

Because one does not transgress those ethical precepts, it is "Intelligence" (mati). That is the "Essence of the Ground" (Kṣitigarbha); "ground" is applied to the fact that it acts as the support for beings while remaining unshakable. "Essence" means the abandonment of faults, which is applied to "Intelligence." Because its nature is such an Essence of the Ground, it is so designated. As for "Vast Intelligence" (Viśālamati): "Through stable, great patience, like Mount Meru." Authentic patience is vast and expansive; like Mount Meru, it is difficult to move, and should be understood as the nature of Sarvanīvaraṇaviṣkambhin. Regarding the teaching on the two types of obscurations: because it clears away the essence of phenomena, it is "Intelligence." As for "Universal Intelligence" (Samantamati): "With blazing diligence, like a cloud." Because one possesses the swift miraculous powers of authentic insight and travels everywhere with unimpeded diligence, it is "Intelligence." That is Vajrapāṇi; because he holds the secret treasury of the enlightened mind, he is "Samantabhadra." Because he possesses such meditative concentration, it is "Intelligence." As for "Infinite Intelligence" (Anantamati): "With unchanging intention, like the center of space." Because one has established the definitive seal of authentic primordial wisdom (jñāna) upon the meaning of phenomena, it is "Intelligence." Because the body, speech, and mind are as vast as space, it is "Infinite." That is Vimalakīrti; because authentic insight is free from the stains of faults, it is "Intelligence." It is called "Infinite" because the various forms of skillful means and compassion are renowned everywhere. As for "Lotus Intelligence" (Kamalāmati): "Because insight abandons the two extremes, it is like a lotus." The grasp and grasper of insight are vast, and thus it is "Intelligence."

མཐའ་གཉིས་ལ་སེམས་པས་པདྨ་ལྟར་མ་ཆགས་པས་ན་ཀ་མ་ལའོ། ། དེ་ནི་འཇམ་དཔལ་ཏེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་འཇམ་པས་ན་བློ་གྲོས་འཇམ་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཚད་མེད་པས་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དང་འདྲ་བས་ན་དཔལ་ཏེ་ཀ་མ་ལ་ཞེས་པའོ། ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ནི་ཐབས་ཀྱིས་འགྲོ་དོན་མཛད་པས་གར་མཁན་འདྲ། ཐབས་ཀྱིས་འགྲོ་དོན་སྣ་ཚོགས་སུ་མཛད་པས་ན་བློ་གྲོས་སོ། ། མཛད་པ་གར་ཐབས་དང་འདྲ་བ་འཇོམས་པས་ན་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ནི་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་གོ། ། ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་གཟིགས་པས་ན་བློ་གྲོས་སོ། ། ཐུགས་རྗེས་འཁོར་བ་ལ་དབང་ཞིང་ཚོགས་རྫོགས་ནས་ཕྱུག་པས་ན་ཆེན་པོའོ། ། བློ་གྲོས་ལྷ་རྫས་ནི། སྟོབས་ཆེན་གནོན་པས་ལྷ་རྫས་མཐུ་ཆེན་འདྲ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་བློ་གྲོས་སོ། ། ཕ་རོལ་གྱིས་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པས་ན་ལྷ་རྫས་སོ། ། དེ་ནི་བྱམས་པ་སྟེ། ཕྱོགས་མེད་པའི་བྱམས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་བློ་གྲོས་སོ། ། སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པས་ན་ལྷ་རྫས་སོ། ། བློ་གྲོས་སྣ་ཚོགས་པས་ནི་སྨོན་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་ལྡན། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་མཐོང་བ་ནི་སྨོན་པ་མེད་པས་ན་བློ་གྲོས་སོ། ། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བས་ན་སྣ་ཚོགས་སོ། ། དེ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྟེ། ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པ་ཀུན་དུ་ངན་པའི་མིང་ཡང་མེད་པས་ན་བློ་གྲོས་སོ། ། སྨོན་ལམ་སྣ་ཚོགས་ལ་མངའ་བརྙེས་པས་སྣ་ཚོགས་སོ། ། སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་དོན་དེ། གཙོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་དུ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Because the mind does not cling to the two extremes, it is like a lotus; thus, it is kamala. This is Mañjuśrī; because his body, speech, and mind are gentle, his intelligence is gentle. Because his insight is immeasurable and like the center of space, he is glorious; thus, he is called kamala. As for the Great Intelligence (Mahāmati), because he acts for the benefit of beings through skillful means, he is like a dancer. Because he performs various benefits for beings through skillful means, he is "Intelligence" (mati). Because he masters the dance-like movements of his deeds, he is "Great" (mahā). This is Avalokiteśvara. Because he beholds the meaning of the nature of phenomena (dharmatā) with the eye of authentic insight, he is "Intelligence" (mati). Because he has mastery over cyclic existence through compassion and is enriched by the completion of the accumulations, he is "Great" (mahā). As for the "Divine Substance Intelligence" (devadravya-mati): because he suppresses great power, he is like a divine substance of great might; it is the intelligence endowed with the power of primordial wisdom (jñāna). Because he cannot be overwhelmed by others, it is a "divine substance." This is Maitreya; because he possesses impartial love, he is "Intelligence" (mati). Because he is delayed by only one birth, he is a "divine substance." As for the "Diverse Intelligence," he possesses the five types of wishless primordial wisdom. Because he sees the meaning of the nature of phenomena without wishing, he is "Intelligence" (mati). Because authentic primordial wisdom appears in diverse ways, it is "Diverse" (vicitra). This is Samantabhadra; because even the name of any "universally base" view or conduct does not exist, he is "Intelligence" (mati). Because he has attained mastery over diverse aspirations, he is "Diverse" (vicitra). The word "and so forth" refers to the meaning explained above, as they are included within the retinues of the principal deities.

ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ནི་མོས་པ་སྤྱོད་པས་ངན་སོང་དུ་མི་ལྡོག་པ་བརྒྱད་པ་མཚན་མར་མི་ལྡོག་པས་ན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའོ། ། དགེ་འདུན་ཐུག་པ་མེད་པ་ནི་འཁོར་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་ཆོས་ཉན་ཅིང་འཇུག་པས་ན་སྨོས་སོ། ། དེ་ལ་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། འདུན་པ་ཡིད་འཕགས་པའི་ལམ་ལ་དམིགས་པའོ། ། འཁོར་མང་པོའི་དབུས་ན་ཞེས་བྱའོ། ། རྒྱལ་སྲས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐུགས་ལས་སྐྱེས་པའི་འཁོར་དང་། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པ་གསུང་ལས་སྐྱེས་པའི་འཁོར་དང་། ལྷ་ཀླུ་གནོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱི་འཁོར་དང་། སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་ཐུགས་རྗེ་ཞིང་གི་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞུགས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚངས་པ་ཆེན་པོ་པདྨའི་གདན་ནི། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འཁོར་བ་ལས་ཚངས་པ་དང་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་འཁོར་བ་ལས་ཚངས་པར་བྱེད་པའོ། ། པདྨ་ནི་ཐུགས་རྣམ་པར་དག་པ་མཚན་མས་མི་གོས་པ་དང་། ཐབས་མཁས་པའི་ཕྲིན་ལས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་ན་སྤྱོད་པས་མི་གོས་པས་ན་སྤྱད་པའོ། ། ཆེན་པོའི་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་དང་ལྡན་པ་དང་། འབྲས་བུ་ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པའི་དོན་ལ་དགོངས་པས་ན་ཆེན་པོའོ་ཞེའོ། ། གདན་ནི་འབྲེལ་པའི་དོན་ཏེ་ཐུགས་རྗེ་ཐབས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་ཞུགས་པས་གདན། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་བཞག་པས་གདན་ནོ། ། བཞུགས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡེ་ཤེས་ངན་སོང་སྦྱོང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ཕྲིན་ལས་ཐུགས་རྗེས་འོད་ཟེར་སྡུད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་ནས་བཞུགས་པའོ། ། ད་ནི་སྟོན་པས་གླེང་བསླང་བ་སྟོན་ཏེ།

"Non-retrogression" refers to the eighth stage, where one does not return to the lower realms through the practice of aspiration, and does not return to the perception of signs; thus, it is called "non-retrogression." The "inexhaustible Saṅgha" is mentioned because they listen to and enter the Dharma through various assemblies. In that regard, the fruit of virtue is unsurpassed. "Aspiration" refers to focusing the mind upon the Noble Path. This is what is meant by "in the midst of a great assembly." The assembly consists of the Sons of the Conquerors, the Bodhisattvas born from the [Buddha’s] mind; the Śrāvakas and Arhats born from the [Buddha’s] speech; the worldly assemblies of gods, nāgas, yakṣas, and so forth; and the assembly of all that appears and exists within the field of compassion. In the midst of these, the Tathāgata resides. Why is this? The "Great Brahmā Lotus Throne" means that through wisdom, he is purified from saṃsāra, and through enlightened activity, he purifies the three realms from saṃsāra. The "lotus" signifies the purity of the mind, unstained by signs, and the fact that while performing the activities of skillful means for the benefit of beings, one is unstained by conduct. It is "great" because it possesses the cause of great awakening and intends the unsurpassed goal for the three realms as its fruit. "Throne" has the sense of a connection; it is a "throne" because he engages in the welfare of beings through the means of compassion, and it is a "throne" because he is established in the state of non-conceptual meditative absorption. "Resides" means that he resides by entering the meditative absorption of primordial wisdom that purifies the lower realms, and by way of the meditative absorption that gathers rays of light through compassionate activity. Now, the Teacher provides the introduction.

ངན་སོང་གི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། དེ་ནི་རྒྱུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ངན་པ་ལས་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཁམས་གསུམ་དུ་སོང་བས་ན་སོང་བའོ། ། རྒྱུད་ནི་ཀུན་གཞི་ལ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ན་བག་ཆགས་རང་རྒྱུད་དུ་ཡོད་པས་ན་རྒྱུད་དོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་པའི་སེམས་ཅན་ནོ། ། ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྦྱོང་བ་དང་། ཕྲིན་ལས་འོད་ཟེར་སྡུད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྦྱོང་བའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་བདག་ཏུ་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་རྒྱུའི་བག་ཆགས་ཡོད་པ་ལ་དམིགས་པའོ། ། འོད་ཟེར་གྱི་ཕྲེང་བ་སྡུད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ནི་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་འཇོམས་ཤིང་མི་གཏང་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། ། སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མི་འདའ་བའི་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ། ། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཏེ་གྲོལ་བ་ནི་དེ་ལས་ཐར་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་སྤངས་པས་ན་བྱང་ཆུབ་པའོ། ། དེ་ནི་དོན་ཡེ་ཤེས་ལས་ཚུར་སྣང་བས་ན་ཆུབ་ལ། སེམས་ནི་དེ་ལས་ཐུགས་རྗེའི་ཆོ་འཕྲུལ་འགྲོ་བ་རྣམས་ལས་འབྱུང་བས་ན་སེམས་སོ། ། དཔའ་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་འཁོར་བ་གྱེན་དུ་བཟློག་པས་དཔའ་བའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ལས་མི་འདའ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །

He entered into the meditative absorption (samādhi) that completely purifies all the continuums of the lower realms. Regarding this: because the result—suffering—is produced from the causes of negative karma and afflictions (kleśa) and has entered the three realms, it is called "the lower realms." "Continuum" (saṃtāna) refers to the fact that, from beginningless time, habitual tendencies (vāsanā) exist within the universal ground (ālayavijñāna) as one's own continuum. "All" refers to sentient beings who are connected to the habitual tendencies of karma and afflictions. "Complete purification" occurs through purification by the vajra-like meditative absorption and purification by the meditative absorption that gathers the light rays of enlightened activity. "Meditative absorption" refers to focusing on the causal habitual tendencies of the nature of self-clinging that have existed from beginningless time through the vajra-like meditative absorption. "Gathering the garland of light rays" refers to the meditative absorption that destroys the resultant aggregate of suffering and does not let it go; thus, it is called "meditative absorption." "Entering into equipoise" means entering into equipoise because of being non-dual and connected with the state of non-transgression. "Liberation" refers to the various types of habitual tendencies; "liberated" means being freed from them. The "bodhisattva meditative absorption" is "enlightened" (bodhi) because the faults of subject and object have been abandoned within the expanse of phenomena (dharmadhātu). It is "enlightened" (bodhi) because the ultimate meaning appears from primordial wisdom (jñāna); it is "mind" (sattva) because the miraculous display of compassion arises from that for the sake of wandering beings; and it is "heroic" (vīra) because it turns back the cycle of existence (saṃsāra) of the three realms. This is because one abides without transgressing the meaning of such a meditative absorption.

འོད་ཟེར་ཀུན་དུ་སྡུད་པའི་ཕྲེང་བ་ནི། ཐུགས་རྗེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། ཕྱིའི་པགས་པ་ནས་བྱུང་བས་ནི་ངན་སོང་གི་ཡུལ་རྣམས་སྦྱོང་བ་ལ། ཟེར་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་དྲང་བཞིན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། བ་སྤུའི་བུ་ག་ཀུན་ནས་འབྱུང་བས་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྦྱོང་ལ། སྡུད་པ་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་སྡུད་ལ་མང་པོ་ནི་དེ་རྣམས་ཀུན་ཁྱབ་པའི་དོན་ལ། ཕྲེང་བ་ནི་བསྡུས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ལྟར་ན་ཐུགས་རྗེ་དང་འཁོར་བར་འབྲེལ་པའི་དོན་ཡིན་ལ། ཉིད་ཀྱི་དཔྲལ་བའི་མཛོད་སྤུ་ནས་ཕྱུང་བ་ནི་ཉིད་ཀྱི་སྟོན་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའོ། ། དཔྲལ་བ་ནི་ཐུགས་རྣམ་པར་དག་པ་ནས་དཔྲལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྟན་ལ། མཛོད་སྤུ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་གཞན་ལས་འབྱུང་བའི་མཛོད་སྤུ་བསྟན་ལ་ཕྱུང་བ་ནི། གང་གི་འོད་ཟེར་སྡུད་པའི་ཕྲེང་བ་ཕྱུང་བའི་དོན་ཏོ། ། བདེ་བ་སོ་སོར་ཐོབ་ནས་ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་རྗེ་ཆོ་འཕྲུལ་གྱི་བྱིན་རླབས་ཀྱི་འོད་ཟེར་དེས། སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདི་འོད་ཟེར་གྱི་སྣང་བ་ཆེན་པོས་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས། སེམས་ཅན་དེ་དག་མི་དང་ལྷའི་བདེ་བ་སོ་སོར་ཐོབ་ནས། དགའ་བའི་ཚལ་དུ་བཀོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་གསོལ་བ་འདེབས་པར་གྱུར་ཏེ། ཨེ་མ་ཧོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་ཐུགས་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་ནས་ངན་སོང་གི་རྒྱུད་སྦྱོང་བ་རེ་བཟང་བའོ། ། ཀྱེ་མ་སངས་རྒྱས་ནི་ངན་སོང་གི་རྒྱུད་སྦྱངས་བ་དེས་འབྲས་བུ་འཁོར་བར་མི་སྐྱེ་བ་སྦྱང་བ་རེ་བཟང་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།

The "Garland of Light Rays Gathering All" represents the perfection of compassion. Because it emerges from the outer skin, it purifies the realms of the lower states. The "rays" represent the perfection of the natural activity of wisdom; because they emerge from all the pores of the skin, they purify the continuum of habitual tendencies. "Gathering" is the nature of enlightened qualities, as it gathers sentient beings toward unsurpassed enlightenment. "Many" refers to the sense of pervading all of them. As for "garland," in the sense of being connected to what is gathered, it signifies the connection between compassion and saṃsāra. Its emergence from the ūrṇā-hair-treasure between his own eyebrows signifies his teacher, Śākyamuni. The "forehead" is shown as the maṇḍala of the utterly pure mind, and the "ūrṇā-hair-treasure" is shown as the hair-treasure that arises from the miraculous displays of meditative concentration. "Emergence" means the emergence of the garland of light rays that gather [all]. Regarding the phrase "having each attained bliss": through the light rays of the blessing of the miraculous display of compassion, this great trichiliocosm world system is pervaded by a great radiance of light. Consequently, those sentient beings each attain the bliss of humans and gods, and are thereby established in the Joyful Grove (Nandana). Then they offered this prayer: "Emaho! How wonderful that the Buddha, the essence of the utterly pure mind, purifies the continuum of the lower states through the gateway of the vajra-like samādhi! How wonderful that the Buddha, by purifying the continuum of the lower states, purifies the result of not being reborn in saṃsāra! Why is that?"

གསུང་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། འགྲོ་བའི་རྒྱུད་རྣམ་པར་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཀྱེ་མ་སངས་རྒྱས་ནི། འགྲོ་བའི་དོན་སྣ་ཚོགས་མཛད་པ་ནི་རེ་བཟང་ཞེས་བྱའོ། ། ཀྱེ་མ་སངས་རྒྱས་ནི། འགྲོ་བའི་དོན་ལྟར་མཛད་ཀྱང་ཐུགས་ཆོས་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པས་རེ་བཟང་ཞེས་བྱའོ། ། མཛད་པ་ལེགས་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་མཛད་པ་ལེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་གི་ཕྱིར་བདག་ངན་སོང་ནི་སྦྱོང་། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པའི་ཐུགས་རྗེས་འཁོར་བའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སྦྱངས་ནས་བཅོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་ཉིད་ལ་གཞག་པ་ནི། སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ཉོན་མོངས་པའི་འཁོར་བ་ལས་བཏོན་ནས་བྱང་ཆུབ་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་གཞག་ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ངོ་མཚར་མི་ཆེ་བའི་རྒྱུ་སྟོན་ཏེ། ཚད་མེད་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་བསགས་པ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བཅུ་འགྱུར་གྱིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བ་སྤུ་གཅིག་མངོན་པར་འགྲུབ་བོ། ། བ་སྤུ་མངོན་པར་གྲུབ་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱ་འགྱུར་གྱིས་ནི། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་འགྲུབ་པོ། ། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་གཅིག་མངོན་པར་གྲུབ་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་སྟོང་འགྱུར་གྱིས་ནི། མཛོད་སྤུ་དང་དབུའི་གཙུག་ཏོར་དང་ཆོས་ཀྱི་དུང་མ་གཏོགས་པའི་མཚན་རེ་རེ་གྲུབ་བོ། ། མཚན་ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་གྲུབ་པ་མ་གཏོགས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཁྲི་འགྱུར་གྱིས་མཛོད་སྤུ་གྲུབ་བོ། ། མཛོད་སྤུར་གྲུབ་པ་མ་གཏོགས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་འབུམ་འགྱུར་གྱིས་ནི་གཙུག་ཏོར་གྲུབ་པོ། །

The speech is utterly pure, for it connects the mental continuums of wandering beings. "O, how wonderful is the Buddha!" refers to the fact that he performs various deeds for the benefit of beings. "O, how wonderful is the Buddha!" refers to the fact that although he acts for the benefit of beings, his mind does not waver from the nature of phenomena (dharmatā). His deeds are excellent because the qualities and activities of his body, speech, and mind are preeminent and superior to others. As for "purifying my own lower realms," it is because, through compassion that unites skillful means and insight, he purifies and overcomes the causes and effects of cyclic existence. "Establishing them in the conduct of awakening" means that he extracts those sentient beings from the cyclic existence of afflictions and establishes them in the three types of awakening. Following that, the cause for why this is not a great wonder is shown. Regarding "the accumulation of immeasurable merit": ten times the mass of merit of sentient beings produces a single pore of a tathāgata. One hundred times the mass of merit that produces a pore produces a single minor mark (anuvyañjana). One thousand times the mass of merit that produces a single minor mark produces each of the major marks (lakṣaṇa), with the exception of the hair-treasure (ūrṇā) and the crown-protrusion (uṣṇīṣa). Ten thousand times the mass of merit that produces the twenty-nine [minor marks] produces the hair-treasure. One hundred thousand times the mass of merit that produces the hair-treasure produces the crown-protrusion.

གཙུག་ཏོར་དུ་གཏོགས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བྱེ་བ་འབུམ་གྱིས་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དུང་གྲུབ་བོ། ། དེ་ནི་འབྲས་བུའོ། ། རྒྱུ་ནི་རྐྱེན་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བའི་ཚོགས་བསགས་པའོ། ། ཚད་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་འབྱུང་ཁུངས་ནི། ཚད་མེད་པའི་ནི་རྒྱུ་ཚད་མེད་པ་དང་། འབྲས་བུ་ཚད་མེད་པ་དང་། ཕྲིན་ལས་ཚད་མེད་པའོ། ། ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་པ་སྟེ། འགྲོ་བའི་ལྟར་འདུལ་བ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བའོ། ། རིན་པོ་ཆེ་ནི་མི་ཟད་པའི་ཕྱིར་དང་། དཀོན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་བཏགས་པའོ། ། ཚད་མེད་པའི་ཐབས་རྫོགས་པ་ནི་ཐབས་གཉིས་ཏེ། རྒྱུའི་ཐབས་རྒྱུ་ཆུང་ངུ་ལས་འབྲས་བུ་མང་པོར་བྱེད་པའོ། ། འབྲས་བུའི་ཐབས་ནི་སེམས་ཅན་ཇི་ལྟར་མོས་པ་བཞིན་འབྱུང་བར་བྱ་ཞིང་སྣང་བའོ། ། ཤེས་རབ་ཚད་མེད་པར་བསགས་པ་ནི་དང་པོར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ཅིང་བསྒོམས་པས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་རབ་ཐོབ་སྟེ། དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཚད་མེད་དེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་དང་བྲལ་བས་ཚད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཏུ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཚད་མེད་པ་ནི་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཐུན་མོང་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་སྤྱོད་པ་ལ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྤྱོད་པའོ། ། འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་ཚད་མེད་པ་རྣམས་སྣོད་དུ་རུང་བར་མཛད་པ་ནི་འདུལ་བའོ། ། འདུལ་བ་ནི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱིས་འདུལ་བ་དང་།

Through a hundred thousand million aggregates of merit belonging to the uṣṇīṣa, the Dharma conch of the Tathāgata is accomplished. That is the result. The cause is the accumulation of the roots of virtue of the factors of enlightenment and the perfections, relying upon the instructions of a spiritual friend. The source of the jewels of immeasurable qualities consists of immeasurable cause, immeasurable result, and immeasurable activity. These are the various qualities that arise in accordance with the way to discipline migratory beings. "Jewel" is a designation for that which is inexhaustible, rare, and pervasive. The perfection of immeasurable means consists of two types of means: the means of the cause, which produces a great result from a small cause; and the means of the result, which causes [the teachings] to appear and arise according to the inclinations of sentient beings. The accumulation of immeasurable insight is as follows: by first relying upon and meditating on mundane insight, one attains supramundane insight. That is immeasurable because it realizes all phenomena to be unborn. Why is that? Because, being free from entities and signs, no specific measure can be observed. Immeasurability is endowed with the non-duality of the common and the uncommon; the common refers to mundane conduct, while the uncommon refers to supramundane conduct. "Discipline" refers to making immeasurable beings to be disciplined into suitable vessels. Discipline is [achieved] through the discipline of former aspirations, and...

འཕྲལ་གྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་འདུལ་ལོ། ། སྐྱེ་བ་ནི་ལས་ལས་སྐྱེ་ཞིང་འཁོར་བ་གཞོལ་ཕྱོགས་སུ་བོར་བའོ། ། ཚད་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་ཚད་མེད་པ་ནི་གནས་ཁམས་གསུམ་དང་འཁོར་བར་ལུས་བླངས་ནས། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་དང་། བརྒྱད་ཀྱིས་གཟིར་བའི་དེའི་རྒྱུ་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའོ། ། དེ་ནི་མཐའ་ཡས་པའི་སེམས་ཅན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་འབྲས་བུ་ཚད་མེད་པ་རབ་ལ་དམིགས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྣོད་དུ་རུང་བ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བཅོམ་ནས། བྱང་ཆུབ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་གང་ལ་ཡང་མོས་པ་ལ་དགོད་པ་ལ་སྣོད་དུ་རུང་བའོ། ། མི་མཉམ་པ་དང་མཉམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། རྒྱུ་མི་མཉམ་པ་དང་ལས་དང་བའི་མཚན་ཉིད་དང་། ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་གྲོགས་མི་མཉམ་པ་དང་། འབྲས་བུ་མི་མཉམ་པའོ། ། མཉམ་པ་ནི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཞིང་དངོས་པོ་མེད་པས་ན་མཉམ་པའོ། ། མི་མཉམ་པ་དང་མཉམ་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ལྡན་པ་ནི། མི་མཉམ་པ་དང་འགྲོ་བ་གཞན་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པ་དང་མི་མཉམ་པའོ། ། མཉམ་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ནང་དུ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མི་མཉམ་པ་དང་མཉམ་པའི་སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི། མི་མཉམ་པ་ནི་བདག་དང་གཞན་གཉིས་ཀྱི་དོན་དུ་བསྔོ་བས་མི་མཉམ་པའོ། ། མཉམ་པ་ནི་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། སྨོན་པ་ནི་འབྲས་བུའོ། ། ལམ་ནི་རྒྱུ་སྟེ་འབྲས་བུ་ལ་དམིགས་པའོ། ། སྟོབས་ནི་གཞན་གྱིས་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པའོ། ། དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་དང་སོམ་ཉི་དང་ཡིད་གཉིས་མ་བྱེད་ཅིག་གོ་ཞེས་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཡིད་མི་ཆེས་པས་རྟོག་པ་ཞུགས་པའོ། །

They are tamed through immediate enlightened activity. Birth arises from karma and is cast toward the direction of saṃsāra. "Immeasurable" refers to the immeasurable cause: having taken up bodies within the three realms and saṃsāra, they are oppressed by the three and eight types of suffering; the causes of these are karma and the afflictions. These are the infinite sentient beings; the meaning is that they focus upon the immeasurable results of suffering. "Being a suitable vessel" means that once their causes and results have been overcome, they are established in devotion to whichever of the three types of enlightenment is appropriate; thus, they are suitable vessels. "Wisdom that is equal to the unequaled" refers to the cause being unequaled, the characteristics of karma and the afflictions being unequaled, the companions for abandoning the afflictions being unequaled, and the results being unequaled. "Equal" means it is equal because it is free from conceptualization and lacks substantial existence. "Possessing miraculous powers that are equal to the unequaled" means that they are unequaled in comparison to the miraculous powers and so forth of others, such as śrāvakas and pratyekabuddhas. "Equal" means that all of those are subsumed within the miraculous powers of the tathāgata. "Possessing the power of aspirations that are equal to the unequaled" means that they are unequaled because the dedication is made for the benefit of both oneself and others. "Equal" means being free from objective reference. "Aspiration" is the result. "Path" is the cause, which focuses upon the result. "Power" means being unassailable by others. Regarding the phrase "do not entertain doubt, hesitation, or uncertainty," "doubt" refers to the entry of conceptualization through a lack of conviction.

སོམ་ཉི་ནི་བྱ་མི་བྱ་སྙམ་པའི་སོམ་ཉིས་སོ། ། རེས་འགའ་ནི་མི་བློ་རྒོད། རེས་འགའ་ནི་བློ་མི་རྒོད་པས་ནི་ཡིད་གཉིས་སོ། ། འཁོར་གྱིས་གླེང་བས་ངོ་མཚར་གྱི་རྒྱུ་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞུས་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་རང་གི་སྟན་ལ་ལངས་ནས་ནི་ཞེས་པ་ནི། འདོད་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་ལ་དབང་བྱེད་པས་ན་དབང་པོའོ། ། སྤྲུལ་པ་དང་ཞིང་ཁམས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྒྱ་ལ་རྩལ་སྦྱངས་པས་ན་བརྒྱ་བྱིན་ནོ། ། རྡོ་ཨ་མོ་ལི་གའི་སྟེང་ན་རིན་པོ་ཆེའི་ཁྲིའུ་ལ་བཞུགས་པའི་ཕྱིར་ན་རང་གིའོ། ། ལངས་པ་ནི་ཆོས་ཞུ་བའི་ཕྱིར་ལངས་པ་དང་། རག་ལུས་པ་དང་། རིན་ཐང་བསྐྱེད་པ་དང་། གུས་པ་དང་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ལངས་པའོ། ། མཆོད་པ་ནི་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་མཆོད་པ་ནི་མ་ཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྟ་དང་གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྒྱ་ཆེ་བ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཡིད་བཞིན་གྱི་སྤྲིན་ཚོགས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ལྷ་མོར་སྤྲུལ་པའོ། ། ཕྱག་བཙལ་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། ཕྱག་ནི་ལུས་ཀྱིས་ལངས་པ་དང་། ངག་གིས་བསྟོད་པ་དང་། སེམས་ཀྱིས་མོས་པའོ། ། འདི་ནི་འོག་གི་དོན་ལ་སྐད་ནི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པའོ། ། གསོལ་ཏོ་ནི་འོག་གི་དོན་ཞུས་པའི་ཚུལ་ལོ། ། སྤོབས་པ་བསྐྱེད་པར་གསོལ་ཏེ། སྔོན་གྱི་དགེ་བའི་ཚོགས་ཀྱིས་སྤོབས་པ་བསྐྱེད་པ་དང་། རང་གི་མོས་པའི་མཐུས་ཞུ་བར་སྤོབས་པ་བསྐྱེད་པའོ། ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་བདག་སྤོབས་པ་བསྐྱེད་པར་གསོལ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ནི་མི་བདེ་བའི་གནོད་པ་སྤངས་པས་བདེ་བར་རོ། །

Doubt is the hesitation of thinking, "Should I do it or not?" Alternation is the state of having two minds, because at times the intellect is agitated and at times it is not. The retinue’s inquiry demonstrates the cause of wonder. Now, the request for the maṇḍala is shown: "Then Śakra, the lord of the gods, rose from his own seat," means that he is a "lord" because he exercises power over the gods of the desire realm. He is "Śakra" because he has trained his skill in a hundred emanations, buddha-fields, and meditative absorptions. He is "his own" because he sits upon a precious throne atop a stone amoli rock. "Rose" means he rose to request the Dharma, to show his dependence, to increase the value [of the teaching], and to generate respect. "Offerings" are extensive; to ensure the offering is faultless, there are horses, elephants, and so forth. "Extensive" refers to the mental emanation of clouds of wish-fulfilling goddesses of the qualities of desire. Having prostrated, he spoke these words. "Prostrated" means rising with the body, praising with speech, and aspiring with the mind. "These words" refers to the expression in speech of the meaning below. "Spoke" is the manner of requesting the meaning below. He requested, "Grant me eloquence," meaning he requested that eloquence be generated through his prior accumulation of merit and through the power of his own devotion. "Sugata, please grant me eloquence." He is "Sugata" because, having realized the nature of phenomena (dharmatā), he has abandoned the harm of discomfort and is thus "blissful."

གཤེགས་པ་ནི་ཐབས་མཁས་པའི་ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་གཤེགས་པས་གཤེགས་པའོ། ། བདག་ནི་ལྷའི་དབང་པོ་སྤོབས་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དོན་ཞུ་བར་སྤོབས་པའོ། ། བསྐྱེད་པ་ནི་བདག་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་མཛོད་ཅེས་པའོ། ། གསོལ་བ་ནི་བདག་ལྷའི་བུ་དྲི་མ་མེད་པའི་དོན་ཞུ་བར་གསོལ་བ་རབ་ཏུ་གདབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤྱིར་ཞུ་བའི་དོན་བསྡུས་ནས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་སྒོས་ཞུས་པའི་དོན་སྟོན་ཏེ། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ནི་བརྒྱ་བྱིན་ལ་རང་གི་བུ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། བརྒྱ་བྱིན་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་ཡོད་པས་དེའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་ཀྱང་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་ཕྱོགས་བཞི་མཚམས་བརྒྱད་ནས་བཞི་བཞི་འདུག་སྟེ། བརྒྱ་བྱིན་ལ་བསྐོར་བས་ན་བློན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། འདི་ནས་ཤི་འཕོས་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བའི་སྟོན་པས་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སྡུག་བསྔལ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ལྷའི་གནས་ཉིད་ལ་བྱ། ཤི་འཕོས་ནས་ནི་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐལ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། མཚམས་མེད་པ་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་དཀར་བའི་བར་མཚམས་མེད་པའོ། ། འབྲས་བུ་ལ་བར་མཚམས་མེད་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་པ་ལ། བདེ་བའི་བར་མཚམས་ནི་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མེད་པའོ། ། སེམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ལ། ཅན་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པའོ། ། དམྱལ་བ་ནི་འཇོམས་པས་ནི་རབ་ཏུ་མནར་བའོ། ། གཞན་མདོ་སྡེའི་གཞུང་ལས་གསལ་བས་མ་བྲིས་སོ། ། མཐའ་འཁོབ་ནི་ཁྲིམས་མེད་པའི་མཐར་ཕྱིན་པ་དང་། ཆོས་སྐད་མི་ཐོས་པས་མཐའ་འཁོབ་བོ། །

"Going" (gacchati) means going for the sake of beings through the compassion of skillful means. "I" refers to the Lord of Gods (Śakra). "Confidence" (pratibhāna) means the confidence to request the meaning of cause and effect. "Generating" means "please cause me to generate the mind of enlightenment." "Requesting" is for the purpose of making a formal supplication to request the meaning for the sake of the divine son Vimala. Thus, the general meaning of the request has been explained. Now, the specific meaning of the request is shown: "Of the Thirty-three" refers to Śakra, because there are thirty-two of his own sons and Śakra himself, making thirty-three. These are called "ministers" because they sit four by four in the four cardinal and eight intermediate directions surrounding Śakra. "Having passed away from here" means that the teacher of the hell beings demonstrates the suffering of karmic maturation; this refers specifically to the divine realm. "Having passed away" means being separated from the nature of the aggregates (skandha); it is a term for consciousness being scattered. "Without interval" (ānantarya) refers to karma and afflictions, meaning there is no interval between them. Regarding the result, "without interval" means that within the various natures of suffering, there is not even a moment's interval of happiness. "Mind" (citta) abides in suffering, and "possessing" (sattva) refers to the appropriation of the aggregates of suffering. "Hell" (naraka) means to be utterly tormented by destruction. The rest is clear from the texts of the Sūtras and has not been written here. "Frontier lands" (pratyanta) are those that have reached the extreme of lawlessness and where the language of the Dharma is not heard; thus, they are called "frontiers."

རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ཡུལ་མཐའ་འཁོབ་ནི་གངས་རི་ལ། མི་མཐའ་འཁོབ་ནི་སྤྱོད་པ་ངན་པའོ། ། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་དོན་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་སྐྱོ་བའི་དོན་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་བརྒྱ་བྱིན་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐོས་ནས། ཤིན་ཏུ་དངངས་ཤིང་སྐྲག་སྟེ། སྐྱོ་ནས་ཁས་བུབ་ཏུ་འགྱེལ་ཏོ་ཞེས་པ་ནི། སྟོན་པས་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་དོན་གསུངས་པ་ལ། བརྒྱ་བྱིན་འཁོར་དང་བཅས་པ་དང་། གཞན་ཡང་འདོད་ཁམས་ལྷའི་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐོས་ནས། རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྔངས། འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་རབ་ཏུ་སྐྲག་སྟེ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་རབ་ཏུ་སྐྱོ་ནས་ཡིད་སྐྲག་པས་ཁས་བུབ་ཏུ་འགྱེལ་ཏོ་ཞེའོ། ། ད་ནི་ཞུ་བ་བསྣན་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཞེས་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་བསྐྱར་ཞིང་བསྣན་ནས་ཞུས་པའི་དོན་ཏོ། ། བསྐྱབ་པར་གསོལ་བྱ་བ་ནི་འཁོར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་འདི་ལས་བསྐྱབ་པར་གསོལ་བ་དང་། བདག་དང་གཞན་ངན་སོང་ལས་རབ་ཏུ་ཐར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞུས་པའོ། ། ད་ནི་བཀས་གནང་བ་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་གནང་ཞེ་ན། མ་འོངས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལྷའི་དབང་པོ་སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བཞིས་ཀྱང་བསྟན་པ་ཞེས་པ་ནི། མདངས་གསོལ་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་བོས་ནས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་མར་མེ་མཛད་དང་། གསེར་ཐུབ་ལ་སོགས་པ་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བཞིས་ཀྱང་ངན་སོང་གི་རྒྱུད་འདི་གསུངས་ཏེ། ངས་ཀྱང་བཤད་ཀྱིས་ཁྱོད་ཉོན་ཅིག་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ད་ནི་གནང་བ་ལ་དགའ་བ་སྟོན་ཏེ།

Alternatively, a remote land refers to the snowy mountains, and remote people refers to those of evil conduct. The summary of the meaning of ripening has been explained. Now, the meaning of weariness with ripening is shown: "Then, having heard this, all the sons of the gods, Śakra and the rest, became extremely terrified and, out of weariness, fell face down." This means that when the Teacher spoke the meaning of ripening, Śakra and his retinue, as well as all the other sons of the gods of the desire realm, heard it. They became utterly alarmed by the cause, the afflictions, and became deeply terrified of the result, suffering. Becoming weary of the qualities of desire, they fell face down out of mental dread. Now, the request for instruction is shown. "Then again" means that the context is reiterated and added to as a request. "Please protect us" means to request protection from this suffering of the retinue, and to request that oneself and others be thoroughly liberated from the lower realms. Now, the granting of permission is shown. Why was it granted? It was for the benefit of future sentient beings. "The Lord of Gods, [you who were taught] by eighty-four million buddhas" means that he was addressed and commanded because it had been spoken as a request for clarity. The meaning is: "The eighty-four million previous buddhas, such as Dīpaṃkara and Kanakamuni, also taught this continuum of the lower realms; I too shall explain it, so listen!" Now, the joy in the granting of permission is shown.

དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོས་མངོན་པར་མཆོད་པ་ནི་སྟོན་པས་གནང་བའི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། བརྒྱ་བྱིན་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མཆོད་ནས་ཞུས་པའི་དོན་དང་། ཕྱི་རབས་ལ་དེ་ལྟར་གྱིས་ཤིག་པའི་དོན་ཏོ། ། ལེགས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་ལེགས་པ་དང་། བདག་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་སྟོན་པ་ལེགས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལ་ཞུ་བ་བསྣན་པ་ནི། དེ་ནས་ཚངས་པ་ཞེས་འབྱུང་བས་ན། རེ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་པའི་མེས་པོ་ཚངས་པ་ཡིན་པ་དང་། དད་པས་ཞུ་བའི་ཚུལ་དང་། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་བསྐུལ་བ་ཡིན་པས་ཞུ་བའི་ཚུལ་དུ་བསྟན་པའོ། ། དང་པོར་སློབ་མ་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཞེས་པ་ནི། ཉེས་པའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་གཏན་བཅོམ་ཞིང་། ལེགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་ན་མཐའ་གཉིས་སྐྱོན་བཅོམ་ཞིང་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁམས་གསུམ་ལས་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་འདིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་ཆོས་ཇི་བཞིན་པའི་ངང་དུ་རང་གི་ངང་དུ་གཤེགས་པས་ན་དབྱིངས་དང་། ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་ཕྱོགས་བཅུ་དུས་བཞིའི་སངས་རྒྱས་པ་སྙིང་པོ་ནི་ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི། རས་དཀར་པོ་ལ་དམར་པོ་བྱ་བའི་མཐུ་ཚོན་ལ་ཡོད་པ་དང་འདྲ་བར་བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་སྔགས་ལ་ཡོད་པས་ནའོ། ། གདོན་མི་ཟ་བར་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བ་ནི།

Then, the offering made by the Lord of Gods was the immediate consequence of the Teacher’s permission. Having made various offerings with great joy, Śakra requested the meaning [of the teaching], and the purpose was to instruct future generations to act accordingly. "Well done" is a term signifying excellence in acting for the benefit of beings through compassion, and excellence in teaching the dharma of cause and effect to me. Regarding the addition of the request: since it then says "Brahmā," this indicates that for the time being, Brahmā is the worldly progenitor; it is shown as a request in the manner of one who requests with faith and who exhorts the sublime dharma. First, it shows the blessing that makes the disciple a suitable vessel. Then, as for "the Blessed One" (Bhagavān): because he has forever destroyed all faults of defects and possesses all excellent qualities, he has destroyed the faults of the two extremes. Thus, Śākyamuni, whose nature is the kāya and wisdom, spoke [this]. Why is that? Because he has reached the end of the three realms. This blessing by the essence of all the Tathāgatas means that because he has gone into the state of suchness, the very nature of phenomena, he is the non-duality of the expanse (dhātu) and wisdom. "All" refers to the Buddhas of the ten directions and four times; "essence" is the authentic wisdom of the enlightened mind (citta-jñāna). As for "blessing," it is like the power of dye to turn white cloth red; because the cause for accomplishing unsurpassed Buddhahood resides in the mantra. "Infallibly blessed as vajra" means "infallibly" is...

ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་མཚན་མའི་སྐྱོན་གྱིས་མི་ཟ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི། ཁ་དོག་ཚོན་གྱིས་བསྒྱུར་བ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་བསྒྱུར། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ནི། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་བསྒྱུར་ནུས་པས་ན་དེ་སྐད་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་ཛྙཱ་ན་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལ། བཛྲ་ནི་རྡོ་རྗེ། ཏིཥྛ་ནི་འཇོམས་པ། ཛྙཱན་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ས་མ་ཡ་ནི་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པའོ། ། ཧཱུཾ་ནི་ཐུགས་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡེ་ནས་གནས་པའོ། ། སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཀྱང་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་བྱང་ཆུབ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་མ་ནོར་བ་ལ། བཞིན་ནི་མི་འགྱུར་བ་སྟེ། གཤེགས་པ་ནི་རིག་པ་དང་དབྱིངས་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་མ་ལུས་པ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ། འདི་ནི་དབང་པོ་མངོན་སུམ་དུ་གསུངས་པའོ། ། རང་གི་སྙིང་ག་ནས་བྱུང་ནས་རང་ནི་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལ། སྙིང་པོ་ནི་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་ལ་བྱ། ཕྱུང་ནི་ཚིག་ཏུ་གསུངས་པའོ། ། ཨོཾ་ཤོ་དྷ་ནི་ཤོ་དྷ་ནི་ཞེས་པ་ནི། ཨོཾ་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔའི་ངོ་བོར་ཀུན་རིག་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་རྟགས་སོ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔར་ལས་ཀྱི་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་དག་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། ཤུདྡྷེ་བི་ཤུདྡྷེ།

The mind of perfect wisdom is not consumed by the defects of conceptual signs. "Vajra" refers to the vajra-like body, speech, and mind. "Blessing" means transforming through entering into meditative absorption, just as colors are changed by dye. Why is that? Because through the meditative absorption of the bliss of bodhicitta, all afflictions can be transformed into bodhicitta; therefore, it is so called. OṂ VAJRA ADHIṢṬHA JÑĀNA SAMAYE HŪṂ. OṂ refers to the five wisdoms. VAJRA is the vajra. ADHIṢṬHA is to overcome. JÑĀNA is wisdom. SAMAYA is possessing the samaya. HŪṂ is the mind abiding from the beginning as the nature of phenomena (dharmatā). Having entered into meditative absorption means that entering into the meditative absorption of the utterly pure awakening is the term for becoming non-dual. Regarding the unerring essence of all the Tathāgatas: "Tathā" is unchanging; "gata" is the non-duality of awareness and the expanse (dhātu). "All" means without exception; "essence" refers to bodhicitta; this is spoken as a direct perception of the faculties. "Emerging from one's own heart" refers to oneself as Śākyamuni; "essence" refers to the wisdom of the mind; "emerged" means spoken in words. OṂ ŚODHANI ŚODHANI: OṂ is the essence of the All-Knowing Vairocana, the nature of the five wisdoms, a sign of the naturally pure nature of phenomena. OṂ SARVA PĀPAṂ VIŚODHANI is the blessing that purifies all karmic misdeeds into the five wisdoms. ŚUDDHE VIŚUDDHE.

ངོ་བོ་ཉིད་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཆེན་པོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅེས་བྱའོ། ། སརྦ་ཀརྨ་ཨཱ་བ་ར་ཎ་ནི། ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པའི་ཕྲིན་ལས་རྒྱ་མཚོ་དང་འདུལ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན། བི་ཤུདྡྷེ་སརྦྦ་ཆོས་ཉིད་དག་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་བཀྲ་ཤིས་པའི་དོན་ཏོ། ། རིག་སྔགས་ཆེན་མོ་འདི་བཤད་མ་ཐག་ཏུ་ནི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ། སྔགས་ནི་དེས་མཚན་མ་འཇོམས་པ་ལ། ཆེན་མོ་འདི། ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པ་ཆེ་བས་ན་དབྱིངས་ཏེ་ཆེན་མོའོ། ། ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་བཏགས་སོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་གསང་བའི་སྙིང་པོ་འདི་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ནི་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། གཞན་ཡང་རྣམ་པ་ནི། གསང་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་ལ། སྙིང་པོ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལ། འདི་ནི་འོག་གི་དོན་ལ་གསུངས་པ་ནི། གསལ་ལ་མ་འདྲེས་པར་བརྗོད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཨོཾ་ཤོ་དྷ་ནི་ཤོ་དྷ་ནི་སརྦ་ཨ་པ་ཡ་ནི་སརྦ་སྭ་རྒྱེ་བྷྱ་ཧཱུཾ་ནི། ཨོཾ་ནི་རིན་ཆེན་མེ་ཏོག་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྙིང་པོའོ། ། ཤོ་དྷ་ནི་དག་པ་ལ། སརྦ་ནི་ཐམས་ཅད། ཨ་པ་ཡ་ནི་ལྡན་པ། སརྦ་སྭ་རྒྱེ་བྷྱ་ནི། ཐམས་ཅད་བདེ་བར་བྱེད་པའི་རིག་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྟེ། དེ་ནི་མ་ནོར་པ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་དོ། ། བཞིན་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྟོགས་པའོ། ། གཤེགས་པ་ནི་ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའི་རྟགས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་རིགས་ལྔའི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཨ་པ་ཡ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ་ནི། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ།

It is said: "Bless the nature of phenomena, which is pure in essence, as the great natural purity." Sarva-karma-āvaraṇa-ni means the blessing of the ocean of all activities without exception through the means of discipline. Viśuddhe sarva means that the purity of the nature of phenomena is naturally auspicious. As soon as this great vidyā-mantra is explained, regarding the wisdom of awareness (vidyā-jñāna): "mantra" refers to the destruction of signs by that [wisdom]; "great" (mahā) refers to the expanse (dhātu) because of the greatness of its view and conduct. It is designated as "great" because it is all-pervasive. Then, furthermore, this secret essence (guhyagarbha) was spoken. "Then" marks the conclusion of the context. Furthermore, as for the aspects: "secret" refers to the nature of phenomena (dharmatā); "essence" refers to wisdom (jñāna). This is spoken regarding the meaning below: it is a term for expressing [the meaning] clearly and without confusion. Oṃ śodhani śodhani sarva-apāya-ni sarva-svargye-bhya hūṃ: Oṃ is the essence of the wisdom of the precious flower. Śodhani means purity. Sarva means all. Apāya-ni means possessing [the removal of] lower realms. Sarva-svargye-bhya is the awareness that brings bliss to all. It is the essence of all the Tathāgatas; it is unerring, the very expanse of reality (dharmadhātu). "Tathā" is the realization of wisdom. "Gata" is the sign of acting for the benefit of beings through compassion. "Sarva" is the essence of all, such as the Buddhas of the five families. Oṃ sarva-apāya-viśodhani hūṃ phaṭ is the essence of Śākyamuni.

ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཐམས་ཅད་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་དག་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་བཞུགས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་དག་པར་བྱེད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། སྙིང་པོ་དང་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་ཞེས་པ་ནི། སྙིང་པོ་ནི་རྩ་བ་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ། ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་ནི། དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འབད་ཅིང་བཙལ་བའོ། ། ཨོཾ་ཏྲ་ཊ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ། ། མཚན་མའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བཟླ་བའི་ཐབས་ཏེ། མེ་ཏོག་ཆེར་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་བསྐྱེད་པའི་སྙིང་པོའོ། ། ངན་འགྲོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་སྙིང་པོ་ནི། ངན་པ་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལ། འགྲོ་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་ཤིང་རྟའི་འཕང་ལོ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ལ། རྣམ་པར་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་པའི་ཐབས་མངའ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བའོ། ། སྦྱོང་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཅས་པ་སྦྱོང་བའོ། ། སྙིང་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། ཧཱུཾ་ནི་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་སྙིང་པོའོ། ། ཐིག་ལེ་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ལ། ཧ་ཧྱེ་ག་ན་དགྱེས་ནས་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་དོན་ཏོ། ། བསོད་ནམས་ཆུང་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི། བསོད་ནམས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་དང་བྲལ་བའོ། ། ཆུང་བ་ནི་བདེ་བ་མེད་པའོ། ། སེམས་ནི་ཚོགས་བརྒྱད་ལ། ཅན་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའོ། ། དེས་ཐོབ་ནས་བདེ་བླག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ན་མོ་བྷ་ག་ཝ་ཏེ་ཞེས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་རིག་རྩ་བའི་སྙིང་པོ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། སརྦ་དུརྒ་ཏི་ནི།

By the nature of authentic wisdom, the nature of all things is blessed to be primordially pure and remains so; this is the commitment that purifies the nature of phenomena (dharmatā). Regarding the "essence" (hṛdaya) and "near-essence" (upahṛdaya): the essence is the root, one's own bodhicitta; the near-essence is the exertion and seeking to accomplish that. Oṃ traṭ is the essence of the nature of wisdom; it is the method for resolving all phenomena of signs into emptiness, and the essence for generating the body of the Fully Blossomed Flower. The essence for purifying all lower realms: "lower" refers to karma and afflictions; "realms" refers to the three realms, which are like the wheels of a chariot; "purifying" refers to possessing the means to be liberated from suffering and the state of suffering itself; "purifying" means purifying wisdom along with its causes and results; the "essence" is bodhicitta. Hūṃ is the essence for completely purifying all lower rebirths. The bindu is the essence of the non-conceptual nature of reality (dharmatā); ha hye ga na means being delighted and thus inseparable. Regarding "sentient beings of little merit": "merit" is being devoid of enjoyments; "little" is the absence of happiness; "mind" refers to the eight collections of consciousness; "sentient" refers to the five appropriated aggregates. This is for the sake of easily attaining [liberation] once that is obtained. Namo bhagavate refers to the root essence of the Blessed One Sarvavid Vairocana; it is the meaning of Vairocana generating bodhicitta. Sarva durgati...

ཐམས་ཅད་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་ཏོ། ། པཱ་རི་ཤོ་དྷ་ནི། རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའོ། ། རཱ་ཛཱ་ཡ་ནི། སྐུ་གསུང་ཐུགས་མི་ཟད་པ་རྒྱན་གྱི་འཁོར་ལོ་ནི་ཁམས་གསུམ་ལ་དབང་གི་རྒྱལ་མཚན་འཛུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཡ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། ཏདྱ་ཐཱ་ནི། འདི་ལྟ་སྟེ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོའོ། ། ཨོཾ་ཤོ་དྷ་ནི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ཐམས་ཅད་དག་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་སོ། ། སརྦ་པཱ་པཾ་བི་ཤོ་དྷ་ནི། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། སརྦ་ཀརྨཱ་ནི་ཕྲིན་ལས་རྒྱ་མཚོ་དང་འདྲ་བས་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཨཱ་བ་ར་ཎ་བི་ཤོ་དྷ་ནི། ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས། ཐམས་ཅད་དག་པ་ཆེན་པོར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་ཐབས་སོ། ། རྩ་བའི་རིག་པ་ནི། རྩ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བ་ལ། རིག་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ལོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དག་པར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་དོན་ཏོ། ། སརྦ་ཨཱ་བ་ར་ཎ་ནི་ཐམས་ཅད་དག་པ་དང་ལྡན་པར་རིགས་ལྔས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བི་ཤོ་དྷ་ཡ་ཧ་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ་ནི་དགའ་བ་ཆེན་པོས་མཚན་མ་རྣམས་དབང་དུ་བསྡུས་ནས། ཐུགས་ཆོས་ཉིད་དུ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྟེ་ཨོཾ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས། རིན་ཆེན་མེ་ཏོག་གི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨཱཿནི་མ་སྐྱེས་པས་གསུང་གི་ངོ་བོ་བས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། །

This is the meaning of the empowerment into the bodhicitta, the nature of phenomena (dharmatā), which is the nature of all things. Pāriśodhani: the root bodhicitta is pure by nature. Rājāya: the inexhaustible ornamental wheel of body, speech, and mind is for the purpose of planting the victory banner of mastery over the three realms. Tathāgatāya: the Tathāgata. Tadyathā: it is as follows, the essence of authentic wisdom (jñāna). Oṃ śodhani: the method for purifying all five types of afflictions through the five types of wisdom. Sarvapāpaṃ viśodhani: the blessing that all misdeeds are pure by nature. Sarvakarmāṇi: because the ocean of enlightened activities blesses everything without exception. Āvaraṇaviśodhani: because it possesses great qualities, it is the method for blessing everything as the great purity. Regarding the root awareness (vidyā): the root bodhicitta is free from subject and object; "awareness" is the object realized by wisdom. Oṃ sarvavid: the meaning is the blessing of all things that are the substance of wisdom. Sarva āvaraṇa: because the five families bless everything as being endowed with purity. Viśodhaya hana hūṃ phaṭ: having brought the signs under control through great joy, it is for the purpose of blessing the mind as the nature of phenomena. Oṃ sarvavid hūṃ phaṭ: since Oṃ is the essence of the five wisdoms, it is the near-essence of Ratnapuṣpa. Āḥ: since it is the essence of speech through being unarisen, it is Amitābha.

ཧཱུཾ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། སརྦ་ནི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བའི་ངོ་བོ་སྟེ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། ཕཊ་ནི་ལས་ཏེ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པའི་དོན། བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་ཧཱུཾ་ནི་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་སྐུ་བསྐྱེད་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་མ་སྐྱེས་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཐུགས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་རིག་པའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་ཕཊ་ནི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྐུ་བསྐྱེད་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་ས་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ས་ལྟར་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བའི་ཐབས་སོ། ། ངན་སོང་སྦྱོང་བའི་སྐུ་བསྐྱེད་པའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་ཨཿནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་མ་སྐྱེས་པར་སྦྱོང་བའོ། ། རིན་ཆེན་མེ་ཏོག་གི་སྐུ་བསྐྱེད་པའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་ཧཱུཾ་ནི། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཐུགས་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་སོ། ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་སྐུ་བསྐྱེད་པའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་ཏྲ་ཐ་ནི། ཨོཾ་ནི་ཡེ་ཤེས་བྱ་བ་གྲུབ་པས་གདུལ་བྱ་ཆུད་མི་ཟ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། མེ་ཏོག་ཆེར་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་ཤ་ནི་ཆོས་ཉིད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཤཱུ་ནྱ་ཏ་ཛྙཱ་ན་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའོ། ། ཨོཾ་བྷ་ནི་ཨོཾ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཛྲ་རའི་སྒྲས་དྲངས་ན། ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན།

HŪṂ is non-conceptual wisdom, Vajrasattva. SARVA is the essence from which great qualities arise, Ratnasambhava. PHAṬ is activity, the meaning of bestowing everything; it is the wisdom of all-accomplishing action, Amoghasiddhi. OṂ SARVA VID HŪṂ is the generation of the body of Śākyamuni; it is the unarisen mind of all sentient beings, the awareness of all as the non-conceptual nature of phenomena (dharmatā). OṂ SARVA VID PHAṬ is the mantra for generating the body of Vairocana through the wisdom of the expanse of phenomena (dharmadhātu). OṂ SARVA VID SA is the method for the arising of great qualities like the earth through mirror-like wisdom; it is the heart essence for generating the body of the Purifier of Evil Rebirths. OṂ SARVA VID AḤ is the purification of the nature of phenomena as unarisen through the wisdom of equality; it is the heart essence for generating the body of Ratnakusuma. OṂ SARVA VID HŪṂ is the method for entering the meaning of the pure mind, the essence of discerning wisdom; it is the heart essence for generating the body of Śākyamuni. OṂ SARVA VID TRA THA: OṂ is for the sake of not letting those to be trained go to waste through the wisdom of all-accomplishing action; it is the heart essence of Mahāpuṣpa. OṂ ŚAṂ: ŚAṂ is the manifest awakening to the nature of phenomena, śūnyatājñāna; it is the bodhicitta that has become like the moon, the nature of emptiness. OṂ BHAṂ: BHAṂ is because it abides as the nature of OṂ wisdom. When drawn by the sound of VAJRA, it is the nature of all as vajra.

ངོ་བོའི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། དེའི་ཡོན་ཏན་ནི་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན། ངན་འགྲོ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ནི། ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ན། ལྷའི་དབང་པོ་ཞེས་བོས་པའོ། ། ལྷ་ནི་འདོད་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་ཡིན་པས་ན་ལྷ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་དབང་བསྐུར་ན་དབང་པོ་ངན་པ་ནི་རྒྱུ་སྟེ་ཉོན་མོངས་པའོ། ། འགྲོ་བ་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ་ཁམས་གསུམ་དང་འཁོར་བའི་རྒྱུའོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་ལ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་གཟི་བརྗིད་ནི་ཡོངས་སུ་མ་ལུས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། གཟི་བརྗིད་ནི་སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་རྣམ་པར་དག་པའི་གཟི་བརྗིད་དང་ལྡན་པའོ། ། དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་བརྒྱད་ནི། ས་གཉན་པ་ལ་ཉལ་པ་དང་། བུད་མེད་རྒན་མོ་དང་ཉལ་བ་དང་། མི་ན་བཞིན་དུ་སྨན་ཟ་བ་དང་། ཁང་རིང་ན་ཉལ་བ་དང་། གདོན་འབྱུང་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་སུ་མི་མེད་པར་གཅིག་པུར་འགྲོ་བ་དང་། ནད་པ་སྨན་པའི་ངག་མི་ཉན་པ་དང་། འཐབ་མོའི་ཡུལ་དུ་འཇུག་པ་དང་། མི་ཐུབ་པ་ལ་དོ་བསྡོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐར་པར་འགྱུར་རོ། ། དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་དང་འབྲེལ་པ་ནི། ཆུ་ཆེན་པོ་ལ་རྐྱལ་བ་མེད་པར་རྐྱལ་བ་དང་། སྦས་སར་གཅིག་པོར་འདུག་པ་དང་། དུག་འཐུང་བ་རྣམས་ནི་འཆི་བ་དང་འབྲེལ་པའི་མཚན་མའོ། ། རྨི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ནི། སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཏེ་ལྟས་ངན་གྱི་རྟགས་སོ། ། གང་ཞེ་ན། དགྲས་དེད་པ་དང་། སྐྱབས་དང་བྲལ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གཟིར་བ་དང་། ཡི་དྭགས་ཀྱི་གདོན་གྱིས་མཐུ་ཕྲོགས་པ་དང་། མིག་ཕྱུང་བ་དང་། ཁ་ནས་ལྕེ་གཞན་གྱིས་ཕྲོགས་པ་དང་། ཉི་ཟླ་ལྷུང་བ་དང་།

The summary of the meaning of the essence mantra has been explained. Regarding its qualities: in order to express the qualities of Śakra, the Lord of Gods, he is addressed as "Lord of Gods." Since "gods" refers to the gods of the desire realm, he is called a "god." In this context, "lord" refers to the cause, which is the afflictions; "of the lower realms" refers to the result, which is the cause of the three realms and cyclic existence; and "all" refers to all the sufferings of cyclic existence. "Completely purifying" refers to purifying everything without exception. "Splendor" refers to possessing the splendor of the utterly pure body, speech, and mind. One will be liberated from the eight types of untimely death: sleeping on dangerous ground, sleeping with an old woman, taking medicine when not ill, sleeping in a long, drafty house, going alone and unattended toward a place where there are malevolent spirits or elemental ghosts, not listening to the physician's instructions when sick, entering a battlefield, and challenging those who are invincible. Signs associated with untimely death include swimming in a great river without knowing how to swim, staying alone in a hidden place, and drinking poison. As for the types of dreams, there are thirty-two signs of ill omen. What are they? Being pursued by enemies, being without refuge, being tormented by suffering, having one's power stolen by the spirits of hungry ghosts, having one's eyes gouged out, having one's tongue pulled from the mouth by another, and the sun and moon falling.

ས་གཞི་མི་གཙང་བས་གང་བ་དང་། སྐྲ་བྱི་བ་དང་། སྒྲེན་མོར་འདམ་བུ་དབབ་པ་དང་། གཞན་གྱིས་མགོ་ཕྲོགས་པ་དང་། ལྕགས་སུ་འཇུག་པ་དང་། དུག་འཐུངས་པ་དང་། མི་གཙང་བས་ལུས་བྱུགས་པ་དང་། ཁྱིམ་ལ་མེ་ཤོར་བ་དང་། མི་གཙང་བའི་རླུབས་སུ་ལྷུང་བ་དང་། མི་བསྔགས་པའི་ཞལ་ཆེས་འདེབས་པ་དང་། སྒྲ་མི་སྙན་པ་གྲག་པ་དང་། གྲོགས་དང་བྲལ་བ་དང་། ཆུས་ཁྱེར་བ་དང་། མགོ་ལ་མེ་ཤོར་བ་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཆད་པས་གོ་རར་ཆུད་པ་དང་། བདོག་པ་གཞན་གྱིས་ཕྲོགས་པ་དང་། གཅན་གཟན་མཆུ་ཅན་གྱིས་ཟ་བ་དང་། དམྱལ་བར་ལྷུང་བ་རྨི་བ་དང་། མུན་པ་མུན་ནག་ན་འདུག་པ་དང་། ངོ་ཚ་བ་དང་། མྱ་ངན་གྱི་ནང་ན་འདུག་པ་དང་། བདུད་ཀྱི་ཞགས་པས་གཟུང་བ་དང་། སྲིན་པོས་ཁྱེར་བ་དང་། ཕངས་པའི་མི་ཤི་བ་དང་། གཞན་གྱིས་འཚེ་བས་འདེབས་པའོ། ། དེ་དག་ལ་སྡིག་པ་དང་ཉེས་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། གོང་གི་གསང་སྔགས་འཆང་བ་དེ་དག་ལ། བདུད་ལ་སོགས་པའི་བག་ཆགས་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། དུས་མ་ཡིན་པའི་སྡིག་པ་དང་། རྨི་ལམ་གྱི་སྡིག་པ་དང་། ཉེས་པ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མདོར་བསྡུས་པ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་སེམས་ཅན་ངན་སོང་དུ་སྐྱེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་ནས་དབང་བསྐུར་ནས་ཐར་པའི་ཐབས་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དང་། ལྷའམ་ཀླུའམ།

Dreaming of the earth being filled with impurities; of having one's hair shaved; of being naked and sinking into mud; of having one's head severed by another; of being placed in irons; of drinking poison; of the body being smeared with filth; of a fire breaking out in one's house; of falling into a pit of filth; of being subjected to a false accusation; of hearing unpleasant sounds; of being separated from friends; of being swept away by water; of a fire breaking out on one's head; of being cast into a prison by royal decree; of one's possessions being stolen by others; of being eaten by fanged beasts of prey; of falling into hell; of dwelling in pitch-black darkness; of feeling shame; of being in the midst of grief; of being seized by the noose of Māra; of being carried off by rākṣasas; of the death of a beloved person; and of being struck by the harm of others. For those who hold the aforementioned secret mantras, no sin or fault shall arise. For those holders of the secret mantras, the habitual tendencies of Māra and the like shall not arise. Furthermore, untimely sins, the sins of dreams, and faults shall also not arise. The summary of the qualities of the mantra has been shown. Now, the method for liberating sentient beings born in the lower realms is taught by having them enter the maṇḍala and receiving empowerment. Why is that? Because whether they be men or women, gods, or nāgas—

ཤི་བའི་ལུས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་ན་ཞེས་པའི་བར་ནི་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་ཐུགས་རྗེའི་ཞིང་ཡིན་པས་དེ་ལས་ཐར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན་སྔོན་གྱི་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་ཀུན་ལ་བསགས་པའི་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་ཏུ་སྐྱེ་བ་བླངས་པ་ལ་སྔོན་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསགས་པའི་ལུས་གདོས་པ་ཅན་ཏེ། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བག་ཆགས་རྩད་བཅད་པའི་ཕྱིར་ན། ཐིག་བཞི་བཏབ་པའི་རེའུ་མིག་དགུ་པ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་དྲུག་པ་ལ་སྣམ་བུ་དང་སྒོ་དགོད་པ་དང་། རིགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་དང་། མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་དང་། སྒོ་བ་དགོད་དེ་ལུས་ལ་གནས་རྣམ་པ་ལྔ། ཡིག་འབྲུ་རྣམ་པ་ལྔ། རིགས་དྲུག་སོ་སོའི་ཡིག་འབྲུར་སྦྱངས་ནས་དངོས་པོའི་བག་ཆགས་རྣམས་དག་ཅིང་སྟོང་པ་ཆེན་པོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་དབང་བསྐུར་ནས། རྒྱལ་བའི་སྲས་སུ་སྐྱེ་སྟེ་ངན་སོང་ལས་ཐར་བར་འགྱུར་རོ། ། ཆོ་གའི་ཐབས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་། བཤད་དུ་གསོལ་བའི་བར་གྱིས་བཤད་པར་གསོལ་བ་བཏབ་པར་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་བཤད་པར་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པས་ཞེས་པ་ནི། སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སུ་འབྱུང་བས་ནི་དེ་ནས་སོ། ། བཅོམ་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་བཅོམ་པའོ། ། ལྡན་པ་ནི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའོ། ། འདས་པ་ནི་མཐའ་གང་ལ་ཡང་མི་གནས་པའོ། ། ཤཱཀྱ་ནི་རིགས་ཤཱཀྱ་ཡིན་པ་དང་། བདུད་ཤཱཀྱ་བཏུལ་བས་ན་ཤཱཀྱའོ། ། ཐུབ་པ་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཐུབ་པས་ནའོ།

Regarding the section ending with "if the deceased body is placed within the maṇḍala": since sentient beings of saṃsāra are the field of compassion, in order to liberate them, one must address the taking of birth in the six classes of beings through the suffering that is the fruit of various previously accumulated habitual tendencies. This involves the physical, substantial body accumulated by those past tendencies. In order to sever the roots of those tendencies through authentic wisdom, one arranges the nine-square grid formed by the four lines, the sixteen-spoked wheel, the borders, and the gates; one then arranges the Bodhisattvas of the [Bhadrakalpa] families, the offering goddesses, and the gatekeepers. Having purified the habitual tendencies of substantiality by training the five types of syllables and the specific syllables of each of the six classes into the five types of syllables residing in the body, and having blessed them into the great emptiness, one places them in the maṇḍala and confers empowerment. Thus, they are born as sons of the Victors and are liberated from the lower realms. This concludes the explanation of the ritual methods. Next, the section from "the lords of the gods" up to "please explain" shows the request for the teaching to be given. Now, the section showing the entry into meditative absorption and the subsequent explanation begins with "Then the Blessed One Śākyamuni." The word "then" (de nas) occurs as the immediate successor to the context. "Blessed" (bcom ldan) means that the afflictive obscurations and the obscurations to knowledge have been conquered by the vajra-like meditative absorption. "Endowed" (ldan pa) means endowed with the [three] bodies and wisdom. "Transcended" ('das pa) means not abiding in any extreme whatsoever. "Śākya" refers to the Śākya clan, and he is called Śākya because he subdued the Māra of the Śākyas. "Muni" (thub pa) means that his body, speech, and mind are disciplined.

། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ལྟར་འདུས་མ་བྱས་པས་ན། གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ལ་ཞུགས་པའི་དོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་འདི་གསུངས་སོ། ། ཐུགས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་དཀྱིལ་ལ། ཐབས་མཁས་པའི་ཐུགས་རྗེ་གཞན་ལ་སྣ་ཚོགས་སུ་འབྱུང་བས་ནི་འཁོར་ལ་ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པ་གཞན་ལས་འཕགས་པས་ནི་ཆེན་པོ་ཞེའོ། ། གསུངས་ནི། དོན་གསུངས་པ་དང་རྟགས་གསུངས་པ་དང་། མཚོན་པར་བྱེད་པ་ནི་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ནའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སངས་རྒྱས་ནི། ཕྱོགས་བཅུ་དང་དུས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་བ་རྣམས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པའོ། ། ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པའོ། ། བླ་ན་མེད་པར་རྟོགས་འགྱུར་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ། གཟུང་འཛིན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཐའ་སྤངས་པས་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ། དེ་གང་གིས་རྟོགས་ན་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཚིག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་བློའི་གཏིང་དུ་གནས་པའི་དོན་ཏེ། རྒྱལ་བས་གསུངས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་འཁོར་བ་ལས་རྒྱལ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟེ། གསུང་ཚངས་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་བཀའ་སྩལ་པའི་དོན་དུ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། སྤྲོས་པའི་མཐའ་སྤངས་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དབྱིངས་ན་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོར་གསུངས་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་དཀྱིལ།

The meditative absorption called "Vajra Wisdom" is so named because, like the vajra of authentic wisdom, it is unconditioned; thus, it refers to entering the meaning of non-duality. He then spoke this great maṇḍala. The non-conceptual wisdom of the enlightened mind is the "center" (maṇḍala). Because skillful means and compassion arise in various ways for others, it is the "circle" (kora). Because its view and conduct are superior to others, it is called "great" (chenpo). As for "spoke" (gsungs): it is because he spoke the meaning, spoke the signs, and spoke that which makes it known. "The bodhicitta of all buddhas" refers to the "buddhas," which are the Victors of the ten directions and the three times. "Bodhicitta" is of two types: ultimate bodhicitta is the unborn nature of phenomena (dharmatā); conventional bodhicitta is the generation of great compassion for the sentient beings of the three realms. "To be realized as unsurpassed" refers to that bodhicitta; it is "unsurpassed" because it has abandoned the extremes of conceptualizing subject and object. As for who realizes it: it is through the wisdom of individual discernment, not merely as words, but as a meaning that dwells deep within the intellect. That wisdom spoken of by the Victors is the Tathāgata who has triumphed over the saṃsāra of afflictions. The meaning of what was proclaimed for the sake of beings with the Brahma-like melody of speech is authentic wisdom; it is the meaning of being inseparable from the non-conceptual expanse after abandoning the extremes of conceptual elaboration. Why is that? Because that which is spoken of as the essence of the maṇḍala is non-conceptual wisdom, which is the "center."

ཐབས་མཁས་པའི་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་སུ་འབྱུང་བ་ནི་འཁོར་ལོ་སྟེ་རྟོག་པའི་སྐྱོན་སྤངས་པས་ན་འཁོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་བརྙན་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་ཕྱི་ནི་ས་ཚོན་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཐབས་ཏེ་དབང་པོ་རྣམ་པ་ལྔའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་སྣང་བའོ། ། དཀྱིལ་ནི་དབུས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ལ་འཁོར་ནི་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་དང་ལྡན་པ་དང་སྣམ་བུ་དང་སྒོ་དང་གྲུ་ཆད་དུ་ལྡན་པའོ། ། འདི་ནི་འོག་མའི་དོན་ལ་གསུངས་པ་ནི་ཞལ་ནས་ཚངས་པའི་དབྱངས་སུ་ལྡན་པའོ། ། གཙུག་ལག་ཁང་དང་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ནི། གཙུག་ལག་ཁང་ནི། ཆོས་ཀྱི་ཁང་པ་ཡོད་པའི་ས་ཕྱོགས་སུའོ། ། སྐྱེད་མོས་ཚལ་ནི། ས་གཞི་མཉམ་ལས་ཕྱོགས་ཤིང་སྣ་ཚོགས་སྐྱེས་པའོ། ། མཆོད་རྟེན་ལྷ་ཁང་ཀུན་དགའ་སོགས། ། མཆོད་རྟེན་ནི་སྐུ་གདུང་རིང་བསྲེལ་ཡོད་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་ལྷ་ཁང་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་རྟེན་ཡོད་པའོ། ། ཀུན་དགའ་བ་ནི། མི་མང་པོ་འདུ་བའི་ས་ཕྱོགས་སུ་བྲི་བར་གསུངས་སོ། ། ཅི་བཞིན་པ་ཡི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི། ཅི་བཞིན་ནི་གནས་ཅི་བཞིན་དང་། ཡོ་བྱད་ཅི་བཞིན་པ་དང་། སྔགས་མཁན་དང་། སྔགས་གཡོག་དང་། ཡོན་བདག་ཅི་བཞིན་ནོ། ། ཆོ་ག་ནི་ས་གཞི་དང་བརྟག་པའི་ཆོ་ག། སྣང་བའི་རྒྱལ་པོ་དང་། མི་སྣང་བའི་སའི་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པ་ལ། དང་པོ་ནི་ས་གང་དུ་བྱ་བའི་གནས་དང་། ས་བཟང་པོ་བཙལ་བ་དང་། གཉིས་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཚོགས་པར་བྱས་ལ་བསླང་བ་དང་། གསུམ་པ་ནི། སྔགས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་།

The emergence of various activities through skillful means is the "wheel" (cakra); because the defects of conceptualization have been abandoned, the maṇḍala of the bodhisattvas themselves has been explained. Now, in order to conceptualize the root maṇḍala, the reflected image is shown. Why is that? Because this outer maṇḍala was taught. In that regard, "outer" refers to the method of drawing the maṇḍala of colored powders and reflected images, appearing as the domain of the five sense faculties. "Maṇḍa" is the central palace, and "la" is that which possesses the spokes of the wheel, the friezes, the gates, and the corner sections. This was spoken for the sake of the subsequent meaning, possessing the Brahma-like melody from the [Buddha's] mouth. Regarding "monasteries and pleasure groves": a monastery is a location where there is a hall of Dharma. A pleasure grove is a level ground where various trees grow. "Stūpas, temples, pleasure groves, and so forth": a stūpa is a location where there are bodily relics; a temple is where there is a support for worldly deities. "Pleasure groves" are said to be places where many people gather, where one should draw [the maṇḍala]. "By means of the ritual exactly as it is": "exactly as it is" means the location as it is, the requisites as they are, the mantra practitioner, the mantra assistant, and the patron as they are. "Ritual" refers to the ritual of examining the ground and the ritual of the King of Manifestation and the invisible Earth Goddess. First, the location where the work is to be done and the search for an excellent site; second, having properly assembled [the materials], the request [for the site]; and third, the mantras, mudrās, and...

ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པར་བྱས་ལ། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། བཞི་པ་སའི་རང་བཞིན་དང་མཚན་ཉིད་བརྟག་པ་དང་། ལྔ་པ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པ་དང་། དྲུག་པ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མཁྱེན་པར་གསོལ་ཞིང་ལས་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱ་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་ཡེངས་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གནས་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། ། ཞེས་འབྱུང་བས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། བརྟག་པ་མིང་གི་གནས་ཆོས་ཉིད་དབྱིངས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། མཚན་མ་རྫས་ཀྱི་གནས་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྒྱལ་བའི་བཞུགས་གནས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་བཞིའོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་གནས་དེར་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཔེར་ན་རྩི་གསེར་འགྱུར་གྱིས། དངུལ་སྲང་སྟོང་གསེར་དུ་བསྒྱུར་བ་ལྟར། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩིས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་དག་པར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཕྱི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ཤེས་པ་སྣང་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་མཐོང་བར་བྱེད་པས། དེ་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཟུགས་བརྙན་ལ་བརྟེན་དགོས་པས་ན་ཕྱིའི་མཎྜལ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནི་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན། ཕྱིའི་མཎྜལ་ཞེས་བྱའོ། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་བཞི་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་སུ་གྲུ་བཞིར་བསྟན་པ་ལ། ཕྲིན་ལས་རྣམ་བཞི་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་སུ་ནི་སྒོ་བཞི་དང་ལྡན་པར་བསྟན་ཏེ།

Having become endowed with meditative concentration (samādhi), one should: first, bless the essence of the five wisdoms as bodhicitta; second, examine the nature and characteristics of the fourth, the earth; third, meditate according to the ritual; fourth, request the deities to take cognizance according to the ritual and perform the activities in the proper manner; and fifth, maintain meditative concentration without distraction. Why is this? Because it is said: "The site should be blessed." This refers to four types of blessing: blessing the site of the dharmatā of wisdom; blessing the site of the maṇḍala of mental phenomena through meditative concentration; blessing the site of the name, the expanse of dharmatā, through examination; and blessing the site of the material signs, the colored-powder maṇḍala, as the dwelling place of the Victorious Ones. Regarding the phrase "In that blessed site," it is like the elixir of alchemy that transforms a thousand srang of silver into gold. Similarly, it is so called because the elixir of the wisdom of meditative concentration blesses the afflictions into complete purity. Regarding the phrase "The outer maṇḍala should be drawn," this refers to the appearance of cognition. Because one must perceive that maṇḍala of meditative concentration, one must rely upon the outer maṇḍala as a reflection; therefore, it is called the "outer maṇḍala." It is called the "outer maṇḍala" because it serves as a symbolic representation. As for "four-sided and four-doored," it is shown to be four-sided as a sign of possessing the four wisdoms, and it is shown to possess four doors as a sign of possessing the four types of enlightened activity (karman).

རྟ་བབས་བཞི་དང་ལྡན་པ་དང་། ཐེམ་སྐས་བཞི་དང་ཕྲེང་བ་ནི། མཎྜལ་སྟེགས་ཀྱི་བང་རིམ་ལ། རྟ་བབས་ནི་སྒོ་ཕྱོགས་ནས་བང་རིམ་བྱས་པའོ། ། ཐེམ་སྐས་ནི་རྟ་བབས་ལས་སྐས་ཆུང་བར་བྱས་པའོ། ། ཕྲེང་བ་ནི་ཐེམ་སྐས་དང་རྟ་བབས་ལ་ཕྲེང་བ་སྣང་བའི་བར་མཚམས་བརྒྱན་ནས་མཛེས་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཚད་མེད་པ་བཞིའི་རྟ་བབས་དང་ལྡན་པས་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིའི་ཐེམ་སྐས་དང་། ཐུགས་རྗེ་ཚད་མེད་པའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་ཏེ། རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ཡང་བསྟན། སེང་གེ་དང་བ་ལང་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ནི། ཐབས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་འཁོར་བས་མི་འཇིགས་པས་སེང་གེ་དང་། ཡང་དག་པའི་སྟོབས་ཚད་མེད་པའི་རྟགས་སུ་གླང་པོ་ཆེ་སྟེ། སྒོ་གཡས་གཡོན་ནི། དར་དང་ལྡ་ལྡི་དོ་ཤལ་ཕྲེང་བ་དྲིལ་བུ་དང་ནི་རྔ་མས་བརྒྱན་པ་ནི། དར་ནི་པཉྩ་རེ་ག་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔའི་དོན་ཏོ། ། ལྡ་ལྡི་ནི་ཏྲི་རེ་ག་སྟེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོའོ། ། དོ་ཤལ་ནི་མུ་ཏིག་ཧ་རའི་དོ་ཤལ་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདེ་བའི་དོ་ཤལ། ཕྲེང་བ་ནི་མུ་ཏིག་གི་ཕྲེང་བ་དོ་ཤལ་ཟླུམ་པོར་བསྐོར་བ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཚོགས་པའི་དོན་ཏོ། ། དྲིལ་བུ་དེའི་བར་བར་ནས་དོ་ཤལ་དང་སྤེལ་མར་འདུག་སྟེ། གསུང་རྣམ་པར་དག་པས་འགྲོ་བ་ལ་ཆོས་སྟོན་པའི་རྒྱུའོ། ། དེ་ནི་མུ་ཏིག་ཧ་ར་སྟེ། མཎྜལ་གྱི་མཐའ་བསྐོར་བའོ། ། རྔ་མ་ནི་འཕྲོ་བས་གངས་རི་སྟེ། སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་གཡོ་བ་མེད་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་པདྨ་དང་། རྒྱ་གྲམ་གྱི་ནི་ཕྱག་རྒྱས་བརྒྱན་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ར་བ་ཟླུམ་པོ་སྟེ།

It is endowed with four archways and four staircases, and adorned with garlands. Regarding the tiers of the maṇḍala base: the archways are the tiers constructed from the direction of the gates. The staircases are the smaller steps made from the archways. The garlands are those that beautify the intermediate spaces between the staircases and archways. Furthermore, it is endowed with the archways of the four immeasurables, the staircases of the four means of attraction, and adorned with the garlands of immeasurable compassion. It also demonstrates the eight liberations. As for the adornment with lions and elephants: the lion represents the great compassion of skillful means that is fearless of saṃsāra, and the elephant is the sign of the immeasurable power of the authentic [qualities]. Regarding the right and left sides of the gates: they are adorned with silk, tassels, necklaces, garlands, bells, and yak-tail hair. "Silk" (dar) refers to the pañcarekha, the meaning of the five types of wisdom. "Tassels" (lṭa lṭi) refer to the trirekha, the essence of the complete purity of body, speech, and mind. "Necklace" (do shal) refers to the pearl hāra necklace, the necklace of the bliss of the bodhisattvas. "Garland" (phreng ba) refers to the circular pearl necklace, the meaning of the accumulation of meditative concentration. The bells are interspersed between the necklaces, serving as the cause for teaching the Dharma to wandering beings through the complete purity of speech. These are the pearl hāra ornaments that encircle the perimeter of the maṇḍala. "Yak-tail hair" (rṅa ma) is the spreading snow-mountain, the meaning of the unwavering bodhicitta free from defects. It is adorned with the mudrās of the vajra, jewel, lotus, and crossed-vajra. The "vajra" is the circular vajra-fence.

རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ལྟར་འདུས་མ་བྱས་པའི་ར་བ་དང་ལྡན་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བས་ཕོ་བྲང་ནང་དུ་བསྐོར་བའོ། ། ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་གཞན་པས་བྱུང་བའོ། ། པདྨ་ནི་ལྷ་མོ་སོ་སོའི་གདན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། ཐབས་མཁས་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་བས་ནི་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་མ་ཆགས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྒྱ་གྲམ་ནི། གྲྭ་ན་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་ཟླ་ཕུར་ཡོད་པ་སྟེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པའི་རྟགས་སོ། ། རྒྱན་ནི་གཟུགས་བརྙན་ལ་མཛེས་པར་བརྒྱན་པ་དང་། ནང་གི་རྟགས་འཛིན་ལ་གསལ་བར་བརྒྱན་པའོ། ། སྲད་བུ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་ལ། ཕྱིའི་སྒོ་ཁྱུད་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ནི། སྲད་བུ་ནི་ཐིག་སྐུད་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་བསྒོམ་པའོ། ། བརྒྱད་ནི་ཕྱོགས་ཐིག་བཞི་དང་། ནང་ཐིག་བཞི་དང་བརྒྱད་དོ། ། རྣམ་པ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་དང་། སྐུ་ལ་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་རྟགས་བརྒྱད་རྫོགས་པའི་རྟགས་སོ། ། ཕྱིའི་སྒོ་ཁྱུད་ནི། སྒོ་ཁུག་པར་བྱས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྟོགས་པས་འཇུག་པའི་ཐབས་སོ། ། རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ནི། སྒོ་ལ་སུམ་རིམ་སྟེ་སྒོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་པའོ། ། ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་བཅུ་གཉིས་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ན། མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཚུལ་དུ་སངས་རྒྱས་སོ། ། སྣམ་བུ་ལ་བཞི་རིམ་གྱིས་བརྒྱན་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་བཞིས་སྐྱེ་གནས་བཞི་སྦྱོང་བའི་རྟགས་སོ། ། དེ་ནི་བརྒྱན་པའི་དོན་ཏོ། ། དགུའི་ཆར་ནི་དགོས་པ་ལ། སྒོ་དང་སྒོ་ཁྱུད་ཐམས་ཅད་སུམ་ཆར་བྱ་བ་ནི། ཁམས་གསུམ་ས་དགུ་ཐུགས་རྗེས་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ངོས་གཅིག་དགུར་འཆད་པ་ལ་སྒོ་དང་སྒོ་ཁྱུད་དུ་བྱ་བ་སྟེ།

The primordial wisdom of awareness possesses a fence that is unconditioned like a vajra, and the palace is encircled by garlands of jewels. It arises from various other qualities. The lotus is the specific seat for each of the goddesses. Through skillful means and great compassion, the purpose is to act for the benefit of beings without attachment. As for the crossed vajra: at the corners there are crossed vajras and crescent moon spikes, which are the signs of the union of method and wisdom. The ornaments are those that beautify the reflected image and clearly adorn the internal signs of apprehension. Regarding the possession of eight cords: the outer door-surrounds are adorned by these cords, which are the marking lines to be meditated upon as bodhicitta. The "eight" refers to the four directional lines and the four inner lines, making eight. Possessing these eight aspects is the sign that the eight auspicious symbols are complete upon the body. The outer door-surrounds are made with recessed corners; they are the means of entering through the realization of meditative concentration. "Adorned by them" means the doors are in three tiers, thus demonstrating twelve doors. This is for the sake of reversing the twelve links of dependent origination for the sentient beings of the three realms; thus, the Buddha acts in the manner of the twelve deeds. The frieze is adorned in four tiers, which is the sign of purifying the four modes of birth through the four wisdoms. That is the meaning of the adornment. Regarding the division into nine parts: the doors and door-surrounds are all made as one-third [of the side]. This is for the sake of purifying the nine levels of the three realms through compassion; thus, when one side of the maṇḍala is explained as nine, the doors and door-surrounds are to be made accordingly.

ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པས་ན། སྒོ་དང་སྒོ་ཁྱུད་དུ་བྱའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་སུམ་ཆར་འཆད་དོ། ། བརྒྱ་བྱིན་གྱི་བྱེ་བྲག་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་ནང་གི་དོན་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་སྲད་བུས་ཐིག་བཏབ་པ། དབུས་ཀྱི་མཎྜལ་གྱི་ཐིག་གདབ་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་ནི་རིགས་ལ་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྲད་བུ་ནི་དེས་མཚོན་པའི་ཐབས་ཐིག་སྐུད་ལ་བྱའོ། ། དབུས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མཚོན་པའི་རྟགས་ཕོ་བྲང་ཟླུམ་པོ་ལ་བྱའོ། ། ཐིག་ནི་རིག་པ་རྡོ་རྗེའི་ཐིག་བྱང་ཆུབ་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་བྱའོ། ། བྱིན་བརླབས་ཆོ་འཕྲུལ་གྱི་ཐིག་ནི། དེ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས། འཕགས་པའི་ཐུགས་དམ་བསྐུལ་བ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། གདབ་པའི་སྲད་བུའི་ཐིག་ནི། ཐིག་སྐུད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་འཕྲོ་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་གནམ་ཐིག་དང་ས་ཐིག་གདབ་པའོ། ། དག་ཅིང་ཚངས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲ་བ་ལ་ཞེས་པ་ནི། འཁོར་ལོ་ནི་ལྟེ་བ་དང་། རྩིབས་དང་ལྡན་ན་འཁོར་དུ་བཏུབ་བོ། ། དཔེ་དེ་དང་འདྲ་བར་སྟོན་པ་དང་། འཁོར་གནས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་ན། ཆོས་སྟོན་པས་ན་འཁོར་ལོའོ། ། འཁོར་ལོས་ནི་མཆོད་པ་དང་འདྲ་བར། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གཅོད་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། བློའི་དྲ་བ་རྣམས་ཆད་ནས་དོན་མཐོང་བའི་རྟགས་སོ། ། དྲ་བ་ནི་རྩིབས་དང་བཅས་པ་བཅུ་དྲུག་པ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི་ཚིག་སྟེ།

Because calm abiding and special insight are joined in union, they are to be made as the door and the door-frames. Because they accomplish the body, speech, and mind, all three are explained. The specific details of Śakra have already been shown. Now, the inner meaning is revealed. Why is that? Regarding "the lines are struck with a vajra cord": the lines to be struck for the central maṇḍala are as follows. "Vajra" refers to the family, because it is blessed as bodhicitta. "Cord" refers to the method-cord that symbolizes that. "Center" refers to the circular palace, the sign that symbolizes the dharmadhātu. "Lines" refers to the vajra-line of awareness, the great bliss of bodhicitta. The "blessing-line of miraculous display" is when light rays of wisdom radiate from that, exhorting the heart-pledges of the Noble Ones and performing the welfare of sentient beings, thereby bestowing blessings. The "cord-line to be struck" is when the cord is blessed to radiate the light of wisdom, and then the sky-lines and ground-lines are struck. This is the blessing of purity and Brahmā. Regarding the phrase "resembling the maṇḍala of phenomena": a wheel is capable of revolving when it possesses a hub and spokes. Similarly, when it possesses a teacher, an assembly, a location, and so forth, it is a "wheel" because it teaches the Dharma. Just as a wheel is an offering, because authentic wisdom cuts through the suffering of the afflictions, it is called the "Dharma wheel"; it is the sign of seeing the ultimate meaning once the nets of the intellect have been severed. "Nets" is a term for a single [structure] consisting of sixteen spokes.

དེ་ཡང་མཚོན་པའི་རྟགས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་ཡེ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ། མཚོན་པའི་རྟགས་ལྟེ་བ་ལ། ཐབས་མཁས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྟགས་རྩིབས་ཏེ། ཆོས་ནི་དབྱིངས་ལ་ལྟེ་བར་ཡང་བསྟན་ལ། འཁོར་ལོ་ནི་ཕྲིན་ལས་ལ་རྩིབས་ནི་ཐུགས་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏོ། ། དྲ་བ་ནི་མཚོན་པའི་རྟགས་འཇིག་རྟེན་མཚོན་བྱེད་གཟུགས་བརྙན་དུ་བྱ་བ་ཡང་། དེ་བཞིན་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་ཡེ་ཤེས་མཚོན་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བས་ཟླུམ་པོར་བསྐོར་བས་ཏེ། འདོད་པ་འབྱུང་བས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། ། བརྡའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དཔེ་གཞག་གོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྟེ་བར་བཅས་ཤིང་རྩིབས་བཅུ་དྲུག། ཞེས་པ་ནི། ལྟེ་བ་ནི་དབུས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ཟླུམ་པོ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། བཅས་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བས་ཟླུམ་པོར་བསྐོར་བས་ཏེ། འདོད་པ་འབྱུང་བས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། ། རྩིབས་ནི་འཁོར་ལོ་སྟེ། ཐུགས་རྗེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས། སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏེ། སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རིམ་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་པ་ནི། རིམ་ནི་ཕྱི་ནས་ནང་དུ་འཇུག་པ་གསུམ་དང་། ནང་ནས་ཕྱི་རུ་འབྱུང་བ་གསུམ་དུ་བསྟན་ཏོ། ། ནང་ནས་ཕྱིར་འབྱུང་བ་ནི་ལྟེ་བ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་དང་། རྩིབས་སུ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་ལྟེ་བ་ནི། ཀུན་རིག་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རྟགས་སུ་བསྟན་ཏོ། ། རིམ་པ་ནི་མ་འདྲེས་པའི་འབྱུང་བའི་ཐ་ཚིག། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་ནི་རིགས་བཞིའི་སངས་རྒྱས་དང་། རིགས་ཀྱི་ཡུམ་སྟེ།

Furthermore, these are symbolic signs: the expanse of reality (dharmadhātu) is primordially pure, symbolized by the hub. The spokes symbolize the perfection of skillful means and compassion. Thus, the dharma is shown as the hub within the expanse, while the wheel represents enlightened activity and the spokes represent the nature of compassion. The lattice is a symbolic sign that serves as a reflection to represent the world; likewise, to represent wisdom, it is encircled by a garland of jewels, which, because it fulfills all desires, is the saṃbhogakāya. This is established as an analogy for the symbolic maṇḍala. Why is this so? Regarding the phrase "with a hub and sixteen spokes": the hub is the circular central palace, the dharmakāya. "With" refers to being encircled by a garland of jewels, which, because it fulfills all desires, is the saṃbhogakāya. The spokes are the wheel, which, through the perfection of compassion, are shown as the nature of the sixteen bodhisattvas, the nirmāṇakāya. Why is this so? Regarding the phrase "possessing three levels": "levels" refers to the three ways of entering from the outside to the inside, and the three ways of emerging from the inside to the outside. The emergence from the inside is shown as the hub, the garland of jewels, and the spokes. Among these, the hub is shown as the symbol of the dharmakāya, the All-Knowing Vairocana. "Levels" is a term for the unmixed emergence. The garland of jewels represents the Buddhas of the four families and the consorts of those families.

ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་བདེ་བ་ཆེན་པོར་བསྟན་ཏོ། ། རིམ་པ་གསུམ་པའི་རྩིབས་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སྟེ། སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འཁོར་གྱི་རང་བཞིན་ཏེ། སྤྲུལ་པའི་སྐུར་བསྟན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ར་བ་ཕྱིན་ཆད་ནི། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་ནས་ནང་དུ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་གསུམ་ནི་སྒོ་ལ་སུམ་རིམ་དུ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་གི་སྒོ་ནས། འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའི་རིམ་པ་ལ། དེ་ལྟར་འགྲོ་བ་བྱང་ཆུབ་རྣམས་ལ་བཀོད་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ན་ཕྱི་ནས་ནང་དུ་འཇུག་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ད་ནི་འཁོར་ལོའི་དོན་སྟོན་ཏེ། རྩིབས་ནི་ཉིས་འགྱུར་ཉིད་དུ་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་རྩིབས་ནི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བ་སྟེ། དེ་ལ་ཉིས་འགྱུར་དུ་བྱ་བའི་དབུས་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་ཚུན་ཆད་ཀྱི་རིམ་པ་མ་གཏོགས་པ་གཉིས་ཡོད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་དང་། གོང་རས་ཉིས་འགྱུར་དུ་ལྕེ་ལ་གཏང་བའི་ཕྱིར་ན། རྩིབས་ནི་ཉིས་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའི་ཕྱིར་ན་ཉིས་འགྱུར་དུ་སྨོས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་དོན་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་གཙོ་བོའི་དོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབུས་ཕྱོགས་སུ་ཀུན་རིག་ནི་ཞེས་པ་གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་དབུས་ཞེས་སྨོས་སོ། ། དུས་གསུམ་གྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཤེས་པས་ན། ཀུན་རིག་གི་ཕྱོགས་ནི། འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པ་དང་།

The saṃbhogakāya is shown as great bliss. The spokes of the third stage are the nirmāṇakāya; they are the nature of the supramundane retinue, such as the sixteen bodhisattvas and so forth, and are thus shown as the nirmāṇakāya. From the vajra fence onwards, the supramundane and mundane retinues of the nirmāṇakāya should be understood. The three stages of entering from the outside to the inside are shown as the three successive layers of the gates. Through the gateway of the Tathāgata’s speech, in the sequence of acting for the benefit of beings, one establishes beings in awakening and causes them to generate the mind of the Mahāyāna; therefore, this is the meaning of entering from the outside to the inside. Now, the meaning of the wheel is shown: "The spokes should be made double." This means that the spokes are the hub of the wheel. Regarding the "double" aspect, there are two stages excluding the central jewel garland; furthermore, because the jewel garland and the upper border are applied to the tongue as a double layer, the spokes are double. This is mentioned as double because the benefit of beings is accomplished through the gateway of method and insight. The summary of the meaning of the maṇḍala has been explained. Now, the meaning of the principal deity of the maṇḍala: Why is that? It is said, "In the center is Sarvavid." Because he is the nature of all things, he is called the "center." Because he knows the meaning of the three times without error, the direction of Sarvavid is in accordance with the world and...

དོན་གསལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨོས་སོ། ། དུང་དང་ཀུནྡ་ཟླ་འདྲ་ཞེས་པ་ནི། མཚན་མའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བས་ན་དུང་ལྟར་དཀར་བར་བསྟན་ལ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྣུམ་པའི་རྟགས་སུ་ནི་མེ་ཏོག་ཀུན་ད་ལྟར་སྣུམ་པར་བསྟན་ཏོ། ། ཞལ་བཞི་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱོགས་རིས་ང་བདག་མེད་པས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པའི་རང་བཞིན་པས་ཞལ་བཞི་སྨོས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་བཞི་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སྨོས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་ཐུགས་རྣམ་པར་དག་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟར་འདུས་མ་བྱས་པས་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བའི་རྟགས་སུ་བསྟན་ཏོ། ། གདན་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ངང་ལ་བཞུགས་པ་དང་། མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་སྨོས་པའོ། ། ཡང་དག་བཞུགས་ནི། ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པར་བཞུགས་པ་དང་། མི་རྟོག་པར་བཞུགས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། མདུན་དུ་ངན་སོང་ཀུན་འདྲེན་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། མདུན་ནི་ཤར་ཕྱོགས་ཏེ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་འཇོམས་ལ་ངན་སོང་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འཇོམས་ཤིང་འདྲེན་པས་ཀུན་འདྲེན་ནོ། ། ཟླ་བ་རྒྱས་དང་བ་མོའི་མདོག། ཅེས་པ་ནི། སྐུ་ཟླ་བའི་མཎྜལ་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཟླ་བའོ། ། བ་མོའི་ནི་དཀར་ལ་འཚེར་བ་སྟེ། སྐུ་ལ་སྐྱོན་གྱི་བག་ཆགས་དང་བྲལ་བས་ནི་དཀར་ལ། ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བས་ནི་འཚེར་རོ། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་ལེགས་པར་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ནི། དབུ་རྒྱན་དང་སེ་མོ་དོ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་སྣ་ཚོགས་པས་སྤྲས་པའོ། ། ལེགས་པར་བརྒྱན་ནི་མཛེས་པ་དང་བལྟ་ན་སྡུག་པས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྟགས་སོ། །

It is stated in order to clearly demonstrate the meaning. Regarding the phrase "like a conch, a kunda flower, and the moon": because it is free from the defects of signs, it is shown to be as white as a conch; as a sign of the bodhicitta being glossy by nature through its blissful essence, it is shown to be as glossy as a kunda flower. Regarding "the vajra on the four faces": the four faces are mentioned because, being devoid of partiality and ego, they are of a nature of universal equality. Why is this? It is stated because they are of the nature of realizing the four wisdoms. The vajra is shown as a sign of being free from all signs, as the utterly pure mind is unconditioned like a vajra. The "seat" is mentioned because he abides in such a state and does not transcend it. "Perfectly abiding" means abiding without being overwhelmed and abiding in non-conceptuality. Regarding "in front, the leader of all lower realms": "in front" refers to the eastern direction, which is the essence of the mirror-like wisdom. It "destroys" the afflictions, and it is the "leader" because it leads by destroying the lower realms through the vajra-like wisdom of suffering. Regarding "the color of the full moon and frost": the body having become a moon mandala is the "moon." "Frost" refers to being white and radiant; it is "white" because the body is free from the habitual tendencies of defects, and "radiant" because various qualities arise. Regarding "well-adorned with all ornaments": this means being decorated with various ornaments such as the crown and the long necklace. "Well-adorned" means being beautiful and lovely to behold, which is a sign of meditative concentration.

རྒྱལ་མཆོག་སྐྱེས་བུ་གང་བས་ན་གང་བའོ། ། བྲི་ནི་མཚོན་ཆ་བཀོད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རྒྱབ་ཏུ་ཤཱཀྱ་རིགས་དབང་པོ། ། ཞེས་པ་ནི། ཞལ་ཤར་དུ་གཟིགས་པའི་རྒྱབ་ནུབ་ཏུ་ཉེ་བ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། རྒྱབ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཁོར་རྒྱབ་ལྟ་བུ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་བའི་གཟུང་འཛིན་བཅོམ་པས་ན་རྒྱབ་ནས་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཤཱཀྱ་ནི་རིགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། རྒྱལ་པོ་ཤཱཀྱ་ཉི་མ་དམར་པོའི་རིགས་ཏེ། རུས་ནི་གཽ་ཏ་མའོ། ། ཐུབ་པ་ནི། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཐུབ་པས་མི་དགེ་བ་སྤངས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ཐུབ་པ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། གཙོ་བོ་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདག་པོ་རྐང་གཉིས་ཀྱི་མཆོག། ལྷ་དང་མིའི་གཙོ་བོ་སྟེ། བྲི་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ཕྱོགས་རོལ་དུ། ། ཞེས་པ་ནི། ཞལ་ཤར་དུ་གཟིགས་པའི་གཡས་ནི་ལྷོ་སྟེ། དེ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འཁོར་བ་གཡོན་ཕྱོགས་དང་འདྲ་བའི་ལམ་ལས་བསྒྲལ་ཏེ། གཡས་ཕྱོགས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བླ་ན་མེད་པའི་ལམ་ལ་བཀོད་པས་གཡས་སོ། ། གཡོན་ནི་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་བདག་ཉིད་གཡོན་ཕྱོགས་དང་འདྲ་བའི་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ལས་འདྲེན་པར་མཛད་པས་ན་གཡོན་ཏེ་བྱང་ཕྱོགས་སོ། ། རྒྱལ་མཆོག་རིན་ཆེན་མེ་ཏོག་གཉིས་པ་སྟེ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་ང་བདག་དང་བདག་མེད་པར་བཅོམ་པས་ན་རྒྱལ་མཆོག་གོ། ། རིན་ཆེན་ནི་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་པར་མཛད་པ་ནི་རིན་ཆེན་ནོ། །

The Supreme Victor is the one who is filled by that which is filled. "Vri" is a term for the arrangement of weapons. Regarding "Behind is the Lord of the Śākya Clan": since his face is turned toward the east, the wisdom of individual discernment is near to the west behind him. As for why it is said to be "born from behind": because the wisdom wheel destroys the subject-object grasping of the cycle of existence, as if from behind the retinue, it is called "born from behind." "Śākya" refers to a perfect lineage; he is of the lineage of King Śākya Sun-Red, and his clan name is Gautama. "Sage" (Thub pa) means that because his body, speech, and mind are subdued, he has abandoned non-virtue; since he is of the nature of wisdom, he is called a "Sage." "Lord" means the sovereign of the three realms, the supreme among bipeds, the chief of gods and humans; this is the term for "Vri." Regarding "To the right and left sides": since his face is turned toward the east, the right is the south. Because the wisdom of equality delivers beings from the path of cyclic existence—which is similar to the left side—and establishes them on the unsurpassed path of great bliss on the right side, it is the "right." The "left" is the north, because through the wisdom of all-accomplishing action, he acts as the essence of enlightened activity to lead sentient beings, who are like the left side, out of cyclic existence; thus it is the "left." "Supreme Victor" refers to the second jewel, the Flower, because through the wisdom of equality, he has conquered the afflicted mind and the grasping at a self, as well as the notions of "I" and "self," and is thus the "Supreme Victor." "Jewel" refers to the wisdom of all-accomplishing action, which performs various enlightened activities, and is thus the "Jewel."

མེ་ཏོག་ནི་འདམ་གྱི་ནང་ན་འདུག་ཀྱང་འདམ་གྱི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་ལྟར། འཁོར་བ་ལ་ཐུགས་རྗེས་ཕྲིན་ལས་མཛད་ཀྱང་མ་གོས་པའི་རྟགས་སྨོས་སོ། ། དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོ་རིགས་ལྔའི་དོན་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་མོ་རིགས་ཀྱི་ཡུམ་ཆེན་མོ་རྣམ་པ་བཞི་དབུས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ཟླུམ་པོའི་མཚམས་ཀྱི་རེའུ་མིག་མེད་པའི་དོན་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལོ་ཙཱ་ན་དང་མཱ་མ་ཀཱི། ། དེ་བཞིན་དཀར་མོ་སྒྲོལ་མ་རྣམས། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྐུའི་ལྷ་མོ་ལོ་ཙཱ་ན་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཟིགས་པའི་ཡུམ་སྟེ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་དུ་གསུངས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཆོས་ཉིད་རྒྱན་ཡུམ་དུ་བསྟན་པས་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ནོ། ། མཱ་མ་ཀཱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་གཞན་ལས་བྱུང་ཞིང་། ཆེ་བ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུ་མི་ཆད་པ་ལོངས་སྤྱོད་པས་རཏྣ་མཱ་མ་ཀཱིའོ། ། ན་བཟའ་དཀར་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ན་བཟའ་དམ་པ་དང་ལྡན་པས་ཉོན་མོངས་པའི་ཉེས་སྐྱོན་གྱི་རྣམ་པས་མི་ཚུགས་པས་ན་བཟའ་དཀར་མོའོ། ། དམ་ཚིག་སྒྲོལ་མ་ནི་སྔོན་གྱི་ཕྲིན་ལས་མངའ་བའི་འབྲས་བུས་ད་ལྟར་ཕྲིན་ལས་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་ལ་མངའ་བརྙེས་པས་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐབས་མཁས་པའི་ཐུགས་རྗེས་མི་འདའ་བར་དམ་ཚིག་གིས་བསྒྲལ་བས་དམ་ཚིག་སྒྲོལ་མ་ཞེས་བྱའོ། ། ལོ་ཙཱ་ན་ནི་ཟླ་བ་ཚེས་པ་ལ་སྤྱན་ཡོད་པ་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་ལ་རིན་པོ་ཆེའི་མཆོད་སྡོང་དང་། ན་བཟའ་དཀར་མོ་ལ་པདྨ་སྒྲོལ་མའི་ཨུཏྤལ་བྲིའོ། ། མཚན་གྱིས་ལྷ་མོའི་དོན་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །

Just as a flower, though it dwells within the mud, is free from the defects of the mud, this is stated as a sign that although one performs enlightened activities through compassion within saṃsāra, one remains unstained. The explanation of the central principal deities, who embody the meaning of the five families, is complete. Now, the four great consorts of the families, the wisdom goddesses who bring pleasure, are shown to represent the meaning of the absence of grid squares at the corners of the circular central palace. Why is this so? It is said: "Locanā and Māmakī, likewise Pāṇḍarā and Tārā." Locanā is the goddess of the Body. She is the consort perceived by the wisdom of the Tathāgatas and is thus called Buddhalocanā. Because the nature of phenomena is shown as the ornament of the wisdom body, she is Buddhalocanā. Māmakī is the bodhicitta of great bliss, which arises from others and is like a great, inexhaustible jewel; because she enjoys this, she is Ratnamāmakī. Pāṇḍarā possesses the sublime raiment of meditative concentration and ethical discipline; because she cannot be harmed by the various faults of the afflictions, she is Pāṇḍarā. Samayatārā has attained mastery over an ocean-like enlightened activity as the fruit of her previous activities. Because she never departs from the samaya of skillful means and compassion for the sentient beings of the three realms, she liberates them, and is thus called Samayatārā. Regarding their hand symbols: Locanā has an eye on a crescent moon; Māmakī has a jeweled stūpa; and Pāṇḍarā has an utpala lotus. The explanation of the meaning of the goddesses by their names is complete.

སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་ལ་འདུག་པའི་དོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྩིབས་ཀྱི་ནང་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་སེམས་དཔའ་མཆོག། ཅེས་གསུངས་པ་ནི་རྩིབས་ནི་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་བཅུ་དྲུག་བསྟན་པའོ། ། ནང་ནི་འཁོར་ལོའི་ལྕེ་ལ་བྲིས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལ་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩིབས་ལ་བྲི་བའི་སེམས་དཔའ་བཞི་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། ཀུན་གཞི་གནས་གྱུར་པའི་ཐབས་ཏེ། འདུལ་བའི་དབང་དུ་སྐུ་སྤྲུལ་ཏེ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་དོན་ལ་སེམས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་ལས་རྒྱལ་བས་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའོ། ། ཐབས་མཁས་པའི་ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་ཆགས་པས་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའོ། ། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པས་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའོ། ། ཐབས་མཁས་པའི་ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་སེམས་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་སེམས་པས་ཤར་ཕྱོགས་སུ་བྲིའོ། ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་ཡིད་ང་དང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་གདུལ་བའི་ཕྱིར་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བསྟན་ཏེ། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པས་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་པ་འབྱུང་བས་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ནོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟི་བརྗིད་དང་ལྡན་པས་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་དོ། ། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་ལས་རྒྱལ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་ནོ། །

This refers to the sixteen bodhisattvas residing on the spokes of the wheel. Why is that? It is because it is said: "Within all the spokes, the supreme bodhisattvas such as Vajrasattva and the rest." Here, "spokes" refers to the sixteen spokes of the wheel, and "within" is a term for what is drawn upon the hub of the wheel. Regarding that, the four bodhisattvas to be drawn on the eastern spoke are as follows: through the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna), they are the method for transforming the universal ground (ālayavijñāna). Having emanated bodies for the sake of taming beings, they contemplate the reality of the nature of phenomena (dharmatā) with authentic wisdom; thus, they are Vajrasattva. Because they are victorious over the mara of the afflictions (kleśa-māra), they are Vajrarāja. Because they are attached to the welfare of beings through skillful means and compassion, they are Vajrarāga. Because their authentic wisdom is unstained by the defects of subject and object (grāhya-grāhaka), they are Vajrasādhu. They are drawn in the eastern direction because they contemplate the welfare of beings through skillful means and compassion, and they contemplate the meaning of the nature of phenomena with authentic wisdom. The bodhisattvas of the southern direction are shown in order to subdue the afflicted mind (kliṣṭa-manas) and its view of "I" and "self" through the wisdom of equality (samatā-jñāna). Because their authentic wisdom is unstained by the defects of subject and object, various great qualities arise; thus, they are Vajraratna. Because they possess the majesty of the wisdom of body, speech, and mind, they are Vajratejas. Because they are victorious over the mara of the afflictions through authentic wisdom, they are Vajradhvaja.

སྐུ་གསུང་ཐུགས་མི་ཟད་རྒྱན་གྱི་འཁོར་ལོ་ལས་ཐབས་མཁས་པའི་ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་བཞད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་བཞད་པའོ། ། སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཡུལ་ལ་རང་ཐད་དུ་མཆོད་པས་འཁོར་ལོའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་གདུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐུགས་རྗེས་ནུབ་ཀྱི་སེམས་དཔར་སྤྲུལ་ཏེ། བཞུགས་པ་ནི་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་སྤྱི་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མ་རྨོངས་པས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་རབ་བོ། ། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་རྩད་ནས་གཅོད་པས་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའོ། ། ཐབས་མཁས་པའི་ཐུགས་རྗེས་འཁོར་བ་ཁ་ལོ་བསྒྱུར་བས་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའོ། ། གསུང་རྣམ་པར་དག་པས་འགྲོ་བ་ལ་ཆོས་སྟོན་པས་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའོ། ། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཡུལ་ལ་རང་ཐད་དུ་གཅོད་པས་འཁོར་བའི་རྒྱུ་སྟེ། གདུལ་བྱའི་ཐབས་སུ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སེམས་དཔར་སྐུ་སྤྲུལ་ཏེ། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་སུ་མཛད་པས་རྡོ་རྗེ་ལས་རབ་བོ། ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་གཟུང་འཛིན་གྱིས་མི་ཚུགས་པའི་གོ་སྐབས་པས་རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་འདུལ་བས་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ནོ། ། ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐའ་སྤངས་པས་རྡོ་རྗེའི་ཁུ་ཚུར་རོ། ། ད་ནི་ཕྱི་ནང་གི་གྲུ་ཆད་ཀྱི་ལྷ་མོའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མཁས་པས་ལཱ་སྱེ་ལ་སོགས་པའི། ། མཆོད་པ་གྲྭ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་བྲི། ། ཞེས་པ་ནི། ཁམས་གསུམ་གྱི་ལྷ་ཆེན་པོ་འདོད་ཆགས་ཅན་གདུལ་བའི་ཐབས་སུ།

From the inexhaustible ornamental wheel of body, speech, and mind, he is called Vajra Laughter because he smiles for the benefit of beings through skillful means and compassion. Because the discerning wisdom (pratyavekṣaṇā-jñāna) makes offerings to objects directly through the mental consciousness, it is the cause of the wheel; thus, for the sake of training, he emanates as the Bodhisattva of the West. Because he is undeluded regarding the general and specific characteristics of the phenomena of discerning wisdom, he is Vajradharma. Because he cuts all afflictions at the root through authentic wisdom, he is Vajratīkṣṇa. Because he turns the wheel of saṃsāra through skillful means and compassion, he is Vajracakra. Because he teaches the Dharma to beings through perfectly pure speech, he is Vajrabhāṣa. Because the five sense consciousnesses cut objects directly, they are the cause of saṃsāra; as a means to train them, he emanates as the Bodhisattva of the North. Because he performs the various activities of the Tathāgatas through all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna), he is Vajrakarma. Because he provides an opportunity that cannot be harmed by the distorted grasping of subject and object, he is Vajrarakṣa. Because he subdues the mara of the afflictions through the vajra-like samādhi, he is Vajrayakṣa. Because he abandons the extremes of all conceptualization through authentic insight (prajñā), he is Vajramuṣṭi. Now follows the meaning of the goddesses of the inner and outer corners. Why is that? "The wise should draw the offerings, Lāsyā and the rest, in the directions of the corners." This means that as a means to train the great gods of the three realms who are possessed of desire:

ནང་གི་ལྷ་མོ་བཞིར་བསྟན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་མཚོན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱུང་སྟེ། ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་དང་ཆ་བསྟུན་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་དོན་གསལ་བར་རྟོགས་པའི་རྟགས་སུ་ལཱ་སྱེར་བསྟན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་འདོད་པ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བས་མཱ་ལེར་བསྟན་ནོ། ། ཡང་དག་པའི་ཆོས་སྟོན་པའི་རྟགས་སུ་གཱི་ཏིར་བསྟན་ནོ། ། ཐབས་མཁས་པའི་མཛད་པ་གར་ཐབས་དང་འདྲ་བའི་རྟགས་སུ་ནྲྀ་ཏི་བསྟན་ནོ། ། དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དབྱིངས་མཚོན་པའི་རྟགས་འདུལ་བའི་དབང་དུ་བསྟན་ནོ། ། དེ་ནི་ནང་གི་གྲུ་ཆད་ལ་སྨོས་སོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཕྱི་རོལ་དང་ཆོས་མཐུན་པའི་དུས་རྣམ་པ་བཞི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་འདའ་བའི་ཕྱིར་མཚོན་པའི་རྟགས་སུ་ཕྱིའི་གྲུ་ཆད་ཀྱི་ལྷ་མོའི་དོན་བསྟན་ཏེ། དུས་སྔ་མ་དང་ཕྱིས་ཡེ་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་ལ་འདའ་བའི་ཕྱིར་བཛྲ་དྷཱུ་པེ་སྟེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དྲིས་ཉོན་མོངས་པ་འཇོམས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དུས་ད་ལྟ་དང་དབྱར་གྱི་ངོ་བོ་གནས་སུ་དག་པ་ནི་བཛྲ་པུཥྤེ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མེ་ཏོག་ཏུ་གཏོར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དུས་མ་འོངས་པ་དང་། སྟོན་མ་སྐྱེས་པ་ནི་བཛྲ་ཨཱ་ལོ་ཀེ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་ལྟ་བུ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ལོ། ། དུས་འབྱུང་བ་དང་དགུན་གྱི་ངོ་བོ་ཡེ་ནས་སྟོང་ཞིང་མི་དམིགས་པའི་མཚོན་པའི་རྟགས་བཛྲ་གནྡྷེ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཡེ་ནས་དག་པས་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ལོ། ། དེ་རྣམས་ནི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་བཞི་དང་། ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞིས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པ་ཡང་ཆོས་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པའི་རྟགས་སུ་བསྟན་ནོ། །

The four inner goddesses are taught as follows: they arise as the objects that symbolize primordial wisdom (jñāna). In order to correspond to the sentient beings of the three realms, they are shown as Lāsye as a sign of realizing the nature of phenomena (dharmatā) clearly through authentic insight (prajñā). Because various desires arise from the mind of awakening (bodhicitta), they are shown as Māle. As a sign of teaching the authentic Dharma, they are shown as Gīte. As a sign of the dance-like activities of skillful means (upāya-kauśalya), they are shown as Nṛtye. These are taught as signs symbolizing the expanse (dhātu) of the object realized by primordial wisdom, in accordance with the needs of those to be tamed. These are mentioned in relation to the inner corners. Following that, the meaning of the goddesses of the outer corners is taught as signs symbolizing the transcendence of the four seasons into the expanse of reality (dharmadhātu), in accordance with the external world. Because the former and latter times are transcended into the nature of phenomena that is primordially unborn, they are Vajra Dhūpe; this is because the fragrance of ethical discipline (śīla) overcomes the afflictions. Because the present time and the essence of summer are pure in their natural state, they are Vajra Puṣpe; this is because the flower of meditative concentration (samādhi) and the mind of awakening is scattered. Because the future time and the unborn autumn are transcended, they are Vajra Āloke; this is the object of realization, like the lamp of authentic insight. Because the arising of time and the essence of winter are primordially empty and unobservable, they are Vajra Gandhe; this is the object of realization through primordially pure insight. These are taught as signs that the performance of the welfare of beings through the four types of primordial wisdom and the four types of enlightened activity (karman) never wavers from the nature of phenomena.

ཕྱི་ནང་གི་ལྷ་མོའི་དོན་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཚད་མེད་པ་བཞི་སྟེ། བསྡུ་བ་དང་དངོས་པོ་རྣམ་པ་བཞིས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའི་རྟགས་སྒོ་བ་བཞིའི་དོན་ཏེ། སྒོ་ཡི་ཕྱོགས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། སྒོ་བ་བཞི་ནི་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལྕགས་ཀྱུས་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་ཉོན་མོངས་པ་ལས་འབྱིན་པའི་རྟགས་སུ་ལྕགས་ཀྱུར་བསྟན། ཐབས་མཁས་པའི་ཐུགས་རྗེས་ཞགས་པ་དང་འཁོར་བ་དག་འཛིན་པའི་རྟགས་སུ་ཞགས་པར་བསྟན། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྟོན་པའི་རྟགས་སུ་ལྕགས་སྒྲོག་ཏུ་བསྟན། གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོའི་ངོ་བོས་ཆོས་སྟོན་པའི་རྟགས་སུ་དྲིལ་བུར་བསྟན། དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྲུལ་པས་སྒོ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པའི་རྒྱལ་སྲས། སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཁམས་མཐའ་ཡས་པར་ཤེས་པའི་རྩལ་སྦྱོང་བ་སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་འདུལ་བའི་དུས་ལ་སྐད་ཅིག་ཙམ་གཞེས་པས། བསྐལ་པ་བཟང་པོའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་སྨོས་ཏེ། རིམ་པ་དང་པོའི་སྣམ་བུ་ལ་བཀོད་པའི་དོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟ་བབས་ཁྱམས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་ཆོས་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པའི་རྟགས་སུ་ནི། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བཞི་བསྟན་ཏེ། བདག་དོན་མཐར་ཕྱིན་པས་གཞན་དོན་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཛད་པས་ན་བྱམས་པའོ། ། སྙིང་རྗེའི་བློ་མཁྱེན་པས་འཇམ་པའི་དཔལ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་སྤོས་ཀྱི་གླང་པོ་དང་།

The explanation of the outer and inner goddesses is complete. Now, regarding the four immeasurable activities of primordial wisdom: these are the four gatekeepers, who act for the benefit of beings through the four means of gathering and the four types of gifts. As it is said: "In all directions of the gates, the four gatekeepers should be drawn." This means: the hook is shown as a sign of extracting sentient beings of saṃsāra from the afflictions with the hook of authentic insight. The noose is shown as a sign of binding both saṃsāra and the skillful means of compassion. The chain is shown as a sign of demonstrating the non-duality of meditative absorption and the essence of primordial wisdom. The bell is shown as a sign of teaching the Dharma through the essence of the ocean of scriptures. These are the gatekeepers manifested by primordial wisdom. Now, regarding the sixteen Bodhisattvas of the Fortunate Aeon: these are the Sons of the Conquerors in whom the authentic primordial wisdom of the enlightened mind has arisen. Through their previous accumulations of merit, they have trained in the skill of knowing infinite Buddha-fields. By the power of their former merit, they abide for a mere instant at the time of taming. These sixteen Bodhisattvas of the Fortunate Aeon are mentioned and arranged upon the first tier. As it is said: "On all the porticoes of the archways, Maitreya and the others should be drawn." This means: as a sign that the enlightened mind does not waver from the nature of phenomena (dharmatā), the four Bodhisattvas of the eastern direction are shown. Because they have perfected their own welfare and act with one-pointed devotion for the welfare of others, there is Maitreya. Because they possess the wisdom of compassion, there is Mañjuśrī. Because they possess the power of ethical discipline, there is Gandhahastin.

ཐབས་མཁས་པ་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་རེ་འདོད་སྐོང་བ་ཡེ་ཤེས་ཏོག་དང་བཞི་ཤར་ཕྱོགས་ཁྱམས་སུ་བྲིའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བཞི་སྨོས་ཏེ། ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་དག་པས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ལ་འདའ་བས་བཟང་སྐྱོང་དང་། ལྟ་སྤྱོད་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པ་དོན་ཡོད་མཐོང་དང་། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་ཐུགས་རྗེས་ཆར་འབེབས་པ་ནམ་མཁའི་མཛོད་དང་། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མི་ཟད་པ་དང་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པ་དང་བཞི་བྲིའོ། ། ནུབ་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་རྫོགས་པས་ན་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་བཞི་སྨོས་ཏེ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དོན་དང་ལྡན་པས་སྤོབས་པ་བརྩེགས་དང་། མི་ཤེས་པའི་རི་བོ་འཇོམས་པས་མཐུ་ཆེན་པོ་ཐོབ་དང་། ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་འཁོར་བ་གཏིང་ནས་འཇོམས་པས་ངན་སོང་ཀུན་འདྲེན་དང་། ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་སྤངས་པ་ངན་སོང་ཀུན་འཇོམས་དང་བཞིར་གཟུང་འཛིན་རྣམ་པ་གཉིས་ནུབ་ཏུ་བྲིའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སེམས་དཔའ་བཞི་སྨོས་ཏེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བ་དྲ་བ་ཅན་དང་། འཁོར་བའི་སྐྱོན་གྱི་ཟུག་རྔུ་དང་བྲལ་བ་ཟླ་འོད་དང་། བསམ་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་བདུད་རྩི་འོད་དང་། ལྟ་སྤྱོད་ཡེ་ནས་དག་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བཞི། སྒྲིབ་གཉིས་བྱང་བས་ན་བྱང་ཕྱོགས་སུ་བྲིའོ། ། བསྐལ་བ་བཟང་པོའི་དོན་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། བསྐལ་བཟང་གི་སྣམ་བུ་ལ་དཔེ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་སྤེལ་མར་འབྱུང་སྟེ། དཔེ་བཅུ་དྲུག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡེ་ཤེས་ལ་སྐྱེས་ནས། དབང་དུ་ཐུགས་རྗེའི་སྐུ་འབྱུང་ཞིང་ཉོན་མོངས་པ་ལས་རྒྱལ་བར་བྱེད་པས་རྒྱལ་ཞེས་བྱའོ། །

The fourth, Jñānaketu, who fulfills the hopes and desires of beings through skillful means and enlightened activity, should be painted in the eastern courtyard. Regarding the four bodhisattvas of the south: Bhadrapāla, who transcends all things into the nature of phenomena (dharmatā) through the complete purity of view and conduct; Amoghadarśin, who possesses the utter purity of view and conduct; Gaganagañja, who rains down compassion upon the meaning of the nature of phenomena; and Akṣayamati, whose conduct of skillful means and insight is inexhaustible—these four should be painted. Regarding the four bodhisattvas of the west, who have perfected the collection of qualities: Pratibhānakūṭa, who possesses the meaning of diligence; Mahāsthāmaprāpta, who crushes the mountain of ignorance; Sarvāpāyajah, who completely destroys cyclic existence through authentic insight; and Sarvāpāyajaha, who has abandoned the faults of subject and object through authentic insight—these four, representing the two aspects of subject and object, should be painted in the west. Regarding the four bodhisattvas of the north: Jālinīprabha, who unites skillful means and insight; Candraprabha, who is free from the thorns of the defects of cyclic existence; Amṛtaprabha, who possesses the clear realization of intention; and Samantabhadra, whose view and conduct are primordially pure—these four should be painted in the north because the two obscurations have been purified. This concludes the explanation of the meaning of the Fortunate Aeon (Bhadrakalpa). On the frieze of the Fortunate Aeon, sixteen peerless bodhisattvas appear in alternating succession. As for the sixteen examples: because they are born from the wisdom of the Tathāgatas, and because they arise as the bodies of compassion that conquer the afflictions, they are called "Victors" (Jina).

ད་ནི་ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་རྣམས་གཟེངས་སྟོད་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་སུ་ཕྱུང་བས་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཉན་ཐོས་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་དང་། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ལ་ཉན་ཐོས་སྣ་ལ་སྨོས་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་འདུལ་བའི་ཞིང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྨོས་ལ། དཔེ་མེད་པ་ཕྱི་ན་སྨོས་པ་ནི། ཐུགས་རྗེས་འདུལ་བའི་ཞིང་ལ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཚིག་བསྒྱུར་བའི་ཐབས་ལོགས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དཔེ་མེད་པ་བཅུ་དྲུག་ནི། ཤར་དུ་ཐུགས་མཆོག་དཔེ་མེད་པ་བཞི་སྟེ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཐབས་མཁས་པའི་ཐུགས་རྗེས་འཁོར་བའི་རྒྱུན་གཅོད་པས་ན་ངན་འཇོམས། ཉོན་མོངས་པའི་མུན་པ་སེལ་བས་ན་ཉོན་མོངས་མུན་སེལ། སྡུག་བསྔལ་འཇོམས་པར་བྱེད་པས་ངན་སོང་འདྲེན་མཛད། ཉོན་མོངས་པ་འཇོམས་པས་སྲིད་པའི་མཚོ་སྒྲོལ། སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་སེམས་ཅན་གྱི་འདོད་པ་བསྐང་བའི་ཕྱིར། ཡོན་ཏན་དཔེ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཞི་སྨོས་ཏེ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའི་དགོས་འདོད་སྐོང་བ་རིན་ཆེན་མཛོད། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དགའ་བ་དང་ལྡན་པ་དགེ་བ་བློ་གྲོས། ཡང་དག་པའི་དོན་མཐུན་པར་སྨྲ་བས་ན་དོན་མཐུན་ཡིད་འོང་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དྲན་པ་དང་ལྡན་པས་དྲན་པའི་སྟོབས་མཆོག་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་རིན་ཆེན་འབར་བ་བསྣམས་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་གསུང་མཆོག་དཔེ་མེད་པ་བཞི་སྨོས་ཏེ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ང་རོ་དང་ལྡན་པས་ན་དགེ་བའི་འབྱུང་གནས་དང་། ལེགས་པའི་ཡོན་ཏན་ལྡན་པས་ལེགས་པའི་ཏོག།

Now, as for the reason why this was extracted as a method to uplift those of the Lesser Vehicle: regarding the phrase "the Śrāvakas and all the Victors," the Śrāvakas are mentioned first because they are the field for the Tathāgata’s mind to be tamed. The "Incomparable Ones" are mentioned afterward because they arise within the field tamed by compassion; thus, the method of shifting the order of the words should be understood. In that regard, the sixteen Incomparable Ones are as follows: in the east are the four Incomparable Supreme Minds. Because the Mirror-like Wisdom (ādarśa-jñāna) cuts the stream of saṃsāra through compassionate skillful means, he is "Destroyer of Evil." Because he dispels the darkness of the afflictions (kleśa), he is "Dispeller of the Darkness of Afflictions." Because he overcomes suffering, he is "Guide from the Lower Realms." Because he overcomes the afflictions, he is "Savior from the Ocean of Existence." His body color is white, and he holds a vajra hook. In the south, for the sake of fulfilling the desires of sentient beings, the four Bodhisattvas of Incomparable Qualities are mentioned. Because he possesses the Wisdom of Equality (samatā-jñāna) and fulfills needs and desires, he is "Jewel Treasury." Because he possesses the joy of the Wisdom of Meditative Concentration (samādhi-jñāna), he is "Virtuous Intelligence." Because he speaks in accordance with the authentic meaning, he is "Pleasing and Meaningful." Because he possesses the mindfulness of the Wisdom of Authentic Realization, he is "Supreme Power of Mindfulness." His body color is blue, and he holds a blazing jewel. In the west, the four Incomparable Supreme Speeches are mentioned. Because he possesses the resonance of the Discriminating Wisdom (pratyavekṣaṇā-jñāna), he is "Source of Virtue." Because he possesses excellent qualities, he is "Crest of Excellence."

ཉོན་མོངས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་སྲིད་པའི་མཚོ་ལས་སྒྲོལ་བས་ན་སྲིད་མཚོ་སྒྲོལ། བདེན་པའི་གསུང་རྣམ་པར་དག་པས་ན་བདེ་བའི་འབྱུང་གནས་སོ། ། སྐུ་མདོག་དམར་པོ་པདྨ་བསྣམས་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་ཕྲིན་ལས་དཔེ་མེད་པ་བཞི་སྨོས་ཏེ། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་རབ་ཏུ་འབར་བས། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པས་ན་བརྩོན་འགྲུས་མི་ལྡོག་པ། ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་ན་སྟོན་མཛད་དོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཐག་པ་གཅོད་པས་ན་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་འགྱུར། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ང་རོ་དང་ལྡན་པས་ང་རོ་སྙན། སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་མེ་ཏོག་ཨུཏྤལ་བསྣམས་པའོ། ། དེ་རྣམས་མཚན་མའི་དངོས་པོ་དང་བྲལ་བས་ན་དཔེ་མེད། དང་པོའི་སྐྱོན་གྱིས་མི་ཚུགས་པས་ན་རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱའོ། ། ད་ནི་སྟོན་པའི་སྐུའི་ཞབས་འབྲིང་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་འཁོར་ཡིན་པས་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྣམ་བུ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཐ་མ་ལ་བྲི་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཞན་ལ་རག་ལུས་པའི་ཕྱིར་ན་སྟོན་པ་ལ་གུས་པར་ཉན་ཅིང་རྣ་བའི་དབང་པོས་ཐོས་ནས་གཞན་ལ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ན་ཉན་ཐོས་སོ། ། སྤྱིར་ནི་དགེ་སློང་སྟོང་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་འདུས་པའི་ཚེ་ཡོད་ཀྱང་། འདིར་གཙོ་བོ་མཆོག་བཅུ་དྲུག་བྲི་བར་འབྱུང་བར་སྨོས་ཏེ། ཉིད་ཀྱི་གཅུང་པོ་དགའ་བོ། ། སྐུའི་སྲས་སྒྲ་གཅན་འཛིན། ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་མཆོག་ཤཱ་རིའི་བུ། འདྲི་ཞིང་ལན་ལྡོན་པ་ལ་མཁས་པའི་མཆོག་རབ་འབྱོར་ཤར་ཕྱོགས་སུའོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་ཅན་གྱི་མཆོག་མཽད་གལ། ཡབ་རྒྱལ་པོ་ཟས་གཙང་ལ་སོགས་པ་ཁྱིམ་པ་དད་པ་སྐྱེད་པ་འཆར་ཀའོ། །

Because he delivers sentient beings afflicted by the mental afflictions from the ocean of existence, he is the "Deliverer from the Ocean of Existence." Because his speech of truth is utterly pure, he is the "Source of Bliss." His body is red in color and he holds a lotus. Regarding the north, the four peerless enlightened activities are mentioned: because the wisdom of all-accomplishing action blazes intensely, and because he acts for the benefit of beings through diligence, he is "Irreversible Diligence." Because he possesses great and sublime qualities, he is the "Teacher." Because he cuts the rope of doubt in sentient beings, he is "Doubt-Dispeller." Because he possesses the resonance of the wisdom of individual discernment, he is "Melodious Voice." His body is green in color and he holds an utpala flower. Because they are free from the entities of conceptual signs, they are "Peerless." Because they cannot be harmed by the faults of the beginning, they are called "Victors." Now, because they are the retinue of the emanation body (nirmāṇakāya) serving the Teacher’s body, they are to be drawn on the final of the two supramundane tiers. Why is that? Because they depend on others, they listen with devotion to the Teacher and, having heard with their faculty of hearing, teach others; thus, they are "Hearers" (śrāvaka). In general, although there were one thousand two hundred and fifty monks assembled, here it is mentioned that the sixteen supreme leaders are to be drawn: his younger brother Nanda; his biological son Rāhula; the foremost of those with wisdom, Śāriputra; the foremost of those skilled in questioning and answering, Subhūti, in the east; the foremost of those with miraculous powers, Maudgalyāyana; and Udāyin, who inspired faith in the laypeople, such as his father, King Śuddhodana.

རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་སྤྱན་དང་ལྡན་པ་མ་འགགས་པ་དང་། སྟོན་པ་ལས་དམ་པའི་ཆོས་ཐོས་པ་སྔ་བ་ཀཽ་ཎྜིནྱ་དང་། འདུལ་བ་འཛིན་པ་ཉེ་བ་འཁོར་དང་། བདུད་ཀྱི་གཙོ་བོ་དད་པར་བྱེད་པ་རྟ་ཐུལ། འགོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་བ་གླང་བདག། ཞབས་འབྲིང་གཉུག་མར་གནས་པ་ཀུན་དགའ་བོ། ། ཤཱཀྱ་རྣམས་ཀྱི་སྐྲ་འབྲེག་མཁན་ཡིན་པས་ན་ཤཱཀྱ་མིང་ཆེན། བསླབ་པ་ཀུན་སྦྱིན་ནོར་སྦྱིན་འཛིན། སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་གང་པོ། ། ཞལ་ཏ་བ་སྐུ་བགྲེས་པས་འོད་སྲུངས་དེ་རྣམས་བྲིའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་དྲང་སྲོང་དང་། པར་བུ་དང་། བསིལ་ཡབ་དང་རིན་པོ་ཆེ་བསྣམས་པའོ། ། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་དོན་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྣམ་བུ་ལ་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱང་སྤེལ་མར་བྲི་བར་འབྱུང་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་རང་རྒྱལ་གཙོ་བོ་རྣམས། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་སྔོན་ཉན་ཐོས་བློ་རྣོན་པོ་རྣམས་ཤུགས་ཀྱིས། སྨོན་ལམ་དབང་བཙན་པས་སངས་རྒྱས་མི་བཞུགས་པའི་ཞིང་ཁམས་རང་གི་བྱང་ཆུབ་རང་གིས་ཚོལ་ཞིང་རྙེད་པས་ན་རང་རྒྱལ་བའོ། ། དེ་ལ་བཅུ་གཉིས་བྲི་སྟེ། ཉོན་མོངས་འཇོམས་པས་གདུང་སེལ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་ཐོབ་པས་ན་སྣང་བ་བརྩེགས་པ་དང་། འཁོར་བ་སྐྲག་པར་བྱེད་པའི་དོན་མངའ་བས་ན་རང་སངས་རྒྱས་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་དང་། དེ་གསུམ་ཤར་ཕྱོགས་སུའོ། ། འཁོར་བའི་རླུང་གིས་མི་བསྐྱོད་པས་ན་རི་བོ་རྒྱལ། ཤེས་པའི་རྩལ་དང་ལྡན་པས་ན་ཤེས་རབ་མགྱོགས་ཆེན། འཁོར་བས་མི་བསྙེལ་བས་དཔའ་བོ་འདུལ་བ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུའོ། ། གསུང་གི་སྒྲ་དང་ལྡན་པས་ན་སྒྲ་ཆེན།

One should depict Aniruddha, who possesses the divine eye; Kauṇḍinya, who was the first to hear the sublime Dharma from the Teacher; Upāli, the holder of the Vinaya; Aśvajit, who inspired faith in the chief of Māras; Gavāmpati, who attained mastery over the meditative absorption of cessation; Ānanda, the permanent attendant; Mahānāman the Śākya, who was the barber of the Śākyas; Vāsavadatta, who held the wealth of all the trainings; Pūrṇa, who is the nature of the ascetic virtues; and the elder Kaśyapa, the steward. These should be depicted holding a staff, a water-strainer, a fan, and a jewel. This concludes the explanation of the śrāvakas. Now, on the row of the śrāvakas, the pratyekabuddhas are also to be depicted interspersed. Why is this? It is said: "Likewise, the principal pratyekabuddhas." This is because in the past, those śrāvakas of sharp intellect, through the power of their aspirations, sought and attained their own enlightenment in buddha-fields where no Buddha was present; thus, they are called "self-enlightened" (pratyekabuddha). Twelve of them are to be depicted: In the east: Gāṅgila, who destroys the afflictions; Prabhāsa-kūṭa, who has attained mastery over meditative absorption; and Pratyekabuddha-bhīṣaṇa, who possesses the power to terrify saṃsāra. In the south: Parvatarāja, who is unmoved by the winds of saṃsāra; Mahāmati-javā, who possesses the skill of wisdom; and Vīra-vinaya, who is not forgotten by saṃsāra. In the west: Mahāghoṣa, who possesses the sound of speech.

ཏིང་ངེ་འཛིན་རྩེ་གཅིག་པར་གྱུར་པས་ན་བསེ་རུ་ལྟ་བུ། ཉོན་མོངས་པའི་གདུང་བ་སེལ་བས་ན་གདུང་སེལ་ནུབ་ཕྱོགས་སུའོ། ། སྤྲུལ་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་དང་ལྡན་པ་ན་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེར་སྟོན། འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ན་སེང་གེ་ལྟ་བུ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་འགྱུར་བས་ན་རང་སངས་རྒྱས་པ་ཡིད་གྱུར་ཏེ། དེ་རྣམས་ནི་བསིལ་ཡབ་དང་ཟླ་བ་ཚེས་པ་དང་། མེ་འབར་བ་བསྣམས་པའོ། ། རང་སངས་རྒྱས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ཀྱི་རྟགས་སྒོ་གསུམ་པའི་བར་མ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྒོའི་ཁྲོ་བོ་སྟོན་ཏོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁྲོ་བོ་མངག་གཞུག་ཕོ་ཉའི་ཚོགས། ། བྲི་བའམ་ཡང་ན་མིང་ཡང་རུང་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་ཁྲོ་བས་ཁྲོ་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་མཛད་པས་ན། མངག་པའོ། ། སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱེད་པས་ན་ཕོ་ཉའོ། ། དེའི་རྟགས་ཀྱི་ཆ་འཛིན་པས་ན་ཁྲོ་བོ་བརྒྱད་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལ་རབ་ཏུ་གསལ་བས་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་སྣང་ངོ་། ། ཐབས་མཁས་པའི་ཐུགས་རྗེས་འཇིག་རྟེན་འདུལ་བས་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་འདུལ་ལོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་གཡས་གཡོན་གཉིས་སོ། ། མཉམ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་འཇིག་པས་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་འཇིག་གོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བར་བྱེད་པས་ན་འཇིག་རྟེན་ཐར་བྱེད་དེ་ལྷོའི་སྒོ་གཡས་གཡོན་ནོ། ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་དང་ལྡན་པས་ན། བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་རོ། །

Because their meditative absorption is one-pointed, they are like a rhinoceros. Because they dispel the torment of the afflictions, they are the "Dispeller of Torment" in the west. Because they possess the miraculous displays of emanation, they "Greatly Exhibit Miraculous Power." Because they are free from all fears, they are like a lion. Because their meditative absorption is transformed, the Pratyekabuddhas have become "Transformed Minds." These hold a cooling fan, a crescent moon, and a blazing fire. This concludes the explanation of the Pratyekabuddhas. Now, the wrathful deities of the third gate—the supramundane gate—are shown as the signs of the eight liberations. Why is this? It is said: "The hosts of wrathful servants and messengers, whether drawn or even just by name." They are "wrathful" (krodha) because they are enraged against the afflictions by means of authentic wisdom. They are "servants" (mngag pa) because they carry out the activities of the Tathāgata’s body, speech, and mind. They are "messengers" (pho nya) because they dispatch various emanations. Because they hold the signs of these [qualities], the eight wrathful deities clarify the three worlds through the mirror-like wisdom; thus, they are "Illuminators of the Three Worlds." Because they subdue the world through skillful means and compassion, they are "Subduers of the Three Worlds." These are the two, right and left, of the eastern gate. Because they destroy the afflictions through the wisdom of equality, they are "Destroyers of the Three Worlds." Because they liberate one from the cyclic existence of the afflictions, they are "Liberators of the World," located at the right and left of the southern gate. Because they possess the nectar of the discriminating wisdom, they are "Amṛtakuṇḍalin" (Nectar-Preparation).

ཡང་དག་པའི་བེ་ཅོན་བསྣམས་པས་ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་མ་འཇོམས་ཏེ་བེ་ཅོན་ཅན་ནི་ནུབ་ཀྱི་སྒོ་གཡས་གཡོན་ནོ། ། བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་དང་ལྡན་པས་ན། མཚན་མས་མི་གཡོ་བས་ན་མི་གཡོ་མགོན་པོའོ། ། གསུང་རྣམ་པར་དག་པའི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པས་ན་རྟ་མགྲིན་ནོ། ། བྱང་གི་སྒོ་གཡས་གཡོན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་དོན་དུ་བྱུང་སྟེ། ། མིང་ངམ་ཐིག་ལེའམ་མཚན་མ་གང་རུང་བྲི་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འཁོར་ལྷ་བརྒྱ་རྩ་ལྔ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་སྣམ་བུ་གཉིས་ཡོད་པའི་མཎྜལ་གྱི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕྱི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རིམ་དུ། ། གླིང་བཞི་པོ་ནི་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། འཛམ་བུ་གླིང་དུ་ཚངས་པ་བྲི། ཕྱི་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྨོས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་གཙོ་བོ་དང་འཁོར་དུ་བཅས་པ་བྲི་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གླིང་བཞི་པ་ནི། ཕྱོགས་བཞི་ན་མ་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་སྨོས་ལ་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་ཚངས་པ་བྲི་བ་ནི། འཛམ་བུའི་ལྷོ་ཕྱོགས་ལ་ཚངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡབ་ཀི་ན་པཉྩི་ཀ་དང་། ཡུམ་ལྷ་མོ་དཔལ་ལྡན་མོ་གཉིས་ཡིད་ཀྱིས་བཤོས་པའི་སྲས་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གླིང་བཞི་པ་ནི། སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་ཡོད་པའི་ནང་ནས། མི་མཇེད་ཀྱི་བདག་པོ་ཚངས་པ་ནི། སྲས་ཐུ་བོའི་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པས་ཚ་བའི་གདུང་བ་དང་བྲལ་བས་ཚངས་པ། འཁོར་བའི་གྱོད་ཁྲིན་དང་། ལྟ་བའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པས་ན་ཚངས་པའོ། ། སྲིད་པ་སྐོས་འདེབས་པས་ན་འཇིག་རྟེན་མེས་པོ་ཚངས་པའོ།

Holding the authentic staff, he destroys the signs of the afflictions; thus, the Staff-Bearer is at the right and left of the western gate. Because he possesses the enlightened activity of the wisdom of accomplished purpose, and because he is unmoved by signs, he is the Protector Acala. Because he possesses the fortune of perfectly pure speech, he is Hayagrīva. He is at the right and left of the northern gate. These have arisen for the sake of taming beings through the wisdom of the Tathāgatas; the meaning is that one should draw either their names, their bindus, or their signs. This concludes the explanation of the one hundred and five deities of the supramundane retinue. Now follows the meaning of the maṇḍala which has two mundane tiers. Why is that? It says: "On the outer rim of the outer maṇḍala, the four continents are to be drawn." This means that Brahmā is to be drawn in Jambudvīpa. It is specified as "outer" because it is mundane, and the meaning is that the maṇḍala is to be drawn together with its principal deity and retinue. Regarding the four continents, they are specified because they are unmixed in the four directions. As for drawing Brahmā in Jambudvīpa: in the southern direction of Jambudvīpa, the one called Brahmā is the son of the father Kinnapañcika and the mother goddess Śrīmatī, conceived through their mental union. Among the three hundred and sixty [deities], Brahmā, the lord of the Sahā world, is "Brahmā" because he is free from the scorching heat of the afflictions of the desire realm, the primary son. He is "Brahmā" because he is unstained by the legal disputes of saṃsāra and the defects of views. Because he ordains existence, he is Brahmā, the grandfather of the world.

། ཕྱག་ན་གུནྡྷེ་བསྣམས་པའོ། ། བཙུན་མོ་ཚངས་པའི་བང་ཐོགས་པ་དང་། ཕོ་ཉ་ནི་མངགས་པ་སྟེ་པདྨ། མངག་གཞུག་ཡིད་དུ་འོང་བ་རལ་གྲི་བསྣམས་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་དབང་ཕྱུག་ཆེ་ཞེས་པ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བྱང་ཕྱོགས་སུ་བྲི་བ་སྟེ། ལྷའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དབང་ཕྱུག་གོ། ། ཕྱག་ན་ཏྲི་ཤཱུལ་ཡུམ་དཀའ་ཐུབ་ཟློག་མ་ཕྱག་ན་པདྨ་ཁ་ཕྱེ་བ་བསྣམས་པ། ཕོ་ཉ་རྣམ་པར་སྣང་བ་དང་། མངག་གཞུག་དེད་དཔོན་ནག་པོ་མདའ་དང་གཞུ་བསྣམས་ཏེ་དེ་བཞི་བྲིའོ། ། ཤར་དང་ནུབ་ཀྱི་གླིང་དུ་བརྒྱ་བྱིན་ཁྱབ་འཇུག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞེས་པ་ནི་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་ཏེ། ནོར་བུ་ཏིརྱ་ཀ་བརྒྱ་བྱིན་ཅིང་། མཆོད་སྦྱིན་རྒྱལ་བཏང་བ་དང་། སྤྲུལ་པ་བརྒྱ་འགྱེད། ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྒྱ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག། སངས་རྒྱས་བརྒྱ་མཐོང་ཞིང་ཁམས་བརྒྱ་སྦྱོང་བས་བརྒྱ་བྱིན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་གདེངས་པ་བསྣམས་པའོ། ། བཙུན་མོ་བདེ་སོགས་དགུ་བོ་རྒྱུད་མང་འདྲེན། མངག་གཟུག་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལྷའི་བུ་ཀུན་དུ་སྣང་བ་རལ་གྲི་འཛིན། ཕོ་ཉ་རབ་ཏུ་མྱུར་བའི་ཤུགས་ཅན་རྩེ་གསུམ་པ་བསྣམས་ཞེས་པའོ། ། ཁྱབ་འཇུག་གི་ཐུགས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པ་ལ་ཕྲིན་ལས་ནི་ཀུན་དུ་འཇུག་ཅེས་བྱའོ། ། ཡབ་ནི་མཐའ་བྲལ་ལྷའི་དབང་པོ་བ་སུ་ཏ་དེ་བ། ཡུམ་ནི་ག་ཎ་པ་ཏི་ཕྱག་ན་འཁོར་ལོ་བསྣམས། བཙུན་མོ་དཔལ་མོ་ཕྱག་ན་གསལ་ཞིང་བསྣམས། མངག་གཞུག་རྡོ་རྗེ་བདེ་བ་ཕྱག་ན་མཆེ་བ་བསྣམས། ཕོ་ཉ་རྡོ་རྗེ་དེད་དཔོན་ཕྱག་ན་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པ་བྲི་སྟེ། བཅུ་དྲུག་སྡེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གོ། ། ལྷ་མིན་མཁའ་ལྡིང་དྲི་ཟ་དང་། ། ཞེས་པ་ནི། ལྷ་ཡང་མ་ཡིན་པ།

He holds a guṇḍī in his hand. The consort holds a brahmadaṇḍa; the messenger is the dispatched one, the lotus; and the attendant is the charming one holding a sword. Regarding the one called Maheśvara in the north: he is to be drawn in the northern direction of the maṇḍala. Because he is the king of the gods, he is called Maheśvara. He holds a trident; the consort, Tapasvinī, holds an open lotus. The messenger is Vairocana, and the attendant is the black leader, Kṛṣṇasārathi, holding a bow and arrow; these four are to be drawn. Regarding the statement "Śakra, Viṣṇu, and all others in the eastern and western continents": in the east is Śakra, the lord of the gods. Because he possesses the tiryaka jewel, performs a hundred sacrifices, emanates a hundred forms, enters a hundred meditative absorptions, perceives a hundred buddhas, and purifies a hundred realms, he is called Śakra. He holds a raised vajra in his hand. The consort, Śacī, plays a lute. The attendant is the charming son of the gods, Samantāloka, holding a sword. The messenger is the one with the power of extreme speed, holding a trident. Regarding Viṣṇu, his mind is all-pervasive, and his activity is called "all-engaging." The father is the lord of the gods, Vasudeva, who is free from extremes. The mother is Gaṇapati, holding a wheel in her hand. The consort is Śrī, holding a mirror in her hand. The attendant is Vajrasukha, holding fangs in his hand. The messenger is Vajrasārathi, holding a wheel in his hand; these are to be drawn, making sixteen classes and twenty-one [deities] in total. Regarding the phrase "asuras, garuḍas, and gandharvas": they are not gods.

མི་ཡང་མི་ཡིན་པས་ན་ལྷ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྲག་དོག་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྲི་སྟེ། ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་རྣམ་པར་སྣང་བྱེད། མདའ་དང་གཞུ་བསྣམས་པ་དང་། སྒྲ་གཅན་འཛིན་ཟླ་བ་བསྣམས་པ་དང་། སུམ་བརྩེགས་རི་བསྣམས་པ་དང་། ཧེ་རན་ཀེ་ཤུ་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ། ཀུན་དུ་སྣང་བ་མེ་ལོང་བསྣམས་པ། བཙུན་མོ་དང་བཅུ་གཉིས་བྲིའོ། ། མཁའ་ལྡིང་ནི་ནམ་མཁའ་ལྡིང་སྟེ། གསེར་མིག་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པ་དང་། གཡོག་དུ་མ་ཅན་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ་དང་། བྱ་ཁྱུང་ག་རུ་ཎ་གནམ་ལྕགས་ཀྱི་སྦར་ཞགས་བསྣམས་པ་དང་གསུམ། བཙུན་མོ་གསུམ་སྟེ་དྲུག་དང་རྩ་བརྒྱད་དོ། ། དྲི་ཟ་ནི་དྲི་ཟ་བའི་ཕྱིར་དང་། གོས་སུ་སྤྲིན་གོན་ནས་སྣང་ལ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་སྨོས་ཏེ། ཟུར་ཕུད་ལྔ་པ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བསྣམས་པ་དང་། ཡུལ་འཁོར་སྲུང་བ་པི་ཝང་བསྣམས་པ་དང་། བཙུན་མོ་གཉིས་དང་བཞི་སྟེ། ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལྟར་ལྷ་བཞི་བཅུ་རྩ་གསུམ་བྱང་དྲང་པོ་ནས་ཤར་ཕྱོགས་སུ་དངར་ཏེ་བྲིའོ། ། གནོད་སྦྱིན་སྲིན་པོ་ལྟོ་འཕྱེ་ཞེས་པ་ནི། སེམས་གནོད་པ་དང་བཅས་ཤིང་། སེམས་པས་ནོར་སྒྲུབས་ཤིང་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་ན་གནོད་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ལ་བརྒྱད་བྲི་སྟེ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཡང་དག་ཤེས་ཟླ་ཚེས་བསྣམས་པ། ལྷོར་འབྲོག་གནས་རིན་པོ་ཆེའི་སྒྲོམ་བུ་བསྣམས་པ། ནུབ་ཏུ་ནོར་བུ་བཟང་པོ་ནོར་བུ་བསྣམས་པ། བྱང་ན་ཛམྦྷ་ལ་ནེའུ་ལེའི་རྐྱལ་པ་བསྣམས་པ། ཤར་ལྷོར་གང་བ་བཟང་པོ་བུམ་པ། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་ཀུ་བེེ་ར་བེ་ཅོན། ནུབ་བྱང་དུ་པཉྩི་ཀ་རིན་ཆེན་མཛོད། བྱང་ཤར་དུ་ནོར་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་ཤིང་ཏོག། བཙུན་མོ་བརྒྱད་དང་བཅུ་དྲུག་གོ། །

Humans are also not gods (asura) because they are human; they are depicted in order to pacify envy. The asura kings to be depicted are: Virocana, holding a bow and arrow; Rāhu, holding the moon; Triśṛṅga, holding a mountain; Hiraṇyakeśu, holding a vajra; and Samantaprabha, holding a mirror. Together with their consorts, twelve are to be depicted. The garuḍas are the sky-soarers. There are three: Suvarṇākṣa, holding a hook; his many attendants, holding vajras; and the Garuḍa Garuḍa, holding a thunderbolt noose. Together with their three consorts, there are six, making twenty-eight in total. The gandharvas are so called because they consume fragrance and appear and disappear while wearing garments of clouds. There are four: Pañcaśikha, holding a flower garland; Dhṛtarāṣṭra, holding a lute; and their two consorts, making four. Thus, forty-three gods are to be depicted, arranged in a straight line from the north toward the east. Regarding the yakṣas, rākṣasas, and mahoragas: they are called yakṣas because they possess harmful intentions and, through their thoughts, they acquire and bestow wealth. Eight of them are to be depicted: in the east, Saṃjñeya, holding a crescent moon; in the south, Pāñcika, holding a jewel casket; in the west, Manibhadra, holding a jewel; in the north, Jambhala, holding a mongoose-skin pouch; in the southeast, Pūrṇabhadra, holding a vase; in the southwest, Kuberavīra, holding a club; in the northwest, Paiṇḍapātika, holding a treasure chest; and in the northeast, the King of Wealth Deities, holding fruit. Together with their eight consorts, there are sixteen.

སྲིན་པོ་ནི་འཇིགས་ཤིང་གསོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལང་ཀ་མགྲིན་བཅུ་མདའ་གཞུ། ཨུ་པ་ཀརྞ་རལ་གྲི། བུམ་རྣ་དབྱུག་ཐོ། ། བཙུན་མོ་དང་དྲུག་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་སོ། ། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་ནི། ལྟོས་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ན་རྐང་ལག་མེད་དེ་ལྟོ་འཕྱེའོ། ། རབ་བརྟན་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ། ཁྱུས་འགྲོ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་བསྣམས་པ། བཙུན་མོ་གཉིས་དང་བཞིས་ཏེ་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་གོ། ། དེ་ལྟར་ན་ལྷ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བདུན་ནོ། ། འབྱུང་པོ་ཡི་དྭགས་འདྲེ་རྣམས་དང་། ། ཞེས་པ་ནི། ལྟ་བ་ལོག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་འབྱུང་པོའོ། ། དབང་ལྡན་ནི་ཕྱག་ན་ཏྲི་ཤཱུ་ལ་སྟེ། བཙུན་མོ་དང་གཉིས་ཏེ་བྱང་ཤར་མཚམས་སུ་གོང་མ་དང་བསྲེས་ལ་བྲི། ཡི་དྭགས་ཀྱིས་ཟས་འདོད་ཀྱང་ཟ་བར་བགེགས་ཡོད་པས་ཡི་དྭགས་སོ། ། ཕྱི་ཡི་སྒྲིབ་པ་ཅན་དང་། ནང་གི་སྒྲིབ་པ་ཅན་དང་། རང་བཞིན་གྱི་སྒྲིབ་པ་ཅན། མེ་ལྕེའི་འཁོར་ལོ་ཅན་དང་སྒོ་ཁྱུད་ཅན་དང་བཞིའོ། ། འདྲེ་ནི་བར་དུ་གཅོད་པའི་བགེགས་བྱེད་པས་ན་ལོག་འདྲེན་ནག་པོ་ཆུ་ལྟར་གཡོ་བ་སྤྲུལ། གཉེའུ་ཐུང་བ་སྟོན་ཏེ། སྤྱིའུ་ཚུགས་ཐུར་ལྟས་ཀྱི། སེའུ་ཉ་ན་སྙིང་དུ་འཇུག་པའི་འདྲེ་དང་། དར་དཔྱངས་ཏེ་ལྕེ་ལ་འཇུག་པ། མྱུར་རྒན་ཏེ་མྱུར་བར་འཇུག་པ་རལ་གྲི་བསྣམས་པ་དང་དྲུག་གོ། ། འབྱུང་པོའི་རྒྱལ་པོ་དབང་ལྡན་ནི་འཁོར་བཅོ་ལྔ་ཡོད་དོ། ། རི་དྭགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རི་དྭགས་ཀྱི་གདོན་དང་། སྐེམ་བྱེད་ནི་གཞོན་ནུའི་གཟུགས་སུ་སྟོན་པའི་གདོན་དང་། བརྗེད་བྱེད་པ་ནི་ཝ་འདྲ་དང་། ཁུ་ཚུར་ཅན་ནི་བྱ་རོག་འདྲ་བ་དང་། ནམ་གྲུ་ཁྱིའི་གཟུགས་དང་། སྲུལ་པོ་ཕག་གི་གཟུགས་དང་།

The rākṣasa are so called because they are terrifying and murderous. They are ten: Laṅkā Daśagrīva with bow and arrow, Upakarṇa with sword, Kumbhakarṇa with club, and six queens, making twenty-two. The mahoraga are so called because they crawl on their bellies and thus lack hands and feet. They are four: Rabstan holding a vajra, Khyüdro holding a jewel, and two queens, making twenty-six. Thus, there are eighty-seven deities. Regarding the phrase "bhūtas, pretas, and piśācas": they are called bhūtas because they arise from wrong views. Iśāna holds a trident in his hand; he and his queen are two, and they should be drawn in the northeast corner, merged with the aforementioned. Pretas are so called because although they desire food, there are obstacles to their eating. There are four types: those with external obscurations, those with internal obscurations, those with natural obscurations, and those with the wheel of flames and the portal. Regarding the piśācas, because they create obstructing hindrances, they are emanated as the black log-’dren (misleading spirits) who move like water. They are shown as being short and hunched, looking downward with their heads turned upside down. There are six: the se’u-nya spirit that enters the heart, the dar-dpyangs that enters the tongue, the myur-rgan that enters quickly, and four others holding swords. The king of the bhūtas, Iśāna, has a retinue of fifteen. The king of the wild animals is the ri-dwags-kyi gdon (wild-animal spirit); skem-byed (the witherer) is the spirit that manifests in the form of a youth; brjed-byed-pa (the forgetter) is like a fox; khur-tshur-can (the one with fists) is like a crow; nam-gru is the form of a dog; srul-po is the form of a pig.

ཛ་མ་ཀིརྟིའི་གཟུགས་དང་། འདོད་པ་ཅན་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་དང་། མརྒ་བྱེད་པ་བྱི་ལའི་གཟུགས་དང་། བཞིན་རྒྱན་འུག་པའི་གཟུགས་དང་། གཉའ་ལག་ཅན་བྱ་གག་གི་གཟུགས་དང་། བྱ་ནི་འདབ་ཆགས་ཀྱི་གཟུགས་དང་། མིག་འཕྱང་པོ་ནི་ཕ་ཝང་གི་གཟུགས་དང་། འཇམ་པ་ནི་བ་གླང་གི་གཟུགས་དང་། མ་མོ་ནི་མིའི་གཟུགས་དང་བཅོ་ལྔ་སྟེ། དེ་ལྟར་བརྒྱ་དགུ་བཅུ་རྩ་བཞིའོ། ། ཀླུ་དང་སྦྲུལ་དང་རི་དྭགས་རྣམས། ། ཞེས་པ་ནི། ཀླུ་ནི་བྱོལ་སོང་གི་རིགས་ཏེ། རྒྱ་མཚོ་ན་གནས་པ་ཕྲག་དོག་དང་ལྡན་པ་བྲི་སྟེ། མཐའ་ཡས་ཨུཏྤལ་བསྣམས་པ་དང་། འཇོག་པོ་དགྲ་སྟ། ཆུ་ལྷ་པདྨའི་སྡོང་པོ་དང་། དུང་སྐྱོང་དུང་བསྣམས་པ། ནོར་རྒྱས་བུམ་པ་བསྣམས་པ། སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ་སྦྲུལ་གྱི་གཤོལ་མདའ་བསྣམས་པ། བཙུན་མོ་བདེ་སོགས། པདྨ་ཆེན་པོ་པདྨ་ཁ་ཕྱེ་བ་བསྣམས་པ། རིགས་ལྡན་རིན་ཆེན་རྐྱལ་བུ་བསྣམས་པ། དགའ་བོ་སྤྲིན་ཕུང་དང་རལ་གྲི་བསྣམས་པ། ཉེ་དགའ་བོ་རིན་ཆེན་འབར་བ་བསྣམས་པ། སྦྲུལ་ནི་བཙུན་མོ་བདེས་མགུལ་ནས་འཁྱུད་ཅིང་མཛེས་པའི་རྒྱན་དུ་བྱས་པ་སྟེ་ཉི་ཤུ་ཐམ་པའོ། ། རིགས་རྣམས་ཞེས་པའོ། ། ཕྱོགས་སྐྱོང་བ་བཅུ་ནི་བགེགས་ཀྱི་རིགས་སུ་གཏོགས་པས་རིགས་རྣམས་སོ། ། བརྒྱ་བྱིན་རྡོ་རྗེ། གཤིན་རྗེ་ཐོད་དབྱུག། ཆུ་ལྷ་སྦྲུལ་ཞགས། གནོད་སྦྱིན་བེ་ཅོན། མེ་ལྷ་བགྲང་ཕྲེང་། བདེན་བྲལ་རལ་གྲི། དབང་ལྡན་རྩེ་གསུམ། ས་བདག་མཆེ་བ། སའི་ལྷ་མོ་བུམ་པ། ཉི་མ་པདྨ། ཟླ་བ་ཨུཏྤལ་སོ་སོའི་བཙུན་མོ་ཡང་གཙོ་བོ་དང་མཐུན་པ་ཅན་དུ་བྲི་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ། དེ་ལྟར་ཉིས་བརྒྱ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་སོ་སོའི་ཕྱོགས་སུ་བྲིའོ། །

The form of Jamakīrti, the form of the lustful Vajra, the form of the maker of mārga, the cat-like form, the owl-like form of Vajrānana, the cock-like form of Khañjāla, the bird-like form of Śakuni, the bat-like form of Lambākṣa, the ox-like form of Mṛdu, and the human-like form of Mātṛ—these are the fifteen. Thus, there are one hundred and ninety-four. Regarding the phrase "nāgas, snakes, and wild animals": the nāgas are of the animal class; they are to be depicted as ocean-dwellers possessed of envy. Ananta holds an utpala; Takṣaka holds a battle-axe; Varuṇa holds a lotus stalk; Śaṅkhapāla holds a conch; Vāsuki holds a vase; Karkoṭaka holds a snake-plow; the consort Suvīrā; Mahāpadma holds a blooming lotus; Kulika holds a jeweled bag; Nanda holds a mass of clouds and a sword; Upananda holds a blazing jewel. As for the snakes, they are depicted as beautiful ornaments embracing the necks of their consorts, such as Suvīrā; these are twenty. Regarding the "classes": the ten guardians of the directions belong to the class of obstructors, and are thus the "classes." Śakra holds a vajra; Yama holds a skull-staff; Varuṇa holds a snake-noose; Yakṣa holds a club; Agni holds a rosary; Nairṛti holds a sword; Īśāna holds a trident; Bhūmipati holds fangs; the Earth Goddess holds a vase; Sūrya holds a lotus; and Candra holds an utpala. Their respective consorts should also be depicted in accordance with their lords; these are twenty-three. Thus, two hundred and thirty-seven should be depicted in their respective directions.

རྒྱལ་པོ་བཞི་རྣམས་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། འདིའི་སྒོར་འོང་སྟེ། ཤར་དུ་ཡུལ་འཁོར་སྲུང་པི་ཝང་། ལྷོར་འཕགས་སྐྱེས་པོ་རལ་གྲི། ནུབ་ཏུ་སྤྱན་མི་བཟང་སྦྲུལ་ཞགས། བྱང་དུ་རྣམ་ཐོས་སྲས་བ་དན། བཙུན་མོ་དང་བརྒྱད་དེ། དེ་ལྟར་ལྷ་ཉིས་བརྒྱ་བཞི་བཅུ་རྩ་ལྔའོ། ། གཟའ་དང་སྐར་མ་རྒྱུ་སྐར་དང་། ། ཞེས་པ་ནི། གཟའ་ནི་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པར་སྟོན་ཏེ། རྣམ་པ་བརྒྱད་དེ། པ་བ་སངས་མེ་ཏོག། ཕུར་བུ་པུ་སྟི། ལག་པ་མཆོག་སྦྱིན། ཟླ་བ་ཀུ་མུ་ད། མིག་དམར་བདུད་རྩིའི་བུམ་པ། སྒྲ་གཅན་འཛིན་པདྨའི་སྡོང་བུ། ཉི་མ་པདྨ། སྤེན་པ་དབྱུག་ཐོ་བཙུན་མོ་དང་བཅུ་དྲུག་གོ། ། རྒྱུ་སྐར་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་བ་སྟེ། དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་མེ་ལྷའི་ཕྱོགས་སུ། སྨིན་དྲུག་མདོག་དམར་བུམ་པའི་སྟེང་ན་བཞུགས། སྣར་མ་མདོག་དམར་གླང་ཁྱུ་བ་དཀར་མོ་ལ་ཞོན། མགོ་སེར་པོ་ཤ་བ་ཞོན། ལག་དམར་པོ་སྦྲུལ་ལ་ཞོན། ནབ་སོ་སེར་པོ་པདྨ་ལ་འདུག། རྒྱལ་ལྗང་གུ་བུམ་པ་ལ་འདུག། སྐག་ལྗང་གུ་བྱ་རོག་ལ་འདུག། ཕྱག་ན་རིན་པོ་ཆེའི་ཤིང་ཐོག་བསྣམས་པའོ། ། མེའི་ཕྱོགས་ནས། བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་དངར་བ་ལ། མཆུ་སེར་མ་ཧེ་ལ་ཞོན། གྲེ་ལྗང་ཁྲི་ལ་འདུག། སྦོ་སེར་གསེར་ཁྲི་ལ་འདུག། མེ་བཞི་སེར་གླང་པོ་ཆེ་ལ་ཞོན། ནག་པ་ལྗང་རྨ་བྱ་ལ་ཞོན། ས་རི་དམར་ལྕང་མོ་ལ་འདུག། ས་ག་རྟ་དཀར་པོ་ལ་ཞོན། ཕྱག་མཚན་རིན་པོ་ཆེའི་ཤིང་ཐོག་བསྣམས་པའོ། ། བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་ནས་རླུང་ལྷའི་ཕྱོགས་སུ་དངར་བ་ལ། ལྷ་མཚམས་མདོག་སེར་བྱའི་ཤ་ཚུགས་འདྲ་བྱ་ལ་ཞོན། སྣྲོན་དམར་གདན་པར་ཚངས་ཅན་ལ་འདུག། སྣྲུབས་མདོག་ལྗང་གུ་སྦལ་པ་ལ་ཞོན།

"The four kings are to be drawn" means: they enter the gateway; in the east is Dhṛtarāṣṭra with a lute; in the south is Virūḍhaka with a sword; in the west is Virūpākṣa with a snake-noose; and in the north is Vaiśravaṇa with a banner. Together with their queens, there are eight. Thus, there are two hundred and forty-five deities. Regarding "the planets, the stars, and the constellations": the planets indicate increase and decrease; there are eight of them. These are: Venus with a flower; Jupiter with a book; Mercury with a gesture of supreme generosity; the Moon with a kumuda lily; Mars with a vase of nectar; Rāhu with a lotus stalk; the Sun with a lotus; and Saturn with a staff. Together with their queens, there are sixteen. The constellations move through the sky. From the direction of Īśāna to the direction of Agni, they are arranged as follows: Kṛttikā is red and sits upon a vase; Rohiṇī is red and rides a white ox; Mṛgaśiras is yellow and rides a deer; Ārdrā is red and rides a snake; Punarvasu is yellow and sits upon a lotus; Puṣya is green and sits upon a vase; and Aśleṣā is green and sits upon a crow. In their hands, they hold precious fruit. From the direction of Agni to the direction of Nairṛti, they are arranged as follows: Maghā is yellow and rides a buffalo; Pūrvaphalgunī is green and sits upon a throne; Uttaraphalgunī is yellow and sits upon a golden throne; Hastā is yellow and rides an elephant; Citrā is green and rides a peacock; Svāti is red and sits upon a female cātaka bird; and Viśākhā is green and rides a white horse. In their hands, they hold precious fruit. From the direction of Nairṛti to the direction of Vāyu, they are arranged as follows: Anurādhā is yellow and rides a bird with the body of a bird; Jyeṣṭhā is red and sits upon a cushioned seat; Mūla is green and rides a frog.

ཆུ་སྟོད་མདོག་སེར་ཕུབ་ལ་འདུག། ཆུ་སྨད་ལྗང་གུ་བྱི་བ་ལ་ཞོན། བྱི་ཞུན་མདོག་སྔོ་སྲེ་མོང་ཞོན། གྲོ་ཞུན་མདོག་དམར་སྐུར་མ་ལ་འདུག། ཕྱག་མཚན་པདྨའི་སྡོང་བུ་ཤ་སྟག་བསྣམས་པའོ། ། རླུང་གི་ཕྱོགས་ནས་དབང་ལྡན་བར་དངར་བ་ལ། མོན་དྲེ་ལྗང་གླང་ཁྱུ་བ་དཀར་པོ་ཞོན། མོན་གྲུ་མདོག་དམར་སྟན་ནང་ཚངས་ཅན་ལ་འདུག། ཁྲུམས་སྟོད་ལྗང་སེར་ཁྲི་ལ་འདུག། ཁྲུམས་སྨད་སེར་པོ་རིན་ཆེན་ཁྲི་ལ་འདུག། ནམ་གྲུ་དམར་པོ་རྟ་ལ་ཞོན། ཐ་སྐར་ལྗང་གུ་མི་ལ་ཞོན། བྲ་ཉེ་སྔོན་པོ་འཁོར་ལོའི་སྟེང་ན་འདུག། ཕྱག་ན་ཨུཏྤལ་ཤ་སྟག་བསྣམས་པའོ། ། དེ་ལྟར་རྒྱུ་སྐར་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་དེ། དེ་ལྟར་ལྷ་ཉིས་བརྒྱ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་དགུའོ། ། ཁྲོ་བོ་མ་རུངས་འཚེ་བ་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། ཁྲོ་བོ་མ་རུངས་པ་དམྱལ་བ་སྟེ། ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཁྲོས་པའི་མཐུ་ལས་སྣང་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་རྟོག་པ་ངན་པས་བལྟས་པས། གཤིན་རྗེ་རབ་ཏུ་ཁྲོས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པར་སྣང་སྟེ། དེའི་འཁོར་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལས། མདོར་བསྡུ་ན་ཚ་གྲང་གཉིས་ཏེ། ཚ་བ་ལ་བརྒྱད་དེ། མནར་མེད་པ་དང་། རབ་ཏུ་ཚ་བ་དང་། ཚ་བ་དང་། ངུ་འབོད་ཆེན་པོ་དང་། ངུ་འབོད་དང་། བསྡུས་འཇོམས་དང་། ཐིག་ནག་དང་། ཡང་སོས་དང་བརྒྱད་དོ། ། གྲང་བ་བརྒྱད་ནི། ཆུ་བུར་ཅན་དང་། ཆུ་བུར་རྡོལ་བ་དང་། སོ་ཐམས་ཐམས་པ་དང་། ཀྱི་ཧུད་ཟེར་བ་དང་། ཨ་ཆུ་ཟེར་བ་དང་། ཨུཏྤལ་ལྟར་གས་པ་དང་། པདྨ་ལྟར་གས་པ་དང་། པདྨ་ལྟར་གས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ་བརྒྱད་དོ། ། ཉི་ཚེ་བ་དང་། མཐའ་འཁོར་བ་གཉིས་ཏེ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱང་། མིང་ངམ་བརྡའམ་ཐིག་ལེ་བྲི།

Pūrvāṣāḍhā is yellow and sits upon a shield. Uttarāṣāḍhā is green and rides a mouse. Śravaṇā is blue and rides a weasel. Abhijit is red and sits upon a scorpion. Their hand implements are exclusively stalks of lotuses. From the direction of the wind up to Īśāna, they are arranged in a row: Dhaniṣṭhā is green and rides a white ox. Śatabhiṣaj is red and sits upon a cushioned seat. Pūrvabhadrapadā is greenish-yellow and sits upon a throne. Uttarabhadrapadā is yellow and sits upon a jewel throne. Revatī is red and rides a horse. Aśvinī is green and rides a human. Bharaṇī is blue and sits upon a wheel. Their hands hold exclusively utpala flowers. Thus, there are twenty-eight constellations, and thus two hundred and eighty-nine deities. Regarding the phrase "the fierce, malevolent, and harmful wrathful ones": the fierce and malevolent ones are the hells. They appear through the power of the wrathful habitual tendencies of karma. Why is that? Because they are viewed through the lens of perverse, negative conceptualization, the extremely wrathful Yama appears utterly terrifying. His retinue is inconceivable, but in brief, there are the two: the hot and the cold. There are eight hot hells: Avīci (Unrelenting), Pratāpana (Intense Heat), Tapana (Heat), Mahāraurava (Great Wailing), Raurava (Wailing), Saṃghāta (Crushing), Kālasūtra (Black Line), and Saṃjīva (Reviving). The eight cold hells are: Arbuda (Blistering), Nirarbuda (Bursting Blisters), Aṭaṭa (Chattering Teeth), Hahava (Alas!), Huhuva (Ouch!), Utpala (Splitting like an Utpala), Padma (Splitting like a Lotus), and Mahāpadma (Splitting like a Great Lotus)—these are the eight. Including the occasional and the neighboring hells, there are eighteen, which should be written as names, symbols, or drops.

མེའི་ཕྱོགས་ནས་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བསྐོར་ཏེ་བྲིའོ། ། འཚེ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ལྔའི་ཆ་ཤས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདག་གིས་གཞན་ལ་འཚེ་བར་བྱེད་པ་དང་། གཞན་བདག་ལ་འཚེ་བའི་ཕྱིར་ན་འཚེ་བའོ། ། དེ་ནི་འདོད་ཆགས་བྱ་དང་། གཏི་མུག་ཕག་དང་། ཞེ་སྡང་སྦྲུལ་དང་། ང་རྒྱལ་རྩངས་པ་དང་བཞི་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་དེ་ལྟར་ལྷ་སུམ་བརྒྱ་བཅུ་གཅིག་གོ། ། བགེགས་དང་བི་ན་ཡ་ཀ་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། བགེགས་ནི། དགེ་བའི་བར་དུ་གཅོད་ཅིང་མཐོ་རིས་དང་ཐར་པ་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་ན་བགེགས་ཏེ། སྤྱིར་ནི་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བཞི་ཡོད་པ་ལ། འདིར་ནི་རྣམ་པ་བརྒྱད་སྨོས་ཏེ། ཚངས་པ་སྲིན་པོའི་གདོན་དང་། བརྗེད་བྱེད་ཀྱི་གདོན་དང་། རྣོན་པོ་དང་། གྲིབ་གནོན་གྱི་གདོན་དང་། སྐེམ་བྱེད་དང་། མ་མོའི་གདོན་དང་དྲུག་གི་སྟེང་དུ། གཙོ་བོ་བི་ན་ཡག་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པ། བཙུན་མོ་བརྒྱད་དེ། ལྷ་སུམ་བརྒྱ་བཅུ་དགུ་དང་། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་བྱེད་པའི། ། དྲང་སྲོང་སྐལ་བ་ཆེན་པོ་རྣམས། ། ཞེས་པ་ནི། སེམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་ལ། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་འབྲེལ་པ། ཀུན་ནི་ཁམས་གསུམ་པ་ཀུན་ཡིན་ཏེ། ཕན་པ་ནི་ཐབས་མཁས་པའི་སྒོ་ནས་བྱེད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ནི་དྲང་སྲོང་སྟེ། དྲང་བ་ནི་སྐྱོན་སྤངས་པ་ཡིན་ལ། སྲོང་བ་ལམ་དྲང་པོ་ལ་སྲོང་བ་ཡིན་པས་སོ། ། སྐལ་བ་ཆེན་པོར་བརྟུལ་ཞུགས་དང་མཐུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་ན་སྐལ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། རྣམས་ནི་མཆོག་བརྒྱད་བྲི་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། དྲང་སྲོང་མེས་བཞི་རིན་པོ་ཆེ་འབར་བ། ནག་པ་འཁོར་ལོ། ཡང་དག་ཤེས་རྡོ་རྗེ། མདུན་བདར་རྩེ་གསུམ།

One should draw [the deities] by circling from the direction of fire toward the direction of Ishāna. "Harm" refers to the aspect of the five afflictions that, through the nature of suffering, harms others, or harms others for the sake of harming oneself; thus it is "harm." These consist of the twenty-two: the twenty [afflictions] plus the four—desire as a bird, delusion as a pig, hatred as a snake, and pride as a lizard—making three hundred and eleven deities. Regarding "obstacles and Vināyakas": an "obstacle" (vighna) is so called because it interrupts virtue and obscures the higher realms and liberation. While there are generally eighty-four thousand such obstacles, eight types are mentioned here: the six—the obstacle of Brahmā-Rākṣasa, the obstacle of Apasmāra, the obstacle of Tīkṣṇa, the obstacle of Chāyāgraha, the obstacle of Śoṣaka, and the obstacle of Mātṛ—plus the principal Vināyaka holding a wheel and his eight queens, making three hundred and nineteen deities. Regarding "the great-fortunate sages who benefit all sentient beings": "mind" refers to the eight collections of consciousness; "all" refers to all those connected to the five appropriated aggregates within the three realms; "benefit" means acting through the door of skillful means. They are "sages" (ṛṣi) because they are "straight" (ṛ) in having abandoned faults and "go" (ṣi) upon the straight path. They are "great-fortunate" because of their great ascetic vows and power. The word "plural" (rnams) indicates that the eight supreme ones should be drawn: the sage Agni with four faces and blazing jewels, Kṛṣṇa with a wheel, Samyagjñāna with a vajra, and Purandara with a trident.

གྱ་གྱུར་རིན་པོ་ཆེའི་སྒྲོམ། གྱུར་མིད་དགྲ་སྟ། ཨཾ་གུ་མེ་ཕུང་། གཡོག་དོར་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པ་སྟེ། མེ་ལྷའི་འཁོར་བ་ནས་ཤར་ལྷོའི་མཚམས་ནས་དངར་ཏེ་བྲི། དེ་ལྟར་ལྷ་སུམ་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་ནོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་བུད་མེད་བྲི། ། ཞེས་པ་ནི། མཁའ་འགྲོ་ནི་ལས་དང་རྫུ་འཕྲུལ་དང་སྟོབས་ཀྱིས་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་སྟེ། བདུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མངག་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་བརྒྱད་དུ་བསྟན་ཏོ། ། ལཱ་མ་ཀཽ་རཱི་མ་བྱིས་དབྱུག་དང་། ལཱ་མ་ཙཽ་རཱི་མ་མདའ་གཞུ་དང་། ལཱ་མ་ཕྲ་མོ་ཧ་རྒྱལ་མཚན་དང་། ལཱ་མ་བེེ་ཏཱ་ལཱི་རྡོ་རྗེ། ལཱ་མ་པུཀྐ་སཱི་རྒྱུ་ཞགས། ལཱ་མ་གྷསྨ་རཱི་ཐོད་པ། ལཱ་མ་ཙཎྜ་ལཱི་རྩེ་གསུམ། ལཱ་མ་སྨ་ཤ་ལཱི་རིན་པོ་ཆེ་འབར་བ། ལྷོ་ནས་ནུབ་ཏུ་བྲི། བུད་མེད་ནི་མ་མོ་ཆེན་མོ་སྟེ། བུད་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་བུད་མེད་བཅོ་ལྔ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལྷ་སུམ་བརྒྱ་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་སོ། ། དེ་བཞིན་སྲིང་མོ་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་བཞིན་གོང་མ་དང་འདྲ་བར་བུད་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པས་དེ་བཞིན་སྲིང་མོ་ནི་བཞི་སྟེ། རྒྱལ་མ་པདྨ་བསྣམས་པ་དང་། རྣམ་པར་རྒྱལ་མ་རྡོ་རྗེ་བསྣམས། མི་ཕམ་མ་འཁོར་ལོ། ། རིག་སྔགས་འཆང་རྩེ་གསུམ་བསྣམས། སྲིང་མོ་ལྟར་གདུང་བའི་ཕྱིར་ན་སྲིང་མོའོ། ། ནུབ་ནས་བྱང་དུ་བྲིའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ནི། རྣལ་འབྱོར་ནི་ཆོས་ཉིད་ལ། རྣལ་འབྱོར་རིག་པ་སྟེ། སྐུ་ཆོས་ཉིད་ལ་རྣལ་འབྱོར་རྟགས་བརྒྱད་དུ་བསྟན་པས་ན། བཀྲ་ཤིས་བརྒྱད་དེ། པདྨ་ཅན་དཔལ་བེའུ། འཇིགས་བྱེད་འཁོར་ལོ། ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་རྒྱལ་མཚན། གདངས་ཅན་གདུགས། འོད་ལྡན་པདྨ། ཡིད་གཞུངས་པ་བུམ་པ།

[He holds] a crooked jewel casket, a devouring axe, a mass of fire, and a wheel as a servant; these are drawn arranged from the retinue of the Fire God at the southeast intermediate direction. Thus, there are three hundred and twenty-seven deities. Regarding the phrase "draw the ḍākinīs and the women": Ḍākinīs are those who travel through the sky by means of karma, miraculous powers, and strength; they are the emissaries of the King of Māras and are taught to be of eight types. They are: Lāmā Kaurī holding a child’s staff; Lāmā Caurī holding a bow and arrow; Lāmā Pramohā holding a victory banner; Lāmā Vetālī holding a vajra; Lāmā Pukkasī holding an entrail-noose; Lāmā Ghasmarī holding a skull-cup; Lāmā Caṇḍālī holding a trident; and Lāmā Śmaśānī holding a blazing jewel. These are drawn from the south to the west. The "women" are the great Mātṛkās; those who abide in the form of women are the fifteen women. Thus, there are three hundred and forty-two deities. Regarding the phrase "likewise the sisters and the yoginīs": "likewise" means they abide in the form of women just as the aforementioned ones. The "sisters" are four: Jayā holding a lotus, Vijayā holding a vajra, Aparājitā holding a wheel, and Vidyādharī holding a trident. They are called "sisters" because they are affectionate like sisters. These are drawn from the west to the north. Regarding the "yoginīs": "yoga" refers to the nature of phenomena (dharmatā). "Yoga-knowledge" refers to the awareness of that nature. Since the body is taught as the eight auspicious signs of yoga within the nature of phenomena, they are the eight auspicious symbols: the lotus, the endless knot, the wheel of the Terrifier, the victory banner of complete victory, the radiant parasol, the radiant lotus, and the vase of the wise.

དྲི་མེད་དུང་འཛིན་པ་དང་། ཡིད་བཟང་གསེར་ཉ་སྟེ། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་འཁོར་དགར་གཞུག་པའི་ཕྱིར་ན། སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་རྟགས། འཇིག་རྟེན་པའི་སྣམ་བུ་ལ་བྲི་སྟེ། དེ་ལྟར་ལྷ་སུམ་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་རྩ་བཞིའོ། ། འབྱུང་བ་བཞིའི་ལྷ་ཆེན་ཞེས་པ་ནི་དངོས་པོའི་འབྱུང་བའི་གཞི་མེད་པར་འབྱུང་བས་ན་འབྱུང་པོའོ། ། སྨིན་པར་བྱེད་པས་མེ་ལྷ་གསལ་བའི་འོད་ཟེར་མེ་དཔུང་བསྣམས། སྡུད་པར་བྱེད་པས་བ་རུ་ཎ་སྦྲུལ་ཞགས་བསྣམས། གཡོ་བར་བྱེད་པས་བ་ཡ་བེ་སྦུད་པ། སྣང་བར་བྱེད་པས་ས་བདག་ལག་ཆེན་འཁོར་ལོ། ། དེ་དག་ནི་ཕྱོགས་སྐྱོང་བཅུའི་འཁོར་དུ་བསྡུས་པ་ཡང་ཡོད། གྲངས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྤྱིར་གཏོང་བ་ཡང་ཡོད། ཁྱིམ་དང་རི་ལ་གནས་པ་ཡང་། ། ཞེས་པ་ནི་ཁྱིམ་གྱི་ལྷ་སྟེ། ཀུན་དུ་སྣང་བ་རིན་ཆེན་སྒྲོམ། ། རི་ལ་བརྟེན་ཅིང་གནས་པ་ནི། ། རིའི་ལྷ་རབ་ཏུ་བརྟན་པའི་བློ་གྲོས་རིན་པོ་ཆེ་འབར་བ། ཀུན་དགའ་གནས་ལ་སོགས། ལྗོན་ཤིང་སྐྱེ་བའི་བདག་པོ་བྱེད་པས་ཤིང་གི་ལྷ། ཀུན་ནས་འོད་ཟེར་ཤིང་ཐོག་བསྣམས། མི་མང་པོ་འདུ་བའམ། ཆོས་བཤད་པའམ། དགེ་འདུན་གྱི་ར་བ་རྣམས་བསྲུང་བས་ཀུན་དགའ་ར་བའི་ལྷ། ཀུན་དུ་སྣང་བའི་བློ་གྲོས་ལྗོན་ཤིང་བསྣམས། གནས་ལ་བརྟེན་ཅིང་བསྲུང་བས་ན། གནས་ཀྱི་ལྷ་ཚོགས་སྒོ་སྟེ། ཕྱག་ན་འཁོར་ལོ་བསྣམས། དུར་ཁྲོད་གྲོང་ཁྱེར་གནས་པ་རྣམས། ། ཞེས་པ་ནི། དུར་ནི་སྡུད་པ་ལ་ཁྲོད་ནི་འབྱུང་བས་ཏེ། མི་རོ་རྣམས་ཀྱི་ཁོག་སྲུང་བྱེད་པའི་འདྲེ་འབྱུང་བའོ། ། དགེ་བ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བསྣམས། གྲོང་ནི་ཉུང་ངུ་ལ། ཁྱེར་ནི་མང་པོ་སྟེ། ཡུལ་ཁམས་ཙམ་རེ་རེ་ལ་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ།

The "Stainless Conch Holder" and the "Noble-Minded Golden Fish" are the signs of the nirmāṇakāya, depicted on the worldly cloth in order to inspire joy in the worldly retinue; thus, there are three hundred and fifty-four deities. Regarding the "Great Deities of the Four Elements," they are called "bhūtas" because they arise without a basis for the elements of material things. Because they ripen, the Fire God (Agni) holds a mass of fire with radiant rays. Because they gather, Varuṇa holds a snake-noose. Because they move, Vāyu holds a bellows. Because they illuminate, the Earth Lord Mahāhasta holds a wheel. These are also included within the retinue of the ten directional protectors, and there are also general enumerations of their distinctions. Regarding the phrase "those dwelling in houses and mountains," the "house deities" are Samantāloka Ratnapeṭa. Those who rely upon and dwell in mountains are the mountain deities, such as Sthirabuddhi Ratnajvala and Ānandasthāna. Because they act as lords over the growth of trees, they are the tree deities (Vṛkṣadeva); Samantābhāsa holds fruit. Because they gather many people, or because they teach the Dharma, or because they protect the monastic enclosures (saṅghārāma), they are the park deities (Ārāmadeva); Samantābhāsa-buddhi holds a tree. Because they rely upon and protect dwellings, they are the dwelling deities (Vāstudeva); the assembly holds a wheel in their hands. Regarding the phrase "those dwelling in charnel grounds and cities," "charnel ground" (śmaśāna) means a place of gathering, and "ground" (kroḍa) means arising; thus, they are the spirits (bhūta) that arise to protect the bodies of the deceased. They hold a khaṭvāṅga. "City" (grāma) refers to a small number, while "town" (nagara) refers to a large number, meaning a single district or region.

གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ལྷ་བསོད་ནམས་དགེ་བའི་བློ་གྲོས་ཕྱག་ན་རིན་པོ་ཆེ་འབར་བ་བསྣམས། སྤྱིར་འབྱུང་བ་བཞི། ཕྱོགས་སྐྱོང་ཁོངས་སུ་བཏང་བ་ནི། ལྷ་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཅིག་བཏང་བ་ནི་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་རྩ་ལྔར་འདོད་མིང་ངམ་བརྡ་འམ་ཡང་ན་ཐིག་ལེ་རྣམས་ཀྱང་བྲི་བར་བྱ་ཞེས་པ་ནི། མིང་ནི་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྨོས་པའོ། ། བརྡ་ནི་ཕྱག་མཚན། ཐིག་ལེ་གདན། ཚོམ་བུ་བྱས་ནས་གཞག་པའོ། ། དེ་ནས་མཁས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སུ་བྱུང་བ་ལ་བྱ། མཁས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་གདམས་ངག་དང་བཅས་པ་གཏན་ཚིགས་དང་སྒྲ་སྦྱོར་བྱེ་བྲག་ཀུན་ལ་མཁས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཀུན་རིག་རྩ་བའི་མཎྜལ་ཆེན་པོ་སྟེ་སྨོས་པ་འདི་ཉིད་ལ་བྱའོ། ། ཀུན་རིག་ནི་དུས་གསུམ་མ་འདྲེས་པར་མཁྱེན་པ། རྩ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས། དཀྱིལ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བས། འཁོར་ནི་དེ་ལས་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བའོ། ། ཆེན་པོ་ནི་ཕྲིན་ལས་དང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོར་སྟོན་པའི་ལྷ་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་སྐུ་གསུམ་དང་འཁོར་དུ་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཡང་ཀུན་རིག་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། རིགས་བཞིའི་སངས་རྒྱས་དང་། རིགས་ཀྱི་ཡུམ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ། སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་དང་། དཔེ་མེད་པ་མན་ཆད་ཐུགས་རྗེ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ཉན་ཐོས་ནས་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ལྷ་ལ་ཐུག་པའི་བར་ཐམས་ཅད་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་འཁོར་ཏེ། ཐུགས་རྗེ་སྤྲུལ་པ་ཐ་དད་པར་སྟོན་པས་ན། འཁོར་ཡང་ཐ་དད་པར་བྲིས་པས།

The city deity, Puṇyakuśalamati, holds a blazing jewel in his hand. Generally, regarding the inclusion of the four elements and the directional guardians, the statement that "three hundred and sixty-one deities are sent" refers to the desire to have three hundred and sixty-five; this means that the names, symbols, or bindus should also be drawn. "Names" refers to their designated nature; "symbols" refers to the hand implements; and "bindus" refers to the heaps of offerings placed as seats. Then, regarding the "maṇḍala" mentioned by the wise: this refers to what arises at the conclusion of the context. "The wise" refers to the practitioner who is skilled in the instructions, the logic, and all the specific applications of terminology. "Maṇḍala" refers to the great root maṇḍala of Sarvavid, which is what is being discussed here. "Sarvavid" means knowing the three times without confusion. "Root" is the bodhicitta. "Center" (maṇḍa) is the bodhicitta free from subject and object. "Circumference" (la) is the arising of various qualities greater than that. "Great" refers to the three hundred and sixty deities who demonstrate the great activities and compassion; these are also to be associated with the three bodies and their retinues. Furthermore, Sarvavid Vairocana is the dharmakāya. The Buddhas of the four families and the consorts of the families are the saṃbhogakāya. The sixteen bodhisattvas and those from Anupamā downward are the compassionate nirmāṇakāya. All those from the śrāvakas down to the city deity are the retinue of the nirmāṇakāya. Since the compassionate emanations are shown to be distinct, the retinue is also drawn as distinct.

མཆོད་པ་དབུལ་ཞིང་མཎྜལ་གཞུང་བཞིན་དུ་བྱས་ན་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་སྐྱེའོ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ད་ནི་མཎྜལ་གྱི་རྒྱན་ཆོས་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བླ་རེ་རྒྱལ་མཚན་ལྷབ་ལྷུབ་དང་། ། ཞེས་པ་ནས། བཟའ་དང་བཏུང་བ་སྦྱར་བ་ལེགས། ། ཞེས་པའི་བར་ཏེ། ཁམས་གསུམ་གྱི་བླ་མར་གྱུར་པས་བླ་རེ་དང་། བདུད་ལས་རྒྱལ་བའི་རྒྱལ་མཚན་དང་། ཐུགས་རྗེའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ལྷབ་ལྷུབ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་གདུགས་དང་། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་རྔ་ཡབ་དང་། ཐུགས་རྗེའི་ལྡ་ལྡི་དང་། སྐུའི་འཕན་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ན་བཟའ་དང་། གསེར་གྱི་བུམ་པ་བཅུ་དྲུག་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ་དང་། རིགས་ལྔ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བུམ་པ་ལྔ། རིགས་ལྔའི་ཆུས་བཀང་ལ་གཞག་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་མར་མེ་དང་། ཐུགས་རྗེའི་གཏོར་མ་དང་། མཛེས་པའི་ལྷ་བཤོས་དང་། རོ་བརྒྱ་དང་ལྡན་པའི་ཟས་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། ཡན་ལག་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་ཡོན་ཆབ་ལ་སོགས་པའི་བཏུང་བ་རྣམས་ཀྱི་མཎྜལ་གྱི་རྒྱན་ཆས་མཆོད་པའི་ཕྱིར་བརྒྱན་ཏོ། ། འཁོར་གྱི་འབྱུང་པོའི་ཁ་ཟས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་བདེ་སྟེ་བཤད་མི་དགོས། ད་ནི་སློབ་དཔོན་མཎྜལ་ལ་འཇུག་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་ཁྲུས་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་མཎྜལ་གྱི་རྒྱན་ཆས་ལ་སོགས་པ་ཚང་བའི་རྟིང་ཐོགས་ལ་བྱ་སྟེ། ཁྲུས་ནི་རྣམ་པར་རྒྱལ་པའི་བུམ་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཕྱིའི་ལུས་བཀྲུ་བ་དང་། རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ནང་གི་སེམས་བཀྲུ་བ་དང་། བསོགས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་གོས་དང་། ཁ་ཟས་མངར་བ་དང་། དཀར་གསུམ་ལ་སོགས་པ་བཟའ་ཞིང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས།

The meaning is that if one presents offerings and performs the maṇḍala according to the ritual text, the accumulation of merit will arise. Now, the ornaments of the maṇḍala are taught. Why is this? From the words, "Canopies, victory banners, and fluttering silks," up to, "Food and drink are excellently prepared," it is as follows: because he has become the guru of the three realms, there are the canopies; the victory banners of triumph over the māras; the fluttering silks of compassionate activity; the parasols of bodhicitta; the yak-tail whisks of activity; the tassels of compassion; the streamers of the body; the robes of ethical discipline; the sixteen golden vases; the display of the mudrā of the dharmadhātu; the five families; the five vases of wisdom filled with the water of the five families and placed there; the lamps of insight; the torma of compassion; the beautiful divine food; the various foods possessing a hundred flavors; and the drinking water such as the eightfold water. These are the ornaments of the maṇḍala, arranged for the purpose of offering. As for the food and so forth for the spirits of the retinue, they are easy to understand and need not be explained. Now, the master’s entry into the maṇḍala is taught. Regarding the words, "Then, having performed the ablutions and so forth," this should be done immediately after the ornaments of the maṇḍala and other preparations are complete. "Ablutions" refers to blessing the victory vase and washing the outer body, and washing the inner mind through the excellence of realization. "And so forth" refers to wearing the Dharma robes, eating sweet foods, the three white substances, and so on, and then binding the mudrā of Vajradhātvīśvarī.

རིག་པའི་མེ་ཏོག་ཐོགས་ལ། འཕགས་པ་སྤྱན་དྲངས་ནས། ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་བཞིས་གཟུགས་བརྙན་ལ་ཕབ་སྟེ། བདག་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་། གོམས་པ་འཇུག་གོ། ། སློབ་དཔོན་མཎྜལ་དུ་འཇུག་བ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་སློབ་དཔོན་ཞུགས་པའི་ཡོན་ཏན་མཚན་མ་ཐོབ་པའི་རྟགས་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་མཚན་མ་སྐྱེས་ཏེ་མགུ་ནས་ནི་ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་ནི་ཞུགས་པའི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། མཚན་མ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྟགས་ཏེ། དྲི་ཞིམ་པོ་དང་། འོད་དམ་རླངས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐྱེས་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐུ་ལས་སྐྱེ་བ་དང་། སྔོན་བསགས་ཀྱི་དགེ་བས་སྐྱེ་བའོ། ། མགུ་ནས་ནི་རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྩེ་གཅིག་པས་མགུ་ནས་རྩེ་གཅིག་པ་དང་མཎྜལ་གྱིས་འཕགས་པ་དགྱེས་ནས་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བའོ། ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པར་མངོན་སུམ་མཐོང་གི། སྔོན་བསགས་པ་ཡོད་ན་ནི། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྟགས་ཉེ་སྟེ། ཐོག་མ་ནས་མཐོང་ལ། སྔོན་བསགས་ཆུང་ནས་རྩོལ་བ་ཞན་ན་ནི་མཐའ་མར་མཐོང་སྟེ། མངོན་སུམ་ནི་དབང་པོའི་དངོས་སུ་ནི། འོད་དམ་རླངས་པ་མཐོང་ལ། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ནི། ཡིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བསྒོམས་པ་དེ་ལྟར་མཐོང་བའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ནི། གནས་ནི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། འབྱོར་ལྷག་མཐོང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆ་སྙོམས་པ་ནི་མཐོང་བའོ། ། མཆོད་ཡོན་གསང་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་ནི། མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ། ཡོན་ནི་བླ་རེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས། མཆོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་འཕགས་པ་མཆོད། རྟགས་ནི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་སྔགས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྟགས་སོ། །

Holding the flower of awareness, one invites the Noble Ones and, having projected the image through the four mudrās, enters into realization and cultivation. This concludes the explanation of the master’s entry into the maṇḍala. Now, the signs of the qualities obtained by the master who has entered are shown. Why is this? Regarding the phrase, "Then, having given rise to signs, being delighted," "then" refers to the period immediately following the entry. "Signs" are the marks of accomplishment, such as fragrant scents, light, or vapors. "Having given rise to" means they arise through the power of meditative concentration or through previously accumulated virtue. "Being delighted" means being pleased by one’s own one-pointed concentration; once the Noble Ones are pleased by the one-pointedness and the maṇḍala, they bestow accomplishment. One sees [the signs] directly, without beginning or end. If there is previously accumulated merit, the signs of accomplishment are near and are seen from the beginning. If previous accumulation is small and one’s effort is weak, they are seen at the end. "Directly" means: through sensory direct perception, one sees light or vapors; through mental direct perception, one sees exactly what has been meditated upon by the mind. As for yogic direct perception, it is seeing through the equilibrium of the wisdom that is the union of the meditative concentration of the basis and the meditative concentration of insight (vipaśyanā). Regarding the phrase, "The offering water, the secret [offerings], and so forth," this refers to the five types of offerings. "Gifts" refers to canopies and the like. One honors the Noble Ones with the maṇḍala of offerings. "Signs" are the signs of the causes and conditions, the mantras, and the meditative concentrations.

གསང་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལྷ་མོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསང་། སོགས་ནི་ཐམས་ཅད་འཚོགས་པ་ལ་བྱ། དབྱངས་སྙན་པའི་བསྟོད་པ་དང་། ལྷ་རྫས་ཀྱི་ཞེས་པ་ནི། དབྱངས་ནི་རྒྱུ་དང་ངག་གི་གླུ་ལེན་པ་ལ་བྱའོ། ། སྙན་པ་ནི་རྣར་སྙན་ལ། བསྟོད་པ་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒོ་བསྟོད་དེ། ལྷ་རྫས་མཆོད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་བྱ་བས། དངོས་གྲུབ་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་མཆོད། སློབ་དཔོན་ཞུགས་པའི་ཡོན་ཏན་མཚན་མ་མཐོང་བའི་རྟགས་དང་། མཆོད་པ་དང་བཅས་པ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་འཁོར་ལ། མཆོད་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་བབ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་འབྱུང་པོ་ཀུན་གྱི་གཏོར་མ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་ནི་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། འབྱུང་པོ་ནི་དགེ་བའི་ཚོགས་ལ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་འབྱུང་པོ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པའི་བསོད་ནམས་ཅན་རྣམས་སོ། ། ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་མི་དགེ་བའི་མཐུ་ལས་འབྱུང་བས་འབྱུང་པོ་སྟེ། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་ངན་སོང་བའོ། ། ཀུན་གྱི་ནི་མ་ལུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་མཎྜལ་དུ་བཀོད་པ་རྣམས་སོ། ། གཏོར་མ་ནི་ཕྲིན་ལས་ཏེ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། མ་ནི་ལེན་པར་བྱེད་པ་སྟེ་མི་དམིགས་པར་གཏོང་བའོ། ། ད་ནི་སློབ་མ་འཇུག་པ་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་སྔགས་པ་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། ། ཞེས་པ་ནི། སྔགས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་དཔལ་སྐྱེ་བས་སྔགས་པའོ། ། བླ་མེད་ནི་རྒྱུ་བླ་ན་མེད་པའི་སྒོ་ནས་ནི་ཞུགས། འབྲས་བུ་བླ་ན་མེད་པ་ཐོབ་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ནི་ཟད་པ་དང་། མི་སྐྱེ་བ་སྟེ། སློབ་མ་དེ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །

"Secret" refers to the uncommon [nature] because the five sensory qualities are blessed as goddesses. "And so forth" refers to the gathering of all [elements]. Regarding "melodious praise" and "divine substances": "melody" refers to the cause and the singing of the voice. "Melodious" means pleasant to the ear. "Praise" means extolling the door of qualities. Since this refers to the specific offerings of divine substances, one should make offerings to the Noble Ones in order to ensure that accomplishments do not decline. This concludes the explanation of the signs of seeing the qualities of the master’s entry and the offerings. Now, it is the turn for the offering of gifts to the worldly retinue. Why is that? Regarding the phrase "then the torma for all spirits": "then" refers to the conclusion of the preceding section. "Spirits" (bhūta) are so called because they arise from a collection of virtues; they are the meritorious beings of the world. Alternatively, they are "spirits" because they arise from the power of non-virtuous karmic latencies; they are the beings of the lower realms, such as those in the hells. "All" means without exception, referring to those arranged upon the maṇḍala. "Torma" (bali) refers to enlightened activity, which is all-pervasive. "Ma" refers to taking up, which is giving without conceptual reference. Now, the entry of the disciples is shown. Why is that? Regarding the phrase "then the mantrin, for the sake of unsurpassed awakening": "mantrin" refers to the master, so called because the glory of the power of mantra and meditative absorption arises. "Unsurpassed" means entering by way of the unsurpassed cause and attaining the unsurpassed result. "Awakening" refers to exhaustion and non-arising; it is for the sake of the disciples entering into that.

ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གནས་སུ་སློབ་མ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། མཚོན་པའི་གནས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རྒྱུའི་གནས་ནི་སློབ་མའི་སེམས་སོ། ། ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སེམས་མ་གྲོལ་བ་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སློབ་མ་སེམས་བསྐྱེད། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། མནྜལ་སློབ་དཔོན་ལ་ཡོན་འབུལ་ལོ། ། རིག་པའི་མེ་ཏོག་ལྷ་ལ་འཕངས་པའོ། ། གང་ལ་བབ་པའི་ལྷ་དེ་ལ་བསྟན་པ་དང་། ཡི་དམ་དུ་འཆར་གཞུག་པའོ། ། ད་ནི་སློབ་མ་ལ་དམ་ཚིག་དབོག་པ་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་སྔགས་པ་མཁས་པ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། སྔགས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ནོ། ། མཁས་པ་ནི་དམ་ཚིག་སྒྲོགས་པ་ལ་མཁས་པའོ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཨརྒྷ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། སློབ་མ་ལ་དམ་ཚིག་བསྒྲགས་པའི་ཚིགས་བཅད་དང་། སྔགས་དང་སྐྱོན་ཡོན་ནི་བདེ་སྟེ་མ་བྲིས་སོ། ། ད་ནི་དམ་ཚིག་དབོག་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྲོག་ཆགས་གསད་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་ནས། མདོར་ན་ཡིད་གཉིས་སོམ་ཉི་མི་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་པའི་བར་ནི་སྙིང་རྗེ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྲོག་མི་གཅོད་པ་དང་། ཆགས་པས་ཁམས་གསུམ་དུ་འཁོར་བར་མ་བྱིན་པར་མི་བླང་བ་དང་། དམ་པའི་ཆོས་དང་མི་མཐུན་པའི་རྫུན་མི་སྨྲ་བ་དང་། ཆགས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཉམས་པའི་གཞི་ཡིན་པས་བུད་མེད་ལ་ཆགས་པ་མི་སྐྱེད་པ་དང་། ཉེས་པའི་གཞི་ཡིན་པས་ཆང་མི་འཐུང་བ་དང་། འབྱུང་པོའི་ཁ་ཟས་ཤ་མི་ཟ་བ་དང་། བསམ་པ་ངན་པའི་སྦྱོར་བ་སེམས་ལ་མི་བྱ་བ་དང་།

Why is this? It is said, "The disciple is to be fully ripened in the place." The place of indication is the maṇḍala. The causal place is the disciple’s mind. "To be fully ripened" means for the sake of attaining the result, and for the sake of liberating the unliberated mind. The disciple generates the bodhicitta, binds the mudrā of Vajradhātvīśvarī, and offers a maṇḍala as a fee to the master. The flower of knowledge is cast toward the deity. Whichever deity it falls upon, that deity is revealed and the disciple is made to take that as their yidam. Now, the bestowing of the samaya upon the disciple is shown. Why is this? "Then, by the wise mantra practitioner..." This refers to the conclusion of the preceding section. "Mantra practitioner" refers to the master. "Wise" means skilled in proclaiming the samaya. The master, having blessed the argha water, proclaims the verses of the samaya to the disciple; the mantras and the faults and virtues are easy to understand and have not been written here. Now, the samaya is bestowed. Why is this? From "You must not kill living beings" up to "In short, do not harbor doubt or hesitation," it is for the sake of maintaining an uninterrupted flow of compassion. Not killing living beings, not taking what is not given—which causes one to wander through the three realms due to attachment—not speaking lies that are inconsistent with the sublime Dharma, not generating attachment to women because it is the basis for the degeneration of samādhi, not drinking alcohol because it is the basis of faults, not eating meat which is the food of elemental spirits, and not harboring in the mind the application of evil intentions—these are the points.

དམིགས་པའི་རྟེན་དཀོན་མཆོག་གསུམ་མི་སྤང་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྗེས་སུ་གཟུང་བ་དང་། ལྷའི་སྙིང་པོ་རྫོགས་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་རྟག་ཏུ་བྱ་བ་དང་། ལྷ་དང་སློབ་དཔོན་དབྱེར་མེད་པར་བལྟ་བ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱི་བཀའ་ལས་མི་འདའ་ཞིང་། ལྷ་ལ་ཕུལ་བ་ལ་མི་འགོང་བ་དང་། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་མི་སྨད་ཅིང་དང་དུ་བླང་བ་དང་། གྲོང་སྔགས་ཀྱི་ལས་མི་བྱ་བ་དང་། ཡིད་གཉིས་དང་སོམ་ཉི་མི་བྱའོ། ། ད་ནི་མི་འདའ་བའི་ཐབས་བསྟན་ཅིང་དབང་བསྐུར་བ་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་གི་དེ་བཞིན་དང་ནི་སྔགས་སོགས་དེ་བཞིན་པ་ནི། བདག་སྒྲུབ་པ་པོ་སློབ་དཔོན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ནི་སློབ་མ་ཉིད་ལ་བྱ་ལ། སྔགས་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔ་དང་། ཆོ་འཕྲུལ་རྣམ་པ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་བསྒོམས་པས་དེ་བཞིན་དུ་སློབ་མ་ཡང་སྒོམ་དུ་གཞུག་པའོ། ། རྣམ་གཅིག་ཏུ་ནི་བདག་ནི་སློབ་མ་ཉིད། ལྷ་སྔགས་ནི་ལྷའི་སྙིང་པོའོ། ། སོགས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ། དེ་བཞིན་སློབ་མ་དེ་སྒོམ་དུ་གཞུག་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མོས་པ་བརྟན་དང་ལྡན་པ་དམ་བཅས་ནས། ། ཞེས་པ་ནི། མོས་པ་ནི་སློབ་མ་ཡིད་ཆེས་པའི་སྒོ་ནས་སོ། ། བརྟན་པ་ནི་སེམས་མི་འགྱུར་ཞིང་འཁུ་ལྡོག་མེད་པའོ། ། ལྡན་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཚང་བའི་ཕྱིར་སྨོས་ལ། དམ་བཅའ་བ་ནི་མི་འདའ་ཞིང་། མི་འགྱུར་བར་དམ་བསྒྲགས་ནས་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་ཏོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་གི་དེ་བཞིན་དང་ནི་སྔགས་སོགས་དེ་བཞིན་ཉིད། ། ཅེས་པ་ནི། སརྦ་ནི་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་སོ། །

One must not abandon the Three Jewels, the support for visualization; one must maintain the bodhicitta; one must perfect the essence of the deity; one must constantly perform the mudrās; one must view the deity and the master as inseparable; one must not transgress the master’s commands; one must not be disdainful of what is offered to the deity; one must not disparage the mantras and mudrās but accept them; one must not perform worldly mantra-rites; and one must not harbor doubt or hesitation. Now, the method for not transgressing is shown, and the conferral of empowerment is taught. Why is this? "My suchness and the mantras and so forth are likewise" means that "I" refers to the master who is the practitioner. That very [master] is to be applied to the disciple. As for the "mantras, knowledge, and so forth," these refer to the five manifest enlightenments, the four miraculous displays, and so on. Just as one has meditated upon oneself in that way, one should likewise cause the disciple to meditate. Alternatively, "I" refers to the disciple themselves, and "deity and mantra" refers to the essence of the deity. "And so forth" refers to the mudrās and so on; the meaning is that one should cause the disciple to meditate in that same way. Why is this? "Having made a commitment with firm devotion" means that "devotion" is by way of the disciple’s conviction. "Firm" means that the mind does not waver and is without malice or reversal. "Endowed" is mentioned because the qualities are complete. "Commitment" means to proclaim a vow not to transgress or change; this is the purpose of conferring empowerment. Why is this? "My suchness and the mantras and so forth are likewise" means that "sarva" refers to all the deities of the maṇḍala.

(བིད་,འདི་) ནི་རིག་པ་སྟེ་ཐུགས་སོ། ། ཇི་བཞིན་ནི་སློབ་མ་སྟེ། ལྷ་ཇི་བཞིན་དུ་དམ་བཅའ་བའོ། ། དབང་ནི་ཐུགས་ཏེ་ཡོ་གའི་དབང་བཅུ་དང་། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་དང་། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་དབང་དང་གསུམ་མོ། ། བསྐུར་ནི་སློབ་མ་ལ་སྦྱིན་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བུམ་པ་ལ་སོགས་ཇི་སྙེད་མང་ཐོགས་ལ། ། བཅུ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བཅུ་ཅི་དགར་བསྐུར། ། ཞེས་པ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་བུམ་པ་ཐུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་སརྦ་བིད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། བདུད་རྩི་བུམ་པ་ཡུམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ངོ་བོའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་འབྱུང་བས་སློབ་མ་ལ་དབང་བསྐུར་བས། ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་འཇོམས་པས་རིགས་རྣམ་པ་ལྔའི་དབང་དང་། ཐབས་མཁས་པ་ཐུགས་རྗེའི་ཕྲེང་བའི་དབང་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཅོད་པན་གྱི་དབང་དང་། མི་འདའ་བ་ཕྱག་རྒྱའི་དབང་དང་། རྒྱལ་བའི་སྲས་ཡིན་པས་མིང་གི་དབང་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྲིན་ལས་མཛད་པས་ལས་ཀྱི་དབང་དང་། འཁོར་བ་གཏིང་ནས་འཇོམས་པས་འཁོར་ལོའི་དབང་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པ་གཟུངས་ཀྱི་དབང་དང་། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་མཐོང་བས་གསང་བའི་དབང་དང་། རྒྱལ་བའི་སྲས་ཡིན་པས་མིང་གི་དབང་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དེ་བཅུ་ནི་སློབ་མ་ཇི་ལྟར་དགའ་བར་དབང་རིམ་པས་བསྐུར་རོ། ། ད་ནི་ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་བསྐུར་ཏེ། དེ་ནས་ལག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་སྦྱིན། ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཐབས་ཀྱི་དབང་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དྲིལ་བུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་དང་།

Vidyā is knowledge, which is the enlightened mind (thugs). Yathā refers to the disciple, meaning the commitment to be just like the deity. Abhiṣeka is the enlightened mind, consisting of three types: the ten yoga empowerments, the empowerment of method and insight, and the empowerment of the seven precious jewels. Pradāna is the term for bestowing these upon the disciple. Why is this so? As it is said: "Holding as many as there are, such as the vase and so forth, The ten [empowerments] are bestowed at will by the ten [deities]." This means that the master, having blessed the vase—the essence of the enlightened mind—with the sarvavid [mantra], [conceives of] the nectar vase as the essence of the Consort, the Perfection of Wisdom (prajñāpāramitā). Because the emanation of the wisdom of bodhicitta arises, by bestowing the empowerment upon the disciple, the five afflictions are overcome. Thus, there are the empowerments of the five families, the empowerment of the garland of compassionate skillful means, the empowerment of the bodhisattva crown, the empowerment of the mudrā of non-transgression, the empowerment of the name because one is a son of the Victors, the empowerment of activity because one performs the deeds of the Tathāgatas, the empowerment of the wheel because one utterly destroys cyclic existence, the empowerment of the dhāraṇī of non-duality, and the secret empowerment because one perceives the meaning of the nature of phenomena (dharmatā). These ten empowerments of the Tathāgatas are bestowed upon the disciple in successive order according to their preference. Now, the empowerment of method and insight is bestowed. Then, the vajra and bell are placed in the hands. The vajra of the enlightened mind of authentic wisdom is the empowerment of method, and the bell of the unborn expanse of phenomena (dharmadhātu) is the empowerment of insight.

གཉིས་ནི་མཐའ་གཉིས་དབང་བསྐུར་བས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་བོ། ། ད་ནི་ས་དང་པོ་ཐོབ་པའི་ལས་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་དབང་བསྐུར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་རིན་ཆེན་བདུན་ཐོགས་ལ། མི་དབང་དབང་ཕྱུག་འཁོར་ལོ་ཐོབ་པ་དང་། སྡིག་པ་གཞོམ་ཕྱིར་དབང་ནི་བསྐུར་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། འཁོར་ལོ་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་སྣ་ལ་སྨོས་སོ། ། སོགས་ཀྱི་ཁུངས་སུ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་འབྱུང་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་དང་སྦྱར་ཏེ། ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། རང་བཞིན་ནི་ཡན་ལག་གོ། ། དེའི་རྟགས་ནི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཁོར་བ་འཇོམས་པས་ན་འཁོར་ལོའོ། ། རིན་པོ་ཆེ་ནི། བཏང་སྙོམས་ནི་མཐོང་བས་ན་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྤངས་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྒྱུན་དུ་མི་འབྱུང་བས། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཡན་ལག་སྟེ། དེའི་རྟགས་ནི་ཐབས་ཐུགས་རྗེས་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའོ། ། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་ལུས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་སྟེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མི་འབྱུང་བས་དེའི་རྟགས་ནི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བཙུན་མོའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཡན་ལག་སྟེ། སོ་སོའི་གནས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཡན་ལག་སྟེ། དེའི་རྟགས་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྟ་རིན་པོ་ཆེའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བས་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ། ། དེའི་རྟགས་ནི་ཐབས་མཁས་པའི་གླང་པོ་རིན་པོ་ཆེའོ། ། དགའ་བའི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་སྟེ།

The two are method and insight, through the empowerment of the two extremes. Now, the empowerment of the seven precious jewels is conferred upon attaining the first bhūmi. Why is this? It is said: "Holding the seven precious jewels, such as the wheel and so forth, the empowerment is conferred in order to destroy the sins of the sovereign lord who has attained the wheel." Here, the wheel is mentioned first because it is the primary [jewel]. From the source of the "and so forth," the seven precious jewels arise. These are correlated with the seven factors of enlightenment: the discernment of phenomena is the nature of insight, and the nature is the factor. Its sign is the wheel, because through authentic insight, saṃsāra is destroyed. As for the jewel: because equanimity is seen, the meditative absorption to be abandoned is relinquished, and thus afflictions do not arise continuously; it is the factor of the absence of affliction. Its sign is the precious gem, because of the method of compassion. Pliancy is the serviceability of body and mind; because desire and so forth do not arise, its sign is the queen of authentic insight. Diligence is the factor of definite emergence, the factor of emerging from one's respective state; its sign is the precious horse of miraculous power. Meditative absorption is the factor of the basis, because it abandons the afflictions to be abandoned through seeing; its sign is the precious elephant of skillful means. Joy is the factor of benefit.

ས་དང་པོར་བདེན་པ་མཐོང་བས་དེས་ལུས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བས་ཕན་འདོགས་པས་ན་དེའི་རྟགས་ནི་འཁོར་བའི་དགྲ་འཇོམས་པ་དམག་མི་རིན་པོ་ཆེའོ། ། དྲན་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུ་སྟེ། གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡིན་པས་དེའི་རྟགས་ནི་དྲན་པ་དང་ལྡན་པའི་ཁྱིམ་བདག་རིན་པོ་ཆེའོ། ། མི་དབང་ནི་འཇིགས་པས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དབང་ནི་ས་དང་པོ་ཐོབ་ཅིང་དེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་ཕྱུག་གོ། ། སྡིག་པ་ནི་བག་ཆགས་ལ། གཞོམ་པ་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་འཕྲོ་འདུ་བསྟིམས་ལ། དབང་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་བྱིན་པའོ། ། ད་ནི་སློབ་མ་དགའ་བའི་གཏང་རག་ཡོན་འབུལ་བ་བསྟན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔགས་འགྲུབ་ཕྱིར་ནི་མོས་ལྡན་སློབ་མ་ལ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྔགས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་བཅོམ་ནས་དབང་ཐོབ་པའོ། ། གྲུབ་པ་ནི་ཆུད་མ་ཟོས་པར་རོ། ། ཕྱིར་ནི་ཡོན་འབུལ་བའི་ཕྱིར་ན། མོས་པ་ནི་སེམས་ལ། ལྡན་པ་ནི་དད་པའོ། ། སློབ་མ་ནི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། དེས་སློབ་དཔོན་གྱི་ངག་མཉན་ནས་གཞུང་ལས་བྱུང་བ་བཞིན་ཡོན་འབུལ་བའོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་ཡོན་ཏན་ཡང་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་བལྟ་ཐབས་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་བླ་མར་མཉམ། ། ཞེས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀུན་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་བྱ་ལ། བླ་མ་ནི་སློབ་དཔོན་ཏེ། མཉམ་པ་ནི་ལྷ་དང་འདྲ་བར་བལྟ་བའི་ཕྱིར། ལྷ་ངོ་ཤེས་སུ་འཇུག་ཅིང་དམ་མི་འདའ་བར་སྟོན་པས་མཉམ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་བརྙས་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། བདག་འཁོར་བ་ལས་འདྲེན་ཅིང་ཡང་དག་པའི་དོན་སྟོན་པས་ན། སློབ་དཔོན་ལ་བརྙས་ན་འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བརྙས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། །

On the first bhūmi, because one sees the truths, the body and mind become serviceable and are thus benefited; therefore, its sign is the precious soldier who conquers the enemies of saṃsāra. Mindfulness is the cause of insight; as it is the branch of the basis, its sign is the precious householder endowed with mindfulness. "Lord of men" is used because he is seen with fear. "Power" refers to having attained the first bhūmi and being wealthy through the enjoyment of it. "Sin" refers to the habitual tendencies; "to destroy" means to dissolve the emanations and reabsorptions of the nirmāṇakāya; and "power" refers to the bestowal of blessings. Now, the offering of the gift as a thanksgiving for the disciple’s joy is shown. Why is this? It is said: "For the sake of accomplishing the mantra, for the devoted disciple." Here, "mantra" refers to the attainment of power after the afflictions have been conquered. "Accomplishment" means not being wasted. "For the sake of" means for the purpose of offering the gift. "Devoted" refers to the mind; "endowed with" means having faith. "Disciple" refers to one who has received empowerment; such a person listens to the master’s words and offers the gift according to what arises in the scriptures. The qualities of the empowerment are also easy to understand and have not been mentioned here. Now, the method for the master to view [the disciple] is shown. Why is this? It is said: "Equal to all Buddhas and the guru." Here, "all Buddhas" refers to the deities of the maṇḍala, and "guru" refers to the master. "Equal" means viewing them as identical to the deities. Because he introduces the disciple to the recognition of the deities and teaches them not to transgress the commitments, they are equal. "One must not despise the master" means that because he leads one out of saṃsāra and reveals the authentic meaning, to despise the master is the same as despising all the Noble Ones. This is the essential point.

དེའི་འོག་ཏུ་གྲོགས་མཆེད་ལ་བརྙས་པ་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་སྤུན་དང་སྲིང་མོ་དང་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ནི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ལྟར་བསྲུང་བ་དང་། དངོས་གྲུབ་རྡོ་རྗེ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་པའོ། ། སྤུན་ནི་ཕ་མ་གཅིག་པའི་དོན་ཏོ། ། ལྷ་དང་སློབ་དཔོན་ཕ་དང་འདྲ་བ་དང་། དམ་པའི་ཆོས་མ་དང་འདྲ་བ་དང་། གཉིས་པ་རྟེན་ཅིང་གནས་པ་དང་། མི་འབྲལ་ཞིང་འགྲོགས་པའི་ཕྱིར་ན་སྤུན་ནོ། ། སྲིང་མོ་ནི་མིང་སྲིང་ལྟར་ཚུལ་བསྲུང་བ་དང་། ཕ་མའི་རྒྱུ་རྐྱེན་གཅིག་ལས་བྱུང་བ་འདྲ་བས། རྒྱུ་རང་གི་སེམས་ལ། རྐྱེན་རང་སློབ་དཔོན་གྱི་བཀའ་དྲིན་གྱིས་འབྲས་བུ་བླ་ན་མེད་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན། སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་ནི་མི་བརྙས་པར་བརྩེ་གདུང་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། ཞིབ་ཏུ་གཞུང་ལས་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ། བཟོད་པ་མི་བསྒོམ་པ་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གནོད་བྱེད་ལ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དཀོན་པ་ནི་རྒྱུ་བསྒྲུབ་པར་དཀའ་བ་དང་། འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་དཀོན་ནོ། ། མཆོག་ནི་རྐང་གཉིས་མཆོག་སངས་རྒྱས། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་མཆོག་དམ་པའི་ཆོས། མང་པོ་འདུས་པའི་མཆོག་དགེ་འདུན་ཏེ། དེ་གསུམ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་བཟོད་པ་མི་སྐྱེད་དེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཉེས་པ་བྱེད་པ་ལ་ཆད་པས་མ་ཆོད་ན། གླང་པོ་ཆེ་རྫིང་རྙོག་པ་ལྟར། ཡུལ་ལ་ཉེས་པ་འཕེལ་བའི་གཞིའོ། ། བསྒྲུབས་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི། བསྒྲུབས་པ་ནི་གོང་མའི་དོན་ལ་བྱ། མྱུར་བ་ནི་གུས་པར་གྲུབ་པས་མི་ཐོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Following that, the disparagement of spiritual siblings is shown. Why is this? It is said: "Vajra brothers and sisters..." Here, "vajra" refers to guarding the samaya like a vajra and accomplishing it by way of the teachings on the siddhi-vajra. "Brother" (bun) has the sense of having the same father and mother. Because the deity and the master are like a father, the sublime Dharma is like a mother, and because they are the support for one's abiding and because one associates with them without parting, they are "siblings." "Sister" refers to maintaining conduct like that of a brother and sister; since they arise from the same causes and conditions of the parents—where the cause is one's own mind and the condition is the kindness of the master's instructions—the result, the unsurpassed [state], arises. Therefore, one must not disparage these companions in practice but should treat them with affection; this is the pledge, as explained in detail in the root text. Now, regarding those who cause harm to the Three Jewels, it is shown that one should not cultivate patience toward them. Why is this? It is said: "Toward those who harm the Three Jewels..." "Rare" (dkon) means they are rare because the causes are difficult to accomplish and the result is difficult to attain. "Supreme" (mchog) refers to the Buddha, the supreme among bipeds; the sublime Dharma, the supreme free from attachment; and the Sangha, the supreme assembly of the many. One should not generate patience toward those who harm these three. Why is this? If one does not punish those who commit misdeeds, it is like a muddy elephant pool; it becomes a basis for the increase of faults in the region. "If accomplished, it will be swiftly accomplished" means that "accomplished" refers to the aforementioned purpose. "Swiftly" means that because it is accomplished with devotion, there is no delay.

འགྱུར་ནི་རས་དཀར་པོ་དམར་པོར་བྱ་བའི་མཐུ་བཙོད་ལ་ཡོད་པ་དང་འདྲ་བར། འབྲས་བུ་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུ་ནི་རང་གི་སེམས་ལ་ཡོད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཀུན་རིག་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཐབས་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་དོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་དང་ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་ནི་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། བཅོམ་ནི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་བཅོམ་ལ། ལྡན་ནི་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་ཏེ། ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་དང་། གསོལ་པ་འཇིག་རྟེན་ལ་ཕན་པའི་ཐ་ཚིག་ཏུ་གསུངས་པའི་ཚིག་ཏུ་སྨོས་སོ། ། སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་འདི་གསུངས་སོ། ། ཞེས་པ་ནི། སྒྲུབ་པ་རྣམས་ནི་གསུམ་སྟེ། སྐུ་གཟུགས་གཟུགས་བརྙན་སྒྲུབ་པ་དང་། དངོས་གྲུབ་(གྱི་,ཀྱི་)རྫས་སྒྲུབ་པ་དང་། འབྲས་བུ་བླ་ན་མེད་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་སྒྲུབ་པའོ། ། ཆོ་ག་ནི་ཞིབ་མོའི་སྒོ་ནས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་ལ། འདི་ནི་འོག་གི་དོན་ལ་གསུངས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ཞེས་པ་ནས། སྒྲོལ་མ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་སྐུ་གཟུགས་བྲི་བའི་ལྷའི་ཁྱད་པར་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཁྱད་པར་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་དག་པ། ། ཞེས་པ་ནི། དབུས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བྲིའོ། ། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འཁོར་བའི་ངན་སོང་འཇོམས་པས་ངན་སོང་འཇོམས་པ་གཡས་སུ་བྲིའོ། ། འཁོར་བ་གཡོན་ཕྱོགས་དང་འདྲ་བ་ལ། ཐུགས་རྗེ་དང་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་གཡོན་དུ་བྲིའོ། །

Just as the power to turn white cloth red resides in the madder dye, the meaning is that the cause of the unsurpassed fruit resides within one’s own mind. The explanation of the root maṇḍala of Sarvavid [Vairocana] along with its branches is complete. Now follows the method for accomplishment, which concerns the purpose of the physical image. Why is this so? "Then the Blessed One [spoke to] Śakra, the lord of the gods," and so forth. "Then" refers to the conclusion of the preceding section. "Blessed" (Bhagavān) means having conquered the two types of obscurations; "Lord" (Bhagavat) means possessing common and uncommon qualities. "Śakra, the lord of the gods," and "spoke" are mentioned as the words uttered for the sake of benefiting the world. "He spoke this ritual of accomplishment" means: there are three types of accomplishment—accomplishing the physical image as a reflection, accomplishing the substances of siddhi, and accomplishing the unsurpassed fruit; therefore, it is called "accomplishment." "Ritual" (vidhi) is a term for performing the practice in a detailed manner. "He spoke this" refers to the words spoken by the Tathāgata regarding the meaning to be explained below. From "the Blessed One Sarvavid" up to "Tārā" indicates the specific deities to be depicted in the physical image. What are these specific distinctions? "The Tathāgata Samyak" means that Vairocana is to be painted in the center. Because he destroys the miserable realms of saṃsāra through perfect wisdom, Saṃsāramathanī is to be painted on the right. Since saṃsāra is like the left side, Śākyamuni is to be painted on the left in order to generate compassion and activity.

ཐབས་ཐུགས་རྗེ་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་སུ། ངན་སོང་སྦྱོང་བའི་འོག་ཏུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་བྲིའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསང་བའི་མཛོད་འཛིན་པས། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་འོག་ཏུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བྲིའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་ནད་བཞི་བརྒྱ་རྩ་བཞི་གསོ་བའི་རྟགས་སུ་སྨན་གྱི་བླ་བྲིའོ། ། དུག་གསུམ་བདུད་རྩིར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རིག་གི་འོག་ཏུ་རྟ་མགྲིན་བྲིའོ། ། བདུད་དང་དྲེགས་བྱེད་གདུལ་བའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་རྟ་མགྲིན་གྱི་གཡོན་དུ་བྲིའོ། ། ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས། ཀུན་རིག་གི་མདུན་དུ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་ཟླ་བ་ཚེས་པ་ལ་སྤྱན་ཡོད་པ་བྲིའོ། ། གཡས་སུ་མཱ་མ་ཀཱི་བྲིའོ། ། གཡོན་དུ་སྒྲོལ་མ་བྲི། རྒྱབ་ཏུ་གོས་དཀར་མོ་བྲི། འོག་ཏུ་མ་ཆག་པ་པདྨོའི་རྫིང་བུ་བྲིས་ལ། དེའི་ནང་དུ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་འཁོར་བར་མི་གཏོང་བའི་ཆུ་སྲིན་གྱི་གཟུགས་དང་། གཟུང་འཛིན་རྣམ་པ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་རྟགས་སུ་སྦལ་པ་བྲིའོ། ། ཐུགས་རྗེའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་འཁོར་བའི་ཉེ་གནས་ལ་འཛིན་ཅིང་འབྲེལ་པའི་རྟགས་སུ་སྦལ་པ་དཀར་པོའང་ཕྱིར་བྲིའོ། ། སྐྱོན་གྱི་བག་ཆགས་དང་བྲལ་ཞིང་། ཐུགས་རྗེའི་ཐུགས་མངའ་བའི་རྟགས་སུ་རུས་སྦལ་དཀར་པོ་བྲི། ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པར་མཛད་པའི་རྟགས་སུ་ཉ་དཀར་པོ་བྲིའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྟགས་དང་། མཛེས་པའི་རྒྱན་དང་ཐུགས་རྗེའི་ཡུལ་གསུམ་ཀ་སྦྱར་ཞིང་ཤེས་པར་བྱ། རྒྱན་ཆས་ཕྱི་མ་ནི་གཞུང་ལས་བྱུང་བར་བས། ལྷ་མི་བརྗེད་ཅིང་དྲན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བདག་ཉིད་ཀྱང་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཞིང་མཆོད་པ་བྱེད་པའི་ཚུལ་དུ་བྲིའོ། །

As a sign of possessing the method of compassion, Avalokiteśvara is to be painted below the purifiers of the lower realms. Because he holds the secret treasury of the body, speech, and mind, Vajrapāṇi is to be painted below Śākyamuni. As a sign of healing the four hundred and four diseases of the afflictions, the Medicine Buddha is to be painted. In order to transform the three poisons into nectar, Hayagrīva is to be painted below Sarvavid. In order to subdue māras and arrogant spirits, Trailokyavijaya is to be painted to the left of Hayagrīva. Because he is the object of realization through authentic insight, the moon-phase of Buddhalocanā with an eye is to be painted in front of Sarvavid. To the right, Māmakī is to be painted; to the left, Tārā; and behind, Pāṇḍaravāsinī. Below, one should paint an unbroken lotus pond, and within it, the form of a makara to signify that the afflictions are not released into saṃsāra, and a frog as a sign of being free from the duality of subject and object. As a sign of grasping and connecting with the inhabitants of saṃsāra through the miraculous power of compassion, a white frog should also be painted outside. As a sign of being free from the habitual tendencies of faults and possessing a compassionate mind, a white tortoise is to be painted. As a sign of having exhausted the afflictions, a white fish is to be painted. These should be understood as the union of the three: the signs of wisdom, the ornaments of beauty, and the objects of compassion. The subsequent ornaments are as they appear in the root text. In order to remember and not forget the deities, one should also paint oneself in the manner of making offerings with palms joined.

ད་ནི་མཆོད་པའི་ཐབས་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་རི་མོའི་གཟུགས་དེ་མངོན་པར་མཆོད་དེ་ཞེས་པ་ནི། རི་མོའི་གཟུགས་བརྙན་རི་མོར་བྲིའོ། ། མངོན་པར་ནི་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དུ་རི་མོ་གཞག་ལ་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཎྜལ་དུ་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། མཆོད་པའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དང་ཐབས་སོ། ། རྒྱུ་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྡིག་པ་བཤགས་པའོ། ། རྐྱེན་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྫས་ཀྱི་མར་དང་། བུ་རམ་དང་། ཛཱ་ཏི་ཕ་ལ་ལ་སོགས་ཏེ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་སྣོད་དུ་བླུགས་ནས་མཆོད་པར་བགྱི་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཟུགས་བརྙན་མཆོད་པའི་འབྲས་བུ་ནི། སྐུ་བཞད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་འབྱུང་བའོ། ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱན་དབྱེ་ཞེས་པ་ནི། བདག་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་པའོ། ། སྤྱན་ནི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱན་ནོ། ། དབྱེ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཟུགས་བརྙན་དང་། མཚན་མའི་སྤྱན་དབྱེ་བའི་ཐབས་དང་གཉིས་སོ། ། དེ་ལ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྤྱན་ལ་ཡང་ཉི་ཟླའི་མཎྜལ་བསྒོམས་ནས། བདག་གི་མིག་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཛཿསྤྲོས་ཏེ། རང་གི་མཎྜལ་ནས་ཐུགས་དམ་གྱི་རྒྱུད་བསྐུལ་ནས། བདག་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཆུ་དང་འོ་མ་འདྲེས་པར་གྱུར་ཏེ། གྲངས་ཀྱི་བསྙེན་པ་དང་། མཚན་མའི་བསྙེན་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱས་ནས་གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྐུ་གཟུགས་ལ་ཕབ་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་བརྟན་པར་བྱས་ནས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་འགྲོ་བ་ལ་གཟིགས་པ་དང་། བྱིན་གྱིས་རླབས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྤྱན་དབྱེ་བའོ། ། དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་བདེ་སྟེ་མ་བྲིས་སོ། ། ད་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།

Now, the method of offering is shown. Regarding the phrase, "Then, one should clearly offer to that painted image": the painted image is to be drawn. "Clearly" means to place the image before the direct perception of the senses, while "mental direct perception" refers to the meaning of meditating upon it within the maṇḍala of meditative concentration (samādhi). These are the causes, conditions, and methods of offering. The cause is the confession of the misdeeds of the three doors of body, speech, and mind. The conditions are the substances for accomplishment, such as butter, molasses, nutmeg, and so forth; these are poured into the vessel of accomplishment and offered in two ways. As for the result of offering to the image, it is the emergence of signs such as the statue smiling. Regarding the phrase, "One should perform the eye-opening oneself": "oneself" refers to the practitioner. "Eyes" refers to the eyes of the physical form. "Opening" is twofold: the method for opening the eyes of the image and the method for opening the eyes of the signs. Regarding the eyes of the image, one meditates on a maṇḍala of the sun and moon, emanates the wisdom syllable jaḥ from one's own eyes, and invokes the continuum of the sacred pledge from one's own maṇḍala. Then, as oneself and the meditative concentration become like water and milk mixed together, one performs the approach through numbers and the approach through signs in the proper manner. Having then dissolved [the deity] into the painted image and blessed it to be non-dual and stable, the wisdom eyes behold sentient beings and bestow blessings; this is the "eye-opening through meditative concentration." The signs of accomplishing the siddhis are easy to understand and thus have not been written here. Now, the blessing is shown. Why is this?

དེ་ནས་གཟུགས་བརྙན་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་ནི་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། གཟུགས་ནི་བརྟན་ཏེ་བྱུང་བ་དང་། མཚོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་གཟུགས་ཏེ། དེ་ནི་གོང་དུ་སྨོས་པ་ཡིན་ལ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་ཞེས་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའི་སྤྲུལ་པ་སྤྲོས་པ་སྐུ་ལ་ཕོག་སྟེ་སྐུ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས། གསུང་ཡིག་འབྲུའི་འཕྲོ་འདུ་སྤྲོས་ཏེ། གསུང་ལ་ཐིམ་པས་ན་གསུང་སྨོན་པ་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྐུ་གཟུགས་དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་གསོལ་བའི་ཕྱིར། སྤྱན་སྔར་མཆོད་པ་དབུལ་ཞིང་བསྙེན་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟག་ཏུ་མངོན་སུམ་འདུག་ཀྱང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མི་འབྲལ་བར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མངོན་སུམ་དུ་ནི་དབང་པོས་མཐོང་བས་ལྟ། ཡིད་ཀྱིས་ནི་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ནི་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་བསྒྲུབ་པའི་གནས་བསྟན་ཏེ། དེ་ནས་དབེན་པའི་གནས་སུ་ཞེས་པ་ནི། སེམས་དབེན་པ་ནི་ཕྱི་ཡུལ་ལ་མི་སྤྲོ་བ་དང་། ཡུལ་དབེན་པ་ནི་མིའི་སྐད་མི་ཐོས་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དབེན་པ་ནི། སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་ཀློང་དུ་གྱུར་པ། གནས་ནི་ལུས་ཀྱི་གནས་ནི་དབེན་པ་ཡིན་ལ། དབང་པོ་དབེན་པའི་གནས་ནི། གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྐུ་ཡིན་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དབེན་པའི་གནས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བསྙེན་པའི་དོན་གྱི་དཀྱུས་ལས་འབྱུང་བས་མ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྫས་སྟོན་ཏེ། བསོད་ནམས་སྣོད་ལས་ཅི་དགའ་བར། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་སྩོལ་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྒྲུབ་པ་པོས་དངུལ་གྱི་ཕོར་པའམ།

Then, regarding the phrase "having blessed that image": "Then" refers to the conclusion of the preceding context. "Image" (gzugs) is so called because it is stable, has arisen, and serves as a representation; this was mentioned above. "Having blessed" means that the emanations of the wisdom body (jñānakāya) are projected and strike the [physical] body, blessing the body as emptiness (śūnyatā). The radiating and converging of the syllables of speech are projected and dissolve into the speech, blessing the speech as wishlessness (apraṇihita). In order to request the accomplishments (siddhi) from that physical image, one offers worship before it and performs the approach (sevā); this is the meaning. Why is that? It is because it is said, "even though it is always manifest." "Always" means to remain inseparable. "Manifest" means to see with the sense faculties and to meditate with the mental focus of meditative concentration (samādhi). Now, the place of practice is shown: "Then, in a secluded place." "Secluded mind" means not being distracted by external objects. "Secluded environment" means not hearing the voices of people. "Secluded meditative concentration" means having entered the expanse where the mind does not waver from one-pointedness. The "place" refers to the physical location being secluded; the place where the sense faculties are secluded is the image of the body; and the place where meditative concentration is secluded is the nature of phenomena (dharmatā). These are not mentioned here as they appear in the main text of the approach practice. Now, the substances for accomplishment are shown: "From the vessel of merit, as much as desired, the supreme accomplishment shall be bestowed." Thus it is said. The practitioner [should use] a silver bowl or...

རིན་པོ་ཆེའི་སྣོད་གཙང་མའི་ནང་དུ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་བུ་རམ་དང་ཙནྡན་ལ་སོགས་ཏེ་མཆོད་པའི་ཆ་རྐྱེན་ལ་བསྙེན་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱས་ནས། ལྷའི་དབང་པོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྟེ། འཕགས་པ་ལ་ཡང་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་ཙ་ན། མཆོད་རྫས་ཀྱི་སྐལ་བ་དབུལ། སེམས་ཅན་ལ་ཡང་སྙིང་རྗེའི་མགྲོན་དུ་སྦྱིན། བདག་གིས་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྫས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་གཟུང་། ཕྱི་མ་ནི་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་ཆོ་ག་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་མ་གྲུབ་ན་སྤོགས་པའི་དོན་ཏེ། ངན་སོང་ལས་ཐར་པར་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཞེས་པ་ནི། ཕྱི་རབས་ཀྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་དོན་དུ་མ་གྲུབ་ན་སྤོགས་པའི་ཆོ་ག་སྟོན་ཏེ། ཞུ་བའི་ཡོན་བདག་ཡིན་པས་མ་སྨོས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཞུ་བ་གསོལ་ནས། སྟོན་པས་གནང་ནས་བཀའ་སྩལ་པའི་དོན་ཏོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས་ནི། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་མའི་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ནས་བྱུང་བ་དེ་ལྟར་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མཎྜལ་སྒོ་གཉིས་པ་ཡན་ཆད་བྲི་བར་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟར་གཉིས་སུ་སྨོས་པ་ཡང་། གོང་གི་སྒྲུབ་ཐབས་ཡིན་པས་འོག་མ་མ་གྲུབ་ན་སྤོགས་པའི་ཆོ་ག་ཡིན་ཏེ། གོང་མ་ནི་ནོར་བུ་དྲི་མ་མེད་པའི་དོན་དུ་གསུངས་ལ། འདི་ནི་ཕྱི་རབས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ལ་མ་གྲུབ་ན་སྤོགས་པའི་ཐབས་སུ་ཤེས་པར་བྱ། དེ་ལྟར་ཡང་ནི་བུམ་པ་ཞེས་པ་ནི། ལྷའི་གྲངས་སོ་སོའི་བསྙེན་པ་དབུལ་བ་རྟགས་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་བསྙེན་པ་བྱས་ནས།

Within a clean, precious vessel, having properly performed the ritual service (sevā) for the offering materials such as the siddhi-molasses and sandalwood, they are blessed as the lords of the gods. When the Noble One also attains siddhi, one should offer a portion of the offering substances; one should also give them to sentient beings as guests of compassion; and one should take them for oneself in order to enjoy the substances of siddhi. The latter is easy and need not be mentioned. The concise ritual for the image has been explained. Now, regarding the meaning of the "enhancement" (sphoṭana) if [the practice] is not accomplished, which shows how to be liberated from the lower realms: why is this? The passage beginning with "Then Śakra, the lord of the gods," shows the enhancement ritual for the benefit of future sentient beings in case of non-accomplishment; it is not mentioned because he is the patron who requested the teaching. Having thus requested, the Teacher granted it and spoke the meaning. Why is this? It is said: "In that way, having drawn the maṇḍala." The term "in that way" means that it should be done just as it arose from the great root maṇḍala mentioned above. Furthermore, it arises that one should draw the supramundane maṇḍala from the second door onwards. The reason for mentioning these two is that since the former is the sādhana, the latter is the enhancement ritual if the former is not accomplished. The former was taught for the sake of the "Stainless Jewel" (Vimalaratna), while this should be understood as the method of enhancement if [the practice] is not accomplished for future sentient beings. Likewise, regarding the phrase "the vase," one should perform the ritual service for each of the respective deities until the signs arise.

བུམ་པ་ལ་བྲུཾ་ལས་རིན་པོ་ཆེའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ། ནང་གི་བཅུད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཐབས་ཐུགས་རྗེ་འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་པ་འབྱུང་བར་བསམས་ལ། ལྷ་སོ་སོའི་རྩ་བའི་སྔགས་དང་། ཤི་བའི་མིང་སྤེལ་མར་བཟླ་ཞིང་། ཡང་དང་ཡང་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དར་བསྐྱེད་ལ་གཞུང་ལས་བྱུང་བའི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་དེའི་ཡན་ལག་མཚན་མ་ལ་དམིགས་ནས། ངན་འགྲོ་ལས་ཐར་པའི་ཐབས་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་བྲི་བའམ། གུར་གུམ་གྱིས་ནི་མིང་ཡང་རུང་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་དམིགས་པའི་རྟེན་གང་ལ་བྱ་བའོ། ། གཟུགས་ནི་རྟེན་པར་བྱེད་པའི་གཞི་རྣམ་པར་བམ་པའི་རོའི་གཟུགས་བརྙན་རས་སམ་ཤོག་ཤོག་ལ་བྲིས་པའོ། ། མིང་ནི་གདགས་པའི་གཞི། བོད་པའི་བརྡ། གུར་གུམ་གྱིས་ཤིང་བུ་ལ་བྲི་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལ་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་རྟགས་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་དབང་བསྐུར་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ན་འགྲུབ་ཅེས་སོ། ། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་བྱ་བའི་ཐབས་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྷ་ཡི་གཟུགས་སུ་བརྟགས་ནས་ཀྱང་། ། མཆོད་རྟེན་དབུས་སུ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། ལྷ་སོ་སོའི་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱར་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་བསྒོམས་ཏེ། དེ་ཡང་སྤྱི་བོར་ཀུན་རིག་གི་ཡིག་འབྲུས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། སྙིང་གར་ངན་སོང་ཀུན་འདྲེན་གྱི་ཡིག་འབྲུས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ལྷག་པར་རྒྱལ་བ་ཡེ་ཤེས་ཏོག། རྐང་མཐིལ་དུ་མེ་ཏོག་ཆེར་རྒྱས། ཁར་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ། ཆོ་འཕྲུལ་རྣམ་པ་བཞིའི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་། གསུང་ཡིག་འབྲུས་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་བརྟགས་ནས་སྤྲོ།

Meditate on the vase as a celestial palace of jewels arising from the syllable Bhrūṃ, which is the nature of dharma. Visualize that from within it, the activities of jñāna (wisdom), skillful means, and compassion emerge as various rays of light. Recite the root mantras of the respective deities interspersed with the name of the deceased, repeatedly generating the visualization through samādhi, whereby the qualities described in the root text will be attained. Now, as a branch of that practice, the method for liberation from the lower realms is shown by focusing on a sign: "Whether it be a painted image of that form, or even the name written with saffron," it is said. This refers to the support for the visualization. The "form" is the basis for support, a painted image of a bloated corpse on cloth or paper. The "name" is the basis for designation, a symbolic invocation. This means writing it on a wooden tablet with saffron. If one confers empowerment and performs blessings upon that [support] with mantras and mudrās until signs arise, it will be accomplished. This shows the method of how to proceed. Why is this so? "Having visualized it in the form of the deity, place it in the center of the stūpa." This means meditating on the essence of the form as the mudrā of the body of each respective deity. Furthermore, bless the crown of the head with the syllable of Sarvavid; bless the heart with the syllable of Sarvadurgatipariśodhana; specifically, bless the forehead with Jñānaketu; the soles of the feet with Mahāpuṣpa; and the mouth with Śākyamuni. Bless them as the nature of the four types of miracles, and emanate them by visualizing the syllables of speech in order to destroy the objects that give rise to the afflictions.

སྐུ་ཙ་ཀ་ལིས་ཉོན་མོངས་པའི་རྟེན་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་བརྟགས་ནས་སྤྲོ། ཐུགས་ཕྱག་མཚན་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་སེམས་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་བརྟགས་ནས་སྤྲོ། དེ་བས་ན་མཆོད་རྟེན་ནི་མཎྜལ་བྱས་པའི་ཐ་ཚིག་ལ། དབུས་ནི་མཎྜལ་གྱི་ཕོ་བྲང་གི་དབུས་ལ་གཞག་པ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར་གཞག་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། འདི་ནི་མ་གྲུབ་ན་སྤོགས་པའི་ཆོ་ག་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཇི་སྲིད་མཚན་མ་ཤིན་ཏུ་ནི། ། སྐྱེ་འགྱུར་འབར་བའི་གནས་ཀྱང་རུང་། ཞེས་པ་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྲིད་ནི་མཚན་མ་སྤངས་པ་དང་། མ་གྲོལ་བ་དེ་སྲིད་ཀྱི་ཐ་ཚིག་གོ། ། མཚན་མ་ནི་དངོས་པོ་སྟེ་བག་ཆགས་ལ། ཤིན་ཏུ་ནི་མང་པོའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། སྐྱེ་འགྱུར་ནི། འཁོར་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། འབར་བ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་དེ་མ་གྲུབ་ན་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། གནས་ནི་ཐུགས་རྗེའི་གནས། སྙིང་རྗེའི་ཡུལ་ཡིན་པས་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ། གནས་ཞེས་སྨོས་སོ། ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཏིལ་དང་ཡུངས་ཀར་འབྲས་རྣམས་དང་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་མ་བསྲེག་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐམས་ཅད་ཞིར་གཞུག་པའི་ཕྱིར་དང་། བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞུགས་ནས། ཏིལ་དང་ཡུངས་ཀར་དང་། འབྲས་དང་། བུ་རམ་སྦྲང་རྩི་ལ་སོགས་པ་དང་། ར་རྒྱ་མོའི་འོ་མ་དང་། གུར་གུམ་གཉིས་བསྲེས་ཏེ། ཡམ་ཤིང་སོར་བཅུ་གཉིས་པ་ལ་བྱུགས་ནས། ཡ་ཐོག་མ་ཐོག་གཉིས་སྦྲང་རྩིར་བྱུག་སྟེ། ཤི་བའི་མིང་དང་བསྲེས་ཏེ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན།

One should visualize and emanate the body-form (caṅkuli) in order to destroy the basis of the afflictions. One should visualize and emanate the hand-symbols of the mind in order to purify the mind, which is the cause of the afflictions. Therefore, the term "stūpa" refers to the maṇḍala; placing it in the center refers to the center of the maṇḍala palace, and it is placed there for the purpose of consecration and empowerment. This teaches the ritual for enhancement if [the practice] is not accomplished. Why is this? It is said: "As long as the signs are not thoroughly [eliminated], even in a place of blazing." "As long as" means for as long as the signs have not been abandoned and one is not liberated. "Signs" refers to entities, which are the habitual tendencies. "Thoroughly" means many. "Will arise" means that one will be born in saṃsāra and that the afflictions will arise. "Blazing" refers to wisdom; if that is not accomplished, it means one should meditate on the antidote. "Place" refers to the place of compassion; because it is the object of compassion, it is called the "place" that is the object of focus. Why is that? It is said: "Sesame, white mustard, and grains..." This is for the purpose of burning the signs of the afflictions and for the purpose of bringing everything to peace. Having entered the samādhi of the "Victory over the Three Realms" oneself, one mixes sesame, white mustard, rice, molasses, honey, and so forth, with the milk of a female goat and saffron. Having anointed twelve-finger-width fuel sticks with these, and having anointed the top and bottom of the sticks with honey, if one performs the fire offering while mixing in the name of the deceased, [the result will be achieved].

ཤི་བ་དེ་ངན་སོང་ལས་ཐར་པའི་རྟགས་ནི་མེ་ལ་བལྟ་སྟེ། མེ་ལྕེ་མདོག་དཀར་བ་དང་། གཡས་སུ་འབར་བ་དང་། གྱེན་དུ་འབར་བ་དང་། དྲི་མ་མེད་པ་དང་། ཟླུམ་ལ་མི་འཕྲོ་བ་ནི་ངན་སོང་ལས་ཐར་པའི་རྟགས་སུ་སྟོན་པས་གསུངས་སོ། ། ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་རྣམས་ཀྱི་ནི་བདེ་སྟེ་བརྡ་སྤྲད་པར་སླའོ། ། མ་གྲུབ་ན་སྤོགས་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག་ངན་སོང་ལས་ཐར་པའི་དོན་བསྡུས་པ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་རོ་བསྲེག་ལ་ཧོམ་སྨོས་ཏེ། རོ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཚུལ་ཏེ། རྒྱུ་མ་རིག་པ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་མགོ་རྨོངས་པའི་རྟོག་པ་གློ་བུར་བས། ཀུན་གཞིའི་སྒྲིབ་པ་ནི་རྒྱུའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ནང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་འདི་ལེན་པའི་ཕྱིར་ན། ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཟབ་ཅིང་ཕྲ། ། ཞེས་པ་སྨོས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རོ་ནི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་མགོ་རྨོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱིའི་རོ་ནི་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་སྟེ། དབང་པོའི་ལྔའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པས་བསྐྱེད་པས་ཕུང་པོ་གདོས་པ་ཅན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཧོམ་ནི་རྒྱ་གར་གྱི་སྒྲ་སྟེ་དེ་ལས་དྲངས་ནས་སྦྱིན་སྲེག་ཅེས་སྨོས་ཏེ། སྦྱིན་པ་ནི་ཐུགས་རྗེས་ཏེ་བདེ་བ་སྦྱིན་ལ། སྲེག་པ་ནི་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞིས་སྲེག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་རོའི་རྒྱུ་ནི་ནང་གི་སེམས་ཏེ། གཉེན་པོ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྲེག་ལ། འབྲས་བུའི་རོ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་མེས་སྲེག་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་བས་ན་ཁམས་གསུམ་གྱི་མཚན་མའི་རང་བཞིན་ཏེ། དངོས་པོ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་ནི།

Regarding the signs that the deceased has been liberated from the lower realms, one should observe the fire: a flame that is white in color, blazing to the right, blazing upward, stainless, and round without scattering is taught by the Teacher to be a sign of liberation from the lower realms. The qualities and defects are easy to understand and need not be explained further. The ritual for the method of enhancement if [the signs] are not achieved, which summarizes the meaning of liberation from the lower realms, has been shown. Now, regarding the cremation of the corpse, the term homa is mentioned. The corpse is the manner of cause and effect: the cause is ignorance, the adventitious conceptualization that is deluded regarding the ultimate reality; the obscuration of the ālaya is the cause. Why is that? Because it takes up these internal appropriated aggregates, it is said: "The appropriating consciousness is profound and subtle." Why is that? Because the corpse is devoid of cognition, it is deluded regarding cause and effect. The external corpse is the nature of the effect; because it is produced by karma and afflictions within the domain of the five sense faculties, it appears as a material aggregate. Homa is an Indian term; derived from it, it is called "fire offering" (sbyin sreg). "Offering" (sbyin) refers to compassion, which bestows bliss, and "burning" (sreg) refers to burning [defilements] through the four types of enlightened activity. In that regard, the cause of the corpse is the internal mind, which is burned by the antidote—the vajra-like samādhi of the noble ones' wisdom. The effect, the corpse, is burned by the fire of the world; this is the meaning. Therefore, in order to destroy the nature of the signs of the three realms, the entities:

ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་མེ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མཚོན་པར་བྱེད་པས་ཧོམ་ཁུང་དང་། ཐབས་ཐུགས་རྗེ་མཚོན་པའི་ཤིང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྤྲུལ་པ་གཞན་ལ་འབྱུང་བ་མཚོན་པའི་ཐབས་མཆོད་པའི་རྫས་དང་། བསྲེག་རྫས་དང་། མི་ཤིས་པ་དད་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ན། ཚོན་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་དང་། དེ་མེད་ནའང་ལྕགས་རྣམ་པ་ལྔའམ། ཐ་མ་ནི་འབྲས་བུ་ཚོན་གྱིས་ཁ་དོག་བསྒྱུར་རོ། ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་གཞོམ་པའི་ཐུགས་སརྦ་བིད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁྲུ་བཞི་པ་ཡི་ཚད་དུ་ནི། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཁྲུ་བཞི་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་བཞིས་སྐྱེ་རྒས་ན་འཆིའི་སྡུག་བསྔལ་སྦྱངས་པའི་ཕྱིར་ན་གྲུ་བཞི་པའོ་ཚད་དུ་ནི་ཞེས་པ་ནི། ཐབ་ཁུང་སོགས་གཅིག་གི་ཚད་ནི་ཁྲུ་བཞི་སྟེ། ཕྱིའི་ཚད་ནི་ཁྲུ་བཅུ་གཉིས་ཏེ། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་འཁོར་བ་ལུགས་ལས་བཟློག་པའི་དོན་ཏེ། ཁྲུ་བཅུ་གཉིས་པ། ཁ་གསུམ་བཅད་པའི་དབུས་མ་ཐབ་ཁུང་སྟེ། གྲུ་བཞི་ཞེས་སྨོས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་ཚད་ཕྱི་མའི་འོག་མས་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཁུང་བརྐོས་ལ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆོ་ག་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ནང་གི་ཟབས་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། ། དེ་ལ་ནང་གི་ཟབས་ནི། ཁུང་བརྐོ་བ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁྲུ་གང་གི་ཡར་གྱེད་དེའི་ཕྱི་རོལ་སྨོས་སོ། ། ཐབ་ཁུང་ལ་སོར་བརྒྱད་ནི་འཆད་པ་ལ་མུ་རན་དུ་བྱ། མེ་རི་ནི་དམར་པོར་བཏང་སྟེ། རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཞལ་གདངས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣམ་བུའི་ནང་དུ་ཡང་ཁ་བཞིར་བཅད་དེ།

The fire of the world symbolizes authentic wisdom; the hearth symbolizes the dharmadhātu; the wood symbolizes the compassion of skillful means; and the offering substances and burnt offerings symbolize the emanations arising from meditative concentration for the sake of others. Furthermore, in order to generate faith and dispel inauspiciousness, there are the five types of pigments; if those are unavailable, there are the five types of metals, or at the very least, fruit dyed with colors. This demonstrates the blessing by the mantra sarvavid to destroy the five afflictions. Why is this so? It is stated: "In the measure of four cubits." Regarding "four cubits," this is a square because the four types of wisdom purify the sufferings of birth, aging, sickness, and death. "In the measure" means that the measure of the hearth and so forth is four cubits, while the outer measure is twelve cubits, signifying the reversal of the twelve links of dependent origination in cyclic existence. The twelve cubits are divided into three sections, the middle of which is the hearth; this is the meaning of the term "square." The latter part of the text indicates its dimensions. Why is this so? It says: "Having dug the pit according to the ritual." There are two types of ritual: the inner depth and the outer form. Regarding the inner depth, it refers to digging the pit. Why is this so? It is stated that the outer part is one cubit higher. For the hearth, eight finger-widths should be made as the rim (muran). The mountain of fire should be made red, which is the symbolic expression of the eight liberations opening their mouths. Within the outer border, it is also divided into four sections.

ཕྲིན་ལས་རྣམ་བཞིའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའི་རྟགས་ཏེ། བཞིའི་ནང་མ་གསུམ་དུ་ཁ་བཅད་དེ། གཅིག་ལ་རྡོ་རྗེ་ར་བ་བཏང་སྟེ། ཁ་ཁྱེར་གཅིག་ལ་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག། གཅིག་ལ་བསྐལ་བཟང་རྒྱལ་སྲས་བཅུ་དྲུག། གྲུ་ཆད་ཀྱི་ནང་གཉིས་ལ་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་བརྒྱད། བཞི་ཆ་གཅིག་ལ་མཆོད་པ་རྣམས་དང་། དྲི་རེག་དང་། པཱཉྩ་རེ་ག་དང་། སྒོ་བཞི་མུ་ཁྱུད་དང་བཅས་པའི་ས་བཅད་དོ། ། དེའི་སུམ་ཆ་གཅིག་ཕྱིར་བཅད་དོ། ། ཤིང་རྣམས་གཞག། བཞིའི་ཆ་ཐབ་ལྷག་ཁ་གཉིས་སུ་འཆད་དེ། གོང་མའི་སུམ་ཆ་ལ་ཕྱེད་པོ་དེ་ཡར་བསྣན་ལ། ཤིང་གི་སྣམ་བུ་ལ་གཞག། ཕྱེད་པོ་དེ་སུམ་ཆ་སུམ་གཉིས་སུ་བཏང་ལ། ཤིང་སྣམ་དང་། ཉེ་བའི་སུམ་ཆ་གཅིག། མཆོད་སྣམ་སུམ་གཉིས། འཇིག་རྟེན་པའི་སྣམ་བུ་བཞི་ཆ་ཕྱེད་ནི་ཁ་གཉིས་སུ་བཏང་སྟེ། གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་གྱི་སྣམ་བུའོ། ། ཕྱི་མ་སྒོ་སྣམ་མོ། ། དབུས་ཀྱི་ཐབ་ཁུང་ཐིག་བཞི་བཏབ་པའི་རེའུ་མིག་དགུར་བྱས་ལ། དབུས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་འཁོར་ལོ་འཇོམས་པ་ལ་འབུར་དུ་བཏོད་ནས་བྲི། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྣམ་བུ་གཉིས་ནི་སེམས་དཔའ་བསྐལ་བཟང་ཤིང་སྣམ་བར་དུ་བཅུག་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་པ་ཕྲག་དོག་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རམ། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ངོ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་གཞག། འཇིག་རྟེན་པའི་སྣམ་བུ་གཉིས་ནི། བར་མ་ཕྱོགས་སྐྱོང་བཅུ་དང་བཀྲ་ཤིས་བརྒྱད། ཐ་མ་གཙུག་ལག་ཁང་གི་སྲུང་མ་དང་། གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་དང་། རྒྱལ་པོ་བཞི། དེ་རྣམས་བྲི་བའི་དགོས་ཆེད་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་སྲུང་དང་། རང་གི་འཁོར་གྱི་གདུག་པ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་།

This is the sign of performing the benefit of beings through the four types of enlightened activity. Of the four [sections], three are enclosed, and one is designated as the vajra fence. On one perimeter are the sixteen Bodhisattvas; on another, the sixteen Bodhisattvas of the Fortunate Aeon; and on the two inner corners of the recessed corners are the eight offering goddesses. One quarter is designated for the offerings, the scents, the textures, the pañcarekha, and the four gates along with the rim. One third of that is enclosed on the outside. The trees are placed there. The remaining fourth is divided into two parts: the upper third is added to the half [above] and placed on the wooden ledge. That half is divided into two thirds; one third is for the wooden ledge, one third for the near [section], and two thirds for the offering ledge. Half of the fourth part of the worldly ledge is divided into two, serving as the ledge for the planets and constellations. The outermost is the gate ledge. In the center of the hearth, four lines are drawn to form a nine-square grid. In the center, the mudrā of Vairocana, the wheel that subdues, is carved in relief and drawn. The two supramundane ledges are placed between the Bodhisattvas, the Fortunate Aeon, and the wooden ledge; this is done either because worldly beings are prone to jealousy, or to distinguish between the mundane and the supramundane. The two worldly ledges consist of the ten directional protectors and the eight auspicious symbols in the middle, and the guardians of the temple, the planets, the constellations, and the four kings in the outermost. The purpose of drawing these is to protect the teachings of the Blessed One and to pacify the malice of one's own retinue.

འཇིག་རྟེན་པའི་མངོན་རྟོགས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་བྲི། ད་ནི་མཆོད་པའི་རྒྱན་ཆས་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱ་དང་བུམ་པ་གང་བ་གཞག། ཅེས་པ་དང་། ཁུང་བུའི་དབུས་སུ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་པའི་བར་ནི། འཁོར་བའི་ཉེ་གནས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་རྟགས་དངུལ་གྱི་བྱ་ཕོ་བཅུ་དྲུག་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྟགས་གསེར་གྱི་བུམ་པ་ལྔ་དང་། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པའི་རྟགས་གཏོར་མ་དང་། ཁམས་གསུམ་ཚིམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ལ་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། ཐུགས་རྗེ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཕྲེང་བ་དང་། ཁམས་གསུམ་གྱི་བླ་མར་གྱུར་པས་བླ་རེ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་ལས་རྒྱལ་བའི་རྟགས་རྒྱལ་མཚན་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་དར་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་ཚ་བས་གདུང་བ་ལས་བསིལ་བའི་གདུགས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཤེས་པ་རྩལ་སྦྱོང་བ་དང་། དམ་རྫས་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་སྟེ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་དམིགས་ནས་བསྲེག་རྫས་དང་། མཆོད་རྫས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ནི། འཕགས་པ་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པའི་རྟགས་སུ་ཁུང་བུའི་དབུས་སུ་གཞག། ད་ནི་རོ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་རྒྱས་གདབ་པ་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རོ་ལ་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་ནས་ཀྱང་། ། ཆུ་མཆོག་གིས་ནི་བཀྲུ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། རོ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཚུལ་གོང་དུ་སྨོས་པའོ། ། སྔགས་ནི་རིགས་རྣམ་པ་ལྔའི་སྐུ་བསྐྱེད་པ་དང་། སྙིང་པོ་དང་། ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་དང་ལྔ་སྟེ་བཅོ་ལྔའོ། ། སྟོང་པར་བསྒོམ་པ་དང་།

It is written in order to show the mundane clear realizations. Now, the ornaments of the offering are shown. Why? Because it says: "Place the bird and the full vase," and "Place them in the center of the pit." This refers to the sixteen silver cocks, which are signs of benefiting the attendants of saṃsāra; the five golden vases, which are signs of the wisdom of the expanse of phenomena (dharmadhātu); the torma, which is a sign of the union of method and insight; various foods and snacks to satisfy the three realms; various flowers for the branches of enlightenment; garlands for the uninterrupted flow of compassion; the canopy, because one has become the guru of the three realms; the victory banner, a sign of triumph over the mara of the afflictions; various silks, a sign of possessing various meditative absorptions (samādhi); the parasol, which cools the torment of the heat of the afflictions; and the training of the intellect in meditative absorption. These, along with the sacred substances, are to be blessed with mantras and mudrās. Visualizing the light rays of wisdom, all the burnt offerings, offering substances, and so forth, are placed in the center of the pit as signs to please the Noble Ones and to attain the accomplishments (siddhis). Now, the blessing and sealing of the corpse are shown. Why? Because it says: "Having also applied mantras to the corpse, one should wash it with the supreme water." Here, "corpse" refers to the manner of cause and effect as mentioned above. "Mantra" refers to the fifteen: the five for generating the bodies of the five families, the essence mantras, and the near-essence mantras. One meditates on emptiness...

རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པ་གཉིས་ཏེ་བཅུ་བདུན་ནོ། ། བཏབ་ནས་ཀྱང་ནི། ཕྱིའི་བཏབ་པ་ནི་ལུས་ལ་བཏབ་པ་དང་། ནང་གི་བཏབ་པ་ནི་ཡིག་འབྲུ་སྟེ། དེ་རྣམས་སྤྲུལ་པ་རོ་ལ་བསྟིམས་ནས་དངོས་པོ་མེད་པར་བསྒོམ་པའོ། ། ཆུ་ནི་བུམ་པའི་ནང་གི་ཆུ་སྟེ། དྲི་ཞིམ་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞུང་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་སྦྱར་རོ། ། མཆོག་ནི་སྙིང་པོ་བཅུ་བདུན་གྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཟླ་བའི་མཎྜལ་དུ་གྱུར་པར་བསྒོམ་པའོ། ། བཀྲུ་བར་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཕྱིའི་བཀྲུ་བ་བུམ་པའི་ཆུས་འཁྲུ་བ་དང་། ནང་གི་བཀྲུ་བ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་འཕྲོ་འདུས་དག་པར་བྱེད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། བཟླས་པ་དྲི་ཡིས་བྱུག་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བཟླས་པ་དང་། ཡིག་འབྲུ་དང་འཕྲོ་འདུའི་བཟླས་པའོ། ། དྲི་གུར་གུམ་ལ་སོགས་པས་ལུས་ལ་བྱུག་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དྲིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གོས་དང་རྒྱན་གྱིས་ཀླུབས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་པ་ནི། གོས་ནི་སྔགས་མཁན་གྱི་ཆས་གོས་དང་། རོའི་གོས་ནི་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞིའི་ལས་གང་བྱེད་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ལ། རྒྱན་ནི་སྐུ་བྲེའུ་ལྡིར་གྱི་ཅོད་པན་གྱི་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་བཏགས་པ་དང་། ཀླུབས་ནི་མང་བ་དང་མཛེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ད་ནི་རོ་ལ་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་གདགས་པའི་དོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔགས་བྲིས་པ་ནི་གདགས་པར་བྱ། ། ཞེས་འབྱུང་སྟེ། སྔགས་ནི་ལྷ་སོ་སོའི་ཡིག་འབྲུའོ། ། བྲིས་པ་ནི་གྲོ་གའམ་ཤོག་ཤོག་ལ་བྲིའོ། ། གདགས་པ་ནི་ལུས་ལ་གདགས་པའོ། ། དེའི་གནས་གང་ཡིན་ཞེ་ན། སྙིང་ག་ལྐོག་མ་ཁ་ཕྱོགས་དང་། ། དཔྲལ་བ་མཛོད་སྤུ་རྣ་བ་གཉིས། །

There are two vajra meditations, making seventeen in total. Having "applied" [the mantras] means that the external application is applied to the body, and the internal application refers to the syllables; these are dissolved into the emanated corpse and meditated upon as being without substantiality. "Water" refers to the water inside the vase, which should be prepared with fragrant substances and so forth as they appear in the scriptures. "Supreme" refers to meditating on the seventeen essences as the moon mandala of bodhicitta. "To be washed" is of two types: the external washing with the water of the vase, and the internal washing, which is the meaning of purifying through the radiation and absorption of meditative concentration. "Recite and anoint with fragrance" means the recitation of meditative concentration and the recitation of syllables with radiation and absorption. "Fragrance" refers to anointing the body with saffron and so forth, and the meaning of being blessed with the fragrance of ethical discipline. "And having clothed [it] in garments and ornaments" means that the "garments" are the attire of the mantra practitioner and the "corpse garments" are prepared according to whichever of the four activities is being performed. The "ornaments" are the attachment of the crown and other ornaments of the deity's body, and "clothed" is the meaning of being abundant and beautiful. Now, this is the purpose of blessing and attaching mantras to the corpse. Why is this? It is because it says: "The written mantra should be attached." "Mantra" refers to the syllables of the respective deities. "Written" means written on birch bark or paper. "Attached" means attached to the body. If one asks what the locations are: "The heart, the throat, the mouth, the direction, the forehead, the ūrṇā-hair, and the two ears."

མགོ་བོ་གཙུག་ཕུད་དཔུང་པ་གཉིས། ། སྣ་དང་རྐེད་པ་པུས་མོ་བོལ། ། ལོང་བུ་སྣ་ཡི་རྩེ་མོ་དང་། ། མིག་གཉིས་དང་ནི་གསང་བའི་གནས། ། དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་གནས་དག་ཏུ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། མཚན་མ་རྣམས་གཞོམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེའི་གནས་ནི་བཅུ་བདུན་ཡོད་དེ། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བ་ལྔ་སྟེ། དེ་རྣམས་ནི་ཐུགས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་མཚོན་པའི་གནས་ནི་ལུས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔོན་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སེམས་རྟེན་པའི་གཞི་བྱེད་པས། ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་མགོ་བོ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་མ་རིག་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་རིག་པ་མི་ཤེས་པའི་དབང་གིས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་མགོ་རྨོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་འཇོམས་པའི་སྔགས་ནི། རིན་ཆེན་མེ་ཏོག་གི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་ཧཱུཾ་ཕཊ། དེ་མགོ་ལ་གདགས་ཤིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཚུལ་བཞིན་བྱའོ། ། དཔུང་པ་ནི་ལས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་ལ་རྩོལ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ན། དཔེ་དེ་དང་འདྲ་བར་མ་རིག་པ་མགོ་རྨོངས་པས་ན། ཕྱིའི་ཡུལ་རྣམས་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བ་ནི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་འདུ་བྱེད་པའོ། ། དེ་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་ཨཿ། དཔུང་པ་ལ་གདགས་ཏེ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན་ཏོ། །

"The crown of the head, the two shoulders, the nose, the waist, the knees, the insteps, the ankles, the tip of the nose, the two eyes, and the secret place—at these locations of the sense faculties," it is said. Thus, in order to destroy the signs by means of the tathāgata’s authentic wisdom, there are seventeen locations: the twelve links of dependent origination and the five that arise from them, which are applied as the essence of the enlightened mind. The body is the location that symbolizes these; why is that? Because it is the nature produced by former habitual tendencies, it serves as the basis upon which the mind relies. The nature of the entire body is the head. Likewise, ignorance is the nature of all afflictions. Why is that? Because through the power of the ignorance of not knowing, one is deluded regarding suchness, the ultimate reality, and cause and effect. The mantra that destroys this is the near-essence of Ratnaketu: OṂ SARVA VID HŪṂ PHAṬ. One should properly apply and consecrate this upon the head. Since the shoulders are the cause for exerting oneself in the formative activities of karma, they are like that example; because ignorance causes delusion, the arising of afflictions such as attachment toward external objects is the "formative activity" (saṃskāra). To purify that, there is the near-essence of Śākyamuni: OṂ SARVA VID AḤ. This is to be applied to the shoulders for the purpose of consecrating them as non-dual.

སྙིང་ནི་ཁྱད་པར་དུ་ཡང་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གནས་པའི་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་སོ་སོའི་སྤྲུལ་པ་རྣམ་པར་རིག་ཅིང་མ་འདྲེས་པར་མཆོད་པ་དང་། བདག་གིར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་འཇོམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཨོཾ་ཤོ་དྷ་ནི་ཤོ་དྷ་ནི་སརྦ་པཱ་པཾ་བི་ཤོ་དྷ་ནི། ཤུདྡྷེ་བི་ཤུདྡྷེ་སརྦ་ཀརྨ་ཨཱ་བ་ར་ཎ་བི་ཤུདྡྷེ་སྭཱ་ཧཱ། སྙིང་གར་བཏགས་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན་ཏོ། ། རྐེད་པ་ནི་དང་པོ་ཕུང་པོ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་བྱེད་པའི་རྟེན་ལྟེ་བའི་ཐད་ཀ་ནས་མ་ཟོས་པའི་དྲོད་ཀྱིས་རེག་པས་འཚོ་བར་བྱེད་པས་ན་ལུས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ལ་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་བསྒོས་ཤིང་སྨོན་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ནི་མིང་དང་གཟུགས་འདི་འགྲུབ་སྟེ། དེ་འཇོམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྐུ་བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་ཏེ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་ཨོཾ། རྐེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་གདགས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྣ་བའི་དབང་པོ་གྲོ་ག་གཅུས་ཏེ་བཅད་པ་འདྲ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་ཞིང་འབྱུང་བའི་གཞི་བྱེད་ལ། དཔེར་ན་རྒྱུ་མིང་དང་གཟུགས་ལ་བརྟེན་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ནི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་སྟེ། དེ་འཇོམས་པ་ནི། ཀུན་རིག་གི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་སརྦ་ཨཱ་བ་ར་ཎ་བི་ཤོ་དྷ་ཡ་ཧ་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ། རྣ་བ་གཉིས་ལ་གདགས་ཤིང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན་ཏོ། ། སྣའི་དབང་པོ་ཟངས་མའི་མོ་ཁབ་གཤིབས་པ་དང་འདྲ་བ་སྟེ།

The heart is specifically the locus where the nature of consciousness resides. Likewise, consciousness—conditioned by formative factors—perceives its own emanations distinctly and without confusion, and because it grasps them as "mine," the mudrā that subdues this is the essence of Vairocana: OṂ ŚODHANI ŚODHANI SARVA PĀPAṂ VIŚODHANI ŚUDDHE VIŚUDDHE SARVA KARMA ĀVARAṆA VIŚUDDHE SVĀHĀ. This is for the purpose of blessing and binding to the heart. The waist is the support that initially acts as the cause for the arising of the aggregates; since it is sustained by the heat of the mother’s undigested food touching it, the body is blessed. Likewise, the nature of consciousness is infused with the latencies of karma, and through aspiration, the coemergent appropriated aggregates—the name and form—are established. The mudrā that subdues this is the seed syllable for generating the body of Vairocana: OṂ SARVA VID OṂ. This is for the purpose of blessing and binding to the waist. The ear faculty, which resembles a rolled-up piece of birch bark, acts as the basis for the arising and emergence of consciousness. For example, the faculties that depend on the causal name and form are the six sense bases. The mudrā that subdues this is the near-essence of Sarvavid: OṂ SARVA VID SARVA ĀVARAṆA VIŚODHAYA HANA HŪṂ PHAṬ. This is for the purpose of binding to the two ears and blessing them as non-dual. The nose faculty resembles two copper needles placed side by side.

ཡུལ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བྱུང་ནས་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དོན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུམ་འདུས་ནས། ཉམས་སུ་མྱངས་ནས་ཕྲད་པ་ནི་རེག་པའོ། ། དེ་འཇོམས་པ་ནི་མེ་ཏོག་ཆེར་རྒྱས་ཀྱི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་ཏྲ་ཐ། སྣ་ལ་བཏགས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དཔྲལ་བའི་ངོ་བོ་ནི་བཀྲག་མདངས་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་གཞི་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་རེག་པས་ཡུལ་དང་ཕྲད་པར་གྱུར་པའི་ཚེ། ཚེ་རབས་ཡུལ་གྱི་བདེ་སྡུག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་ཚོར་བ་སྟེ། དེ་འཇོམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། མེ་ཏོག་ཆེར་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་ཏྲ་ཐ། དཔྲལ་བར་བཏགས་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན་ཏོ། ། ཁ་ནི་ཟས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྲེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་བྱེད་པས་ན། དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བས་ཡུལ་གྱི་བདེ་སྡུག་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ནི་སྲེག་པའོ། ། དེ་འཇོམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་ཨ་པ་ཡ་བི་ཤོ་དྷ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་སྙིང་པོ་སྙིང་གར་བཏགས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན་ཏོ། ། པུས་མོ་ནི་བརྐྱང་བ་དང་། བསྐུམ་པའི་རྒྱུ་བྱེད་དེ། པུས་ཚིགས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་སྲེད་པས་ཡུམ་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་འཕེལ་ཞིང་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ལེན་པ་སྟེ། མེ་ཏོག་ཐུ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཡུལ་ལ་བདག་ཏུ་ཞེན་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་འཇོམས་པ་ནི་ངན་སོང་སྦྱོང་བའི་སྐུ་བསྐྱེད་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་སྭ། པུས་མོ་གཉིས་ལ་གཏགས་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན་ཏོ། །

Based on an object, consciousness arises and experiences that object; thus, the meeting of the three—object, faculty, and consciousness—after having experienced them, is contact (sparśa). To subdue that is the near-essence of the Fully Blossomed Flower: Oṃ sarvavid traṭ. This is to be tied to the nose and blessed, in order to make it non-dual. The nature of the forehead is the basis from which radiance arises; likewise, when contact meets the object, the experience of the pleasure and pain of objects throughout successive lifetimes is feeling (vedanā). The mudrā to subdue that is the essence of the Fully Blossomed Flower: Oṃ sarvavid traṭ. This is to be tied to the forehead and blessed. Because the mouth acts as the cause for the nature of craving for food and so forth, when feeling experiences the pleasure and pain of objects and thereby becomes attached to the five aggregates, that is thirst (tṛṣṇā). The mudrā to subdue that is the essence of Śākyamuni: Oṃ sarvāpāyaviśodhaya hūṃ phaṭ. This is to be tied to the heart of Śākyamuni and blessed. The knees act as the cause for extending and contracting; they are the knee-joints. Likewise, through craving, the consciousness of the mother increases and arises, which is grasping (upādāna), like picking a flower; it is the sense of clinging to objects as a self. To subdue that is the essence for generating the body of the Purifier of Evil Destinies: Oṃ sarvavid svā. This is to be tied to both knees and blessed to make them non-dual.

རྐང་པའི་བོལ་ནི་ཕུང་པོ་འདྲེན་ཅིང་མགྱོགས་པར་བྱེད་པའི་གཞི་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ལ་ལེན་པས་བདག་ཏུ་གཟུང་བས་ལས་ཀྱིས་མའི་མངལ་དུ་འཕངས་ནས། སྲིད་པའི་གཞི་བསྒྲུབ་པའི་ས་བོན་འབྱིན་པས་སྲིད་པའོ། ། དེ་འཇོམས་པ་ནི་རིན་ཆེན་མེ་ཏོག་གི་སྐུ་བསྐྱེད་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་ཨ། རྐང་པའི་བོལ་གཉིས་ལ་བཏགས་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན་ཏོ། ། གསང་བའི་གནས་ནི་སེམས་ཅན་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ས་བོན་འབྱུང་བའི་གནས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་སྲིད་པས་སྲིད་ཅིང་རྟས་པར་བྱེད་པས་ཕུང་པོ་སྨིན་ཅིང་མའི་མངལ་ནས་བྱུང་ནས་ཕྱིར་འབྱུང་བ་ནི་སྐྱེ་བའོ། ། དེ་འཇོམས་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་བསྒོམ་པ་སྟེ། ཨོཾ་བྷ་གསང་བའི་གནས་སུ་གདགས་ཏེ། གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན་ཏོ། ། གཙུག་ཕུད་ནི་རྒས་པའི་རྟགས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྲ་དཀར་པོར་གྱུར་པའི་རྟགས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བསྐྱེད་ནས། ཕུང་པོ་སྨིན་ཅིང་མཐར་ཐུག་པའི་རྒས་པ་སྟེ་དེ་བདག་པོའོ། ། དེ་འཇོམས་པ་ནི་མེ་ཏོག་ཆེར་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་བསྐྱེད་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་ཏྲ་ཐ། གཙུག་ཕུད་དུ་བཏགས་ཏེ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། ། ལྐོག་མ་ནི་དབུགས་ཕྱི་ནང་གཉིས་སུ་རྒྱུ་བའི་རྟེན་སྲོག་གི་གཟུངས་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་དུ་དང་པོ་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་རྒས་ནས་ཁམས་རབ་ཏུ་འགྱུར་ནས། ནད་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་མི་བཟོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་པས་གཟིར་ཏེ། འཇིག་པ་ནི་འཆི་བའོ། ། དེ་འཇོམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི།

The insteps of the feet serve as the basis for drawing the aggregates and for moving swiftly. Likewise, by grasping at objects through appropriation, karma hurls one into the mother’s womb; because it produces the seed that establishes the basis of existence, it is "existence" (bhava). To overcome that is the essence for generating the body of Ratnakusuma: OṂ SARVA VID A. This is to be tied to both insteps, for the purpose of blessing them as non-dual. The secret place is the site where the seed, the cause for the birth of sentient beings, arises. Likewise, because existence causes one to exist and flourish, the aggregates ripen and emerge from the mother’s womb to come forth; this is "birth" (jāti). To overcome that is the meditation of Vajra: OṂ BHA. This is to be placed at the secret place, for the purpose of blessing it as non-dual. The topknot is the sign of aging. Why is that? Because it is the sign of the hair turning white. Likewise, once sentient beings have been fully produced by karma, the aging that reaches the ultimate limit of the ripening aggregates is the "master" (adhipati). To overcome that is the essence for generating the body of Mahāpuṣpita: OṂ SARVA VID TRA THA. This is to be tied to the topknot, for the purpose of blessing it as non-dual. The throat is the support for the movement of the inner and outer breath, and is thus the dhāraṇī of life. Likewise, through the conditions of initial birth, one ages and the elements undergo a radical transformation. Being tormented by various types of illness and the various sufferings of the unbearable aggregates, their destruction is "death" (maraṇa). The mudrā for overcoming that is: [OṂ SARVA VID HŪṂ]. This is to be placed at the throat, for the purpose of blessing it as non-dual.

རིན་ཆེན་མེ་ཏོག་གི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཨོཾ་ཤོ་དྷ་ནི་ཤོ་དྷ་ནི་སརྦ་ཨ་པ་ཡ་ན་སརྦ་སྭ་རྒྱེ་བྷྱ་ཧཱུཾ། རིན་ཆེན་མེ་ཏོག་གི་སྙིང་པོ་སྟེ། ལྐོག་མར་བཏགས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། ། ལོང་བུ་ནི། རྐང་པའི་ཚིགས་གནས་པའི་གཞི་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་འཆིང་བར་མྱོས་ཏེ། སེམས་ཅན་མངོན་པར་ཆགས་པ་དང་བཅས་ཏེ། གང་གིས་སེམས་རབ་ཏུ་གདུང་བའི་མྱ་ངན་ནོ། ། དེ་འཇོམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་སྐུ་བསྐྱེད་པ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་ཧཱུཾ། ལོང་བུ་ལ་བཏགས་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ། མིག་ནི་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་པ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་མིག་གི་དབང་པོ་ཆུ་དང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་མྱ་ངན་གྱི་སེམས་རབ་ཏུ་གདུངས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་མྱོས་ཏེ། ཚིག་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་ནི་སྨྲེ་སྔགས་འཇོམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སྟོང་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་ཏེ། ཨོཾ་ཤ་མིག་ལ་བཏགས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། ། མཛོད་སྤུ་ནི་ངོའི་བཀྲག་སྐྱེ་བའི་གནས་ཏེ། དཔེ་དེ་དང་འདྲ་བར་ནི། ནང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ལྔ་དང་། ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་སྟེ་རབ་ཏུ་ཉོན་མོངས་པས་གཟིར་བ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་དང་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱུ་སྟེ། དེ་འཇོམས་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ངན་སོང་སྦྱོང་བའི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་བིད་ཧཱུཾ། མཛོད་སྤུ་ལ་བཏགས་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། ། སྣའི་རྩེ་མོ་ནི། སྣ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་བྱེད་དེ། དཔེ་དེ་དང་འདྲ་བར་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སེམས་གཟིར་ཅིང་ཉོན་མོངས་པའི་ཚེ།

The essence of the precious flower is: OṂ ŚODHANI ŚODHANI SARVA APĀYĀN SARVA SVAJYE BHYAḤ HŪṂ. This is the essence of the precious flower; it should be tied to the throat and consecrated. As for the ankle: it is the foundation upon which the joints of the feet rest. Likewise, one is intoxicated by being thoroughly bound; thus, sentient beings are possessed by attachment, and that which causes the mind to be intensely tormented is sorrow. The mudrā that overcomes this is the generation of the body of Śākyamuni: OṂ SARVA VID HŪṂ. It should be tied to the ankle and consecrated as non-dual. The eye is the cause for seeing various objects, like the water-clear eye-faculty. Likewise, the mind is intensely tormented by sorrow and becomes utterly intoxicated, uttering various kinds of lamentations. The mudrā that overcomes these lamentations is the mantra that consecrates as emptiness: OṂ ŚA. It should be tied to the eyes and consecrated. The ūrṇā-hair (the hair-treasure between the brows) is the place where the luster of the face arises. By analogy with that, the five internal collections of consciousness experience various sufferings together with it; being tormented by intense afflictions is the cause of the three types of suffering and the continuum. The mudrā of the method to overcome this is the near-essence of the Purification of the Lower Realms: OṂ SARVA VID HŪṂ. It should be tied to the ūrṇā-hair and consecrated as non-dual. As for the tip of the nose: the nose acts as the cause for the arising of consciousness. By analogy with that, when the mind is tormented by suffering and afflicted by the afflictions at that time—

ཡིད་མི་བདེ་བའི་འཁྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་ནས། ཉོན་མོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་པས། རང་གི་སེམས་གཟིར་ཅིང་ཡིད་འཁྲུལ་པ་ནི་ཡིད་མི་བདེ་བའོ། ། དེ་འཇོམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ངན་སོང་སྦྱོང་བའི་སྙིང་པོ་སྟེ། སྣའི་རྩེ་མོ་ལ་བཏགས་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། ། སྙིང་པོ་བཅུ་བདུན་དུ་སྨོས་པ་ནི། སྟོང་པར་བསྒོམ་པ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས། རིགས་ལྔའི་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྨོས་སོ། ། སེམས་ཅན་ཕྱི་གཟུང་བའི་ཡུལ་མེད་པ་ལ། ཡུལ་དུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་ནི། སྟོང་པར་བསྒོམ་པ་སྨོས་ལ། ནང་འཛིན་པའི་སེམས་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོར་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པ་སྨོས་སོ། ། ཕྱི་ལ་བཅོ་ལྔ་ཡོད་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བསྡུས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་གཞན་དུ་ཡི་གེ་སྔགས། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་གོང་གི་ཡིག་འབྲུ་དགོད་པའི་བྱེ་བྲག་ལ་བྱ་བ་ཡིན་ལ། གཞན་དུ་ནི་འགྲོ་བ་གཞན་གྱི་དོན་ཆེད་དུ་འདི་ལྟར་དུ་ཡང་སྦྱར་བ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡི་གེ་ནི་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་ལ་བྲི་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། སྔགས་ནི་རིག་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ནི་སྙིང་པོ་རྣམ་པ་ལྔར་བསྟན་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བླ་ན་མེད་པ་ཐོབ་ཅིང་། སྦྱིན་པའི་རྒྱུ་བྱེད་པས་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་སྔར་བསྟན་ལ། འབྲས་བུ་ངོ་བོར་གཞག་པའི་ཕྱིར་ནི། སྐུ་བསྐྱེད་པ་ལྔ་བསྟན་ལ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི། རྒྱུའི་དོན་ཏོ།

Having experienced various delusions of mental unease, one’s own mind is oppressed by the various sufferings of the afflictions and the mind becomes deluded; this is mental unease. The mudrā that overcomes this is the essence for purifying the lower realms. One should fix it at the tip of the nose and bless it as non-dual. As for the mention of the seventeen essences: meditating on emptiness is the wisdom of awareness (vidyā-jñāna). They are also mentioned because, through the distinction between the expanse (dhātu) and wisdom, they are the cause for the emergence of the Buddhas of the five families. For sentient beings, the antidote to viewing external apprehended objects as real is the mention of meditating on emptiness; the antidote to the internal apprehending mind viewing itself as a self is the mention of meditating on the vajra. The fifteen external [syllables] are condensed into three categories. Why is that? It is said: "In that way, elsewhere, the syllables and mantras." This refers to the specific arrangement of the aforementioned syllables. "Elsewhere" means that for the sake of other beings, they are applied in this manner as well. Why? Because "syllables" (akṣara) are the cause that represents and writes down enlightenment (bodhi), and "mantras" are taught as the specific qualities of awareness. Furthermore, there are three aspects: from the specific realization of bodhicitta, the five types of essence are taught; from attaining the unsurpassed fruit of bodhicitta and acting as the cause for generosity, the near-essences were previously taught; and to establish the essence as the actual fruit, the five generated bodies are taught. In that context, "essence" (hṛdaya) has the meaning of the cause.

། ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་ནི་རྐྱེན་སྙིང་པོ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་ཏོ། ། སྐུ་བསྐྱེད་པའི་འབྲས་བུ་བླ་ན་མེད་པ་འགྲོ་བ་ལ་བསྟན་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྒྱུ་རྣམ་པ་ལྔས་ནི་ངན་སོང་རྒྱུས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ནི་ངན་སོང་གི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་འཇོམས་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྐྱེན་གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་རྣམ་པ་ལྔ་ནི། ངན་སོང་དུ་སྐྱེ་བའི་ལམ་རྒྱུད་ལྔ་འཇོམས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྐུ་བསྐྱེད་པ་རྣམ་པ་ལྔས་ནི། ངན་སོང་གི་རྟེན་ཕུང་པོ་རྣམ་པ་ལྔ་བཤིག་ཅིང་འཇོམས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མཆོག་ཏུ་དགེ་བ་རྣམ་གཞག་གོ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། མཆོག་ནི་ཐུགས་ཀྱི་ཡིག་འབྲུ་རྣམས་ལ་བྱ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡོན་ཏན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དགེ་བའི་ཐབས་ཏེ་གོང་དུ་གསུངས་པ་ལྟར། ངན་སོང་གི་རྒྱུ་ལམ་དང་རྟོག་པ་བཅོམ་ནས་དེ་དགེ་བ་ལ་དགོད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་བས་ན་གཞག་ཅེས་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཡིག་འབྲུ་བཏགས་པའི་དོན་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་རོ་ཤིང་སྟེང་དུ་གཞག་པའི་དོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་ངན་སོང་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨོས་སོ། ། དེ་ནས་ནི་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། ངན་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྟེ་རྒྱུའོ། ། སོང་བ་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ་ཁམས་གསུམ་དུ་འཁོར་བའོ། ། སྦྱོང་བ་ནི་རྒྱུ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྦྱང་བ་དང་། རྐྱེན་གཉེན་པོས་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཕྲོ་འདུས་སྦྱང་བ་དང་། ངན་སོང་གི་འབྲས་བུ་འོད་ཟེར་གྱི་ཕྲེང་བས།

The near-essence is the meaning of the noble wisdom of the causal essence. It is the pledge to demonstrate to wandering beings the unsurpassed fruit of generating the [deity] body. In that regard, the five aspects of the causal bodhicitta essence are the mudrā that subdues the five types of afflictions of the lower realms. The five aspects of the near-essence, which is the diligence of the remedial wisdom, are the meaning of subduing the five paths of rebirth in the lower realms. The five aspects of generating the body are the pledge to dismantle and subdue the five aggregates, the support for the lower realms. Why is that? It is because it is said, "The supreme virtuous arrangement." "Supreme" refers to the syllables of the enlightened mind; why? Because they are the supreme of all qualities. "Virtuous" refers to the method, as explained above: the pledge to destroy the causes, paths, and conceptualizations of the lower realms and establish them in virtue. Therefore, the word "arrangement" is used. This concludes the explanation of the meaning of the attached mantra syllables. Now, as for the meaning of placing [the corpse] upon the wood: why? Because it is said, "Then, for the sake of purifying the lower realms." "Then" refers to the immediate sequence of the context. "Lower" refers to the cause, which is the afflictions. "Gone" refers to the result, which is wandering in the three realms. "Purifying" refers to purifying through the vajra-like samādhi of the cause, purifying through the radiation and absorption of the noble wisdom of the remedial condition, and purifying the result of the lower realms through garlands of light rays.

སྐུའི་ས་བོན་གྱིས་སྦྱང་བ་དང་གསུམ་མོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྟན་དང་བཅས་པས་དེ་དབུས་སུ། ། གཞག་པ་ཉིད་དུ་བྱ་བ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྟན་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་དང་ཆོས་མཐུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན། ཤིང་གི་སྟེང་དུ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བྱ་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ནི། པཾ་ལས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་མཾ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྒོམ་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྟན་སྟེང་དུ་གཞག་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དབུས་ནི་ཕོ་བྲང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཁྱེར་བའི་དོན་ཏོ། ། གཞག་པ་ནི་དེ་ཉིད་དུ་སྟན་ལ་གཞག་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རོ་ཉིད་ཀྱང་སྙིང་པོ་ལྔ་བཀོད་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་བྲལ་ཏེ། ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔར་བསྒོམས་ལ། ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་རྣམ་པ་ལྔར་བཀོད་པས་ནི། ལམ་རྣམ་པ་ལྔ་སྦྱངས་ཏེ། རིགས་རྣམ་པ་ལྔར་བསྐྱེད་པ་དང་། སྐུ་བསྐྱེད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་བསྐྱེད་པས་ནི་ངན་སོང་གི་རྟེན་ཕུང་པོ་ལྔ་བཅོམ་ནས། རིན་པོ་ཆེ་ལྔའི་མཆོད་རྫས་སུ་གྱུར་བ་འམ། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཕུང་པོ་ལྔར་གྱུར་པར་བསྒོམས་ནས་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་གོས་ལ་སྔགས་ཀྱིས་གདབ་ཅིང་མེ་སྦར་བ་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་སྔགས་འཆང་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། བཏབ་པའི་གོས་ཀྱིས་གཡོགས་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ནི་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། སྔགས་འཆང་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ལས་རྡོ་རྗེའོ། ། སྔགས་ནི་གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གོས་ལ་འཕྲོ་བའོ། ། བཏབ་པ་ནི་གོས་ལ་བཏབ་པའོ། །

This is the third [stage], the purification by the seed-syllable of the body. Why is this so? It is said: "Together with the seat, one should place it in the center." Regarding this, the "seat" is of two types: to correspond with the external [world], one should fashion an eight-petaled lotus upon a wooden base; and for the sake of connection with meditative absorption (samādhi), the meaning is that one meditates through absorption on an eight-petaled lotus arising from paṃ and a sun maṇḍala arising from maṃ, and so forth. "Together with" means to place it upon the seat. "In the center" means to bring it into the palace maṇḍala. "Place" means to place it upon that very seat. Furthermore, by arranging the five essence-syllables upon the corpse itself, one is freed from the five types of afflictions and meditates on the five types of wisdom. By arranging the five near-essence-syllables, one purifies the five paths and generates the five families. By generating the five types of body-generation, one destroys the five aggregates that are the basis for the lower realms and meditates on them as becoming either the offering substances of the five precious gems or the five aggregates of liberation. Thus it is stated. Now, the application of mantra to the cloth and the kindling of the fire is shown: "Then the mantra-holder should cover it with cloth consecrated by mantra." Regarding this, "then" refers to the sequence of the occasion. "Mantra-holder" refers to the practitioner, Vajra. "Mantra" refers to the rays of the remedial wisdom-light radiating upon the cloth. "Consecrated" means consecrated upon the cloth.

རིགས་ལྔའི་ཡིག་འབྲུས་རིགས་དྲུག་ཁ་དོག་རྣམ་པ་ལྔར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གཡོགས་པ་ནི་རོ་ལ་གཡོགས་པའོ། ། ད་ནི་མེ་སྦར་བ་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་བྱིན་ཟ་དགེ་བ་རབ་སྦར་ལ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ནི་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། བྱིན་ཟ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཞལ་ཏེ། སྲེག་ཁང་གཞལ་ཡས་ཁང་ངོ་། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་ཅིང་སྟོངས་པར་བྱེད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དགེ་བ་ནི་མི་དགེ་བ་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་གཞི་ཡིན་ལ། སྦར་བ་ནི་ཤིང་ལ་མེ་སྦར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མེ་ལྕེ་སྟོང་གིས་དཀྲིས་ཤིང་འབར་བའི་ལུས། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་མེ་ནི་ཡེ་ཤེས། ལྕེ་ནི་ཕྲིན་ལས། སྟོང་པ་ནི་སྤྲུལ་པ། དཀྲིས་པ་ནི་ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་དཀྲིས་ཤིང་འབྲེལ། འབར་བ་ནི་རང་བཞིན། ལུས་ནི་ལྷ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ལུས་སུ། བདག་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་ཞིང་། གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ལུས་སོ། ། དེ་ནས་སྔགས་པས་མཆོད་རྫས་ནི་གཡོན་དུ་གཞག བསྲེག་རྫས་ནི་གཡས་སུ་གཞག་སྟེ། མེ་ལྷ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། མཆོད་པ་སྦྱིན་སྲེག་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་བྱའོ། ། ད་ནི་མཎྜལ་གྱི་ལྷ་སྤྱན་དྲངས་པ་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་སོགས་དེ་ལྟར་སྤྱན་དྲངས་ལ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་མ་ནོར་བའི་ཆོས་ཉིད་དོ། ། བཞིན་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པའོ། ། གཤེགས་པ་ནི་དབྱིངས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་རིགས་ལྔའི་སངས་རྒྱས་སུ་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་གཤེགས་པའོ། ། སོགས་ནི་འཁོར་དང་བཅས་པའོ། །

This is the pledge of blessing the six classes of beings into the five colors by means of the syllables of the five families. "Covering" refers to covering the corpse. Now, the kindling of the fire is shown. Why is that? It is said: "Then, thoroughly kindle the virtuous consumer of offerings." "Then" refers to the conclusion of the preceding context. "Consumer of offerings" is the mouth of wisdom, the celestial mansion of the cremation chamber. Why is that? It is the pledge that wisdom exhausts and empties the afflictions. "Virtuous" is the basis that overcomes non-virtue. "Kindle" is for the purpose of kindling fire in the wood. Why is that? It is said: "A body wrapped in a thousand tongues of fire, blazing." In this, "fire" is wisdom; "tongues" are enlightened activity; "thousand" is the emanation; "wrapped" is being entwined and connected to the welfare of beings through compassion; "blazing" is the nature; and "body" is the body of the deity, the wisdom-being (jñānasattva). One meditates on oneself as the commitment-being (samayasattva), a body blessed as non-dual. Then, the practitioner should place the offering substances on the left and the substances for the fire ritual on the right. Having invited the fire deity, the wisdom-being, one should perform the offerings and the fire ritual as they appear in the text. Now, the invitation of the deities of the maṇḍala is shown. Why is that? It is said: "Thus, invite the Tathāgatas and so forth." This is the unerring nature of phenomena (dharmatā). "Thus" (tathā) is the realization of wisdom without error. "Gone" (gata) is the expanse (dhātu); it is the "gone" in the sense of proceeding to the state of the Buddhas of the five families through the distinctions of wisdom. "And so forth" (ādi) includes the retinue.

དེ་ལྟར་མེ་ལ་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། སྤྱན་དྲང་བ་ནི། རང་བཞིན་གྱི་མཎྜལ་གྱི་འཕགས་པ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ལ་བདག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱེད་པ་ནི། ཆུ་དང་འོ་མ་འདྲེས་པ་ལྟར་གྱུར་ནས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐབ་ཁུང་དུ་རིམ་པར་མཆོད་པ་གོང་ནས་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ད་ནི་མེ་བརྟག་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་བྱིན་ཟ་ལ་ནི་བརྟག་བྱ་བ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། མེ་ལྕེ་ཟླུམ་ལ་འཁྱིལ་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྟགས་སོ། ། དཀར་ལ་འཚེར་བ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྟགས་སོ། ། མེ་ལྕེ་དྲང་པོར་འབར་བ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྟགས་སོ། ། མེ་སྟག་མི་འཕྲོ་བ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྟགས་སོ། ། མེ་ལྕེ་གྱེན་དུ་མི་འཐོར་བར་འབར་བ་ནི་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྟགས་སོ། ། དེ་འཕགས་པའི་གནས་སྐབས་སོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་སྐྱོན་ཡོན་གཉིས་སུ་བསྟན་ཏེ། ཡོན་ཏན་ལ་ཁ་དོག་དཀར་བར་འབར་བ་ནི་བག་ཆགས་ཟད་པའི་རྟགས་སོ། ། གཡས་སུ་འཁྱིལ་ཞིང་འབར་བ་ནི་འཁོར་བ་ལས་ལྡོག་པའི་རྟགས་སོ། ། གྱེན་དུ་འབར་བ་ནི་མཐོ་རིས་སུ་ཕྱིན་པའི་རྟགས་སོ། ། དྲི་མ་མེད་པར་འབར་བ་ནི་ཉེ་བཞི་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་སྐྱོན་གྱིས་མི་གོས་པའི་རྟགས་སོ། ། མེ་ལྕེ་ཟླུམ་ལ་མེ་སྟག་མི་འཕྲོ་བར་འབར་བ་ནི། ཉེ་བཞི་བཀྲ་ཤིས་པའོ། ། མེ་ལྕེ་བརྟེན་ལ་གློག་བཞིན་དུ་དྲི་མ་མེད་པ་ལ་གསལ་བར་འབར་བ་ནི་ནོར་ཕྱུགས་འཕེལ་བའི་རྟགས་སོ། ། དེ་ནི་མེའི་ཡོན་ཏན་བརྟག་ཐབས་དྲུག་གོ། ། མེའི་སྐྱོན་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། ཁ་དོག་ཁམ་ལ་མི་གསལ་བར་འབར་བ་ནི།

Such is the meaning of the ritual actions regarding the fire. As for the invitation: having invited the noble ones of the natural maṇḍala, the generation of one’s own meditative absorption is such that it becomes like water and milk mixed together; then, the sequence of offerings should be performed in the wisdom hearth just as previously explained—this is the meaning. Now, the examination of the fire is shown. Why is that? It is said: "Then, one should examine the consumer of offerings." A fire-tongue that is circular and swirling is the sign of the wisdom of the expanse of phenomena (dharmadhātu-jñāna). A fire that is white and radiant is the sign of the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna). A fire-tongue that blazes straight is the sign of the wisdom of individual discernment (pratyavekṣaṇā-jñāna). A fire that does not scatter sparks is the sign of the wisdom of equality (samatā-jñāna). A fire-tongue that blazes upward without dispersing is the sign of the wisdom of all-accomplishing action (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna). That is the state of the noble ones. In the state of sentient beings, both faults and virtues are shown. Regarding the virtues: a fire blazing white in color is the sign of the exhaustion of habitual tendencies. A fire blazing while swirling to the right is the sign of turning back from saṃsāra. A fire blazing upward is the sign of reaching the higher realms. A fire blazing without impurities is the sign of not being stained by the fault of transgressions regarding the four near [misdeeds]. A fire-tongue that is circular and blazes without scattering sparks is an auspicious sign for the four near [misdeeds]. A fire-tongue that is stable, blazing clearly and without impurities like lightning, is the sign of the increase of wealth and livestock. These are the six methods for examining the virtues of the fire. There are five types of faults of the fire: a fire that blazes with a brownish color and is unclear is—

བག་ཆགས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་མ་འབྱོངས་པའི་རྟགས་སོ། ། སྔོ་ལ་སྔོན་ལ་མེ་ལྕེ་གཡོན་དུ་འཁྱིལ་བ་ནི། མཐོ་རིས་སུ་མི་ཐར་བའི་རྟགས་སོ། ། མེ་ལྕེ་ཐུར་དུ་འཚུབ་ཅིང་དུ་བ་དང་འདེས་ནས་འབར་བ་ནི། ཉེ་བཞི་ལ་མི་ཁས་བཙོགས་པའི་རྟགས་སོ། ། མེ་ལྕེ་འཕྲོ་ཞིང་སྔོ་ནག་ཏུ་འབར་བ་ནི། ནོར་ཕྱུགས་མི་ཆགས་པའི་རྟགས་སོ། ། མེ་འཚུབ་ཅིང་རླུང་གིས་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་བསད་ན་རིམས་ནད་དང་ཡམས་འོང་བའི་རྟགས་སོ། ། མེའི་རྟགས་སྐྱོན་རྣམ་པ་ལྔའོ། ། ད་ནི་ལས་ཀྱི་ལྷག་ཆད་ཀྱི་ཁ་བསྐང་བ་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་སྤྱན་དྲང་ཡོ་བྱད་གསུམ་མཆོད་ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ནི། གོང་དུ་མཆོད་པ་ཕུལ་བའི་ཕྱི་ནས་བྱ་བར་སྨོས་ལ། སྤྱན་དྲང་བ་ནི། ལས་ཀྱི་ལྷག་ཆད་ཁ་བསྐང་བའི་ཕྱིར། ཐབ་ཁུང་དུ་རིམ་པར་ལྷ་སྤྱན་དྲང་བའོ། ། ཡོ་བྱད་ནི་མཆོད་རྫས་དང་བསྲེག་རྫས་ཐམས་ཅད་དོ། ། ལན་གསུམ་ནི། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལྷ་རེ་རེ་ལ་ལན་གསུམ་གསུམ་དབུལ་ལོ། ། ད་ནི་མ་གྲུབ་ན་སྤོགས་པའི་ཆོ་ག་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་པདྨའི་ཞགས་པ་བསྣམས། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་རྒྱལ་གཟུགས། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ནི་ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པ་ནི། ཕྱག་གཡས་པ་ན་པདྨ་བསྣམས། ཐབས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་འཁོར་བ་མི་གཏོང་བའི་ཕྱིར་ནི་ཞགས་པ་བསྣམས། སྦྱིན་སྲེག་གི་གནས་སྐབས་སུ་བསྒོམས་པ་ལ། ད་ནི་རུས་པ་རྡོ་རྗེ་བསྡུ་བ་དང་། མ་གྲུབ་ན་སྤོགས་པའི་ཆོ་ག་བྱ་བའི་ཕྱིར།

This is the sign that the obscurations of habitual tendencies have not been purified. If the flames are blue and curl to the left, it is the sign that one will not be liberated into the higher realms. If the flames swirl downward and burn mixed with smoke, it is the sign that one will be defiled by public gossip in one's neighborhood. If the flames radiate and burn a dark blue-black, it is the sign that wealth and livestock will not flourish. If the fire swirls and is extinguished by the wind toward the south, it is the sign that epidemics and plagues will arise. These are the five types of faulty signs of the fire. Now, the method for supplementing any omissions or excesses in the ritual activity is shown. Why is this? It is said: "Then, invite and offer the three requisites." "Then" refers to the actions to be performed after the offerings have been presented above. "Inviting" means, for the sake of supplementing any omissions or excesses in the ritual activity, inviting the deities into the hearth in their proper sequence. "Requisites" refers to all the offering substances and the substances for the fire sacrifice. "Three times" means that, in order to please the body, speech, and mind, one should offer to each deity three times. Now, the ritual for enhancement if [the rite] is not accomplished is shown. Why is this? It is said: "Vajrapāṇi holds a lotus noose; his form is the Victorious One over the three worlds." Vajrapāṇi is the wisdom of the perfectly pure mind; being unstained by the defects of the afflictions, he holds a lotus in his right hand. Because he does not abandon cyclic existence through the skillful means of great compassion, he holds a noose. Regarding the meditation during the stage of the fire sacrifice, this is for the purpose of gathering the vajra-bones and performing the ritual of enhancement if [the rite] is not accomplished.

བདག་ཉིད་དེ་ལས་ལས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ། སྐུ་མདོག་སྔོན་པོར་འདུག་པ། དབུ་རྒྱན་རིགས་ལྔའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་དབུ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག། དབུ་གཡས་དཀར་གཡོན་དམར། ཕྱག་གཡོན་དང་པོ་གཉིས་ཧཱུཾ་གིས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་བ། གཡས་བར་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསྣམས་པ། གཡས་ཐ་མ་ན་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་བསྣམས་པ། གཡོན་ཐ་མ་ན་ཞགས་པ་བསྣམས་པ། ན་བཟའ་སྟོད་གཡོགས་དང་། སྨད་གཡོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། ཐུགས་ཆོས་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པའི་རྟགས་སུ་ནི་ཞབས་གཡས་བསྐུམ་པ། ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་མཛད་པའི་རྟགས་སུ་ནི། གཡོན་བརྐྱང་བ་ལས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་དཀར་པོའི་གདན་ལ་བཞུགས་པར་བསྒོམ། སྡིག་ཅན་གྱི་རོའམ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བའི་སྟེང་ན་གནོན་ཅིང་བཞུགས་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་སྙིང་པོ་སྟོང་ངམ་བྱེ་བ་ཙམ་བྱ་ཞིང་། སྡིག་ཅན་གྱི་མིང་ངམ་རུས་པ་དང་བསྲེས་ནས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་འགྲུབ་པར་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་རུས་པ་རྡོ་རྗེ་བསྡུ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྡུ་བ་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་ཐར་པར་གྱུར་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་བསྡུ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་བདག་ཉིད་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པ་དེས། རུས་པ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་བསྡུ་བའི་སྔགས་ཨོཾ་བཛྲ་ཏི་རིནྟི་ཞེས་བཟླས་ཤིང་རུས་པ་བསྡུ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་མཚན་མ་སྲེག་པ་དེ་ཉིད་ལྷར་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྡུ་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆོ་ག་ནི་ཐབས་ཞིབ་མོ་སྟེ། བདག་ལྷར་བསྒོམས་པའི་ཆོ་གའོ། །

From that, one should meditate on oneself as the wrathful deity Trailokyavijaya, blue in color, adorned with the five Buddha families as a crown, with three heads and six arms. The right head is white and the left is red. The first two left hands hold the two index fingers raised in the hūṃ-mudrā. The middle right hand holds a five-pronged vajra, and the lowest right hand holds an eight-petaled lotus. The lowest left hand holds a noose. He is adorned with an upper and lower garment. As a sign that his mind does not waver from the nature of phenomena (dharmatā), his right leg is tucked in. As a sign that he performs various enlightened activities, he stands with his left leg extended, seated upon a white eight-petaled lotus throne. One should meditate with samādhi that he stands treading upon the corpse or the ashes of the burnt remains of the sinful one. Then, one should recite the essence mantra of Trailokyavijaya a thousand or ten million times. It is taught that if one performs a fire offering (homa) while mixing in the name or the bones of the sinful one, success will be achieved. Next, the collection of the bones by means of the vajra-collection mantra is shown. Why is this? It is because once liberation has been attained, one uses the vajra-collection mantra. This means that after one has meditated on oneself in the samādhi of Trailokyavijaya, one recites the vajra-collection mantra, oṃ vajra tiriṇṭi, and collects the bones. Why? Because by doing so, those very signs of the burnt remains are empowered as deities. It is said, "One should collect them according to the ritual." "Ritual" refers to the detailed method, which is the ritual of meditating on oneself as the deity.

བསྡུ་བ་ནི་རུས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་འབར་བར་བྱས། ། རུས་པ་ཉིད་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེར་བསྒོམ་པའི་ཆོ་ག་དང་སྔགས་ཡིག་འབྲུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཟླ་བའི་མཎྜལ་དུ་བསྒོམ་པའི་ཆོ་ག་དང་། སྣོད་བྲུཾ་ལས་རིན་པོ་ཆེའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་བསྒོམ་པའི་ཆོ་གའོ། ། བསྡུ་བ་ནི་རུས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་འབར་བར་བྱས་ནས་སྣོད་དུ་བསྡུ་བ་དང་། རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྟོབས་སུ་བསྡུ་བ་དང་། འབྲས་བུ་རིགས་ལྔའི་ངོ་བོར་བསྡུ་བའོ། ། དེ་ལྟར་བསྡུས་ནས་སྔགས་མཁན་གྱིས། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་དྲི་ཆུ་དང་། བའི་འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་དང་། བའི་ལྕི་བ་དང་། གཅིན་དང་ལྔ། དྲི་སྣ་ཚོགས་དང་བསྲེས་ལ་བཏགས་ཏེ། མཆོད་རྟེན་དུ་བྱས་ནས་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དང་འབུམ་ཕྲག་གི་བར་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བཟླས་པ་བྱ་ཞིང་། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྟགས་མཆོད་རྟེན་འབར་བ་དང་། ཞལ་འཛུམ་པ་དང་། དྲི་དང་འོད་དང་། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གཟུགས་སྟོན་པ་ནི་བཟང་པོའི་རྟགས་སོ། ། ཅི་སྲིད་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་འདོར་བ་དང་། དྲི་མི་ཞིམ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་ན་ནི་སྡིག་པའི་མཚན་མ་སྟེ། བདག་ཉིད་མི་ཉལ་བར་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྩེ་གཅིག་པར་སྔགས་ཀྱི་ཡིག་འབྲུ་བཟླས་ནས། ལྷའི་གཟུགས་སུ་འགྱུར་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་ངེས་པ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་ཀུན་རིག་གིས་གསུངས་སོ། ། རུས་པ་རྡོ་རྗེ་བསྡུ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྡུ་བའི་ཆོ་ག་བྱེ་བྲག་དང་བཅས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བྱེ་བྲག་གཏན་ལ་དབབ་པ་སྟོན་ཏེ། མཚན་མ་འདི་དག་ཤེས་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། མཚན་མ་ནི་དངོས་གྲུབ་བཟང་ངན་གྱི་མཚན་མ་ལ།

Regarding the collection: the bones are made to blaze as precious jewels. This involves the ritual and mantra syllables for meditating on the bones themselves as precious jewels, the ritual for meditating on the syllables of the mantra within a moon-maṇḍala of bodhicitta, and the ritual for meditating on the vessel arising from the syllable Bhrūṃ as a precious celestial palace. As for the collection: having made the bones blaze as precious jewels, they are collected into the vessel; the causal afflictions are collected into the power of the remedial wisdom; and the result is collected into the essence of the five families. Having collected them in that way, the mantra practitioner mixes the water of victory from the vase with the five products of the cow—milk, curd, butter, dung, and urine—along with various fragrances, and grinds them together. Having fashioned them into a stūpa, one should perform meditative absorption and mantra recitation for one hundred and eight or up to one hundred thousand times. Signs of accomplishment are the blazing of the stūpa, its smiling face, and the manifestation of various forms, fragrances, and lights; these are the auspicious signs. If flowers and so forth are cast down, or if foul odors and the like occur, these are signs of misfortune. One should then remain awake and recite the mantra syllables with one-pointed meditative absorption. The Omniscient One has taught that there is no doubt that one will transform into the form of the deity and that this is certain to be the cause of enlightenment. The specific ritual for collecting the bones with the vajra-collection mantra has been explained. Now, the specific determination of the characteristics of the activities is shown: "Having understood these signs..." refers to the signs of good or bad accomplishments.

འདི་དག་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པ་ལ། ཤེས་ནས་ནི་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ་པའི་དོན་སྟོན་ཏོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྣམ་པར་མི་རྟོག་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པ་ནི་མཚན་མའི་བྱེ་བྲག་ལ། མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་རྣམས་མ་བྱུང་མ་སྐྱེས་པར་བསྒོམ་པའོ། ། སེམས་ནི་དེའི་དོན་བསྒྲུབ་པའི་སེམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྒོམ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དང་པོར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པ་ལས། དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱ་དགོས་པས་ན། བྱམས་དང་སྙིང་རྗེར་ལྡན་པ་ཡི། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། བྱམས་པ་ནི་ཕྱོགས་མེད་པ་སྟེ། ཀུན་ལ་ཁྱབ་པར་བསྒོམ་པ་ཡིན་པས། སྙིང་རྗེས་ཕན་འདོགས་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་ངན་སོང་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཅན་རྣམས་སོ། ། ལྡན་པ་ནི་ཕྲིན་ལས་དང་ལྡན་པ་སྟེ། འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པའི་ཐ་ཚིག་པས། ལས་དང་ཐམས་ཅད་གཏན་ལ་འབེབས་པར་མཛད་པས་ན་ལས་གྲུབ་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ད་ནི་ལྟོས་པའི་རོ་མེད་ན་ཡང་ཆོ་ག་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡང་ན་མེད་པར་གྱུར་ན་ཡང་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཡང་ན་ནི་རོ་མེད་ན་ཡང་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། འགྱུར་ན་ནི་འགྲོན་ལ་ཐ་ཚིག་ཏུ་སོང་བའམ་ཤི་བའམ། ཆུས་ཁྱེར་བའམ། དངོས་པོ་མེད་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཟླས་ཤིང་བསྒོམས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། མིང་རུས་ལེགས་པར་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། བཟླས་པ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཡིག་འབྲུ་བཟླས་པ་དང་། མཚོན་པའི་སྒོ་ནས་མིང་རུས་བཟླས་པ་དང་། བཏགས་པའི་སྒོ་ནས་མིང་ཟློས་ཤིང་།

Regarding these points mentioned above, this teaches the meaning of establishing the characteristics of the activity once they have been understood. Why is this? It is said: "Even with a non-conceptual mind..." Here, "aspects" refers to the specific distinctions of signs; "non-conceptual" means meditating so that the signs of wisdom do not arise or are not produced. "Mind" is a term for meditating with the meditative concentration of the mind that accomplishes that purpose. First, through meditating on non-conceptual meditative concentration, one must then act for the benefit of beings by means of pure mundane wisdom. Therefore, it is said: "Endowed with love and compassion..." "Love" is impartial, meaning it is meditated upon as pervading all. "Compassion" is that which provides benefit, specifically to those suffering in the three lower realms and so forth. "Endowed" means possessing enlightened activity; since this is a term for acting for the benefit of beings, it is a term for the accomplishment of activity by establishing all actions. Now, even if the corpse is absent, the specific ritual procedure is shown. Why is this? It is said: "Alternatively, even if it has become non-existent..." "Alternatively" is a term for performing the rite even if the corpse is absent. "Becoming non-existent" refers to the corpse having been taken by guests, or having died, or being carried away by water, or the physical object being missing. Why is this? It is said: "By way of reciting and meditating, one should properly write down the name and clan." "Reciting" refers to reciting the syllables of the mantra, reciting the name and clan by way of representation, and repeating the name by way of designation.

མིང་རུས་སྔགས་ཀྱི་ཡིག་འབྲུ་དང་བསྲེས་ཤིང་། མ་ནོར་བར་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་ཡིན་ཏེ། གྲོ་གའམ་ཤོག་ཤོག་ལ་མིང་རུས་གུར་གུམ་གྱིས་བྲིས་ཏེ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་རྟེན་བྱས་ནས། གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་བསྟིམས་ནས། དེ་ཉིད་འཇིམ་པ་དང་བསྲེས་ལ་བཏགས་ཏེ་མཆོད་རྟེན་གྱི་ཕྲེང་བའམ། ལྷའི་གཟུགས་སུ་བྱས་ནའང་རུང་། སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས་དབང་བསྐུར་ན་ཡང་རུང་སྟེ། གདོན་མི་ཟ་བར་མཐོ་རིས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་ཐལ་བ་ཉིད་ཡུངས་ཀར་དང་བསྲེས་ལ་ཤི་བའི་མིང་རུས་སྨོས་ལ་སརྦ་བིཏ་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་ནས། རྒྱ་མཚོའམ་ཆུ་ཀླུང་དུ་བླུགས་ནའང་ངན་འགྲོ་ལས་ཐར་བར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་དགེ་བའི་ཚོགས་ཆེ་བ་རྣམས་ངན་འགྲོ་ལས་ཐར་བར་ཐབས་སླ་བ་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགེ་བའི་མཆོག་ནི་བསྐྱེད་པ་དང་། ། བྱང་ཆུབ་ས་བོན་ཐོབ་པའི་ཐབས། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དགེ་བ་ནི་སྔོན་གོམས་པའི་མཐུས་དེ་ལྟར་མི་དགེ་བ་བཅུའི་དངོས་པོ་མེད་པའོ། ། མཆོག་ནི་ཡིད་འཕགས་པའི་ལམ་ལ་འདུན་ཅིང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། ། ཤེས་བྱ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཆུབ་པའོ། ། ས་བོན་ནི་དཔེར་ན་ས་བོན་སྐྱེ་བའི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་དང་འདྲ་བར་རྒྱུ་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འབྲས་བུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་པ་སྐྱེད་པ་སྨོས་སོ། ། སངས་རྒྱས་འབྲས་བུ་རྒྱུར་ལྡན་པ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ནི་རིགས་ལྔ་ལ་བྱ། འབྲས་བུ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་མི་ཟད་པ་རྒྱན་གྱི་འཁོར་ལོ་སྟེ། རྒྱུ་ནི་རང་གིས་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་ལྡན། ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་།

This is the method of meditating without error by blending the name and clan with the syllables of the mantra. Having written the name and clan on birch bark or paper with saffron, one uses that as the support for visualization. By absorbing the emanation of the remedial wisdom into it, one mixes that with clay and kneads it; it is then suitable to fashion it into a series of stupas or the form of a deity. It is also suitable to perform a fire offering and confer empowerment; in this way, one will undoubtedly be reborn in the higher realms. Alternatively, if one mixes the ashes themselves with white mustard seeds, mentions the name and clan of the deceased, empowers them with the sarvavid mantra, and casts them into the ocean or a river, they will be liberated from the lower realms. Now, the easy methods for those with a great accumulation of virtue to be liberated from the lower realms are shown. Why is this? It is said: "The supreme virtue is the means for generating [the path] and obtaining the seed of enlightenment." Here, "virtue" refers to the absence of the ten non-virtuous actions through the power of previous habituation. "Supreme" refers to the mind aspiring for the noble path and generating the bodhicitta. "Enlightenment" (buddha) refers to the perfection of wisdom regarding all that is to be known. "Seed" is like a seed that produces a fruit; similarly, the cause is one's own bodhicitta, and the result is the generation of the mind of enlightenment. It is said: "The Buddha is endowed with the fruit as the cause." "Buddha" refers to the five families. "Fruit" refers to the inexhaustible wheel of ornaments of body, speech, and mind. "Cause" refers to the distinction of one's own realization. Why is this? It is said: "Endowed with the perfection of generosity," and so forth.

ཤེས་རབ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་བསྒོམས་པ། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ་སྦྱིན་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གཉིས་སོ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ཚུལ་ཡང་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ། ཁྲིམས་ནི་དེ་ལས་མི་འདའ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། ། བཟོད་པ་ནི་མི་འཁྲུགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཆོས་ཟབ་མོ་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་བཟོད་པ་དང་། གནོད་པར་བྱེད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ནི། སྐྱོ་དུབ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། ། བསམ་གཏན་ནི། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བསམ་གཏན་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསམ་གཏན་ནོ། ། ཤེས་རབ་ནི། སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་རབ་དང་། ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་བོ། ། དེ་ནི་རྒྱུད་དེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གིས་འབྲས་བུ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འགྲུབ་པའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་མ་བསྐྱེད་པས་མི་འགྲུབ་པའི་དོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགེ་བའི་རྩ་བ་མ་བསྐྱེད་ལ། ། མེད་པར་ལྟ་བ་གང་ཡིན་དང་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དགེ་བ་ནི་རྣམ་པར་དཀར་བ་ལ་བྱ། རྩ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། མ་བསྐྱེད་པ་ནི་དེ་ལ་མི་གནས་ཤིང་མ་མོས་པའོ། །

This is taught by the passage ending with, "having cultivated the causes of the insights." In that regard, generosity is characterized by complete relinquishment; it is of two types: the gift of the Dharma and the gift of material things. Ethical discipline is characterized by the meaning of "proper" (tshul) and "not transgressing" (khrims) that meaning. It is also of two types: the ethical discipline of gathering virtuous qualities and the ethical discipline of acting for the benefit of sentient beings. Patience is characterized by being undisturbed. It is also of two types: the patience of conviction in the profound Dharma and the patience of being indifferent toward harm. Diligence is characterized by being free from weariness and fatigue. It is also of two types: the diligence of armor and the diligence of application. Meditative concentration is characterized by resting in equipoise upon the meaning of the nature of phenomena (dharmatā). It is also of two types: the meditative concentration of the nature of phenomena and the meditative concentration of samādhi. Insight is characterized by general and specific characteristics. It is also of two types: contaminated insight and uncontaminated insight. This is because the continuum [of the practitioner] gives rise to the accumulations of merit and primordial wisdom through these six perfections. Such a being is one who will undoubtedly achieve [the goal]. Now, the point is that it will not be achieved by one who has not cultivated the roots of virtue. Why is that? It is said: "Those who have not cultivated the roots of virtue, and who hold the view of non-existence..." Here, "virtue" refers to that which is pure and white; "root" refers to bodhicitta. "Not having cultivated" means not abiding in or having conviction in that [bodhicitta].

མེད་པར་ལྟ་བ་ནི་རྒྱུ་དགེ་སྡིག་གཉིས་མི་དགེ་བར་ལྡན་པ་དང་། འབྲས་བུ་དགེ་སྡིག་གཉིས་མེད་པར་ལྟ་བའོ། ། དེ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མ་རྟོགས་ནས། ལོག་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ཞེ་སྡང་བྱེད་ཅིང་། སྡིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་དང་། ཕ་མ་ལ་སྙིང་རིང་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་མ་བྲལ་བ་རྣམས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡན་ཆད་དུ་སྦྱིན་སྲེག་གི་དོན་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་ཆོ་གའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་ཏེ། དེ་ནས་བརྒྱ་བྱིན་ལ་སོགས་ལྷ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་གོང་གི་སྦྱིན་སྲེག་གི་མཇུག་སྡུད་ལ། ནས་ནི་འོག་གི་ཕན་ཡོན་གྱི་མགོ་འདྲེན་ནོ། ། བརྒྱ་བྱིན་ནི་ཡོན་བདག་ཡིན་པས་ན་སྣ་ལ་སྨོས་ལ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ནོར་བུ་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ཐར་པ་ལས་ཕལ་དམ་པའི་ཕྱིར་སྨོས་སོ། ། དེ་ནས་དབང་པོར་བཅས་པ་ཡི། ། ཞེས་པ་ནས། སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བ་འདི་ཅི་ལགས། ། ཞེས་པ་འབྱུང་བའི་བར་གྱིས་ནི། ། ཡོན་ཏན་ལ་མང་སྟེ། མཆོད་པ་དུ་མས་མཆོད་པ་སྟོན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་ཞེས་པ་ནས། བདེ་བར་གཤེགས་པ་ངོ་མཚར་ལགས་སོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི། ནོར་བུ་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་རྣམ་པར་ཐར་པ་བསྟན་ལ། འཁོར་ངོ་མཚར་ཆེ་བར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་བརྒྱ་བྱིན་ལ་སོགས་པ། ། ཞེས་པ་ནས། སྔགས་དང་འདྲ་བའི་འདྲེན་པ་མེད། ། ཅེས་པའི་བར་གྱིས་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་ལྷའི་བུ་དེ་དག་གིས་ཞེས་པ་དང་། བལྟ་བར་འཚལ་ལོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི།

The view of non-existence is to regard the two causes—virtue and non-virtue—as non-existent, and to regard the two results—virtue and non-virtue—as non-existent. This is a denial of cause and effect. Vairocana taught that because they have not realized the authentic bodhicitta, they hold wrong views, harbor hatred toward the Buddha’s teaching, and perceive it as being of a sinful nature; furthermore, they are distant toward their parents and believe that those who have not parted from bodhicitta will not achieve accomplishment. Up to this point, the meaning of the fire offering has been explained. Now, the benefits of the ritual are shown. It says: "Then Śakra and the other gods..." This concludes the aforementioned fire offering and introduces the benefits that follow. Śakra is mentioned first because he is the patron. All the gods are mentioned because, in the Vimalaprabhā-parivarta, they are the most excellent among the common ones. From "Then, together with the lords..." up to "How is it that these various things arise?" many qualities are shown, demonstrating the offering with numerous types of offerings. From "The command of the Blessed One..." up to "Sugata, it is marvelous!" the Vimalaprabhā-parivarta is shown, and the great wonder of the retinue is demonstrated. From "Then Śakra and the others..." up to "There is no guide equal to the mantra," the praise of the Three Jewels by way of their qualities is shown. From "Then those sons of the gods..." up to "We wish to behold [it]," the following is shown:

ནོར་བུ་དྲི་མ་མེད་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་། རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་བལྟ་བར་ཞུ་བ་གསོལ་བ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པ་ནས་དེ་ཉིད་དུ་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ནོར་བུ་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཕྲེང་བས་བསྐུལ་ནས་རང་གི་གནས་ནས་འོང་བ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ལྷའི་བུ་དེ་ཉིད་ཅེས་པ་ནས། ཟིལ་གྱིས་མནན་ཏོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི། ནོར་བུ་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ཀྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པས་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་མནན་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ལྷའི་བུ་དེ་ཞེས་པ་ནས། མྱུར་དུ་དགྲོལ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི། ཡ་མཚན་ཆེ་ནས་ཐུགས་རྗེ་ལ་ངམ་ནས་བསྟོད་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཞེས་པ་ནས། ཡ་མཚན་སྐྱེས་ཏེ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི། རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་འཐོན་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ་ཞེས་པ་ནས། ཚངས་སྤྱོད་ཚུལ་ཁྲིམས་དྲི་མེད་སྐྱེ་བསམ་ཡས། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལ་དམ་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ལྷའི་བུ་དེ་དག་གིས་ཞེས་པ་ནས། བལྟ་བར་འཚལ་ལོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི་བལྟ་བར་ཞུ་བ་གསོལ་བ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པ་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི་སྣང་བར་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་ནོར་བུ་དྲི་མ་མེད་པའི་ཞེས་པ་ནས། འདི་སྐད་གསོལ་ཏོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱན་སྔར་འོངས་ནས་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་སྟོན་ཏོ། ། ཀྱེ་མ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སངས་རྒྱས། ། ཞེས་པ་ནས།

This teaches the request to behold the miraculous powers and emanations of the stainless jewel. Then, from the words "the Blessed One" up to "disappeared right there," it teaches his arrival from his own abode, exhorted by the garland of light rays from the stainless jewel of the Tathāgata. Then, from the words "that very son of the gods" up to "overwhelmed," it teaches how everything was overwhelmed by the emanations of the light of the stainless jewel. Then, from the words "that son of the gods" up to "quickly release," it teaches the praise offered out of wonder and a sense of compassion. Then, from the words "in that very instant" up to "wonder arose," it teaches the emergence of various emanations. Then, from the words "he spoke thus" up to "inconceivable birth of stainless celibacy and discipline," it teaches the sublime and inconceivable excellence of the Tathāgata’s qualities. Then, from the words "those sons of the gods" up to "we wish to behold," it teaches the request to behold. Then, from the words "the Blessed One" up to "disappeared," it teaches the samādhi of making [the jewel] appear. Then, from the words "the stainless jewel" up to "spoke these words," it teaches how, having come into the presence of the Tathāgata, it overwhelmed everything. "O, the Buddha of Buddhas!" and so forth...

བདག་མྱུར་སྐྱེས་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་སྔགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལ་བསྟོད་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་ནོར་བུ་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་དང་ཞེས་པ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་སོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི། དྲིན་ལ་ལན་གྱིས་གླན་པའི་ཕྱིར་མཆོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་མཆོད་ནས་རང་གི་གནས་སུ་འགྲོ་བ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནས་བརྒྱ་བྱིན་དང་ཞེས་པ་ནས། བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི། ཕྱི་རབས་ཀྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་ཞུ་བ་གསོལ་བ་སྟོན་ཏོ། ། བརྒྱ་བྱིན་དང་ཞེས་པ་ནས་འགྲོ་བར་འགྱུར་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི། སྔགས་ཀྱི་དོན་ཐོས་པར་དཀའ་བའི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་འདི་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་བརྒྱ་བྱིན་དང་ཞེས་པ་ནས། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི། རང་སྣོད་དུ་རུང་བས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་དད་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཅིར་འགྱུར་ཞུ་བ་གསོལ་བ་བསྟན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞེས་པ་ནས་སྨོས་ཅི་དགོས་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཅན་གྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ཆེན་པོ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནས་བརྒྱ་བྱིན་དང་ཞེས་པ་ནས། བསྐྱབ་པར་བགྱི་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཉིད་གང་ན་སྤྱོད་པ་དེ་བསྲུང་ཞིང་བསྐྱབ་པའི་ཐབས་སྟོན་ཏོ། ། ལྷའི་དབང་པོ་ཞེས་པ་ནས། བསྒྲུབས་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི། ཕྱི་རབས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་གདམས་ངག་སྦྱིན་པ་སྟོན་ཏོ། ། རོ་སྲེག་གི་ཧོམ་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པའི་དོན་དཀའ་དཀའ་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་གཙུག་ཏོར་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་ཏེ།

The section ending with "I was quickly born" teaches the praise of all the qualities of the mantra. Then, the section from "Vimalaprabha the Jewel" up to "having thus departed" teaches that, in order to repay their kindness, they make offerings with special offerings and then return to their own abodes. Then, the section from "Śakra and" up to "please explain" teaches the request for the sake of benefiting sentient beings of future generations. The section from "Śakra and" up to "will go" teaches the greatness of the qualities of the mantra, which are difficult to hear. Then, the section from "Śakra and" up to "what will the maturation be?" teaches the request for what the maturation will be for those who have faith in the Mahāyāna because they are suitable vessels. The section from "O Blessed One" up to "what need is there to mention" teaches the great distinction of the qualities of those belonging to the Mahāyāna lineage. Then, the section from "Śakra and" up to "I shall protect" teaches the method by which the worldly retinues will guard and protect wherever the nature of the Mahāyāna Dharma is practiced. The section from "Lord of Gods" up to "accomplished" teaches the giving of instructions for the benefit of sentient beings of future generations. This concludes the explanation of the difficult points summarized regarding the branch of the cremation fire ritual along with its benefits. Now, the maṇḍala of the eight great Uṣṇīṣas is shown.

གཙུག་ཏོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེར་ན། ལུས་ཀྱི་རང་བཞིན་མགོའི་གཙུག་ཡིན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ་དབུས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ཟླུམ་པོར་སྟོན་ཏེ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ན་བཞུགས་པའི་དོན་ཏོ། ། འཐོར་ནི་འཁོར་ཏེ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལས། ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་བཞི་དང་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞིའི་རྟགས། གཙུག་ཏོར་བརྒྱད་འཁོར་དུ་ཕྱུང་བ་ནི་འཐོར་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེ་ནི་གོང་གི་ཆོ་གའི་དོན་བསྡུས་ལ། ནས་ནི་འོག་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་མགོ་འདྲེན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཅོམ་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་སྐྱོན་བཅོམ་པ་ཡིན་ལ། ལྡན་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ལ། འདས་ནི་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བྱང་བ་ནི་གཟུང་འཛིན་རྣམ་པ་གཉིས་སྤངས་པ་ཡིན་ལ། ཆུབ་པ་ནི་ཤེས་བྱ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆུབ་ཅིང་གནས་ལ། སེམས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ལ་སེམས་ལ། དཔའ་ནི་དེའི་དོན་ལ་སྲན་འཛུགས་ཏེ། སེམས་ནི་ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི་སེམས་ལ། དཔའ་ནི་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་མི་ལྡོག་པ་སྟེ། དེ་ནི་གཞན་དཔའ་བའི་ཕྱིར་ན་ཆེན་པོའོ། །

Regarding the term "uṣṇīṣa" (crown protuberance): for example, just as the crown of the head is the summit of the body's nature, likewise, the pure nature of all phenomena is the dharmadhātu, which is shown as the circular central palace; this is the meaning of Śākyamuni residing within the maṇḍala. "Scattering" (’thor) refers to the retinue; from the dharmakāya of Śākyamuni, the eight uṣṇīṣas are emanated as the retinue, signifying the four types of wisdom and the four types of enlightened activity. This is the meaning of "scattering," because through compassion, the activity for wandering beings arises. To demonstrate that meaning, the text says, "Then the Blessed One" (tato bhagavān). This summarizes the meaning of the preceding ritual, and "then" (tato) serves to introduce the subsequent maṇḍala. "Bhagavān" (the Blessed One) means that through authentic insight, he has conquered the defects of the afflictions and misconceptions; "possessing" (bhaga) means possessing the powers of the perfections; and "transcended" (vān) is the term for being free from the two extremes. Why is this so? Because it is said, "the bodhisattva mahāsattva Vajrapāṇi." "Enlightened" (byang) means having abandoned the duality of subject and object; "awakened" (chub) means having fully realized and abided in the objects of knowledge through wisdom; "mind" (sems) means being mindful of the non-dual reality; "heroic" (dpa') means exerting oneself in that reality; "mind" (sems) refers to the mind of compassion for wandering beings; and "heroic" (dpa') means not turning back from the welfare of beings. Because he is a hero for others, he is "great" (chen po).

ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བའི་མཛོད་འཛིན་པའི་བདུད་དང་དྲེགས་བྱེད་འདུལ་བའི་རྟགས་སུ་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མིང་གི་དབང་བསྐུར་ཞིང་། རྡོ་རྗེ་ལག་ཏུ་བྱིན་པས་ཀྱང་རྡོ་རྗེའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མཐུས་ཆོ་ག་ཞིབ་མོ་ཞེས་པ་ནི། དཔེར་ན་བོན་པོ་ལྷ་བཀའ་འབེབས་པ་ནི། ལྷའི་བཀའ་ཟེར་བ་དང་འདྲ་བར། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བཤད་པ་འདི་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མཐུས་ཞེས་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆོ་ག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ལ་བྱ་སྟེ། ཞིབ་མོ་ནི་མ་གྲུབ་ན་སྤོགས་པའི་ཆོ་ག་བྱེད་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕྱི་མ་འདི་བཤད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། གོང་གི་རྩ་བའི་མཎྜལ་གྱི་དོན་འདིར་འདུས་པའི་ཕྱིར་རམ། འདི་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་རམ། འདི་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ནི་སྨོས་སོ། ། དཔའ་བོ་གདན་ལ་བཞེངས་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། ལྟ་བས་མཚན་མ་འཇོམས་པ་དང་། ཐུགས་རྗེས་འཁོར་བ་འཇོམས་པས་དཔའ་བའོ། ། གདན་ནི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་ཆོས་ཉིད་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ན་གདན། ཐུགས་རྗེས་འཁོར་བ་ལས་འབྲེལ་བའི་རྟགས་སུ་པདྨར་བསྟན་པས་ན་གདན། བཞེངས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་ཀ་ནས། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ཕྱུང་བ་བཞེངས་ནས། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་ཀ་ནས་ནི། གཙུག་ཏོར་བརྒྱད་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་ནི་བཞེངས་པའོ། ། དགྱེས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་གསོར་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། དགྱེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྟེ། རྒྱུད་ཀྱི་དོན་སྟོན་པར་དགྱེས་པའོ། །

Vajrapāṇi is so called because he was born from the hearts of all the Victors of the three times. He is a "Vajra" because he holds a vajra as a sign of subduing demons and haughty spirits, thereby maintaining the secret treasury of the Body, Speech, and Mind. He is also a "Vajra" because the Tathāgatas conferred the empowerment of his name and placed a vajra in his hand. Regarding the phrase "the detailed ritual through the power of the Blessed One": for example, just as a Bönpo invoking a deity is said to be "the deity’s command," this explanation of Vajrapāṇi is likewise stated to be "through the power of the Blessed One." "Ritual" refers to the method for accomplishing [the practice]; "detailed" refers to performing the ritual of enhancement if [the practice] is not yet accomplished. Why is this so? Because it is said, "this latter [ritual] is explained." It is mentioned because the meaning of the aforementioned root maṇḍala is contained herein, or because this [ritual] is a summary, or because it is connected to that. Regarding the line, "The Hero having arisen from his seat": he is "heroic" because he conquers signs through the View and conquers saṃsāra through Compassion. "Seat" refers to primordial wisdom (jñāna), which is the "seat" because it is connected to the nature of phenomena (dharmatā). It is shown as a lotus as a sign of being connected to saṃsāra through Compassion; thus, it is the "seat." "Having arisen" means that from the heart of the Tathāgata, the body of Vajrapāṇi emerged and arose. Furthermore, it is "arisen" because from the heart of Vajrapāṇi, the eight Uṣṇīṣas are emitted. Regarding the line, "Joyfully brandishing the vajra": "joyful" means being blessed by the Tathāgatas, and thus being joyful in teaching the meaning of the tantra.

རྡོ་རྗེ་ནི་རིགས་པས་ཏེ། མི་འགྱུར་བའི་དོན་ལའོ། ། གསོར་བ་ནི་ཕྲིན་ལས་ཏེ་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཤཱཀྱ་ནི་རྒྱལ་པོ་ཤཱཀྱ་ཉི་མ་དམར་པོའི་རིགས་ཡིན་ལ། གཙོ་བོ་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་གཙོ་བོའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དགྱེས་མཛད་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ན་དགྱེས་མཛད་དོ། ། ཐུབ་པའི་གཙོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཐུབ་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཐུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཙོ་བོ་ནི་རྐང་གཉིས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། ཕྱག་འཚལ་ནི་ཡ་རབས་བླ་མའི་ཚུལ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནན་ཏན་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་སྨོས་སོ། ། དེ་ཡན་ཆད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་བཤད་པ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་རྩ་བའི་སྙིང་པོ་འབྱུང་བའི་ཕྱེད་དུ་བཤད་པའི་དོན་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞེས་པ་ནི། སྒྲིབ་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་བག་ཆགས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། རྣམ་པ་ལྔར་བསྟན་ཏེ། ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་། སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ལྔ་ནི་ཐམས་ཅད་དོ། ། རྣམ་པར་དག་པ་ནི། གཉེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མི་མཐུན་པ་དག་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། རྡོ་རྗེས་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པ་དང་འདྲ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་མ་འཇོམས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དེའི་ངང་ལས་མི་འདའ་ཞིང་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

"Vajra" refers to the logical, in the sense of being unchanging. "Brandishing" refers to enlightened activity, a term for revealing the meaning of the tantra. "Śākya" refers to the lineage of King Śākya Aruṇa. "Lord" is a term for the lord of the three realms. "Hevajra" is so called because he reveals the meaning of the tantra. Thus it is said: "Having prostrated to the Lord of Sages." "Sage" (muni) is so called because his body, speech, and mind are disciplined. "Lord" refers to the foremost of bipeds. "Prostrating" is mentioned to adopt the manner of a noble guru and to generate earnestness in body, speech, and mind. Up to this point, the explanation by Vajrapāṇi through the blessing of the Tathāgata has been shown. Now, the meaning of the explanation for the emergence of the root essence is shown. Why is this? Regarding the phrase "the samādhi called the Vajra of the Total Purification of All Obscurations": "Obscurations" refers to the conceptualizations of the habitual tendencies of the afflictions and the purified states; they are taught as fivefold: the obscuration of karma, the obscuration of phenomena, the obscuration of ripening, the obscuration of birth, and the obscuration of the knowable—these five are "all." "Total purification" means that the discordant factors are overwhelmed by the remedial wisdom. Why is it called "vajra"? It is because it is like a vajra that destroys everything, as it destroys the signs of the afflictions. "Samādhi" is so called because one does not deviate from that state and maintains it.

སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་དང་། མི་འདའ་བར་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། ངན་འགྲོ་ཐམས་ཅད་ནི། ངན་ནི་ངན་སོང་གསུམ་མོ། ། འགྲོ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱིས་དེར་འགྲོ་བའོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་དེ་རྣམས་ལ་བྱའོ། ། རྣམ་པར་སྦྱོང་བ་ནི། ཐུགས་རྗེས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུས་རྒྱུ་སྦྱོང་བ་དང་། གཙུག་ཏོར་བརྒྱད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཕྱུང་བས་འབྲས་བུ་སྦྱོང་བའོ། ། རང་གི་སྙིང་པོ་ནི། རང་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་ནི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། འདི་ཉིད་ཐུགས་ཀ་ནས་ནི། འདི་ཉིད་ནི་སྙིང་པོ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ། ། ཐུགས་ཀ་ནས་ནི་ཡེ་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ལ་གནས་པ་ཞལ་དུ་འབྱིན་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕྱུང་ཞེས་སྨོས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། སྔགས་ནི་སྙིང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མ་བཤད་དོ། ། དེ་ཡན་ཆད་དུ་སྔགས་ཀྱི་དོན་འབྱུང་བའི་དགོས་ཆེད་དང་བཅས་པའི་དོན་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་དགོད་པའི་ཐབས་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཁོར་ལོ་འདྲ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཔེར་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་གསེར་གྱི་འཁོར་ལོ་ནི་ལྟེ་བ་དང་མུ་ཁྱུད་དང་རྩིབས་དང་ལྡན་པ་ནི། དེ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ན། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤིན་ཏུ་མཛེས་པའི་རྩིབས་བརྒྱད་ཅན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་ནི། ཚོན་སྣ་ལྔ་སྟེ། དཀར་དང་དམར་དང་སེར་དང་ལྗང་། ། ཀུན་གྱི་མཐའ་མ་ལྕགས་ཀ་བ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དབུས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ནི་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བས་དཀར་པོར་བྱ་བ་ཡིན་ལ།

"Entering into equipoise" means entering into non-dual equipoise and entering into equipoise without departing. "All lower realms" refers to the three lower destinies. "Destinies" refers to going there due to the habitual tendencies of karma. "All" refers to those [realms]. "Purifying" means purifying the cause through vajra-like compassion and purifying the result by extracting the essence of the eight uṣṇīṣas. "One's own essence" means that "one's own" refers to the essence of Vajrapāṇi, which is the wisdom of awareness (vidyā-jñāna). "From this very heart" means that "this very" refers to the essence that appears below. "From the heart" means that it is brought forth from the mouth, residing within the continuum of the wisdom-being. Why is that? It is because of the meaning of the word "extracted." Since the mantra is the essence, it is not explained [separately]. Thus, the summary of the meaning, including the purpose for the emergence of the mantra's meaning, has been explained. Now, the method for arranging the deities of the maṇḍala is shown. Why? Regarding the phrase "in the maṇḍala resembling a wheel": for example, the golden wheel of a universal monarch possesses a hub, a rim, and spokes; because it is similar to that, it is called a "maṇḍala." Why? It is said, "possessing eight very beautiful spokes." "Very beautiful" refers to the five colors: white, red, yellow, green, and the outermost edge, which is the iron rim. It is said that the central palace should be white because it is free from subject and object.

རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བའི་གཞི་མ་ནི་མ་ཆགས་པས་དམར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། རྩིབས་ནི་རྒྱལ་པོའི་གསེར་གྱི་འཁོར་ལོ་དང་མཐུན་པར་སེར་པོ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། གྲུ་ཆད་བཞི་ནི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས། ལྗང་གུར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། མཐའ་མ་ནི་ལྕགས་ཀ་བཏང་སྟེ། པཉྩ་རེ་ག་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་པས་མཛེས་ཞེའོ། ། རྩིབས་བརྒྱད་ནི་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་བརྒྱད་དོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྟེ་བར་བཅས་ཤིང་མུ་ཁྱུད་བཅས། ། ཞེས་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལ་དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བ་ཟླུམ་པོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་རྟགས་སོ། ། འཁོར་ལོའི་རྩིབས་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། ། ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཁོར་བ་འཇོམས་པས་འཁོར་ལོའོ། ། ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་ལ་མངའ་བརྙེས་པས་ན་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བའོ། ། ཐུགས་རྗེའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་སྐྱེ་ཤི་རྩད་ནས་བཅད་པས་ན་རྩིབས་སོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་འགྱུར་བའི་རྟགས་སུ་ནི་རྡོ་རྗེ་ར་བར་བསྟན་ཏོ། ། དུས་རྣམ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའི་རྟགས་སུ་ནི་གྲུ་ཆད་བཞིར་བསྟན་ཏོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་མི་འགྱུར་བའི་རྟགས་སུ་ནི་ཏྲི་རཱ་ག་དང་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་སུ་ནི་པཉྩ་རེ་གར་བསྟན། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྟོགས་པའི་རྟགས་སུ་སྒོ་ཁྱུད་ལྡན་པས་ཐབས་ཐུགས་རྗེ། འཁོར་བ་ལས་མི་ཉམས་པའི་རྟགས་སེང་གེ་མགོ་གཡས་སུ་བསྟན་ལ། སྐུ་ཡང་དག་པའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་སུ་ནི་གླང་པོ་ཆེ་གཡོན་དུ་བསྟན་ལ། སྒོ་སྟེང་ཐུགས་རྗེ་ཐབས་ཀྱི་རྟ་བབས་དང་ལྡན་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མུ་ཏིག་ཧ་ར་ལ་གསུང་རྣམ་པར་དག་པ་དྲིལ་བུ་དང་།

The base of the jewel garland is to be made red, signifying non-attachment; the spokes are to be made yellow, in accordance with the golden wheel of a king. The four corners are to be made green, as they are the nature of enlightened activity. The perimeter is encircled by an iron fence, and the pañcarekha (five-colored border) is likewise applied, which is said to be beautiful. The eight spokes are the eight spokes of the wheel. Why is this? It is because it is said: "Together with the hub and the rim." In that regard, the circular hub in the center is the dharmakāya. The jewel garland is the sign of the saṃbhogakāya. The spokes of the wheel are the nirmāṇakāya. It is a wheel because it crushes cyclic existence through authentic insight. It is a jewel garland because it has attained mastery over various great qualities. It is spokes because the activity of compassion cuts the root of birth and death. The vajra fence is shown as the sign of unchanging meditative absorption (samādhi). The four corners are shown as the sign of performing the benefit of beings through the four times. The trirāga (three-fold passion) is the sign of the unchanging body, speech, and mind; the pañcarekha is the sign of possessing the five types of wisdom. The archways are the sign of realizing meditative absorption, representing the method of compassion. The lion heads facing right are the sign of not declining from cyclic existence. The elephant heads facing left are the sign of possessing the authentic power of the body. Above the gates, the archways of compassionate method are adorned with hāra pearl strings of bodhicitta, and pure speech is represented by bells.

ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་སུ་འབྱུང་བའི་རིན་པོ་ཆེའི་དོ་ཤལ་དང་། ཐབས་ཐུགས་རྗེའི་རྡོ་རྗེ་དང་། ཤེས་རབ་མ་སྐྱེས་པའི་ཟླ་བར་འབྲེལ་པ་ལྟ་བུ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྒྱན་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྟགས་སུ་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་ནང་དུ་ལྷ་བྲི་བའི་ཁྱད་པར་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྟེ་བའི་ནང་དུ་ཤཱཀྱ་ཐུབ། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། ལྟེ་བ་ནི་དབུས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ངོ་། ། ཤཱཀྱ་ནི་རྒྱལ་པོ་ཤཱཀྱའི་རིགས་ཀྱི་སྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཤཱཀྱའོ། ། ཐུབ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཐུབ་ལ། སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཐུགས་རྗེ་ཐབས་ཀྱི་དྲང་སྲོང་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་བར་དུ་བསྣམས་པར་བྲིའོ། ། ད་ནི་མཎྜལ་གྱི་དོན་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་སྟོབས་པོ་ཆེ། ། དཔའ་བོ་དེ་ཡི་སྤྱན་སྔར་བྲི། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལས་སྤྲུལ་ཏེ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྟོབས་དང་ལྡན་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་སེམས་ཤིང་ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་སེམས་པའི་ཕྱིར་ན་སྟོབས་ཆེན་ནོ། ། དཔའ་བོ་ནི་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་སྟེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་འགྱུར་བའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པའོ། ། དེའི་སྤྱན་སྔར་བྲི་བ་ནི་མདུན་ཏེ་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩིབས་ལ་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་དྲིལ་བུ་དང་ལྡན་པར་བྲི་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རྒྱབ་ཏུ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་བྲིས། ། ཞེས་པ་ནི། རྒྱབ་ནི་ནུབ་ཕྱོགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་སྤྲུལ་ཏེ། དམ་པའི་ཆོས་བདུད་རྩིའི་འཁོར་ལོ་ནི་འགྲོ་བའི་རྒྱུད་ལས་བསྐོར་བ།

The jeweled necklace from which various enlightened activities emerge, the vajra of skillful means and compassion, and the connection to the moon of unborn insight are the ornaments of the maṇḍala, shown as the signs of primordial wisdom. Now, the specific details for painting the deities within are shown. Why is this? It is said: "In the center of the hub is Śākyamuni." The "hub" is the central palace. He is called "Śākya" because he is the son of the Śākya royal lineage. He is "Muni" because his body, speech, and mind are disciplined. He should be painted yellow in color, as a sage of compassionate skillful means, holding [the symbols] up to the utterly pure expanse of phenomena (dharmadhātu). Now, the meaning of the maṇḍala is shown. Why is this? It is said: "In front of that hero, draw the mudrā of the Great Powerful Vajra." This means that the Blessed One emanated from the mirror-like wisdom and possesses power through the vajra-like samādhi. He is "Great Powerful" because he contemplates the nature of phenomena through wisdom and contemplates the welfare of beings through compassion. The "hero" is Śākyamuni, established in the essence of unchanging samādhi. "In front of him" means in the presence, specifically on the eastern spoke, where one should draw the Vajra of Mind together with the bell of insight. "Behind, draw the Universal Monarch" means that "behind" is the western direction. Emanated from the Blessed One’s discerning wisdom, the wheel of the nectar of the sublime Dharma is turned within the continuums of beings.

ཐུགས་རྗེའི་ཐབས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་ནང་དུ་སྒྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཕྱག་ན་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པ་སྟེ་ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩིབས་ལ་བྲིའོ། ། གཡས་ཕྱོགས་རྒྱལ་བའི་གཙུག་ཏོར་བྲི། ། ཞེས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གཡས་ནི་ལྷོ་སྟེ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་ལས་རྒྱལ་བས་ན་རྒྱལ་བའི་གཙུག་ཏོར་རོ། ། ཐུགས་རྗེ་ཐབས་ཀྱིས་འཁོར་བ་དབང་དུ་སྡུད་ཅིང་། ཕྲིན་ལས་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་རྒྱལ་བའི་རྟགས་མངའ་བས་ན་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་ཕྱག་ན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མི་འགྱུར་བའི་རྟགས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩིབས་ལ་བྲིའོ། ། གཡོན་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཞེས་པ་ནི་གཡོན་ནི་བྱང་ཕྱོགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ལས་ཐུགས་རྗེའི་སྐུ་སྤྲུལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་མའི་ཕྲག་དོག་ལས་རྒྱལ་བས་ན། ཐུགས་རྗེ་ཐབས་ཀྱི་སྤྲུལ་པས་རྒྱལ་བའི་རྟགས་སུ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབུ་རྒྱན་བསྣམས་པ་བྱང་གི་རྩིབས་ལ་བྲིའོ། ། གཟི་བརྗིད་ཕུང་པོ་མེ་ཡི་ཕྱོགས། ། ཞེས་པ་ཐུགས་ཆོས་ཉིད་ཞི་བའི་ངོ་བོ་ལས་ཐུགས་རྗེར་སྤྲུལ་ཏེ་བྱུང་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟི་བརྗིད་སྤངས་པ། རྣམ་པར་དག་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྙེས་པས་སྐྱེ་བའི་སྡུག་བསྔལ་འཇོམས་པས་སྐུ་མདོག་དམར་སེར་ཕྱག་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྲིན་ཕུང་བསྣམས་པའོ། ། མེ་ལྷ་དྲང་སྲོང་སྟེ། ཤར་ལྷོའི་རྩིབས་ལ་བྲིའོ། ། དབང་པོའི་ཕྱོགས་སུ་གདུགས་དཀར་པོ། །

The wheel of compassionate means is for the purpose of transforming the three realms. He is red in color and holds a wheel in his hand; he should be drawn on the western spoke. Regarding the phrase "on the right, draw the Victor’s Uṣṇīṣa": the right of the Blessed One is the south. Because he is victorious over the māra of the afflictions through the specific quality of the wisdom of equality, he is the Victor’s Uṣṇīṣa. Through compassionate means, he brings saṃsāra under his power. Because he possesses the signs of the Victor through the miraculous displays of enlightened activity and means, he is blue in color and holds a vajra—the sign of the unchanging wisdom of equality—in his hand; he should be drawn on the southern spoke. Regarding the phrase "on the left, the Victorious One": the left is the north. Because he emanates the body of compassion from the Blessed One’s wisdom of all-accomplishing action and is victorious over the envy of the signs of the afflictions, he is green in color and holds the crown of meditative concentration in his hand as a sign of the Victor through the emanations of compassionate means; he should be drawn on the northern spoke. Regarding the phrase "the mass of splendor in the direction of fire": because he emanates as compassion from the peaceful essence of the mind, the nature of phenomena (dharmatā), he possesses the splendor of the wisdom of bodhicitta. Having attained the mass of splendor of the utterly pure body, speech, and mind, he destroys the suffering of birth; he is orange-red in color and holds a mass of wisdom clouds in his hand. He is the deity Agni, the Rishi; he should be drawn on the southeastern spoke. In the direction of Indra is the White Parasol.

ཞེས་པ་ནི་དབང་ལྡན་བྱང་ཤར་མཚམས་ན་འདུག་པས་བྱང་ཤར་ཕྱོགས་སུའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་དྲག་པོའི་རང་བཞིན་ལས་སྐུ་སྤྲུལ་ཏེ་གཏུམ་པོ་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཙུག་ཏོར་དང་ལྡན་པ། འབར་བའི་ཕྲེང་བས་ཐུགས་རྗེའི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཐུགས་རྗེའི་དབུ་གདུགས་ཅན། གདུགས་དཀར་པོ་སྐུ་མདོག་དཀར་སྐྱར་གནས་པ་ཕྱག་ན་གཙུག་ཏོར་བསྣམས་པ་བྱང་ཤར་གྱི་རྩིབས་ལ་བྲིའོ། ། རྣམ་པར་འཐོར་བ་རླུང་གི་ཕྱོགས། ། ཞེས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་དབང་གི་ངོ་བོ་ལས་སྐུ་སྤྲུལ་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་མཚན་མ་སྟོང་པར་བྱེད་པ་ཐུགས་རྗེ་སྤྲུལ་པ་སྡུད་ཅིང་འཐོར་བར་བྱེད་པ། འགྲོ་བའི་དོན་དུ་དབང་གི་རྒྱལ་མཚན་འཛུགས་པས་རྒས་པའི་སྡུག་བསྔལ་སྦྱོང་སྟེ། རྣམ་པར་འཐོར་བ་ནི་སྐུ་མདོག་དམར་སྐྱ་ཕྱག་ན་རལ་གྲི་བསྣམས་པ་རླུང་གི་ཕྱོགས་ཏེ་ནུབ་བྱང་གི་རྩིབས་ལ་བྲིའོ། ། རྣམ་པར་འཇོམས་པ་བདེན་བྲལ་ཕྱོགས། ། ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་མཆོག་ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་བའི་ངོ་བོ་ལས་སྐུ་སྤྲུལ་ཏེ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་མ་འཇོམས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོག་པའི་དྲ་བ་བཤིགས་ཏེ། རྣམ་པར་འཇོམས་པ་ཐུགས་ཀྱི་སྤྲུལ་པས་ན་བའི་སྡུག་བསྔལ་འཇོམས་ཏེ། རྣམ་པར་འཇོམས་པ་ནི་སྐུ་མདོག་སྔོ་སྐྱ་ཕྱག་ན་བེ་ཅོན་བསྣམས་པ། རྣམ་པར་འཇོམས་པ་བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་ཏེ་ལྷོ་ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྩིབས་ལ་བྲིའོ། ། གྲྭ་ཡི་ཕྱོགས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཞེས་པ་ནི། སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ་སྒེག་མོ་སྐུ་མདོག་དཀར་བ་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཕྲེང་བ་མ་སེར་མོ་ཕྲེང་བ་འཛིན་པ།

Regarding the phrase "in the direction of the powerful northeast," this refers to the northeast. From the nature of the Blessed One’s wrathful activity, a body is emanated: the Great Fierce One, endowed with the uṣṇīṣa of wisdom, radiating rays of compassion from a garland of flames, possessing the parasol of the compassion of bodhicitta. The White Parasol, abiding with a pale white body and holding an uṣṇīṣa in his hand, is to be drawn on the spoke of the northeast. Regarding "Vikiraṇa in the direction of the wind": from the essence of the Blessed One’s compassionate power, a body is emanated. He empties the signs of perversion, gathering and dispersing the emanations of compassion. For the sake of beings, he plants the victory banner of power, thereby purifying the suffering of old age. Vikiraṇa is pale red in color and holds a sword in his hand; he is to be drawn on the spoke of the northwest, the direction of the wind. Regarding "Vimardana in the direction of the southwest": from the essence of the Victor’s supreme wisdom-mind, a body is emanated. Through great compassion, he destroys the signs of suffering; through wisdom, he shatters the web of conceptualization. Because he is an emanation of the mind that utterly destroys, he subdues the suffering of illness. Vimardana is pale blue in color and holds a club in his hand; he is to be drawn on the spoke of the southwest, the direction of the southwest. Regarding "in all the corners": the essence of generosity is Lāsyā, white in color and holding a vajra. The essence of ethical discipline is Mālyā, yellow and holding a garland.

བཟོད་པའི་ངོ་བོ་གླུ་མཁན་མ་དམར་མོ་པི་ཝང་བསྣམས་པ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ངོ་བོ་གར་མ་ཕྱག་གཉིས་གར་བྱེད་པ་གྲུ་ཆད་ལ་བྲིའོ། ། བྲིས་ནས་ཕྱི་རོལ་བྲི་བྱ་སྟེ། ། བདུག་སྤོས་ལ་སོགས་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བདུག་སྤོས་མ་དཀར་མོ་སྤོས་ཁང་བསྣམས་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མེ་ཏོག་མ་སེར་མོ་མེ་ཏོག་བསྣམས་པ། ཤེས་རབ་ཀྱི་མར་མེ་མ་དམར་མོ་མར་མེ་བསྣམས་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བའི་དྲི་ཆབ་མ་ལྗང་གུ་དྲི་ཆབ་བསྣམས་པ་ནི་གྲུ་ཆད་ཕྱི་མ་ལ་བྲིའོ། ། དཔའ་བོ་ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས་པ་དང་། ། ལྕགས་སྒྲོག་དྲིལ་བུ་སྙན་རྣམས་གཞག། ཅེས་པ་ནི་ཐུགས་རྗེའི་ལྕགས་ཀྱུ་མ་དམར་མོ་དང་། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཞགས་པ་མ་སེར་མོ་དང་། ཐབས་ཀྱི་ལྕགས་སྒྲོག་མ་དམར་མོ་དང་། གསུང་རབ་སྒྲའི་དྲིལ་བུ་མ་སྒོ་བཞིར་བྲིའོ། ། ཤར་དུ་བྱམས་པ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཕྱག་གཡས་ན་ཀླུ་ཤིང་གི་མེ་ཏོག་བསྣམས་པ། གཡོན་པ་སྤྱི་བླུགས་བསྣམས་པ། མཐོང་བ་དོན་ཡོད་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་གཡས་པ་པདྨ་བསྣམས་པ། པདྨའི་སྟེང་ན་མིག་གཡོན་པ་ཁུ་ཚུར་དཀུར་བཞག་པ། ངན་སོང་སྦྱོང་བ་སྐུ་མདོག་དཀར་ལ་འོད་འབར་བ་ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན་པའོ། ། མྱ་ངན་མུན་འཇོམས་སྐུ་མདོག་དཀར་སེར་གཡས་པ་བེ་ཅོན་འཛིན་པ་གཡོན་པ་དཀུར་བཞག་པའོ། ། ལྷོར་སྤོས་ཀྱི་གླང་པོ་སྐུ་མདོག་དཀར་ལྗང་གཡས་ན་སྤོས་ཀྱི་གླང་པོ་བསྣམས་པ་གཡོན་དཀུ་ལ་བརྟེན་པའོ། ། དཔའ་བར་འགྲོ་བ་སྐུ་མདོག་དུང་ལྟར་དཀར་བ་གཡས་པ་རལ་གྲི་འཛིན་པ། གཡོན་པ་ཁུ་ཚུར་དཀུ་ལ་བརྟེན་པའོ། ། ནམ་མཁའི་མཛོད་སྐུ་མདོག་དཀར་སེར་གཡས་པདྨ་འཛིན་པ། གཡོན་པ་དཀུ་ལ་བརྟེན་པའོ། །

The essence of patience is the red Gītā (Singer), holding a lute. The essence of diligence is the Nṛtyā (Dancer), with two hands performing a dance; these are to be drawn on the corner-panels. Regarding the instruction, "Having drawn [them], those to be drawn on the exterior, such as incense and so forth, should be drawn": the essence of ethical discipline is the white Dhūpā (Incense), holding an incense burner. The essence of meditative concentration is the yellow Puṣpā (Flower), holding a flower. The essence of insight is the red Dīpā (Lamp), holding a lamp. The essence of bodhicitta is the green Gandhā (Scented Water), holding scented water; these are to be drawn on the outer corner-panels. "Place the heroes: the hook, the noose, the chain, and the bell with pleasant sound" means: the red Aṅkuśā (Hook) of compassion, the yellow Pāśā (Noose) of enlightened activity, the red Śṛṅkhalā (Chain) of skillful means, and the Ghaṇṭā (Bell) of the sound of the scriptures are to be drawn at the four gates. In the east is Maitreya, yellow in color, holding a nāga-tree flower in his right hand and a water flask in his left. Amoghadarśin is yellow in color, holding a lotus in his right hand, with an eye upon the lotus, and his left hand in a fist at his hip. Sarvadurgatipariśodhana is white with blazing light, holding a hook. Śokanirghātanakara is white-yellow in color, holding a staff in his right hand and his left hand at his hip. In the south is Gandhahastin, white-green in color, holding an elephant of incense in his right hand and leaning his left on his hip. Śūraṅgama is white like a conch, holding a sword in his right hand and his left hand in a fist at his hip. Gaganagañja is white-yellow in color, holding a lotus in his right hand and his left hand at his hip.

ཡེ་ཤེས་ཏོག་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་གཡས་པ་རྒྱལ་མཚན་འཛིན་པ་གཡོན་པ་ཁུ་ཚུར་དཀུ་ལ་བརྟེན་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་ཟླ་འོད་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཕྱག་གཡས་ན་པདྨའི་སྟེང་ན་ཟླ་ཚེས། གཡོན་པ་ཁུ་ཚུར་དཀུ་ལ་བརྟེན་པའོ། ། བདུད་རྩི་འོད་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཕྱག་གཡས་པ་བུམ་པ་འཛིན་པ་གཡོན་པ་ཁུ་ཚུར་དཀུ་ལ་བརྟེན་པའོ། ། བཟང་སྐྱོང་དཀར་དམར་གཡས་རིན་པོ་ཆེ་འབར་བ་འཛིན་པ་གཡོན་པ་ཁུ་ཚུར་དཀུར་བརྟེན་པའོ། ། དྲ་བ་ཅན་གྱི་འོད་སྐུ་མདོག་དམར་བ་རྡོ་རྗེའི་དྲ་བ་འཛིན་པའོ། ། བྱང་དུ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་སྐུ་མདོག་སྔོ་སྐྱ་གཡས་ན་ཨུཏྤལ་གྱི་སྟེང་ན་རྡོ་རྗེ་དང་གཡོན་པ་དཀུ་ལ་བརྟེན་པའོ། ། བློ་གྲོས་མི་ཟད་པ་རྡོ་རྗེ་དང་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་བུམ་པ་འཛིན་པའོ། ། སྤོབས་པ་བརྩེགས་པ་སྐུ་མདོག་དམར་བ། གཡས་པས་པདྨའི་སྟེང་ན་རིན་ཆེན་བརྩེགས་པ་བསྣམས་པ་ཕྱག་གཡོན་པ་ཁུ་ཚུར་དཀུ་ལ་བརྟེན་པའོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་གཡས་ན་རིན་པོ་ཆེའི་སྙེ་མ་བསྣམས་པ་གཡོན་པ་ཁུ་ཚུར་དཀུ་ལ་བརྟེན་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཐབས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་དྲི་ཞིམ་ལ་སོགས་པས། ། རང་གི་ལུས་ནི་བསྐུས་ནས་ཀྱང་། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་ཞུགས་ནས་ནི། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ནི་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། དྲི་ཞིམ་ནི་གུར་གུམ་དང་། ཙནྡན་དང་། སྤོས་དང་གླ་རྩི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། རང་གི་ནི་སྒྲུབ་པོའམ་སློབ་མ་གང་རུང་བ་ལ་བྱའོ། ། ལུས་བསྐུས་པ་ནི་ལུས་ལ་ལྡེ་གུ་ཡང་བྱ། ཆུ་དང་སྦྱར་ཏེ་བཀྲུ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་རིག་པ་མོ་ཡང་ཡིན་ལ།

Jñānaketu is blue in color; his right hand holds a victory banner, and his left hand rests at his hip in the fist-gesture. In the west is Candraprabha, white in color; in his right hand is a crescent moon upon a lotus, and his left hand rests at his hip in the fist-gesture. Amṛtaprabha is white in color; his right hand holds a vase, and his left hand rests at his hip in the fist-gesture. Bhadrapāla is reddish-white; his right hand holds a blazing jewel, and his left hand rests at his hip in the fist-gesture. Jālinīprabha is red in color and holds a vajra-net. In the north is Vajragarbha, pale blue in color; in his right hand is a vajra upon an utpala flower, and his left hand rests at his hip. Akṣayamati holds a vajra and a vase with both hands. Pratibhānakūṭa is red in color; his right hand holds a stack of jewels upon a lotus, and his left hand rests at his hip in the fist-gesture. Samantabhadra is yellow in color; his right hand holds a jeweled ear of grain, and his left hand rests at his hip in the fist-gesture. The method for drawing the maṇḍala has been explained. Now, the entry into the maṇḍala is shown: "Then, having anointed one's own body with fragrant substances and so forth, and having entered as a Vajradhara," it is said. "Then" refers to the sequence of the occasion. "Fragrant substances" refers to saffron, sandalwood, incense, musk, and so forth. "One's own" refers to either the practitioner or the disciple. "Anointing the body" means either applying a paste to the body or washing it with water mixed with the substances. "Vajra" refers to the vidyā-consort.

འཛིན་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་བཅའ་བའོ། ། ཞུགས་པ་ནི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་སྔགས་ཀྱིས་སྤྱན་དྲངས་ནས་གཟུགས་བརྙན་ལ་བཞུགས་པར་བསྒོམ་པའོ། ། སློབ་དཔོན་རྟོག་པས་ཞུགས་པ་དང་། སློབ་མ་དད་པས་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་སྨོས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་མོས་པ་བསྐྱེད་པ་ནི་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ནི་གོང་འོག་གི་མཚམས་སྦྱོར་བ། གཤེགས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་སེམས་ཀྱིས་མོས་པ་བསྐྱེད་པའོ། ། མཆོད་པ་བྱས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཙུག་ཏོར་ནས་དབང་བསྐུར་ཏེ་ཞེས་པ་ནི། མཆོད་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་མཆོད་པ་གཞུང་བཞིན་དུ་བྱེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་ནི་གོང་མ་བཞིན་དུའོ། ། བཅུག་ནི་སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་སྟེ་དེ་ནས་དབང་བསྐུར་ཏེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་དང་ཡོ་གའི་དབང་རྫས་བཅུས་དབང་བསྐུར་ཏེ། ཡོན་ཏན་གཞུང་ལས་སྨོས་པ་བཞིན་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་ཤི་བ་ལ་སྒོས་སུ་ཕན་པའི་དོན་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྷ་དང་གནོད་སྦྱིན་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ། ། ཞེས་པ་ནི་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་དང་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཐུགས་རྗེའི་ཞིང་ཡིན་ཏེ་དེའི་མིང་དང་རུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དམིགས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་བྱས་ཤིང་། མཁྱེན་པར་གསོལ་ན་ཡང་འགྲུབ་ལ། གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་བར་མ་དོའི་སྲིད་པ་དེར་ལེན་པས་དེའི་དབང་དུ་ཡང་གསུངས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ངན་འགྲོའི་རྒྱུད་དབང་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་གསུངས་ཏེ་ངན་པ་ནི་བག་ཆགས་སོ། །

"Seizing" refers to the mudrā, which is the formation of the gesture. "Entering" means that, in order to invite the deities into the maṇḍala, one invites them with the mantras of the four mudrās and meditates on them as residing within the visualized forms. This is mentioned so that the master may enter through realization and the disciple may enter through faith. Why is this so? It is because it is said: "Then, one should generate the conviction that they are tathāgatas." "Then" connects the preceding and following sections. "Gone" (gśegs pa) means to generate the mental conviction that they are tathāgatas. Regarding the phrase "having made offerings, one confers empowerment from the uṣṇīṣa of the tathāgata": "Offerings" means performing the offerings to the deities of the maṇḍala according to the ritual text. "Tathā" means as before. "Having inserted" means having inserted the disciple into the maṇḍala and then conferred empowerment. One confers empowerment using the vajra and bell of method and wisdom, the seven precious jewels, and the ten empowerment substances of Yoga Tantra; thereby, one will obtain the qualities as described in the text. Now, the specific benefit for the deceased is shown. Why is this so? It is because it says: "Gods, yakṣas, rākṣasas, and so forth." This means that the kings of the gods, nāgas, yakṣas, and others are also fields of compassion. By focusing on them by way of their names and clans, if one performs the fire offering (homa) for the deities of the maṇḍala and requests their attention, it will be accomplished. Furthermore, if a sentient being is taking rebirth in the intermediate state (antarābhava), it is taught that this applies to them as well. Why is this so? It is because it says: "Of those who have fallen under the power of the stream of the lower realms." Here, "lower" (ṅan pa) refers to habitual tendencies (vāsanā).

འགྲོ་བ་ནི་དེར་འགྲོ་བའོ། ། རྒྱུད་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་དོ། ། དབང་དུ་གྱུར་པ་ནི་ལས་ཀྱི་ངོ་བོས་དེར་སྐྱེས་ནས་དབང་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཕན་པའི་ཐབས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཤི་བའི་རོའམ་གཟུགས་བརྙན་ནམ་མིང་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཤི་བ་ནི་སྲོག་དང་བྲལ་བའོ། ། རོ་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པའི་དངོས་པོའོ། ། གཟུགས་བརྙན་ནི་མེད་ན་ཡང་རི་མོ་མཁན་གྱི་རས་སམ་དར་ལ་ཚོན་གྱིས་བྲིས་པའོ། ། མིང་ནི་གྲོ་གའམ་ཤོག་ཤོག་ལ་གུར་གུམ་གྱིས་བྲིས་པའོ། ། དེ་ཡང་དངོས་པོ་ལ་ཞེན་པས་ནི་རོ་སྨོས་ལ། གདགས་པའི་གཞི་དགོས་པའི་སྒོ་ནས་མིང་སྨོས་ལ། མཚོན་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ནི་གཟུགས་བརྙན་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བཟླས་པ་དང་། སྔགས་ཀྱིས་བརྗོད་པ་དང་། སྦྱིན་སྲེག་ཚུལ་བཞིན་དུ་ནི་བྱས་ཏེ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་ནས་ངན་སོང་ལས་ཐར་བར་འགྱུར་རོ། ། གཙུག་ཏོར་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་ལེའུ་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྒྱུད་ཀྱི་སྟོན་པ་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་པ་ཡིན་པས་ཕྱག་རྒྱ་ལ་འཇུག་པའི་གོ་རིམ་སྨོས་མོ། ། སེང་གེའི་ལྟ་བས་ཞེས་པ་ནི་བག་ཚ་ཞིང་འཇིགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་མནན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཅན་ཐམས་ཅད་གཟེངས་བསྟོད་པའི་ཕྱིར་བསྟན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་རྒྱ་དམ་པའི་ཞེས་པ་ནི། འཁོར་གར་བཞུགས་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་གསུངས་སོ། །

"Going" means going there. "Continuum" refers to the continuum of sentient beings. "Brought under control" means that by the nature of their karma, they are born there and brought under control; in order to show the method for benefiting them, the terms "corpse," "image," or "name" are mentioned. "Dead" means separated from life. "Corpse" refers to an existing physical entity. "Image" refers to a painting on cloth or silk created with pigments, even if the original is absent. "Name" refers to what is written with saffron on birch bark or paper. Furthermore, the "corpse" is mentioned because of attachment to the physical entity; the "name" is mentioned from the perspective of the basis for designation; and the "image" is mentioned from the perspective of representation. By performing the recitation of meditative concentration, the utterance of mantras, and the fire offering according to the ritual, and by conferring empowerment as before, they will be liberated from the lower realms. The summary of the meaning of the maṇḍala of the eight Uṣṇīṣas has been explained. Now, the chapter on the mudrās is shown. Why is this? Because it says, "Then the Blessed One Vajrapāṇi," and since the teacher of the tantra has already been explained above, the sequence for entering the mudrās is now stated. "With the lion’s gaze" is taught because it is free from timidity and fear, because it overpowers the entire assembly, and because it inspires all those of the Mahāyāna lineage. "The Blessed One, the supreme mudrā" refers to the Blessed One because he resides wherever the assembly is.

ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པས་མི་འདའོ། ། མཚོན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཁ་དོག་རྣམ་པ་ལྔའམ་ཕྱག་རྒྱས་མཚོན་པའོ། ། འཆའ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ལག་པའི་སོར་མོ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་འཆའ་བའོ། ། དམ་པ་མཉེས་པའི་ཕྱིར་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དམ་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་མདོར་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་སྐུ་གཟུགས་བྲི་བའི་ཆོ་ག་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་ཆོ་ག་འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བྱ་སྟེ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྐུ་གཟུགས་ནི་གཙུག་ཏོར་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ལ་སྐུ་གཟུགས་ལ་བྲིས་ཏེ། བདག་ཉིད་ཀྱང་དེའི་ཞབས་དྲུང་དུ་བྲིས་ལ། བསྙེན་པ་གོང་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་བྱས་ནས་ཡི་དམ་དུ་བཅས་ན་ངན་སོང་ལས་ཐར་པར་འགྱུར་རོ། ། སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་དོན་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་ནས། དབང་དུ་འགྱུར་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི་ནོར་བུ་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་སྔོན་ལས་ཅི་བྱས་པ་ཞུས་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པ་ནས། མ་འོངས་པའི་དུས་ལས་འདས་སོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ངན་པར་སྨིན་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་སྟོན། ལན་ཅིག་ཅི་ཞིག་གི་རྐྱེན་གྱིས་ཞེས་པ་ནས། བདེ་མང་ཀུན་གྱི་གནས་སུ་སྐྱེ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མ་ངེས་པའི་དོན་སྟོན་ཏོ། ། འབྲས་བུ་ངན་སོང་དུ་སྐྱེ་རྒྱུ་ལས་རྐྱེན་དྲང་སྲོང་དང་ཕྲད་ནས་ལྷར་སྐྱེས་པའི་དོན་སྟོན་ཏེ། ལྷའི་དབང་པོ་ཉོན་ཅིག་ཅེས་པ་ནས་ལྷའི་འཁོར་འདི་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་སྔོན་ལས་མཐུན་པའི་འབྲེལ་པ་སྟོན་ཏེ།

There are three types of mudrās. Because it is not to be transgressed, the mudrā of the nature of phenomena is not transgressed through the realization of that nature. The symbolic mudrā is that which is symbolized by the five colors or by hand gestures. The mudrā of formation is that which is formed by blessing the fingers of the hands. It is "sacred" because it pleases the sublime ones and because it is non-dual. This is a brief teaching on the characteristics of the mudrās. Now, the ritual for drawing the physical form is shown. Why is this? It is because it is said, "In this ritual of the physical form, one should also act in that same way." Regarding the physical form, one should draw the forms upon the maṇḍalas of the eight uṣṇīṣas, and also draw oneself at their feet. If one performs the approach retreat as previously described and takes [the deity] as one's yidam, one will be liberated from the lower realms. This concludes the explanation of the summarized meaning of the physical form. Now, from the words "Brahmā and so forth" up to "will come under one's power," the request is made regarding what was done previously in the Vimalaprabhā (The Stainless Light). Then, from the words "The Blessed One" up to "has transcended the future time," the causes and conditions for the ripening of negative karmic results are shown. From the words "Once, due to a certain condition" up to "one will be born in the abode of all great bliss," the meaning of the uncertainty of karmic ripening is shown. This shows the meaning of how, although the cause for the result was to be born in the lower realms, through meeting a ṛṣi as a condition, one was born as a god. From the words "O Lord of Gods, listen!" up to "these are the retinues of the gods," the connection of concordant past karma is shown.

སྔོན་གྱི་གླེང་གཞིའི་རྒྱུ་ནི་མདོ་སྡེ་ལ་སྨོས་ཏེ་ཡན་ཆད་དུ་ཐལ་ལོ། ། ད་ནི་ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱིས་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་རྒྱུན་གཅོད་པའི་མཎྜལ་གྱི་དོན་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ་ཚེ་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དཔག་མེད་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ལས་ནི་དགེ་སྡིག་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། ། སྒྲིབ་པ་ནི་ནམ་མཁའ་དངས་པ་ལ་སྤྲིན་གྱིས་གཡོགས་པ་དང་འདྲ་བར་ཀུན་གཞི་ལ་རྟོག་པ་གློ་བུར་བས་བསྒྲིབས་པའོ། ། རྒྱུན་གཅོད་ནི་གཉེན་པོ་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་མི་མཐུན་པ་རྒྱུན་གཅོད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་དཔག་མེད་དེ་ཆོས་ཉིད་དོ། ། འཁོར་ནི་ཆེ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི། སེམས་ནི་རངས་ཏེ་གསོལ་བ་འདེབས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཡེ་ཤེས་བཞིའི་འཁོར་རོ། ། དེ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཞུ་བ་གསོལ་བ་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་བརྒྱ་བྱིན་དང་ཞེས་སྨོས་སོ། ། བརྒྱ་བྱིན་ནི་ཡོན་བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་གནས་ཀྱི་བདག་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་པོར་སྨོས་སོ། ། རབ་ཏུ་མགུ་ཞིང་ཡི་རངས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་སེམས་ནི་རངས་ཏེ་གསོལ་བ་འདེབས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། བ་སྤུའི་བུ་ག་ནས་སྤུ་རྣམས་ལངས་པ་ནི་འཁོར་བ་ལ་སྐྲག་ཅིང་འབྲས་བུ་བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་དགའ་བས་ན་སྣ་ལ་སྨོས་སོ། ། རྒྱལ་བ་རྒྱལ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པས་མཚན་མ་ལས་རྒྱལ་བ། ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པས་འཁོར་བ་ལ་སྤྱོད་པ་རྒྱལ་ལོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་མིང་བཅུས་མངོན་པར་བསྟོད་དེ་ཞེས་པ་ནི། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནི།

The causes of the previous introductory narrative have already been explained up to the point of the Sūtras. Now, the meaning of the maṇḍala for severing the stream of karmic obscurations by Amitāyus is shown. In this context, "life" (tshe) is wisdom (ye shes). "Immeasurable" (dpag med) is a term for being free from all substantial entities. "Karma" refers to the two types: virtuous and non-virtuous. "Obscurations" (sgrib pa) are like clouds covering a clear sky; they are the adventitious conceptual thoughts that obscure the universal ground (ālaya). "Severing the stream" is a term for cutting off the discordant factors through the power of the wisdom of the Noble Path, which acts as the antidote. The "maṇḍala" (dkyil 'khor) is the immeasurable nature of phenomena (dharmatā). Regarding the phrase "the circle is great," it is a term for the mind being delighted and offering prayers. It is the circle of the four wisdoms. To explain that, the request for instruction is shown. If one asks why, it says: "Then Śakra and..." Śakra is mentioned first because he is the patron and the lord of the location. "Being thoroughly pleased and delighted" is a term for the mind being delighted and offering prayers. "The hairs of the body standing on end" is mentioned first because of the fear of saṃsāra and the joy in the unsurpassed result, the Buddha. "Victorious, victorious" means being victorious over signs through realizing the nature of phenomena (dharmatā) of wisdom, and being victorious in engaging with saṃsāra through compassion for the sake of beings. "Having praised Vajrapāṇi with ten names" means that Vajrapāṇi is the yakṣa Samantabhadra.

གནོད་སྦྱིན་སྐད་ཀྱིས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་དོ། ། དེ་ནི་ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱི་མཎྜལ་བཤད་པའི་གསོལ་བ་གདབ་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཀོ་ཊ་ཀྵ་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་ཐབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མངའ་བརྙེས་པའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཀོ་ཊ་པ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་འབྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ཀོ་ཊ་ཀོ་ཊ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་དང་ལྡན་པས་འཁོར་བར་མི་གཏོང་བའི་རྟགས་སོ། ། ཀོ་ལ་པ་ལ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་བཟོད་པས་ནི་མི་འཁྲུགས་ཤིང་སྲན་ཚུགས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཀ་ཏི་ར་ཀ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དག་པ་མི་ཉམས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཀོ་ལ་ཀྵ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་གཞན་གྱིས་མི་གནོན་པའི་རྟགས་སོ། ། ཀོ་ལ་པ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་སོ། ། ཀོ་ལ་ཀོ་ལ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཡེ་ནས་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པའི་རྟགས་སོ། ། བྷཉྫ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་སྐྱོ་དུབ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཀོ་ལ་པ་ཏི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་མཐུན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དམིགས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཀོ་ལ་ཏ་ཐ་ཨིནྟི་ནི་ཁྱོད་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་མཐོང་བའི་ཆོས་ཉིད་བསམ་དུ་མེད་པ་ལ་གཏན་འཆའ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ནི་མགོན་པོ་རྒྱལ་མཚན་གྱི་དཔུང་རྒྱན་ཅན་ནོ། །

In the language of the yakṣas, he praises [the deity] by way of the ten perfections and other qualities. This is the formal commitment for the supplication explaining the maṇḍala of Amitāyus. "Koṭākṣa" means the nature of your mastery over the perfection of skillful means. "Koṭapa" means the sense of your insight distinguishing general and specific characteristics. "Koṭakoṭa" is the sign of your not abandoning saṃsāra due to possessing the power of diligence. "Kolapa" means the sense of your patience being unshakeable and resilient. "Katiraka" means the sense of your ethical discipline being perfectly unimpaired. "Kolākṣa" is the sign of your perfection of power being unassailable by others. "Kolapa" is the sign of your perfection of generosity possessing the characteristic of total relinquishment. "Kolakola" is the sign of your perfection of primordial wisdom being of the nature of primordial knowing. "Bhañja" is the characteristic of your perfection of diligence being free from weariness. "Kolapati" means the sense of your perfection of aspiration focusing on concordant primordial wisdom. "Kolatatānti" is because you are established in the inconceivable nature of phenomena, which is the object of the perfection of meditative concentration. By the perfection of skillful means, you are the Vajra Holder. By the perfection of insight, you are the Protector Adorned with the Victory Banner.

བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ནི་གླང་པོའི་རྣ་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ནི་རྣམ་པར་གནོན་པའི་ངོ་བོ་བརྙེས་སོ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ནི་ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དུ་འགྱུར་རོ། ། སྟོབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ནི་བདེན་པའི་དོན་སྟོན་པ་ཐོབ་པའོ། ། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ནི་གཟུགས་མཛེས་པ་ཐོབ་བོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ནི་ཡིད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་འགྲུབ་པོ། ། སྨོན་ལམ་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ནི་མེ་འབར་བ་ཅན་འགྲུབ་པོ། ། བསམ་གཏན་གྱིས་ནི་གཟུགས་མཛེས་པ་ཡིན་ཞེས་པའོ། ། གསང་བའི་བདག་པོས་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པ་ནས་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི་བཀའ་གནང་བ་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཡིག་འབྲུའི་དོན་ཏེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི། གནང་ནས་ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ན་སྨོས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཞེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ནི་དངོས་པོར་སྣང་བའོ། ། ཚེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པས་ན་དཔག་མེད་དོ། ། ཁྱད་པར་དུ་འབྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི། དབྱིངས་ཁྱབ་པའི་རང་བཞིན་ལས་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། ཕྱི་མ་ནི་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། ཐུགས་ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཉིད་དུ་ཞུགས་པར་གྱུར་པ་ནི་ཐུགས་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ལ། ཆོས་ནི་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཕྲིན་ལས་མཛད་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།

Through the perfection of diligence, he possesses the ears of an elephant. Through the perfection of patience, he attains the nature of total mastery. Through the perfection of ethical discipline, he becomes the source of precious qualities. Through the perfection of power, he attains the teaching of the meaning of truth. Through the perfection of generosity, he attains a beautiful form. Through the perfection of wisdom, he accomplishes the adornment of the mind. Through the perfection of aspiration, he accomplishes the blazing of fire. Through meditative concentration, he possesses a beautiful form. Thus, up to the words "Lord of Secrets, please explain," the request is made. Then, from the words "The Blessed One" up to "please explain," the granting of the command is shown. Now follows the meaning of the syllables of the maṇḍala: "Then the Blessed One Vajrapāṇi" is mentioned because, having granted permission, he entered the meditative absorption of Amitāyus. "The immeasurable life of all" means that "all" refers to the appearance of phenomena. "Life" is immeasurable because it is realized as the non-substantiality of the nature of wisdom. "The vajra that arises in particular" is called "vajra" because wisdom arises from the nature of the pervasive expanse. The latter [terms] are easy to understand and are not explained. "His mind entered into the very syllable of the Dharma" means that "mind" is the nature of the five wisdoms, and "Dharma" refers to the performance of enlightened activity in the manner of the twelve deeds. Why is that?

ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྡོ་རྗེའི་འོད་བྱེད་པ་ནི། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་དངོས་པོ་དང་བྲལ་བས་ནི་དཔག་ཏུ་མེད་ལ། རྡོ་རྗེ་ལྟར་འདུས་མ་བྱས་པས་ནི་ཐུགས་རྗེའི་འོད་བྱེད། གདོན་མི་ཟ་བའི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་འཇོམས་པ་ནི་ཞེས་པ་ལ་གདོན་མི་ཟ་ནི་ཕྲིན་ལས་གདོན་མི་ཟ་ལ། སྒྲིབ་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པའོ། ། འཇོམས་པ་ནི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པའོ། ། དྲི་མ་མེད་ཅིང་རྣམ་པར་དག་པའི་རྡོ་རྗེ་ནི། དྲི་མ་ནི་གཟུང་འཛིན་གྱི་བག་ཆགས་སོ། ། མེད་པ་ནི་དག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་ཆོས་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། གདོན་མི་ཟ་བར་མི་ཆོམས་པ། ། ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་རྗེ་དང་ཕྲིན་ལས་གཞན་གྱིས་མི་ཆོམས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་རིགས་ལྔའི་སྙིང་པོ་སྟེ་ཅི་རིགས་པར་སྦྱར། སྔགས་ཀྱི་ཡིག་འབྲུའི་དོན་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཐབས་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། སྒོ་བ་རྣམས་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ། རྟ་བབས་བཞི་དང་ལྡན་པར་བྱ། ། ལྟེ་བ་དང་ནི་མུ་ཁྱུད་ལྡན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། གྲུ་བཞི་ནི་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞིས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པའི་རྟགས་ཡིན་པས་གྲུ་བཞིར་ལྡན་ནོ། ། སྒོ་བཞི་ནི་ཚད་མེད་པའི་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞིས་འགྲོ་བ་ལ་དབྱུང་བའི་སྒོ་དང་། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་འཛུད་ཅིང་འགོད་པའི་རྟགས་སོ། ། སྒོ་བ་ནི་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་དང་ལྡན་པར་བྲིའོ། ། རྟ་བབས་བཞི་ནི་སྒོ་བཞི་བང་རིམ་གྱི་ཐེམ་པ་བཞི་སྟེ། སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཚད་མེད་པ་བཞིའི་རྟགས་སོ། །

Regarding Amitāyur-vajraprabha: because authentic wisdom is free from substantiality, it is immeasurable; because it is unconditioned like a vajra, it radiates the light of compassion. Regarding "the certain destroyer of obscurations": "certain" refers to the certainty of enlightened activity, and "obscurations" refers to the afflictions. "Destroyer" refers to the destruction of all conceptual signs. Regarding "the stainless and utterly pure vajra": "stain" refers to the habitual tendencies of subject and object; "stainless" means pure; and "vajra" refers to meditating on the nature of phenomena (dharmatā). "Certainly indestructible" means that compassion and enlightened activity cannot be overcome by others. These are the heart mantras of the five families, to be applied as appropriate. The summary of the meaning of the mantra syllables has been explained. Now, the method for drawing the maṇḍala is shown: "Square with four gates, Endowed with gatekeepers, Equipped with four archways, Possessing a hub and a perimeter." Thus it is said. "Square" means it is square as a sign of performing the benefit of beings through the four types of enlightened activity. "Four gates" are the gates for leading beings out through the four immeasurable activities and for establishing them in the Mahāyāna through the four means of gathering disciples. "Gatekeepers" refers to their mudrās, which should be drawn as possessing the light of wisdom. "Four archways" refers to the four tiers of the gate thresholds, which are the signs of the four immeasurables, such as compassion.

ལྟེ་བ་ནི་དབུས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ཟླུམ་པོ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྟགས་སོ། ། དེའི་དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བྱའོ། ། དབུས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སུམ་གཉིས་ལ་བྱའོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་རྩིབས་བཞི་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། དཀྱིལ་ནི་དབུས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་སྟེ་གཙོ་བོའི་ས་བཅད་དོ། ། རྩིབས་བཞི་པ་དང་ལྡན་པ་ལ། ། ཞེས་པ་ནི་རྩིབས་བཞི་པ་ནི་འཁོར་ལོའི་ལྕེ་བཞིའོ། ། དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་བཞིའི་ཕྲིན་ལས་སོ། ། ལྟེ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་ལྡན་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ལྟེ་བ་ནི་དབུས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ཟླུམ་པོ་ལ། དཀྱིལ་ནི་དེའི་ས་བཅད་དོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་རྩིབས་སུ་བསྟན་ཏོ། ། ལྡན་པར་བྱ་བ་ནི་ལྷ་བྲི་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཡི་དབུས་སུ་གཙོ་བོ་ནི། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ་དེ་ནི་འཁོར་ལོའོ། ། དབུས་ནི་ལྟེ་བའོ། ། གཙོ་བོ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྐུ་མདོག་ལྗང་སྐྱ་ཞལ་ཟླ་བ་རྒྱས་པ་ལྟར་འཛུམ་པ་ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ། གཡོན་པ་ན་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ། རྒྱན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་བྲིའོ། ། ཤར་གྱི་རྩིབས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ནི་མགོན་པོ་མི་བསྐྱོད་པ་བྲི་བར་བྱ་ཞེས་པ་ནི། ཤར་ནི་ཤར་གྱི་ཕྱོགས་སོ། ། རྩིབས་ནི་འཁོར་ལོའི་ལྕེའོ། ། མགོན་པོ་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་མགོན་མཛད་ཅིང་མཚན་མས་མི་བསྐྱོད་པས་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ས་གནོན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན་བྲིའོ། ། ལྷོའི་རྩིབས་ལ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་མཆོག་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན་བྲིའོ། ། ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་ལ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན་བྲིའོ། །

The hub is the circular central palace, the symbol of the nature of phenomena (dharmatā). Regarding the phrase "In its center is the wheel," this refers to the maṇḍala. "Center" refers to two-thirds of the maṇḍala. "Wheel" refers to the four-spoked [wheel]. "One should draw the sublime maṇḍala" means that the "maṇḍala" is the central palace, the section for the principal deity. "Possessing four spokes" means the four spokes of the wheel; these are the activities of the four types of wisdom. "One should make the hub possess the maṇḍala" means that the hub is the circular central palace, and the "maṇḍala" is its section. "Wheel" is shown to be the spokes. "Should possess" is a term for drawing the deities. Why is that? It is said, "In its center is the principal," which refers to the wheel. "Center" is the hub. "Principal" refers to Vajrapāṇi, light green in color, smiling like a full moon, holding a vajra in his right hand and a bell in his left, adorned with various ornaments—this is how he should be drawn. Regarding "On the eastern spoke, one should draw the Protector Akṣobhya," "east" is the eastern direction. "Spoke" is a spoke of the wheel. "Protector" means he acts as the protector of the three realms; because he is unmoved by signs, he is white in color and should be drawn with the earth-touching mudrā. On the southern spoke, one should draw Ratnasambhava with the mudrā of supreme generosity. On the western spoke, one should draw Amitābha, red in color, with the mudrā of meditative concentration.

བྱང་གི་རྩིབས་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་སྐྱབས་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན་བྲིའོ། ། ཕྱི་མ་ནི་གཙུག་ཏོར་བརྒྱད་དང་ཆ་མཐུན་ནོ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ཆ་ལུགས་སུ་བྲི། མཎྜལ་དུ་བདག་ཉིད་ཞུགས་ཤིང་ལྷ་སྤྱན་དྲང་བ་ནི། དེ་ནས་རྣམ་གྲོལ་ཅན་ཉིད་དང་། ། ཞེས་པ་ནས། ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན། རྡོ་རྗེ་ཏི་རི་ཞེས་པ་ནས་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི་རིག་པའི་མེ་ཏོག་དེ་མཎྜལ་དུ་འཇུག་པ་བསྟན། དེ་ནས་ཞེས་པ་ནས་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི་དམ་ཚིག་བསྒྲག་པ་བསྟན། བར་གྱི་ཚིགས་གཉིས་ཀྱིས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པའོ། ། དེ་ནས་འདི་ཞེས་པ་ནས་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི་དབང་བསྐུར་བ་བསྟན། དེ་ནས་ཞེས་པ་ནས་ཨཿཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི་ཚེ་བསྲིང་བའི་ཐབས་བསྟན། དེའི་སྒྲུབ་པ་ཞེས་པ་ནས་བཟླས་བརྗོད་ཅེས་པའི་བར་གྱིས་ནི། བསྒྲུབ་པའི་ལྷ་བྲི་བ་བསྟན། ད་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་སྟོན་ཏེ་དེ་ནས་ཟླ་བ་ཉའི་ཚེ་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་བྱས་ལ་བ་དམར་སེར་གྱི་མར་སྣོད་སར་པར་བཅུག་ལ་ཞེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པའི་དུས་ནི་ཟླ་བ་ཉ་བ་སྟེ། ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱས་པའི་ཕྱིར་དང་། འཇིག་རྟེན་པ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་སྨོས་སོ། ། ཕྱི་ནང་གི་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་ལ་མཆོད་པ་ཕུལ་ལ། བདག་གིས་སྣོད་གཙང་མའི་ནང་དུ་བ་དམར་སེར་གྱི་མར་དང་། ཏིལ་མར་དང་། གུར་གུམ་ལ་སོགས་པ་བསྲེས་ཤིང་བཅུག་ལ། བདག་ཉིད་ལས་ཀྱི་ལྷ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཞུགས་ལ།

On the northern spoke, one should draw Amoghasiddhi, green in color and with the gesture of granting protection. The latter is similar to the eight uṣṇīṣas. One should draw him in the attire of a universal monarch (cakravartin). Regarding the entry of oneself into the maṇḍala and the invitation of the deities: this is taught by the passage from "Then, the one who is liberated..." up to "samaya hūṃ." The passage from "vajra tiri..." up to "vajra hūṃ" teaches the entry of the vidyā-flower into the maṇḍala. The passage from "Then..." up to "hūṃ" teaches the proclamation of the samaya. The two intermediate verses teach the maṇḍala. The passage from "Then, this..." up to "abhiṣiñca hūṃ" teaches the conferral of empowerment. The passage from "Then..." up to "aḥ" teaches the method for prolonging life. The passage from "Its practice..." up to "recitation" teaches the drawing of the deity to be accomplished. Now, the practitioner is shown: "Then, on the day of the full moon, having made a great offering, one should place the butter of a reddish-yellow cow in a new vessel." This indicates that the time for the practice is the full moon, mentioned because it completes the two accumulations, expands meditative concentration (samādhi), and accords with worldly custom. To please [the deities] with outer and inner offerings, one should present offerings to the Noble Ones. Then, having mixed and placed the butter of a reddish-yellow cow, sesame oil, saffron, and so forth into a clean vessel, one should enter the meditative absorption of the activity deity Vajrapāṇi.

ལག་པ་གཡོན་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་ལ་སྣོད་ལ་གཏད་ལ་གཡས་པ་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་སྦྱར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚེ་དཔག་མེད་རབ་ཏུ་བསམ་ཞིང་། སྐུའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་དམིགས་པའི་རྟེན་བཅས་ནས་བསྙེན་པ་དང་བཟླས་བརྗོད་ཚུལ་བཞིན་བྱས་ནས། དངོས་གྲུབ་མཚན་མ་མ་བྱུང་ན་ཡང་། དེ་ལ་མར་སར་པའམ། ཏིལ་མར་རམ་འོ་མ་ཆང་ངམ་ཁྲག་གམ་ཞག་གམ་ཀླད་པའམ་ཤའམ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་བཟླས་ཤིང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བཤགས་པ་བྱ་ཞིང་། བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུས་གུར་གུམ་གྱི་ཆུ་ལ་བཀྲུས་ལ་བསྙེན་པ་ཡུན་རིང་དུ་བྱས་ན་འགྲུབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། ཚེ་དཔག་མེད་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་རྒྱུན་གཅོད་པའི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིས། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ནི་ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྟིང་ཐོགས་སུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་དེ་ནས་ཞེས་བྱའོ། ། རྒྱལ་པོ་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆེན་པོ་ནི་སྐུ་བཞི་དང་དཔལ་བརྒྱད་བཀའ་སྲུང་རིགས་ཀྱིས་འདུལ་བའི་ཕྱིར་ཕྲིན་ལས་མཛད་པའི་ཕྱིར་ན་ཆེན་པོའོ། ། བཞི་ནི་ཡུལ་འཁོར་སྲུང་དང་། འཕགས་སྐྱེས་པོ་དང་། མིག་མི་བཟང་དང་། རྣམ་ཐོས་སྲས་ལ་སོགས་པ་བཞིས་བཀའ་སྩལ་དུ་གསོལ་བྱ་བའི་བར་གྱིས་རང་གི་སྙིང་པོ་འགྲོ་བ་ལ་ཕན་པའི་དོན་དུ་མདོངས་གསོལ་དུ་དབུལ་བར་གསོལ་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བཀའ་གནང་བ་དང་རྒྱལ་པོས་སྙིང་པོ་ཕུལ་བ་ནི་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་དོན་བསྟན་ཏེ།

Form the three-pronged vajra mudrā with the left hand and place it upon the vessel, while joining the palms of the right hand in the hollowed "cavity" gesture. Visualize the Blessed One Amitāyus clearly, taking the physical image as the support for your focus. If you perform the approach and recitation correctly but the signs of accomplishment do not arise, then recite the mantra over fresh butter, sesame oil, milk, wine, blood, fat, brain matter, or meat—whichever is appropriate—and perform a confession. If you wash your own body with saffron water and perform the approach for a long duration, there is no doubt that you will achieve success. This concludes the explanation of the maṇḍala of Vajrapāṇi, who severs the stream of karmic obscurations for Amitāyus. Now, the maṇḍala of the Four Great Kings is shown. Why is this? It is because it says, "Then the Four Great Kings..." The word "then" is used because this follows immediately after the maṇḍala of Amitāyus. They are called "kings" because the Four Great Kings are kings of the gods. They are "great" because they perform enlightened activities to subdue beings through the four bodies and the eight glories of the protector families. The "four" refers to Dhṛtarāṣṭra, Virūḍhaka, Virūpākṣa, and Vaiśravaṇa, and so forth; through the passage ending with "we pray you grant your command," they request to offer their own essence mantras as a petition for the benefit of wandering beings. The Tathāgata’s granting of permission and the kings’ offering of the essence mantras are straightforward and need not be mentioned further. Now, the purpose of drawing the maṇḍala is taught:

དེ་ནས་དེ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་དེ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ནི་སྙིང་པོ་ཕུལ་བའི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། དཀྱིལ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དབུས་ན་བཞུགས་པའོ། ། འཁོར་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའོ། ། བཤད་པ་ནི་དོན་བཤད་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔས་ནི་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། གྲུ་བཞི་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་ཡོད་པས་གྲུ་བཞིར་བྱའོ། ། སྒོ་བཞི་ནི་རྒྱལ་པོ་བཞིས་ཕྱོགས་བཞི་ནས་རིགས་ཀྱིས་འདུལ་བ་དང་དམ་བཅའ་བའི་ཕྲིན་ལས་མཛད་པས་ན་སྒོ་བཞིའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དབུས་ན་བཞུགས་པའོ། ། ལྔས་བརྒྱན་ཞེས་པ་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་དང་ལྔ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན་ལྔས་བརྒྱན་ཏེ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། དེ་ཡང་མཎྜལ་གྱི་སུམ་གཉིས་ལ་ཐིག་བཞི་བཏབ་པའི་རེའུ་མིག་དགུ་ལ། དབུས་སུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འགྱིང་བག་ཏུ་བྲི། རེའུ་མིག་གི་མཚམས་སུ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་བཙུན་མོ་བྲིའོ། ། ཡུལ་འཁོར་སྲུང་གི་བཙུན་མོ་རྡོ་རྗེ་མདའ་བྱེད་མ་དང་། འཕགས་སྐྱེས་པོའི་བཙུན་མོ་དཔེ་མེད་མ་དང་། མིག་མི་བཟང་གི་བཙུན་མོ་འདུལ་མཁས་མ་དང་། རྣམ་ཐོས་སྲས་ཀྱི་བཙུན་མོ་ཕྲེང་འཛིན་དང་། རེའུ་མིག་གི་བར་ཡང་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བས་བཅད་དོ། ། ཕྱི་རོལ་ཡང་ཟླུམ་པོས་བསྐོར། གྲུ་ཆད་བཞི་ལ་དུས་བཞི་བྲིའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་མཆོད་སྣམ་བཅད། སྒོ་བཞི་ཡང་ཕྱོགས་སུ་བྲིའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་ལ་སློབ་མ་གཞུག། རིག་པའི་མེ་ཏོག་དོར། གང་ལ་བབ་པའི་རྒྱལ་པོས་དབང་བསྐུར། ད་ནི་དབང་བསྐུར་བ་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་གྲྭ་ན་གཞག་པ་ཡི། །

Then, it is said, "The maṇḍala of those [deities] shall be explained." "Then" refers to the period immediately following the offering of the essence-mantra. "Maṇḍala" refers to Vajrapāṇi residing in the center. "Circle" refers to the four great kings. "Explained" means the explanation of the meaning. Why is this so? It is said: "Square, with four gates, adorned with five maṇḍalas." It is square because the four great kings are present, making it square. It has four gates because the four kings perform the activities of taming and making vows from the four directions according to their respective families; thus, there are four gates. "Maṇḍala" refers to Vajrapāṇi residing in the center. "Adorned with five" is stated because there are the four great kings and [Vajrapāṇi], making five. Furthermore, on a maṇḍala divided into nine squares by drawing four lines across two-thirds of its area, one should draw Vajrapāṇi in a majestic posture in the center. In the intermediate squares, one should draw the consorts of the four great kings: Vajra-iṣukāriṇī, the consort of Dhṛtarāṣṭra; Anupamā, the consort of Virūḍhaka; Vinayavidhijñā, the consort of Virūpākṣa; and Mālādhāriṇī, the consort of Vaiśravaṇa. The spaces between the squares should also be demarcated with garlands of jewels. The exterior is also surrounded by a circle. On the four corners, the four seasons should be drawn. Outside of that, a border for offerings is demarcated, and the four gates are also drawn in their respective directions. Then, having formed the mudrā of Vajradhātrī, the disciples are to be introduced. They cast the flower of knowledge, and whichever king it falls upon, that king confers the empowerment. Now, the empowerment is shown: "Then, those who are to be placed in the corners..." [and so forth].

བུམ་པ་བཞིས་ནི་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ནི་ཞེས་པ་ནི་མཎྜལ་བྲི་བའི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། མཚམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེའུ་མིག་གི་མཚམས་སུ་གཞག་པའོ། ། བུམ་པ་བཞི་རྒྱལ་པོ་བཞིའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཞུགས་ལ། དང་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར། དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་བུམ་པ་ཕྱོགས་ཕྱོགས་ན་ཡོད་པས་རིམ་པས་དབང་བསྐུར་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ན་ཡོན་ཏན་གཞུང་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་ཕྱོགས་སྐྱོང་བཅུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་དེ། དེ་ནས་ཕྱོགས་སྐྱོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། ཕྱོགས་ནི་ཕྱོགས་བཞི་མཚམས་བཞི་དང་བརྒྱད་སྟེང་འོག་དང་བཅུའོ། ། སྐྱོང་བ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་སྙིང་པོ་འབུལ་བར་ཞུས་པ་དང་། གནང་བ་དང་སྙིང་པོ་ཕུལ་བའོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་དེ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་དེ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་ནི་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། དེ་དག་ནི་ཕྱོགས་སྐྱོང་བའོ། ། དཀྱིལ་ནི་དབུས་སུ་མགོན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བྲིའོ། ། འཁོར་ནི་ཕྱོགས་སྐྱོང་བཅུའོ། ། བཤད་པ་ནི་དོན་བཤད་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྔ་མ་བཞིན་བྲིས་ལ་ཞེས་པ་ནི། སྔ་མ་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་དང་འདྲ་བར་བྲི་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །

"Empowerment is conferred by the four vases," it is said. "Then" refers to the period immediately following the drawing of the maṇḍala. "At the junctions" means they are to be placed at the intersections of the grid squares. The four vases should be endowed with the mantras and mudrās of the four kings. Then, having entered the meditative absorption of Vajrapāṇi, first confer the empowerment of Vajrapāṇi. Subsequently, since the vases of the four great kings are located in their respective directions, confer the empowerment in sequence and bestow blessings; if done so, the qualities will be attained just as they appear in the root text. The summary of the meaning of the maṇḍala of the four great kings has been explained. Now, the maṇḍala of the ten direction protectors is explained. Regarding the phrase "then by the direction protectors," "then" refers to the period immediately following the four great kings. "Directions" refers to the four cardinal directions, the four intermediate directions, and the zenith and nadir, making ten. "Protectors" means that they protect the world. Regarding "by them," it refers to the retinues requesting the offering of their own essence mantras, the granting of permission, and the offering of the essence mantras. Now, the drawing of the maṇḍala is shown. Regarding the phrase "then the maṇḍala of those is explained," "then" refers to the immediate context. "Those" refers to the direction protectors. "Maṇḍala" means that the protector Vajrapāṇi is to be drawn in the center. "Retinue" refers to the ten direction protectors. "Explained" means the explanation of the meaning. Regarding "draw the maṇḍala as before," "as before" means it should be drawn similarly to that of the four great kings.

ཕྱོགས་བཞི་མཚམས་བརྒྱད་ཀྱི་རེའུ་མིག་ལས་དབུས་ཀྱི་རེའུ་མིག་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀར་འཛིན་པ། གཡོན་དྲིལ་བུ་དཀུ་ལ་བརྟེན་པ་བྲིའོ། ། དེའི་མདུན་དུ་ཉི་མ་དམར་པོ་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་པ་ཉི་མ་འཛིན་པ། ཟླ་བ་དཀར་པོ་ངང་པ་ལ་ཞོན་པ་ཟླ་བ་འཛིན་པ། རྒྱབ་ཏུ་ས་བདག་ཕག་མགོ་ཅན་པི་ཝང་འཛིན་པ། ཤར་དུ་བརྒྱ་བྱིན་སེར་པོ་གླང་པོ་ཆེ་ལ་ཞོན་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ། ལྷོར་གཤིན་རྗེ་སྔོན་པོ་མ་ཧེ་ལ་ཞོན་པ་དབྱུག་ཏོ་འཛིན་པ། ནུབ་ཏུ་ཆུ་ལྷ་དཀར་པོ་ཆུ་སྲིན་ལ་ཞོན་པ་སྦྲུལ་ཞགས་འཛིན་པ། བྱང་དུ་གནོད་སྦྱིན་སེར་པོ་རྟ་ལ་ཞོན་པ་རིན་པོ་ཆེ་འཛིན་པ། བྱང་ཤར་དུ་དབང་ལྡན་དཀར་པོ་གླང་ལ་ཞོན་པ་རྩེ་གསུམ་འཛིན་པ། ཤར་ལྷོར་མེ་ལྷ་དམར་པོ་ར་ལ་ཞོན་པ་དབྱུག་ཏོ་འཛིན་པ། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་སྲིན་པོ་ནག་པོ་མི་ལ་ཞོན་པ་རལ་གྲི་འཛིན་པ། ནུབ་བྱང་དུ་རླུང་ལྷ་ལྗང་གུ་ཤ་བ་ལ་ཞོན་པ་བ་དན་འཛིན་པ། སྒོ་བ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མ་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་དང་མཐུན་ནོ། ། དེ་ནས་སྤྱན་དྲང་བ་དང་། བདག་ཉིད་ཞུགས་པ་དང་། སློབ་མ་གཞུག་པ་དང་། ཕྱོགས་སྐྱོང་བ་བཅུའི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པའི་བུམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། དེའི་ཡོན་ཏན་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་ཆེ་བ་བསྲུང་ཞིང་འཕེལ་བར་བྱ་བ་དང་། སོ་སོ་རང་རང་གི་ཕྱོགས་སྲུང་བའི་ཕྱིར་དམ་བཅས་པ་ནི་བདེ་སྟེ་བཤད་མི་དགོས་སོ། །

In the central square of the grid of the four cardinal and eight intermediate directions, one should draw the Blessed One Vajrapāṇi in a peaceful form, green in color, holding a vajra at his heart with his right hand and a bell resting at his hip with his left. In front of him is the red Sun, riding a chariot and holding the sun; the white Moon, riding a swan and holding the moon; behind him is the Earth Lord with a pig’s head, holding a lute. In the east is the yellow Śakra, riding an elephant and holding a vajra; in the south is the blue Yama, riding a buffalo and holding a club; in the west is the white Varuṇa, riding a makara and holding a snake-noose; in the north is the yellow Yakṣa, riding a horse and holding a jewel. In the northeast is the white Īśāna, riding a bull and holding a trident; in the southeast is the red Agni, riding a goat and holding a club; in the southwest is the black Rākṣasa, riding a human and holding a sword; in the northwest is the green Vāyu, riding a deer and holding a banner. The gatekeepers are likewise, the outer ones corresponding to the Four Great Kings. Then, the invitation, the self-entry, the entry of the disciples, the conferral of empowerment with the vases empowered by the mantras of the ten directional protectors, their qualities, the protection and increase of the greatness of those qualities, and the pledge to guard each of their respective directions are easy and need not be explained.

ཕྱོགས་སྐྱོང་བ་བཅུའི་མཎྜལ་འདིས་ནི་གདོན་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བཞི་ཟློག་པར་བགྱིད་པས་ཕྱོགས་སྐྱོང་བཅུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་ཏེ་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་ན་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་ཕན་པའི་དོན་དུ་བཤད་དོ། ། ཕྱོགས་སྐྱོང་བཅུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་མདོར་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་གཟའ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་མཎྜལ་བཤད་དེ། དེ་ནི་སེམས་ཅན་ལ་གཟའ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་གཤེད་དང་སྐར་མའི་རླུང་རྣམས་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་གཟའ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་དང་། འཁོར་རྒྱུ་སྐར་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སུ་འབྱུང་བའོ། ། ནས་ནི་འོག་གི་མགོ་འདྲེན་པའོ། ། གཟའ་ནི་དཔེར་ན་འཇིག་རྟེན་པ་དག་སྒྲ་ལ་གཟའ་ཞུགས་ན་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་གཟའ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་རྒྱུ་བའི་མ་རུངས་པ་སྟེ་བར་སྣང་ལ་གནས་ཤིང་གནོད་པའི་གདུག་རྩུབ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྨོས་སོ། ། དེའི་འཁོར་ནི་རྒྱུ་སྐར་ཏེ་ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་ཞིང་ཟླ་བའི་མངག་གཞུག་དང་། ལས་ཀུན་བྱེད་པས་ན་རྒྱུ་སྐར་རོ། ། དེ་རྣམས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་འཁོར་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་གནོད་པ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྨོས་སོ། ། འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འོག་གི་དོན་འདི་ཁོ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུ་བ་གསོལ་བའི་ཕྱིར་སྨོས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་བཅོམ་ཞིང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལེགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་མཐའ་གཉིས་ཀྱི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། །

This maṇḍala of the ten directional protectors averts the eighty-four thousand classes of obstructing spirits; therefore, the maṇḍala of the ten directional protectors was taught. Since these are the principal worldly deities, it is explained for the benefit of worldly beings. The concise meaning of the maṇḍala of the ten directional protectors has been explained. Now, the maṇḍala of the eight great planets is explained. This was taught in order to pacify the eight great planets, the executioners of sentient beings, and the winds of the constellations. Why is that? It is because it is said, "Then the eight great planets together with their retinues of constellations," which occurs as the conclusion of that section. The word "then" (nas) introduces what follows. Regarding "planets" (gza'): for example, it is said that if worldly people are possessed by a planet, it becomes harmful. Likewise, the eight great planets of the world are the malevolent ones that move through the world; they are mentioned because they dwell in the atmosphere and inflict cruel harm. Their retinue consists of the constellations (rgyu skar). They move through the sky and are the servants of the moon, performing all activities; thus, they are called "constellations." Since these are the retinue of the Blessed One, they are mentioned for the purpose of pacifying worldly harm. The phrase "spoke thus" (’di skad ces gsol to) is mentioned because they requested the Blessed One to explain this very meaning that follows. "Blessed One" (bcom ldan ’das) refers to Vajrapāṇi, who has conquered the māra of the afflictions and possesses the excellent qualities of the perfections, and is thus free from the faults of the two extremes.

བདག་ཅག་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཞེས་པ་ནི་བདག་གི་གཟའ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ལ་པ་སངས་གཙོར་སྨོས་པའོ། ། གཅིག་ནི་ཕུར་བུ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་མ་བདུན་གྱི་ཐ་ཚིག་གོ། ། འཁོར་ནི་གཟའ་རེ་རེ་དང་རྒྱུ་སྐར་རྣམས་དུས་སུ་རྒྱུ་བས་ན་རྒྱུ་སྐར་གྱི་འཁོར་དུ་གསུངས་སོ། ། རང་རང་གི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཞེས་པ་ནི་རང་རང་གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་ཉིད་ལ་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གསང་སྔགས་ནི་རང་རྟགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་སེམས་ལ་གནས་པའི་དོན་ཏོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ་ཞེས་པ་ནི། དཔེར་ན་རས་དཀར་པོ་དམར་པོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་བཙོད་ལ་ཡོད་པ་དང་འདྲ་བར། དེ་བཞིན་དུ་གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་གྱི་སྙིང་པོ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་མངའ་བས་སོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་སྙིང་པོ་བཤད་པ་སྟོན་ཏེ་ལེགས་སོ་དཔའ་ཞེས་པ་ནི་ལེགས་སོ་ནི་གཟའ་ཚིག་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མགུ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དཔའ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་གནང་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཕྱི་མ་ནི་བདེ་སྟེ་བཤད་མི་དགོས་སོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་དེ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་དེ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ནི་གོང་མའི་མཇུག་སྡུད་པ་ལ། ནས་ནི་འོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མགོ་འདྲེན་པ་ལའོ། ། དེ་དག་ནི་གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་དེ་དག་གོ། ། དཀྱིལ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་ན་བཞུགས་པའོ། ། འཁོར་ནི་གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་དུ་བཅས་པའོ། ། བཤད་པ་ནི་ཚིག་དང་དོན་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་གཟུགས་སུ་བྲི་ཞེས་པ་ནི།

Regarding the phrase "we, together with our retinues," this refers to my eight great planets, with Venus being the primary one mentioned. The word "one" is a term for the latter seven, such as Jupiter and the rest. "Retinue" refers to the constellations, which are described as the retinue because the planets move through them at their proper times. "Their respective secret mantras" is a term for the planets and constellations themselves. "Secret mantra" means the essence of their own signs abiding in the mind. "Please grant your blessings" means that just as a white cloth is blessed to become red through the presence of madder dye, likewise, the blessing of the essence of the planets and constellations is the domain of the Blessed One Vajrapāṇi. The explanation of the blessings is complete. Now, the explanation of the essence is shown. Regarding "Excellent, O Hero," "Excellent" is a term for the words of the planets, signifying the Blessed One's satisfaction. "Hero" is a term for the authorization granted by Vajrapāṇi himself. The latter part is easy and need not be explained. Now, the meaning of the maṇḍala is shown. As for the question "Why is that?", the phrase "Then, their maṇḍala is explained" is as follows: "Then" concludes the preceding section, and "Now" introduces the maṇḍala that follows. "Their" refers to those planets and constellations. "Maṇḍala" (center) refers to Vajrapāṇi residing in the center. "Retinue" refers to the planets and constellations. "Explained" is a term for making the words and meaning clear. Regarding the phrase "to be drawn in the form of the Victor over the Three Worlds":

ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནི་འཇིག། ཆད་པ་མ་ཡིན་པས་ནི་རྟེན་ལ། གསུམ་ནི་འདོད་ཁམས་དང་གཟུགས་ཁམས་དང་། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་གསུམ་ལ་བྱའོ། ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ནི་མཚན་མའི་རྣམ་པ་སྟེ་དེ་རྣམས་ལས་ཐུགས་རྗེའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་བའི་རྟགས་ཏེ། དེ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་གཟའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྐབས་སུ་ཁྲོ་བོར་སྟོན་ཏེ། ཧཱུཾ་ཀ་རའི་གཟུགས་སུ་བྲི་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ངོས་རྣམས་སུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཞི་བྲི་ཞེས་པ་ནི། ངོས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁ་གསུམ་དུ་བཅད་པ་དེའི་དབུས་ཐིག་བཞི་བཏབ་པའི་རེའུ་མིག་དགུ་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བས་ཟླུམ་པོར་བསྐོར་བའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གྲུ་ཆད་བཞི་ལ་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ནི་དུས་བཞིའི་ལྷ་མོ་བཞི་ཕྱག་རྒྱ་བདུག་སྤོས་མེ་ཏོག་མར་མེ་དྲི་ཆབ་དང་བཞི་བྲིའོ། ། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ། པདྨ་རྒྱ་གྲམ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། དེ་ཡི་མདུན་དུ་པ་བ་སངས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ནི་ཧཱུཾ་ཀ་རའོ། ། མདུན་དུ་ནི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་རེའུ་མིག་གོ། ། པ་བ་སངས་མདོག་དཀར་པོ་ལག་ན་མེ་ཏོག་ཀུ་མུ་ཏ་དང་ཤིང་ཏོག་བསྣམས་པ། རྒྱབ་ཏུ་ཟླ་བ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་རྒྱབ་ནི་ནུབ་ཕྱོགས་ཏེ་གཟའ་ཟླ་བ་ཕྱག་ན་ཀུ་མུ་ཏ་ཐོགས་པ་དང་ངང་པ་ལ་ཞོན་པ་བྲི། གཡས་ནི་ལྷོ་ཕྱོགས་ཏེ་ཕུར་བུ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་ཕྱག་ན་པུསྟི་བསྣམས་པའོ། ། གཡོན་དུ་གཟའ་ལྷག་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་གཡོན་ནི་བྱང་ཕྱོགས་ཏེ་གཟའ་ལྷག་པདྨ་ལ་འདུག་པ། ཕྱག་གཡས་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པ། གཡོན་ཨུཏྤལ་བསྣམས་པ་བྲི། མེ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་མིག་དམར་དང་། །

Because all phenomena are naturally pure, they are not annihilated; because they are not annihilated, they are a basis. The "three" refers to the three realms: the desire realm, the form realm, and the formless realm. "Victorious" refers to the aspect of signs; it is the sign of the victory of the enlightened activity of compassion. This is Vajrapāṇi, who is shown as a wrathful deity in the context of the planetary maṇḍala; this is the instruction to draw him in the form of Hūṃkāra. Regarding the instruction to "draw the four great mudrās on the sides," "sides" refers to the four outer corners of the nine-square grid formed by drawing four central lines within the maṇḍala divided into three sections, which is surrounded by a circular garland of jewels. The four mudrās are the four goddesses of the four seasons, who should be drawn holding incense, flowers, lamps, and perfumed water. Alternatively, they are referred to as the vajra, jewel, lotus, and crossed-vajra. "In front of him is Venus," refers to Hūṃkāra. "In front" means the eastern square. Venus is white in color, holding a kumuda flower and fruit in his hands. "In the back, draw the moon" means the west; draw the moon planet holding a kumuda flower and riding upon a swan. "To the right, [draw] Jupiter" means the south; Jupiter is blue in color, holding a book (pustika) in his hand. "To the left, draw Mercury" means the north; draw Mercury seated upon a lotus, his right hand in the gesture of giving (varada-mudrā) and his left holding an utpala flower. "In the direction of fire, [draw] Mars..." [and so forth].

ཞེས་པ་ནི་ཤར་ལྷོའི་མཚམས་ཏེ། མིག་དམར་མདོག་དམར་པོ་ཕྱག་གཡས་པ་ན་བདུད་རྩིའི་བུམ་པ་བསྣམས་པ། གཡོན་པ་ན་མེ་སྒྲོན་བསྣམས་པའོ། ། རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཉི་མ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་རླུང་ནི་ནུབ་བྱང་གི་མཚམས་ཏེ་གཟའ་ཉི་མ་རྟ་ལ་ཞོན་པ་ཕྱག་གཡས་པ་ན་པདྨ་ཁ་བྱེ་བ་བསྣམས་པ། གཡོན་པ་ན་མཐའ་བེར་བསྣམས་པ་བྲི། དབང་ལྡན་ཕྱོགས་སུ་སྤེན་པའོ། ། ཞེས་པ་ནི་དབང་ལྡན་ནི་བྱང་ཤར་གྱི་ཕྱོགས་ཏེ། སྤེན་པ་ལག་པ་གཡས་ན་དབྱུག་པ་ཐོགས་པ། གཡོན་པ་དགྲ་སྟ་ཐོགས་པ། སྟན་ནང་ཚངས་ཅན་ལ་འདུག་པ་བྲི། སྲིན་པོའི་ཕྱོགས་སུ་སྒྲ་གཅན་བྲི། ། ཞེས་པ་ནི། སྲིན་པོ་ནི་ལྷོ་ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་སྒྲ་གཅན་མདོག་དུད་ཁ་མིའི་མགོ་ཅན་རོ་སྨད་སྦྲུལ་དུ་འདུག་པ། ཕྱག་གཡས་པ་ན་པདྨ་སྡོང་བུ་དང་བཅས་པ། གཡོན་པ་ན་རལ་གྲི་བསྣམས་པ་བྲི། ད་ནི་འཁོར་རྒྱུ་སྐར་སྨོས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རོལ་ཁོར་ཡུག་ཏུ། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྲུ་ཆད་ཕྱི་སྣམ་ལ་རྒྱུ་སྐར་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་བྲི་བ་ནི་ཕྱོགས་རེ་རེ་བདུན་བདུན་ནོ། ། སྨིན་དྲུག་དམར་པོ་བུམ་པ་ལ་གནས་པ། སྣར་མ་ལྗང་གུ་ཁྱུ་བ་དཀར་པོ་ལ་ཞོན་པ། མགོ་སེར་པོ་ཤ་བ་ལ་ཞོན་པ། ལག་དམར་པོ་སྦྲུལ་ལ་ཞོན་པ། ནབ་སོ་སེར་པོ་པདྨ་ལ་འདུག་པ། རྒྱལ་ལྗང་གུ་བུམ་པ་ལ་འདུག་པ། སྐག་ལྗང་གུ་བྱ་རོག་ལ་འདུག་པ། མཆུ་སེར་པོ་མེ་ཏོག་ལ་འདུག་པ། གྲེ་དཀར་པོ་པདྨ་ལ་འདུག་པ། དབོ་ལྗང་གུ་ཆུ་སྲིན་ལ་འདུག་པ། མེ་བཞི་སེར་པོ་གླང་པོ་ཆེ་ལ་ཞོན་པ། ནག་པ་ལྗང་གུ་རྨ་བྱ་ལ་ཞོན་པ། ས་རི་དམར་པོ་ལྕོང་མོ་ལ་ཞོན་པ།

This refers to the southeast corner: Maṅgala (Mars), red in color, holding a vase of nectar in his right hand and a torch in his left. In the direction of the wind, [is] the Sun; this refers to the northwest corner, where the planet Sūrya (the Sun) should be drawn riding a horse, holding a blooming lotus in his right hand and a shield in his left. In the direction of Īśāna is Śani (Saturn); this refers to the northeast direction, where Śani should be drawn holding a staff in his right hand and an axe in his left, seated upon a stuffed cushion. In the direction of the Rākṣasas, draw Rāhu; this means that in the southwest direction, Rāhu should be drawn, smoke-colored, with a human head and a lower body like a serpent, holding a lotus with its stalk in his right hand and a sword in his left. Now, the retinue of the constellations is mentioned: "On the outer perimeter of the maṇḍala," which means that on the outer corners and the outer ledge, the twenty-eight constellations should be drawn as they appear in the root maṇḍala, with seven in each direction. Kṛttikā is red and resides in a vase. Rohiṇī is green and rides a white ox. Mṛgaśirā is yellow and rides a deer. Ārdrā is red and rides a snake. Punarvasu is yellow and sits upon a lotus. Puṣya is green and sits upon a vase. Āśleṣā is green and sits upon a crow. Maghā is yellow and sits upon a flower. Pūrvaphalgunī is white and sits upon a lotus. Uttaraphalgunī is green and sits upon a makara. Hastā is yellow and rides an elephant. Citrā is green and rides a peacock. Svāti is red and rides a tadpole.

ས་ག་ལྗང་གུ་རྟ་དཀར་པོ་ལ་ཞོན་པ། ལྷ་མཚམས་སེར་པོ་བྱ་རོག་ལ་ཞོན་པ། སྒྲོག་དམར་པོ་ནང་ཚངས་ཅན་ལ་འདུག་པ། སྣྲུབས་ལྗང་གུ་སྦལ་པ་ལ་ཞོན་པ། ཆུ་སྟོད་སེར་པོ་ནང་ཚངས་ཅན་ལ་འདུག་པ། ཆུ་སྨད་ལྗང་གུ་མིའི་སྙིང་ལ་འདུག་པ། བྱི་བཞིན་དཀར་པོ་ནང་ཚངས་ཅན་ལ་འདུག་པ། གྲོ་བཞིན་སེར་པོ་སྐུར་མ་ལ་འདུག་པ། མོན་གྲུ་དམར་པོ་ནང་ཚངས་ཅན་ལ་འདུག་པ། མོན་གྲེ་ལྗང་གུ་གླང་ཁྱུ་མཆོག་ཞོན་པ། ཆུ་སྟོད་ལྗང་གུ་གསེར་ཁྲི་ལ་འདུག་པ། ཐ་སྐར་ལྗང་གུ་མི་ལ་འདུག་པ། བྲ་ཉེ་སེར་པོ་འཁོར་ལོ་ལ་འདུག་པའོ། ། སྒོ་སྒོར་དེ་བཞིན་སྒོ་བ་རྣམས། ། ཁྲོས་པའི་ཡིད་དུ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་གསུངས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྒོ་བཞི་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་རབ་ཏུ་ཁྲོས་པ་བསྐལ་པའི་མེ་དཔུང་འབར་བའི་དཀྱིལ་ན་རྡོ་རྗེའི་བྲག་རི་ལ་བརྐྱང་བསྐུམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་བྲི། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མར་ཞུགས་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ནས་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་གི་བར་གྱིས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་དབང་བསྐུར་བ་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་གཟའ་བརྒྱད་སྔགས་བཏབ་སྟེ། ། དེ་བུམ་བརྒྱད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཞེས་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞུགས་ལ། བུམ་པ་བརྒྱད་གཟའ་བརྒྱད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་ནས་སློབ་མ་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཙནྡན་དམར་པོའི་ཤིང་ལ་འབྲས་ཐུག་རིན་པོ་ཆེ་དང་། ཏིལ་དང་། སྦྲང་རྩི་དང་། སཱ་ལུ་དཀར་པོ་དང་། བུ་རམ། གུ་གུལ། སྤོས། གླ་རྩི་གུར་གུམ་རྣམས་བསྲེས་ལ་གཟའ་བརྒྱད་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །

Sagā is green, riding a white horse. Anurādhā is yellow, riding a crow. Jyeṣṭhā is red, sitting in a lined garment. Mūla is green, riding a frog. Pūrvāṣāḍhā is yellow, sitting in a lined garment. Uttarāṣāḍhā is green, sitting on a human heart. Abhijit is white, sitting in a lined garment. Śravaṇā is yellow, sitting on a star. Dhaniṣṭhā is red, sitting in a lined garment. Śatabhiṣā is green, riding a bull. Pūrvābhādrapadā is green, sitting on a golden throne. Revatī is green, sitting on a human. Aśvinī is yellow, sitting on a wheel. "At each gate, likewise, the gatekeepers should be drawn with wrathful minds," it is said. Thus, at the four outer gates, one should draw the four, such as Vajrāṅkuśī and the others, who are extremely wrathful and abide in an extended and tucked posture upon vajra rock mountains in the midst of blazing masses of kalpa-fire. From "Having entered by means of Vajradhātrī" up to "samaya hūṃ," the entry into the maṇḍala is taught. Now, the conferral of empowerment is shown: "Then, having empowered the eight planets with mantras, one confers empowerment with the eight vases." This means that one should enter the samādhi of Trailokyavijaya oneself, empower the eight vases with the mantras of the eight planets, and then, having the disciple form the vajra mudrā, the practice should be performed. Then, one should accomplish the eight planets by mixing red sandalwood wood with rice porridge, precious gems, sesame, honey, white śāli rice, molasses, guggulu, incense, musk, and saffron.

ད་ནི་གཟའ་བརྒྱད་ཀྱིས་དམ་བཅས་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་གཟའ་ཆེན་པོ་དེ་དག་ནི་ཞེས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་བསྲུང་ཞིང་། རང་གིས་དམ་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྨོས་སོ། ། དེ་ནས་རྒྱུ་སྐར་དང་ཡུད་ཙམ་གྱིས་ནི་ཞེས་པ་ནི་རྒྱུ་སྐར་རྣམས་ཡུད་ཙམ་གྱིས་ནི་མཁའ་ལ་འགྲོ་སྟེ། དེ་ཡང་ཡུད་ཙམ་གྱི་ཚད་ལས་ནི་ཞག་ཙམ་དུ་བརྩི་ཞིང་ཞག་ལ་རྒྱུ་སྐར་གྱི་རླུང་དེད་པའི་ཕྱིར་སྨོས་སོ། ། སྐད་ཅིག་དང་། ཐང་ཅིག་དང་། དུས་དང་ཟླ་ཚིགས་དང་ཞེས་པ་ནི་ཡུད་ཙམ་གྱི་ཚད་ལས་སྐད་ཅིག་བརྩི་སྟེ། ཡུད་ཙམ་ནི་བུད་མེད་བལ་འཁལ་བ་སྐྱེན་བུལ་རན་པས་མོ་རང་གི་ལག་པ་གང་ནར་གྱིས་དྲངས་ནས་བཀལ་ཏེ་འཕང་ལ་བགོས་པའི་ཚད་ནི་ཡུད་ཙམ་མོ། ། ཡུད་ཙམ་ཉི་ཤུ་ནི་སྐད་ཅིག་གོ། ། སྐད་ཅིག་ཉི་ཤུ་ནི་ཐང་གཅིག་གོ། ། ཐང་གཅིག་བཅུ་དྲུག་ནི་ཉིན་ཞག་གཅིག་གོ། ། ཉིན་ཞག་གཅིག་ལ་གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་རིམ་པར་རྒྱུ་བ་དེའི་ཉིན་པར་དེ་བསྒྲུབས་ན་འགྲུབ་པར་གསུངས་སོ། ། དུས་དང་ལོ་ཚིགས་དང་ཞེས་པ་ནི། དུས་ནམ་ཟླ་དབྱར་དགུན་སྟོན་དཔྱིད་བཞིའོ། ། དེ་ཡང་ལོ་གཅིག་ལ་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་ལ་དེ་ཡང་རབ་འབྲིང་གསུམ་གསུམ་དུ་དབྱེའོ། ། དེ་རེ་རེ་ལ་ཡང་གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་གང་རྒྱུ་བ་དེ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྨོས་སོ། ། སྦྱོར་བ་དང་ཁྱིམ་དང་དུས་སྦྱོར་དང་ཞེས་པ་ནི། སྦྱོར་བ་ནི་སྐར་མ་དང་གཟའ་སྦྱོར་བའོ། ། དུས་ཚོད་དང་ཚེས་གྲངས་སུ་སྦྱོར་བ་དང་། ནམ་ཟླ་རེ་རེ་ལ་རྒྱུ་སྐར་རེ་རེ་ལ་རྒྱུག་རིམ་དུ་སྦྱོར་བའོ། ། ཁྱིམ་ནི་གནས་ཏེ་རྒྱུ་སྐར་རིམ་པར་རྒྱུ་བའི་གནས་ཏེ།

Now, the commitments of the eight planets are shown. The phrase "Then those great planets" is mentioned in order to protect the commands of the Blessed One and to ensure that all of their own commitments do not decline. The phrase "Then by the constellations and the moments" means that the constellations move through the sky in moments; furthermore, it is mentioned because a day is calculated from the measure of a moment, and the wind of the constellations is driven during that day. The phrase "Instant, second, season, and month" means that instants are calculated from the measure of a moment. A moment is the measure of time it takes for a woman spinning wool at a moderate pace to draw out the fiber with her hands and spin it onto the spindle. Twenty moments are one instant. Twenty instants are one second (thang gcig). Sixteen seconds are one full day and night. It is taught that if one performs a rite on a day when the planets and constellations are moving in their proper sequence, it will be accomplished. The phrase "Season and year" refers to the four seasons: summer, winter, autumn, and spring. Furthermore, in a single year there are twelve months, which are divided into three categories each: superior, middling, and inferior. Each of these is mentioned so that one may know which planets and constellations are moving through them. The phrase "Conjunction, house, and astrological period" means that a conjunction is the meeting of a constellation and a planet. It is the conjunction of the time of day with the lunar date, and the sequential conjunction of each constellation with each season. A "house" is a location; it is the location through which the constellations move in sequence.

དེའི་དུས་སུ་ཡང་རང་གི་ཁྱིམ་དུ་ཡང་རྒྱུ་སྐར་རྣམས་རིམ་པས་བསྒྲུབ་ཅིང་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུས་ནི་ནམ་ཟླ་དུས་བཞི་འམ། ཞག་གི་གྲངས་ཀྱི་དུས་སུ་རྒྱུ་སྐར་བསྒྲུབ་པའོ། ། འཇུག་ཕོད་ལ་སོགས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་གང་དུ་འཇུག་པ་དེ་སྨོས་སོ། ། ཕྱི་མ་ནི་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། གཟའ་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་ཀླུ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་དེ། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་སེམས་ཅན་ཀླུ་གདོན་གྱིས་ཟིན་པ་རྣམས་ཐར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྨོས་སོ། ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་ཀླུ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཕུད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་ནི་སྐབས་ཀྱི་དེ་མ་ཐག་པ་སྟེ་གཟའ་བརྒྱད་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སུ་འབྱུང་བའོ། ། ཀླུ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ནི་མཐའ་ཡས་དང་རིགས་ལྡན་གཉིས་བྲམ་ཟེའི་རིགས་མེ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། དཀར་པོ་ནོར་རྒྱས་དང་དུང་སྐྱོང་གཉིས་རྒྱལ་རིགས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་མདོག་ཀྱང་སེར། འཇོག་པོ་དང་པདྨ་ཆེན་པོ་གཉིས་རླུང་ལས་བྱུང་བས་རྗེའུའི་རིགས་ཏེ་མདོག་ཀྱང་དམར། སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་པདྨ་གཉིས་ཆུ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། དམངས་རིགས་མདོག་ནག་པོ་ནི་རིགས་བཞིའི་གཙོ་བོ་བཞི་ཡིན་པས་ཆེན་པོའོ། ། ཕུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་དམ་ཚིག་སྒྱུ་མེད་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དཔེར་ན་ནོར་གྱི་དམ་པ་ནི་ཕུད་དུ་བཅད་དེ་བཞག་པ་དང་། ཟས་ཀྱི་དམ་པ་ནི་ཕུད་སྣ་ལ་བཅད་དེ་གཞག་པ་ལྷ་མཆོད་པ་དང་འདྲ་བར།

At that time, in order to establish and maintain the constellations in their respective positions within one's own home, the time is determined by the four seasons or the number of days for the accomplishment of the constellations. Regarding the "entry" and so forth, this refers to the specific deity of the maṇḍala into which one enters. The latter is easy to understand and has not been explained. The summary of the meaning of the maṇḍala of the eight planets has been explained. Now, the maṇḍala of the eight great nāgas will be explained; this is mentioned in order to liberate worldly sentient beings who are possessed by nāga spirits. Why is that? Regarding the phrase "Then, by the sound of 'phuṭ' from the eight great nāgas": "Then" refers to the immediate sequence, occurring right after the eight planets. As for the eight great nāgas: Ananta and Kulika are of the Brahmin caste, born from fire, and are white. Vāsuki and Takṣaka are of the Kṣatriya caste, born from earth, and are yellow in color. Takṣaka and Mahāpadma are of the Vaiśya caste, born from wind, and are red in color. Karkoṭaka and Padma are of the Śūdra caste, born from water, and are black in color. Because these are the four principal ones of the four castes, they are called "great." "Phuṭ" is the essence of one's own unerring samaya. Why is that? For example, just as the finest of wealth is set aside as the "first portion" (phuṭ), and the finest of food is set aside as the "first portion" to be offered to the gods, so it is here.

བདག་གི་དམ་ཚིག་སྒྱུ་མེད་པའི་རྟགས་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ཕུད་ནི་མང་པོ་ལས་ཉུང་ངུ་ན་གཅོད་པ་དང་འདྲ་བར་ཀླུའི་སྙིང་པོ་མང་པོ་ཞིག་བྱུང་ཡང་། ཉུང་ངུ་བསྟན་ན་ཕུད་ཅེས་བྱ་བ་ལས་མེད་པས་ན་ཕུད་ནི་བསྡུས་པ་དང་། འདུས་པའི་ཕྱིར་ན་སྒྲས་མཉམ་པའི་ཐབས་སུ་བརྗོད་དོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སྙིང་པོ་དབུལ་བར་ཞུ་བ་གསོལ་བ་དང་། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་ལ་གནང་བ་དང་། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་དགའ་ནས་སྙིང་པོ་བརྗོད་པ་ནི་རབ་ཏུ་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་ཀླུ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་དེ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་དེ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། དེ་ནས་ནི་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། དེ་དག་ནི་ཀླུ་ཆེན་པོ་དེ་དག་གོ། ། དཀྱིལ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཀླུའི་རྒྱལ་པོའི་ཚུལ་དུ་གནས་སོ། ། འཁོར་ནི་ཀླུ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་དོ། ། བཤད་པ་ནི་དེའི་དོན་དང་ཚིག་བསྟན་པའོ། ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། པདྨ་ཆེན་པོ་འདབ་བརྒྱད་ལ། ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། པདྨ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞིར་བྱས་པའི་དབུས་སུ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ཁ་དོག་དཀར་པོར་བྲིས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་སུམ་གཉིས་ལས་གཅད་པར་བྱའོ། ། ཕྱིའི་གྲུ་ཆད་དང་། ཤིང་རྟའི་སྣམ་བུ་ལ་བང་མིག་དང་སྒོ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། དབུས་སུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྦྲུལ་མགོ་མཐའ་ཡས་པའི་གདེངས་ཀ་ཅན་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་བསྡིགས་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་པར་བྱའོ། ། པདྨའི་འདབ་མ་ལ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་མཐའ་ཡས་ཕྱག་ན་ཨུཏྤལ་བསྣམས་པ། ལྷོར་འཇོག་པོ་དགྲ་སྟ། ནུབ་ཏུ་སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ་སྦྲུལ་གྱི་གཤོལ།

One should understand that this is the sign of my samaya being without deceit. In one sense, just as a portion is cut from a large quantity to become small, although many essences of the nāgas have emerged, if only a small portion is shown, there is nothing other than what is called the "portion" (phuṅ). Therefore, because it is a condensed and gathered [essence], it is expressed by the term as a method of equality. The request to the Blessed One to offer the essence, the granting of permission to the nāga king, and the nāga king’s joyful recitation of the essence are extremely pleasant and thus are not mentioned here. Now, the meaning of the maṇḍala of the eight great nāgas is shown. Why is that? Because it says, "Then, their maṇḍala is explained." "Then" refers to the conclusion of the preceding context. "Those" refers to those great nāgas. "Maṇḍala" means that Vajrapāṇi abides in the manner of a nāga king. "Circle" (’khor) refers to the eight great nāgas. "Explained" means the teaching of its meaning and words. Why is that? It is said: "Upon a great eight-petaled lotus, / One should draw it white in color." Regarding this, in the center of a square maṇḍala, one should draw an eight-petaled lotus white in color, which should occupy two-thirds of the maṇḍala. The outer corners and the chariot-bench (śakaṭa-paṭṭikā) should be provided with small squares and doors. In the center, Vajrapāṇi should be depicted in the manner of a nāga king, with the hoods of infinite snake heads, in a threatening posture. On the petals of the lotus: in the east is Ananta holding an utpala flower; in the south is Takṣaka with a battle-axe; in the west is Karkoṭaka with a snake-plow.

བྱང་ཕྱོགས་སུ་དུང་སྐྱོང་དུང་ཕོར། ཤར་ལྷོར་ནོར་རྒྱས་བུམ་པ། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་པདྨ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད། ནུབ་བྱང་དུ་ཆུ་ལྷ་སྦྲུལ་ཞགས། བྱང་ཤར་དུ་རིགས་ལྡན་རིན་ཆེན་རྐྱལ་བུ་རྣམས། གྲུ་ཆད་ལ་དུས་བཞིའི་ལྷ་མོ། ཤིང་རྟའི་བང་མིག་ལ་ཀླུ་གནོད་སྒོར་སྒོ་བ་རྣམས་བྲིའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཐབས་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། མཆོད་རྫས་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བདག་ཉིད་ཞུགས་པ་ནི་ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་ནི་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་སློབ་དཔོན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེར་བསྒོམ་པའོ། ། བདག་ཉིད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བདག་ཉིད་དུ་གནས་ཤིང་བསྒོམ་པའོ། ། ཞུགས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྦྲུལ་མགོས་སྦྲུལ་མགོ་ཅན་རྣམས་དགུག། ཕུད་ཅེས་བྱ་བའི་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་ཅིང་། ། ཞེས་གསུངས། སྦྲུལ་མགོས་ནི་ཞེས་པ་ནི་བདག་སློབ་དཔོན་ལས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེར་བསྒོམ་པའོ། ། སྦྲུལ་མགོ་ཅན་རྣམས་ནི་ཀླུ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའོ། ། དགུག་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱས་པའོ། ། ཕུད་ནི་དམ་ཚིག་གི་མནའི་སྙིང་པོའོ། ། ལྷན་ཅིག་ཏུ་ནི་དམ་ལས་མི་འདའ་བར་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཛཿནི་ལྕགས་ཀྱུ། ཧཱུཾ་ནི་ཞགས་པ། བཾ་ནི་ལྕགས་སྒྲོག། ཧོཿནི་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པ་བཞིས་བཀུག་ནས་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པར་བྱེད་པའོ། ། ད་ནི་སློབ་མ་གཞུག་ཅིང་དབང་བསྐུར་བ་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་བུ་ནི་རྒྱལ་པོ་དང་། །

In the north is Śaṅkhapāla with a conch bowl; in the southeast, Vāsuki with a vase; in the southwest, Padma with an eight-petaled lotus; in the northwest, Varuṇa with a snake-noose; and in the northeast, Kulika with a jewel pouch. On the corners are the goddesses of the four seasons, and in the niches of the chariot are the nāgas and the gatekeepers. This concludes the explanation of the abbreviated method for drawing the maṇḍala. The offering substances are self-evident and need not be mentioned. Now, the entry into the maṇḍala is shown. Why is that? Regarding the phrase, "Then the Vajra-Self enters," "then" refers to the conclusion of the preceding section. "Vajra" refers to the master meditating on his body, speech, and mind as the vajras. "Self" refers to abiding and meditating as the identity of the maṇḍala. "Enters" means to become non-dual. Why is that? It is said: "With the snake-head, summon the snake-headed ones; together with the phuṭ syllable, recite jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ." "With the snake-head" means the master, as the ritual agent, meditates on himself as Vajrapāṇi. "The snake-headed ones" refers to the eight classes of nāgas and so forth. "Summon" means to make them non-dual through the samaya-mudrā. "Phuṭ" is the essence of the samaya-oath. "Together" is the pledge not to transgress the samaya. Jaḥ is the hook, hūṃ is the noose, vaṃ is the chain, and hoḥ is the bell; having summoned them with these four mudrās, they are made to possess the samaya. Now, the entry of the disciples and the conferral of empowerment are shown. Why is that? It is said: "Then the sons, the kings, and..."

རྒྱལ་རིགས་ཐམས་ཅད་བཅུག་ནས་ནི། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ནི་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། བུ་ནི་སློབ་མ་སྟེ། རྒྱལ་པོ་ནི་རིགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། རྒྱལ་རིགས་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དུག་གི་ཉེས་སྐྱོན་བསལ་བའི་ཕྱིར། ། ཕུད་ཅེས་བྱ་བའི་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཞེས་པ་ནི་དུག་ནི་ཀླུས་ཟིན་ནས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ནད་དོ། ། ཉེས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་ཀླུ་དང་འགྲས་པ་ན་བཀྲ་མི་ཤིས་ཤིང་མི་ལ་སྐྱོན་ཡོད་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་སྨོས་སོ། ། ཕུད་ནི་དམ་ཚིག་སྙིང་པོ་ལ་དབང་བསྐུར་བ་ནི་སློབ་མ་སྟེ། ཀླུ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱ་ཞིང་མི་གནོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཀླུ་ཐམས་ཅད་འགུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཀླུ་བསྒྲུབས་ན་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་བོ། ། ཀླུ་མ་མགུ་ནས་སྨོན་ལམ་འདེབས་པ་དང་། རང་གི་དམ་ཚིག་གི་མནའ་བོར་བ་དང་། དུས་རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་དང་། རྒྱལ་བའི་བཀའ་སྲུང་བ་ནི་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་ཀླུ་བསྒྲུབས་ནས་ནད་ཞི་བར་བྱེད་པའི་ཐབས་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་བཤད་དེ། ལྷ་རྫས་འོད་ཕྲེང་དཀར་པོ་ཡི། ། དབུ་ལ་སྦྲུལ་མགོ་བཞིས་བསྐོར་བའི། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་གོང་གི་མཇུག་སྡུད་ལ་ནས་ནི་འོག་གི་མགོ་འདྲེན་པའོ། ། བསྒྲུབ་པ་ནི་དུག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས། ཀླུའི་སྐྱོན་བསལ་ཅིང་ནད་ཞི་བར་བྱེད་པས་བསྒྲུབ་པ། ལྷ་རྫས་ནི་བདག་ཉིད་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེར་བསྒོམས་པའི་དབུ་ལ་ལྷ་རྫས་ཀྱི་འོད་ཕྲེང་དཀར་པོའི་དབུ་རྒྱན་སྦྲུལ་མགོ་བཞིན་དུ་བསྒོམས་ཏེ།

"Having placed all the kṣatriyas [within]," it is said; this concludes the present context. "Son" refers to the disciple, and "king" refers to one of excellent lineage. All kṣatriyas are to be introduced into the maṇḍala. Why is that? It is for the sake of clearing away the faults of poison. "The empowerment of the phuṭ," it is said, refers to the disease of suffering caused by being seized by a nāga. "Faults" refers to the misfortunes and defects in people caused by the enmity of nāgas due to the flaws of attachment and so forth; it is mentioned for the sake of clearing these away. The "empowerment of the phuṭ" is the empowerment into the essence of the samaya for the disciple; it is bestowed so that they may become non-dual with the nāgas and so that the nāgas will not cause harm. If one acts in this way, all nāgas will be summoned. If the nāgas are accomplished, the siddhis will be attained. It is not mentioned because it is easy [to understand] that if the nāgas are pleased, they will make aspirations, take an oath of their own samaya, always benefit sentient beings, and protect the word of the Victorious One. Now, the method for pacifying disease by accomplishing the nāgas is shown. Why is that? "Then the accomplishment is explained: 'Upon the head of the divine substance, a white garland of light, encircled by four snake heads,'" it is said. "Then" is the conclusion of the preceding, and "then" introduces what follows. "Accomplishment" means accomplishing by means of the suchness of poison, which clears away the faults of the nāgas and pacifies disease. "Divine substance" means that one meditates on oneself as Vajrapāṇi, and on the head of that [deity], one meditates on a crown of a divine white garland of light in the form of four snake heads.

དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་འཛིན་གཙོ་བསམས་ནས་ཀྱང་། ། ཕུད་ཅེས་བྱ་བ་འབུམ་བཟླས་ལ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ནི་ལས་ཀྱི་ལྷའོ། ། བསམ་པ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་བསམ་ཞིང་བསྒོམ་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་སྨོས་སོ། ། ཕུད་ནི་སྙིང་པོ་ལ་འབུམ་ནི་གྲངས་ཏེ་བཟླས་པ་ནི་རྩ་བའི་སྙིང་པོ་དང་ཕུད་ཅེས་བྱ་བ་བསྲེས་ལ་བཟླས་སོ། ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་དུག་བླང་ཕུད་ཅེས་ནི། བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ནས་ཀྱང་། ། ལྷ་རྫས་འོད་ཟེར་ཕྲེང་བས་དགང་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དུག་ནི་ཉོན་མོངས་པ། བླང་བ་ནི་མེད་པར་བྱ་བ་ཕུད་ནི་རིག་པའི་མེ་ཏོག་གི་སྙིང་པོ་ལ། བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་ལ། འཁོར་ནི་ཀླུ་རྣམས་ཏེ། བསམ་པ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་བསམ་པ། ལྷ་རྫས་ནི་མཆོད་པའི་རྫས་ཡིན་ཏེ། འོད་ནི་ཁ་དོག་རྣམ་པ་ལྔ་དང་དྲི་བསུང་དུ་ལྡན་པ་ལ། ཟེར་ནི་འཕྲོ་བ་སྟེ། ཕྲེང་བ་ནི་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཐ་ཚིག་ལ། དགོད་པ་ནི་མཆོད་པའི་རྫས་ཀྱིས་དགང་བའོ། ། ད་ནི་ནད་པ་ལ་སྲུང་བའི་ཆོ་ག་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཕུད་ཅེས་བྱ་བ་བསམ། ལག་པ་སྦྲུལ་མགོ་ཞགས་འདྲ་དང་། ། ཕུད་ཅེས་བྱ་བའི་རླུང་གིས་གཏོར། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་གོང་གི་མཇུག་སྡུད་ལ། ཕུད་ནི་དུག་ཞི་བར་བྱེད་པའི་སྔགས་ཡིན་པས་ཡིད་ཀྱིས་བསམ། ལག་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་དག་གི། སྦྲུལ་མགོ་ནི་ལག་པའི་སོར་མོ་རྣམས་སྦྲུལ་མགོ་འདྲ་བར་བྱས་པ་ལ། ཞགས་པ་འདྲ་ཞིང་ཞགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་ལ་ཀླུ་དྲང་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཕུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཏོང་བའི་གཉེན་པོ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།

Why is that? It is said: "Having visualized the Lord Vajradhara, recite the phuṭ mantra one hundred thousand times." Here, Vajradhara is the deity of activity. "Visualized" means to contemplate and meditate with the mind. He is mentioned because he is the principal of the maṇḍala. Phuṭ refers to the essence mantra; "one hundred thousand" is the number; "recite" means to recite the root essence and the phuṭ mantra combined. Why is that? It is said: "Then, having visualized the maṇḍala called 'Taking Up Poison' and phuṭ, fill it with a garland of divine substance light rays." Here, "poison" refers to the afflictions. "Taking up" means to eliminate them. Phuṭ is the essence of the flower of awareness. "To be done" is a term for that which is to be accomplished. "Retinue" refers to the nāgas. "Visualized" means to contemplate with the mind. "Divine substance" refers to the offering substances. "Light" refers to the five colors. "Rays" refers to their radiation. "Garland" is a term for an uninterrupted continuity. "Fill" means to fill with offering substances. Now, the ritual for protecting the sick is shown. Why is that? It is said: "There, visualize the one called phuṭ; the hand is like a snake’s head and a noose; scatter with the wind called phuṭ." This concludes the preceding section. Since phuṭ is the mantra that pacifies poison, visualize it with the mind. "Hand" refers to those of the practitioner. "Snake’s head" means the fingers of the hand are made to resemble snake heads. "Like a noose" means forming the noose mudrā, which is a term for summoning the nāgas. Phuṭ is the antidote for emitting [poison]. Why is that?

རླུང་གིས་གཏོར་ཞེས་འབྱུང་བས། ཕུད་ལས་རླུང་དུ་གྱུར་པས་ནད་དང་དུག་དང་རིམས་མེད་པར་འཐོར་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། པགས་པ་ཤ་དང་རུས་གནས་པའི། ། དུག་རྣམས་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པ། ། ཕུད་ཅེས་བྱ་བའི་ལག་པས་དྲང་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། པགས་པ་ནི་ཕྱིའི་ཁ་དོག་སྟེ་སའི་ཁམས་ཤས་ཆེ་བའི་ནད་ཡིན་པས་བསྡུས། སྦྲུལ་ཁ་དོག་དམར་པོར་བསམ་ཞིང་འོད་དམར་པོས་གཏོར། ཁ་ཆུ་འཛག་པ་དང་། ལྐོག་མ་འགག་པ་ནི་ཤའི་ནད་ཡིན་ཏེ། ཆུའི་ཁམས་ཀྱི་དུག་ཡིན་པས་སྦྲུལ་སྔོན་པོར་བསམ་ཞིང་། འོད་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་གཏོར། རྐང་ལག་རུ་ཤིང་ལྷུ་ཚིགས་ན་བ་ནི་རུས་པ་ལ་གནས་པའི་ནད་ཡིན་ཏེ། རླུང་ལས་གྱུར་པའི་ཁམས་པས་ཕུད་ལས་རླུང་དཀར་པོར་གྱུར་པས་གཏོར། དེ་ལྟར་དུག་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པར་ལག་པ་སྦྲུལ་མགོ་ལ་ཕུད་ཅེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བསམས་ཏེ་དྲངས་ན་ནད་ཐམས་ཅད་འབྱིན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀུན་བྱེད་ཅིང་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། གོང་དུ་གསུངས་པ་དེ་ལྟར་བྱས་ན་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དུག་རིམས་དུག་སྦྱར་ལ་སོགས་པ། ། ཞེས་པ་ནི་དུག་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཕྱིའི་ཧ་ལ་ཧ་ལའི་དུག་ལ་སོགས་པ་དང་། ནང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་དུག་གོ། ། རིམས་ནི་ཞག་གཅིག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། དུག་སྦྱར་ནི་རང་བཞིན་དང་། སྦྱར་བའི་དུག་གོ། ། ཁུ་ཚུར་ཕྱག་རྒྱས་ཀུན་འབྱིན་ན། ། སྦྲུལ་མགོའི་ཕྱག་རྒྱས་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་དུག་རྣམས་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་ནས་བྱབས་ན་ཡང་དུག་འབྱིན་པར་འགྱུར་ན།

It is said, "Scattered by the wind." This is a pledge that by transforming the phuṅ into wind, diseases, poisons, and infectious fevers are dispersed and eliminated. Why is that? It is said: "All poisons whatsoever, without exception, residing in the skin, flesh, and bones, are drawn out by the hand called phuṅ." Regarding this: the skin is the outer color, a disease in which the earth element predominates, and is thus gathered. Visualize a red snake and scatter [the poison] with red light. Salivation and throat obstruction are diseases of the flesh; since these are poisons of the water element, visualize a blue snake and scatter them with the nature of blue light. Pain in the limbs, joints, and bones is a disease residing in the bone; since this is derived from the wind element, the phuṅ transforms into white wind and scatters it. In this way, if one visualizes the essence-mantra phuṅ at the snake's head and draws it out, all poisons without exception will be expelled. Why is that? It is said, "Performing all activities whatsoever." If one acts as described above, all activities will be accomplished. Regarding "Poisons, infectious fevers, compounded poisons, and so forth": there are two types of poison: external poisons such as hālāhala, and internal poisons such as attachment. "Infectious fevers" refers to those that recur every day and so on. "Compounded poisons" refers to both natural and artificial poisons. "If even all [poisons] are expelled by the fist mudrā, what need is there to mention the snake-head mudrā?" This means that if such poisons are expelled even by performing the cleansing with the fist mudrā, then what need is there to mention the snake-head mudrā?

སྦྲུལ་མགོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་ནས་དྲངས་ན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཀླུ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་སྟོན་ཏེ། དེ་ནི་ལྷ་གདོན་ལ་སོགས་པ་ཞི་བའི་ཕྱིར་སྨོས་ཏེ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོ་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ལ་བུད་མེད་རྣམས་ཀྱིས་བསྐོར་བས་ཞེས་གསུངས་པས། དེ་ནི་ཀླུ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའི་མཇུག་བསྡུས་ལ། ནས་ནི་འོག་གི་འཇིགས་བྱེད་བརྒྱད་ཀྱི་མགོ་འདྲེན་པས་སོ། ། ལྷ་ནི་འདོད་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་ལ་ཆེན་པོ་ནི་དེའི་རྒྱལ་པོའོ། ། རྣམས་ནི་མ་ལུས་པའོ། ། བདག་པོ་ནི་དེ་རྣམས་ལ་དབང་བྱེད་པས་བདག་པོའོ། ། འཇིགས་བྱེད་ནི་རབ་ཏུ་ཁྲོས་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་པས་འཇིགས་བྱེད་དོ། ། བརྒྱད་ནི་ལྷ་ཆེན་པོ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ལས་གཙོ་བོ་བརྒྱད་སྨོས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། བུད་མེད་ནི་རང་རང་གི་བཙུན་མོའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་རང་གི་འཇིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་ཅན་སྐྲག་པ་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སྙིང་པོ་དབུལ་བར་ཞུ་བ་གསོལ་བ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གནང་བ་དང་རང་གི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པ་ནི་རབ་ཏུ་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་ནི། ། རྒྱལ་པོ་དེ་དག་གི་ངག་ཉན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་ནི་འཇིགས་བྱེད་བརྒྱད་དོ། །

This means that if one were to summon them by forming the snake-head mudrā, what need is there to mention it? The summary of the meaning of the maṇḍala of the eight great nāgas has been explained. Now, the meaning of the maṇḍala of the eight great terrifying ones is shown. This is mentioned for the sake of pacifying the gods, demons, and so forth. Why is that? Because it is said: "Then the lords of the great gods, the eight great terrifying ones, surrounded by women." Here, "then" concludes the section on the eight nāgas and so forth, while "then" introduces the eight terrifying ones below. "Gods" refers to the gods of the desire realm; "great" refers to their kings. "All" means without exception. "Lords" means those who exercise power over them. "Terrifying" means they abide in a state of extreme wrath. "Eight" is a term for mentioning the eight principal ones from among the twenty-one great gods. "Women" refers to their respective queens. Then, the Blessed One Vajrapāṇi, in his own terrifying manner, requested the Blessed One to grant his heart-essence (hṛdaya) in order to benefit sentient beings who are terrified; having received the Blessed One’s permission, he recited his own heart-essence, which is so easy to understand that it is not mentioned here. Now, the meaning of the maṇḍala is shown. Why is that? Because it is said: "The Blessed One, the Great Terrifying One, listens to the words of those kings." Here, "Blessed One" is Vajrapāṇi. "Great Terrifying One" refers to the eight terrifying ones.

རྒྱལ་པོ་ནི་འཇིགས་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་སྨོས་སོ། ། བདག་ནི་འཇིགས་བྱེད་ཁོ་ན། བདག་གི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ངག་ཉན་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་ཉན་པའོ། ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་འདི་ལྟར་བྲི་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་དེ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་དེ་ཞེས་སྨོས་ཏེ་དེ་དག་ནི་གོང་གི་འཇིགས་བྱེད་བརྒྱད་དོ། ། དཀྱིལ་ནི་དབུས་ན་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་བཞུགས་པའོ། ། འཁོར་ནི་འཇིགས་བྱེད་བརྒྱད་དོ། ། བཤད་པ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་བཤད་པའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ། ། བྲིས་ནས་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། འཁོར་ལོ་ནི་ལྟེ་བ་དང་མུ་ཁྱུད་དང་གོང་རས་དང་རྩིབས་སུ་ལྡན་པའོ། ། བྲི་བ་ནི་འཁོར་ལོ་བྲི་བའོ། ། དབུས་ནི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁྲོ་ཆེན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པས་ནི། ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། ཁྲོ་བོ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་ལ་ཁྲོ་བའོ། ། འཇིག་རྟེན་ནི་རྒྱུ་ལ་བརྟེན། རྐྱེན་གྱིས་འཇིག་པའོ། ། གསུམ་ནི་ཁམས་གསུམ་མོ། ། རྣམ་པ་ནི་དེ་རྣམས་སོ། ། རྒྱལ་བ་ནི་དེ་རྣམས་འཇིགས་ཤིང་དེ་རྣམས་ལས་རྒྱལ་བའོ། ། གཞག་པར་བྱ་བ་ནི་དབུས་སུ་བྲི་བ་སྟེ་གོང་དུ་གདུང་བསྲེག་གི་ནང་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་དོན་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཡི་ཞབས་དྲུང་འཇིགས་བྱེད་པའི། ། བདག་པོ་ཆེན་པོ་ཁྲོས་པ་ནི། ། འཇིགས་བྱེད་མ་དང་བཅས་པར་བྲི། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ་དེ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། །

The king is mentioned because he is the chief of all those who cause fear. "I" refers to the one who causes fear alone; it is my solemn vow. "Obedient to the word" means obeying the command of the Blessed One. The maṇḍala of that is to be drawn in this way. Why is that? It says, "Then the maṇḍala of those is explained," and "those" refers to the eight Bhairavas mentioned above. "Maṇḍala" means the Victorious One resides in the center. "Circle" refers to the eight Bhairavas. "Explained" means explained by Vajrapāṇi. Why is that? It is said: "Having drawn a great eight-spoked wheel, place the Vajra-holder in the center." The wheel possesses a hub, a rim, a border, and spokes. "To draw" means to draw the wheel. "Center" is the hub of the wheel. "Vajra-holder" is the Victorious One of the Three Realms. Why is that? It is said: "The great wrathful one, the conqueror of the three worlds, should be placed [there]." "Wrathful one" is wisdom that is wrathful toward the afflictions. "World" refers to that which perishes based on causes and conditions. "Three" refers to the three realms. "Conqueror" means he terrifies them and is victorious over them. "Should be placed" means to be drawn in the center, just as it appears in the previous section on the cremation of the remains. Now, the meaning of drawing the maṇḍala is shown. Why is that? It is said: "At his feet, the great lord who causes fear, in a state of wrath, should be drawn together with the female Bhairavī." This refers to Vajrapāṇi.

ཞབས་དྲུང་ནི་བདུན་དྲང་པོའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ནི་ལྟེ་བའི་དྲུང་ངོ་། ། འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་བདག་པོ་ནི་དབང་ཕྱུག་མ་ཧཱ་དེ་བ་སྟེ། ཁྲོས་པ་ནི་འཇིགས་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་སྤྱན་གསུམ་མཆེ་བ་གཙིགས་པ། འཇིགས་པའི་ཆ་བྱད་སྣ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པ། ཕྱག་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བསྣམས་པ་བཙུན་མོ་འཇིགས་བྱེད་མ་ཨུ་མ་དེ་བ་དང་བཅས་པ་བྲི་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ད་ནི་འཁོར་འཇིགས་བྱེད་བརྒྱད་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྩིབས་ཀྱི་ནང་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། གཞན་ཡང་འཇིགས་བྱེད་བརྒྱད་པོ་ནི། ། བུད་མེད་རྣམས་དང་ལྡན་པ་ལ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྩིབས་ནི་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་སོ། ། ནང་ནི་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་ཏེ་རྩིབས་ཀྱི་ནང་ལྕེ་ལ་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གཞན་ཡང་ནི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་མ་གཏོགས་པའི་གཞན་ཡང་འཇིགས་བྱེད་བརྒྱད་ཡོད་པ་སྨོས་སོ། ། ཤར་གྱི་རྩིབས་ལ་འཇིགས་བྱེད་ཕྲ་མི་ཏ་མདོག་དཀར་བ་ཕྱག་ན་རིན་པོ་ཆེ་འབར་བ་བསྣམས་པ། བཙུན་མོ་ཚངས་མ་དང་ལྡན་པར་བྲིའོ། ། ལྷོའི་རྩིབས་ལ་འཇིགས་བྱེད་བྷེ་ར་བ་སྟེ། སྐུ་མདོག་སྔོ་ནག་ཕྱག་ན་རྩེ་གསུམ་བསྣམས་པ། བཙུན་མོ་བདེ་སོགས་མ་དང་བཅས་པ་བྲིའོ། ། ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་ལ་འཇིགས་བྱེད་ཀ་ལ་བྷཻ་ར་སྟེ་སྐུ་མདོག་དམར་ནག་ཏུ་འདུག་པ། ཕྱག་ན་ཐོད་དབྱུག་བསྣམས་པ། ཆུང་མ་རཽ་དྲི་མ་དང་བཅས་པ་བྲིའོ། ། བྱང་གི་རྩིབས་ལ་འཇིགས་བྱེད་ཡཀྵེ་བྷཻ་ར་སྟེ་སྐུ་མདོག་ལྗང་ནག་ཕྱག་ན་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པ་ཆུང་མ་ཀཽ་མཱ་རི་དང་ལྡན་པར་བྲིའོ། ། ཤར་ལྷོའི་རྩིབས་ལ་འཇིགས་བྱེད་བྷཻ་ཤཱནྟ་སྐུ་མདོག་དམར་ནག་ཕྱག་ན་མདའ་གཞུ་བསྣམས་པ་བཙུན་མོ་བེ་སྣ་བི་དང་ལྡན་པར་བྲིའོ། །

The "feet" are the seven upright ones. The "eastern direction" is the vicinity of the navel. The "Lord of Bhairava" is the powerful Maheśvara; "enraged" means he abides in a terrifying manner with three eyes and bared fangs, possessing various fearsome attributes and holding a khaṭvāṅga in his hand, together with his consort, the terrifying Umādevī—this is the instruction for the drawing. Now, the eight Bhairava attendants are shown. Why? Because it is said: "Furthermore, within all the spokes, the eight Bhairavas are to be depicted together with their women." "Spokes" refers to the spokes of the wheel. "Within" means not on the outside, but specifically on the inner surface of the spokes. "Furthermore" indicates that, excluding Maheśvara, there are also eight other Bhairavas. On the eastern spoke, depict the Bhairava Pramatha, white in color, holding a blazing jewel, together with his consort Brahmāṇī. On the southern spoke, depict the Bhairava Bherava, dark blue in color, holding a trident, together with his consort Śacī. On the western spoke, depict the Bhairava Kālabhairava, dark red in color, holding a skull-staff, together with his wife Rudrī. On the northern spoke, depict the Bhairava Yakṣabhairava, dark green in color, holding a wheel, together with his wife Kaumārī. On the southeastern spoke, depict the Bhairava Bhaiṣajya, dark red in color, holding a bow and arrow, together with his consort Veṇavī.

ལྷོ་ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་ལ་འཇིགས་བྱེད་བི་དི་བྷཻ་ར་སྟེ་སྐུ་མདོག་སྔོ་ནག་ཕྱག་ན་དགྲ་སྟ་བསྣམས་པ་བཙུན་མོ་ཕག་མོ་དང་ལྡན་པར་བྲིའོ། ། ནུབ་བྱང་གི་རྩིབས་ལ་འཇིགས་བྱེད་ཀཱ་ལ་བྷེ་ར་བ་སྐུ་མདོག་དུད་ཁ་ཕྱག་ན་རལ་གྲི་བསྣམས་པ་ཆུང་མ་མ་ནུ་ཧ་ར་དང་བཅས་པ་བྲིའོ། ། བྱང་ཤར་གྱི་རྩིབས་ལ་འཇིགས་བྱེད་ག་ན་པ་ཏི་སྐུ་མདོག་སྔོ་ནག་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་བསྣམས་པ། བཙུན་མོ་ཙ་མུཎྜཱི་དུད་ཁ་དང་བཅས་པ་བྲིའོ། ། ཕྱི་རོལ་གྲུ་ཆད་ལ་དུས་བཞི་དང་ལྡན་པར་བྲི། སྒོར་སྒོ་བ་བཞི་བྲིའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་རབ་ཏུ་ཁྲོས་པའི་ཚུལ་དུ་བྲིའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཆོད་རྫས་དང་སློབ་མ་གཞུག་ཅིང་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་འཇིགས་བྱེད་བརྒྱད་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་གའི་ཐབས་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་ལས་རྣམས་སྦྱིན་བྱ་སྟེ། ། བུད་མེད་ཁྱིམ་མམ་མཚན་གཅིག་པ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ལས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཏེ་སྦྱིན་པ་ནི་དེ་བསྒྲུབས་ན་དངོས་གྲུབ་སྦྱིན་པའོ། ། བུད་མེད་ཁྱིམ་ནི་མ་མོའི་གནས་དང་། སྨད་འཚོང་མའི་གནས་དང་། མོ་རེང་མོ་འདུག་པའི་ཁྱིམ་མོ། ། མཚན་གཅིག་པ་ནི་ས་མཚན་མ་ཅན་དང་། རི་མཚན་མ་ཅན་གཉེན་པོ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ཆེན་པོའི་རྟེན་ཡོད་པར་ཤ་ཁྲག་ཆང་ལ་སོགས་པས་དམ་རྫས་བྱས་ནས་བསྒྲུབས་ན་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྟགས་ཉེ་བར་འོང་གསུངས་སོ། ། ཕྱི་མ་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། འཇིགས་བྱེད་མགུ་ན་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བ་ཡང་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྟགས་གསོལ་ཏེ་མ་སྨོས་སོ། ། ཁུ་བ་བྲོ་བ་བཏུང་བ་དང་། །

On the southwestern spoke, one should draw the terrifying Bhairava, dark blue in color, holding a battle-axe in his hand, accompanied by his consort Vārāhī. On the northwestern spoke, one should draw the terrifying Kālabhairava, smoke-colored, holding a sword in his hand, together with his wife Manuharā. On the northeastern spoke, one should draw the terrifying Ganapati, dark blue in color, holding a blazing vajra in his hand, together with his consort Cāmuṇḍī, who is smoke-colored. On the outer corners, one should draw the four seasons. At the gates, one should draw the four gatekeepers. These should also be drawn in a state of intense wrath. The ritual substances for the maṇḍala, the entry of the disciples, the conferral of empowerment, and so forth, are easy to understand and have not been mentioned. Now, the method for the ritual of accomplishing the eight terrifying ones is shown. Why is that? It is said: "Then the activities should be bestowed; in the house of a woman, or at a solitary place." Here, "activities" refers to the methods for accomplishment, and "bestowing" means that if one accomplishes them, the siddhis are bestowed. "House of a woman" refers to the abode of a mātṛ, the abode of a prostitute, or the house where a solitary woman dwells. "Solitary place" refers to a place with a landmark such as a mountain. It is taught that if one accomplishes the practice using the samaya substances such as meat, blood, and alcohol at a site where there is a support for a great worldly deity, the signs of siddhi will draw near. The latter points are easy and have not been mentioned. If the terrifying ones are pleased, they grant siddhis—this is also easy and has not been mentioned. Now, the signs of siddhi are requested, but they have not been mentioned. "Drinking the flavorful fluid..." [and so forth].

རྫས་དང་རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་དང་། ། རྩེ་གསུམ་དང་ནི་མཐོ་རིས་ལྷ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཁུ་བ་ནི་དངུལ་ཆུའི་རིགས་གསེར་དུ་སྣང་བས་ལྕགས་སྲང་སྟོང་གསེར་དུ་འགྱུར་བ་ལྟར་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྫས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཁུ་བ་དང་ལྡན་ཞིང་། རོ་བྲོ་བའི་བཏུང་བ་དམ་པའི་རྟགས་འབྱུང་བ་དང་། གཞན་ཡང་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྟགས་རལ་གྲི་དང་། རྩེ་གསུམ་དང་། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་དང་། འོད་ཟེར་དང་གཟུགས་མཐོང་བར་གྱུར་ན་མཐོ་རིས་ཀྱི་ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་བོ། ། དངོས་གྲུབ་སྦྱིན་དུ་འོང་ན། སྐྲག་ན་ནི་འཆི་སྟེ་མི་སྐྲག་པར་དངོས་གྲུབ་བླང་ངོ་། ། འཇིགས་བྱེད་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་ལྷ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་བསྡུས་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ཆེན་པོ་མི་དགེ་བ་དེ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་གོང་གི་མཇུག་སྡུད་པ་ལ། ནས་ནི་འོག་གི་ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་མགོ་འདྲེན་པའོ། ། ཚངས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་འཁོར་བ་གྱད་ཁྲིན་དང་འདྲ་བ་ལས་ཚངས་ཤིང་འཇིག་རྟེན་པའི་མེས་པོ་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ཚངས་པ་སྣ་ལ་སྨོས་སོ། ། ཕྱི་མ་ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་ནི་དེའི་ཞར་ལ་སྨོས་པས་སོགས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་སྙིང་པོ་བཤད་པར་འཚལ་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་གསོལ་ནས་སྙིང་པོ་བཤད་པ་ནི་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་དེ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་དེ།

It is said: "Substances, the sword, the wheel, the trident, and the celestial gods." Just as mercury of the alchemical class turns a thousand srang of iron into gold when it appears as gold, so too, one possesses the substance of accomplishment, the seminal essence of bodhicitta. When the signs of the supreme flavorful drink arise, and furthermore, when the signs of accomplishment such as the sword, the trident, the wheel, and so forth appear, or when rays of light and forms are seen, then the celestial gods, humans, and others have attained accomplishment. If the bestower of accomplishment comes and one is terrified, one will die; therefore, without fear, one should take the accomplishment. The summary of the meaning of the maṇḍala of the eight Bhairavas has been explained. Now, the summary of the meaning of the maṇḍala of the eight great gods is shown. This was taught in order to pacify those non-virtuous worldly great gods. Why is that? It is said: "Then, of the great gods such as Brahmā and so forth." This is the conclusion of the preceding section; "then" (nas) introduces the great gods of the subsequent section. Brahmā is mentioned first because he is pure (zangs) from the cycle of existence (saṃsāra), which is like a wrestling match of afflictions, and he is the great progenitor of the world. The "and so forth" (sogs) refers to the other great gods mentioned in connection with him. The great gods requested to explain their own essences (hṛdaya) and to be blessed; the explanation of those essences is easy to understand and thus has not been mentioned here. Now, the meaning of the maṇḍala is shown. Then, their maṇḍala is explained. It is said: "Then, their maṇḍala is explained."

དཀྱིལ་འཁོར་སྔ་མ་བཞིན་བྲིས་ལ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ་དེ་དག་ནི་ལྷ་ཆེན་པོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་གཙོ་བོ་དང་འཁོར་དུ་བཅས་པའི་དོན་སྟོན་ཏོ་ཞེའོ། ། སྔ་མ་བཞིན་ནི་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་ལྟར་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དབུས་སུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་འདུལ་བྲིའོ། ། ཤར་དུ་དབང་ཕྱུག་མདུང་རྩེ་གསུམ་བྲིའོ། ། ལྷོར་བརྒྱ་བྱིན་རྡོ་རྗེ་གདེངས་པ་བྲི། ནུབ་ཏུ་ཚངས་པ་རིན་པོ་ཆེ། བྱང་དུ་ཁྱབ་འཇུག་འཁོར་ལོ། ། ཤར་ལྷོར་འདོད་པའི་དབང་ཕྱུག་གི་མདའ་གཞུ། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་ཚོགས་བདག་གི་དགྲ་སྟ། ནུབ་བྱང་དུ་བྷྲྀང་གི་རི་ཏིའི་རིན་པོ་ཆེའི་སྒྲོམ། བྱང་ཤར་དུ་གཞོན་ནུ་ཀཱརྟི་ཀ་མདུང་བསྣམས་པ་བྲིའོ། ། གྲུ་ཆད་ལ་སྟོབས་བཟང་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་གཤོལ་ཐོགས་པ་བྱང་དུ་བྲི། དགའ་བའི་དབང་ཕྱུག་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཕྱག་ན་གཤོང་ཐུང་བ་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་བྲིའོ། ། ནག་པོ་ཆེན་པོ་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་མི་སྡུག་པ་ཕྱག་ན་མདུང་རྩེ་གསུམ་བསྣམས་པ། རྒྱན་དང་ཆ་ལུགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ལྷོར་བྲིའོ། ། སེང་གེའི་ཏོག་ཕྱག་ན་ཐོད་པ་ཁྲག་གིས་བཀང་བ་ཐོགས་པ་ཤར་ལྷོའི་གྲུ་ཆད་ལ་བྲི་བར་བྱའོ། ། སྒོར་སྒོ་བ་བཞི་བྲི་བར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་དང་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྟགས་མཐོང་ནས་མཆོད་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མའི་ཕྱག་རྒྱས་སློབ་མ་གཞུག་ཅིང་མེ་ཏོག་དོར་བ་དང་། མིག་དབྱེ་བ་དག་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པའི་བུམ་པས་དབང་བསྐུར་ཞིང་། སྔགས་ཀྱིས་བསྙེན་པའི་ཚད་བསྒྲུབ་པའི་གནས་དང་། ལྷ་འོངས་ནས་དངོས་གྲུབ་སྟེར་ཞིང་གསོལ་བ་གདབ་པ་ནི་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། །

"Draw the maṇḍala as before," it is said. These refer to the great gods. A maṇḍala signifies the principal deity together with the retinue. "As before" means it should be made in the same manner as the Great Bhairava. In the center, draw Vajrapāṇi, the Subduer of the Three Worlds. In the east, draw Maheśvara with a trident. In the south, draw Śakra brandishing a vajra. In the west, draw Brahmā with a jewel. In the north, draw Viṣṇu with a wheel. In the southeast, draw Kāmadeva with a bow and arrow. In the southwest, draw Gaṇapati with a battle-axe. In the northwest, draw Bhṛṅgirīti with a jewel casket. In the northeast, draw the youth Kārttikeya holding a spear. On the intermediate corners, draw Balabhadra, green in color and holding a plow, in the north. Draw Nandikeśvara, red in color and holding a short spear, in the west. Draw Mahākāla, black in color and hideous, holding a trident and adorned with ornaments and attire, in the south. Draw Siṃhaketu, holding a skull-cup filled with blood, on the southeastern corner. At the gates, the four gatekeepers should be drawn. Once the disciple has entered the maṇḍala and seen the signs of accomplishment, they should be offered worship. The disciple is then introduced with the Vajradhātrī mudrā, the flower is cast, and the eyes are opened. They are then empowered with a vase consecrated by mantra. The measure of mantra recitation for the approach, the place of accomplishment, and the supplication when the deity arrives and bestows accomplishment are easy to understand and thus are not mentioned here.

ཕྱི་མ་ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བ་ནི་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། ལྷ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་ཚེ་དཔག་མེད་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་ཏེ། དེ་ནི་སེམས་ཅན་དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བས་འཇིགས་པའི་གཉེན་པོར་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཀུན་དུ་གཟིགས་ནས་འཛུམ་པ་མཛད་པ་དང་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འཇིག་རྟེན་པའི་འཁོར་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པར་བཞེད་ནས། གླང་པོ་ཆེའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་གཟིགས་ནས། ཞལ་འཛུམ་པ་གསེར་གྱི་ཁ་དོག་ལྟ་བུ་མཛད་ནས་འོད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སྣང་བར་མཛད་དོ། ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དག་གཡོས་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་འཁོར་རོ། ། གཡོས་པ་ནི་དྲོད་དེ་སྔོན་གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བའི་ཚོགས་གཡོས་པའོ། ། ཡང་དག་པར་གཡོས་པ་ནི་རྩེ་མོ་སྟེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམ་པར་འཕེལ་བའི་རྩེ་མོ་བྱུང་བས་ཕྱི་གཟུང་བའི་ཡུལ་སྤངས་པས་ཡང་དག་པར་གཡོས་སོ། ། ཡང་དག་པར་འགུལ་ནི་བཟོད་པ་སྟེ་ཕྱི་གཟུང་བའི་ཡུལ་སྤངས་པས་ན་འགུལ། ནང་འཛིན་པའི་སེམས་སྤོང་བ་ལ་ཞུགས་པས་ནི་ཡང་དག་པར་འགུལ་ཏོ། ། འབར་རབ་ཏུ་འབར་ནི་འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་སྟེ་ནང་འཛིན་པའི་སེམས་སྤོང་བས་ནི་འབར་རོ། ། ས་དང་པོར་བདེན་པ་མཐོང་བས་ནི་རབ་ཏུ་འབར་རོ། །

As for the latter, the various means by which the great deities bring benefit to the world are well-known and need not be mentioned here. The summary of the meaning of the maṇḍala of the eight great deities has been explained. Now, the maṇḍala of Amitāyus, the Subduer of Yama, is shown. This was taught as an antidote for sentient beings who fear untimely death. Then, the Blessed One Vajrapāṇi himself, having gazed upon the maṇḍala, smiled. This means that Vajrapāṇi himself, born from the wisdom of the perfectly pure mind, desiring to explain the maṇḍala of Amitāyus to the various worldly retinues, gazed with the "elephant-like gaze" and, with a smile like the color of gold, caused the world-systems to appear with light. Why is that? It is said that "the maṇḍala of the retinue was stirred." The maṇḍala of the retinue refers to the worldly retinues such as Brahmā and others. "Stirred" refers to "heat," which is the stirring of the previously accumulated roots of virtue. "Perfectly stirred" refers to the "peak," for when the peak of the increasing roots of virtue arises, one abandons external apprehended objects and is thus "perfectly stirred." "Perfectly moved" refers to "patience," for by abandoning external apprehended objects, one is "moved," and by entering into the abandonment of the internal apprehending mind, one is "perfectly moved." "Blazing and intensely blazing" refers to the "supreme mundane dharma," for by abandoning the internal apprehending mind, one "blazes." By seeing the truths on the first bhūmi, one "intensely blazes."

ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་འབར་ཞིང་ས་དང་པོ་བདེན་པ་མཐོང་བའི་ལམ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་པའི་མཚན་མ་རབ་ཏུ་འཇོམས་པས་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་འབར་རོ། ། དགོད་རབ་ཏུ་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་དགོད་ནི་ཡེ་ཤེས་ནི་དགོད་པར་བྱེད་པའོ། ། གྲོགས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གིས་ནི་རབ་ཏུ་དགོད་པར་བྱེད་དོ། ། སྤྱོད་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་དགོད་དོ། ། བརྩེ་རབ་ཏུ་བརྩེ་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་བརྩེ་ཞེས་པ་ནི་ས་བཅུ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་ཐོབ་པས་ནི་བརྩེའོ། ། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་པར་བྱེད་པས་ནི་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་བརྩེ་ཞིང་ཞེས་སྨོས་སོ། ། རྨད་ཀྱི་ཡ་མཚན་དུ་མ་འཇིག་རྟེན་དུ་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། ། དགའ་ལྡན་གནས་ནས་འཇིག་རྟེན་མི་ཡུལ་དུ་བབས་ཏེ་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་འཁོར་དམ་པར་འགྱུར་རམ་འཛུམ་པའི་དོན་བསྟན་པར་ཞུ་བ་གསོལ་བ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་འཆི་བདག་བཅོམ་པའི་དོན་ཐོས་སམ་ཞེས་པ་དང་། འཁོར་རྣམས་དགའ་ནས་ཞུ་བ་གསོལ་བ་དང་། རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱི་ཡིག་འབྲུ་བཤད་པ་ནི་རབ་ཏུ་བདེ་སྟེ་བརྡ་ཕྲད་སླའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཐབས་དང་། སྔགས་མཁན་བདག་ཉིད་ཞུགས་ནས་ལྷ་སྤྱན་དྲང་བ་དང་། བདག་ཉིད་དབང་བསྐུར་ཞིང་སྤྱན་རས་གཟིགས་བསྒྲུབས་ན་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྟགས་སེམས་ཉམས་དགའ་བར་འགྱུར་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། སློབ་མ་གཞུག་ཅིང་མེ་ཏོག་དོར་བ་དང་། ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། དམ་ཚིག་འབོགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་། དམ་ཉམས་གསད་པའི་ལས་བྱ་བ་ནི་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། །

It blazes perfectly and intensely; the first ground is the path of seeing the truth, and it blazes perfectly and intensely by utterly destroying worldly signs. "To place" and "to place perfectly and intensely" means that wisdom is that which places. One is placed by the companions, the branches of enlightenment. One is placed perfectly and intensely by the conduct of the perfections. "To love" and "to love perfectly and intensely" means that one loves by attaining the tenth ground, the Cloud of Dharma. One is said to "love perfectly and intensely" because it brings about the fruit of buddhahood. Many marvelous wonders appeared in the world. This refers to the manner in which one descends from the Tuṣita abode to the human realm and attains manifest, complete enlightenment through the twelve deeds. The request was made to the Blessed One to explain the meaning of the smile, asking whether the retinue had heard the meaning of the defeat of the Lord of Death, the Immeasurable Life. The retinue rejoiced and made their request. The explanation of the syllables of the root mantra is very easy and the symbols are readily understood. The methods for drawing the maṇḍala, the mantra practitioner’s own entry, the invitation of the deity, the self-consecration, and the accomplishment of Avalokiteśvara—whereby the signs of siddhi cause the mind to become joyful—are easy. The binding of the Vajradhātrī mudrā, the entry of the disciples, the casting of the flower, the conferral of empowerment through the garland and so forth, the specific transmission of the samaya, and the performance of the rite to slay those who have violated the samaya are easy and have not been mentioned.

སྡིག་པ་ཆེ་བ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་། དམ་ཚིག་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་དང་དབང་བསྐུར་བ་ནི་བདེ་སྟེ་མ་བཤད་དོ། ། སློབ་དཔོན་མཉེས་པའི་ཡོན་དབུལ་བ་དང་དངོས་གྲུབ་གསོལ་བ་དང་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལ་དངོས་གྲུབ་སྦྱིན་པ་ནི་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དངོས་མེད་པར། ། སེམས་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་པོ་གང་སྒོམ་ཡང་གཙོ་བོ་མངོན་བྱང་ལྔ་པོ་འདིས་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་སྟོང་པ་ལ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་ལག་པ་མཉམ་གཞག་བྱ་སྟེ། ངག་ཏུ་ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ངང་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ། ཨཱ་ལི་བཅུ་དྲུག་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་བརྟན་པའི་སྙིང་པོ་ནི། ཨོཾ་ཙིཏྟ་པྲ་ཏི་བེ་དྷཾ་ཀ་རོ་མི་ཞེས་བརྗོད་པས་རང་གི་སེམས་རང་གིས་རིག་པའོ། ། རང་གི་ས་བོན་དེ་དབུས་སུ་ཞེས་སོ། ། ཡང་དེའི་སྟེང་དུ་སྙིང་པོ་བསམ་དེའི་མཐའ་ན་ཕར་ཀཱ་ལི་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིས་བརྩེགས་སུ་གྱུར་པར་བསམ། དེ་བརྟན་པར་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་བོ་དྷི་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡ་མི་ཞེས་བརྗོད་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་སོ། ། ཡིག་འབྲུ་ལས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་དེའི་སྟེང་དུ་ལྷ་གང་བསྒོམ་གྱི་སྙིང་པོ་བསམ། དེ་བརྟན་པའི་སྙིང་པོ་ནི་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཞེས་བརྗོད་པས་བརྟན་པར་བྱའོ། །

The accomplishment of the absence of great negativity, the teaching of the specific samaya commitments, and the conferral of empowerment are easy and have not been explained. The offering of the pleasing fee to the master, the request for siddhi, and the master’s bestowing of siddhi upon the disciple are also easy and have not been mentioned. Now, the method of accomplishment is shown. Why? Because it is said: "Having meditated with the mind that all phenomena are without entity." Whichever of the six maṇḍalas one meditates upon, the principal deity is generated by these five manifest awakenings (abhisambodhi). Regarding that, first, the manifest awakening into emptiness: one should place the hands in the gesture of meditative equipoise and, by reciting "Oṃ svabhāva śuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāva śuddho ’haṃ," one should meditate on all phenomena as emptiness. From within that state, the manifest awakening into the moon maṇḍala of bodhicitta: one should visualize a moon maṇḍala from the syllable A, and visualize the moon maṇḍala from the sixteen vowels (āli). Then, the essence of stability: by reciting "Oṃ citta-prativedhaṃ karomi," one’s own mind is known by itself. "In the center of one’s own seed-syllable" is the instruction. Furthermore, one should visualize the essence upon that; around its perimeter, one should visualize a double-layered moon maṇḍala from the consonants (kāli). To stabilize that, by reciting "Oṃ bodhicitta-utpādayāmi," the accumulation of primordial wisdom (jñāna-saṃbhāra) is perfected. The manifest awakening from the syllables: upon that, one should visualize the essence of whichever deity is being meditated upon. The essence of stability is "Tiṣṭha vajra," by which one should stabilize it.

དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་འདུས་པ་ལས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་བསམས་ནས་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་ཞེས་སོ། ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་ལྷ་གང་བསྒོམ་གྱི་ཕྱག་མཚན་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་བརྟན་པར་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་པས་བརྟན་པར་གྱུར་ཏོ། ། མཚན་མ་དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་ཞུགས་པ་ལས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་བསྒོམ་གྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཏཱ་སྟ་ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་བཅུ་གཅིག་པར་སངས་རྒྱས་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ས་བོན་དང་ལྷ་གང་བསྒོམ་གྱི་སྔགས་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱས་སྐུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་བཞིར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་རིགས་ལྔའི་ཕྱག་རྒྱས་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཨོཾ་བུདྡྷ་མུ་དྲ་ཨ་བྷི་(ཥཉྩ་,ཥིཉྩ་)ཨོཾ་སྤྱི་བོར། ཨོཾ་བཛྲ་མུ་དྲ་ཨ་བྷེ་ཥིཉྩ་ཧཱུཾ། མཚོག་ཁར། ཨོཾ་རཏྣ་མུ་དྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏྲཱཾ། ལྟག་པ་གཡས། ཨོཾ་པདྨ་མུ་དྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧྲཱིཿ། ལྟག་པ་རུ། ཨོཾ་ཀརྨ་མུ་དྲ་ཨ་བྷི་ཥྀཉྩ་ཨཱཿ། ལྟག་པ་གཡོན་དུའོ། ། དེ་ནས་དར་དཔྱང་གི་དབང་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་པ་ཊཾ་བཱ་ལཾ་བི་ནི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧྲཱིཿཞེས་པའོ། ། དེ་ལས་ལྷའི་སྐུར་བསྐྱེད་དེ། བསྒྲུབས་ན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་ཅེས་གསུངས་སོ། ། མཎྜལ་དུ་ཞུགས་པའི་ཕན་ཡོན་ཞུ་བ་དང་། བྷ་ག་བཱན་གྱི་བཀའ་སྩལ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བའི་ཐབས་ནི་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། ཚེ་དཔག་མེད་གཤིན་རྗེ་འཇོམས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་སྟོན་ཏེ།

From that, light radiates and reabsorbs; having visualized the samaya-mudrā, it is said, "the samaya-mudrā as well." The manifest awakening is the transformation into the hand-symbol of whichever deity is being meditated upon. To stabilize that, one stabilizes it with "Oṃ vajrātmako ’haṃ." From the entry of the immeasurable body, speech, and mind of the tathāgatas into that sign, the manifest awakening of the mahāmudrā is the becoming the principal of whichever maṇḍala is being meditated upon. By reciting "Oṃ sarvatathāgatatāto ’haṃ," one becomes a buddha in the eleventh stage. Then, with one’s own seed-syllable, the mantra of whichever deity is being meditated upon, and the samaya-mudrā, one blesses the mahāmudrā body at the four places. This is what is meant by "the buddhas confer empowerment." Then, one confers empowerment with the mudrās of the five families: "Oṃ buddhamudrā abhiṣiñca oṃ" at the crown; "Oṃ vajramudrā abhiṣiñca hūṃ" at the forehead; "Oṃ ratnamudrā abhiṣiñca trāṃ" at the right side of the nape; "Oṃ padmamudrā abhiṣiñca hrīḥ" at the nape; and "Oṃ karmamudrā abhiṣiñca āḥ" at the left side of the nape. Then, the empowerment of the silk streamers is: "Oṃ vajrapaṭṭabālaṃ vini abhiṣiñca hrīḥ." From that, one generates the deity’s body; it is said that if one practices, one will attain the siddhis. The request for the benefits of entering the maṇḍala, the reply of the Bhagavān, and the method of conferring empowerment are easy to understand and have not been mentioned here. The explanation of the maṇḍala of Amitāyus, the Subduer of Yama, is complete. Now, the activity of the peaceful fire offering is shown.

སྦྱིན་པ་ནི་བདེ་བ་ལ། སྲེག་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྷའི་བུ་རྣམས་ཞི་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ལྷའི་བུ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་ཁྱབ་པ་སྤྱིར་ལ་གཏང་བའི་ཕྱིར་རམ་ལྷའི་བུ་གཞོན་ནུ་རྣམས་གཡེང་བ་ཆེ་བས། ཉན་ཅིང་མདུན་དུ་འདུག་པའི་ཕྱིར་མིང་ནི་མ་སྨོས་ཏེ་ལྷའི་བུ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཞི་བ་ནི་ཐུགས་རང་བཞིན་གྱིས་ཞི་བས་ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་མ་ཞི་བར་བྱེད་པའི་ཐ་ཚིག་སྟེ་དེའི་ཐབས་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཧོམ་ཁུང་བར་མ་ཐ་མ་མཆོག། ཁྲུ་གང་ཁྲུ་དོ་ཁྲུ་བཞི་པ། ། ཟླུམ་པོ་ཉིད་དུ་བྱས་ནས་ནི། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཐབ་ཁུང་བར་མ་ནི་ཁྲུ་དོ། ཐ་མ་ཁྲུ་གང་། མཆོག་ནི་ཁྲུ་བཞི་ཡིན་ཏེ་གཟུང་འཛིན་རྣམ་པ་གཉིས་སྤངས་པས་ནི་ཁྲུ་གང་དུ་བསྟན་ལ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྣམ་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་སུ་ཁྲུ་དོའོ། ། ཚད་མེད་པ་བཞི་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་ཁྲུ་བཞིར་བསྟན་ལ། དངོས་པོའི་མཐའ་སྤངས་པའི་རྟགས་སུ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཟླུམ་པོར་བྱ་སྟེ། ཐབ་ཁུང་རབ་འབྲིང་གི་ཚད་ལས་ལྷ་དགོད་པའི་རིམ་པ་ཡང་ཆེ་ཆུང་དུ་བྲིའོ། ། ཐབ་ཁུང་གི་དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་དཀར་པོ་ཅིག་བྲི། ཐབ་ཀྱི་ཁ་ཁྱེར་ལ་མུ་རན་བཏང་། མུ་རན་ལ་མེ་རི་བཏང་། ཁ་ཁྱེར་ལ་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་བཏང་། དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བང་རིམ་གཅིག་ལ་རིགས་རྣམ་པ་བཞིའི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་རྒྱ་གྲམ་རྣམས་བྲི། དེའི་ཕྱི་རོལ་ལ་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་བྲི། དེའི་ཕྱི་རོལ་སྣམ་བུ་ལ་ཕྱོགས་སྐྱོང་བཅུ་དང་ལྷ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་བྲི།

Generosity is bliss, and burning is the afflictions. Why is that? It is said, "The sons of the gods are peaceful." The mention of "sons of the gods" is for the sake of generalizing the scope, or because the young sons of the gods are highly distracted; thus, their individual names are not mentioned, and the term "sons of the gods" is used. "Peaceful" means that because the mind is naturally peaceful, it pacifies the signs of the afflictions. The method for this is as follows: "The middling, the lowest, and the supreme hearths, One cubit, two cubits, and four cubits— Having made them circular," it is said. The middling hearth is two cubits, the lowest is one cubit, and the supreme is four cubits. The one-cubit size is taught as the abandonment of the duality of subject and object. The two-cubit size is the sign of possessing both method and insight. The four-cubit size is taught as the sign of possessing the four immeasurables. The circular exterior is the sign of abandoning the extremes of entities. According to the dimensions of the superior, middling, or inferior hearths, the sequence for arranging the deities should also be drawn in varying sizes. In the center of the hearth, draw a white eight-spoked wheel. Apply a rim to the edge of the hearth. On the rim, apply a mountain of fire. On the edge, apply a vajra fence. On the first tier outside of that, draw the mudras of the four families: the vajra, the jewel, the lotus, and the crossed vajra. Outside of that, draw the sixteen bodhisattvas. On the outer ledge, draw the ten directional protectors and the eight great gods.

དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་གཟའ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་དང་རྒྱུ་སྐར་གྱི་མཚན་མའམ་ཐིག་ལེ་བྲི། དེ་ནས་གདོད་སྒོ་བ་བཞི་བྲི། ། ད་ནི་ལས་བྱ་བའི་ཐབས་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡི་མིང་ཡང་ཡུངས་ཀར་གྱིས། ། བརྒྱ་ཕྲག་སྟོང་དུ་བསྲེས་བྱས་ན། ། ངན་སོང་ཀུན་ལས་རྣམ་པར་ཐར། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ་དེ་ནི་སེམས་ཅན་ཤི་བའོ། ། མིང་ནི་གདགས་པའི་གཞི་སྟེ་ཡུངས་ཀར་དང་བསྲེས་ལ་སོ་སོའི་སྔགས་དང་མིང་སྤེལ་མར་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ནི་ཤ་དང་རུས་པ་དང་རྐང་དང་སྐྲ་དང་གོས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་དང་། རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། གུར་གུམ་དང་། ཙནྡན་དང་། འབྲས་ཆན་དང་། ལ་དུ་ལ་སོགས་པ་དང་བསྲེས་ནས་ལས་བྱས་ན་ངན་སོང་ལས་ཐར་བར་གསུངས་སོ། ། བྲི་བའི་ཐབས་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་མཆོད་པའི་ཁྱད་པར་སྟོན་ཏེ། བྱ་དང་བུམ་པ་དགང་བ་དང་། ། ཞེས་པ་ནི་དངུལ་གྱི་བྱ་ཕོ་དང་། གསེར་གྱི་བུམ་པ་སྤོས་ཆུས་བཀང་བ་དང་། གཏོར་མ་དང་ལྷ་བཤོས་ལ་སོགས་པ་དཀར་པོར་བྱས་ལ་གཞག་པ་དང་། མར་དང་། འོ་མ་དང་། སྦྲང་རྩི་དང་། སྤོས་དང་། ཡུངས་ཀར་རྣམས་ཀྱང་མཆོད་རྫས་སུ་གཞག་སྟེ་དེ་ནི་མཆོད་པའི་ཁྱད་པར་རོ། ། ད་ནི་གོས་བསྟན་ཏེ། དཀར་པོའི་གོས་ནི་གོན་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་པ་ནི་སྔགས་མཁན་གྱིས་དཔལ་གྱི་གོས་དཀར་པོ་གོན་པ་དང་། སྲད་བུ་དཀར་པོ་སེ་རལ་དུ་ཐོགས་ཤིང་ལས་གོང་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་བྱས་ན་འགྲུབ་པར་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་རྒྱས་པའི་ལས་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མཁས་པས་རྒྱས་པ་བྱ་དགོས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་མཁས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ཆོ་ག་དང་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལ་མཁས་པའོ། །

Outside of that, draw the symbols or drops of the eight great planets and the constellations. Then, draw the four gatekeepers. Now, the method for performing the rite is shown: "If one mixes even their name with white mustard seeds a hundred thousand times, they will be completely liberated from all the lower realms." This refers to deceased sentient beings. "Name" is the basis for designation; mix it with white mustard seeds and perform the fire offering by alternating the individual mantras with the names. Alternatively, it is taught that if one performs the rite by mixing the signs of flesh, bone, marrow, hair, clothing, and so forth, with the ashes of cremated corpses, saffron, sandalwood, cooked rice, sweets, and the like, they will be liberated from the lower realms. The method of drawing is easy and has not been mentioned here. Now, the specific offerings are shown: "The bird and the filled vase." This means a silver rooster and a golden vase filled with scented water, along with torma, divine food, and so forth, all made white and set out. Butter, milk, honey, incense, and white mustard seeds should also be placed as offering substances; these are the specific offerings. Now, the clothing is shown: "Having also put on white garments." This means the mantra practitioner should wear white, glorious robes and carry a white cord as a sash; it is taught that if one performs the rite as it appears above, success will be achieved. Now, the rite of enrichment is shown. Why is that? "The wise should perform enrichment." "Wise" refers to the practitioner who is skilled in the rituals and the specific details of the activities.

རྒྱས་པ་ནི་དཔལ་དང་གཟི་བརྗིད་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་པའོ། ། དེ་ནི་སེམས་ཅན་ཕོངས་པ་རྣམས་བདེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྨོས་ཏེ། ཁྲུ་དོ་པའམ་ཁྲུ་བཞི་པ། ། དེ་ལྟར་མཆོག་ནི་ཁྲུ་བརྒྱད་པ། ། བྱས་ནས་ཐབ་ཁུང་གྲུ་བཞི་པའི། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཁྲུ་དོ་ནི་ཐབ་ཁུང་གི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཁྲུ་བཞི་ནི་བང་རིམ་བཞི་ཡོད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཁྲུ་བརྒྱད་ནི་ཕྱིའི་ཚད་དོ། ། ཐབ་ཁུང་ཡང་ཁྲུ་བཞི་པར་བརྐོས་ལ། མུ་རན་ཡང་བཏང་། མུ་རན་ལ་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱང་བཏང་། ཁ་ཁྱེར་ལ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་དབུས་སུ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་བྲིས་ལ་པདྨའི་ལྟེ་བར་རིན་པོ་ཆེ་འབར་བའི་འོད་ཟེར་སེར་པོ་ཅན་བྲི། བང་རིམ་དང་པོ་ལ་རིགས་རྣམ་པ་ལྔ་བྲི། གཉིས་པ་ལ་རིགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བྲིའོ། ། གསུམ་པ་ལ་ཕྱོགས་སྐྱོང་དང་བཀྲ་ཤིས་བྲིའོ། ། བཞི་པ་ལ་སྒོ་གདོད། སྔགས་མཁན་གོས་སེར་པོ་གོན་ནས་ལས་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱས་ནས། ལུས་ཅན་གྱི་ཚེ་དང་དཔལ་དང་གཟི་བརྗིད་དང་བདེ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་འཕེལ་ལོ། ། རྒྱས་པའི་དོན་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་དབང་གི་ལས་སྟོན་ཏེ། དེ་ནི་མ་རུངས་པ་དབང་དུ་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་སྨོས་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་ཕན་ཕྱིར་ངེས་པ་ཡང་། ། དབང་དུ་བྱ་བའི་ལས་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་གསུངས་པས། དེ་ནས་ནི་རྒྱས་པའི་རྟིང་ཐོགས་སུ་འབྱུང་བས་སོ། ། ཕན་ཕྱིར་ནི་སེམས་ཅན་འདོད་ཆགས་ཅན་དང་ཉོན་མོངས་པས་ཉེན་པ་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དབང་དུ་བྱ་བ་ནི་དེ་རྣམས་ཆགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དབང་དུ་བསྡུ་ཞིང་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེའི་ཐབས་ནི་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཐབ་ཁུང་གཞུ་ཡི་དབྱིབས་འདྲ་བ། །

The rite of enrichment (puṣṭi) is that which increases and expands glory and majesty. This is taught for the sake of bringing happiness to destitute sentient beings. It is said: "Two cubits or four cubits, the supreme being eight cubits; having made [it], the hearth is square." Here, "two cubits" refers to the measurement of the hearth itself. "Four cubits" refers to the four tiers. "Eight cubits" is the outer measurement. One should dig the hearth to a depth of four cubits and provide a rim (muraṇ). Upon the rim, a lotus should also be provided. The ledge should be encircled by a garland of jewels, and in the center, an eight-petaled lotus should be drawn. In the center of the lotus, one should draw a blazing jewel with yellow light rays. On the first tier, the five families should be drawn. On the second, the bodhisattvas of the families should be drawn. On the third, the directional protectors and auspicious symbols should be drawn. On the fourth, the doors should be opened. When the mantra practitioner, wearing yellow robes, performs the ritual according to the proper procedure, the lifespan, glory, majesty, and the enjoyment of happiness of embodied beings will increase. The explanation of the meaning of enrichment is complete. Now, the activity of magnetizing (vaśya) is shown. This is taught for the sake of bringing the wicked under control. Why is that? It is said: "Then, for the sake of benefit, one should also perform the activity of magnetizing." "Then" means it occurs immediately following the rite of enrichment. "For the sake of benefit" means for the benefit of sentient beings who are possessed by desire and afflicted by the mental defilements. "Magnetizing" is the term for bringing them under control through the manner of passion and causing them to generate the mind of enlightenment (bodhicitta) in the Mahāyāna. If one asks what the method for that is: "The hearth is shaped like a bow."

ཁྲུ་གང་ངམ་ནི་ཁྲུ་དོ་པ། ། གྲུ་བཞིར་བྱས་པ་དེ་དབུས་སུ། ། ཞེས་པ་ནི། ཧོམ་གྱི་ཐབ་ཁུང་ཡང་གཞུའི་དབྱིབས་ལྟར་བརྐོ་བར་བྱ་སྟེ། ཐབ་ཁུང་ཐ་མ་ཁྲུ་གང་འབྲིང་ཁྲུ་དོ་རབ་ཁྲུ་བཞི་པ་བྱས་ལ། ཐབ་ཁུང་གི་དབུས་སུ་པདྨ་དམར་པོ་བྲིས་ལ། པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་མདའ་དང་གཞུ་བཅས་པ་ཡང་བྲི། ཁ་ཁྱེར་ལ་ཡང་མདའ་དང་གཞུ་དམར་པོ་ཡང་བྲི། ཕྱི་རོལ་དུ་ཡང་བང་རིམ་བཏོད་ལ་བང་རིམ་དང་པོ་ལ་རིགས་ལྔ། གཉིས་པ་ལ་རིགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་སྒོ་གདོད། སྔགས་མཁན་ཡང་ཆས་གོས་དམར་པོ་གོན། མཆོད་རྫས་ཀྱང་མེ་ཏོག་དམར་པོ་དང་། སྲན་མ་དང་། བུ་རམ་དང་། ཤིང་ཐོག་དམར་པོ་དང་། མར་དང་གུར་གུམ་བསྲེས་པ་དང་། ཙནྡན་དམར་པོའི་ཕྱེ་མ་ལ་སོགས་བསྲེག་རྫས་མཆོད་རྫས་དང་བསྲེས་ཏེ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་ཐམས་ཅད་དེའི་མོད་ལ་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཐབ་ཁུང་གཞུའི་དབྱིབས་འདྲ་བར་བྱས་པ་ནི་ཞི་གནས་གཞུ་འདྲ་བ་དང་ལྷག་མཐོང་མདའ་འདྲ་བས་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་སྡུད་པའི་རྟགས་སོ། ། དབང་གི་ལས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། དྲག་པོའི་ལས་ནི་འདིར་མ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་ནས་སྨོས་ཅི་འཚལ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི། འཁོར་སྲུང་བར་དམ་བཅས་པ་སྟོན། གང་ཞིག་ཆོ་ག་ཞིབ་མོ་ཞེས་པ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལེགས་པར་འཚལ་བར་བགྱིའོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི་ཆོ་ག་ཞིབ་མོ་འདི་གང་ན་སྤྱོད་པ་བཀུར་བར་བསྟན། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པ་ནས་ལེགས་པར་སྒྲུབས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་ལེགས་པར་སྒྲུབས་ཤིག་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཡན་ཆད་ནི་ཆོ་གའི་ཕན་ཡོན་ནོ། །

"A square of one or two cubits, in the center of which..." refers to the fact that the hearth of the homa should be dug in the shape of a bow. The hearth should be made one cubit for the lowest, two cubits for the middling, and four cubits for the superior. In the center of the hearth, draw a red lotus; on the center of the lotus, draw a bow and arrow. On the rim, also draw red bows and arrows. On the outside, construct tiers: on the first tier, the five families; on the second, the bodhisattvas of those families. Beyond that, open the gates. The mantra practitioner should also wear red robes. As for the offering substances, mix red flowers, peas, molasses, red fruits, and a mixture of butter and saffron, along with red sandalwood powder and so forth, with the burnt offerings and perform the fire sacrifice (homa). If one does so, everyone will be brought under control immediately. The hearth being made in the shape of a bow is a sign of bringing everything under control through śamatha (calm abiding), which is like a bow, and vipaśyanā (insight), which is like an arrow. The ritual of magnetizing (vaśīkaraṇa) has been taught. The ritual of wrathful activity (abhicāra) is not mentioned here. Then, from the words "Brahmā and so forth" up to "what need is there to mention," it shows the commitment to protect the retinue. From "Whoever [practices] this detailed ritual" up to "we shall properly understand the Tathāgata," it shows that wherever this detailed ritual is practiced, it should be honored. From "Then the Blessed One" up to "practice it well," it shows the instruction to practice it well. Up to that point is the benefit of the ritual.

ད་ནི་རིགས་བཞི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ་རིགས་བཞི་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་དང་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་དང་པདྨ་དང་ལས་ཀྱི་རིགས་སོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་བསྐོར་དུ་བཏུབ་པའོ། ། སྒྱུར་བ་ནི་དེས་ཁམས་གསུམ་སྒྱུར་བའོ། ། དཀྱིལ་ནི་ཆོས་ཉིད་ལ་འཁོར་ནི་ཕྲིན་ལས་སོ། ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་དང་སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་པོ་འདི་བཤད་དེ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་ནི་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། བཅོམ་པ་ནི་ཉེས་པའི་སྐྱོན་བཅོམ་པ་ཡིན་ལ། ལྡན་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་དྲེགས་པ་ཅན་འདུལ་བའི་ལེགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ལ། འདས་པ་ནི་ཤེས་པས་སྲིད་པ་ལ་མི་གནས། ཐུགས་རྗེས་ཞི་བ་ལ་མི་གནས་པས་འདས་པའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ནི་ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྟགས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པས་སོ། ། གསང་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་རྟོག་པ་ཅན་གྱིས་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྔགས་ནི་མཚན་མ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ཏོ། ། རིག་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྔགས་ནི་དེས་ཉོན་མོངས་པ་འཇོམས་པའོ། ། སྙིང་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ཐམས་ཅད་ནི་དེར་ཐམས་ཅད་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བརྟན་པར་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཉིད་ཀྱི་སྙིང་པོ་འདི་ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། ། བཤད་པ་ནི་ཚིག་དང་དོན་བཤད་པའོ། ། ཨོཾ་བྷྲཱུཾ་བཛྲ་པཱ་ཎི་ཞེས་པ་ནི། ཨོཾ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའོ། ། བྷྲཱུཾ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ས་བོན་ནོ། །

Now, the maṇḍala of the four families of universal monarchs is shown. Regarding that, the four families are the Vajra family, the Ratna family, the Padma family, and the Karma family. "Wheel" (cakra) means that which can be turned. "Universal monarch" (cakravartin) means that by means of it, the three realms are governed. "Maṇḍala" refers to the nature of phenomena (dharmatā), and "circle" (maṇḍala) refers to enlightened activity (karman). Why is that? Then, the passage "the Blessed One Vajrapāṇi, in order to stabilize all secret mantras, knowledge mantras, and essences, spoke this essence of his own" means: "Then" occurs at the conclusion of the context. "Blessed" (bhagavān) means having conquered the faults of defects. "Endowed" (vān) means possessing the excellent qualities that subdue the haughty ones of the world. "Transcended" (atīta) means not abiding in cyclic existence through wisdom, and not abiding in peace through compassion; thus, he is "transcended." "Vajrapāṇi" means he holds the vajra, the sign of the authentic wisdom of the enlightened mind. "Secret" (guhya) is the expanse of phenomena (dharmadhātu), because it is not realized by those with external conceptualizations. "Mantra" (mantra) is the meaning of being free from signs. "Knowledge" (vidyā) is wisdom, and "mantra" is that which destroys the afflictions. "Essence" (hṛdaya) is the bodhicitta, and "all" (sarva) is because everything is gathered therein. "To stabilize" is a term for stabilizing cause and effect. "This essence of his own" refers to the essence of the bodhicitta of Vajrapāṇi himself. "Spoke" means explaining the words and the meaning. "Oṃ bhrūṃ vajrapāṇi" means: "Oṃ" is the five wisdoms. "Bhrūṃ" is the seed syllable of the celestial palace.

ཏྲཾ་ནི་འཛིན་པའོ། ། བཛྲ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། ཏིཥྛ་ནི་འཇོམས་པའོ། ། ཧཱུཾ་ནི་ཐུགས། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ཨོཾ་བྷྲཱུཾ་ཕཊ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྙིང་པོ་སྤྲོ་བའོ། ། ཨོཾ་དི་བཛྲ་ཧཱུཾ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཧ་ས་ནི་པདྨའི་རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཨ་ནི་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། ། རྩ་བའི་སྙིང་པོའི་དོན་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་དེ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་བཤད་དེ། དཀྱིལ་འཁོར་སྔ་མ་བཞིན་བྲིས་ལ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་དག་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཡིག་འབྲུ་གོང་དུ་ཕྱུང་བའི་ལྷ་དེ་དག་གོ། ། དཀྱིལ་ནི་དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལ་འཁོར་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའོ། ། དཀྱིལ་ནི་དབུས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ལ་འཁོར་ནི་སྒོ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔ་མ་བཞིན་ནི་ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟར་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཞི་པར་བྲི་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་བྲི་བར་བྱ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འམ། ། ཀུན་དུ་བཟང་ངམ་བདེ་བ་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནི་དབུས་ནི་ཕོ་བྲང་ཟླུམ་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བྲི་བར་སྨོས་སོ། ། ཡང་ན་ནི་བསྣན་པའི་དོན་ཏེ་རྣམ་གཅིག་ཏུ་ན་འདི་ལྟར་ཡང་བྲི་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྐུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། །

Traṃ means "to hold." Vajra is Vajrapāṇi. Tiṣṭha means "to subdue." Hūṃ is the mind. Oṃ āḥ hūṃ are the body, speech, and mind of the tathāgata. Oṃ bhrūṃ phaṭ is the emanation of the essence-mantra of the Vajra-holder. Oṃ di vajra hūṃ is the essence-mantra of the Jewel family. Oṃ vajra hasa is the essence-mantra of the Lotus family. Oṃ vajra hūṃ a is the essence-mantra of the Action family. The explanation of the meaning of the root essence-mantras is complete. Now, the meaning of the maṇḍala is shown. Regarding the statement, "Then, explain the meaning of their maṇḍala; draw the maṇḍala as before," "those" refers to the deities whose mantra syllables were previously extracted. Maṇḍala means the central principal deity and the retinue, which consists of both worldly and transcendent beings. Alternatively, maṇḍala refers to the central palace and the retinue refers to the gates, ledges, and so forth. "As before" means it should be drawn as a four-spoked wheel, like the maṇḍala of Amitāyus. "In the center, draw a vajra, or else Vajrasattva, Samantabhadra, or Mahāsukha." Here, "center" refers to the circular palace. "Vajra" refers to the five-pronged vajra of the vajra of the perfectly pure wisdom of the mind. "Or else" has the sense of an alternative; it means that one may also draw it in this way. "Vajrasattva" is the mudrā of the perfectly pure wisdom of the mind. "Samantabhadra" is the mudrā of the completely pure body, which is Samantabhadra himself.

བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི་གསུང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་མངའ་སྒྱུར་བས་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་གསུམ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་གང་བྲིས་ཀྱང་མི་འགལ་བར་གསུངས་སོ། ། སྤྱན་སྔར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ། ། གཡས་སུ་ཕྱག་ན་རིན་ཆེན་བསྣམས། ། ཞེས་པ་ནི་སྤྱན་སྔར་ནི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྕེ་སྟེ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ་བྲི། གཡས་ནི་ལྷོ་ཕྱོགས་ཏེ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་ཕྱག་གཡས་ན་རིན་པོ་ཆེ་བསྣམས་པ་བྲི། རྣམ་པར་གསལ་བ་ནུབ་ཕྱོགས་བྲི། ། ཞེས་པ་ནི། རྣམ་པར་ནི་སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། ། གསལ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་དེ་གསལ་བ་སྟེ་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་བྲི་བ་ནི་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཕྱག་ན་པདྨ་བསྣམས་པ་བྲི། བྱང་གི་ཕྱོགས་ན་རྒྱ་གྲམ་བསྣམས། ། ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཕྱོགས་རྡོ་རྗེ་ལས་རབ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་ན་རྒྱ་གྲམ་བསྣམས་པ་བྲི། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་ཀུན་བསྐོར་ཞིང་། ། ཞེས་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་ནི་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་ར་བས་ཟླུམ་པོར་བསྐོར་བའི་ཕྱི་རོལ་གྲུ་ཆད་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལཱ་སྱེ་སྐུ་མདོག་དཀར་མོ་ཕྱག་ཁུ་ཚུར་གྱིས་དཀུར་རྟེན་པའོ། ། ལྷོར་མཱ་ལེ་སྐུ་མདོག་སྔོན་མོ་ཕྱག་ན་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་འཛིན་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་དབྱངས་མཁན་སྐུ་མདོག་དམར་མོ་ཕྱག་ན་པི་ཝང་བསྣམས་པ། བྱང་དུ་གར་མཁན་མ་ལྗང་གུ་གར་མཛད་པ། ཤར་དུ་བདུག་པ་མ་སྐུ་མདོག་དཀར་མོ་ཕྱག་ན་བདུག་སྤོས་བསྣམས་པ། ལྷོར་མེ་ཏོག་མ་སྐུ་མདོག་སྔོན་མོ་ཕྱག་ན་མེ་ཏོག་གི་གཞོང་བུ་བསྣམས་པ། ནུབ་ཏུ་མར་མེ་མ་སྐུ་མདོག་དམར་མོ་ཕྱག་ན་མར་མེ་བསྣམས་པ།

"Great Bliss" refers to the Great Bliss of Speech, for he has mastery over it; thus, he is the Great Bliss. It is taught that whichever of these three—Body, Speech, or Mind—is depicted as a mudrā, there is no contradiction. "In front is Vajrapāṇi; to the right, he who holds the Jewel," means: "In front" refers to the eastern direction. One should depict Vajrapāṇi, white in color, holding a vajra in his hand. "To the right" refers to the southern direction. One should depict Ākāśagarbha, blue in color, holding a jewel in his right hand. "Clearly manifest in the west" means: "Clearly" refers to the general and specific characteristics. "Manifest" refers to the clarity of the Mind. To be depicted in the west is Avalokiteśvara, white in color, holding a lotus in his hand. "In the northern direction, he holds the crossed-vajra" means: in the north, one should depict Vajrakarma, green in color, holding a crossed-vajra in his hand. "Surrounding the exterior on all sides" means: on the exterior, which is the square sections outside the circular enclosure of the wheel and vajra-fence, one should depict Vajralāsyā, white in color, with her hands in a fist resting at her hip. In the south is Mālyā, blue in color, holding a jewel garland. In the west is Gītā, red in color, holding a lute. In the north is Nṛtyā, green, performing a dance. In the east is Dhūpā, white in color, holding incense. In the south is Puṣpā, blue in color, holding a flower basket. In the west is Dīpā, red in color, holding a lamp.

བྱང་དུ་དྲི་ཆབ་མ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་ན་དུང་པོར་བསྣམས་པ་སྟེ་དེ་རྣམས་ནི་གྲྭ་ནས་རིམ་པར་བསྐོར་ཞིང་བྲི་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ནི་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་གཉིས་པས་ཐམས་ཅད་གཞག་པར་བྱ་བ་ནི་གྲུ་ཆད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་སྣམ་བུ་གཅིག་བྱས་པ་ལ་བྲི་བར་བྱ་བ་སྟེ། འདས་པའི་སངས་རྒྱས་བདུན་བྲི་བར་བྱ་སྟེ་མར་མེ་མཛད་དང་། འཁོར་བ་འཇིག་དང་། གསེར་ཐུབ་དང་། འོད་སྲུངས་དང་། ཐམས་ཅད་སྐྱོབ་དང་། ལོག་པར་དད་སེལ་དང་། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་དེའི་འཁོར་དུ་བཏང་བ་དང་བདུན་ནོ། ། དེ་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཆ་ལུགས་དབུ་རེག་དང་ཞབས་རྗེན་དུ་བྲི། ཕྱག་མཚན་མི་དགོས་པས་ཤར་ནས་རིམ་པར་བསྐོར་བ་བྲི། དེའི་བར་དུ་ད་ལྟར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལྔ་སྟེ། དེ་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ཆ་ལུགས་སུ་བཞུགས་པས་ཕྱག་མཚན་ཡང་བྲི་སྟེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཕྱག་ན་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པའོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་ཕྱག་ན་རིན་པོ་ཆེ་བསྣམས་པའོ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཕྱག་ན་པདྨ་བསྣམས་པའོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་ན་རྒྱ་གྲམ་བསྣམས་པ་བྲིའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་སྒོ་གདོད་ལ་ཤར་ན་ལྕགས་ཀྱུ་དཀར་པོ་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པ་བྲི། ཞགས་པ་སྔོན་པོ་ཞགས་པ་བསྣམས་པ་ལྷོར་བྲི། ལྕགས་སྒྲོག་དམར་པོ་ལྕགས་སྒྲོག་བསྣམས་པ་ནུབ་ཏུ་བྲི། དྲིལ་བུ་ལྗང་གུ་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ་བྱང་དུ་བྲི། ད་ནི་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་བྲི་ཐབས་སྟོན་ཏེ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།

In the north is Gandhāri, green in color, holding a conch bowl. These are to be drawn, circling sequentially from the corners; this is the instruction for the drawing. Regarding the phrase "all the buddhas are to be placed": "all" refers to both the past and the present. As for their placement, a single band is to be made outside the recessed corners, and there they are to be drawn. The seven past buddhas are to be drawn: Dīpaṃkara, Krakucchanda, Kanakamuni, Kāśyapa, Viśvabhū, Krakutsanda, and Śākyamuni, who is included as the seventh along with his retinue. These are to be drawn in the form of nirmāṇakāyas, with shaven heads and bare feet. Since they do not require hand symbols, they are to be drawn circling sequentially from the east. In the space between them are the five present buddhas. Since they abide in the manner of universal monarchs, they are also to be drawn with hand symbols: Vairocana is yellow in color and holds a wheel; Akṣobhya is white in color and holds a vajra; Ratnasambhava is blue in color and holds a jewel; Amitābha is red in color and holds a lotus; and Amoghasiddhi is green in color and holds a crossed vajra. Outside of that, at the doors: in the east, draw white Aṅkuśa holding a hook; in the south, draw blue Pāśa holding a noose; in the west, draw red Sphoṭa holding a chain; and in the north, draw green Ghaṇṭā holding a bell. Now, the method for drawing the sixteen bodhisattvas is shown. Why is that?

དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། སེམས་དཔའ་ནི་རིགས་སོ་སོ་ལ་སྤྲུལ་པ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་གོ། ། བཤད་པ་ནི་ཀུན་རིག་ནས་འབྱུང་བ་དང་མཐུན། ཤར་ཕྱོགས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་སེར་པོ་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་དམར་པོ་མདའ་གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལེགས་པ་ལྗང་གུ་སེ་གོལ་བསྣམས་པ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་རིམ་པས་བྲིའོ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་རིན་པོ་ཆེ་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་དམར་སེར་ཉི་མ་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་ནམ་མཁའི་མདོག་རྒྱལ་མཚན་བསྣམས་པ། རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་དཀར་པོ་སོའི་ཕྲེང་བ་བསྣམས་པ། ནུབ་ཏུ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་རབ་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཕྱག་ན་པདྨ་བསྣམས་པ་བྲི། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་སྔོན་པོ་རལ་གྲི་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་སེར་པོ་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བ་དམར་པོ་ལྗགས་བསྣམས་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་ལས་རབ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་རྒྱ་གྲམ་བསྣམས་པ་བྲིའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྲུང་བ་སེར་པོ་གོ་ཆ་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ནག་པོ་མཆེ་བ་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སེར་པོ་ཁུ་ཚུར་བསྣམས་པ་བྲིའོ། ། ད་ནི་དཔེ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་བྲི་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་སྟེ་དེ་ནི་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་གི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣམ་བུ་ལའོ། ། སེམས་ནི་རྡོ་རྗེའོ། ། དཔའ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་མཚན་མ་ལ་དཔའ་བས་ན་དཔེ་མེད་པ་རྣམས་སྨོས་སོ། །

"Outside of that, the bodhisattvas should be drawn in their proper order," it is said. The "bodhisattvas" are the emanations of the respective families, numbering sixteen. The explanation accords with what appears in the Sarvavid-vairocana. In the eastern direction, Vajrasattva is white in color and holds a vajra. Vajrarāja is yellow and holds a hook. Vajrarāga is red and holds a bow and arrow. Vajrasādhu is green and holds a snapping gesture; these should be drawn in sequence in the eastern direction. In the southern direction, Vajraratna is blue in color and holds a jewel. Vajratejas is orange-red and holds a sun. Vajradhvaja is the color of the sky and holds a victory banner. Vajrahāsa is white and holds a row of teeth. In the west, Vajradharma is red in color and holds a lotus in his hand. Vajratīkṣṇa is blue and holds a sword. Vajracakra is yellow and holds a wheel. Vajrabhāṣa is red and holds a tongue. In the northern direction, Vajrakarma is green in color and holds a crossed-vajra; these should be drawn. Vajrarakṣa is yellow and holds armor. Vajrayakṣa is black and holds fangs. Vajramuṣṭi is yellow and holds a fist; these should be drawn. Now, the drawing of the sixteen peerless bodhisattvas is mentioned: "Outside of that, the bodhisattvas," which refers to the outer ledge of those sixteen bodhisattvas. "Sattva" (mind) is the vajra. "Vīra" (hero) is wisdom; because they are heroes regarding signs, they are called "peerless."

ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཐུགས་མཆོག་དཔེ་མེད་པ་བཞི་སྟེ་ཉོན་མོངས་མུན་སེལ་དང་། སྡུག་བསྔལ་འཇོམས་བྱེད་དང་། འཁོར་བ་རྒྱུན་གཅོད་རྣམས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཤ་དག་པ་བསྣམས་པའོ། ། སྲིད་པའི་མཚོ་སྒྲོལ་ཕྱག་ན་འཁོར་ལོ་བསྣམས་སོ། ། ལྷོར་ཡོན་ཏན་དཔེ་མེད་པ་བཞི་བྲི་སྟེ། རིན་ཆེན་མཛོད་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་རིན་ཆེན་འབར་བ་བསྣམས་པའོ། ། དགེ་བའི་བློ་གྲོས་པུསྟི་བསྣམས་པའོ། ། བདེ་བའི་འབྱུང་གནས་རིན་པོ་ཆེའི་སྒྲོམ་བསྣམས་པའོ། ། ལེགས་པའི་ཏོག་རིན་པོ་ཆེའི་མཆོད་སྡོང་འབར་བ་བསྣམས་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་གསུང་མཆོག་དཔེ་མེད་པ་བཞི་བྲི་སྟེ་དོན་མཐུན་ཡིད་འོང་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་ཕྱག་ན་དགུ་པོ་རྒྱུད་མང་བསྣམས་པའོ། ། བདེ་བའི་འབྱུང་གནས་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་བསྣམས་པའོ། ། ཐེ་ཚོམ་ཡིད་མྱུར་པདྨའི་སྡོང་བུ་བསྣམས་པའོ། ། ང་རོ་སྙན་པ་དུང་བསྣམས་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་ཕྲིན་ལས་དཔེ་མེད་པ་བཞི་སྟེ་ཚད་མེད་ཡོན་ཏན་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་དཔག་བསམ་ལྗོན་ཤིང་བསྣམས་པ། དྲན་པའི་སྟོབས་མཆོག་ཟླ་ཚེས་བསྣམས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་སྒྲོལ་ལྕགས་ཀྱུ། བརྩོན་འགྲུས་མི་ལྡོག་ཨུཏྤལ་བསྣམས་པ་བྲིའོ། ། ད་ནི་བསྐལ་བཟང་བཅུ་དྲུག་དཔེ་མེད་པ་དང་སྤེལ་མར་བྲི་བ་འབྱུང་སྟེ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་མཆོག་ཆེན་བྲི། ། ཞེས་གསུངས་པས། བྱམས་པ་ས་བཅུའི་རྒྱལ་ཚབ་ཡིན་པས་སྣ་ལ་སྨོས་སོ། ། སོགས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་ནི་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་བསྡུའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་དཔའ་བར་འགྲོ་བ་རལ་གྲི་བསྣམས་པའོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙེ་མ་བསྣམས་པའོ། ། ཟླ་འོད་གཞོན་ནུ་ཟླ་བ་ཚེས་པ་བསྣམས་པའོ། །

In the east, draw the four peerless supreme minds: Dispeller of the Darkness of Afflictions, Vanquisher of Suffering, and Severer of the Stream of Saṃsāra, all holding a pure vajra hook. Deliverer from the Ocean of Existence holds a wheel in his hand. In the south, draw the four peerless qualities: Treasury of Jewels, blue in color and holding a blazing jewel; Virtuous Intelligence, holding a volume of scripture; Source of Bliss, holding a precious casket; and Excellent Pinnacle, holding a blazing precious offering pillar. In the west, draw the four peerless supreme speech: Meaningful and Pleasing, blue in color and holding a nine-stringed lute; Source of Bliss, holding a precious rosary; Swift Mind that Dispels Doubt, holding a lotus stalk; and Melodious Roar, holding a conch. In the north, draw the four peerless activities: Immeasurable Qualities, green in color and holding a wish-fulfilling tree; Supreme Power of Mindfulness, holding a crescent moon; Liberator of All, holding a hook; and Irreversible Diligence, holding an utpala flower. Now, the sixteen peerless Bodhisattvas of the Fortunate Aeon are to be drawn in alternating fashion, as it is said: "Draw Maitreya and the other great supreme ones." Since Maitreya is the Regent of the ten grounds, he is mentioned first. The word "and others" includes the sixteen Bodhisattvas. In the east, Śūraṅgama holds a sword; Samantabhadra holds a precious ear of grain; Candraprabha Kumāra holds a crescent moon.

བཟང་སྐྱོང་རིན་པོ་ཆེའི་བུམ་པ་བསྣམས་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་དྲ་བ་ཅན་གྱི་འོད་རིན་པོ་ཆེའི་དྲ་བ་བསྣམས་པ་བྲིའོ། ། ནམ་མཁའི་མཛོད་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པའོ། ། འོད་དཔག་མེད་པ་རིན་པོ་ཆེ་འབར་བ་བསྣམས་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཏོག་རྒྱལ་མཚན་བསྣམས་པའོ། ། མྱ་ངན་ཀུན་འཇོམས་རལ་གྲི་བསྣམས་པའོ། ། བློ་གྲོས་མི་ཟད་པ་པུསྟི་བསྣམས་པའོ། ། སྤོབས་པ་བརྩེགས་པ་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་བྱམས་པ་ཀླུ་ཤིང་གུནྡྷེ་བསྣམས་པའོ། ། སྤོས་ཀྱི་གླང་པོ་དུང་ཕོར་བསྣམས་པའོ། ། ངན་སོང་ཀུན་འདྲེན་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པའོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་བསྣམས་པ་བྲིའོ། ། དེར་སྒོ་བྱས་ལ་ཁྲོ་བོ་བརྒྱད་བྲི་སྟེ། མཆོག་ཆེན་བཞི་ནི་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་སྨོས་པས་སྒོ་སྲུང་ཡང་དེ་བརྒྱད་བྲི་སྟེ། སྒོ་སྲུང་དེ་རྣམས་ནི་ཕྱི་ནང་གི་བགེགས་འདུལ་བས་མཆོག་གོ། ། གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པས་སྤྱན་ཆེ་ཞེས་པའོ། ། བྲི་བ་ནི་ཤར་དུ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་སྣང་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཕྱག་ན་ཉི་མ་བསྣམས་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་འདུལ་ཕྱག་ན་རྩེ་གསུམ་འབར་བ་བསྣམས་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་འཇིགས་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་ཕྱག་ན་ཐོད་དབྱུག་བསྣམས་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་མཐར་བྱེད་ཕྱག་ན་བེ་ཅོན་བསྣམས་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་སྐུ་མདོག་དམར་སྐྱ་ཕྱག་ན་རྒྱ་གྲམ་བསྣམས་པའོ། ། བེ་ཅོན་ནག་པོ་དགྲ་སྟ་བསྣམས་པའོ། ། བྱང་དུ་མི་གཡོ་མགོན་པོ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་དབྱུག་པ་བསྣམས་པའོ། །

Bhadrapāla holds a precious vase. In the south, Jālinīprabha should be depicted holding a precious net. Gaganagañja holds a precious treasury. Vajragarbha holds a vajra. Amitābha holds a blazing jewel. In the west, Jñānaketu holds a victory banner. Sarvanīvaraṇaviṣkambhin holds a sword. Akṣayamati holds a book. Pratibhānakūṭa holds a vajra. In the north, Maitreya holds a nāga-tree and a guñjā fruit. Gandhahastin holds a conch-shell bowl. Sarvadurgatipariśodhana holds a hook. Amoghasiddhi should be depicted holding a crossed vajra. Having made that the gateway, one should draw the eight wrathful deities; for it is said, "The four great supreme ones should be drawn," and thus these eight gatekeepers are also to be drawn. These gatekeepers are "supreme" because they subdue outer and inner obstructors. Furthermore, because they are exceptionally exalted, they are called "Great-Eyed." Regarding the drawing: in the east is Trailokyaprabha, white in color, holding a sun in his hand. Trailokyavijaya holds a blazing trident. Trailokyabhaya is blue in color, holding a skull-staff. Trailokyāntaka holds a club. In the west is Amṛtakuṇḍalin, pale red in color, holding a crossed vajra. Kālanemi holds a black club and a battle-axe. In the north is Acala, green in color, holding a staff.

རྟ་མགྲིན་པདྨ་བསྣམས་པ་སྒོ་གཡས་གཡོན་དུ་ཟུང་རེ་བྲིའོ། ། དེའི་ཕྱི་རིམ་གྱི་སྣམ་བུ་ལ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་སྤེལ་མར་བྲི་སྟེ། དེ་ལྟར་དགེ་སློང་ཀུན་དགའ་སོགས། ། ཐུབ་རྣམས་དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་བྲི། ། ཞེས་པས། ཀུན་དགའ་བོ་ནི་ཞབས་འབྲིང་ཡིན་པས་སྣ་ལ་སྨོས་ཏེ་བསིལ་ཡབ་བསྣམས་སོ། ། ཤཱ་རིའི་བུ་རིན་པོ་ཆེ། མཽད་གལ་གྱི་བུ་པདྨ། རབ་འབྱོར་ཟླ་ཚེས། མ་འགགས་པ་མེ་ལོང་། འཆར་ཀ་འཁོར་ལོ། ། ཀཏྱཱ་ཡ་ན་རིན་པོ་ཆེའི་སྒྲོམ། རྟ་ཐུལ་ཕྲེང་བ། ཉེ་བ་འཁོར་པར་བུ། བ་གླང་བདག་དྲང་སྲོང་། སྒྲ་གཅན་འཛིན་པདྨའི་སྡོང་བུ། དགའ་བོ་གདུ་བུ། མིང་ཆེན། ནོར་སྦྱིན་འཛིན་རིན་པོ་ཆེའི་རྐྱལ་བུ། གང་པོ། འོད་སྲུངས་རིན་ཆེན་འབར་བ་བསྣམས་པའོ། ། ཐུབ་པ་རྣམས་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཏེ། རང་གི་བརྟུལ་ཞུགས་དང་། དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་སློབ་དཔོན་མེད་ཀྱང་རང་གིས་ཐུབ་པས་ན་ཐུབ་པ་རྣམས་སོ། ། རང་སངས་རྒྱས་འཇིགས་བྱེད་རྡོ་རྗེ། སྣང་བརྩེགས་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད། དཔའ་བོས་འདུལ་རྡོ་རྗེ། ཉོན་མོངས་གདུང་སེལ་བསིལ་ཡབ། ཤེས་རབ་མགྱོགས་ཆེན་ཟླ་ཚེས། རྫུ་འཕྲུལ་ཆེར་སྟོན་མེ་འབར་བ། ཉོན་མོངས་གདུང་སེལ་སྒྲ་ཆེན་དུང་། བསེ་རུ་ལྟ་བུ་བསམ་གཏན་ཕྱག་རྒྱ་འཆའ། རི་བོའི་རྒྱལ་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙེ་མ། སེང་གེ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ། ཡིད་མྱུར་བསིལ་ཡབ་བསྣམས་པ་བྲིའོ། ། དེ་ལྟར་ལྷ་བརྒྱ་རྩ་བདུན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡོད་དོ། ། སྒོ་བ་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་སྟེ། འོག་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་བྲི། དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣམ་བུ་ལ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་བྲི་སྟེ། ཚངས་པ་ལ་སོགས་ཕྱི་རོལ་བྲི། །

Draw a pair of Hayagrīvas holding lotuses on each of the right and left sides of the doors. On the outer ledge, draw the Śrāvakas and Pratyekabuddhas alternating: "In that way, Ānanda and the others, the Munis, are to be drawn on the outside of that." Thus, Ānanda is mentioned first as the attendant and holds a fly-whisk. Śāriputra holds a jewel; Maudgalyāyana, a lotus; Subhūti, a crescent moon; Aniruddha, a mirror; Udāyin, a wheel; Kātyāyana, a jewel casket; Aśvajit, a rosary; Upāli, a clay seal; Gavāmpati, a sage; Rāhula, a lotus stalk; Nanda, a bracelet; Mahānāman, a jewel pouch; Pūrṇa, and Kāśyapa, both holding blazing jewels. The Munis are the Pratyekabuddhas; they are called "Munis" because they are able to master their own ascetic conduct, samaya, and vows without a teacher. Draw the Pratyekabuddhas: Bhīṣaṇavajra, Prabhāskandha holding a jewel treasury, Vīravijaya holding a vajra, Kleśatāpana holding a fly-whisk, Mahāprajñā holding a crescent moon, Mahārddhipradarśana holding a blazing fire, Kleśatāpana holding a great-sounding conch, Khaḍgaviṣāṇakalpa performing the mudrā of meditative concentration, Parvatarāja holding a jewel ear of grain, Siṃhavikrama holding a vajra, and Manojava holding a fly-whisk. In this way, there are one hundred and seven supramundane deities. The gatekeepers are the Four Great Kings; draw them as they appear below. On the outer ledge of that, draw the mundane deities: "Brahmā and the others are to be drawn on the outside."

ཞེས་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣམ་བུ་ལ་བྲི་སྟེ། ཚངས་པ་གུནྡྷེ་བསྣམས་པ། བཙུན་མོ་ཚངས་མ་པི་ཝང་ཐོགས་པའོ། ། མངག་གཞུག་ཡིད་དུ་འོང་བའི་རལ་གྲི། ཕོ་ཉ་མངག་པ་སྟེ་པདྨ་བསྣམས་པའོ། ། དབང་ཕྱུག་ཏྲི་ཤཱུ་ལ། དཀའ་ཐུབ་བཟློག་མ་པདྨ། ཕོ་ཉ་རྣམ་པར་སྣང་བ་མདའ་གཞུ། མངག་གཞུག་དེད་དཔོན་ནག་པོ་མདུང་ཐུང་བསྣམས་པའོ། ། བརྒྱ་བྱིན་རྡོ་རྗེ་གདེངས་པ་བསྣམས་པ། བདེ་སོགས་མ་རྒྱུད་མངས། མངག་གཞུག་ཡིད་དུ་འོང་བ་རལ་གྲི། ཕོ་ཉ་མྱུར་བའི་ཤུགས་ཅན་རྩེ་གསུམ་བསྣམས་པའོ། ། ཁྱབ་འཇུག་འཁོར་ལོ་བསྣམས། བཙུན་མོ་དཔལ་ལྡན་མོ་གསལ་ཤིང་། མངག་གཞུག་རྡོ་རྗེ་བདེ་བ་མཆེ་བ་བསྣམས། ཕོ་ཉ་རྡོ་རྗེ་སྡེ་དཔོན་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པ་བྲི་སྟེ། དེ་ལྟར་བཅུ་དྲུག་སྟེ་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་མོ། ། དེའི་ཕྱི་རིམ་གྱི་སྣམ་བུ་ལ་བྲི་བའི་ལྷ་སྟོན་ཏེ། གཟའ་དང་སྐར་མའི་ལྷ་རྣམས་དང་། ། ཞེས་པ་ནི། གཟའ་ནི་བརྒྱད་དེ། པ་བ་སངས་མེ་ཏོག། ཕུར་བུ་པུསྟི། ལྷག་པ་མཆོག་སྦྱིན། ཟླ་བ་ཀུ་མུ་ཏ། སྒྲ་གཅན་འཛིན་པདྨའི་སྡོང་བུ། མིག་དམར་བདུད་རྩིའི་བུམ་པ། ཉི་མ་པདྨ། སྤེན་པ་དབྱུག་ཏོ། ། རྒྱུ་སྐར་ནི། སྨིན་དྲུག་དང་། སྣར་མ་དང་། མགོ་དང་། ལག་དང་། ནབ་སོ་དང་། རྒྱལ་དང་། སྐག་དང་། དེ་རྣམས་ཤར་ཕྱོགས་སུ་བྲིའོ། ། ཕྱག་མཚན་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་སྙན་ཆ་དང་། གདུ་བུ་ཤེ་དག་བསྣམས་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་མཆུ་དང་། གྲེ་དང་། དབོ་དང་། མེ་བཞི་དང་། ནག་པ་དང་། ས་རི་དང་། ས་ག་རྣམས་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་མེ་ཏོག་བསྣམས་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ལྷ་མཚམས་དང་། སྣྲོན་དང་། སྣུབས་དང་། ཆུ་སྟོད་དང་། ཆུ་སྨད་དང་།

This means they are to be drawn on the outer border: Brahmā holding a guṇḍī lute, and his consort Brahmāṇī holding a vīṇā. The attendant is the charming one holding a sword; the messenger is the one who dispatches, holding a lotus. Maheśvara holds a trident; the one who averts asceticism holds a lotus; the messenger is the radiant one holding a bow and arrow; the attendant is the black leader holding a short spear. Śakra holds a raised vajra; the goddess of pleasure holds a lute; the attendant is the charming one holding a sword; the messenger is the one with swift power holding a trident. Viṣṇu holds a wheel; his consort Śrī holds a stake; the attendant is Vajrasukha holding fangs; the messenger is Vajrasenāpati holding a wheel—these are to be drawn. Thus, there are sixteen, making one hundred and twenty-three in total. This indicates the deities to be drawn on the outermost border: "The deities of the planets and the constellations." Regarding this, there are eight planets: Venus holds a flower; Jupiter holds a book; Mercury holds a gesture of supreme generosity; the Moon holds a kumuda lily; Rāhu holds a lotus stalk; Mars holds a vase of nectar; the Sun holds a lotus; and Saturn holds a staff. As for the constellations: Kṛttikā, Rohiṇī, Mṛgaśirā, Ārdrā, Punarvasu, Puṣya, and Aśleṣā are to be drawn in the eastern direction. Their hand symbols are precious earrings and bracelets. In the southern direction, Maghā, Pūrvaphalgunī, Uttaraphalgunī, Hastā, Citrā, Svātī, and Viśākhā hold precious flowers. In the western direction, Anurādhā, Jyeṣṭhā, Mūla, Pūrvāṣāḍhā, and Uttarāṣāḍhā...

བྱི་བཞིན་དང་། གྲོ་བཞིན་རྣམས་ནི་པདྨའི་སྡོང་བུ་ཤེ་དག་བསྣམས་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་མོན་དྲེ་དང་། མོན་གྲུ་དང་། ཁྲུམས་སྟོད་དང་། ཁྲུམས་སྨད་དང་། ནམ་གྲུ་དང་། ཐ་སྐར་དང་། བྲ་ཉེ་རྣམས་ནི་ཨུཏྤལ་ཤེ་དག་བསྣམས་པའོ། ། ད་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་རྣམས་སྟོན་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་རྣམས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། ཤར་དུ་ཡུལ་འཁོར་སྲུང་པི་ཝང་། ལྷོར་འཕགས་སྐྱེས་པོ་རལ་གྲི། ནུབ་ཏུ་མིག་མི་བཟང་སྦྲུལ་ཞགས། བྱང་དུ་རྣམ་ཐོས་སྲས་བ་དན་བསྣམས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་བཞི་བཅུ་སྟེ། བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གསུམ་མོ། ། ད་ནི་དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣམ་བུ་སྟོན་ཏེ། ཕྱོགས་སྐྱོང་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་རྣམས། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱོགས་བཞི་མཚམས་བརྒྱད་ན། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བས་ཕྱོགས་སྐྱོང་ངོ་། ། བརྒྱ་བྱིན་རྡོ་རྗེ། གཤིན་རྗེ་ཐོད་དབྱུག། ཆུ་ལྷ་སྦྲུལ་ཞགས། གནོད་སྦྱིན་བེ་ཅོན། མེ་ལྷ་བགྲང་ཕྲེང་། བདེན་བྲལ་རལ་གྲི། རླུང་ལྷ་བ་དན། དབང་ལྡན་རྩེ་གསུམ། ས་བདག་མཆེ་ཞགས། སའི་ལྷ་མོ་བུམ་པ། ཉི་མ་པདྨ། ཟླ་བ་ཀུ་མུ་ཏ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བརྒྱ་བདུན་ཅུ་རྩ་ལྔའོ། ། དེ་ནི་གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་གྱི་སྣམ་བུ་དང་བསྲེའོ། ། ད་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣམ་བུའི་ངན་སོང་གསུམ་གྱི་དོན་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་དམྱལ་བ་ཀུན། ། ཞེས་པ་ནི། དམྱལ་བ་ཡང་མདོར་བསྡུ་ན་ཚ་གྲང་གཉིས། ཉི་ཚེ་བ་དང་ཁ་འཁོར་བ་དང་གསུམ་མོ། ། ཚ་བའི་བརྒྱད་ནི་ཡང་སོས་དང་། ཐིག་ནག་དང་། བསྡུས་འཇོམས་དང་། ངུ་འབོད་དང་། ངུ་འབོད་ཆེན་པོ་དང་། ཚ་བ་དང་། རབ་ཏུ་ཚ་བ་དང་། མནར་མེད་པ་དང་བརྒྱད་དོ། །

Revatī and Aśvinī hold lotus stalks. In the northern direction, Bharaṇī, Kṛttikā, Rohiṇī, Mṛgaśirā, Ārdrā, Punarvasu, Puṣya, Aśleṣā, Maghā, Pūrvaphalgunī, Uttaraphalgunī, Hastā, Citrā, Svātī, Viśākhā, Anurādhā, Jyeṣṭhā, Mūlā, Pūrvāṣāḍhā, Uttarāṣāḍhā, Śravaṇā, Dhaniṣṭhā, Śatabhiṣā, Pūrvabhādrapadā, Uttarabhādrapadā, and Revatī hold blue utpala lotuses. Now the four great kings are shown: "The four great kings" refers to Dhṛtarāṣṭra holding a lute in the east, Virūḍhaka holding a sword in the south, Virūpākṣa holding a snake-noose in the west, and Vaiśravaṇa holding a banner in the north. Thus, there are forty worldly deities, making one hundred and sixty-three in total. Now the outer terrace is shown: "The world-protectors, the guardians of the directions" refers to the guardians of the four cardinal and eight intermediate directions. Śakra holds a vajra; Yama, a skull-topped club; Varuṇa, a snake-noose; Yakṣa, a staff; Agni, a rosary; Nairṛti, a sword; Vāyu, a banner; Īśāna, a trident; Pṛthivī, a fang-noose; Pṛthivīdevī, a vase; Sūrya, a lotus; and Candra, a kumuda lily. Thus, there are one hundred and seventy-five. These are to be combined with the terrace of the planets and constellations. Now the meaning of the three lower realms on the outer terrace is shown: "Outside of that, all the hells" refers to the hells, which in brief are of three types: the hot, the cold, and the ephemeral or wandering. The eight hot hells are Saṃjīva, Kālasūtra, Saṃghāta, Raurava, Mahāraurava, Tapana, Pratāpana, and Avīci.

གྲང་བའི་བརྒྱད་ནི། ཆུ་བུར་དང་། ཆུ་བུར་རྡོལ་བ་དང་། སོ་ཐམས་ཐམས་པ་དང་། ཀྱི་ཧུད་ཟེར་བ་དང་། ཨ་ཆུ་ཟེར་བ་དང་། ཨུཏྤལ་ལྟར་གས་པ་དང་། པདྨ་ལྟར་གས་པ་དང་། པདྨ་ལྟར་གས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ་བརྒྱད་དོ། ། ཉི་ཚེ་བ་དང་། ཁ་འཁོར་གཉིས་ཏེ་བཅོ་བརྒྱད་དོ། ། མིང་ངམ་བརྡ་འམ་ཐིག་ལེར་བྲིས་ཏེ་གཞག། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་བྱོལ་སོང་འདྲ། ། ཞེས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ཕུག་རོན་དང་། གཏི་མུག་ཕག་དང་། ཞེ་སྡང་སྦྲུལ་དང་། ང་རྒྱལ་རྩངས་པ་ལ་སོགས་པ་བྲི་སྟེ། དེ་ལྟར་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིར་བརྒྱ་དགུ་བཅུ་རྩ་བདུན་ཡོད་དོ། ། སྒོ་སྒོར་གསུངས་པ་དེ་བཞིན་དུ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་དུ་སྒོ་བཞི་རིམ་དུ་གསུངས་པ་དེ་རྣམས་ལ་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། མཆོད་པའི་བྱེ་བྲག་ནི་བདེ་སྟེ་མ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་སྔགས་མཁན་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་དོན་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་སྔགས་མཁན་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། སྤྱན་དྲངས་བདག་ཉིད་འཇུག་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་ནི་གོང་གི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། སྔགས་མཁན་ནི་སློབ་དཔོན་ཏེ། སྔགས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཆོ་ག་དང་། ཐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལ་མཁས་པའོ། ། སྤྱན་དྲངས་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་འཕགས་པ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ནས་གཟུགས་བརྙན་ལ་ཕབ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དབང་བསྐུར་ལ། ། ཞེས་པ་ནི། བདག་ཉིད་ནི་སློབ་དཔོན་ནོ། ། དབང་བསྐུར་ནི་སློབ་མ་དེའི་འོག་ཏུ་དབང་བསྐུར་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ད་ནི་སློབ་དཔོན་དེའི་ཡོན་ཏན་སྟོན་ཏེ། སྡོམ་གནས་དམ་ཚིག་ལྡན་པ་དང་། ། ཞེས་པ་ནི། སྡོམ་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པའོ། །

The eight cold hells are: Blistering, Bursting Blisters, Chattering Teeth, Wailing, Moaning, Splitting like an Utpala Lotus, Splitting like a Lotus, and Splitting like a Great Lotus—these are the eight. Together with the occasional hells and the neighboring hells, there are eighteen. These should be placed by writing their names, symbols, or tilakas. Regarding the phrase "Desire and so forth are like animals," one should draw a pigeon for desire, a pig for ignorance, a snake for hatred, and a lizard for pride, and so on. Thus, there are twenty-two; in total, there are one hundred and ninety-seven. Regarding the phrase "Just as it was taught for each gate," this refers to the four gates mentioned in sequence above. The specific types of offerings are easy to understand and have not been mentioned here. Now, the meaning of the mantra practitioner entering the maṇḍala is shown: "Then the mantra practitioner himself / Should invite and enter himself." "Then" refers to the sequence following the previous section. "Mantra practitioner" refers to the master (ācārya), who is skilled in the specific details of mantra, mudrā, ritual, and methods. Having invited the naturally exalted noble ones and projected them into the images, he himself should also enter the maṇḍala. Regarding "He himself should confer the empowerment," "himself" refers to the master. "Empowerment" is a term for conferring the empowerment upon the disciple immediately thereafter. Now, the qualities of that master are shown: "Abiding in the vows and possessing the samaya." "Vows" refers to the bodhisattva vows.

དམ་ཚིག་ནི་ཡོ་གའི་དམ་ཚིག་ལྔའོ། ། བླ་མ་མོས་ཤིང་མི་འཇིགས་པ། ། ཞེས་པ་ནི། བླ་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཏེ། མོས་པ་ནི་སློབ་མའི་སེམས་སོ། ། མི་འཇིགས་པ་ནི་སློབ་མ་མི་ཤེས་པས་མི་འཇིགས་པའོ། ། རིགས་བསྐྱེད་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་དང་། ། ཞེས་པ་ནི། ཡོ་གའི་རིགས་བཞི་དང་ལྷ་ལྔའོ། ། བསྐྱེད་པ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། ། སྐྱོན་ནི་སྡིག་པའི་སེམས་སོ། ། བྲལ་བ་ནི་སྤངས་པའོ། ། སེར་སྣ་མ་ལུས་སྤངས་འགྱུར་ཞིང་། ། ཞེས་པ་ནི། སེར་སྣ་ནི་སྣ་ལ་ཡེང་ཡེང་། ཟིལ་ཕྲོམ་ཕྲོམ་མོ། ། སྤངས་འགྱུར་ནི་ནོར་ལ་མ་ཆགས་པའོ། ། ཡོན་ཏན་མང་པོ་ལྡན་འགྱུར་ཞིང་། ། ཞེས་པ་ནི། ཡོན་ཏན་དད་པ་དང་། དྲང་བ་དང་། གཡོ་སྒྱུ་ཆུང་བ་དང་། ཡི་རང་ཞིང་གཏོང་ཕོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཏོང་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་མང་དུ་ཐོས་པ་དང་། ། ཞེས་པ་ནི། གཏོང་བ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ནོར་ཟས་གཏོང་བ་དང་། ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་ནི་རྒྱལ་སྲིད་གཏོང་བ་དང་། གཏོང་བ་ཆེན་པོ་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པ་གཏོང་བའོ། ། ཚུལ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ལོ། ། ཁྲིམས་ནི་དེའི་དོན་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། ། མང་དུ་ཐོས་པ་ནི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་གྱི་དོན་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པས་གཞན་ལ་ཉན་ཅིང་ཐོས་པའོ། ། བྱམས་པ་དང་ནི་སྙིང་རྗེའི་སེམས། ། ཞེས་པ་ནི། བྱམས་པ་ནི་ཕྱོགས་མེད་པའོ། ། སྙིང་རྗེ་ནི་མི་བཟོད་ཅིང་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པའོ། ། དགའ་དང་བཏང་སྙོམས་གནས་པ་དང་། ། ཞེས་པ་ནི། དགའ་བ་ནི་ཆོས་བཞིན་ཅན་ནོ། ། བཏང་སྙོམས་ནི་གང་ལ་ཡང་མི་གནས་ཤིང་མ་ཆགས་པར་གནས་པའོ། ། སྟོང་པ་མཚན་མ་མེད་པའི་སེམས། ། ཞེས་པ་ནི།

The samaya refers to the five samayas of Yoga Tantra. Regarding "devoted to the guru and fearless": the "guru" is the Vajra Master; "devotion" is the student's mind; and "fearless" means the student is not intimidated by ignorance. Regarding "producing the family and free from faults": the "families" are the four families and five deities of Yoga Tantra; "producing" is the generation of the awakening mind (bodhicitta); "faults" are the sinful mind; and "free" means having abandoned them. Regarding "having abandoned all stinginess": "stinginess" is a narrow, tight, and miserly state of mind; "having abandoned" means being unattached to wealth. Regarding "possessing many qualities": these qualities include faith, honesty, having little guile or deceit, rejoicing, and being generous, and so forth. Regarding "generosity, ethical discipline, and extensive learning": "generosity" is of three types: giving material wealth and food, "complete giving" is giving away one's kingdom, and "great giving" is giving away one's body and so forth. "Ethical discipline" (zula) refers to the way of the Mahāyāna Dharma; "discipline" (trima) is the practice of its meaning. "Extensive learning" is listening to others with the faith of conviction in the meaning of the Three Baskets (tripiṭaka). Regarding "the mind of love and compassion": "love" is impartial; "compassion" is the inability to bear [the suffering of others] and the desire to benefit them. Regarding "abiding in joy and equanimity": "joy" is being in accordance with the Dharma; "equanimity" is abiding without dwelling on or being attached to anything. Regarding "the mind of emptiness and signlessness": this refers to...

སྟོང་པ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་མཚན་མ་དང་བྲལ་བའི་ངང་། ཐུགས་མཚན་མ་མེད་པའི་སེམས་སུ་གནས་པའོ། ། སྨོན་པ་མེད་པའི་ཡིད་ལྡན་པ། ། ཞེས་པ་ནི། སྨོན་པ་མེད་པ་ནི་གསུམ། སྨོན་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལས། ཡིད་དང་ལྡན་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས། རྣམ་པར་ཐར་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་དོན་བསྒོམ་པའོ། ། ད་ནི་སློབ་མ་གཟུད་ཅིང་མེ་ཏོག་དོར་ནས། དམ་ཚིག་དབོག་པའི་ཚིག་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་སློབ་མ་སྔགས་འདི་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་སློབ་མ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སྔགས་འདིས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་མ་བདེ་སྟེ་བརྡ་ཕྲད་སླའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་སོ། ། ཞེས་པ་ནས། ཐམས་ཅད་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི། ལྷ་བསྟན་ཅིང་དབང་བསྐུར་བའི་བྱེ་བྲག་སྟེ་བརྡ་ཕྲད་སླའོ། ། ད་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདེ་བས་བདེ་བ་བསྐྱེད་ནས་ནི། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། བདེ་བས་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པའོ། ། བདེ་བ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རྟགས་བདེ་བ་འདོད་པའོ། ། བསྐྱེད་ནས་ནི་ཆོ་འཕྲུལ་རྣམ་པ་བཞི་དང་། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔའི་སྒོ་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་ཡི་དབུས་སུ་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། དཀྱིལ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ། འཁོར་ནི་ཡེ་ཤེས་བཞིའོ། ། དབུས་ནི་དབུས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་སྟེ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བདེ་བ་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནི། ཀུན་དུ་བཟང་པོའམ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་གང་ཡང་རུང་བའི་རིགས་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་སྔགས་མཁན་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྙིང་གར་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་བསམས་ནས། །

Emptiness is the state free from the signs of liberation, abiding in a mind that is signless. Regarding the phrase "possessing a wishless mind": wishlessness is threefold. From the liberation of wishlessness, "possessing the mind" means that by means of the mental consciousness, one meditates on the meaning of possessing the three liberations. Now, having introduced the disciple and made them cast the flower, the words for bestowing the samaya are shown: "Then, by this mantra, the disciple..." This means the disciple should be introduced by means of this mantra that appears below. The subsequent parts are easy to understand as they are easily comprehended. From "Then, by Vajrapāṇi..." up to "...bestows everything," this shows the specific details of the deity's manifestation and the conferral of empowerment; these are also easy to understand. Now, the specific characteristics of the practice are shown. Why is that? It is said: "Having generated bliss through bliss..." Here, "bliss" refers to the practitioner possessing the five perfections. "Bliss" is the desire for bliss, which is the sign of diligence. "Having generated" refers to generating the mind of awakening by way of the four miracles and the five aspects of manifest enlightenment. "In the center of the four maṇḍalas..." Here, "maṇḍala" refers to the dharmadhātu, and "four" refers to the four wisdoms. "Center" refers to the central palace. Regarding "Samantabhadra, the Great Bliss": in the center of the maṇḍala of whichever of the four families is appropriate—be it Samantabhadra or Great Bliss—the mantra practitioner should meditate upon themselves. Why is that? "Having visualized the syllable HŪṂ at the heart..."

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མཉམ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི། བདག་གི་སྙིང་གར་མ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅིག་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཧཱུཾ་བསམས་ནས། ཆོ་ག་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་ཚུལ་དུ་སྤྲོ་བསྡུ་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་མཉམ་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་བོ། ། དཔལ་ལྡན་ལས་རྣམས་ཀུན་བྱེད་ཅིང་། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བདག་ཉིད་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི། དཔལ་ལྡན་ནི་ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པའི་དཔལ་དང་ལྡན་པ་དེས་བསྒྲུབ་པའི་ལས་ཀུན་བྱས་ནས་ཀུན་དུ་བཟང་པོར་འགྱུར་ཞེའོ། ། ཧཱུཾ་ལས་སངས་རྒྱས་སྐུར་བསྒྱུར་ན། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བདག་ཉིད་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི། བདག་ཉིད་ལས་ཀྱི་ལྷ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་སྣ་ཚོགས་སྤྲོས་ཏེ། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་གང་བར་བསྒོམས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། ། སྙིང་གར་འཁོར་ལོ་རབ་བསྐོར་ནས། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི། བདག་གི་སྙིང་གར་ཙ་སེར་པོ་ལས་གསེར་གྱི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་ཅིག་བསྐྱེད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ར་བས་མཐའ་མ་རབ་ཏུ་བསྐོར་ནས། འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་མཚོན་གང་བ་ཅིག་བསྒོམས་ཏེ། ལས་ཀྱི་ལྷའི་བསྙེན་པ་གྲངས་མང་དུ་བྱས་ན། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བའི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་བོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་རབ་བསྒོམས་ཏེ། ། སྙིང་གའི་དབུས་སུ་ཕཊ་ཅེས་བྱ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་བསྐོར་བསམས་ནས། ། ཞེས་པ་ནི། བདག་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་སྟོབས་པོ་ཆེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་རབ་ཏུ་བསྒོམས་ཏེ།

"One becomes equal to Vajrasattva" means: visualize a sun maṇḍala arising from the syllable ma at one's heart. In its center, visualize the wisdom hūṃ. By performing the process of emanation and reabsorption according to the three ritual methods, one attains the siddhi of being equal to the Vajra Holder. "Glorious, performing all activities, one becomes Samantabhadra himself" means: being glorious in terms of both view and conduct, one performs all the activities of accomplishment and becomes Samantabhadra. "If one transforms into the Buddha's body from hūṃ, one becomes Vajrapāṇi himself" means: in order to accomplish the activity deity Vajrapāṇi within oneself, emanate various hūṃ syllables from the wisdom-nature hūṃ syllable. If one meditates on these as being filled with the forms of the Buddhas, one will become like Vajrapāṇi. "By causing a wheel to revolve at the heart, one becomes like Vajrapāṇi" means: at one's heart, generate an eight-spoked golden wheel from a yellow ca syllable. Surrounding the perimeter with a vajra fence, meditate on a wisdom being (jñānasattva) the size of a thumb-joint in the center of the wheel. If one performs the recitation of the activity deity extensively, one will attain the siddhi of being like Vajrapāṇi. "Having thoroughly meditated on the Vajra Wrathful One, one should utter phaṭ in the center of the heart; having visualized the hūṃ revolving..." means: one thoroughly meditates on oneself in the samādhi of the wrathful deity Vajra Mahābala.

བདག་གི་སྙིང་གའི་དབུས་སུ་མ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅིག་བསྐྱེད་དེ། དེའི་དབུས་སུ་ཕཊ་ཅིག་བསྒོམས་ནས། ཕཊ་ཀྱི་མཐའ་མ་ཧཱུཾ་གིས་བསྐོར་བར་བསམས་ཏེ། སྟོབས་པོ་ཆེའི་བསྙེན་པ་ཅི་མང་དུ་བྱས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བརྟན་པར་བདག་བསྒྱུར་ལ། ། སྙིང་གར་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིས། ། བསྐོར་བའི་ཧཱུཾ་དང་ཏྲཾ་ལྡན་པས། ། ཞེས་པ་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་ཆེད་དུ། རྡོ་རྗེ་ནི་རིག་པ། བརྟན་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བདག་ཉིད་བསྒྱུར་ནས། སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ཨོཾ་བསྒོམས་ཏེ། ཧཱུཾ་དང་ཏྲཾ་གིས་ཨོཾ་གྱི་མཐའ་མ་བསྐོར་ཏེ། བསྒོམས་ནས་བསྙེན་པ་བྱས་ན་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་རབ་སྒོམ་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་བསྒོམས་ལ་སྙིང་ག་ཡི། ། དབུས་སུ་ཏྲཾ་བསམ་ཞེས་བྱ་བ། ། ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བས་བསྐོར་བསམས་ནས། ། ཞེས་པ་ནི། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སུ་བསྒོམས་ལ། སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡི་གེ་ཏྲཾ་བསམས་ཏེ། ཨོཾ་གྱིས་མཐའ་བསྐོར་ནས། བསྒྲུབས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་བསྒྲུབ་སྟེ། འཁོར་ལོ་རྒྱ་གྲམ་ཧཱུཾ་ལྡན་པ། ། ཨཿཞེས་བྱ་བ་བསྐྱེད་ནས་ཀྱང་། ། ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བས་བསྐོར་བསམས་ན། ། ཞེས་པ་ནི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ལས་སུ་བསྒོམས་ཏེ། བདག་གི་སྙིང་གར་འཁོར་ལོ་ཅིག་བསམས་ལ། འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བར་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་ཅིག་བསམས་ཏེ། རྒྱ་གྲམ་གྱི་བསྣོལ་མཚམས་སུ་ཧཱུཾ་བསྒོམས་ནས། ཨཿཞེས་བྱ་བས་ལྷའི་སྐུར་བསྐྱེད་དེ། ཨོཾ་གྱིས་རྒྱ་གྲམ་གྱི་མཐའ་བསྐོར་ནས་བསྒྲུབས་ན་འགྲུབ་པར་གསུངས་སོ། །

In the center of my heart, generate a sun maṇḍala from the syllable MA. In its center, meditate on a PHAṬ, and imagine it surrounded by HŪṂs. If one performs the recitation of Mahābala as much as possible, success will be achieved. "Transforming oneself into Vajra-sthira, with the syllable OṂ at the heart, surrounded by HŪṂ and TRĀṂ"—this is for the purpose of accomplishing Ākāśagarbha. Vajra is awareness; having transformed oneself into the samādhi of stability, one meditates on OṂ in the center of a moon maṇḍala at the heart. By surrounding the OṂ with HŪṂ and TRĀṂ and meditating, if one performs the recitation, one will become like Ākāśagarbha. "Now, the meditation on Vajradharma: 'Meditating on Vajra, one should imagine TRĀṂ in the center of the heart, surrounded by the syllable OṂ'—this means that having meditated on oneself as Vajradharma, one imagines the syllable TRĀṂ in a moon maṇḍala at the heart. By surrounding it with OṂs, if one practices, success will be achieved. Now, the accomplishment of Vajrakarma: 'A crossed wheel endowed with HŪṂ, having generated the syllable AḤ, and imagining it surrounded by OṂ'—this means that having meditated on oneself as Vajrakarma, one imagines a wheel at one's heart. In the center of the wheel, one imagines a crossed vajra, and having meditated on a HŪṂ at the intersection of the crossed vajra, one generates the deity's body from the syllable AḤ. By surrounding the crossed vajra with OṂs, it is taught that if one practices, success will be achieved."

ད་ནི་ལས་རྣམ་པ་བཞིའི་བྱེ་བྲག་བཤད་དེ། དེ་ནས་ལས་རྣམས་བཤད་བྱ་སྟེ། ། ཞི་བ་དང་ནི་རྒྱས་པའི་ལས། ། དེ་ལྟར་དབང་དང་དྲག་སྤྱོད་རྣམས། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་ནི་གོང་གི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། ལས་ནི་བྱེད་ཅིང་རྩོལ་བའོ། ། རྣམ་པ་ནི་བྱེ་བྲག་གི་ཕྲིན་ལས་བཞིའོ། ། ཐུགས་ཆོས་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པ་ནི་ཞི་བའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོས་འདོད་པ་སྐོང་བས་ན་རྒྱས་པའོ། ། དེས་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་སྡུད་པས་ན་དབང་ངོ་། ། དེས་མཚན་མའི་དངོས་པོ་འཇོམས་པས་ནི་དྲག་སྤྱོད་དོ། ། བཟླས་དང་སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་ཡིས། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱ་བ་ཡིན། ། ཞེས་པ་ནི། བཟླས་པ་ནི་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞི་གང་བྱེད་པའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཡོ་བྱད་རྣམས་གྲུབ་ན་སྤོགས་པའི་ཆོ་ག་བྱེད་པའོ། ། སྦྱིན་པ་ནི་མ་ཆགས་པར་གཏོང་བའོ། ། སྲེག་པ་ནི་དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་རྣམས་སྲེག་པའོ། ། ཆོ་ག་ནི་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལ་མཁས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བདག་བསྒྱུར་ལ། ཞི་བའི་ལས་ནི་བརྩམ་བྱ་ཞིང་། ། ཞེས་པ་ནི། བདག་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུར་བསྒོམས་ལ། གོས་དང་ཁ་དོག་དཀར་པོར་བྱས་ཏེ། ཁ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ནས་ལས་བྱས་ན། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་འགྱུར་བར་ཡང་གསུངས་སོ། ། ཡང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའམ། བདེ་བ་ཆེན་པོར་བསྒོམས་ནས་གོང་མ་བཞིན་དུ་ལས་བྱས་ན། སྡིག་ཅན་གྱི་སེམས་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་རྒྱས་པའི་ལས་སྟོན་ཏེ། གསེར་འོད་མཛེས་ཤིང་འབར་བ་ཡིས། ། རིན་ཆེན་འཛིན་དུ་བསམས་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི།

Now, the distinctions of the four types of activities are explained: "Then the activities shall be explained: the activities of pacifying and enriching, as well as magnetizing and wrathful conduct." Here, "then" refers to the sequence following the preceding section. "Activities" refers to the performance of effort. "Types" refers to the four specific enlightened activities. Not wavering from the nature of phenomena (dharmatā) is "pacifying." Fulfiling desires through great bliss is "enriching." Bringing all things under one's power is "magnetizing." Destroying the entities of conceptual signs is "wrathful conduct." "Through the rituals of recitation and fire offering, all activities are to be performed." Here, "recitation" refers to the performance of enhancement rituals once the mantras, mudrās, meditative absorptions (samādhi), and ritual implements for whichever of the four activities one is performing have been mastered. "Giving" is the act of giving without attachment. "Burning" is the burning away of entities and conceptual signs. "Ritual" refers to becoming skilled in the specific details of the activity. "Transforming oneself into Vajrasattva, one should undertake the activity of pacifying." This means that by meditating on oneself in the form of Vajrasattva, wearing white garments and white colors, and facing the eastern direction while performing the activity, it is taught that all faults will be cleared away. Alternatively, if one meditates on Samantabhadra of the Tathāgata family or on Great Bliss and performs the activity as described above, the minds of the sinful will be pacified. Now, the activity of enriching is shown: "With a beautiful, blazing golden light, one should visualize holding a jewel." This means:

བདག་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་མདོག་གསེར་འོད་ལྟར་མཛེས་ཤིང་འོད་འབར་བར་བསྒོམས་ནས། ཉི་མའི་གུང་ལ་རྒྱས་པའི་ལས་བྱས་ན། འོད་སེར་པོས་གང་ལ་བྱ་བའི་ལུས་ལ་བཀང་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ན་འབྱོར་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་དབང་གི་ལས་སྟོན་ཏེ། འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ཁུང་བུར་ནི། ། པདྨ་འདྲ་བར་བྱས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་པ་ནི་དབང་ནི་འབྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དབང་དུ་བྱེད་པའི་ཐབས་སྟོན་ཏེ། ཁུང་བུའི་དབུས་སུ་པདྨ་མཁལ་ཡོན་འདྲ་བ་བརྐོས་ལ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་རབ་ཏུ་བདག་བསྒྱུར་ནས་བསྒོམས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་སོ། ། སྐབས་འདིར་དྲག་པོའི་ལས་འབྱུང་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་ན། དཀྱུས་ན་མི་གསལ། ད་ནི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཐབས་སྟོན་ཏེ། འདྲེན་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡིས། ། ཞི་བའི་ལས་ནི་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས། ཉོན་མོངས་པའི་འཁོར་བ་ལས་སེམས་ཅན་འདྲེན་པས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྟེ། དེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བདག་བསྒོམས་ལ། ཞི་བའི་ལས་མ་གྲུབ་ན་སྤོགས་པའི་ཆོ་ག་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་རྒྱས་པ་སྟེ། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ནི་ཞི་བའི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་ལས་རིན་ཆེན་རྒྱས་པར་བསྒྱུར་ལ། དེ་ལ། ཐམས་ཅད་དབང་དུ་སྒྱུར་བའི་ཕྱིར། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཏོག་གིས་རྣམ་རྒྱལ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། ལོངས་སྤྱོད་དབང་ཕྱུག་དཔལ་མཉམ་མེད། ། ཅེས་པ་ནི་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞི་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྡིག་པ་རྩད་ནས་འབྱིན་པས་ན། ཏོག་ནི་གཟུང་འཛིན་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་རྒྱལ་བ་དེ་བཞིན་དུ། བདག་གིས་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞིའི་ལས་བྱས་ལ།

Having meditated on oneself as Ratnasambhava, beautiful with a golden hue and blazing with light, if one performs the activity of enrichment at midday, filling the body of the object of the rite with yellow light and bestowing blessings, one will come to possess wealth. Now, the activity of magnetizing is shown: "Having made a pit like a lotus, for one who possesses wealth..." This teaches the method for magnetizing the excellence of wealth. One should carve a lotus resembling a kidney in the center of the pit; it is said that if one transforms oneself into Vajradharma and meditates, success will be achieved. Although it is mentioned that the activity of wrath arises at this point, it is not clear in the main text. Now, the method for the enlightened activities is shown: "The Guide Samantabhadra should perform the activity of pacifying." Thus, Samantabhadra is so called because he leads sentient beings out of the cyclic existence of the afflictions. One should meditate on oneself in his meditative absorption, and if the activity of pacifying is not accomplished, the ritual of enhancement should be performed. "Vajraratna is enrichment; the conferring of empowerment is likewise." This means that Vajra is the nature of pacifying, and from that, one transforms into Ratna for enrichment. Regarding that, it is said: "In order to bring all under control, the conferring of empowerment is likewise." "The Victory Banner is likewise the Victorious One; it is the glory of sovereign enjoyment, peerless." This means that because the four types of enlightened activity uproot the sins of the afflictions, the Victory Banner is like the one who is victorious over the two aspects of subject and object. Likewise, having performed the activities of the four types of enlightened activity by oneself...

འཇིག་རྟེན་པའི་ལོངས་སྤྱོད་དང་། ཁམས་གསུམ་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་། དཔལ་མཉམ་པ་མེད་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་གཟི་བརྗིད་དང་། མདོག་སྡུག་ཤིན་ཏུ་འབར་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། སྒྲུབ་པ་པོས་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའམ། རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་མདོག་སྡུག་གཉིས་གསལ་བར་བསྒོམ་པ་ནི་འབར་བར་བྱ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། བཞད་ཅིང་རྨད་དུ་མཛད་པ་ཡིས། ། དགའ་མགུ་རངས་པའི་བསམ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་བཞད་པར་བསྒོམས་ནས་དེའི་ཕྲིན་ལས་བྱས་ན། ཡོན་ཏན་རྨད་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ན། ཐམས་ཅད་ཡིད་དགའ་བ་དང་། སེམས་མགུ་བ་དང་། བློ་རངས་པའི་བསམ་པར་འགྱུར་རོ། ། པདྨ་བཞད་པས་ཚོགས་ཀུན་གྱི། ། རྟོགས་མཛད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། ཞེས་པ་ནི། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སུ་བསྒྲུབས་ཏེ། པདྨ་ནི་མ་ཆགས་པ་ལ། བཞད་པ་ནི་ཕྲིན་ལས་ཏེ། ཚོགས་ནི་མང་པོ་འབྱུང་བའི་དོན་ཏོ། ། རྟོགས་མཛད་ནི་དེའི་དོན་ཉམས་སུ་བླངས་ཤིང་རྟོགས་པར་བྱས་ནས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཉེས་ན། གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་ལས་སྟོན་ཏེ། གཞན་གྱི་རིགས་སོགས་ཚོགས་མཆོག་རྣམས། ། རྣོན་པོས་གཅོད་པ་ཉིད་དུ་མཛད། ། ཅེས་པ་ནི། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོར་བསྒོམས་ནས། གཞན་གྱི་རིག་སྔགས་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་མཆོག་རྣམས་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོར་བསྒོམས་པའི་མཐུས། དེ་རྣམས་ཚར་གཅོད་ཅིང་གདོན་ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་པ། གཟའ་ཐན་རྣམས་འཁོར་རྩད་ནས་འབྱིན་པར་མཛད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུང་གི་ལས་སྟོན་ཏེ། ལྐུགས་དང་ལྐུགས་པ་ཡིན་པ་དང་། ། གླེན་མི་སྨྲ་དང་སྨྲ་བར་མཛད། ། ཅེས་པ་ནི།

One will obtain worldly enjoyments, sovereignty over the three realms, and incomparable glory. "One should cause the brilliance of Vajrasūrya and the beautiful color to blaze intensely" means that the practitioner should clearly meditate upon either Vajrasūrya or the beautiful-colored Vajrahāsa; this is the meaning of "causing to blaze." "By laughing and performing wonders, the intention becomes joyful, delighted, and glad" means that if one meditates on Vajrahāsa and performs his enlightened activity, then because he performs marvelous qualities, everyone will come to have a joyful mind, a delighted heart, and a glad intellect. "By the blooming of the lotus, all the assemblies and even all the Buddhas who have realized [the truth]" means that having accomplished oneself as Vajradharma—where "lotus" signifies non-attachment and "blooming" signifies enlightened activity—the "assemblies" refers to the emergence of a great multitude. "Realizing" means that having practiced and realized that meaning, if even all the Buddhas are pleased, what need is there to mention others? Now, the activity of Vajratīkṣṇa is shown: "The supreme assemblies of others' mantras and so forth are cut through by the sharp one." This means that having meditated on oneself as Vajratīkṣṇa, through the power of meditating on Vajratīkṣṇa, the supreme assemblies of others' vidyā-mantras and so forth are subdued; this shows the activity of Vajravāc, which uproots demons, hungry ghosts, and the like, as well as planetary portents. "The mute and the dumb, the foolish and the non-speaking, are made to speak" means:

རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བར་བསྒོམས་ཏེ། ལྕེའི་སྟེང་དུ་པཾ་ལས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་སྟེང་དུ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅིག་བསྒོམས་ཏེ་དེའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་ཅིག་བསྒོམས་ནས། བསྒྲུབ་པའི་ལས་བྱས་ན་ལྐུགས་པ་རྣམས་སྨྲ་བར་མཛད་དོ། ། གལ་ཏེ་མ་རུངས་པའི་ལྕེ་ལ་ཛཾ་བསྒོམས་ཏེ། དེ་འོད་ནག་པོ་འཕྲོས་ཏེ་ལྐུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་བསྒྲུབ་པ་སྟོན་ཏེ། རྒྱ་གྲམ་གྱི་ནི་མཆོད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་མཛད་ཐམས་ཅད་སྟོན། ། ཞེས་པ་ནི། བདག་རྡོ་རྗེ་ལས་སུ་བསྒོམས་ནས། ཕྱག་ན་རྒྱ་གྲམ་བསྣམས་པ། དེ་ལ་མཆོད་པ་བྱ་ཞིང་བསྒོམས་ལ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པ་དང་། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་སྲུང་བའི་ལས་སྟོན་ཏེ། ཧྲཾ་ཞེས་བྱ་བ་འཕྲོ་མཛད་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་སྲུང་བས་སྲུང་བར་མཛད། ། ཅེས་པ་ནི། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྲུང་བར་བསྒོམས་ཏེ། བདག་གི་སྙིང་གར་ཧྲཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་འོད་འཕྲོ་བར་བསྒོམ་ཞིང་གང་ནད་ཀྱིས་ཟིན་པ་དེ་ལ་སྤྲོས་ན་རྡོ་རྗེ་སྲུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ལས་འཆད་དེ། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སོ་ཡིས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་། ། ཞེས་པ་ནི། བདག་ཉིད་གནོད་སྦྱིན་དུ་བསྒོམས་ཏེ། ཧཱུཾ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཆེ་བ་རྣོན་པོ་དང་ལྡན་པ་བསྒོམས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ནི་མ་རུངས་པ་རྣམས་སེམས་མ་རུངས་པར་འགྱུར་རོ། ། མ་རུངས་པའི་སྙིང་གར་བཾ་བསམས་ཏེ། བསྒོམས་ན་དུག་རིགས་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་ཞི་བའི་ལས་སྟོན་ཏེ། འོད་ཟེར་གསལ་བའི་དངོས་པོ་ལ། །

Visualize the Vajra Speaker: upon the tongue, visualize an eight-petaled lotus arising from the syllable paṃ, and upon that, a sun maṇḍala. Visualizing a vajra upon that, if one performs the activity of accomplishment, it causes the mute to speak. If one visualizes the syllable jaṃ upon a malicious tongue, black light radiates from it and the person becomes mute. Now, the accomplishment of the Vajra Activity is shown: "The offering of the crossed-vajra Shows all that accomplishes the welfare of sentient beings." This means: having visualized oneself as the Vajra Activity, holding a crossed-vajra in the hand, one should make offerings and meditate upon it. By doing so, one accomplishes the welfare of sentient beings and attains all siddhis. Now, the activity of the Vajra Protector is shown: "Radiating the syllable hraṃ, The Vajra Protector provides protection." This means: visualizing oneself as the Vajra Protector, one should visualize the syllable hraṃ at one's heart radiating light. If this is projected toward someone afflicted by disease, they will be protected by the Vajra Protector. Now, the activity of the Vajra Yakṣa is explained: "With the fangs of the syllable hūṃ, The Vajra Yakṣa himself [acts]." This means: visualizing oneself as the Yakṣa, one should visualize sharp wisdom fangs arising from hūṃ. Through the samādhi of the Vajra Yakṣa, the minds of the malicious are rendered malicious. By visualizing the syllable baṃ at the heart of the malicious, poisons and the like will be eliminated. Now, the activity of pacification is shown: "In the substance of clear light rays..."

རྒྱས་པར་འགྱུར་བ་སྒོམ་བྱེད་ཅིང་། ། ཞེས་པ་ནི། བདག་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བསྒོམས་ཏེ། འོད་ཟེར་དཀར་ལ་གསལ་བས་ཐམས་ཅད་རྒྱས་པར་འགྱུར་ཞིང་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། རྒྱས་པའི་ལས་ནི། རང་གི་ལུས་ནི་གསེར་བཙོས་དང་། ། ཉི་མ་གསལ་ཤར་དགེ་འདྲ་བར། ། ཞེས་པ་ནི། བདག་ཉིད་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དུ་བསྒོམས་ནས། ཁ་དོག་སེར་པོ་འོད་འཕྲོ་བར་བསྒོམས་ན་ཐམས་ཅད་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་དབང་གི་ལས་སྟོན་ཏེ། པདྨའི་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། ཞེས་པ་ནི། བདག་ཉིད་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སུ་བསྒོམས་ནས། ཧོཾ་ལས་འོད་ཟེར་དམར་པོ་འཕྲོས་ཏེ། སྙིང་གར་སྤྲོས་ན་འདོད་པ་ཀུན་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། རིགས་བཞི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ཆོ་ག་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཆོ་ག་བཤད་པ་ལས་ལེགས་པར་བསྔགས་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱའི་ལེའུ་ནི་བདེ་སྟེ་བརྡ་ཕྲད་སླའོ། ། ཕྲིན་ལས་རྣམ་བཞིའི་སྔགས་ཀྱི་ཡིག་འབྲུ་ནི་ས་བཅུ་དྲུག་གི་སྙིང་པོའོ། ། བ་བཅུ་དྲུག་ནི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། ཛ་བཅུ་དྲུག་ནི་སྐུ་བསྐྱེད་པའི་སྙིང་པོའོ། ། ཙ་བཅུ་དྲུག་ནི་རྩ་བའི་གསང་སྔགས་སོ། ། ཕྲིན་ལས་རྣམ་བཞི་གཏང་བ་ནི་བདེ་སྟེ་བརྡ་ཕྲད་སླའོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་རང་གི་སྐུ་བོར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངང་དུ་བཞུགས་ཏེ་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་གཉིས་སུ་མེད་པ་མཉམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེའི་དོན་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ།

"Practicing the meditation that causes increase" means: having meditated on oneself as Vajrasattva, through white and brilliant light rays, everything is increased and pacified. Regarding the activity of increase: "One's own body is like refined gold, like the clear rising of the sun." This means: having meditated on oneself as Ratnasambhava, if one meditates on a yellow color radiating light, everything will be increased. Now, the activity of magnetizing is shown: "By the samādhi of the Lotus Being." This means: having meditated on oneself as Amitābha, the nature of passion, red light rays radiate from the syllable hoṃ; if these are projected to the heart, all that is desired will be brought under control. The ritual of the four families of Universal Monarchs, along with its branches, has been explained. Regarding the chapter on the mudrās praised in the explanation of the ritual, it is easy and the terminology is readily understood. The syllables of the mantras for the four activities are the essence of the sixteen grounds. The sixteen ba syllables are the near-essence. The sixteen ja syllables are the essence for generating the body. The sixteen ca syllables are the root secret mantra. The performance of the four activities is easy and the terminology is readily understood. Now, the maṇḍala of Vajrasūrya and Fire is shown: then Vajrapāṇi cast off his own body and, abiding in the state of the dharmakāya of Vajrasattva, became non-dual. Then, "he entered the samādhi called the Equality of Non-dual Vajra" means: "vajra" is wisdom, and its meaning is non-duality.

དེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་མེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདི་ཞེས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། སེམས་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། དཔའ་ནི་ཕྲིན་ལས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་ནི་རང་བཞིན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། མེ་ནི་མཚན་ཉིད་དོ། ། སྙིང་པོ་ནི་རིག་པའོ། ། ཐུགས་ནི་རིག་པའི་རང་བཞིན་སྙིང་ག་ནས་ཕྱུང་ཞེས་པའི་ཚིག་གོ། ། སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་མ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚན་ཉིད་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་མི་བཟད་པ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་གོང་གི་མཇུག་སྡུད་ལ། ནས་ནི་འོག་གི་མགོ་འདྲེན། དཀྱིལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་མེ་ལ། འཁོར་ནི་ཁྲོ་བོ་མི་བཟད་པར་རབ་ཏུ་འཇིགས་པའི་དྲག་ཤུལ་དང་ལྡན་པའོ། ། ཆེ་བའི་ཆེ་མཆོག་རྩིབས་བཅུ་གཉིས། ། ཞེས་པ་ནི་ཆེ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའོ། ། མཆོག་ནི་དེའི་མཆོག་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་མེའོ། ། རྩིབས་བཅུ་གཉིས་ནི་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་ཏེ། ཤར་དུ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་སྣང་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པའོ། ། ཤར་ལྷོར་འཇིག་རྟེན་གསུམ་འདུལ་ཐོད་དབྱུག་བསྣམས་པ། ལྷོར་འཇིག་རྟེན་གསུམ་འཇིག་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་འཇིག་རྟེན་མཐར་བྱེད་གཤེད་ཀྱི་དགྲ་སྟ། ནུབ་ཏུ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་འཇིག་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་རྒྱ་གྲམ། ནུབ་བྱང་བེ་ཅོན་ནག་པོ་འཁོར་ལོ། ། བྱང་མི་གཡོ་བ་དགྲ་སྟ། བྱང་ཤར་རྟ་མགྲིན་པདྨ་བསྣམས་པའོ། ། ཤར་གྱི་སྲིན་མོ་ནག་མོ་ཐོད་རློན་བསྣམས་པ། ལྷོའི་རྩིབས་ལ་བེ་ཅོན་ནག་མོ་དབྱུག་ཏོ་བསྣམས་པ།

He entered into meditative equipoise in such a samādhi. Regarding the phrase "this essence called Vajrasattva, the Wrathful Vajra Sun Fire": "Vajra" is authentic wisdom; "Sattva" is the perfection of compassion; "Hero" is the perfection of enlightened activity; "Wrathful" is the perfection of nature. "Vajra" is wisdom; "Fire" is the characteristic; "Essence" is awareness. "Mind" is the word for extracting the nature of awareness from the heart. The meaning of the mantra is not explicitly stated here. Now, the characteristics of the maṇḍala are explained. Then it is said: "The unbearable maṇḍala." This concludes the preceding section and introduces the following. "Center" refers to Vajra Sun Fire; "circumference" refers to the unbearable, most terrifying, and fierce wrathful deities. "The greatest of the great, with twelve spokes." "Great" refers to the worldly; "supreme" refers to the supreme among them, Vajra Sun Fire. "Twelve spokes" refers to the spokes of the wheel: in the east is Trailokyaprabha holding a vajra; in the southeast is Trailokyavijaya holding a skull-topped staff; in the south is Trailokyadāha holding a three-pronged vajra; in the southwest is Lokāntakṛt holding an axe; in the west is Trailokyasaṃhāra holding a crossed vajra; in the northwest is Kālacakra holding a black club; in the north is Acala holding an axe; in the northeast is Hayagrīva holding a lotus. In the eastern spoke is the black rākṣasī holding a fresh skull; in the southern spoke is the black Daṇḍinī holding a staff.

ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་ལ་མཚན་མོ་ནག་མོ་ཟླ་བ་བསྣམས། བྱང་གི་རྩིབས་ལ་ཁྲོ་བོ་གནོད་སྦྱིན་ནག་མོ་རྡོ་རྗེ་བསྣམས། ལྷ་རྫས་འབར་བའི་ཕྲེང་བས་དཀྲིགས། ། ཤིན་ཏུ་འབར་ཞིང་ཆེར་འབར་བ། ། ཞེས་པ་ནི། ལྷ་རྫས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའོ། ། འབར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་མེའོ། ། ཕྲེང་བ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལས་འཁོར་གྱིས་ཕྲེང་བ་ལྟར་བསྐོར་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དཀྲིགས་པ་ནི་རིམ་པར་བྲི་བའི་ཕྱིར་སྨོས་ཏེ། ཤིན་ཏུ་འབར་བ་ནི་སྐུའོ། ། ཆེར་འབར་བ་ནི་ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ནི་གོང་གི་གཏན་ཚིགས་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པ་པོ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་སྒྲུབ་པའོ། ། དཀྱིལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་མེ་བཞུགས་ཏེ། འཁོར་ནི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐོར་བ་བྲི་བ་ནི། ས་ཚོན་ལ་བྲི་བ་སྟེ། འཁོར་ལོའི་རྩིབས་བཅུ་གཉིས་སུ་འཁོར་རྣམས་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པའི་རྟགས་སུ་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ལས་བཟློག་སྟེ། ཐུགས་རྗེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་སུ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་གཞལ་མེད་ཁང་དེའི་མཚོན་པར་བྱ་བའི་རྟགས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་རིམ་པར་བྲི་བའི་ཐབས། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་ནི་ཐུགས་ཆོས་ཉིད་དོ། ། སེམས་དཔའ་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། གཞག་པར་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་སྟེ། ཐུགས་ཆོས་ཉིད་མི་འགྱུར་བ་སྟེ་སྐུ་མདོག་སྔོ་ནག་ཕྱག་ན་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་སོ། ། ད་ནི་འཁོར་སྟོན་ཏེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།

On the western spoke is the black Night, holding a moon. On the northern spoke is the black Wrathful Yakṣa, holding a vajra. They are shrouded in garlands of blazing divine substances. Regarding the phrase "blazing intensely and blazing greatly": "divine substances" refers to worldly things. "Blazing" refers to the vajra-sun, which is fire. "Garlands" is a term for being surrounded by a retinue emanating from the Mind Vajra. "Shrouded" is mentioned for the purpose of drawing them in successive order. "Blazing intensely" is the Body. "Blazing greatly" is the Mind, the authentic wisdom. Regarding the phrase "having thus drawn the maṇḍala": "thus" means that the practitioner himself accomplishes the deities of the maṇḍala according to the aforementioned reasoning. "Maṇḍala" (center) is where the vajra-sun fire resides, and "circle" (periphery) is the drawing of the surrounding wrathful deities. It is to be drawn with colored powders. Upon the twelve spokes of the wheel, the retinue is depicted as a sign of benefiting the sentient beings of the three realms through the power of their former aspirations. By reversing the twelve links of dependent origination, they are shown through the twelve deeds, distinguished by the excellence of their compassion. As a sign to represent such a celestial mansion, the method for sequentially drawing the wisdom wrathful deities is as follows. Why is this? "Vajrasattva is to be placed" means: "Vajra" is the mind, the nature of phenomena (dharmatā); "Sattva" is wisdom (jñāna); and "is to be placed" refers to the sun. The unchanging nature of the mind is dark blue in color, holding in his hands the vajra and bell of method and insight. Now, the retinue is shown. Why is this?

འཇིག་རྟེན་གསུམ་སྣང་ལ་སོགས་ཁྲོ་བོ་ཀུན། ། ཞེས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་ནི་ཁམས་གསུམ་མོ། ། གསུམ་སྣང་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་སོགས་ནི་འཁོར་དང་བཅས་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་ནི་མ་རུངས་པ་གདུལ་བའི་གཉེན་པོ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་རུངས་སྙིང་གར་བཞག་ནས་ཤིན་ཏུ་སྡིགས་བྱེད་ཅིང་། ། ཞེས་པ་ནི། མ་རུངས་པ་ནི་སྤྱོད་པ་མི་བགྲུངས་པའོ། ། སྙིང་ག་ནི་དྲན་པའི་བཞི་སྟེ་མནན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྡིགས་བྱེད་ཅིང་ནི། སྐུའི་ཚམ་ངམ་གྱིས་སྡིགས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནོན་ཏེ། དེ་ཡང་ཤར་གྱི་རྩིབས་ལ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་སྣང་གིས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གནོན་ཏོ། ། ཤར་ལྷོའི་རྩིབས་ལ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་འདུལ་རྣམ་པར་རྒྱལ་ཏེ། མེ་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་མནན་ཏོ། ། ལྷོའི་རྩིབས་ལ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་འཇིག་སྟེ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་གཤིན་རྗེ་གནོན་ཏོ། ། ལྷོ་ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་ལ་འཇིག་རྟེན་མཐར་བྱེད་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིས་སྲིན་པོ་གནོན་ཏོ། ། ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་ལ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་འཇིག་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱིས་ཆུ་ལྷ་གནོན་ཏོ། ། ནུབ་བྱང་གི་རྩིབས་ལ་བེ་ཅོན་ནག་པོ་རླུང་ལྷ་གནོན་ཏོ། ། བྱང་གི་རྩིབས་ལ་མི་གཡོ་བ་གནོད་སྦྱིན་གནོན་ཏོ། ། བྱང་ཤར་གྱི་རྩིབས་ལ་རྟ་མགྲིན་དབང་ལྡན་གནོན་ཏོ། ། སྲིན་མོ་ནག་མོས་ཤར་གྱི་རྩིབས་ལ་ཉི་མ་གནོན་ཏོ། ། བེ་ཅོན་ནག་མོས་ལྷོའི་རྩིབས་ལ་ས་བདག་གནོན་ཏོ། ། མཚན་མ་ནག་མོས་ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་ལ་ཟླ་བ་གནོན་ཏོ། ། ཁྲོ་མོ་གནོད་སྦྱིན་ནག་མོས་བྱང་གི་རྩིབས་ལ་སའི་ལྷ་མོ་བརྟན་མ་གནོན་ཏོ་ཞེའོ། །

"All the wrathful deities such as Trailokyavijaya" means: "world" refers to the three realms; "three-appearing" refers to the essence of primordial wisdom (jñāna) and so forth, together with their retinues. "Wrathful" refers to the antidotes for subduing the wicked. Why is that? It is said: "Having placed the wicked at the heart, he utterly terrifies them." "Wicked" refers to those whose conduct is undisciplined. "At the heart" refers to the seat of mindfulness, for the purpose of suppressing them. "Utterly terrifying" means he suppresses them by means of the threatening gestures of his body. Specifically, on the eastern spoke, Trailokyavijaya suppresses Śakra, the lord of the gods. On the southeast spoke, Trailokyavijaya-vijaya suppresses the king of the fire deities. On the southern spoke, Trailokyasaṃhāra suppresses Yama, the invincible lord of death. On the southwest spoke, Lokāntakṛt Yamāntaka suppresses the rākṣasas. On the western spoke, Trailokyasaṃhāra Amṛtakuṇḍalī suppresses Varuṇa, the water deity. On the northwest spoke, Kṛṣṇadaṇḍa suppresses Vāyu, the wind deity. On the northern spoke, Acala suppresses the yakṣas. On the northeast spoke, Hayagrīva suppresses Īśāna. The black rākṣasī suppresses the sun on the eastern spoke. The black daṇḍī suppresses the earth-lord on the southern spoke. The black lakṣmī suppresses the moon on the western spoke. The black yakṣī wrathful goddess suppresses the earth goddess Sthāvarā on the northern spoke. Thus it is said.

དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐུ་ཅན་དབང་དུ་བསྡུས་ནས་ཞབས་འོག་ཏུ་བཅུག་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། སྐུ་མདོག་གི་དོན་ནི་བརྡ་ཕྲད་སླའོ། ། ཞལ་ནི་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་འཇིགས་ལྟ། ། ཞེས་པ་ནི། ཞལ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་གསུམ་མོ། ། འཇིགས་པ་ནི་བདུད་དང་སྲིན་པོ་ཡང་འཇིགས་པའོ། ། འཇིགས་པར་ལྟ་བ་ནི་ཐུགས་རྗེའོ། ། ཕྱག་ནི་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མར་ལྡན། ། སྦྲུལ་དང་མི་སྡུག་གོས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ནི། ཕྱག་ནི་ཐབས་ཐུགས་རྗེའོ། ། བརྒྱ་ཕྲག་ནི་རྣམ་གྲངས་སོ། ། དུ་མར་ལྡན་ནི་ཕྲིན་ལས་སོ། ། སྦྲུལ་ནི་འཁོར་བ་ཞེ་ལ་གནོན་པའི་རྒྱན་ནོ། ། མི་སྡུག་པ་ནི་ཐུགས་རྗེའོ། ། གོས་ཀྱིས་བརྒྱན་ནི་ཤེས་རབ་བོ། ། སྟག་ལྤགས་ཀྱིས་ནི་སྨད་གཡོགས་ཤིང་། ། རྒྱུ་མ་ཐོགས་ཤིང་དབུ་མཐའ་ཡས། ། ཞེས་པ་ནི་སྟག་ལྤགས་ནི་ཕྲིན་ལས་སོ། ། སྨད་གཡོགས་གོས་ནི་བདུད་ལས་རྒྱལ་བའོ། ། རྒྱུ་མ་ནི་འཁོར་བའི་རྒྱུ་མའོ། ། ཐོགས་པ་ནི་ཐུགས་རྗེའོ། ། དབུ་མཐའ་ཡས་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། མགོ་ཐོད་ཤས་བཀང་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། ཞེས་པ་ནི། མགོ་ཐོད་ནི་ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། ། ཤས་གང་བ་ནི་ནང་བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན་ནོ། ། ཕྱག་ན་བསྣམས་པ་ནི་སྣོད་བཅུད་ཐུགས་རྗེས་གང་བར་བྱེད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། སྲིན་མོའི་ཚོགས་རྣམས་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣམ་བུ་གྲུ་ཆད་ལ་སྲིན་མོ་ཆེན་མོ་བཞི་བྲི་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མཐུ་བོ་ཆེ་དམ་ལ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་བྲི་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། སྒོ་བ་རྣམས་ཀྱང་ཇི་བཞིན་དུ། ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་ལག་མཚན་ཅན། ། ཞེས་པ་ནི།

Through the particularity of their wisdom, they subjugate the powerful ones of the world and place them beneath their feet; this is the pledge. The meaning of the body color is easy to understand through the symbols. Regarding the phrase "the faces are extremely terrifying to behold": the faces are the three doors of liberation. "Terrifying" means that even the Māras and rākṣasas are struck with fear. "To behold as terrifying" is compassion. Regarding the phrase "possessing many hundreds of arms, adorned with snakes and hideous garments": the arms are skillful means and compassion. "Hundreds" refers to the enumerations. "Possessing many" refers to enlightened activities. The snakes are the ornaments that suppress cyclic existence in the heart. "Hideous" is compassion. "Adorned with garments" is insight. Regarding the phrase "wearing a tiger skin as a lower garment, holding intestines, and having infinite heads": the tiger skin is enlightened activity. The lower garment is victory over the Māras. The intestines are the intestines of cyclic existence. "Holding" is compassion. "Infinite heads" is wisdom. Regarding the phrase "holding skull-cups filled with flesh in their hands": the skull-cups are the outer vessel of the world. Being filled with flesh is the inner essence of sentient beings. "Holding in the hands" is the pledge of filling the vessel and its contents with compassion. Regarding the phrase "the hosts of rākṣasīs should be placed": on the outer border and the corners, one should draw the four great rākṣasīs; this is the pledge to draw them because they are worldly beings and because these great powerful ones have been bound by oath. Regarding the phrase "the gatekeepers likewise, possessing their own mudrās and hand symbols": this is...

དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་སྒོ་མ་ལྕགས་ཀྱུ་མ་དང་། ཞགས་པ་དང་། ལྕགས་སྒྲོག་དང་། དྲིལ་བུ་རྣམས་ཀྱང་བྲི་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རང་གི་ནི་སོ་སོ་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་མི་འདའ་བ་དང་མཚོན་པའི་བརྡའོ། ། ལག་མཚན་ནི། གྲུ་ཆད་ཀྱི་ལྷ་མོ་བཞི་ནི་ཤར་དུ་རཀྵ་མའི་ཐོད་རློན་དང་། ལྷོར་ཨིནྡྲ་མའི་རྡོ་རྗེ་གདེངས་པ་དང་། ནུབ་ཏུ་ཕྲ་མ་ནའི་རིན་པོ་ཆེ་དང་། བྱང་དུ་ཡ་བའི་གདན་ནོ། ། ལྷའི་གྲལ་རིམ་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་བུམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཆ་རྐྱེན་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་བུམ་པ་གང་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ནི་རྒྱན་ཆས་བུམ་པ་བཅུ་དྲུག། སྨན་ལྔ། འབྲུ་ལྔ། སྤོས་ལྔ། རིན་པོ་ཆེ་ལྔ། སྙིང་པོ་ལྔ། ཁ་རྒྱན་དང་གཟུངས་ཐག་དང་། མགུལ་ཆིངས་དང་ལྡན་པར་བྱ་སྟེ་གཞག་པར་བྱའོ། ། རྒྱན་ཆས་ཕྱི་མ་ནི་བརྡ་ཕྲད་སླའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ནི། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ཀྱང་། ། ཞེས་པ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་རྟིང་ཐོགས་སུ། ལྷ་ལ་དབང་མི་བཟའ་བའི་ཕྱིར། ལྷའི་དམ་ཚིག་ཐོབ་པའི་ཕྱག་རྒྱས་བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་ཅིང་ཁ་ཟས་ཤ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་མཆོད་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་སྒྲུབ་ཏུ་གནང་བ་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་འདོད་ལྡན་རྙེད་ནས་ནི། ། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་ནི་སྐབས་ཀྱི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། འདོད་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་འདོད་ལ། ལྡན་པ་ནི་བདག་སྒྲུབ་པ་པོ་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། རྙེད་ནི་བདག་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་དངོས་གྲུབ་རྙེད་པའོ། ། ཧཱུཾ་ནི་ལྷ་སོ་སོའི་རྩ་བའི་སྙིང་པོ་རྒྱུ་མ་ནོར་བའོ། །

Outside of that, the gatekeepers—Aṅkuśā (Hook), Pāśā (Noose), Śṛṅkhalā (Chain), and Ghaṇṭā (Bell)—are also to be drawn; this is the instruction. As for the individual mudrās, they are the symbols that represent the non-transgression [of the samaya]. Regarding the hand symbols: the four goddesses of the corners are as follows: in the east, Rakṣā holds a fresh skull-cup; in the south, Indrā holds a raised vajra; in the west, Pramāṇā holds a jewel; and in the north, Yavā holds a seat. Thus, the arrangement of the deities has been shown. Now, the maṇḍala of the vases and their requirements are shown. Regarding the line, "Then, with full vases," this means that sixteen vases should be prepared and placed with the following ornaments and contents: the five medicines, the five grains, the five incenses, the five precious gems, and the five essences, along with mouth-ornaments, dhāraṇī-ropes, and neck-cloths. The subsequent ornaments are easy to understand. Regarding the entry into the maṇḍala, the line "Then the master himself also" means that immediately after the maṇḍala has been drawn, in order not to violate the deities, the master should enter the maṇḍala with the mudrā of the deity's samaya that has been obtained. He should then bless the samaya substances, such as meat and so forth, and present the offerings. The explanation of entering the maṇḍala is complete. Now, the permission to perform the practice is shown. Regarding the line, "Then, having found the one who possesses desire, one should accomplish the HŪṂ," this means: "then" refers to the conclusion of the preceding section. "Desire" refers to the desire for siddhi (accomplishment). "Possessing" means that the practitioner himself possesses the fortunate lot. "Found" means that siddhi is found as non-dual with oneself. "HŪṂ" is the unerring root essence-mantra of each respective deity.

བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་མ་གཡོས་ཤིང་མི་འདའ་བར་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། སྒྲུབ་ཏུ་གནང་བ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་སློབ་མ་འཇུག་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་སྔགས་མཁན་སྒོ་སྒོར་ཡང་། ། དེ་ཉིད་དྲན་བྱེད་བསྙེན་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། སྔགས་མཁན་ནི་གོང་དུ་བསྒྲུབས་པའི་སློབ་དཔོན་ནོ། ། སྒོ་སྒོར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་བཞིའོ། ། ཡང་ནི་བསྣན་པའི་ཚིག་གི་དོན་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཞུགས་པའི་འོག་ཏུ་སློབ་མ་ཡང་གཞུག་ཅེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཉིད་ནི་སློབ་མ་དེ་ཉིད་དོ། ། དྲན་བྱེད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། སྔགས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལྷ་དང་སློབ་དཔོན་ནོ། ། བསྙེན་པར་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པར་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེའི་ཡོན་ཏན་ནི་བརྡ་ཕྲད་སླའོ། ། ད་ནི་དངོས་གྲུབ་བླང་བ་སྟོན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཚོགས་རྣམས་དང་། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་ཚོགས་རྣམས་ལ། ། ཞེས་པ་ནི། དཀྱིལ་ནི་དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོའོ། ། འཁོར་ནི་ཕྱི་རོལ་ནས་བསྐོར་བ་རྣམས་སོ། ། ཚོགས་རྣམས་ནི་ལྡན་པའི་དོན་ཏོ། ། རང་གི་ལྷ་ནི་བདག་གང་ལ་བབ་པའོ། ། ཚོགས་ནི་གཡོག་དང་བཅས་པའོ། ། རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བའི་དམ་ཚིག་བརྗོད། ། ཅེས་པ་ནི། རྒྱུད་ནི་ཐུགས་རང་བཞིན་གྱིས་རྒྱུད་ལ་གནས་པས། དོན་ནི་འདི་ཉིད་བྲེང་མ་ཆད་པ་དང་། འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་སྨོས་སོ། ། འབྱུང་བ་ནི་རྒྱུད་འདི་ཉིད་ལས་འབྱུང་བའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བའི་དོན་ཏོ། ། དམ་ཚིག་ནི་བདག་དང་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་གོ། ། བརྗོད་པ་ནི་གསོལ་བ་འདེབས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས་འབྱུང་བ་སྟོན་ཏེ།

"To be accomplished" (sgrub par bya ba) is a term for acting without wavering from or transgressing that [state]. The permission to practice has already been shown. Now, the entry of the disciples is taught. Why is that? It is said: "Then the mantra practitioner, at each door, should perform the approach while recollecting that very reality." Here, "mantra practitioner" refers to the master who has previously accomplished [the practice]. "At each door" refers to the four doors of the maṇḍala. "Also" (yang) is a word used for addition, meaning that after the master has entered, the disciples should also be admitted. "That very reality" (de nyid) refers to the disciples themselves. "Recollecting" refers to the maṇḍala, the mantra, the mudrā, the deity, and the master. "Should perform the approach" is a term for ensuring they are endowed with bodhicitta. The qualities of that are easy to understand. Now, the receiving of the siddhis is taught: "To the assemblies of the maṇḍala and to the assemblies of one's own deity." Here, "maṇḍala" (dkyil 'khor) means the central principal figure. "Circumference" ('khor) refers to those who surround the outside. "Assemblies" (tshogs rnams) has the meaning of being endowed with [retinues]. "One's own deity" refers to whichever deity one has fallen upon. "Assemblies" means together with the attendants. "Recite the samaya arising from the tantra" means: "tantra" (rgyud) refers to the mind abiding by its own nature; the meaning is that because this very point is continuous and connected, it is spoken of as an uninterrupted stream. "Arising" (byung ba) means the bestowing of the siddhis that arise from this very tantra. "Samaya" is so called because it is not to be transgressed by oneself. "Recite" (brjod) is a term for making a supplication. Now, the emergence from the maṇḍala is taught:

དེ་ནས་མཆོད་དེ་ལངས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་པ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་མཆོད་ཅིང་། དངོས་གྲུབ་གསོལ་ཞིང་། དཀྱིལ་འཁོར་ལས་ལངས་ནས་འབྱུང་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚོགས་སྤྱན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡི། ། ཚུལ་དུ་གནས་ནས་འབྱུང་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། ཚོགས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། སྤྱན་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་ཐུགས་སོ། ། སེམས་དཔའ་ནི་ཕྲིན་ལས་སོ། ། ཚུལ་དུ་གནས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་གནས་པའོ། ། འབྱུང་བར་བྱ་བ་ནི་སློབ་མ་ཡོན་འབུལ་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འབྱུང་བར་བྱ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། སློབ་མ་འདུས་ནས་ཡོན་འབུལ་བ་ནི། དེ་ནས་སློབ་མ་ཞེས་པ་ནི། སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། ། ཐོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅའ་བ་དང་། གདོང་གཡོགས་དཀྲི་བ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཆུ་བླུད་པའི་སྔགས་དང་། དམ་ཚིག་ལས་མི་འདའ་བའི་མནའ་དང་། དབང་བསྐུར་བའི་སྔགས་དང་། དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བ་ནི་བརྡ་ཕྲད་སླའོ། ། ད་ནི་དེ་དག་གི་སྒྲུབ་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནས་དེ་དག་སྒྲུབ་པ་སྟོན་ཏེ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་ནི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། དེ་དག་ནི་གོང་གི་ལྷའོ། ། སྒྲུབ་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྒོམ་པའོ། ། བདག་ཉིད་ཁྲོ་བོར་སྙོམས་ཞུགས་ཏེ། ། དེས་ནི་སྙིང་གར་ཉི་མ་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི། བདག་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའོ། ། ཁྲོ་བོ་ནི་ཉི་མ་མེའོ། ། སྙོམས་ཞུགས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྒོམ་པའོ། ། དེས་ནི་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པ་དེས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། སྙིང་གར་ནི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ལ་བྱའོ། །

Then, "having made offerings and arisen," means: having made offerings to the deities of the maṇḍala, requested the accomplishments (siddhi), and arisen from the maṇḍala, one should depart. Why is that? It is said: "Abiding in the manner of the assembly, the eyes, Vajrasattva, one should emerge." Here, "assembly" refers to the deities of the maṇḍala. "Eyes" refers to wisdom (jñāna). "Vajra" refers to the enlightened mind (citta). "Sattva" refers to enlightened activity (karma). "Abiding in the manner" means abiding in non-duality. "Should emerge" is stated because one should emerge in order to have the disciples offer their fees. Regarding the disciples gathering to offer fees: "Then the disciples" refers to the blessing to make them suitable vessels, forming the skull-mudrā, tying the blindfold, the mantra for drinking the samaya-water, the oath not to transgress the samaya, the mantra for conferring the empowerment, and the conferring of the empowerment itself—these are easy to understand. Now, the practice of these is shown. Why is that? "Then the practice of those is shown" means: "then" is the immediate sequence; "those" refers to the aforementioned deities; "practice" is meditating on non-duality. "Having entered into equipoise as the wrathful one, one should meditate on the sun at the heart." Here, "oneself" refers to the practitioner. "Wrathful one" refers to the sun and fire. "Equipoise" is meditating on non-duality. "By that" means by that practice. "At the heart" refers to the nature of consciousness.

ཉི་མ་སྒོམ་ནི་ལྷ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བདག་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ལ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་བསམ་མོ། ། རང་གི་ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེ་ལས། ། ཁྲོས་ནས་ཡང་དང་ཡང་ཁྲོ་ཞིང་། ། དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། རང་གི་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་བདག་ཉིད་དོ། ། ཆོས་ཀྱི་ནི་གོང་གི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཡི་གེ་ནི་སོ་སོའི་རྩ་བའི་སྔགས་སོ། ། ཁྲོས་ནས་ཡང་ནི་སེམས་རབ་ཏུ་ཁྲོས་ནས་ཁྲོ་བོའི་ཚུལ་དུ་དམིགས་པ་ལ་ཡང་དང་ཡང་ཞེས་སྨོས་སོ། ། ཡང་ཁྲོ་ཞིང་ནི་དེ་ལས་ཀྱང་ཁྲོ་བོའི་སྤྲུལ་པ་ཕྱོགས་བཅུར་འཕྲོ་བའོ། ། དེ་གཉིས་ནི་ལྷ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་། བདག་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་གཉིས་སོ། ། གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ནི་ཆུ་དང་འོ་མ་འདྲེས་པའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། དེའི་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞི་སྒྲུབ་པ་ནི་བརྡ་ཕྲད་སླའོ། ། ད་ནི་མ་གྲུབ་ན་སྤོགས་པའི་ཆོ་ག་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གནས། ། ཁྲོ་བོ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་ནི་ཐུགས་སོ། ། སེམས་དཔའ་ནི་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་བོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དེ་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྒོམ་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཉི་མ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་བདག་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྒོམ་ཞིང་སྒྲུབ་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གདུག་པའི་སེམས་ཀྱིས་འཛིན་བྱེད་ཅིང་། ། ཞེས་པ་ནི། གདུག་པ་ནི་སྤྱོད་པའོ། ། སེམས་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ནོ། ། འཛིན་བྱེད་ཅིང་ནི་དེ་མི་གཏོང་བར་འཛིན་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། མདོར་ན་དུག་རིམས་གདོན་ལ་སོགས། །

Ni ma sgom meditates upon the deity, the wisdom-being (jñānasattva), in order to [unify it] with oneself, the commitment-being (samayasattva). One should visualize a single sun maṇḍala. Regarding the passage: "From the syllable of one's own dharma, becoming wrathful, one should again and again be wrathful, and meditate upon those two as one," "one's own" refers to the practitioner, oneself. "Dharma" refers to the aforementioned sun maṇḍala. "Syllable" refers to the respective root mantra. "Becoming wrathful" means that with a mind that is intensely wrathful, one visualizes in the manner of a wrathful deity; "again and again" is thus stated. "Again wrathful" means that from that, wrathful emanations radiate out into the ten directions. "Those two" refers to the deity, the wisdom-being, and oneself, the commitment-being. "Meditating as one" means meditating in the manner of water and milk mixing. The qualities of accomplishing the four types of enlightened activities are easy to understand. Now, to show the ritual for enhancement if [the practice] is not accomplished: "Abiding in the samādhi of Vajrasattva, one should meditate on the maṇḍala of the wrathful deity." Here, "Vajra" is the enlightened mind (citta). "Sattva" is the essence of awakening (bodhicitta). "Samādhi" is meditating on those two as non-dual. "Wrathful" is wisdom. "Maṇḍala" is the sun and fire maṇḍala. "Should meditate" is the term for practicing by meditating on oneself as non-dual. Regarding "grasping with a malicious mind," "malicious" refers to the conduct. "Mind" is its nature. "Grasping" is the term for holding onto that without letting go. In short, regarding poisons, epidemics, malevolent spirits, and so forth:

ཞེས་པ་ནི། མདོར་ན་ནི་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུའོ། ། དུག་ནི་རང་བཞིན་དང་སྦྱར་བའོ། ། རིམས་ནི་ནད་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། གདོན་ལ་སོགས་ནི་གདོན་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་ལ་སོགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ་ཞེའོ། ། ཐབས་ལ་སོགས་པ་འཇོམས་བྱེད་པ། ། ཞེས་པ་ནི། ཐབས་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་བྱེ་བྲག་གོ། ། འཇོམས་བྱེད་ནི་དེ་འདུལ་བའི་གཉེན་པོའོ། ། ཁྲོས་ནས་སྙིང་ལས་འབྱུང་འགྱུར་བ་ནི། ཁྲོས་པ་ནི་ཐུགས་རྗེའོ། ། སྙིང་ལས་འབྱུང་བ་ནི་སེམས་ལས་ཁྲོ་བོའི་སྤྲུལ་པ་འབྱུང་བའོ། ། བསད་པའི་ལས་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། བསད་པ་ནི་གོང་གིས་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྣམས་མེད་པར་བསམ་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཁྲོས་པར་གྱུར་པའི་རྒོད་མ་ཁས། ། ཤ་དང་ཁྲག་ནི་འཇིབ་བྱེད་ཅིང་། ། ཞེས་པ་ནི། ཁྲོས་པར་གྱུར་པ་ནི། སེམས་གོང་གི་རིམས་ནད་ལ་སོགས་པ་གདོན་འབྱུང་བའོ། ། རྒོད་མ་ཁ་ནི་བདག་ཉིད་རྟ་མགྲིན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཞུགས་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཤ་དང་ཁྲག་འཇིབ་ཅིང་སྟོབས་འཕྲོག་པར་བསམ་པ་དང་། འོད་ཟེར་གྱི་སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་ནས། རིམས་ནད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཞི་བར་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་ཏེ། མ་གྲུབ་ན་སྤོགས་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་སྲུང་བའི་ཆོ་ག་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་གི་ཚིག་བཞག་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ལུས་བསམ་ཞིང་། ། ཞེས་པ་ནི། ནད་པའི་ལུས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན་ཆེད་དུ། བདག་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཧཱུཾ་གི་ཚིག་སྣ་ཚོགས་པ་ཕྱུང་ཞིང་། ནད་པའི་ལུས་གཞིག་ཅིང་བསྟིམས་པའི་ནད་པའི་ལུས་ལ་འོད་དུ་ཞུ་སྟེ་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོར་གྱུར་པར་བསྒོམ་མོ། །

Regarding this: "In brief" means in one way or another. "Poison" refers to natural or compounded poisons. "Epidemics" refers to various types of diseases. "Malignant spirits and so forth" refers to being possessed by the eighty thousand classes of spirits and the like. "Subduing by means of methods and so forth" means that "methods" are the specific distinctions mentioned above, and "subduing" is the remedy that tames them. "Arising from the heart in a state of wrath" means that "wrath" is compassion, and "arising from the heart" means that emanations of wrathful deities emerge from the mind. "One should contemplate the act of slaying" means that "slaying" is the term for contemplating the non-existence of the aforementioned specific karmic activities. "By the mare's mouth of wrath, they suck the flesh and blood" means that "become wrathful" refers to the mind arising as the aforementioned epidemics, diseases, and spirits. "Mare's mouth" means that one enters the meditative absorption (samādhi) of Hayagrīva and contemplates that they suck the flesh and blood, robbing them of their strength. It is taught that by emitting various emanations of light rays from the heart, the epidemics and so forth are pacified. This concludes the explanation of the ritual for enhancement if the practice is not successful. Now, the ritual for protection is shown: "Then, having placed the word HŪṂ, one should contemplate a vajra-like body." This means that for the purpose of blessing the body of the patient, one emits various words of the wisdom HŪṂ from one's own heart. One meditates that the patient's body is dissolved and absorbed, melting into light and becoming the essence of a vajra.

ཧཾ་གིས་འཁོར་ལོའི་ཆོ་ག་བྱ། ། འོད་ཟེར་ཆུ་ཡིས་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ལུས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ནད་པ་དེ། ཧཾ་སྤྲོས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་བླ་ན་མེད་པར་གྱུར་ཏེ། དེའི་འོད་བདག་གི་ཐུགས་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆུ་ལྟར་གཤེར་བས་ནད་པའི་སྤྱི་བོ་ནས་དབང་བསྐུར་བས་ནད་ལྔ་སོས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ནས་དེ་ཡི་མིང་ཟློས་ཤིང་། ། བཟླས་པ་ཚུལ་བཞིན་བསམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟིང་ཐོགས་སོ། ། མིང་སྨོས་ནི་ནད་པའོ། ། བཟླས་པ་ནི་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞི་གང་བྱེད་པའི་བཟླས་པའོ། ། ཚུལ་བཞིན་ནི་མ་ནོར་པའོ། ། བསམ་པར་བྱ་བ་ནི་སོ་སོའི་ནད་རྣམས་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། བསྲུང་བའི་ཆོ་ག་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས། ཁུང་བུ་གསུམ་ལས་རྣམ་གཅིག་ཏུ། ། ཞེས་པ་ནི་ཁུང་བུ་གསུམ་ནི་རབ་འབྲིང་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་བྱའོ། ། རྣམ་གཅིག་ཏུ་ནི་དེ་གསུམ་གྱི་ཁ་དོག་དབྱིབས་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཟླ་བ་རྒྱས་པའི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་འདྲ་ལ། ། ཞེས་པ་ནི། ཟླ་བ་ལྟར་ནི་དཀར་བ། རྒྱས་པ་ལྟར་ནི་ཟླུམ་པ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་འདྲ་བ་ལ། དབྱིབས་སུ་སྨོས་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཡང་ཁུང་བུ་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གསུམ་ནི་བློའི་ཁྱད་པར་དང་། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་རྣམ་གཅིག་ཏུ་འོད་ནི་མེ་འོད་དོ། ། ཟེར་ནི་མུ་རན་དང་ཁ་ཁྱེར་རོ། ། འཕྲོ་བ་ནི་པདྨའི་འདབ་མའོ། །

"Perform the wheel ritual with HAṂ; empower with the water of light rays." This means: for the patient whose body has been thus blessed, the syllable HAṂ is emanated, becoming the unsurpassed armor of the wisdom wheel. From the maṇḍala at one's own heart, light rays of wisdom—the bodhicitta, moist like water—empower the patient from the crown of the head. This is the pledge that blesses the five diseases to be healed. "Then, reciting their name, one should perform the recitation according to the proper method." This means: "then" refers to the subsequent stage. "Name" refers to the patient. "Recitation" refers to the recitation of whichever of the four activities is to be performed. "According to the proper method" means without error. "One should contemplate" means one should utter the specific disease followed by śāntiṃ kuru svāhā. The ritual of protection has been explained. Now, the peaceful fire offering (śānti-homa) is shown: "Then, from the three pits, in one way..." This means the three pits refer to the three types: superior, middling, and inferior. "In one way" indicates their colors and shapes. Why is that? "Like the radiating light rays of the full moon." This means: white like the moon, round like the full moon, and like the radiating light rays of wisdom. This is the meaning of "indicated by shape." Furthermore, the superior, middling, and inferior pits are designated according to the distinctions of the practitioner's intellect and merit. In that context, "light" refers to the light of the fire; "rays" refers to the rim and the ledge; and "radiating" refers to the petals of a lotus.

དེ་ཡང་ཐུགས་ཆོས་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པ་ནི་ཐབ་ཁུང་ཁྲུ་གང་དུ་སྨོས་སོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པས་ཁྲུ་དོའོ། ། ཚད་མེད་པའི་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞིས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པས་ཁྲུ་བཞིའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་འཁོར་བ་རྩད་ནས་གཅོད་པའི་རྟགས་སུ། དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་བྲི། གཟུང་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་སྤངས་པའི་རྟགས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་མ་འཇོམས་པའི་རྟགས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་དཀར་པོ་འཕྲོ་བ་བྲིའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་འཁོར་བའི་མུན་པ་སེལ་བའི་རྟགས་སུ་མེ་འོད་བྲིའོ། ། རྟོག་གེ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་ར་བ་ཟླུམ་པོས་བསྐོར་རོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྣམ་བུ་རིམ་པ་གསུམ་གསུམ་དུ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པས་པདྨའི་འདབ་མ་བྲིའོ། ། ཡེ་ཤེས་བཞི་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་ཕྱི་རོལ་གྲུ་བཞིར་བྱའོ། ། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིས་སེམས་ཅན་སྡུད་པས་ན་སྒོ་བཞིར་བྱའོ། ། རིམ་པ་དང་པོ་ལ་རིགས་བཞིའོ། ། གཉིས་པ་ལ་སེམས་དཔའོ། ། གསུམ་པ་ལ་ཕྱོགས་སྐྱོང་དང་ལྷ་ཆེན་པོ་སྤེལ་མར་བྲིའོ། ། སྒོར་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞི་བྲིའོ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། རིགས་བརྒྱར་ལ་སོགས་ཟུར་ཕྱིན་ཅིང་། ། ཞེས་པ་ནི་རིགས་ནི་ལྔའོ། ། བརྒྱར་དབྱེ་བ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསུམ་སྟེ། རིགས་བཅོ་ལྔའོ། ། དེ་ལ་ཡང་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔ་ལྔ་སྟེ་རིགས་བདུན་ཅུ་རྩ་ལྔའོ། ། དེ་ལ་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ་རིགས་དགུ་བཅུ་རྩ་ལྔའོ། ། དེ་ཡང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་འབྲེལ་ཏེ།

Furthermore, the fact that the enlightened mind does not waver from the nature of phenomena is described as a hearth one cubit in size. Through the union of skillful means and insight, it is two cubits. Because the benefit of beings is accomplished through the four immeasurable activities, it is four cubits. As a sign of cutting the cycle of afflictions at its root, an eight-spoked wheel is drawn in the center. As a sign of having abandoned the faults of subject and object, a moon maṇḍala is drawn. As a sign of destroying the marks of the afflictions, a five-pronged wisdom vajra emitting white light of wisdom is drawn. As a sign of dispelling the darkness of the cycle of afflictions, a blaze of fire is drawn. Because it is not the domain of logicians, the exterior is surrounded by a circular vajra fence. Because the body, speech, and mind are spontaneously present, three tiers of bands should be shown. Because it is unstained by the faults of the afflictions, lotus petals are drawn. Because it is the object of realizing the four wisdoms, the exterior should be square. Because sentient beings are gathered through the four means of attraction, there should be four doors. In the first tier are the four families; in the second, the bodhisattvas; and in the third, the directional protectors and great deities are drawn in alternating fashion. It is stated that the four great kings are to be drawn at the doors. Regarding the phrase "the hundred families and so forth are perfected," the families are five. The division into a hundred consists of the three—body, speech, and mind—making fifteen families. Within those, there are five types of wisdom each, making seventy-five families. Within those, there are four types of activities, making ninety-five families. Furthermore, these are the union of skillful means and insight.

གཉིས་སུ་མེད་པས་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བརྩིས་པས་བརྒྱ་ཐམ་པའོ། ། ཟུར་ཕྱིན་ཅིང་ནི་གསལ་བར་བྱ་བ་དང་། ཕྱོགས་མ་ནོར་བར་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གཞན་མ་ཆ་རྐྱེན་ནི་བརྡ་ཕྲད་སླའོ། ། མེ་བརྟག་པ་དང་། ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་སྤྱན་དྲང་བ་དང་། མཆོད་པའི་ཐབས་དང་བསམ་རྒྱུད་ནི་དེ་དང་འདྲ་བའོ། ། ད་ནི་ཞི་བའི་མཆོད་པ་མདོར་བསྡུས་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གསུམ། ། ཞེས་པ་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཁུངས་མི་གསུང་བའི་དོན་ཆེད་དུ། སངས་རྒྱས་ཡབ་དང་། དམ་ཆོས་ཡུམ་དང་། དགེ་འདུན་སྲས་རྣམས་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུམ་ཞེས་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཞལ་མེ་ལྷ་ལ་ཡང་གསུམ་མོ། ། བསྒྲུབ་པའི་རྟེན་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཡང་གསུམ་མོ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པ་བསྐང་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་གསུམ་མོ། ། སྙིང་རྗེའི་ཞིང་ཡིན་པས་བགེགས་དང་འབྱུང་པོ་ལ་ཡང་གསུམ་མོ། ། ཡམ་ཤིང་བསྲེག་པའི་ཐབས་དང་། བསྙེན་པའི་ཚད་དང་། ལས་ཀྱི་ལྷག་ཆད་ཁ་བསྐང་བ་དང་། སླར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་དང་། གྲུབ་པའི་རྟགས་དང་། སྡིག་ཅན་མ་གྲུབ་ན་གྲུབ་པའི་ཐབས་བརྡ་ཕྲད་པར་སླའོ། ། ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་དོན་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་རྒྱས་པའི་ལས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བདེ་སྟེ་མ་བཀྲལ་ལོ། ། ཧོམ་ཁུང་གི་ཚད་ནི། ཧོམ་ཁུང་ཁྲུ་དོ་ཁྲུ་བཞི་པ། ། དེ་ལྟར་མཆོག་ནི་ཁྲུ་བརྒྱད་པའོ། ། ཞེས་པ་ནི། གཟུང་འཛིན་རྣམ་པ་གཉིས་སྤངས་པས་ཁྲུ་དོའོ། ། སྐྱེ་གནས་བཞི་སྦྱོང་བས་ཁྲུ་བཞི། རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པས་ཁྲུ་བརྒྱད་དོ། །

Because the non-dual is counted as one, there are one hundred. "Thoroughly" means to make it clear and to ensure the directions are not mistaken. The other auxiliary conditions are easy to understand. The examination of the fire, the invitation of the yidam deity, the method of offering, and the mental continuum of visualization are similar to those. Now, the concise peaceful offering is shown: "Then, three to the Three Jewels" means that, for the purpose of not speaking of the source of the Mahāyāna Dharma, the three are mentioned in order to please the Buddha as the Father, the Sublime Dharma as the Mother, and the Saṅgha as the Sons through body, speech, and mind. Likewise, there are three for the fire deity, the face of primordial wisdom. There are three for Vajrasattva, as he is the support for accomplishment. There are three for the latter [the outer deities], to repair impaired samaya. There are three for obstacles and elemental spirits, as they are the field of compassion. The method for burning the fuel wood, the measure of the approach, the supplementing of omissions or excesses in the ritual, the request to depart, the signs of accomplishment, and the method for accomplishment if the sinful [obstacles] are not subdued are easy to understand. The summary of the meaning of the peaceful fire offering is finished. Now, the activity of enrichment is to be explained. The excellence of the location is easy and has not been elaborated. Regarding the measure of the hearth: "The hearth is two cubits, four cubits, and likewise the supreme is eight cubits." This means: two cubits because of abandoning the two aspects of subject and object; four cubits because of purifying the four modes of birth; and eight cubits because of possessing the eight liberations.

རབ་འབྲིང་དེ་རྣམས་ཀྱང་འབངས་དང་བློན་པོ་དང་། རྒྱལ་པོ་གསུམ་གྱི་ཚད་དུ་ཡང་གསུངས་སོ། ། ཆུང་མཆོག་བར་མ་རྣམས་ལ་གཅིག། ཅེས་པ་ནི། ཆུང་བ་ནི་ཁྲུ་དོ། མཆོག་ནི་ཁྲུ་བརྒྱད་དོ། ། བར་མ་ནི་ཁྲུ་བཞིའོ། ། དེ་རྣམས་གང་ལྕོགས་པ་ཅིག་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་ཞིང་རྒྱས་པའི་ལས་བྱ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། སྟེགས་བུ་བརྩེགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། སྟེགས་བུ་ནི་ས་སྟེགས་སོ། ། དཀྱིལ་ནི་དབུས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ཐབ་ཁུང་དུ་སྨོས་པའོ། ། འཁོར་ནི་དེའི་ཕྱི་ཚད་དོ། ། ཐབ་ཁུང་ཁྲུ་དོ། ཕྱི་ཚད་ནི་ཁྲུ་བརྒྱད་དེ། ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞི་དང་། ཚད་མེད་པ་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་སོ། ། ཐབ་ཁུང་བར་མ་ཁྲུ་བཞིའི་ཕྱི་ཚད་ནི་ཁྲུ་བཅུ་གཉིས་ཏེ། མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ལྡོག་པའི་དོན་ཏོ། ། རབ་ཁྲུ་བརྒྱད་ཀྱི་ཕྱི་ཚད་ནི་ཁྲུ་བཅུ་དྲུག་སྟེ། དམྱལ་བའི་ཁམས་བཅུ་དྲུག་གི་གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་བཅུ་དྲུག་གིས་སྦྱོང་བའི་དོན་ཏོ། ། མུ་ཁྱུད་སོར་བརྒྱད་བཅུ་དྲུག་གམ། ། སུམ་ཅུ་གཉིས་སུ་བྱས་པས་ཡིན། ། ཞེས་པ་ནི། ཐབ་ཀྱི་ཁ་ཁྱེར་ཆུང་བའི་ཚད་ནི་སོར་བརྒྱད་དེ། རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའོ། ། འབྲིང་གི་མུ་ཁྱུད་སོར་བཅུ་དྲུག་ནི་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་གི་དོན་ཏོ། ། མཆོག་གི་མུ་ཁྱུད་ནི་སོར་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཏེ། གནས་གཞན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ནི་ཤེས་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་སྦྱོང་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ཕྱི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཡི་ཕྱེད། ། ཞེས་པ་ནི། ཕྱི་ནི་མུ་ཁྱུད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་ལོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་སྣམ་བུའི་ཕྱི་རོལ་དུ་བསྐོར་བའོ། །

It is also taught that those [measurements] of superior, middling, and inferior correspond to the three ranks of subjects, ministers, and kings. Regarding the phrase "one for the small, supreme, and middling": the small is two cubits, the supreme is eight cubits, and the middling is four cubits. The meaning is that one should draw the maṇḍala and perform the extensive rites on whichever of these is feasible. Regarding the phrase "the maṇḍala of the tiered pedestal": the pedestal is the earthen platform. The "center" refers to the central palace mentioned as the hearth. The "circumference" is the outer dimension of that. The hearth is two cubits, and the outer dimension is eight cubits; this is the sign of possessing the eight qualities: the four activities and the four immeasurables. The outer dimension of the middling hearth of four cubits is twelve cubits; this signifies the reversal of the twelve links of dependent origination through the manner of the twelve deeds. The outer dimension of the superior hearth of eight cubits is sixteen cubits; this signifies the purification of the sixteen realms of hell by the sixteen wisdoms that serve as their antidotes. Regarding the line: "The rim should be made eight, sixteen, or thirty-two finger-widths": the small dimension for the rim of the hearth is eight finger-widths, which corresponds to the eight liberations. The middling rim of sixteen finger-widths signifies the sixteen bodhisattvas. The supreme rim is thirty-two finger-widths; this is the meaning of purifying the thirty-two locations through the thirty-two types of knowledge. Regarding the line: "The outer maṇḍala is half of that": "outer" refers to the exterior of the rim. "Wheel" refers to the circle drawn on the exterior of the molding.

དེའི་ཕྱེད་ནི་ཐབ་ཁུང་དེའི་ཕྱེད་ཙམ་ཅིག་ཕྱི་རོལ་སྣམ་བུ་ལ་ཕྱི་རོལ་གཅད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་རིན་ཆེན་དང་། ། ཞེས་པ་ནི། དབུས་ནི་སྦྱང་བའི་ཕོ་བྲང་སྟེ། རིན་པོ་ཆེ་འབར་བ་གསེར་གྱི་འོད་འདྲ་བ་བྲིའོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་མུ་རན་ལ་ཡང་པདྨ་དང་རིན་པོ་ཆེ་སྤེལ་མ་བྲིའོ། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་བརྐོ་བ་ནི། ། ལེགས་པར་བརྟགས་ཏེ་ཕྱེད་ཀྱི་ཚད། ། ཅེས་པ་ནི། དེའི་འོག་ཏུ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་སྟེགས་བུའོ། ། དབུས་ནི་ཐབ་ཁུང་ངོ་། ། ལེགས་པར་ནི་ཐིག་ཚད་ལ་དབབ་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། བལྟས་པ་ནི་གཟུ་ལུམས་མི་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཕྱེད་ཀྱི་ཚད་ནི་ཐབ་ཁུང་གི་ཕྱེད་ཚད་གཅིག་ནང་དུ་བརྐོ་བའོ། ། ཁྲུ་བཞི་པའམ་ཁྲུ་བརྒྱད་པ། ། ཡང་ན་དཔལ་སྐྱེས་པདྨ་འདྲ། ། ཞེས་པ་ནི། ཕྱིའི་དབྱིབས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་བཞིའི་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་ཕྱི་རོལ་ཁྲུ་བཞི་པར་བྱའོ། ། དེ་ཐབ་ཁུང་ཆུང་ཚད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དབྱིབས་སོ། ། ཐབ་ཁུང་འབྲིང་གི་དབྱིབས་ནི་ཟུར་བརྒྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཚད་མེད་པ་བཞི་དང་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའི་རྟགས་སོ། ། ཡང་ན་ནི་ཆུང་འབྲིང་གཉིས་ལ་བསྣན་པའི་རྟགས་སོ། ། དཔལ་སྐྱེས་ནི་བསོད་ནམས་རབ་ཀྱིས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། པདྨ་འདྲ་ནི་པདྨ་གྱེས་པ་ལྟར་ཆེ་བའི་དབྱིབས་ཟླུམ་པོར་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཚོན་གྱིས་བྲིས་པའི་ཐབ་ནི་བརྡ་ཕྲད་སླའོ། ། རིམ་གཉིས་ཡང་ན་རིམ་བཞིའམ། ། ཡང་ན་རིམ་པ་བརྒྱད་ལྡན་པར། ། ཞེས་པ་ནི། རིམ་གཉིས་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྣམ་བུ་གཉིས་སུ་བྱའོ། ། ཡང་ན་ནི་བསྣན་ཏེ།

Half of that refers to the outer border, which is the outer boundary of that hearth. Regarding the phrase "In the center of the maṇḍala, a jewel," the center is the purified palace; one should draw a blazing jewel resembling the luster of gold. On the outer rim, one should also draw alternating lotuses and jewels. Regarding the phrase "In its center, one should carve it, having carefully examined it to the measure of half," the "below that" mentioned refers to the pedestal. The "center" is the hearth. "Carefully" is a term for applying the measurements of the lines. "Examined" is a term for not acting with reckless disregard. "The measure of half" means to carve into the interior to the extent of half the hearth's size. "Four cubits or eight cubits, or else like a glorious lotus," refers to the outer shape. Since it is the object of the realization of the four wisdoms, the exterior should be made four cubits. That is the outer shape of the smallest hearth. The shape of the medium hearth should be made octagonal; it is a sign of performing the welfare of beings through the four immeasurables and the four means of gathering. "Or else" is a sign of adding [dimensions] to both the small and medium sizes. "Glorious" is a term for that which is produced by supreme merit. "Like a lotus" is a term for making the large shape circular, like the opening of a lotus. A hearth drawn with colors is easy to understand. "Two tiers, or four tiers, or else possessing eight tiers," means that the two tiers should be made as the mundane and supramundane borders. "Or else" indicates an addition.

རིམ་པ་བཞིར་སྨོས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་སྣམ་བུ་གཉིས་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་གཉིས་ཏེ་བཞིའོ། ། རིམ་པ་བརྒྱད་ནི་མེ་རི་དང་རྡོ་རྗེ་ར་བ་དང་། མཆོད་སྣམ་དང་། སྒོ་སྣམ་བཞི་སྟེ། བརྒྱད་དང་ལྡན་པར་བྱ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། སོ་སོའི་ཕྱག་མཚན་དང་ལྡན་པར་བྲིའོ། ། རྒྱན་ཆས་ནི་བརྡ་ཕྲད་སླའོ། ། ལས་དང་བྱ་བའི་ཐབས་ནི། བྱང་ཕྱོགས་ཁ་བལྟས་འདུག་ནས་ནི། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་འདུལ་ཁྲོ་བོ་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། གནོད་སྦྱིན་གྱི་གཏེར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཕྱོགས་སུ་ཁ་ལྟའོ། ། དངོས་གྲུབ་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནི་འདུག་ནས་ཞེས་སྨོས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་འདུལ་ཁྲོ་བོ་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན། ཏྲཻ་ལོ་ཀྱ་བི་ཛ་ཡའི་ཁྲོ་བོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་སྒོམ་པ་སྨོས་སོ། ། ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་རྗེས་དྲན་ཞིང་། ། ལྷ་ཡི་ཡིད་བཞིན་ནོར་རྒྱལ་མཚན། ། ཞེས་པ་ནི། ཉིད་ཀྱི་ནི་ལྷའོ། ། དོན་དམ་པར་ཆོས་ཉིད་དང་ཡེ་ཤེས་རྣལ་འབྱོར་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ལྷ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་། བདག་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་རྗེས་སུ་དྲན་ཞིང་སྒོམ་པས་ལྷའི་ཡིད་བཞིན་གྱི་བདེ་བའོ། ། ནོར་དང་རྒྱལ་མཚན་ནི་བདུད་ལས་རྒྱལ་བའི་རྟགས་ཐོབ་པའོ། ། གཏེར་སྒྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་བདེ་སྟེ་བརྡ་ཕྲད་སླའོ། ། ད་ནི་གང་བྱ་བའི་དམིགས་སྟོན་ཏེ། རྒྱལ་བར་བྱ་ཕྱིར་དེ་མིང་ནས། ། ཞེས་པ་ནི། གང་ནོར་ཟད་པ་དེ་ནོར་སྤེལ་བའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་གསུམ་འདུལ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་སོ་སོའི་སྔགས་དང་།

It is stated that there are four stages: the two mundane tiers and the two supramundane tiers, making four. Regarding the eight stages, it is stated that one should possess the eight, which are the mountain of fire, the vajra fence, the offering tier, and the four door tiers; these should be drawn complete with their respective hand symbols. The ornaments and attire are easy to understand. As for the method of the ritual activity: "Facing north, one should sit; the wrathful Tāraka of the Three Worlds," means that one faces north in order to accomplish the treasure of the yakṣas. "Sitting" is mentioned in order to ensure that the siddhi does not decline. "The wrathful Tāraka of the Three Worlds" means that, in order to accomplish the happiness of the three worlds, one meditates on the samādhi of the wrathful deity Trailokyavijaya. "Recalling one's own yoga, the deity’s wish-fulfilling jewel and victory banner" means: "one's own" refers to the deity. Ultimately, it is the recollection of the yoga of the nature of phenomena (dharmatā) and primordial wisdom (jñāna); conventionally, it is the recollection and meditation upon the deity as the wisdom-being (jñānasattva) and oneself as the commitment-being (samayasattva). Through this, there is the bliss of the deity’s wish-fulfilling jewel. "Jewel and victory banner" refers to attaining the signs of victory over the māras. The qualities of accomplishing the treasure are easy to understand. Now, the object of the activity is shown: "In order to be victorious, by [reciting] their names," means that for the sake of increasing the wealth of whoever has exhausted it, one should recite the mantras of the respective deities, such as Trailokyavijaya and so forth.

དེའི་མིང་སྤེལ་ལ་པུཥྚིཾ་ཀུ་རུ་ཞེས་གྲངས་ཀྱི་བསྙེན་པ་གཞུང་བཞིན་དུ་བྱས་ན་འགྲུབ་ཅེའོ། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བའི་བསམ་རྒྱུད་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་དང་། ཡམ་ཤིང་ཆོ་ག་དང་བཅས་པ་དང་། མེ་ལྷ་སྤྱན་དྲངས་ནས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བ་དང་། སྔགས་མཁན་ཁྲོ་བོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བཞུགས་ནས་སྦྱིན་སྲེག་དང་། གཉེན་པོའི་ཡོན་ཏན་ནི་བརྡ་ཕྲད་སླའོ། ། རྒྱས་པའི་ལས་མདོར་བསྡུས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་དབང་གི་ལས་སྟོན་ཏེ། དབང་ནི་ཆགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་སམ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་ལ་དབང་སྒྱུར་བ་དང་། ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བ་ལ་དབང་སྒྱུར་བས་དབང་ངོ་། ། དེ་མི་གཏོང་ཞིང་འཛིན་པས་ན་ཆགས་པའོ། ། དེ་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྒོམ་དགོས་པས་ན། སེམས་ཀྱིས་སམ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་ཆགས་པའི་ཡུལ་ཆགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གང་དུ་བྱ་བའི་གནས་ནི་བདེ་སྟེ་བརྡ་ཕྲད་སླའོ། ། ད་ནི་ཇི་ལྟར་བྱ་བའི་ཐབས་སྟོན་ཏེ། དེར་ནི་སྟེགས་བུ་ཁྲུ་བརྒྱད་དམ། དེ་ལྟར་བཅུ་གཉིས་བཅུ་དྲུག་རྣམས། ། ཞེས་པ་ནི་དེར་ནི་གཞུང་ནས་འབྱུང་བའི་གནས་སོ། ། སྟེགས་བུ་ནི་ས་སྟེགས་སོ། ། ཁྲུ་བརྒྱད་ནི་ཧོམ་ཁུང་ཆུང་བའི་ཕྱི་ཚད་དེ། ལྟ་བ་ལོག་པ་བརྒྱད་འདུལ་བའི་གཉེན་པོར་གསུངས་སོ། ། བཅུ་གཉིས་ནི་ཧོམ་ཁུང་འབྲིང་གི་ཕྱི་ཚད་དེ། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ལུགས་ལས་བཟློག་པའི་རྟགས་སོ། ། བཅུ་དྲུག་ནི་ཧོམ་ཁུང་རབ་ཀྱི་ཕྱིའི་ཚད་དེ། སྡུག་བསྔལ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ། དམྱལ་ཁམས་བཅུ་དྲུག་ཐུགས་རྗེས་དབང་དུ་སྡུད་ཅིང་འདུལ་བའི་གཉེན་པོར་གསུངས་སོ། ། ཧོམ་ཁུང་དཀྱིལ་འཁོར་བྱ་བ་ནི། ། ཁྲུ་གང་ཡང་ན་ཁྲུ་དོའམ། །

Regarding the name, if one performs the numerical recitation of "puṣṭiṃ kuru" according to the text, it will be accomplished. The mental continuum for performing the fire offering, along with its branches, the ritual for the fuel wood, the invitation of the fire deity to perform the fire offering, and the fire offering while the mantra practitioner abides in the samādhi of a wrathful deity, as well as the qualities of the remedy, are easy to understand. The explanation of the activity of enrichment in brief is complete. Now, the activity of magnetizing is shown. "Magnetizing" (dbang) refers to exercising mastery over the nature of phenomena through a mind of passion or through wisdom, and exercising mastery over migratory beings through compassion. Because one does not let go of but holds onto that, it is "passion" (chags pa). Since one must meditate on these two as non-dual, it is said, "by the mind," which means performing the activity with a mind of passion toward the object of passion. The location where it is to be performed is easy to understand. Now, the method of how to perform it is shown: "There, a platform of eight cubits, or likewise twelve or sixteen," refers to the location as it appears in the text. "Platform" refers to the earthen base. "Eight cubits" is the outer measurement for a small hearth (homa-khuṅ), taught as the remedy to subdue the eight wrong views. "Twelve" is the outer measurement for a medium hearth, a sign of reversing the twelve links of dependent origination. "Sixteen" is the outer measurement for a superior hearth, taught as the remedy to magnetize and subdue the sixteen hell realms—the ultimate limit of intense suffering—through compassion. Regarding the construction of the hearth maṇḍala: "One cubit, or two cubits," or...

དེ་ལྟར་ཁྲུ་ནི་བཞི་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། ཧོམ་ཁུང་གི་དབུས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་སྟེ་ཐབ་ཁུང་ངོ་། ། དཀྱིལ་ནི་ཚད་མ་ནོར་བའི་རྟགས་སོ། ། འཁོར་ནི་ཕྱིའི་ཚད་གོང་མ་ལ་བྱ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཁྲུ་གང་ནི་སྟེགས་བུ་ཁྲུ་བརྒྱད་ཀྱི་ཐབ་ཁུང་སྟེ། ཆོས་ཉིད་དུ་ལ་འདའ་བས་ཁྲུ་གང་ངོ་། ། ཁྲུ་དོ་ནི་བཅུ་ཁྲུ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཐབ་ཁུང་གི་ཚད་དེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པས་མཐའ་གཉིས་ལ་དབང་སྒྱུར་བའི་རྟགས་སུ་ཁྲུ་དོར་བསྟན་ཏོ། ། ཁྲུ་བཞི་ནི་ཁྲུ་བཅུ་དྲུག་གི་ཐབ་ཁུང་གི་ཚད་དེ། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིས་དམྱལ་ཁམས་བཅུ་དྲུག་སྡུད་པས་ན་ཁྲུ་བཞི་སྨོས་སོ། ། གཞུ་འདྲ་བ་དང་པདྨ་དང་། ། ཞེས་པ་ནི། ཞི་གནས་གཞུ་འདྲ་བས་དབང་དུ་སྡུད་པའི་དོན་ཆེད་དུ་ནི་གཞུའི་དབྱིབས་འདྲ་བར་སྨོས་སོ། ། ཆགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆགས་པ་དབང་དུ་སྡུད་པའི་དོན་ཆེད་དུ་པདྨ་འདྲ་སྟེ། འདབ་མ་མཁལ་ཡོན་དུ་འདུག་པས་དེའི་ཚུལ་དུ་བརྐོའོ། ། ཐུགས་རྩེ་གཅིག་པའི་སྒོ་ནས་དབང་དུ་སྡུད་པའི་དོན་ཆེད་དུ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་འདྲ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཚུལ་དུ་བརྐོ་སྟེ། སྣ་གཉིས་ཕྲ་ལ་དཀྱིལ་སྦོམ་ལ་འབུར་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། མདའ་འདྲ་ཟླ་བ་ཁམ་པའམ། ། ཞེས་པ་ནི། ལྷག་མཐོང་མདའ་དང་འདྲ་བས་དོན་དབང་དུ་སྡུད་ཅིང་འབིགས་པའི་ཕྱིར་ན་མདའ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། མདེའུ་སྟེའུ་ཁ་ལྟར་སོག་ཀར་ཐབ་ཁུང་བརྐོ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཟླ་བ་ཡར་གྱི་ངོ་བཞིན་དུ་ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་འཕེལ་ཞིང་དབང་སྡུད་པའི་དོན་ཆེད་དུ་ཟླ་གམ་འདྲ་སྟེ་ཚེས་བརྒྱད་པའི་ཚུལ་ལོ། །

"Thus, it should be four cubits" means that the center of the hearth is the palace, which is the fire pit. "Center" is a sign of the unerring measurement. "Circumference" is a term for the outer measurement mentioned above. "One cubit" refers to the fire pit on an eight-cubit pedestal; it is one cubit because it does not transcend the nature of phenomena (dharmatā). "Two cubits" is the measurement of the fire pit of ten or twelve cubits; it is shown as two cubits as a sign of mastering the two extremes through the non-duality of method and insight (upāya and prajñā). "Four cubits" is the measurement of the fire pit of sixteen cubits; it is specified as four cubits because the four means of attraction (saṃgrahavastu) gather the sixteen realms of hell. "Like a bow, a lotus," and so forth: for the purpose of gathering [beings] through the bow-like state of calm abiding (śamatha), it is described as having the shape of a bow. For the purpose of gathering through passion in the manner of passion, it is like a lotus; because the petals are curved, it should be excavated in that manner. For the purpose of gathering through one-pointed mind, "or else, it should be like a vajra" means it should be excavated in the manner of a single-pointed vajra; the meaning is that the two ends are narrow while the center is thick and protruding. "Like an arrow, a crescent moon, or..." means that because special insight (vipaśyanā) is like an arrow that gathers and pierces the objective, it is called an "arrow." The meaning is that the fire pit should be excavated in a curved shape like the head of an arrow or an axe. "Like the waxing moon" means that for the purpose of gathering and increasing the benefit for beings through compassion, it is like a crescent moon, in the manner of the eighth day of the lunar month.

ནང་གི་ཐབ་ཁུང་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཚད་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་དེ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱན་ཆས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཐབ་ཁུང་ནང་དུ་པདྨ་བྲི། ། ཞེས་པ་ནི། ཐབ་ཁུང་ནང་དུ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ཅིག་བྲི་སྟེ། པདྨ་དང་ཞེས་པར་སྦྱར་རོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་མདའ་བཅས་གཞུ་སྟེ། པདྨ་དེའི་སྟེང་དུ་མདའ་སྒྲོ་ཤར་དུ་བཅུག་པ་མདེའུ་རྩེ་ནུབ་ཏུ་བལྟ་བ་བྲི་སྟེ། གཞུ་འདྲ་དང་། མདའ་དང་ཞེས་པ་དང་སྦྱར་རོ། ། གཞུ་ཡི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཉིད། ། ཅེས་པ་ནི། མདའི་སྟོང་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ལྡན་པས་ན། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་འདྲ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཟླ་བ་ནི་ཕྱིའི་གཟུགས་སུ་ཤེས་པར་བྱ། ཕྱི་མ་ནི་རྒྱན་ཆས་ཏེ། འོག་གི་དོན་གོང་དུ་སྦྱར་ཞིང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། མདའ་དང་འདྲ་ཞེས་པ་ནི་རྒྱན་ཆས་དེ་ལྟ་བུའི་ཐ་ཚིག་ཏུ་བྲི་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཞེང་དུ་ཆུ་ཡི་ཕྱེད་ཀྱི་ཚད། ། ཅེས་པ་ནི། ཞེང་ནི་གློའི་དཀྱིལ་ཚད་དོ། ། ཆུ་ནི་ཟླ་གམ་གྱི་སྣ་རེ་རེའི་ཚད་དོ། ། ཕྱེད་ཚད་ནི་སྣའི་ཕྱེད་ཚད་གཅིག་ཞེང་དུ་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཞེང་གི་ཚད་ཀྱི་ཕྱེད་ཚད་དུ། ། ཧོམ་ཁུང་ཟབས་སུ་བརྐོ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ཞེང་ཕྱེད་མར་བཏང་བའི་ཕྱེད་ཚད་གཅིག་ནང་དུ་ཟབས་སུ་བརྐོ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། མུ་ཁྱུད་སོར་ནི་བཞི་པར་བྱ། ། ཉིས་འགྱུར་བ་ནི་ཉིས་འགྱུར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། མུ་ཁྱུད་ནི་ཁ་ཁྱེར་རོ། ། སོར་བཞི་ནི་ཡེ་ཤེས་བཞིའི་རང་བཞིན་ཏེ། ཁྲུ་བརྒྱད་པའི་ཁ་ཁྱེར་རོ། ། དེ་ནི་ཆུང་ཚད་དོ། ། ཉིས་འགྱུར་ནི་འབྲིང་ཁྲུ་བཅུ་གཉིས་པའི་ཁ་ཁྱེར་གྱི་ཚད་དོ། །

Just as with the inner hearth, the outer dimensions should also be made accordingly. Alternatively, these should be understood as ornaments. Why is that? Regarding the phrase "draw a lotus within the hearth": one should draw an eight-petaled lotus within the hearth, which is to be connected with the term "and lotus." Above that, "the bow together with the arrow": upon that lotus, one should draw a bow with an arrow whose feathers point east and whose tip points west; this is to be connected with the terms "resembling a bow" and "and arrow." "In the center of the bow, the vajra itself": because the hollow of the arrow possesses the nature of a vajra, or alternatively, it is to be connected with "resembling a vajra." "The moon" should be understood as the outer form; the latter refers to the ornaments, and the meaning of the subsequent section should be understood by applying it to the preceding. The phrase "resembling an arrow" is for the purpose of drawing such ornaments. "In width, half the measure of the water": "width" refers to the measurement of the middle of the sides. "Water" refers to the measurement of each tip of the crescent. "Half the measure" means that one half of the tip's measure should be made as the width. "At half the measure of the width, the hearth should be dug in depth": this means that at half the width, one should dig into the interior to a depth of one half-measure. "The rim should be four finger-widths; the double should be made double": "rim" refers to the ledge. "Four finger-widths" is the nature of the four wisdoms; it is the ledge of the eight-cubit [hearth]. That is the small measure. "The double" is the measure of the ledge of the medium [hearth], which is twelve cubits.

སོར་བཞི་ཉིས་འགྱུར་དུ་བྱ་ནི་སོར་བརྒྱད་དེ། འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་ལ་དགོད་པའི་རྟགས་སོ། ། ཉིས་འགྱུར་བྱ་ནི་ཁྲུ་བཅུ་དྲུག་པ་རབ་ཀྱི་ཁ་ཁྱེར་གྱི་ཚད་དེ། བརྒྱད་ལས་ཉིས་འགྱུར་རོ། ། བཅུ་དྲུག་སྟེ་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་གིས་འགྲོ་བའི་དོན་རྒྱས་པར་མཛད་པའི་རྟགས་སོ། ། ཧོམ་བྱ་བའི་ཐབས་བསྟན་ཏོ། ། ཡམ་ཤིང་དང་། མཆོད་རྫས་དང་། ཁ་དོག་དང་། ལྷ་བྲི་བའི་ཐབས་དང་། སྔགས་མཁན་ཁ་གང་ཕྱོགས་སུ་ལྟ་བ་ནི་བརྡ་ཕྲད་སླའོ། ། ད་ནི་བསམ་རྒྱུད་བསྟན་ཏེ། པདྨ་དམར་པོའི་གདན་བསམ་པར། ། རབ་ཆགས་ཕྱག་ན་པདྨ་བསྣམས། ། ཞེས་པ་ནི། པདྨ་ནི་ཆགས་པའི་དོན་ཏེ། ཆགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་མཛད་པའོ། ། དམར་བ་ནི་ཁ་དོག་སྟེ་མ་གོས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གདན་ནི་བཞུགས་པ་སྟེ། ཐུགས་རྗེའི་རྟགས་སོ། ། བསམ་པ་ལ་ནི་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་སྐུ་མདོག་དམར་བ་དབུ་ལ་ཚེ་དཔག་མེད་བཞུགས་པར་བསྒོམ་ཞེའོ། ། རབ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་གཟུང་འཛིན་སྤངས་པའི་རབ་བོ། ། ཆགས་ནི་ཐུགས་རྗེ་སྟེ། འཁོར་བའི་གནས་ན་བཞུགས་པའོ། ། ཕྱག་ནི་གཡས་སོ། ། བསམ་པ་ལ་པདྨ་ནི་རང་རྟགས་ཐུགས་ཀ་ན་འཛིན་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གཡོན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་ལ། ། ཞེས་པ་ནི། བདག་ཉིད་ལས་ཀྱི་ལྷ་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་གཡོན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་མདའ་གཞུ་འགེངས་པར་བསྒོམ་མོ། ། བདག་གི་གཡས་ཕྱོགས་སུ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀར་འཛིན་པར་བསྒོམ་མོ། ། བདག་གི་དབུས་སུ་ནི། བཛྲ་ཏཱིཀྵྞ་དྷཱིཿརྨོངས་བྱེད་མ་སྟེ།

To double four finger-widths is eight; this is the sign of establishing the Noble Eightfold Path. To double that is sixteen cubits, the measure of the excellent rim, which is double eight. The number sixteen is the sign that the sixteen Bodhisattvas extensively act for the benefit of beings. This concludes the explanation of the method for performing the homa fire ritual. The methods for the sacrificial wood, the offering substances, the colors, the drawing of the deities, and the direction the mantra practitioner faces are easy to understand. Now, the meditative sequence is taught: "Visualize a red lotus seat; The most passionate one holds a lotus in his hand." This means that "lotus" signifies passion, acting for the benefit of others through the manner of passion. "Red" is the color, the meaning of being unstained. "Seat" means the place of abiding, the sign of compassion. Regarding the visualization, one should meditate on Avalokiteśvara with a red body and Amitāyus residing upon his head. "Most" refers to wisdom, the excellence of having abandoned subject and object. "Passionate" refers to compassion, abiding within the realm of saṃsāra. "Hand" refers to the right hand. Regarding the visualization, "lotus" is the meaning of holding his own emblem at his heart. "To the left, the passionate Vajra," means that to the left of oneself, having visualized the deity of activity in that way, one should meditate on the passionate Vajra drawing a bow and arrow of calm abiding and special insight. To my right, one should meditate on Samantabhadra, the Great Bliss Vajrasattva, or Vajrapāṇi, holding a vajra at his heart. In my center is Vajratīkṣṇa, the "Deluder" (Mohanī), dhīḥ.

སྐུ་མདོག་དམར་མོ་ཕྱག་ན་ཆུ་སྲིན་གྱི་རྒྱལ་མཚན་འཛིན་པ་སྒོམ་མོ། ། བཛྲ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལི་ནི། སྐུ་མདོག་དམར་མོ་ཕྱག་ན་མདའ་གཞུ་འགེངས་པ་དག་དང་། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་བསྒོམ་པའི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། ། བདག་གི་རྒྱབ་བཛྲ་ལཱ་སྱེ་སྐུ་མདོག་དམར་མོ་ཕྱག་ནི་འཁྱུད་པའི་ཚུལ་དུ་སྒོམ་མོ། ། ཐབ་ཁུང་དུ་མེ་ལྷ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་སྐུ་མདོག་དམར་སེར་དུ་འདུག་པ། ཕྱག་རྣམ་པ་བཞི་དང་ལྡན་ཏེ། གཡས་དང་པོ་མདའ་འཛིན་པ། གཡོན་དང་པོ་གཞུ་ཐོགས་ནས་ལྟོང་རྒྱུད་སྦྱར་ཏེ། གཡས་གཡོན་ཐ་མ་པདྨ་བསྣམས་པར་བསྒོམས་ཏེ། བདག་ཉིད་དེ་ལྟར་ལས་ཀྱི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཞུགས་ནས། ཛཿལྕགས་ཀྱུས་ནི་ཐུགས་དམ་བསྐུལ། ཧཱུཾ་ཞགས་པས་ནི་མདུན་གྱི་བར་སྣང་ལ་སྤྱན་དྲངས། བཾ་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྤྱན་དྲངས། ཧོཿདྲིལ་བུས་བརྟན་པར་བཞུགས། དེ་ནས་ལྷ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་ཆགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཆོད་པ་འབུལ་བའི་ཕྱིར། བདག་གི་སྤྱི་བོས་ཞབས་ཀྱི་དྲུང་དུ་གཏུགས་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། ལས་གང་བྱེད་པའི་ལྷ་དེའི་རྩ་བའི་སྔགས་དང་། ལས་བྱ་བའི་དམིགས་པ་དེའི་མིང་སྤེལ་ཞིང་རྩ་བའི་སྔགས་དམ་བཅའ་བ་བཞིན་བ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་། སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་པའི་འོག་ཏུ་འཕགས་པ་སླར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་དང་། ལུས་སྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དབང་གི་སྦྱིན་སྲེག་གི་དོན་མདོར་བསྡུས་པ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ཆེན་པོ་རྒྱུད་ཀྱི་སྟོན་པ་ལ། འཁོར་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་།

One should meditate on the red-colored [deity] holding a makara banner in her hand. One should meditate on Vajrakīlikīli, red-colored and drawing a bow and arrow, up until the meditation on Vajrarāga. Behind me, one should meditate on Vajralāsyā, red-colored, in the posture of embracing. In the hearth, one should meditate on the fire god, the samayasattva, who is orange-red in color and possesses four arms: the first right hand holds an arrow, the first left hand holds a bow with the string drawn to the notch, and the final right and left hands hold lotuses. Having thus entered the samādhi of the action deity, one should invoke the heart-pledge with jaḥ and the hook, invite [the deity] into the space in front with hūṃ and the noose, invite [him] non-dually with baṃ and the iron chain, and request him to remain firmly with hoḥ and the bell. Then, in order to present offerings to the wisdom-being deity in a manner of passion, one should touch the crown of one’s head to the deity’s feet, enter into the meditative equipoise of non-dual union, and recite the root mantra of whichever deity performs the action, interspersing the name of the object of the rite and the root mantra with the commitment phrase vaśaṃ kuru. If one performs the fire offering in this way, all will be brought under control. Following that, one should request the Noble One to depart and perform the protection of the body and so forth according to the proper method. This concludes the brief explanation of the meaning of the fire offering for magnetizing. Regarding the great lord of the maṇḍala, the teacher of the tantra, there is the maṇḍala of the worldly retinue and—

སྦྱིན་སྲེག་དང་། ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དང་། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ལ་དགའ་ནས་བསྟོད་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསང་བའི་བདག་པོ་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པས་བསྟོད་པ་བྱེད་དེ། དེ་ལ་ཚིག་བདུན་ཅུའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་ཤླཽ་ཀ་ཕྱེད་དང་བཅོ་བརྒྱད་ཡོད་དེ། དེ་ལ་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་དབྱེ་བ་ནི་མཚན་རེ་རེ་ནས་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་པས་ན། འབྲུ་རྣམས་དཀྲོལ་བའི་རིམ་པ་ནས་གྲངས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་སྟོང་པའི་དོན་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་བརྒྱ་བྱིན་ཚངས་པ་ལ་སོགས་ཞེས་འབྱུང་བས་ནི། དེ་ནི་གོང་མའི་དབང་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཇུག་སྡུད་ལ། ནས་ནི་འོག་གི་བསྟོད་པའི་མགོ་འདྲེན་ནོ། ། བརྒྱ་བྱིན་དང་ཚངས་པ་སྨོས་པ་ནི། འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྨོས་སོ། ། བརྒྱ་བྱིན་ནི་ཡོན་བདག་ཡིན་པས་སྣ་ལ་སྨོས་སོ། ། ཚངས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐུལ་བ་ཡིན་པས་དེའི་འོག་ཏུ་སྨོས་སོ། ། སོགས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་འཁོར་དུ་འདོད་ཁམས་ན་གནས་པ་རྣམས་བསྡུའོ། ། ཚངས་པའི་འཁོར་དུ་ནི་གཟུགས་ཁམས་ན་གནས་པ་རྣམས་སྡུད་པས་ན་ལ་སོགས་ལྷ་ཞེས་བྱའོ། ། ཕྱག་འཚལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་ཀྱིས་ནི་ཕྱག་དང་སྐོར་བ་བྱེད། ངག་གིས་ཚིག་སྙན་པའི་སྒོ་ནས་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་དོ། ། སེམས་ཀྱིས་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒོ་ནས་དམིགས་ཏེ་དགའ་བ་བསྐྱེད་ནས་གནས་པའི་དོན་ཏོ། ། རིན་ཆེན་བདུག་པ་སོགས་མཆོག་གིས། ། ཞེས་པ་ནི། རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གདུགས་ཏེ།

Having taken delight in fire offerings, the various ritual activities, mantras, mudrās, and so forth, the praise is now presented. This is a praise performed by the Lord of Secrets of Body, Speech, and Mind through one hundred and eight names. It consists of seventeen and a half verses (śloka) of seven syllables each. Regarding the division into one hundred and eight names, since each name is presented individually, one should understand that they are shown to number one hundred and eight by following the sequence of explaining each syllable. Now, the meaning of emptiness is shown. The phrase "Then Śakra, Brahmā, and so forth" serves to conclude the maṇḍala described above and to introduce the praise that follows. Śakra and Brahmā are mentioned because they are the leaders of the retinue. Śakra is mentioned first because he is the patron. Brahmā is mentioned next because he is the one who exhorts the turning of the wheel of Dharma. The term "and so forth" includes those who dwell in the desire realm within Śakra’s retinue. Since those who dwell in the form realm are included in Brahmā’s retinue, they are referred to as "the gods and so forth." "Prostrating again and again" means that they perform prostrations and circumambulations with their bodies, offer praise through the hundred and eight names with their speech using melodious words, and with their minds, they focus on the qualities [of the Buddha], generating joy and remaining in that state. "With supreme jewels, incense, and so forth" refers to parasols made of various kinds of precious gems.

རང་བཞིན་གྱི་བཟོ་བོའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་བྱས་པ་དང་། ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ངོ་བོ་ལས་སྤྲུལ་པ་ཤིན་ཏུ་མཛེས་ཁྱབ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་རྣམ་པར་སྤྲས་ཤིང་གྲུབ་པས་ན་གདུགས་མཆོག་གོ། ། མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་བྱས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་པ་ནི། མཆོད་པ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་རྫས་ཀྱི་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་མོའི་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་རྩེ་གཅིག་པ་དད་པའི་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་བྱེད་པའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་བའི་སྤྱན། ། ཞེས་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྟགས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། ཉོན་མོངས་པ་ལས་རྒྱལ་བས་ན་རྒྱལ་ཞེས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་གཟིགས་པས་ན་སྤྱན་ནོ། ། རྣམ་གཅིག་ཏུ་ནི་སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་འདྲེས་པར་གཟིགས་ཞེས་བྱའོ། ། དགའ་བའི་བསམ་པས་སྟོད་བྱེད་པ། ། ཞེས་པ་ནི། དགའ་བ་ནི་ཡིད་དེ་ཆོས་བསྟན་པ་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་དགའ་བའོ། ། བསམ་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་ནས་བསམ་པའོ། ། བསྟོད་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཏེ། ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྟོད་པ་བྱེད་པའོ། ། ད་ནི་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་དོན་འབྲུ་གཉེར་ཞིབ་པར་བསྟན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་པས་སྔར་སངས་རྒྱས། ། ཞེས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ཀུན་བས་སྔར་སངས་རྒྱས་ཏེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ནི་ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་ཡང་།

It is a supreme parasol because it is fashioned by the particular merit of the artisan of nature, emanated from the essence of divine meditative absorption, and is exquisitely beautiful, pervasive, equal to space, and perfectly adorned. Regarding the phrase, "Having also made various offerings," there are three types of offerings: various offerings of conventional substances, various offerings of the goddesses of wisdom who are the qualities of desire, and various offerings of the faith of one-pointed practice. Regarding the phrase, "Vajrapāṇi, the eye of the Victors," he is Vajrapāṇi because he holds the vajra, the sign of wisdom. He is called "Victor" because he has triumphed over the afflictions. He is called "eye" because he beholds the reality of the nature of phenomena (dharmatā). Alternatively, it means he beholds the general and specific characteristics without confusion. Regarding the phrase, "Praising with a joyful intention," "joy" refers to the mind delighting in the teaching of the Dharma and the excellence of the qualities. "Intention" refers to meditative absorption, meaning one contemplates by way of one-pointed samādhi. "Praise" refers to qualities; it means praising by way of the one hundred and eight great qualities. Now, the meaning of the one hundred and eight names will be explained in detail: "Awakened before all Buddhas." "Buddha" refers to the Sugatas of the three times. He is awakened before all of them; Vajrapāṇi is the authentic wisdom of the enlightened mind, and even when the Tathāgatas attain manifest, complete enlightenment, [he is already awakened].

ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ལ་བརྟེན་ནས་སངས་རྒྱས་པར་བྱེད་པས་ན། འབྲས་བུའི་མིང་ལ་བཏགས་པས་ན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བས་སྔར་སངས་རྒྱས། ། ཞེས་བྱའོ། ། མི་ཤེས་དྲི་མ་ཀུན་བཅོམ་པ། ། ཞེས་པ་ནི། མི་ཤེས་པ་མ་རིག་པ་སྟེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དོན་མི་ཤེས་པའོ། ། དྲི་མ་ནི་སེམས་ལ་བག་ཆགས་སྒོམ་པར་བྱེད་པས་ན། སེམས་རྨོངས་པར་བྱེད་པའི་དྲི་མར་གྱུར་པས་ན་དྲི་མའོ། ། ཀུན་བཅོམ་ནི་མོས་པ་སྤྱོད་པའི་སྐབས་སུ་དེས་གཟུང་འཛིན་དུ་གྱུར་པས་ཏེ། སོ་སོའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བཅོམ། མཐོང་བའི་ལམ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་དུ་ཉོན་མོངས་པ་སྟེ། ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བཅོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི། དཔེར་ན་རྡོ་རྗེས་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པ་དང་འདྲ་བས་ན་ཐུགས་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་བཅོམ་པས་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ཞེས་པ་ནི། མཁྱེན་པའི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ལ་མངའ་བརྙེས་པས་ན། རྡོ་རྗེ་འཛིན་རྒྱལ་ནི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པས་ན་མཚན་མ་ལས་རྒྱལ་ལོ། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་རྒྱལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་གསུམ་སྨོས་པ་ནི། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལྟར་སྲ་བ། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་འགྱུར་བ། གསུང་རྡོ་རྗེ་ལྟར་བདེན་པའི་ཚིག་མི་སླུའོ། ། འཛིན་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ལས་མི་འདའ་བར་འཛིན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལྟར་འདུས་མ་བྱས་པས་མཚན་མས་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྨོས་སོ། །

Because one attains buddhahood by relying upon the vajra-like mind, the name of the result is applied [to the cause], and thus it is said: "He is the Buddha who budded before all other Buddhas." Regarding "having conquered all stains of ignorance": ignorance is non-awareness, which is the lack of knowledge regarding the meaning of cause and effect. "Stains" refers to the habitual tendencies that are cultivated in the mind; because they cause the mind to be deluded, they are called "stains." "Conquered all" means that during the stage of engagement through aspiration, [ignorance] is conquered by the wisdom of individual discernment as it takes the form of subject and object. On the path of seeing and the path of meditation, it is the afflictions that are conquered by the wisdom of the selflessness of phenomena and persons. Regarding "vajra": just as a vajra destroys everything, the mind of omniscient wisdom destroys entities and signs; therefore, it is a "vajra." Regarding "King Vajradhara": because he has attained mastery over the vajra-like mind of omniscience, the King Vajradhara conquers all signs and is thus "victorious over signs." He is the King Vajradhara. Regarding "Vajra, Vajra, Vajradhara": the mention of the three vajras is that the body is as firm as a vajra, the mind is as unchanging as a vajra, and the speech is as truthful and non-deceptive as a vajra. "Dhara" (Holder) means to hold without deviating from the vajra-like body, speech, and mind. Regarding "Vajra Body": this is stated because the dharmakāya is unconditioned like a vajra and is therefore unchanging by signs.

སྐུ་ཆེ་བ་ཞེས་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དུ་ལྡན་པའི་སྐུ་སྟེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་སྐུ་ཆེ་བ་སྨོས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡན་ལག་ཅེས་པ་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་མི་འགྱུར་བས་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཡན་ལག་ནི་མང་བའི་དོན་ཏེ། སྤྲུལ་པ་ལས་ཐུགས་རྗེའི་མཐུ་བས་ལྷ་དང་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་མི་ལ་སོགས་པ་ལ་སོ་སོའི་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་གྲགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་ནི་ཞེས་པ་ནི་སྐུ་གསུམ་ལ་སྤྱིར་སྦྱར་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལས་མི་འགྱུར་བའི་རྡོ་རྗེ་མཆོག་གོ། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ནི་མི་ཉམས་པས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་མཆོག་སྟེ་ཐུགས་རྗེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་མཆོག། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཏེ་མཚན་མས་མི་འགྱུར་བའོ། ། འབར་བ་ནི་ཕྲིན་ལས་ཏེ་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་སྤྲུལ་པས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་འབར་བའོ། ། ཆེར་འབར་བ་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་འབར་བས་མཚན་མ་རྣམས་སྲེག་པར་མཛད་པས་ན་ཆེར་འབར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཆེན་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཤུགས་དང་ལྡན་པས་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འབྱུང་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤུགས་ཆེ་བ་ཞེས་སྨོས་པ་ན།

Regarding the term "Great Body" (mahākāya): it refers to the saṃbhogakāya, the body endowed with the major and minor marks. Because it is the foremost of all entities, it is designated as the "Great Body." Regarding "Vajra Limbs": this refers to the nirmāṇakāya. Because it is unchanging like a vajra, "supreme vajra limbs" means having many limbs. Through the power of compassion arising from emanation, he is renowned as Vajrapāṇi in the hands of gods, nāgas, yakṣas, humans, and so forth. Regarding "Supreme Vajra": this is applied generally to the three bodies. From the dharmakāya, it is the supreme vajra of unchangingness. The saṃbhogakāya is a vajra because it does not decline; it is the supreme of uninterrupted meditative absorption (samādhi) and is supreme through the perfection of compassion. Regarding "Blazing Vajra": the vajra is the mind, which is unchanging by signs. "Blazing" refers to enlightened activity (karman), blazing against the afflictions through emanations for the sake of beings. "Greatly Blazing" refers to the perfection of compassion; because the light of wisdom blazes against the karma and afflictions of sentient beings in the three realms, burning away all signs, it is called "greatly blazing." Regarding "Great Vajra Force": because he possesses the vajra-like force of non-conceptual wisdom, the perfection of compassion arises. Why is this? Because the term "great force" is used.

རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་ཐུགས་རྗེ་སྤྲུལ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྟོན་པས་ན་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཤུགས་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ནི་ཤུགས་ཆེ་བ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཆེ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཚོན་ཆ་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་ལས་ཕྲིན་ལས་མཚོན་ཆ་ལྟ་བུས་རྒོལ་བ་རྣམས་འདུལ་བའི་དོན་ཏོ། ། མཚོན་ཆ་ཆེ་ཞེས་པ་ནི། དཔེར་ན་མཚོན་གྱིས་གཅོད་པ་དང་འདྲ་བར་ཉོན་མོངས་པ་རྩད་ནས་གཅོད་པའི་དོན་ཆེད་ནི་བདུད་ཀྱི་དམག་འདུལ་བས་ཆེ་བའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་ཆེན་པོ། ། ཞེས་པ་ནི། ཕྱག་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་གིས་འབྱིན་པར་མཛད་པས་སམ་འདུལ་བར་མཛད་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་མདའ་སྟེ་རབ་འབིགས་པ། ། ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་ལས་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པར་སྤྲུལ་ཏེ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་མདས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་འབིགས་ཤིང་མེད་པར་མཛད་པའམ། དོན་མཐོང་བར་མཛད་པའི་ཕྱིར་སྨོས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་ཞེས་པ་ནི། འདུལ་བའི་དབང་དུ་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་ལྟ་བུར་སྐུ་སྤྲུལ་ཏེ། ཁམས་གསུམ་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རལ་གྲི་རྣོན་པོས་གཅོད་ཅིང་ཟད་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣོ་བ་ཆེ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུར་བསྟན་ཏེ། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གཅོད་བྱེད་རྣོ་བས་སྐྱེ་ཞིང་རྩད་ནས་གཅོད་པའི་ཐ་ཚིག་ཡིན་པས་ན་རྣོ་བ་ཆེའོ། ། ཆེ་བའི་ཆེ་བ་ཞེས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆེ་བ་འདོད་ཁམས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའོ། །

By the power of relying on non-conceptual wisdom, pure mundane wisdom manifests in various illusory emanations of compassion for the sake of sentient beings; thus, he possesses the force of the blessing that accomplishes the welfare of beings. This is "Great Force," meaning the Great Vajra Force. Regarding "Vajra Weapon," it means that from the unchanging nature of the Vajra Mind, enlightened activities like weapons subdue adversaries. "Great Weapon" means that, just as a weapon cuts, it cuts the afflictions at their root; it is "great" because it subdues the armies of Māra. "Vajrapāṇi, the Great Seal" means that he holds the wisdom vajra in his hand; because he extracts or subdues the afflictions with the hand of wisdom, he is the "Great Seal" (Mahāmudrā). "Vajra Arrow, the Penetrator" means that he emanates a vajra of passion from his mind; he is so described because he pierces and eliminates the afflictions with the wisdom-vajra arrow, or because he causes the ultimate reality to be seen. "Vajra Sharp" means that, for the sake of subduing, he emanates a body like a sharp vajra; he cuts and exhausts the three realms with the sharp sword of wisdom. "Great Sharpness" means he is shown as being like a vajra wheel; because the wheel of enlightened activity is sharp in its cutting, it cuts birth at the root—this is the meaning of "Great Sharpness." "Greatness of the Great" refers to the greatness of worldly beings, such as Mahādeva, the lord of the desire realm.

དེའི་ཆེ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལགས་པ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི། དཔེར་ན་རྒྱ་མཚོ་ནི་སུས་ཀྱང་གཏིང་མི་རྟོགས་པ་དང་འདྲ་བར་ཐུགས་ཀྱི་དགོངས་རླབས་གཞན་གྱིས་མི་རྟོགས་པས་ན་རྒྱ་མཚོ་ཆེའོ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨོ་ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་རྗེ་སྤྲུལ་པ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་རབ་ལྟ་བུར་སྐུ་སྤྲུལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པས་མ་གོས་པས་ན་པདྨ་བསྣམས་ཏེ་འཁོར་བས་མ་གོས་པའི་དོན་ཏོ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེ་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་མཚན་མ་དང་བྲལ་བར་བྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་ལ་ཆུབ་སྟེ། ཕྲིན་ལས་དང་ཐུགས་རྗེ་གཞན་པས་ཆེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་ཆེའོ། ། བྱང་ཆུབ་སངས་རྒྱས་རང་འབྱུང་བ། ། ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་རྣམ་པར་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་འབྲས་བུ་བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་ཆེན་ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་འགྱུར་བས་རྒྱ་ཆེ་སྟེ། གཞན་གྱིས་མི་རྟོགས་ཤིང་རིག་པར་དཀའ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རྒྱ་ཆེན་ཏེ་ཞེས་པ་ནི། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་རྒྱ་ཆེ་སྟེ་ཚད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐུགས་མཚན་མ་མེད་པས་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཔག་ཅིང་གཞལ་དུ་མི་བཏུབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྒྱུ་མ་ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྟོན་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རྣལ་འབྱོར་ཞེས་པ་ནི། ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པས་རྣལ་འབྱོར་རིག་པས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མཁྱེན་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱུ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ནི་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་སྟེ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་སོ། ། གནོད་སྦྱིན་ཆེ་ཞེས་པ་ནི། ཕྲིན་ལས་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་དུ་བསྟན་ཏེ།

The greatness of that is the meaning of the term "Buddha, the Bhagavān." Regarding "great ocean": just as the depths of the great ocean cannot be fathomed by anyone, the waves of his enlightened intention cannot be fathomed by others; thus, he is a "great ocean." Regarding "Vajra Lotus": he emanates a body such as Vajradharmatva, an emanation of compassion; because he is unstained by the afflictions, he holds a lotus, which signifies being unstained by saṃsāra. Regarding "Great Awakening": his mind is freed from signs and has mastered all that can be known through wisdom; because his enlightened activity and compassion are superior to others, he is "Great Awakening." Regarding "the self-arisen Buddha of awakening": it is because the Bodhisattva of the utterly pure mind gives rise to the result, the unsurpassed Buddha. Regarding "Vajra Vastness": because his mind is unchanging like a vajra, it is "vast," meaning it cannot be fathomed or easily known by others. Regarding "vast": for example, space is vast and its measure is immeasurable; likewise, because his mind is signless, it cannot be measured or assessed by outsiders. Regarding "Vajra Illusion": it is the meaning that the vajra mind displays in various ways like an illusion. Regarding "Yoga": it is because, through realizing the nature of phenomena (dharmatā), the yogi knows without error through awareness. Regarding "Vajra Cause": the vajra-like mind is the cause of the resultant Buddha, as it brings about swift attainment. Regarding "Great Yakṣa": his enlightened activity is shown as the Vajra Yakṣa.

ཉོན་མོངས་པའི་གནོད་པ་ལ་བདེ་བ་སྦྱིན་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་ཞེས་པ་ནི་པདྨ་འདམ་གྱིས་མ་གོས་པར་འདམ་དང་འབྲེལ་པ་ལྟར་ཐུགས་རྗེས་འཁོར་བར་རོལ་ཀྱང་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྣམ་སྦྱོང་བ་ཞེས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཐུགས་རྗེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་རྗེས་བདུད་དང་སྲིན་པོ་རྣམས་འདུལ་བའི་ཕྱིར་ན། འདུལ་བའི་དབང་དུ་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་སྐུར་སྤྲུལ་པའི་དོན་ཏོ། ། མ་རུངས་ཆེ་ཞེས་པ་ནི་ཕྲིན་ལས་དེས་བདུད་དང་མ་རུངས་པ་འདུལ་བའི་ཕྱིར་ན་སྤྱོད་པ་དྲག་པོའི་སྒོ་ནས་མཛད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དགྲ་སྟེ་འཇོམས་པའི་གཙོ། ། ཞེས་པ་ནི། བདུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་དགྲ་སྟ་ཕྲོགས་ནས་ཉིད་ཀྱིས་བདུད་རྣམས་འཇོམས་པར་མཛད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིག་པ་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་མཛད་པའི་དོན་ཏོ། ། བསྲུང་བ་ཞེས་པ་ནི། ཕྲིན་ལས་རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བ་ལྟར་བསྟན་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་རྟག་ཏུ་སྲུང་བར་མཛད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཞེས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རྫིང་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་དྲང་བའི་ཕྱིར་དང་། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟར་ཡང་འདུལ་བའི་དབང་དུ་བསྟན་ཏོ། ། དོན་ཡོད་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་ཕྲིན་ལས་དོན་ཡོད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་ལས་སུ་བསྟན་ཏེ་དོན་ཡོད་པར་བསྟན་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་རོ་ལངས་རོ་ལངས་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་རྡོ་རྗེས་ཤི་བ་སོས་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་ན་རོ་ལངས་ཆེན་པོར་སྐུ་སྤྲུལ་ནས་རོ་ལངས་གྲུབ་པ་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་པས་ན་རོ་ལངས་ཆེའོ། །

The meaning is to bestow happiness upon those afflicted by the harms of the mental afflictions (kleśa). Regarding "Vajra Lotus": just as a lotus is not stained by mud despite being connected to it, the meaning is that although he sports in saṃsāra through compassion, he is unstained by faults. Regarding "Purifier": it is because he completely purifies the mental afflictions through his perfect compassion. Regarding "Vajra Wrathful One": because he subdues the māras and rākṣasas through compassion, the meaning is that he emanates in the form of Trailokyavijaya for the sake of subduing them. Regarding "Greatly Fierce": because he subdues the māras and the wicked through those enlightened activities (karma), he acts by way of wrathful conduct. Regarding "Vajra Axe, Chief Destroyer": having seized the axe of the King of Māras, he himself destroys the māras. Regarding "Vajra Destroyer": the meaning is that he destroys all mental afflictions with a mind like a vajra. Regarding "Protection": having manifested enlightened activity like a vajra protection, he constantly protects sentient beings. Regarding "Vajra Hook": it is for the sake of drawing sentient beings from the pond of mental afflictions, and it is also taught as a Vajra Hook for the sake of subduing them. Regarding "Meaningful Action": because his enlightened activity is shown to be meaningful, it is taught as the "Vajra Action," which is the term for showing it to be meaningful. Regarding "Vajra Vetāla, Great Vetāla": because he revives the dead with his Vajra Mind, he emanates in the form of a Great Vetāla and subdues those who have attained the Vetāla siddhi; thus, he is the "Great Vetāla."

རྡོ་རྗེ་སྲིན་པོ་ཟ་བའོ། ། ཞེས་པ་ནི། ཕྲིན་ལས་རྡོ་རྗེ་སྲིན་པོར་བསྟན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་མ་ཟ་བར་མཛད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་རྗེས་གནོད་སྦྱིན་དུ་སྐུ་སྤྲུལ་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གནོད་སྦྱིན་ཆེ་ཞེས་པ་ནི། རེས་འགའ་ནི་གནོད་སྦྱིན་ཆེན་པོ་ཀུན་དུ་བཟང་པོར་ཡང་སྐུ་སྟོན་པས་ན་གནོད་སྦྱིན་ཆེའོ། ། རྡོ་རྗེ་གདོན་ཏེ་ཞེས་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བས་གདོན་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་ཟད་པར་མཛད་པས་རློག་པར་མཛད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གདོན་ཆེ་མཆོག་ཅེས་པ་ནི། རེས་འགའ་གདོན་གྱི་ནང་དུ་ཡང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེར་བསྟན་ནས། གདོན་འདུལ་བས་ན་གདོན་ཆེ་མཆོག་སྟེ། གདོན་གྱི་མཆོག་རྒྱལ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཅེས་པ་ནི། ཐུགས་རྗེས་འཇིགས་བྱེད་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་བསྟན་ནས། གཤིན་རྗེ་རྣམས་འཇོམས་པར་མཛད་དོ། ། དགའ་བྱེད་དྲག་པོ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་རྗེས་ཐམས་ཅད་དགའ་བར་བྱེད་ཅིང་ཕྲིན་ལས་དྲགས་པོ་ནི་བདུད་རྣམས་སྤ་བཀོང་བར་མཛད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་སྔངས་བྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ལ་སྐུ་འཇིགས་པར་བསྟན་པས། ཐམས་ཅད་སེམས་རབ་ཏུ་སྔངས་བར་བཀའ་ཉན་པའི་ཚུལ་གྱི་ཐ་ཚིག་གོ། ། སྒྲུབ་དཀའ་བསྒྲུབས་པ་ལེགས་པ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོས་ནི་སྔོན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་སྒྲུབ་དཀའ་བ་ལས་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པས་འབྲས་བུ་ལེགས་པ་ཐོབ་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ལེགས་པ་ཞེས་པ་ནི་ཕྲིན་ལས་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པར་བསྟན་ནས། རྡོ་རྗེ་དགའ་བས་ཞེས་པ་ནི་འགྲོ་བ་འདུལ་བ་དང་།

"Vajra Rākṣasa, the Eater" means that his enlightened activity is shown as a vajra rākṣasa; it is the pledge of his acting to devour the signs of the afflictions. "Vajra Yakṣa" means the pledge of his manifesting in the form of a yakṣa through compassion to act for the benefit of beings. "Great Yakṣa" means that at times he also displays his body as the great yakṣa Samantabhadra; thus, he is the Great Yakṣa. "Vajra Spirit" means that, being like the vajra of primordial wisdom, he exhausts and destroys the eighty thousand types of malevolent spirits; this is the pledge of his subduing them. "Supreme Great Spirit" means that at times he appears as Vajrapāṇi even among the spirits to subdue them; thus, he is the Supreme Great Spirit, the supreme among spirits, the Victor. "Vajra Terrifier" means that through compassion he manifests as the Terrifier Yamāntaka and thereby destroys the Lords of Death. "The Fierce One who Brings Joy" means that through compassion he brings joy to all, while his fierce enlightened activity intimidates the māras. "Vajra Terrifier who Causes Dread" means that by displaying a terrifying body to all through his vajra-like enlightened activity, he causes the minds of all to be utterly struck with awe, such that they obey his commands; this is the pledge. "Having accomplished what is difficult to accomplish is excellent" means that the Great Being, having previously accomplished what is difficult for ordinary beings to achieve, obtained the excellent result. "Vajra Excellent One" means that his enlightened activity is shown as the Vajra Excellent One. "Vajra Joy" means that through the joy of the vajra, he tames beings and—

ཆོས་ཉིད་ལས་མི་གཡོས་པའི་ཐབས་དང་ལྡན་པས་ན་དགའ་བ་སྟེ། ཐུགས་རྗེ་དང་ལྡན་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དགའ་བ་ཆེ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་དབང་བསྒྱུར་ནས་དགའ་བ་ཆེན་པོ་མཉེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དགའ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་འཁོར་རྣམས་དགའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན། རྡོ་རྗེ་གསོར་བར་ཐམས་ཅད་གཡོས་ནས་ཨ་ལ་ལ་ཞེས་བརྗོད་པའི་དོན་ཏོ། ། དབང་བྱེད་པ་ཞེས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ཏུ་དབང་དུ་བསྡུ་བའི་དོན་ཏོ། ། འོད་སྡུག་པས་ནི་སྡུག་པ་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནི། འོད་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁ་དོག་རྣམ་པ་ལྔ་ལས་སྡུག་པ་མཛེས་པར་སྣང་བ་སྟེ། སྡུག་པ་ཆེ་ནི་དེས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པར་སྣང་བར་མཛད་པའི་སྡུག་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཏོ། ། ནམ་མཁའ་དང་ནི་མཉམ་པའོ། ། ཞེས་པ་ནི། ཕྲིན་ལས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་དང་། མཁྱེན་པ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའོ། ། རེ་བ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་མཛད། ། ཅེས་པ་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རེ་བ་ཐམས་ཅད་ཐུགས་རྗེས་རྫོགས་པར་མཛད་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་ཞེས་པ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་ཏོ། ། རིན་ཆེན་མཆོག་ཅེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་འདོད་པ་སྐོང་བའི་ཕྱིར་ན། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དུ་བསྟན་པས་ནི་རིག་ཆེན་མཆོག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་ཞེས་པ་ནི། ཕྲིན་ལས་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་དུ་བསྟན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལས་རྒྱལ་བར་མཛད་པའོ། ། ཡོན་ཏན་གཙོ་ཞེས་པ་ནི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་པས་འགྲོ་བའི་གཙོ་བོར་གྱུར་བའི་དོན་ཏོ། །

Because he possesses the skillful means of never wavering from the nature of phenomena (dharmatā), he is "Joyful," which is a term for possessing compassion. "Great Joy" means that having gained mastery over the body, speech, and mind of the Tathāgata, he is pleased with great joy. "Vajra of Joy" means that at that time, in order to gladden the entire assembly, he brandished the vajra so that everything trembled and they cried out, "A-la-la!" "Exercising mastery" means the sense of bringing the entire world under control simultaneously. "Beautiful with light, he is the Great Beauty" means that light is the appearance of the five beautiful and lovely colors of wisdom; "Great Beauty" means he possesses the great beauty of illuminating all world systems without exception. "Equal to space" means his enlightened activity (karman) is equal to space and his knowledge is equal to space. "Fulfilling all hopes" means fulfilling all the hopes of sentient beings through compassion. "Vajra Empowerment" means the empowerment of the vajra-like mind bestowed by the Buddhas of the three times. "Supreme Jewel" means that because he fulfills the desires of sentient beings, he is shown as the Vajra Jewel and is thus the supreme great awareness. "Vajra Banner" means that by showing his enlightened activity as the Vajra Banner, he brings victory over the afflictions (kleśa). "Foremost in Qualities" means that through various great qualities, he has become the foremost of beings.

རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་བྱེད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཆེ་ཞེས་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔ་ལ་མངའ་བརྙེས་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་མངའ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་ཆེའོ། ། རིག་སྔགས་བྱེ་བའི་ཚོགས་ཀྱིས་མཆོད། ། ཅེས་པ་ནི། རིག་སྔགས་འཆང་གྲུབ་པ་མཐུ་དང་བྱིན་རླབས་ཅན་བྱེ་བ་སྙེད་ཀྱིས་ཀྱང་རབ་ཏུ་མཆོད་པར་གྱུར་པའི་དོན་ཏོ། ། ཧ་ལ་ཧ་ལ་ནག་པོ་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་ཕྱི་ནང་གི་དུག་ཧ་ལ་ཧ་ལ་ཡང་ཞལ་དུ་རྔུབ་ཅིང་གསོལ་བས་བདུད་རྩིར་འགྱུར་རོ། ། སྒྲ་ཆེ་ཞིང་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་གསུང་གི་སྒྲ་སྐད་ཆེན་པོས་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་མཛད་པས་ན་སྒྲ་ཆེ་ཞིང་ངོ་། ། འཇོམས་པ་ཅན་ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་རྗེས་འཇོམས་པའི་དབང་ཕྱུག་མར་སྐུ་སྤྲུལ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་རྣམས་ཞི་བར་མཛད་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་ཞེས་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་མཛད་པ་རྣམས་འདོད་པ་བཞིན་དུ་གྲུབ་པར་མཛད་པའོ། ། འདོད་པ་ཆེ་ཞེས་པ་ནི། འདོད་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ལས་ཆེ་བ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མངའ་བརྙེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྟོག་པའི་དུས་ངན་རྣམ་འཇོམས་པ། ། ཞེས་པ་ནི། ཕྱི་གཟུང་བར་རྟོག་པ་དང་། ནང་འཛིན་པར་རྟོག་པ་དང་། ཆོས་ཙམ་དུ་རྟོག་པ་དང་། གང་ཟག་ཏུ་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་རྟོག་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་དོན་ཏོ། ། དུས་ངན་ནི་ལྔའི་ཐ་མའོ། ། རྣམ་པར་འཇོམས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འཇོམས་ལ། དུས་ངན་ནི་ཐུགས་རྗེས་འཇོམས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྐད་ཅིག་གཡོ་བས་ཐེ་ཚོམ་གཅོད། །

Regarding "Vajra Wisdom": it is the wisdom that, like a vajra, destroys all afflictions. Regarding "Great Wisdom": because he has attained mastery over the five types of wisdom and possesses the mind of a tathāgata, he is "Great Wisdom." "Honored by a host of ten million vidyā-mantras" means that he is thoroughly honored even by ten million accomplished vidyā-holders who possess power and blessings. "Halahala, the Great Black One": because he inhales and consumes the outer and inner poisons of sentient beings, such as halahala, they are transformed into nectar. "With a great sound": because he overwhelms all with the great voice of his speech of great compassion, he is "with a great sound." "The Vanquisher": this means that having emanated as the Sovereign Lady who vanquishes through compassion, he pacifies the desires of sentient beings. "Vajra Desire": this means that he accomplishes the enlightened activities of all tathāgatas according to his will. "Great Desire": this means that his desire is greater than the dharmatā itself, as he has attained mastery through wisdom. "Vanquisher of the evil times of conceptualization": this means that he has abandoned without exception the one hundred and eight conceptualizations, such as the conceptualization of external objects, internal subjects, mere phenomena, and persons. "Evil times" refers to the final of the five [degenerate] ages. "Vanquishing" means that afflictions are vanquished by wisdom, while evil times are vanquished by compassion. "Cutting through doubt in a single instant": [this refers to...]

ཅེས་པ་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཐེ་ཚོམ་གཡོ་བ་རྣམས་དུས་གཅིག་ཏུ་འཇོམས་པར་མཛད་དོ། ། གློག་བཞིན་ཞལ་གྱི་ལྗགས་ལས་འཕྲོ། ། ཞེས་པ་ནི། དཔེར་ན་གློག་རྒྱུ་བ་བཞིན་དུ་མ་མགྱོགས་པས་ཀུན་དུ་ཐོས་པར་འཕྲོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་མེ་སྟེ་མ་རུངས་འདུལ། ། ཞེས་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ལས་ཐུགས་རྗེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་མེ་སྟག་འཕྲོ་བ་ནི་མ་རུངས་པ་སྔངས་སུ་འཇུག་པས་ཞལ་ནས་འབྱུང་བའི་དོན་ཏོ། ། དྲག་པོ་རབ་སྣང་ཞེས་པ་ནི་ཕྲིན་ལས་ཞི་བས་མི་འདུལ་བ་ལ། དྲག་པོར་རབ་ཏུ་སྣང་བར་མཛད་པའི་དོན་ཏོ། ། སྣང་མཛད་པ་ཞེས་པ་ནི། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་སྒྲོལ་བར་མཛད་པའི་དོན་ཏོ། ། ཉི་མ་སྟོང་གིས་གདུངས་པའི་ཞལ། ། ཞེས་པ་ནི། དཔེར་ན་ཉི་མ་སྟོང་གིས་གདུངས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མེ་འབར་བ་དང་འདྲ་བར་རྣམ་པར་ཐར་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཞལ་ནས་མཚན་མ་རྣམས་བསྲེག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་འབྱུང་བས་ཉོན་མོངས་པ་བུད་ཤིང་དང་འདྲ་བ་བསྲེག་ཅིང་སྟོངས་པར་མཛད་པའི་དོན་ཏོ། ། སྤྱན་དམར་འཇིགས་པར་མཛད་པ་པོ། ། ཞེས་པ་ནི། སྤྱན་ནི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པའོ། ། དམར་བ་ནི་ཐུགས་རྗེ་སྟེ། མཚན་མས་མ་གོས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཐུགས་རྗེའི་འཇིགས་ཚུལ་ཐབས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་ནི། ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་གཟིགས་པར་ཐམས་ཅད་འཇིགས་པར་མཛད་དོ། ། ཁྲོ་བོ་དུ་མ་འོད་བཞིན་འཕྲོ། ། ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ལས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་སྣ་ཚོགས་རྣམས་འཇིག་རྟེན་གང་བར་འཕྲོ་བའི་དོན་ཏོ། །

This means that he simultaneously destroys the wavering doubts present within the mental continuums of sentient beings. "Emanating from the tongue of the face like lightning" means that, just as lightning moves, it emanates so swiftly that it is heard everywhere. "The vajra fire that subdues the wicked" means that from the vajra-like wisdom, sparks of perfect compassion emanate; because they cause the wicked to be terrified, they are said to emerge from the mouth. "Fierce and brilliant" means that for those who cannot be subdued by peaceful activities, he causes them to appear in a fierce manner. "The Illuminator" means that through the activities of body, speech, and mind, Vairocana liberates sentient beings. "A face scorched by a thousand suns" means that just as all things scorched by a thousand suns are like a blazing fire, the fire of wisdom that burns away signs emerges from the face of the wisdom of liberation; thus, it burns and empties the fuel of the afflictions. "With red eyes that cause terror" means that the eyes are wisdom, which perceives all. "Red" is compassion, meaning unstained by signs. Through the blessing of the methods of compassionate terror, he causes everyone to be terrified by his perceiving activities. "Many wrathful deities emanate like light" means that from the nature of the utterly pure mind, various wisdom wrathful deities emanate to fill the world.

ཕྱག་རྣམས་དུ་མས་མཚོན་ཆ་བརྒྱ། ། ཞེས་པ་ནི། ཁྲོ་བོ་དེ་རྣམས་འདུལ་བའི་དབང་དུ། ཀུན་དུ་སྐུ་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་ཕྱག་སྣ་ཚོགས་པར་བསྟན་ཏེ། ཕྱག་དེ་རྣམས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་པ་འདུལ་བའི་དབང་དུ་བསྣམས་ཤེའོ། ། དུ་མའི་ཞལ་ཏེ་ཞེས་པ་ནི། སྐུ་དེ་རྣམས་ལས་ཡང་ཀུན་དུ་སྐུ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་རེ་རེ་ཡང་ཀུན་དུ་ཞལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་སྣ་ཚོགས་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐུ་ཡང་སྟོན་ཞེས་པ་ནི། སྐུ་དེ་རྣམས་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་ཏུ་གཏོགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སོ་སོའི་གཙོ་བོ་ནི་ཚུལ་ཐ་དད་པའི་སྐུར་བསྟན་ཏོ། ། འཁྱིལ་ཞིང་ཞེས་པ་ནི། ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བ་དེ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་དགོད་པས་ཀྱང་འཁྱིལ་ཞིང་ལ། རྣམ་གཅིག་ཏུ་དབུ་སྐྲ་འཁྱིལ་པར་བསྟན་ཏེ། ཐུགས་ཆོས་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པའི་རྟགས་སོ། ། རྒྱན་ཡང་འཁྱིལ་པ་ལ་ཞེས་པ་ནི། སྐུའི་རྒྱན་རྣམས་སྐུ་ལ་འཁྱིལ་པར་བསྟན་ཏེ། ཁམས་གསུམ་དབང་དུ་སྡུད་པའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་དཔའི་ཆོས་ལ་སྐུ་མི་མངའ། ། ཞེས་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་སེམས་དཔས་ནི་ཆོས་པ་སྟེ། ཆོས་ནི་དངོས་པོ་ཅན་ཏེ་དེ་དང་བྲལ་བས་ན་དངོས་པོའི་སྐུ་མེད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ལུས་སྤངས། ། ཞེས་པ་ནི། ཕྱི་གཟུང་བར་རྟོག་པ་དང་། ནང་འཛིན་པར་རྟོག་པ་དང་། ཆོས་ཙམ་དུ་རྟོག་པ་དང་། གང་ཟག་ཏུ་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པར་རྟོག་པས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པར་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་དོན་ཏོ། ། མ་རིག་འཇོམས་པའི་ཚངས་པ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་ལྟ་བ་ལ་ལོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ནི་མ་རིག་པ་སྟེ།

Regarding the phrase "with many hands, a hundred weapons": in order to subdue those wrathful ones, various bodies are displayed with various hands; it is said that in those hands, various weapons of wisdom are held for the sake of subduing. Regarding "with many faces": from those bodies, inconceivable bodies are further displayed in every direction, because each one displays a variety of inconceivable faces in every direction. Regarding "the body is also displayed": those bodies are displayed to sentient beings belonging to the six classes of migrators in various forms according to their respective leaders. Regarding "swirling": they swirl because compassion establishes those migrators in unsurpassed enlightenment; alternatively, it is shown that the hair of the head is swirled, which is the sign that the mind has not wavered from the nature of phenomena (dharmatā). Regarding "the ornaments also swirl": it is shown that the ornaments of the body swirl upon the body, which signifies the subjugation of the three realms. Regarding "the Bodhisattva has no body in the dharma": the Bodhisattva practices in the nature of phenomena (dharmatā) which is the purity of primordial wisdom (jñāna); since "dharma" refers to something substantial and he is free from that, the meaning is that he has no substantial body. Regarding "all conceptualizations without exception are abandoned": this means that all conceptualizations without exception—such as the conceptualization of external objects to be grasped, internal subjects that grasp, conceptualization of mere phenomena, conceptualization of a person, and so forth, numbering one hundred and eight and so on—are abandoned. Regarding "the Brahmā who destroys ignorance": ignorance is the basis of all erroneous views.

མ་རིག་པས་བདག་ཏུ་རྨོངས་པའི་ངོ་བོ་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་འཇིག་རྟེན་མེས་པོ་ཡང་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་དྲི་མཐར་མཛད། ། ཅེས་པ་འདོད་ཆགས་དག་པར་བསྒོམས་པས་ན་གསུང་གྲུབ། ཞེ་སྡང་དག་པར་བསྒོམས་པས་ན་ཐུགས་གྲུབ། གཏི་མུག་དག་པར་བསྒོམས་པས་ནི་སྐུ་གྲུབ་བོ། ། རྣམ་གཅིག་ཏུ་དུག་གསུམ་དྲི་མའི་རང་བཞིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་མི་སྡུག་པ་བསྒོམས། ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོར་བྱམས་པ་བསྒོམས། གཏི་མུག་གི་གཉེན་པོར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་བསྒོམས་པས་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་ལས་ཐར་བར་གསུངས་སོ། ། སྒྱུ་མ་གཏོགས་འདོད་ཅེས་པ་ནི་ལྷ་ཆེན་པོ་ཁྱབ་འཇུག་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟར་སྣ་ཚོགས་པར་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་ཕྱིན་ཅིང་ཀུན་དུ་འཇུག་པས་གཏོགས་འདོད་ཆེ་བས་ན། གཏོགས་འདོད་ཅེས་གསུངས་པས་ན་དེ་ཡང་འདུལ་བར་མཛད་དོ་བར་བསྟན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ཞེས་པ་ནི། དཔེར་ན་རྒད་པོ་འཁར་བ་ཅན་ཟེར་བ་ལྟར་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ལ་མངའ་བརྙེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་གཅིག་ཏུ་འཇིག་རྟེན་ན་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་རིགས་མ་རུངས་པ་རྣམས་འདུལ་བས་ཀྱང་དེ་སྐད་བསྟན་ཏོ། ། རྩེ་གསུམ་ཞེས་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རྟགས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་བསྣམས་པར་འདོད། རྩེ་གསུམ་འཆང་བ་འཕྲོག་པ་ནི། ། ཞེས་པ་ལྷ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་རྩེ་གསུམ་འཆང་བ་འཕྲོགས་ནས་ཕྱག་ན་བསྣམས་ཤེའོ། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནི། འདོད་ཆགས་ཆེ་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་ཆགས་པ་དང་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་ཆགས་པའི་དོན་ཏོ། །

This is the solemn pledge that even the Great Brahmā, the progenitor of the world, whose essence is deluded by ignorance regarding the self, is overcome. "He brings an end to the stains of desire, hatred, and [ignorance]" means that by meditating on the purification of desire, the Speech is accomplished; by meditating on the purification of hatred, the Mind is accomplished; and by meditating on the purification of delusion, the Body is accomplished. Alternatively, the three poisons are the nature of the stains: by meditating on the unattractive in relation to desire, meditating on loving-kindness as the antidote to hatred, and meditating on dependent origination as the antidote to delusion, it is taught that one is liberated from the stains of the afflictions. Regarding "the one who desires to include [all] except for illusion": the great god Viṣṇu is called "the one who desires to include" because he pervades and enters into all things in various ways like an illusion; since he possesses great desire to include [all], it is shown that he too is subdued. Regarding "the Vajra-holder": just as one says "an old man with a staff," it is because he has attained mastery over the vajra-like Mind. Alternatively, it is taught as such because he subdues the wicked families of the Vajra-holders in the world. Regarding "the three-pronged [vajra]": it is held that he carries a three-pronged wisdom-vajra as a sign of the spontaneous presence of Body, Speech, and Mind. Regarding "the one who snatches away the one who wields the three-pronged [vajra]": this means that he snatched away the three-pronged [vajra] wielded by the god Maheśvara and now carries it in his hand. Regarding "great desire, hatred, and delusion": "great desire" means attachment to the meaning of the nature of phenomena (dharmatā) and attachment to the welfare of sentient beings.

ཞེ་སྡང་ནི་ཐུགས་རྗེ་སྟེ་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་ལ་ཞེ་སྡང་བ་དང་། ཆོས་ཉིད་ཀྱང་ངང་དུ་གནས་པས་ན་མཚན་མ་ལ་ཞེ་སྡང་བའོ། ། གཏི་མུག་ནི་བླང་དོར་མེད་པ་སྟེ་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་བླང་དོར་མེད་པར་མཛད་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་དམིགས་པས་ན་གང་ལ་ཡང་མི་གནས་པས་ན་ཆེན་པོའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྲིད་དང་སྲིད་མིན་རྣམ་སྦྱོང་བ། ། ཞེས་པ་ནི། སྲིད་པ་ནི་འཁོར་བ་སྟེ་ཐུགས་རྗེས་སྦྱོང་ལ། མི་སྲིད་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྦྱོང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཞི་ཞིང་དུལ་བ་ཞེས་པ་ནི། ། ཞི་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་ལ། དུལ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་དང་ཡེ་ཤེས་འབྲེལ་པའི་དོན་ཏོ། ། དགའ་བ་ཆེ་ཞེས་པའི་ཐུགས་རྗེས་ནི་སེམས་ཅན་དག་པར་བྱེད་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཉིད་དག་པར་གཟིགས་པའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པས་སངས་ལ། ཤེས་བྱ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཁྱབ་པས་ནི་རྒྱས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་རབ་རྟོགས་པ་ཞེས་པ་ནི། དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་མི་མཁྱེན་པ་མི་མངའ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སངས་རྒྱས་བདག་ཉིད་ཅེས་པ་ནི། དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ན་བདག་ཉིད་དོ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ཞེས་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སྐུ་ལ་རྒོལ་བའི་བགེགས་རྣམས་རབ་ཏུ་འདུལ་བར་མཛད་པ་དང་སྐུའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རབ་སྐྱེས་ཞེས་པ་ནི། གསུང་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་རབ་ཏུ་སྐྱེས་པར་གྱུར་བས་འགྲོ་བའི་རྒྱུད་དགྲོལ་བ་དང་། གསུང་ལ་མངའ་བརྙེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Hatred is compassion, for it is averse to the causes of the afflictions; and because it abides in the nature of phenomena (dharmatā), it is averse to signs. Ignorance is the absence of acceptance and rejection, for it acts without acceptance or rejection toward the welfare of beings; and because it perceives the nature of phenomena, it does not abide in anything, which is the meaning of "the Great One." Regarding "purifying existence and non-existence": existence is saṃsāra, which is purified by compassion; non-existence is nirvāṇa, which is purified by wisdom. Regarding "peaceful and disciplined": peace is the nature of phenomena, and discipline is wisdom; this is the meaning of the connection between the nature of phenomena and wisdom. Regarding "great joy": through compassion, sentient beings are purified, and through insight (prajñā), the nature of phenomena is seen as pure. Regarding "Buddha": one is "awakened" (saṃbuddha) by having abandoned the afflictions, and "expanded" (buddha) by wisdom pervading all objects of knowledge. Regarding "thoroughly realized by the Buddhas": this is because there is nothing unknown to the intentions of the Buddhas of the three times. Regarding "the essence of the Buddhas": this is because one has become the essence of the body, speech, and mind of all Buddhas of the three times. Regarding "the body of the Buddha": this is because one has become the essence of the bodies of all Tathāgatas, thereby thoroughly subduing the obstructing forces that attack the body, and because one has become the very nature of the enlightened activity of the body. Regarding "born of the Vajra": this is because one is born as the Vajra of Speech, thereby liberating the continuums of beings and attaining mastery over speech.

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཐུགས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་རབ་ཏུ་མངའ་བརྙེས་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཞེས་པ་ནི། གནོད་སྦྱིན་རྣམས་ཀུན་དུ་བཟང་པོས་འདུལ་བར་མཛད་པས་ན། འདུལ་བའི་དབང་དུ་ནི་བསྟན་ནས་གནོད་སྦྱིན་གྱི་བདག་པོ་ཆེན་པོར་བསྟན་ཏོ། ། ཆེར་བཟང་པོ་ཞེས་པ་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ནོར་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན་གང་བ་བཟང་པོ་བཏུལ་ནས་ནོར་གྱིས་གང་བར་མཛད་པས་དེའི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ནི་ཆེར་བཟང་ཞེས་བྱའོ། ། མཚན་བཟང་དམ་པས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ནི། མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་ལ་མངའ་བརྙེས་པས་ན་མཚན་བཟང་དམ་པ་སྟེ། གཞན་ལས་འཕགས་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་ན་དམ་པའོ། ། རྣམ་པར་བརྒྱན་ནི་འདུལ་པའི་དབང་དུ་ཐུན་མོང་གི་མཚན་གྱིས་ནི་བརྒྱན་པའི་སྐུ་བརྒྱད་པ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་ནི་ཐུགས་རབ་ཏུ་བརྒྱན་པར་མཛད་པའོ། ། ཁམས་གསུམ་བདག་ཉིད་ཆེ་ཞེས་པ་ནི། ཁམས་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོར་ཐུགས་རྗེས་བསྟན་ནས། བདག་ཅག་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་མངའ་བདག་མཛད་ཅིང་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་དོན་ཏོ། ། ཁྱབ་པ་པོ་ཞེས་པ་ནི་སྲིད་པ་གསུམ་དུ་ཡང་ཐུགས་རྗེ་དང་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་གྱུར་པས་ན། ཀུན་དུ་ཡང་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་གྲགས་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་མ་ལུས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེར་བསྟན་ནས། དེའི་བསྟན་པ་ལ་གནོད་པའི་བདུད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་པ་ནའམ། བསྟན་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་འདུལ་བར་མཛད་པའི་ཕྱིར།

Regarding "Vajrasattva": he is called Vajrasattva because he has attained supreme mastery over the utterly pure mind of Vajrasattva. Regarding "Samantabhadra": because he tames the yakṣas through Samantabhadra, he is shown as the great lord of yakṣas in terms of his activity of taming. Regarding "Mahābhadra": because he tamed Pūrṇabhadra in order to accomplish the wealth of sentient beings and thereby filled them with riches, he became their lord and is thus called Mahābhadra. Regarding "Adorned with the supreme excellent marks": because he has attained mastery over the thirty-two major marks and the eighty minor marks, he is "adorned with the supreme excellent marks"; he is "supreme" because these are uncommon and superior to others. "Adorned" means that, in terms of taming, his body is adorned with the common marks, while his mind is adorned with the uncommon ones. Regarding "Great Lord of the Three Realms": having shown himself through compassion as the great lord of the three realms, it means he acts as the sovereign for us worldly beings and has become the chief of the retinue. Regarding "The Pervader": because he pervades the three states of existence with compassion and enlightened activity, he is made renowned everywhere as Vajrapāṇi. Regarding "All-Vajra": because he is shown as Vajrapāṇi in all Buddha-fields without exception, he tames the Māras and others who harm the teachings, or he tames them by way of the teachings being like a vajra.

བདག་ཉིད་གཙང་ཞེས་པ་ནི་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་ཀྱང་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་སྤངས་པས་ཀྱང་གཙང་ངོ་། ། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ན་མི་མཐུན་པའི་སྐྱོན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ན་བདག་ཉིད་གཙང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པ་ཕྱེ་ནས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་འདི་གཟུང་བ་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གིས་འདི་བྲིས་བཀླགས་འགྱུར་རམ། ། ཞེས་པ་ནི། ཁྱབ་པ་སྤྱིའི་ཚིག་གམ། ཆོས་ལ་ཕྱོགས་སུ་བསྡུས་པ་སྟེ་སུ་ཡང་རུང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེས་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་འདི་ཡི་གེ་ལ་བྲིས་ནས། བདག་གིས་ནི་འཆང་བའམ། གཞན་ལ་བྲིས་ནས་སྦྱིན་པའམ། བྲིས་པ་རྣམས་བདག་གིས་ཀློག་གམ། གཞན་ཀློག་ཏུ་འཇུག་པའམ། རྒྱུན་དུ་ཡི་དམ་དུ་ཀློག་ཏུ་འཇུག་བར་བགྱི་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྟག་ཏུ་དེ་དོན་བཅང་བྱེད་དམ། ། ཞེས་པ་ནི་དུས་རྟག་ཏུ་དོན་བློ་ལ་འཆང་བའམ། ཚིག་གླེགས་བམ་ལ་འཆང་བར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། དྲན་ནས་ཉན་པར་བྱེད་ཀྱང་རུང་། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ལ་དྲན་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཉན་པ་དང་། ཉན་པའི་དོན་བསམ་ཞིང་སྒོམ་པར་བྱེད་ཀྱང་རུང་སྟེ། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བས་ན། རྒྱུད་འདི་ཉིད་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པས་ན་གང་གི་འདི་ཉིད་ཉམས་སུ་བླངས་ནས། དེ་ཡང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཏེ།

Regarding the phrase "pure self": although one has become the nature of the three realms of existence, one is pure because the obscurations of afflictions and the obscurations to knowledge have been abandoned. Alternatively, because one has become the nature or the self of the buddhas of the three times, one is free from all discordant faults; this is the meaning of "pure self." The explanation of the one hundred and eight names is thus completed. Now, the manner of upholding the meaning of this tantra is shown. Why is that? The phrase "Whoever writes or reads this" refers to a general term of pervasion, or a summary of the Dharma, meaning "anyone whatsoever." This means that having written the meaning of this tantra in letters, one either holds it oneself, or writes it for others to give, or reads what has been written oneself, or causes others to read it, or causes it to be read as a constant yidam practice. The phrase "Always upholding its meaning" means either always holding the meaning in the mind or holding the words in a volume. "Or, having remembered it, listening to it" means that "remembering" refers to listening to the meaning of the tantra through the insight of vipaśyanā, and then reflecting upon and meditating on the meaning of what was heard; this is the meaning of becoming part of the Tathāgata family. Why is that? Because it says, "One will become like Vajrapāṇi." Since this very tantra is firmly established in the mind-stream of Vajrapāṇi, whoever practices it will likewise become like Vajrapāṇi.

དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུད་འདི་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་རྒྱུད་འདི་གསུངས་པ་ལ་འཁོར་རྣམས་དགའ་བ་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་ཞེས་འབྱུང་བས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་བསྟན་པ་ཡིན་པས་གཙོ་བོར་རབ་ཏུ་སྨོས་སོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་ཞེས་པ་ནི། རྒྱུད་འདིའི་དོན་ཏེ་དེ་སྐད་ཅེས་པར་སྦྱར་ཏེ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་གསུངས་ན། གླེང་གཞི་དང་མདོ་བཤད་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་སོ། ། གླེང་གཞི་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་གླེང་གཞི་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་གླེང་གཞི་གཉིས་སུ་གསུངས་སོ། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་གླེང་གཞི་ཡང་ལྔར་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་སྟོན་པ་དང་། འཁོར་དང་། གནས་དང་། སྡུད་པ་པོ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ལྔར་གསུངས་སོ། ། ཁྱད་པར་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སྟོན་པས་གླེང་བསླང་བ་དང་། འཁོར་གྱིས་གླེང་བསླང་བའོ། ། མདོའི་དོན་བཤད་པ་ལ་ཡང་དོན་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་དང་སྦྱིན་སྲེག་གོ། ། དེ་ཡང་ཐུགས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ངང་དུ་གནས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་སུ་མཛད་པས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྟན་ཏོ། ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་མ་སྲེག་པའི་ཕྱིར་ན་ཧོམ་དུ་བསྟན་ཏེ་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། དེ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བཀའ་སྩལ་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དོན་དམ་པར་མི་འགལ་བར་བཀའ་སྩལ་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་བཀའ་སྩལ་ལོ། །

Why is that? It is stated because this tantra is the cause for attainment through the gateway of realization. Now, the joy of the retinue upon the teaching of this tantra is shown. Why is that? Because it says, "When the Blessed One had spoken thus," the Blessed One is Śākyamuni. Why is that? Because he is the primary one of his teaching, he is specifically mentioned. "When he had spoken thus" refers to the meaning of this tantra, applied as "thus." Furthermore, how was it spoken? It was spoken in two parts: the introductory setting (nidāna) and the explanation of the sūtra. The introductory setting also has two parts: the perfect introductory setting and the special introductory setting. The perfect introductory setting is also said to have five aspects: the teacher, the retinue, the place, the compiler, and the time. The special [introductory setting] has two aspects: the introduction by the teacher and the introduction by the retinue. Regarding the explanation of the sūtra’s meaning, it is also said to have two aspects: the maṇḍala and the fire offering (homa). Furthermore, although he abides in the state of non-conceptual mind, because he performs various activities conventionally, he is taught as the maṇḍala. Because he burns the signs of the afflictions of perversion, he is taught as the fire offering and thus spoke. Moreover, he spoke of the maṇḍala in two ways: he spoke of the supramundane in accordance with the ultimate truth, and he spoke of the mundane in terms of conventional truth.

དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་དྲུག་སྟེ། དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ། ཉོན་མོངས་པའི་སེམས་ཅན་ཐུགས་རྗེའི་ཞིང་ཡིན་པས་ན། ཀུན་རིག་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། ཐུགས་རྣམ་པར་དག་པས་སྤྲུལ་བ་ཕྱུང་ནས་ངན་སོང་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར་ན་གཙུག་ཏོར་བརྒྱད་གསུངས་སོ། ། སེམས་ཅན་འཆི་བ་ནི་སྔོན་གྱི་ལས་ཡིན་པས་ན་དེ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་ན་ཚེ་དཔག་མེད་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་རྒྱུན་གཅོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་འཕྲལ་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་འཆི་བས་ནི། དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཚེ་དཔག་མེད་བཀའ་སྩལ་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པའི་ཕྲིན་ལས་སུ་ནི་རིགས་བཞིའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་གསུངས་སོ། ། མ་རུངས་པ་ཞི་བས་མི་འདུལ་བ་རྣམས་དྲག་པོའི་སྒོ་ནས་འདུལ་དགོས་པས་ན། ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། འཇིག་རྟེན་པ་ཡང་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་བཀའ་སྩལ་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་སོ་སོ་རང་རང་གི་མཎྜལ་མདོངས་གསོལ་དུ་ཕུལ་བས་ན། དེ་ལ་སྟོན་པར་དགྱིས་ནས། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་སོ་སོའི་བགེགས་རྣམས་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། གདོན་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བཞི་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན། ཕྱོགས་སྐྱོང་བ་བཅུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། གཟའ་སྐར་མི་མཐུན་པ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཟའ་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལས་བདག་གི་གདོན་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན་ཀླུ་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །

Regarding that, there are also six types of supramundane [maṇḍalas]. Since all [beings] are of the nature of bodhicitta and sentient beings afflicted by the mental poisons are the field of compassion, the maṇḍala of the Root of All-Knowing was taught. Because the emanations were produced from the utterly pure mind to purify the lower realms, the Eight Uṣṇīṣas were taught. Since the death of sentient beings is due to past karma, the maṇḍala of Amitāyus for severing the stream of karmic obscurations was taught to purify that. Since sentient beings die due to immediate conditions, Amitāyus was taught to avert them. As for the enlightened activity of acting for the benefit of sentient beings, the Universal Monarchs of the Four Families were taught. Since those who are wicked and cannot be tamed through peaceful means must be tamed through wrathful means, the maṇḍala of the Wrathful Vajrasūrya Fire was taught. The mundane [maṇḍalas] were also taught in six types. Because the mundane [beings] offered their respective maṇḍalas as a request for instruction, the Teacher was pleased and, in order to pacify the individual obstacles of the Four Great Kings, the maṇḍala of the Four Great Kings was taught. In order to pacify the eighty-four thousand types of malevolent spirits, the maṇḍala of the Ten Directional Protectors was taught. In order to pacify unfavorable planets and stars, the maṇḍala of the Eight Planets was taught. In order to pacify the malevolent spirits of sentient beings' own karma, the maṇḍala of the Eight Nāgas was taught.

ལྷ་གདོན་རྣམས་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནི་འཇིགས་བྱེད་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལྷ་མི་དགའ་བའི་གནོད་པ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན་ལྷ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། སྦྱིན་སྲེག་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རོའི་ཧོམ་དང་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞིའི་ཧོམ་མོ། ། དེ་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་དངོས་པོ་གདོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ན། རོའི་སྦྱིན་སྲེག་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཐུགས་ཆོས་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པས་ན། ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། འདོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་རྒྱས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་སྡུད་པའི་ཕྱིར་ན་དབང་གི་སྦྱིན་སྲེག་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། མ་རུངས་པ་དྲེགས་པ་ཅན་འདུལ་བའི་ཕྱིར་ན་དྲག་པོའི་ཧོམ་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། ཕྱི་མའི་ཆོ་ག་ཡན་ལག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཧོམ་རྣམས་མ་གྲུབ་ན། ཆོ་ག་སྤོབས་པར་བྱའོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་དོན་དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་ན། དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་ཞེས་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་འཁོར་རྣམས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྟོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བསྟན་པའི་ཞབས་སུ་ཡང་། དེ་སྐད་ཅེས་གྱིས་ཤིག་ཅེས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་གདམས་སོ། ། དེ་ནས་བརྒྱ་བྱིན་དང་ཞེས་པ་ནི་མགོ་བརྒྱ་བཏང་ཞིང་། མཆོད་སྦྱིན་བརྒྱ་བཏང་བ་དང་། དང་པོའི་ཡོན་བདག་དང་། གནས་ཀྱི་བདག་པོ་ཡིན་པས་སྣ་ལ་སྨོས་སོ། ། ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ཞེས་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་ལས་ཚངས་པར་མཛད་པ་དང་།

In order to subdue the god-demons, the maṇḍala of the eight Bhairavas was taught. In order to pacify the harm caused by the displeasure of gods toward sentient beings, the maṇḍala of the eight great gods was taught. Regarding fire offerings, there are two types: the fire offering of a corpse and the fire offerings of the four types of activities. Among those, in order to be free from the heavy burden of the entities of the afflictions, the fire offering of a corpse was taught. Furthermore, because the mind does not waver from the nature of phenomena (dharmatā), the peaceful fire offering was taught. In order to accomplish the perfection of desires, the enriching fire offering was taught. In order to bring the entire three realms under control, the magnetizing fire offering was taught. In order to subdue the wicked and the arrogant, the wrathful fire offering was taught. Regarding the subsequent ritual branches, it was taught that if the maṇḍala and fire offerings are not accomplished, the ritual should be adapted. When the Blessed One had thus spoken the meaning of the tantra, the words "When he had spoken thus" are mentioned. Now, the joy of the retinue is shown. Why is that? Because even at the conclusion of the teaching on nirvāṇa, the Blessed One instructed Ānanda, saying, "Speak thus!" Then, regarding "Śakra and so forth," he is mentioned first because he offered his hundred heads, performed a hundred sacrifices, was the original patron, and is the lord of the abode. Regarding "the retinue of Brahmā and so forth," it is because he made [them] pure from the afflictions.

འཇིག་རྟེན་པའི་མེས་པོ་ཡིན་པས་དེའི་འོག་ཏུ་སྨོས་སོ། ། སོགས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་ནི་སོ་སོའི་བཙུན་མོ་དང་བཅས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། འཁོར་ལ་སོགས་པ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་དང་བཅས་པ་དང་། ཚངས་པ་ཚངས་རིས་ལྷ་དང་བཅས་པ་དང་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ལྷ་དང་ནི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་མ་ཧཱ་དེ་བ་ལ་སོགས་ལྷ་འདུས་པ་རྣམས་སོ། ། མི་དང་ནི་མོས་པ་སྤྱོད་པའི་ས་ལ་མིར་གནས་པ་རྣམས་སོ། ། ལྷ་མ་ཡིན་དང་ནི། ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་སྒྲ་གཅན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། དྲི་ཟ་དང་ནི་ཟུར་ཕུད་ལྔ་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གནོད་སྦྱིན་དང་སྡེ་དཔོན་པཉྩི་ཀ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི། ལང་ཀ་མགྲིན་བཅུ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་རྣམས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ། ། ཞེས་པ་ནི། རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཐུགས་རྣམ་པར་དག་པའི་ངང་ལ་གནས་པ། ཞལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས་ཚངས་པའི་གསུང་གིས་དོན་དང་ཚིག་ཏུ་ལྡན་པར་གསུངས་ཤེའོ། ། མངོན་པར་དགའ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི། དོན་ལ་དགའ་བ་དང་། ཕྲིན་ལས་ངན་སོང་རྣམ་པར་སྦྱངས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའོ། ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་ངོ་ཞེས་པ་ནི། རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། ཆོ་འཕྲུལ་གྱི་བྱ་བ་དང་། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའོ། ། བློ་དམན་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་ཕྱིར། ། རྒྱུད་ཀྱི་འབྲུ་འགྲེལ་གསལ་བར་བཀྲོལ། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཟོད་པ་མཛོད། ། ཀུན་གྱིས་དོན་རྟོགས་བདེ་ལེགས་སྨོན། ། དོན་གྱི་འབྲུ་འགྲེལ་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་གསང་བས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །

Because he is the progenitor of the world, he is mentioned immediately following [the previous section]. The phrase "and so forth" includes their respective queens. "The retinue and so forth" refers to Śakra together with the gods of the Heaven of the Thirty-Three, and Brahmā together with the gods of the Brahma-realm. "The gods" refers to the assembled deities such as Maheśvara. "The humans" refers to those dwelling as humans on the stage of engagement through aspiration. "The asuras" refers to the asura kings such as Rāhu. "The gandharvas" refers to those such as Pañcaśikha. "The yakṣas" refers to the commanders such as Paiñcika. "The rākṣasas and so forth" refers to the retinues of Laṅka, the Ten-Necked One, and others. Regarding the phrase "The Blessed One spoke": this means that while abiding in the state of the utterly pure mind, which is the meaning of the tantra, he spoke the meaning and the words through the Brahma-voice from the maṇḍala of his face. "Rejoicing" means rejoicing in the meaning and rejoicing in the purification of the lower realms through enlightened activity. "Rejoicing with approval" means rejoicing in the meaning of the tantra, and rejoicing in the miraculous deeds and the conduct of enlightened activity. For the benefit of those with inferior intellect, I have clearly explained the word-by-word commentary of the tantra. May the learned grant their forbearance. May all realize the meaning; may there be well-being. The word-by-word commentary on the meaning composed by the master Buddhaguhya is complete.