A Maṇḍala Ritual of “The Recitation of the Names of Mañjuśrī”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ནཱ་མ་སཾ་གཱི་ཏི་མཎྜ་ལོ་པི་ཀ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རང་བྱུང་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་དང་གསུང་དབང་ཕྱུག། རྨད་དུ་བྱུང་དང་བརྩོན་འགྲུས་འཛིན། ། སྣ་ཚོགས་བདག་ཉིད་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྤང་འབྱུང་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། ། དད་དང་ཡེ་ཤེས་ཕུན་ཚོགས་པའི། ། གང་གིས་དྲིན་གྱིས་རྙེད་སླ་བའི། ། དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་འཇུག་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། དེ་ཡི་རྒྱུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཕྱག་བརྙན་བཞིན་དུ་དངོས་གྲུབ་ནི། ། གང་གི་དྲིན་གྱིས་རྙེད་སླ་བའི། ། ཐུགས་རྗེས་ཁྱབ་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། བླ་མའི་ཞབས་དག་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། སྲིད་པའི་བཅིངས་པས་ཁྱབ་པ་ཡི། ། འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་རྣམ་འཇོམས་པའི། ། གང་དེ་འཇམ་དཔལ་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། ཡང་དག་ལྟ་བས་འཇུག་པ་བཤད། ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་ཚངས་གནས་ལ། ། གནས་དང་གསུམ་ལ་སྐྱབས་གནས་དང་། ། སེམས་བསྐྱེད་པ་ཡི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི། ། ངང་གིས་སྡོམ་པ་ལ་གནས་དང་། ། རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པ་ལས། ། སེམས་གཉིས་དགེ་བ་མི་རྟོག་ནོར། ། ཤིན་ཏུ་བདེ་བའང་རྟོགས་པ་དང་། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་དང་ཆགས་མེད་དང་། ། དངོས་པོ་ལྔ་ལ་མཁས་པ་དང་། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཚོལ་མངོན་དགའ་བ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ངོ་བོ་ནི། ། ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་མཁས་པ་ཡིན། ། ཡིད་ཆེས་པ་ཡི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཕུལ་བྱུང་དང་། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་དང་། ། མོས་པ་ཡང་དག་ལྡན་པ་དང་། །

In the language of India: Ārya-mañjuśrī-nāma-saṃgīti-maṇḍala-vidhi. In the language of Tibet: ’Phags pa ’jam dpal gyi mtshan yang dag par brjod pa’i dkyil ’khor gyi cho ga (The Ritual of the Maṇḍala of the Noble Mañjuśrī-nāma-saṃgīti). Homage to the body of the Blessed One, Mañjuśrī-jñānasattva. Homage to the self-arisen and utterly pure, the omniscient and sovereign of speech, the marvelous and the upholder of diligence, the embodiment of manifold natures. Homage to the one through whose grace the utterly pure arising of abandonment, the excellence of faith and wisdom, and the easy attainment of the self-nature that follows the melody [of the Saṃgīti] are found. May the feet of the Guru be victorious—the self-nature pervaded by compassion, through whose grace accomplishments are easily found, just like a servant. I shall explain the entry into the Mañjuśrī maṇḍala through the correct view, which utterly destroys the wheel of saṃsāra pervaded by the bonds of existence. In that regard, for the yogi abiding in the Brahma-abodes, through the power of abiding in the three refuges, generating the mind of awakening, and naturally abiding in the vows; through the realization of [all things] as being like a dream; through the realization of the two minds as the wealth of non-conceptual virtue; through the realization of supreme bliss; through being without doubt and without attachment; through being skilled in the five entities; and through delighting in the pursuit of the perfections—the wise one who possesses such qualities is one who is skilled in the nature of that which is other than those. Through the distinction of conviction, the mind of awakening is sublime, the two—method and wisdom—are non-dual, and one is perfectly endowed with devotion.

ཇི་བཞིན་དབང་ནི་ཐོབ་པ་དང་། ། བླ་མ་སེམས་ཅན་བསྙེན་པ་དང་། ། ལྟུང་བ་སྣ་ཚོགས་སྤང་བའི་ཕྱིར། ། གུས་པའི་བློ་ཡིས་སྐལ་བར་ལྡན། ། དེ་ཉིད་རྣམ་བཅུ་རྟག་ཏུ་ནི། ། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མངོན་གཞོལ་པ། ། སྔགས་དང་རྒྱུད་དང་དེ་ཉིད་ཤེས། ། སྒྲུབ་བྱེད་ཐུབ་པའི་དབང་པོར་བརྗོད། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལས་ལ་འཇུག་འདོད་པས། ། འབད་པས་བསྙེན་པ་ལ་གནས་བྱ། ། དང་པོར་བསྙེན་པ་མ་བྱས་པར། ། ལྷ་རྣམས་བྱིན་གྱིས་རློབ་མི་འགྱུར། ། ཡིད་དང་མཐུན་པའི་གནས་རྣམས་སུ། ། སྙིང་གའི་པདྨའི་ཟླ་བ་ལ། ། འོད་ཟེར་འབར་བའི་མཾ་ཡིག་དགོད། ། རང་སེམས་དག་པའི་ནམ་མཁའ་ལ། ། རྫོགས་སངས་སྲས་དང་བླ་མར་བཅས། ། ཡང་དག་བལྟས་ལ་ཕྱག་འཚལ་དང་། ། དད་པ་རྒྱས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཀྱང་། ། འཁོར་ལོ་མཆོད་པས་དང་པོར་མཆོད། ། དེ་ལ་སྔགས་བརྗོད་སྔོན་སོང་བའི། ། དང་པོའི་མགོན་ལ་ཕྱག་བཞི་བྱ། ། ཆུ་གཙང་བ་ཡི་རྣམ་པ་དང་། ། སྣོད་རྒྱས་པ་ཡང་དབུལ་བར་བྱ། ། མེ་ཏོག་དང་ནི་བདུག་པ་དང་། ། མར་མེ་དྲི་ཡིས་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་ལས་གཞན་ཡང་མཆོད་པའི་ཚོགས། ། མེ་ཏོག་སྤོས་དང་མར་མེ་དྲི། ། རྒྱན་གྱི་རང་བཞིན་མཆོད་པ་ནི། ། རིན་ཆེན་བཞི་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། བཞད་དང་སྒེག་དང་དགའ་བ་དང་། ། རྩེ་འཇོའི་བྱེ་བྲག་བདེ་བ་དང་། ། དཔག་བསམ་ཤིང་དང་གོས་ཀྱི་ཤིང་། ། ཤིང་དང་བཅས་པ་དེ་རྣམས་དབུལ། ། སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་བརྩོན་འགྲུས། ། བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་དེ་བཞིན་དུ། ། ཇི་ལྟར་རང་སྔགས་བཟླས་པ་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་ཡིས་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། ངན་པར་བྱས་པ་སུན་ཕྱུང་ནས། ། དེ་རྣམས་མདུན་དུ་བཤགས་པར་བྱ། །

Having received the empowerment exactly as it is, And having served the guru and sentient beings, In order to abandon various downfalls, The fortunate one possesses a devoted mind. Constantly and with total application, One should direct the mind toward the ten suchnesses. Knowing the mantras, the tantras, and suchness, Such a practitioner is called a Lord of Sages. One who wishes to engage in the activities of the maṇḍala Should diligently abide in the stage of approach. Without first performing the approach, The deities will not grant their blessings. In places that are pleasing to the mind, Upon a moon at the lotus of the heart, One should place the syllable Māṃ, blazing with light rays. In the sky of one’s own pure mind, One should truly behold the Perfect Buddhas, their Sons, and the gurus. Having paid homage with a mind of expansive faith, One should first make offerings to the wheel. There, preceded by the recitation of mantras, One should perform four prostrations to the Primordial Protector. One should also offer pure water And a vast array of vessels. One should offer flowers, incense, Lamps, and perfumes. Furthermore, as for the collection of offerings, Flowers, incense, lamps, and perfumes, As well as offerings in the form of ornaments, One should offer the four precious gems. Laughter, charm, joy, And the bliss of various playful sports, The wish-fulfilling tree, the tree of garments, And all such trees—one should offer them. Generosity, ethical discipline, patience, diligence, Meditative concentration, and insight— Just as one recites one’s own mantra, One should offer these with the mudrās. Having repudiated what was poorly done, One should confess those [faults] before [the deities].

གཡོ་མེད་པ་ཡི་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། གཞན་གྱི་བསོད་ནམས་རྗེས་ཡི་རང་། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བརྟེན་སྟོབས་ཀྱིས། ། གནས་པ་གང་ལས་འཇིག་པ་འབྱུང་། ། དེ་ནས་རང་གཞན་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་མཐུན་པར་ནི། ། བློ་ལྡན་ལམ་ལ་གནས་པར་བགྱི། ། དགེ་བ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཕྱིར། ། སྨོན་ལམ་དག་ཀྱང་གདོན་པར་བྱ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། ། ཚངས་པའི་གནས་ནི་ཡོངས་སུ་བསྒོམ། ། རང་བཞིན་མེད་དང་དགེ་ལ་སོགས། ། བྲལ་ཕྱིར་མཚན་མ་མེད་པ་དང་། ། ཡིད་མི་འཇུག་ཅེས་བྱ་བ་ཡིས། ། ཤེས་རབ་ཏིང་འཛིན་གསུམ་ལ་འཇུག། ཇི་ལྟར་རང་སྔགས་བཟླས་པ་ཡི། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་བྱ་བར་ལྡན། ། མཐོང་བའི་ལམ་བྱིན་རྫོགས་སངས་ཀྱིས། ། བུ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ཡིན། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་དག་གིས་བསྟན་པས། ། ཕྱག་འཚལ་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ནི། ། སྐྱོབ་པ་ཇི་ལྟར་བདག་ལ་ནི། ། བསྟན་པ་ཡང་དག་བཤད་དུ་གསོལ། ། རང་བཞིན་སྒྲུབ་པ་བཟླས་པ་ཡི། ། རང་གི་སེམས་ནི་བསྒོམ་པར་གྱིས། ། སླར་གསོལ་ཟླ་བའི་གཟུགས་ལྟ་བུ། ། མཐོང་ངོ་ཞེས་ནི་གསོལ་བ་དང་། ། སེམས་བསྐྱེད་ཅེས་ནི་བྱ་བ་ཡི། ། དང་པོར་ཕྱག་འཚལ་ལྡན་པ་དང་། ། དབུས་སུ་བྱང་ཆུབ་ཡང་དག་ལྡན། ། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་བརྟན་པ་ལས། ། བདེ་བ་བསྐྱེད་པའི་རྗེས་ལ་ནི། ། ཟླ་བའི་གཟུགས་ནི་མཐོང་ངོ་ཞེས། ། གསོལ་བས་བརྟན་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས། ། གསུངས་པ་དེ་ནི་བརྟན་པ་ཡིན། ། ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་རཥྨི་པི་སྲི་ཛ་ཧཱུཾ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་འོད་ཟེར་གྱིས། ། སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་ལ་བཀོད་ནས། ། དེ་དག་གཅིག་པུར་གྱུར་པ་ལས། །

With a mind free from deceit, one should rejoice in the merit of others. By the power of relying upon the Three Jewels, from what abiding could destruction arise? Then, for the sake of the welfare of oneself and others, one should generate the mind of enlightenment (bodhicitta). In accordance with the generation of that mind, the wise should abide upon the path. To ensure that virtue is uninterrupted, one should also recite aspiration prayers. Relying upon all sentient beings, one should fully cultivate the divine abodes (brahmavihāra). Because of the absence of intrinsic nature, virtue, and so forth, one enters the three—insight, meditative concentration, and the signless—through the phrase "the mind does not engage." Just as one possesses the activity of blessing through the recitation of one's own mantra, the Fully Enlightened One has taught the path of seeing and the sons [of the Buddha] and so forth. Having been taught by the Fully Enlightened Ones, one pays homage and makes this request: "O Protector, just as you have taught, please explain the perfect teaching to me." One should meditate on one's own mind through the recitation of the nature-attainment mantra. Again, one requests, "I see it like the form of the moon," and says, "I have generated the mind." First, it is endowed with homage; in the middle, it is endowed with perfect enlightenment. From the stability of generating the mind, following the production of bliss, one says, "I see the form of the moon." By making this request, one stabilizes it; that which is spoken is the stabilization. Oṃ jñāna-raśmi-prasarpaṇa hūṃ. Having established sentient beings in enlightenment through various rays of light, they become one.

རྡོ་རྗེ་རྟོགས་པར་མངོན་པར་འདོད། ། ཨོཾ་ཏིཥྛ་བཛྲ། ཨོཾ་སྥ་ར་ཎ་བཛྲ། ཨོཾ་སཾ་ཧ་ར་ན་བཛྲ། ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཞེས་ཡང་དང་ཡང་། ། ཞེས་ནི་བདག་ཉིད་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། བརྩེར་ལྡན་འགྲོ་ལ་ཕན་པ་དག། གྱུར་ཕྱིར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ། ། ཞེས་ནི་གསོལ་བཏབ་སྐད་ཅིག་ལ། ། དེ་དག་རབ་ཏུ་བཞུགས་ནས་ནི། ། དེ་ཡི་བདག་ཉིད་རང་ཉིད་གྱུར། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ཏ་ཐ་ཨ་ཧཾ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་སོགས་མཉམ་ཉིད། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་འོད་གསལ་བ། ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དཔལ་འབྱུང་བའི། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བསྟོད་དོ། ། དེ་ནས་གཞན་དོན་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ། སླར་ཡང་འདི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ནི་འཆང་བ་ཡིས། ། སྙིང་གར་པདྨ་ཉི་ཧཱུཾ་ལས། ། ཁྲོ་བོ་བཅུ་པོ་བགེགས་ཀྱི་གཙོ། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཕུར་བུས་གདབ། ། ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་ར་བ་དང་། ། དྲ་བ་ལ་སོགས་རྣམ་བསྒོམས་ནས། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གཉིས་དབུས་གནས་པའི། ། འོག་ཏུ་ཡཾ་བཾ་རཾ་དག་ལས། ། རླུང་ཆུ་མེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས། ། དེ་ཉིད་རིག་པས་དེ་ལྟར་བྱ། ། མཁའ་ལ་བྲུཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་བ། ། རྟག་པའི་ཡན་ལག་ལས་བྱུང་བའི། ། བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་ནི་ཡོངས་གང་བས། ། སྣོད་ནི་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་འགྱུར། ། ཧཱུཾ་ཡིག་གཉིས་སུ་པ་ལས་ནི། ། སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཡང་དག་འབྱུང་། ། གནས་པ་མཁྲང་བར་གྱུར་པ་ལས། ། གསེར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ཧཱུཾ་ཡིག་ངོས་གཉིས་ལྡན་པ་ཡི། ། དབུས་སུ་སུཾ་ལས་ལྷུན་པོ་སྟེ། ། དེ་རུ་བྲུཾ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །

One should desire to realize the vajra. Oṃ tiṣṭha vajra, oṃ spharaṇa vajra, oṃ saṃharaṇa vajra, oṃ jñāna vajra, oṃ sarvatathāgatajñānavajra. Repeatedly saying, "The vajra expanse," one confers empowerment upon oneself. Oṃ vajrātmako ’haṃ. "O Compassionate One, please grant your blessings so that I may become beneficial to wandering beings." Having thus made this supplication, in an instant, they remain perfectly present, and one becomes their very essence. Oṃ sarvatathāgatātathāhaṃ. "The vajra jewel and so forth are in equality; the primordial Buddha, the glorious source of the Dharma King, is luminous in every respect"—thus one praises. Then, for the sake of acting for the benefit of others, one should again meditate in this way: "Assuming the form of a wrathful deity, from a lotus, sun, and hūṃ at the heart, the ten wrathful deities, the chief of obstructors, nail the body, speech, and mind with stakes. Having visualized the outer vajra fence, the lattice, and so forth, in the center of two hūṃ syllables, from yaṃ, vaṃ, and raṃ below, the maṇḍalas of wind, water, and fire are formed; the knower of reality should act in that way. In the sky, from the syllable bhrūṃ, the vessel arises from the limbs of the Permanent One; being completely filled with a stream of nectar, it becomes the essence of that vessel. From the two hūṃ syllables and the pa, the Vajra Body perfectly arises. From its firm abiding, it becomes a golden maṇḍala. From the suṃ in the center of the two-sided hūṃ syllable, Mount Meru arises; there, from bhrūṃ, [the palace arises]."

དཔལ་ལྡན་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་བསམ། ། ཕྱི་དང་ནང་དུ་སྒོ་བཞི་དང་། ། གྲུ་བཞི་སྟེགས་བུར་ཡང་དག་ལྡན། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཕྲེང་བ་དང་། ། དྲིལ་བུ་མེ་ལོང་གིས་གསལ་བའོ། ། ཀ་བ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་དང་། ། ནམ་མཁའ་བླ་རེས་སྣང་བ་ཡིན། ། འོག་གི་ས་གཞི་མཐོ་བ་དང་། ། ཡངས་པ་རྣམ་པར་མཛེས་པ་ཡིན། ། དེ་དབུས་ཧྲཱིཿལས་སྣ་ཚོགས་པའི། ། ཆུ་སྐྱེས་ཉི་མར་སེང་གེའི་གདན། ། དང་པོའི་དབྱངས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། རྒྱལ་བ་རྣམ་སྣང་སྐུ་མདོག་དཀར། ། འཁོར་ལོ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། ཉི་མ་ལ་བཞུགས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ཡང་སྙིང་གར་སྣ་ཚོགས་པའི། ། པདྨ་ཉི་མ་དྷཱིཿལས་བྱུང་། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་མིག་སྨན་མདོག། ཞལ་ལྔ་ཕྱག་ནི་བརྒྱད་དང་ལྡན། ། གཡས་བརྩམས་སེར་པོ་དམར་པོ་དང་། ། ལྗང་གུ་དཀར་པོ་པདྨའི་ཞལ། ། ནམ་མཁའ་འདྲ་བའི་རལ་གྲི་དང་། ། ཤེས་རབ་པུསྟི་བཞི་བཞི་ནི། ། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ཕྱག་རྣམས་ཀྱི། ། སྒེག་དང་བཅས་པས་བསྣམས་པ་ཡིན། ། ཨོཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཨ་བྷཱ་བ། ནང་གི་མུ་ཁྱུད་དག་ལ་དགོད། ། ཕྱི་རོལ་ཀ་ལ་སོགས་བཀོད་པ། ། སྒེག་དང་མཛེས་པར་སྣང་བ་ཡིན། ། སྙིང་གར་སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་ནི། ། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་སྟོན་པའོ། ། དེ་ཡི་ལྟེ་བའི་འཁོར་ལོ་ནི། ། རྩིབས་བཅུ་པ་ཡིས་བརྒྱན་པ་ཡིན། ། ཨོཾ་པྲ་ཛྙཱ་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། གཏི་མུག་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིས། ། ལྷག་མ་ཉེ་སྙིང་སྔགས་ཕྱེད་ཀྱིས། ། ནང་གི་མུ་ཁྱུད་རྣམ་པར་བསྐོར། ། མུ་ཁྱུད་ཨཱ་ལི་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས། ། འཁོར་ལོ་འདི་ཡང་རྣམ་པར་གསལ། ། ཟླ་བ་གཞོན་ནུ་ལྟར་འཇམ་པ། ། གཞོན་ནུ་སྒེག་པའི་ཆ་བྱད་ཅན། །

Visualize the glorious, tiered celestial mansion, complete with four gates on the outside and inside, and perfectly endowed with four corners and pedestals. It is radiant with lattices, half-lattices, garlands, bells, and mirrors. It possesses eight pillars and is illuminated by a canopy in the sky. The ground below is elevated, vast, and exquisitely beautiful. In its center, from the syllable HRĪḤ, arises a multicolored lotus, upon which is a sun disk and a lion throne. From the first vowel arises the Victorious Vairocana, white in color, holding a wheel and a bell in his hands; meditate on him seated upon the sun. Furthermore, at his heart, from a multicolored lotus and sun disk, arises DHĪḤ. This is the Primordial Buddha, the color of collyrium, with five faces and eight arms. Starting from the right, his faces are yellow, red, green, and white, with a lotus face. Holding a sword like the sky and four volumes of the Prajñāpāramitā in each of his right and left hands, he holds them with a graceful, seductive bearing. OM SARVA DHARMĀ ABHĀVA. These are to be arranged on the inner rim. The outer rim is arranged with the letters KA and so forth, appearing graceful and beautiful. At the heart is the wheel of existence, which demonstrates the twelve links of dependent origination. Its central wheel is adorned with ten spokes. With the mantra OM PRAJÑĀ and so forth, which dispels ignorance, and the remaining half of the near-heart mantra, the inner rim is completely encircled. This wheel is also clearly illuminated by the twelve vowels on the rim. Soft like the young moon, he possesses the attire and bearing of a youthful, seductive youth.

སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ནི་རྩེ་བྲན་དང་། ། གདོང་ལྔ་ཟུར་ཕུད་ལྔ་དང་ལྡན། ། དཔུང་རྒྱན་དོ་ཤལ་ཡན་ལག་མཛེས། ། དཔལ་འཕྲོ་བ་ཡི་ཞབས་གདུབ་སྤྲས། ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་པ། ། ཤིན་ཏུ་དབུགས་འབྱིན་བྱེད་པ་ཡིན། ། གང་ཞིག་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་སྐུ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གདན་ལ་བཞུགས། ། དང་པོའི་དབྱངས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། དཔལ་ལྡན་འཇམ་དབྱངས་ཞེས་དྲན་བྱ། ། སེང་གེའི་གདན་ལ་གསེར་གྱི་མདོག། ཕྱི་རོལ་ཤར་སོགས་ཕྱོགས་དགོད་པ། ། ཉི་མར་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཞུགས། ། རིན་ཆེན་ཅོད་པན་གྱིས་མཛེས་པ། ། གཡས་ཀྱི་འོད་ཟེར་བཅས་འཁོར་ལོ། ། གཡོན་པ་གདན་ལ་བརྟེན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སོགས་མིང་ཅན། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་བརྒྱད་ཤེས་བྱ། ། དེ་ལ་རིག་པའི་ལྷ་མོ་བཞི། ། དེ་ཡི་མཚམས་བཞིར་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་སྐུ་མདོག་སྔོ། ། ཕྱག་གིས་པདྨ་རྡོར་དྲིལ་བསྣམས། ། རིན་ཆེན་སེམས་མ་གསེར་གྱི་མདོག། རིན་ཆེན་དྲིལ་བུ་ཉེ་བར་མཛེས། ། ཆོས་ཀྱི་སེམས་མ་གུར་གུམ་མདོག། པདྨ་དྲིལ་བུས་མཚན་པ་ཡིན། ། ལས་ཀྱི་སེམས་མ་ལྗང་གུ་སྟེ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་མཛེས་དང་། ། འགྲོ་བ་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ཡི། ། གཡོན་པ་སྣང་བ་ཆེན་པོ་ཡིན། ། ཤར་དུ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ནི། ། མདོག་ནག་རྣམ་རྒྱལ་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱར་ལྡན། ། འཇིགས་རུང་ས་བོན་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་། ། གླང་པོའི་གདན་ལ་གནས་པ་དང་། ། ཁྲོ་དང་སྒེག་པའི་ཉམས་དང་ལྡན། ། ལྷོ་རུ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནི། ། ཏྲཱཾ་བྱུང་རྨད་བྱུང་རྟ་ཡི་གདན། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུས་མ་ལུས་པའི། །

Adorned with various crests and locks, possessing five faces and five topknots, his limbs are beautified by armlets and necklaces, and his feet are graced with radiant anklets. He is the one who provides supreme relief to those tormented by the sufferings of saṃsāra. One should remember the glorious Mañjughoṣa, the embodiment of insight and primordial wisdom (jñāna), who sits upon a moon maṇḍala seat, arisen from the first vowel. On a lion throne, golden in color, he is positioned in the outer directions starting from the east. Seated in the vajra posture upon a sun disk, he is beautified by a jewel diadem. His right hand holds a wheel with rays of light, and his left rests upon the seat. One should know the eight Universal Monarchs (cakravartin) named Vajrasattva and the others. In the four intermediate directions of that [maṇḍala], one should know the four Knowledge Goddesses (vidyādevī). Vajrasattvī is blue in color, holding a lotus and a vajra-bell in her hands. Ratnasattvī is golden in color, beautifully adorned with a jewel and a bell. Dharmasattvī is the color of saffron, marked by a lotus and a bell. Karmasattvī is green, beautifully holding a crossed vajra; her left hand is the great light that gathers sentient beings. In the east is Vajra-Hūṃkāra, black in color, possessing the Vijaya mudrā and the mudrā of the vajra-bell. He arises from the terrifying seed-syllable HŪṂ and dwells upon an elephant seat, endowed with the expressions of wrath and charm. In the south is Vajrasūrya, arisen from TRĀṂ, seated upon a marvelous horse seat, [holding] the wish-fulfilling jewel that [fulfills] all without exception.

དབུལ་བ་སེལ་བར་བྱེད་པ་དང་། ། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་ཡིས་སེམས་ཅན་ལ། ། དཔལ་རྣམས་འགུགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ། པདྨ་གར་དབང་སྐུ་མདོག་དམར། ། ནུབ་ཏུ་རྨ་བྱའི་གདན་ལ་བཞུགས། ། ཆུ་སྐྱེས་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ་དང་། ། ཏཾ་གྱིས་བཾ་ལ་མངོན་ཕྱོགས་བྱེད། ། བྱང་དུ་རྟ་མཆོག་སྐུ་མདོག་ལྗང་། ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་གདན་ལ་བཞུགས། ། ཨ་བྱུང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་། ། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་ཡིས་ཕྱོགས་ཀུན་ཁྱབ། ། སཾ་གཾ་བཾ་མཾ་གྷཾ་ས་བོན་རྣམས། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿལྡན་པ་ལས། ། གདན་འདི་དག་ནི་གོ་རིམ་བཞིན། ། མཁས་པས་གྲངས་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། ། ཟླ་བའི་གདན་གནས་འདི་རྣམས་ཀྱི། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་གོང་མ་བཞིན། ། སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་ཚངས་པ་སྟེ། ། སྔ་མ་ལས་ཁྱད་མེད་ཕྱིར་རོ། ། ཞི་བའི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ། ། མི་བསྐྱོད་སོགས་རིགས་རིམ་བཞིན་དུ། ། ཨོཾ་དུཿཁ་ཙྪེ་ད་ལ་སོགས་དགོད། ། རིགས་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་ན་གནས། ། ན་མ་ཞེས་བྱ་རྩིབས་གཅིག་ལ། ། མཁས་པས་ཀུན་ལ་ཤེས་པར་བྱ། ། སྡུག་བསྔལ་གཅོད་པ་རྡོ་རྗེ་དང་། ། རིན་པོ་ཆེ་ནི་གསུང་དབང་ཕྱུག། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་པདྨ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གཡོན་པ་ལ། ། གཡས་པ་རལ་གྲི་ཁྱད་པར་མེད། ། ཀུན་ཀྱང་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བཞུགས། ། ཟླ་བ་ལྟར་འཇམ་ཆ་བྱད་ཅན། ། དང་པོའི་དབྱངས་བྱུང་བཟླས་པ་ཡང་། ། སྙིང་པོ་ཉེ་སྙིང་རིམ་པ་བཞིན། ། དེ་ལ་ལྔ་པོ་རིམ་བཞིན་དུ། ། སྙིང་པོ་དང་ནི་ཉེ་སྙིང་པོ། ། ཨོཾ་པྲཛྙཱ་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟ་ཡེ་ནཱ་མ། ཨོཾ་དུཿཁ་ཙྪེ་ད་ཡ་ཏེ་ནཱ་མ། ཨོཾ་བཱ་གཱི་ཤྭ་ར་ཡ་ཏེ་ནཱ་མ།

It dispels poverty, and with the sound of the bell, it summons all glories for sentient beings. Padmanarteśvara is red in color and sits upon a peacock throne in the west. Holding a lotus and a bell, he faces the syllable vaṃ with the syllable taṃ. In the north is Hayagrīva, green in color, sitting upon a garuḍa throne. From the syllable a arises a crossed vajra, and the sound of the bell pervades all directions. From the seed syllables saṃ, gaṃ, vaṃ, maṃ, and ghaṃ, conjoined with oṃ, hūṃ, trāṃ, and hrīḥ, the wise should understand these seats in their proper order and number. These seats are situated upon moon discs, and the Primordial Buddha is as described above. The wheel of existence is Brahmā, for there is no difference from the previous [description]. The wheel of peace has eight spokes, and the families such as Akṣobhya are arranged in order. One should place oṃ duḥkha-ccheda and so forth. The families reside there just as they are. On one spoke is the one called namaḥ; the wise should understand this for all of them. The Vajra Cutter of Suffering, the Jewel Lord of Speech, the Sharp Vajra Lotus, and the one called the Wisdom-Body—on the left is the crossed vajra, and on the right is the sword, without distinction. All of them sit upon moon discs, with appearances as gentle as the moon. The recitation arises from the first vowel, following the sequence of the heart and near-heart mantras. Regarding those five in order: the heart and near-heart mantras are oṃ prajñājñānamūrtaye nāma and oṃ duḥkhacchedāya te nāma. Oṃ vāgīśvarāya te nāma.

ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྵ་ཡ་ཏེ་ནཱ་མ། ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡ་ཡ་ཏེ་ནཱ་མ། ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་ཐུན་མོང་སྟེ། ། ཨོཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཨ་བྷཱ་བ་སྭ་བྷཱ་བ་བི་ཤུདྡྷ་བཛྲ་ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཿ། པྲ་ཀྲྀ་ཏ་པ་རི་ཤུདྡྷ། སརྦ་དྷརྨཱ་ཡ། དུ་ཏ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡ་མཉྫུ་ཤྲཱི་པ་རི་ཤུདྡྷི་ཏ་མུ་པཱ་དཱ་ཡེ་ཏི་ཨ་ཨཱཿསརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ། ཧ་ར་ཧ་ར། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿབྷ་ག་བཱན་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟི་བཱ་གཱི་ཤྭ་ར་མ་ཧཱ་ཝ་ཙ་སརྦ་དྷརྨཱ་ག་ག་ན་ཨ་མ་ལ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཱཿ། འདི་རྣམས་ཀྱང་ནི་རིམ་བཞིན་དུ། ། ཤར་ལ་སོགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སོགས་དབྱེ་བས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བཅུ་དྲུག། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྐུ་མདོག་དཀར། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པར་འདོད། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་གསེར་གྱི་མདོག། ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས། ། ཆགས་པ་པདྨ་རཱ་གའི་མདོག། མདའ་དང་གཞུ་ནི་བསྣམས་པ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་ལེགས་པ་སྐུ་མདོག་ལྗང་། ། ཕྱག་གཉིས་ལེགས་སོ་སྦྱིན་པའོ། ། རིན་ཆེན་བཙོ་མ་གསེར་གྱི་མདོག། རིན་པོ་ཆེ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས། ། རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ཉི་མའི་མདོག། གཡས་པ་ཉི་མའི་གཟུགས་འཛིན་པ། ། རྡོ་རྗེ་དཔལ་ནི་མརྒད་མདོག། གཡས་ན་རྒྱལ་མཚན་བསྣམས་པ་ཡིན། ། བཞད་པ་ཀུནྡ་ཟླ་བའི་མདོག། གཡས་པ་སོ་ཡི་ཕྲེང་བ་བསྣམས། ། འདི་གསུམ་པ་ཡི་གཡོན་པ་ནི། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་གདན་ལ་བརྟེན་ནས་སོ། ། ཆོས་ནི་པདྨ་རཱ་གའི་མདོག། གཡོན་པ་པདྨ་དམར་པོ་བསྣམས། ། གཡས་པས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཡིན། ། དེ་ནི་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ། རྣོན་པོ་བདུད་རྩི་འོད་ཟེར་མདོག།

Oṃ vajratīkṣṇāya te nāma. Oṃ jñānakāyāya te nāma. This is the common near-essence mantra: Oṃ sarvadharmābhāvasvabhāva-viśuddha-vajra a ā aṃ aḥ. Prakṛtipariśuddhāḥ sarvadharmāḥ. Yathāvad-bhūta-sarvatathāgata-jñānakāya-mañjuśrī-pariśuddhitam upādāye ti a āḥ sarvatathāgata-hṛdaya. Hara hara. Oṃ hūṃ hrīḥ bhagavān jñānamūrti vāgīśvara mahāvac sarvadharmāgagana-amala-supariśuddha-dharmadhātu-jñānagarbha āḥ. These should also be meditated upon in sequence in the east and so forth. Through the divisions of Vajrasattva and the others, there are sixteen bodhisattvas. Vajrasattva is white in color and is held to hold a vajra and a bell. Vajrarāja is golden in color and holds a vajra and a hook in his two hands. Rāga is the color of a ruby and holds a bow and an arrow. Vajrasādhu is green in color and his two hands grant the gesture of "Excellent!" Ratna is the color of refined gold and holds a jewel and a bell. Vajratejas is the color of the sun and holds the form of the sun in his right hand. Śrī is the color of emerald and holds a victory banner in his right hand. Hāsa is the color of a kunda flower or the moon and holds a row of teeth in his right hand. The left hands of these three rest upon the seat in the cross-legged posture. Dharma is the color of a ruby and holds a red lotus in his left hand; with his right hand, he performs the gesture of discernment, which is the gesture of increasing. Tīkṣṇa is the color of nectar rays.

རལ་གྲི་དང་ནི་པུསྟི་བསྣམས། ། རྒྱུ་དང་སྨྲ་བ་གཡས་པ་ན། ། འཁོར་ལོ་དང་ནི་ལྕེ་བསྣམས་པ། ། བདག་ཉིད་མཛེས་པ་གཡོན་པ་ཡི། ། ཕྱག་གི་པདྨ་གདན་ལ་བརྟེན། ། ལས་ནི་སྔོ་ལྗང་སྣ་ཚོགས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་དྲིལ་བུ་བསྣམས། ། བསྲུང་བ་གསེར་གྱི་མདོག་འདྲ་བ། ། ཕྱག་གཉིས་གོ་ཆ་འབར་བའོ། ། གནོད་སྦྱིན་མིག་སྨན་ནག་པོའི་མདོག། ཕྱག་གཉིས་མཆེ་བ་རྣམ་པར་མཛེས། ། ཁུ་ཚུར་རྨད་བྱུང་མཛེས་པའི་མདོག། ཕན་ཚུན་ཁུ་ཚུར་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། བདག་པོ་རྣམ་པ་བཞི་ཡི་ཕྱིར། ། བཞི་བཞི་རུ་ནི་དྲན་པར་བྱ། ། ལྷ་མོ་བཅུ་བཅུ་འདི་རྣམས་ཀྱི། ། འཁོར་དུ་ཡང་དག་དྲན་པར་བྱ། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་མར་ལྡན་པ་ཡི། ། རང་རང་བདག་པོའི་མདོག་བཞིན་ནོ། ། སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་བརྩོན་འགྲུས། ། བསམ་གཏན་དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་དང་། ། སྨོན་ལམ་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ། ། འབྲས་བུའི་གནས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཡང་དག་ལྡན། ། མདོག་དཀར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡི། ། འཁོར་དུ་དེ་དག་གནས་པ་ཡིན། ། དེ་ཉིད་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་ནི། ། བདུད་ལ་ལྕགས་ཀྱུ་འདེབས་པ་གཞན། ། སེར་པོ་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ཡི། ། འཁོར་དུ་དེ་དག་གནས་པ་ཡིན། ། དེ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་ངོ་བོར། ། མདའ་དང་གཞུ་ཡིས་རྣམ་བརྒྱན་པ། ། མདོག་དམར་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་ནི། ། ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་བསྐོར། ། གཞན་དོན་ངོ་བོར་གནས་དེ་ཉིད། ། ཕྱག་གཉིས་ལེགས་པ་སྦྱིན་པ་དང་། ། སྐུ་མདོག་ལྗང་ཁུའི་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་ལེགས་པ་བསྐོར་བའོ། ། རབ་ཏུ་དགའ་དང་དྲི་མ་མེད། ། གསུམ་པ་དེ་བཞིན་འོད་བྱེད་དང་། །

Holding a sword and a book, the right hands hold a cause and a speech [attribute]; holding a wheel and a tongue, the beautiful self’s left hands rest upon the lotus seats. The Action [Vajrapāṇi] is greenish-blue, holding a crossed-vajra and a bell. The Protection [Vajrapāṇi] is like the color of gold, with two hands holding a blazing armor. The Yakṣa [Vajrapāṇi] is the color of black collyrium, with two hands beautifully displaying fangs. The Wondrous Fist [Vajrapāṇi] is of a beautiful color, with the two fists holding a vajra. For the sake of the four types of lords, one should remember them as four each. One should correctly remember ten goddesses as the retinue of each of these. Possessing the half-lotus posture, they are the same color as their respective lords. Generosity, ethical discipline, patience, diligence, meditative concentration, as well as insight, aspiration, and wisdom—these are the perfections of the state of the fruit. Possessing the vajra and bell, they are white in color and reside as the retinue of Vajrasattva. In the nature of the path itself, others are striking the Māras with hooks; they are yellow and reside as the retinue of Vajrarāja. In the nature of the purity of reality itself, adorned with bow and arrow, they are red in color and Vajrarāga completely surrounds the entire maṇḍala. In the nature of acting for the benefit of others, that very reality resides with two hands in the gesture of granting boons; surrounded by a retinue of green color, they are the retinue of Vajrasādhu. The Joyous, the Stainless, the third, the Luminous, and likewise—

འོད་འཕྲོ་སྦྱང་དཀའ་དེ་བཞིན་དུ། ། མངོན་གྱུར་རིང་སོང་མི་གཡོ་བ། ། ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན། ། སྐུ་མདོག་སེར་པོ་འབྲས་བདག་ཉིད། ། དར་དཔྱངས་བཅིང་བའི་ཚུལ་གནས་པ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་འཁོར་དུ་གནས། ། དེ་ཉིད་ལམ་གྱི་གྲངས་ཀྱིས་ནི། ། ཉི་མའི་མདོག་ཅན་ཉི་མ་བསྣམས། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ཉིད་བཞིན་དུ། ། རྗེས་སུ་བྱེད་པར་གནས་པ་ཡིན། ། སྡུག་བསྔལ་དང་ནི་ཀུན་འབྱུང་དང་། ། འགོག་དང་ལམ་དང་དེ་བཞིན་དུ། ། ཆོས་ཤེས་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང་། ། ཀུན་རྫོབ་ཤེས་དང་དེ་བཞིན་དུ། ། དོན་དམ་དེ་བཞིན་མི་སྐྱེ་བ། ། ཟད་པ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། རང་བཞིན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་དགེ་བའི། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་མཚན་བསྣམས་པ་དང་། ། མདོག་ལྗང་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་གྱི། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གཞན་དོན་ཕུན་སུམ་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། དེ་བཞིན་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་མདོག། རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་ལ་བརྟེན་པ། ། སོ་ཡི་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་། ། བདེན་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཐུབ་པ་ཡི། ། གནས་དང་གནས་མིན་བདག་པོ་དང་། ། དུས་གསུམ་བདེན་པ་རྣམ་པ་བཞི། ། འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་དགེ་བ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་དུ་བསྒོམ། ། དོན་དང་ཕྱག་གཡོན་པདྨ་ནི། ། བསྣམས་ནས་གཡས་པས་འབྱེད་པར་མཛད། ། གཅིག་དང་རྒྱུ་དང་ཟ་བ་དང་། ། བྱེད་པ་དང་ནི་དབང་སྒྱུར་དང་། ། བདག་པོའི་དོན་དང་བརྟག་པ་དང་། ། ཉོན་མོངས་པ་དང་དག་པའི་གནས། ། རྣལ་འབྱོར་ཅན་དང་མ་གྲོལ་གྲོལ། ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྐྱེ་བ་ཉིད། ། དེ་དག་གཅོད་པའི་སྐུ་མདོག་གནག། ཕྱག་ན་པུསྟི་བསྣམས་པ་དང་། །

The Radiant, the Difficult to Conquer, likewise the Manifest, the Far-Gone, the Immovable, the Excellent Intelligence, and the Cloud of Dharma—these are yellow in color, the nature of the fruit, abiding in the manner of tied silk scarves, and situated within a retinue of vajras and jewels. By the number of the paths, they are sun-colored and hold the sun; they abide in imitation of Vajrasūrya himself. Regarding suffering, origin, cessation, and the path, as well as the knowledge of phenomena, subsequent knowledge, conventional knowledge, and likewise ultimate knowledge, the knowledge of non-arising, and the wisdom of the knowledge of exhaustion—these are the nature of perfect excellence and virtue. One should meditate on the green-colored Vajradhvaja, who holds a jewel victory banner and possesses perfect excellence. The nature of the perfect benefit for others is likewise the color of moonlight, relying on Vajrahāsa, adorned with rows of teeth. One should meditate on Vajradharma within a retinue, [representing] the aggregates, elements, and sense bases; the truths and dependent origination; the Sage’s [knowledge of] the possible and impossible; the three times, the four truths, the conditioned and unconditioned, and virtue. Holding a lotus in the left hand and opening it with the right, he holds the meaning [of the teachings]. The meaning of oneness, cause, the consumer, the agent, mastery, the sense of a master, investigation, the state of affliction and purity, the yogi, the unliberated and the liberated, and the very arising of the grasping at a self—these are severed by the black-colored [deity] holding a volume of scripture in his hand.

ཉོན་མོངས་གཅོད་པའི་རལ་གྲི་བསྣམས། ། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་འཁོར་དུ་བརྗོད། ། དད་དང་བརྩོན་འགྲུས་དྲན་བསམ་གཏན། ། ཤེས་རབ་དེ་བཞིན་ཤ་ཡི་སྤྱན། ། ལྷ་དང་ཤེས་རབ་ཆོས་དང་ནི། ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་དབང་པོ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་སྐུ་མདོག་སེར། ། ལྷ་མོ་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པས་བསྐོར། ། གནས་དང་གནས་མིན་རྣམ་སྨིན་དང་། ། མོས་པ་དང་ནི་སྣ་ཚོགས་ཁམས། ། དབང་པོ་ཀུན་འགྲོའི་ལམ་དག་དང་། ། ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་སྦྱང་བ་དང་། ། སྔོན་གནས་རྗེས་དྲན་སྐྱེ་འཆི་དང་། ། ཟག་པ་ཟད་པ་ཉིད་ཀྱང་དེ། ། རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བ་ཟངས་ཀྱི་མདོག། ཕྱག་གིས་ལྕེ་བསྣམས་འཁོར་གྱིས་བསྐོར། ། ནམ་མཁའ་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་དང་། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཟིལ་གནོན་བརྒྱད། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་སྐུ་མདོག་ལྗང་། ། སྣ་ཚོགས་རྡོར་དྲིལ་ཐོགས་པས་བསྐོར། ། འབྱུང་བ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་དང་། ། སྔོན་པོ་སེར་པོ་དཀར་དམར་དང་། ། ནམ་མཁའ་དེ་བཞིན་སེམས་དང་ནི། ། ཟད་པར་རྣམ་དག་ལྡན་པ་ཡི། ། བསྲུང་བ་སེར་པོ་གོ་ཆ་བསྣམས། ། རྩ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཁོ་ན། ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་མཚན་ཉིད་དང་། ། འབྲས་བུ་རྒྱུ་ཡི་དེ་ཁོ་ན། ། ཕྲ་བ་དང་ནི་རགས་པ་དང་། ། གྲགས་དང་རྣམ་པར་དག་ཡུལ་དང་། ། སྡུད་དང་དབྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་དང་། ། མཁས་དེ་ཁོ་ན་རྣམ་བཅུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་སྐུ་མདོག་ནག། ཕྱག་གཉིས་མཆེ་བ་བསྣམས་པའོ། ། ཚེ་དང་སེམས་དང་ཡོ་བྱད་དང་། ། ལས་དང་སྐྱེ་བ་མོས་པ་དང་། ། སྨོན་ལམ་དང་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་ལ་ནི་དབང་བ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སྐུ་མདོག་དཀར། ། ཕྱག་གཉིས་ཁུ་ཚུར་བསྣམས་པའོ། །

Holding the sword that cuts through the afflictions, he is described as the retinue of Sharp Vajra. Faith, diligence, mindfulness, meditative concentration, insight, and likewise the fleshly eye; the divine eye, the wisdom eye, the dharma eye, and the Buddha eye—these are the faculties. The Vajra Wheel is yellow in color and surrounded by goddesses holding wheels. He knows what is possible and impossible, the ripening of karma, the inclinations of beings, and the various elements; the paths of all faculties and their universal progression, the purification of afflictions, the recollection of former abodes, birth and death, and the exhaustion of the outflows. The Vajra Speaker is copper-colored, holding a tongue in his hand and surrounded by a retinue. The spheres of infinite space and infinite consciousness, and the other eight spheres of mastery—these are the retinue of Green Vajra Action, who holds a crossed vajra and bell. The four elements, blue, yellow, white, and red, as well as space and the mind—these are the pure totalities. The yellow Vajra Protector holds armor. The ten types of expertise in reality are: the reality of the fundamental characteristic, the reality of the unerring characteristic, the reality of cause and effect, the subtle, the coarse, the renowned, the object of purification, the characteristic of synthesis, and the characteristic of differentiation. The Vajra Yakṣa is black in color and holds fangs in his two hands. Mastery over life, mind, requisites, karma, birth, inclination, aspiration, miraculous powers, and wisdom—these are the retinue of the white Vajra Fist, who holds two fists in his hands.

སོ་སོའི་གཙོ་བོའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐྱེད། ། རང་རང་སྔགས་ཀྱིས་མཆོད་པ་དང་། ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་ཀྱིས་ནི། ། འདི་དག་རིམ་བཞིན་གནས་པ་ཡིན། ། འདི་ལྟར་བསྒོམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། ། ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ཐོབ། ། དངོས་གྲུབ་གཞན་ནི་སྨོས་ཅི་དགོས། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་ནི་གྲྭ་བཞི་རུ། ། མཁས་པས་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་བསྒོམ། ། སྒེག་མོ་མདོག་དཀར་རྡོ་རྗེ་བསྣམས། ། ཕྲེང་བ་མ་ནི་གསེར་གྱི་མདོག། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་བསྣམས་པ་ཡིན། ། གླུ་མ་སྐུ་མདོག་དམར་མོ་སྟེ། ། པི་ཝང་རྡེབ་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། གར་མ་རྡོ་རྗེ་ལྗང་གུ་ནི། ། རྩེ་གཅིག་བསྣམས་ནས་གར་མཛད་དོ། ། སྤོས་དང་མེ་ཏོག་མར་མེ་དྲི། ། དེ་རྣམས་རྗེས་ལ་དྲན་པར་བགྱི། ། སྤོས་ཁང་མེ་ཏོག་སྣོད་དང་ནི། ། མར་མེ་ཡི་ནི་མཆོད་སྡོང་དང་། ། དྲི་ཡི་དུང་ཆོས་རིམ་བཞིན་ནོ། ། འདི་རྣམས་ཁ་དོག་སྒེག་སོགས་བཞིན། ། ལྕགས་ཀྱུ་དང་ནི་ཞགས་པ་དང་། ། ལྕགས་སྒྲོག་དྲིལ་བུ་ཞེས་གྲགས་པ། ། དཀར་པོ་སེར་པོ་དམར་པོ་ལྗང་། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ལ་བསྟན། ། མིང་དང་མཐུན་པར་ཕྱག་མཚན་གནས། ། ཕྱི་རོལ་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་ནི། ། ཤར་ལ་སོགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྣམ་པ་བཞི་ཡི་དབྱེ་བ་ཡི། ། དེ་དག་བཅུ་དྲུག་ཡང་དག་དགོད། ། རང་གི་བདག་པོའི་རྗེས་མཐུན་པར། ། སྐུ་མདོག་ཕྱག་མཚན་མཛེས་པ་ཡིན། ། ཡང་ན་གཞན་དུ་ཕྱག་མཚན་རྣམས། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ལ་མགོན་པོ་བྱམས་པ་ནི། ། ཕྱག་ན་ཀླུ་ཤིང་བསྣམས་པ་ཡིན། ། འཇམ་དཔལ་རལ་གྲི་པུསྟི་དང་། ། ཇི་ལྟར་རིམ་བཞིན་མཚན་པ་ཡིན། །

Generate them with their respective principal mantras. Offer with their individual mantras. They abide in sequence, seated in the vajra posture or the half-lotus posture. The yogi who meditates in this way will obtain the perfect qualities exactly as they have been described; what need is there to mention other siddhis? In the four corners of these, the wise should meditate on Lāsyā and the others. Lāsyā is white in color and holds a vajra. Mālā is golden in color and holds a jewel garland. Gītā is red in body color and is supreme at playing the lute. Nṛtyā is green and, holding a vajra, performs a dance. Following those, one should recollect the incense, flower, lamp, and perfume. These are, in order, an incense burner, a flower vessel, a lamp stand, and a perfume conch. Their colors are like those of the four goddesses, Lāsyā and the rest. Known as the hook, the noose, the chain, and the bell, they are white, yellow, red, and green, positioned at the gates in the east and so forth. Their hand symbols abide in accordance with their names. Outside, one should meditate on the Bhadrakalpa deities in the east and so forth. According to the fourfold division, those sixteen should be correctly arranged. Their body colors and hand symbols are beautiful, corresponding to their respective lords. Alternatively, one should contemplate their hand symbols in their proper sequence. Among them, the protector Maitreya holds a nāga-tree in his hand. Mañjuśrī holds a sword and a book, marked according to their respective order.

སྤོས་ཀྱི་གླང་པོ་སྤོས་ཆུ་ཡི། ། དྲི་ཡི་དུང་ཆོས་ཆར་འབེབས་པའི། ། ཐོད་དང་བཅས་པའི་ཅོད་པན་ནི། ། ཡེ་ཤེས་ཏོག་ནི་བསྒྲིངས་ནས་བསྣམས། ། བཟང་སྐྱོང་བ་ནི་ནམ་མཁའ་མཛོད། ། བསླང་ནས་མཚན་པར་བྱེད་པའོ། ། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོ་ཡིད་བཞིན་ནོར། ། ཕྱག་གི་པདྨ་མཛེས་པ་ཡིན། ། དཔག་བསམ་ཤིང་དང་བུམ་པ་བཟང་། ། བློ་གྲོས་མི་ཟད་ཕྱག་གཡོན་ན། ། པུསྟི་མཚན་པའི་པདྨ་ནི། ། སྤོབས་པ་བརྩེགས་པ་དེ་བཞིན་དུ། ། ཕྱག་ན་རལ་གྲི་བསྣམས་པ་ཡིན། ། མཐུ་ཆེན་ཐོབ་པ་རལ་གྲི་བསྣམས། ། ངན་སོང་ཀུན་འདྲེན་རྒྱལ་མཚན་ནོ། ། མྱ་ངན་མུན་པ་ངེས་འཇོམས་ནི། ། དཔལ་བེའུ་གཡུང་དྲུང་འཁྱིལ་པ་ནི། ། དྲ་བ་ཅན་གྱི་འོད་རྣམས་སོ། ། ཟླ་འོད་གཞོན་ནུ་ཞེས་བྱ་བ། ། ཟླ་ཚེས་གཡེར་ཀ་རྒྱལ་མཚན་མཛེས། ། འོད་དཔག་མེད་པ་པུསྟི་དང་། ། རལ་གྲི་རིན་ཆེན་མཛོད་འཛིན་པ། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོར་ཤེས་པར་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་ནི། ། བསྣམས་པ་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་འདོད་དོ། ། འདི་རྣམས་ཕྱི་ཡི་སྒོ་སྐྱོང་དག། སྔར་ནི་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་རྗེས་ལ་ནི། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ནས། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཡི་གེ་ཡི། ། རྣལ་འབྱོར་རིག་པས་བྱིན་བརླབ་བྱ། ། དེ་ལ་རིམ་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ། སྤྱན་དྲང་སྔོན་འགྲོ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པ་ད་བནྡ་ན་ཀ་རོ་མི། ། ཨེ་མ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་མཆོག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འཁོར་ལོ་ཡི། ། དབུས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཛེས། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོའི་དབང་ཕྱུག་ལ། །

Gandhahastin holds a conch of scented water raining down fragrance; he wears a crown together with a skull. Jñānaketu holds aloft a banner. Bhadrapāla and Gaganagañja are depicted as raising [their hands]. Sāgaramati’s beautiful lotus hand holds a wish-fulfilling jewel. Akṣayamati holds a wish-granting tree and an excellent vase in his left hand. Pratibhānakūṭa likewise holds a lotus marked with a book. Mahāsthāmaprāpta holds a sword. Sarvadurgatipariśodhana holds a victory banner. Śokāndhakāravidhvaṃsana holds a glorious knot and a swastika. Jālinīprabha holds a net. Candraprabhakumāra is beautiful with a victory banner of tinkling bells and a crescent moon. Amitābha holds a book, a sword, and a jewel treasury. Gaganagañja should be known thus. Sarvanīvaraṇaviṣkambhin holds a crossed vajra and a sword. These are asserted to be the bodhisattvas. These are the outer gatekeepers, just as previously described. After meditating in that way, the wisdom beings (jñānasattva) are invited, and they should be consecrated by the yoga of the three syllables. The sequence for that is as follows: first, having invited them and prostrated: Oṃ sarvatathāgatapādavandanāṃ karomi. "Ema! The supreme conduct of the Bodhisattva Samantabhadra is beautiful in the center of the mandala of the Tathāgatas." Then, to the Lord of the Mandala:

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞུགས་ནས། ། བྱུང་ནས་རང་རང་རིགས་པ་ནི། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མཛད་པ་ཡིན། ། ཨེ་མ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རྒྱ་ཆེན་གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད། ། རྡུལ་ཕྲན་ཐམས་ཅད་ཇི་སྙེད་ཀྱི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་གྱུར། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་བྱིན་རླབས་དང་། ། འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་དབང་བསྐུར་ནས། ། རང་བཞིན་དག་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ས་མ་ཡ་ཤྲཱི་ཡེ་ཧཱུཾ། དེ་ལྟར་ཏིང་འཛིན་གསུམ་དང་ནི། ། མཁས་པས་ཆོ་ག་བྱས་ནས་ནི། ། དེ་ནས་རང་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། མཆོད་པ་ཡང་དག་བརྩམ་པར་བྱ། ། པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་ལྡན་གཡོ་བས། ། ཨརྒྷའི་སྣོད་ནི་བཟང་བ་དང་། ། གཡས་པ་བ་དན་གསུམ་དང་ནི། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་མཁས་པས་མེ་ཏོག་གསོལ། ། དེ་ཡི་ཆུ་ཡིས་བསང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱུ་པེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ལོ་ཀེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་གནྡྷེ་ཧཱུཾ། (སོཾ་,ཨོཾ་)བཛྲ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ། ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཕྱག་འཚལ་རྡོ་རྗེ་ལྡན་པ་ཡི། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བྱ་བ་དང་། ། སེ་གོལ་བརྡབས་ལ་དགུག་པ་དང་། ། ཕྱག་བྱས་ནས་ནི་ཨརྒྷ་དབུལ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཛཿ། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཤ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་སྥོ་ཊ་བཾཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཨཱཿ། ཞུས་ནས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་ནི། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ནས་སྔར་བཤད་རིམ་པ་ཡིས། ། མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་དང་། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་རིག་མ་ནི། ། བཅུ་དྲུག་གིས་ནི་མཆོད་བསྟོད་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་གསུམ་ཕྱག་མཚན་དང་། །

Once all the Tathāgatas have entered, emerged, and performed the blessing of their respective families, [the practitioner should think]: "Ema! The vastness of all Buddhas is primordially unborn. As many atoms as there are, all Buddhas have become one. Having been consecrated as the nature of the maṇḍala through the blessing of the three suchnesses, one should meditate on the purity of the natural state." OṂ SARVA TATHĀGATA ABHIṢEKASAMAYA ŚRĪYE HŪṂ. Having thus performed the ritual of the three samādhis, the wise one should then correctly commence the offerings through the yoga of one's own deity. Moving with the lotus mudrā, holding an excellent vessel for the argha water, and with the right hand holding a triple-bannered [vajra], one should contemplate with the three suchnesses. Then the wise one should offer flowers and purify them with that water: OṂ VAJRA PUṢPE HŪṂ; OṂ VAJRA DHŪPE HŪṂ; OṂ VAJRA ĀLOKE HŪṂ; OṂ VAJRA GANDHE HŪṂ; OṂ VAJRA AKĀRO MUKHAṂ SARVA DHARMĀṆĀM ĀDYANUTPANNATVĀT OṂ ĀḤ HŪṂ. With the vajra in hand, one should perform the homage, uttering JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ, snap the fingers to summon [the deities], prostrate, and present the argha: OṂ VAJRA AṄKUŚA JAḤ; OṂ VAJRA PĀŚA HŪṂ; OṂ VAJRA SPHOṬA BAṂ; OṂ VAJRA ĀVEŚA ĀḤ. Having requested, one should bless [the offerings] with the three syllables and confer the empowerment. Then, according to the previously explained sequence, one should offer the various offerings and perform the offerings and praises with the sixteen other vidyās. [One should also offer] the three maṇḍalas and the hand symbols.

ཇི་སྲིད་ཐིག་ལེའི་རིམ་པ་དང་། ། སྣང་བ་ལ་སོགས་རིམ་པ་ཡིས། ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བ་དང་། ། སྟོང་ཉིད་སོགས་རིམ་ཐོབ་པ་ཡི། ། རྣལ་འབྱོར་ལྷན་སྐྱེས་མཛེས་པ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་གོམས་པ་འཇུག་པ་རྣམས། ། མི་ཤེས་ཆུ་བོ་མ་ལུས་པ། ། བསྐམས་ཤིང་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ནི། ། ཤར་བ་སྐལ་བ་བཟང་པོ་ཡིན། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བའི་རིམ་པ་ཡིས། ། ཇི་སྲིད་སྒྲུབ་པ་མི་སྐྱོའི་བར། ། དེ་ལྟར་ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱ། ། ལངས་ནས་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དྲངས་ནས། ། དེ་ནས་གཏོར་མ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བར་འདོད་པ་ལས། ། ཨ་ལས་བྱུང་ཞིང་སྐུ་མདོག་དཀར། ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་དྲིལ་བུ་བསྣམས། ། ཐུགས་ཀར་དང་པོ་སངས་རྒྱས་ནི། ། སྔར་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན། ། དེ་ལ་མྱ་ངན་འདས་འཁོར་ལོ། ། ཨ་ར་ལ་སོགས་ཡི་གེར་ལྡན། ། དེ་སྟེང་ཨ་ར་པ་ཙ་ན། ། ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བསྣམས། ། འདི་ཡི་ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་ནི། ། སྔར་ནི་བསྟན་ཟིན་གང་ཡིན་པའོ། ། ཨོཾ་ཨ་ར་པ་ཙ་ན་ཡ་ཏེ་ནཱ་མ། སྔགས་ཀུན་རིགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་ཡང་། ། ཞལ་བཞི་སྐུ་མདོག་དུད་འདྲ་ཞིང་། ། བསམ་གཏན་ཕྱག་རྒྱར་ལྡན་པའོ། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཐུགས་ཀ་རུ། ། ཞི་བའི་འཁོར་ལོ་འདི་རྣམས་ཀྱང་། ། རྩིབས་དྲུག་པ་ལ་རིགས་དྲུག་གིས། ། ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་ལྡན་པའོ། ། དེ་ལ་གཉིས་མེད་འཇམ་པའི་དཔལ། ། མདོག་དཀར་ཞལ་དྲུག་ཨ་ལས་བྱུང་། ། ཕྱག་གཉིས་རལ་གྲི་པུསྟི་བསྣམས། ། གཉིས་ཀྱིས་ཨུཏྤལ་བསྣམས་པ་དང་། ། གཉིས་ནི་ཏིང་འཛིན་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། ཡང་དག་སྣང་བ་སྣང་བ་ཆེ། །

Through the stages of the bindu and the stages of appearance and so forth, all conceptual elaborations are pacified. The yogi who attains the stages of emptiness and the rest possesses the beauty of the coemergent. For those who engage in such familiarization, the drying up of the entire river of ignorance and the rising of the moon of the mind is a stroke of great fortune. Through the stages of emanation and reabsorption, one should practice repeatedly in this way until one is weary of the practice. Having arisen, one should invite the Buddhas and then offer the torma. In that regard, Vajrasattva, who is desired as the Universal Monarch, arises from the syllable A and is white in color, holding a vajra and a bell. At his heart is the Primordial Buddha, exactly as previously described. Therein is the wheel of nirvāṇa, endowed with the syllables A-ra-la and so forth. Above that is A-ra-pa-ca-na, with two hands holding a vajra and a bell. His near-essence mantra is that which was previously taught: Oṃ a-ra-pa-ca-na-ya-te-nā-ma. The Great Vairocana, the nature of the lord of all families, also has four faces and a smoke-colored body, and is endowed with the mudrā of meditative concentration. At the heart of the Primordial Buddha, these peaceful wheels are also present, each with six spokes, completely surrounded by the six families. Therein is the non-dual Mañjuśrī, white in color, with six faces arising from the syllable A, holding a sword and a book with two hands, holding an utpala with two others, and two in the mudrā of meditative concentration. He is the perfect appearance, the great appearance.

འདི་དག་སོ་སོའི་སྙིང་པོ་ནི། ། སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལས་གསལ་བར་བསྟན། ། བཤད་པའི་འཁོར་ལོ་བདག་ཉིད་ནི། ། ལྷ་རྣམས་ཉི་ཤུར་མཉམ་པ་ལ། ། གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ནི། ། བློ་ཆེན་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་གཙོ་བོ་ཡིས། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བར་འདོད་པ་ལ། ། འདི་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་ནི། ། ཁོ་བོས་སྔར་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། འོན་ཀྱང་འདི་ཡི་ཁྱད་པར་ནི། ། ད་ནི་རབ་ཏུ་བཤད་པར་བྱ། ། མདའ་དང་གཞུ་ནི་འགེངས་པ་དང་། ། རྣམ་རྒྱལ་ཕྱག་རྒྱ་རྡོར་དྲིལ་དང་། ། རལ་གྲི་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་དང་། ། ལྕགས་ཀྱུ་དང་ནི་ལྕགས་སྒྲོག་བསྣམས། ། ལྷ་ཆེན་ཨུ་མ་མནན་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། འདི་ཡི་རིན་ཆེན་ཧཱུཾ་མཛད་ནི། ། ཕྱག་དྲུག་རྣམ་རྒྱལ་ཕྱག་རྒྱ་མེད། ། ཞལ་དྲུག་ཞལ་ནི་རེ་རེ་ལ། ། སྤྱན་ནི་གསུམ་གསུམ་ལྡན་པའོ། ། འདི་ཡི་པདྨའི་ཧཱུཾ་མཛད་ནི། ། མཆེ་གཙིགས་ཧ་ལ་ཧ་ལར་ལྡན། ། འདི་ཡི་ལས་ཀྱི་ཧཱུཾ་མཛད་ནི། ། རྣམ་རྒྱལ་རང་གི་ཕྱག་རྒྱར་ལྡན། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས་པ་རལ་གྲི་དང་། ། གཏུན་ཤིང་ལྷག་མ་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། གང་ཡང་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ནི། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བར་འདོད་པ་ལ། ། སེར་པོ་རིན་ཆེན་གྱིས་མཚན་པ། ། ཀུན་ཀྱང་རིན་ཆེན་ཅོད་པན་ཅན། ། དེ་ལ་རྣམ་སྣང་སྔར་བཤད་བཞིན། ། དོན་ཀུན་གྲུབ་པ་མི་བསྐྱོད་པ། ། རྡོ་རྗེ་བསྣམས་ནས་ས་གནོན་ནོ། ། རིན་ཆེན་གཙུག་ཕུད་སྔ་མ་བཞིན། ། རིན་ཆེན་པདྨ་སྐུ་མདོག་སེར། ། པདྨའི་ཕྱག་རྒྱས་ལྡན་པ་དང་། ། ལཾ་ལས་བྱུང་བའི་ས་བོན་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་པདྨ་ལ། ། གཡས་པ་བཀོད་ནས་གཡོན་པ་ལ། །

The essence mantras for each of these are clearly taught in the Sādhana (means of achievement). Regarding the nature of the explained maṇḍala, which consists of twenty deities, the great-souled ones should make offerings to the single great essence. For those who desire to become a Universal Monarch (Cakravartin) through the principal deity Vajra-Hūṃkāra, I have already previously explained their essential nature. However, their specific distinctions shall now be explained in detail. He holds a drawn bow and arrow, the Vijaya (Victory) mudrā, a vajra and bell, a sword, a vajra noose, a hook, and an iron chain. Treading upon the great god Uma, he is called Vajra-Hūṃkāra. His Ratna-Hūṃkāra has six arms but lacks the Vijaya mudrā; he has six faces, each endowed with three eyes. His Padma-Hūṃkāra has bared fangs and is marked with the hala-hala [wrathful] expression. His Karma-Hūṃkāra possesses the Vijaya as his own mudrā, and holds a hook, a noose, a sword, and a pestle in his remaining hands. Furthermore, for those who desire to become a Universal Monarch through Vajra-Ratna, he is yellow and marked with jewels; all of them wear jeweled crowns. In that regard, Vairocana is as previously explained. Amoghasiddhi is Akṣobhya, holding a vajra and performing the earth-touching gesture. Ratnaśikhin is as before. Ratnapadma is yellow in color, endowed with the lotus mudrā, and his seed syllable arising from Lāṃ is placed on the right side of the square maṇḍala lotus, while the left side...

བསམ་གཏན་དང་པོའི་བར་དུ་གནོན། ། རིན་ཆེན་དོན་ཡོད་དོན་ཡོད་དོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ནི་ཐམས་ཅད་ལ། ། རང་མིང་རིན་ཆེན་སྒྲ་དང་ནི། ། ཡང་དག་ལྡན་པའི་སྐུ་ཡིན་ནོ། ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེའི་རྡོར་ཚིག་ལ། ། ཁྲོ་གཉེར་ལྡན་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། གཡོན་པས་རྡོ་རྗེ་གནོན་པ་དང་། ། གཡས་པས་འདོད་པ་གནོན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཉི་མ་འོད། ། རིན་ཆེན་དཔལ་ནི་རྒྱལ་མཚན་བརྗོད། ། གང་ཡང་པདྨ་གར་དབང་ཕྱུག། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བར་འདོད་པ་ལ། ། རྡོ་རྗེའི་གནས་སུ་པདྨའི་ཚིག། ལྷ་གཞན་ཀུན་ལ་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ལ་པདྨའི་ཚིག། སྔོན་སོང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བརྗོད། ། རིན་ཆེན་རིན་ཆེན་གཙུག་ཕུད་དང་། ། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ལ་ཡང་། ། ཏིང་འཛིན་སྒྲ་ཡི་སྔོན་དུ་ནི། ། པདྨ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། ། པདྨ་ངེས་པའི་དབང་ཕྱུག་ནི། ། པདྨའི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ཡིན། ། གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་འདི་དག་ཀྱང་། ། ནོར་བུས་བྱས་པའི་རིན་པོ་ཆེ། ། ཉི་མ་ཉི་མའི་གཟུགས་འཛིན་པ། ། དཔལ་ནི་ཟླ་བའི་ངང་པ་ལས། ། གནས་པ་ཀུ་མུ་ཏ་ལ་ནི། ། ཟླ་བས་མཚན་པའི་གདུགས་བསྣམས་པའོ། ། བཞད་པ་ལ་ནི་ཞལ་བཅུ་གཅིག། པདྨའི་སྒྲོལ་མ་བརྒྱ་བྱིན་མདོག། པདྨའི་འཁོར་ལོ་ཁྱབ་འཇུག་འདྲ། ། སྨྲ་བ་ཚངས་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད། ། ལས་ནི་གཞོན་ནུ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། དེ་ལས་གཞན་པ་ཁྱད་པར་མེད། ། རྟ་མཆོག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དམ། ། རྣམ་པ་ལྔའམ་རྣམ་པ་གཅིག། སྔོན་པོ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ནི། ། རལ་གྲི་མདའ་གཞུ་ཨུཏྤལ་བསྣམས། ། འདི་ཡི་ལྷ་མོ་གཉིས་པོ་ནི། ། གཡས་ན་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས། ། དེ་ལ་གཙང་མ་སྐུ་མདོག་དཀར། །

He suppresses up to the first dhyāna. The Jewel and the Amoghasiddhi are indeed Amogha. In all the vajra words, the body is endowed with its own name and the sound "Jewel." In the vajra words of the Jewel-Vajra, one should know him as having a frowning brow. With the left hand he suppresses the vajra, and with the right he suppresses desire. The Sun-Light of the Vajra-Jewel and the Victory Banner of Jewel-Glory are proclaimed. Furthermore, for the Lotus Lord of Dance who desires to be a universal monarch, the lotus word should be known in the place of the vajra for all other deities. For the Tathāgata, the lotus word is preceded by the mention of Vairocana. For the Jewel, the Jewel-Crest, and also for the Lotus Lord of Dance, the word "Lotus" is uttered before the sound of samādhi. The Lotus Sovereign of Certainty is the Lotus Amoghasiddhi. These other distinctions are also made with jewels: the Sun holds the form of the sun; the Glory is from the swan of the moon; and the one abiding on the kumuda lotus holds a parasol marked by the moon. The Laughing One has eleven faces. The Lotus Tārā is the color of Śakra; the Lotus Wheel is like Viṣṇu; and the Speaker follows the manner of Brahmā. The Activity is like that of Kumāra; other than that, there is no difference. The Supreme Horse is the nature of the three, or five aspects, or one aspect. The nature of the three blue ones holds a sword, an arrow, a bow, and an utpala. The two goddesses of this [deity] hold a crossed vajra in the right hand. Among them, the Pure One is white in color.

པདྨ་སྔོན་པོས་རྣམ་པར་མཛེས། ། དག་མ་པདྨ་རཱ་གའི་མདོག། པདྨ་དམར་པོས་རྣམ་པར་མཛེས། ། འདི་ཡི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས། ། ས་སྙིང་ལ་སོགས་བྱིན་གྱིས་རློབས། ། ཕྱི་ཡི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་ནི། ། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་སོགས་བྱིན་བརླབས་པའོ། ། གཡོན་པས་འདོད་པའི་འཇིག་རྟེན་གནོན། ། གཡས་པས་མནན་པ་བསམ་གཏན་ཡིན། ། རྟ་སྐད་འཚེར་བ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཞལ། ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་བར་དུ་རེག། ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་སྔ་མ་བཞིན། ། ཡང་ན་འོད་དཔག་མེད་པ་བཞིན། ། པུསྟི་དང་ནི་རལ་གྲི་དང་། ། མདའ་གཞུ་བསྣམས་པ་ཡིད་འཕྲོག་པའོ། ། ཚངས་པ་བརྒྱ་བྱིན་ཁྱབ་འཇུག་ནི། ། པ་བ་སངས་དང་སྐར་མའི་དགྲ། ། ཞབས་ཀྱིས་པདྨ་བསྐོར་བ་ཡིས། ། གྲོང་ཁྱེར་སུམ་རྩེག་པ་གནོན་པ། ། འཕྲོག་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱང་ནི། ། འདི་དག་འཁྱུད་ནས་བཞུགས་པའོ། ། རྟ་ཡི་གདོང་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། འཁོར་ཀུན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་ཟླ་གཅིག་ཟླ་དྲུག་གམ། ། ལོ་གཅིག་མཚན་མ་ཐོབ་པར་དུ། ། དེ་སྲིད་བསྙེན་པ་བྱས་ནས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལས་ལ་འཇུག་པར་བྱ། ། གཙུག་ལག་ཁང་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། ཡིད་དུ་འོང་བའི་ས་ཕྱོགས་སུ། ། ཚད་ལྡན་(ཚ་,ཆ་)སྒོ་མེད་པར་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བྲི་བར་བྱ། ། རྒྱལ་པོས་ཁྲུ་ནི་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ། ། བློན་པོ་ཆེན་པོས་ཉི་ཤུ་ལྔ། ། ཚོང་དཔོན་དེད་དཔོན་ཉི་ཤུའམ་ཕྱེད། ། སྒྲུབ་པོས་བཅུ་གཉིས་སམ་དེའི་ཕྱེད། ། དེར་ནི་མངོན་སྤྱོད་སྦྱིན་སྲེག་དང་། ། ཞི་བ་ཡི་ནི་སྦྱིན་སྲེག་དག། བྱས་ནས་ས་ནི་སྦྱང་བར་བྱ། ། ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན། ། དེར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སྤྲུལ་ནས། །

Beautifully adorned with blue lotuses, the pure ones are the color of ruby; beautifully adorned with red lotuses, the inner sense bases within this are blessed by Kṣitigarbha and the others. As for the outer sense bases, they are blessed by Rūpavajrā and the rest. With the left [leg] he treads upon the world of desire; with the right, he treads upon the meditative concentrations. The neighing of the horse is the face of the directions; he touches as far as the first meditative concentration. The nature of the five is as before, or else like Amitābha. Holding a volume, a sword, and a bow and arrow, he is captivating. Brahmā, Śakra, Viṣṇu, Venus, and the enemy of the stars (Rāhu) are trampled by his feet as he circles the lotus, treading upon the triple-tiered city. The goddesses who steal [the senses] also remain embracing these. All those with the faces of horses should be fully understood as the entire retinue. Thus, for one month, six months, or one year, until the signs are obtained, one should perform the approach practice and then enter the activity of the maṇḍala. In a pleasing location such as a temple, one should draw the sublime maṇḍala without a door and of the proper dimensions: one hundred and fifty cubits for a king, twenty-five for a great minister, twenty or half of that for a merchant or captain, and twelve or half of that for a practitioner. Having performed the wrathful and peaceful fire offerings there, one should purify the ground and take possession of it. There, having fully emanated the maṇḍala...

གོང་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན། ། ཕྱག་འཚལ་ལ་སོགས་སྔོན་སོང་ནས། ། མཆོད་པ་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་གིས། ། མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྟོད་ནས། ། ས་ཡི་ལྷ་མོ་སྤྱན་དྲངས་ལ། ། སྣ་ཚོགས་མཆོད་པས་མཆོད་ནས་ནི། ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དང་ཁྱད་པར་གྱིས། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་(དབང་,དཔང་)དུ་གྱུར། ། སྐྱོབ་པ་ཤཱཀྱའི་སེང་གེ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ཀྱི་སྡེ་བཅོམ་པ། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་བདུད་ལས་ནི། ། རྒྱལ་བར་བྱས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། མིག་གཉིས་ཉི་ཟླ་རྐང་མཐིལ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་བྱིན་བརླབས་ནས། ། ཞལ་ནས་ཧཱུཾ་གི་སྒྲ་སྒྲོགས་ཤིང་། ། ཡོངས་སུ་བསྐྱོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཕྱོགས་རྣམས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞི་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ར་བ་དྲ་བ་བསམ། ། ལག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་ལྡན་དང་། ། གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་བསྣུན་པ་ཡི། ། ཚུལ་གྱིས་བགེགས་ལ་བཀའ་བསྒོ་དང་། ། ཕུར་བུས་བཏབ་པ་ལ་སོགས་བྱ། ། དེ་ནས་དེ་ཉིད་དྲིས་བྱུགས་ལ། ། ལྷ་ཡི་གནས་སུ་ཙནྡན་ལ། ། སོགས་པའི་དྲི་ཡི་ཐིག་ལེ་དང་། ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་དགྲམ་པར་བྱ། ། དེ་རྗེས་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་རྣམས་བཀུག་ནས་ནི། ། མཆོད་པ་ལྔ་དང་བརྒྱད་རྣམས་ཀྱང་། ། མཆོད་ནས་འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རིག་སྔགས་རྒྱལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བདག་ལ་བརྩེ་བར་གྱུར་ནས་ནི། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་བརྩེ་བ་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། བཅོམ་ལྡན་བདག་ནི་གུས་པ་ལ། ། དེ་བས་གནང་བ་མཛད་པར་རིགས། །

Just as previously explained, having first performed the prostrations and so forth, one should perform the offerings in full detail. Then, the supreme practice companion, having offered praise with the one hundred and eight names, should invite the Goddess of the Earth. Having made various offerings, one should say: "O Goddess, you are the witness to the conduct and the specific qualities of all the Buddhas, the Protectors, regarding the stages and the perfections. Just as the Protector, the Lion of the Śākyas, conquered the hosts of Māra, so too shall I conquer the Māras and draw the maṇḍala. Having blessed my two eyes as the sun and moon and the soles of my feet as crossed vajras, and sounding the syllable HŪṂ from my mouth, I shall, in a manner of complete movement, visualize the directions as a vajra ground, a vajra fence, and a vajra net. Holding a vajra and bell in my two hands, and striking with the vajra in my right hand, I shall issue commands to the obstructors and perform the ritual of driving in the ritual daggers (kīla) and so forth. Then, having smeared that very spot with fragrant substances, one should apply drops of sandalwood and other perfumes at the locations of the deities and scatter various flowers. After that, having summoned the deities of the maṇḍala residing in space, and having offered the five and eight types of offerings, one should speak as follows: 'Homage to the Blessed One Vairocana, the King of Vidyā-mantras. Out of compassion for me, and out of compassion for the disciples, and for the sake of making offerings to you, O Blessed One, it is right that you grant your permission to me, who am devoted.'"

སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་མགོན་བརྩེ་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དགྲ་བཅོམ་དང་། ། གསང་སྔགས་ལྷ་གཞན་གང་བཞུགས་དང་། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བའི་ལྷ་རྣམས་དང་། ། གང་ཡང་འབྱུང་པོ་མཐུ་ཆེན་དང་། ། གང་དུ་ལྷ་ཡི་སྤྱན་མངའ་བ། ། སེམས་ཅན་བསྟན་ལ་དགའ་བ་རྣམས། ། བདག་ལ་དགོངས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ཡིས། ། སང་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བཟང་པོའི་མིང་། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ནུས་ཀྱིས། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་འབྲི་ལགས་ན། ། བདག་དང་སློབ་མར་བཅས་པ་ལ། ། ཐུགས་ནི་བརྩེ་བར་དགོངས་སུ་གསོལ། ། ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་ནི་ལན་གསུམ་བརྗོད་པ་ཡིས། ། ལྷ་རྣམས་ལྷག་པར་གནས་པའོ། ། དེ་ནས་འོག་ནས་འཆད་པ་ཡི། ། བུམ་པ་མཚན་ཉིད་ལྡན་པ་དང་། ། འབྲུ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། ། བཅས་པ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ། ། གཞན་ཡང་སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་དང་། ། གཏོར་མ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེན་པོ། ། སློབ་མ་ལྷག་པར་གནས་པ་དང་། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ལ་ཁྲུས་བྱས་གཙང་མ་ཡི། ། གོས་གོན་ནས་ནི་སློབ་མ་ཡིས། ། ཐལ་མོ་མེ་ཏོག་བཅས་པ་དང་། ། ཕྱག་བྱས་ནས་ནི་འདི་སྐད་བརྗོད། ། དགའ་ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་བས། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ནི་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་སྩལ་དུ་གསོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོ་བདག་ནི་འཇུག་པར་འཚལ། ། བུ་ཚུར་ཤོག་ཅིག་ཐེག་ཆེན་པོ། །

Buddhas, compassionate protectors of the world, Bodhisattvas, Arhats, and whatever other deities of Secret Mantra reside, The gods who protect the world, And whatever powerful spirits there may be, Who possess the divine eye, And who delight in the teachings for the sake of sentient beings: Please turn your attention toward me. I, who am called [name], Tomorrow, to the best of my ability, Shall draw the excellent maṇḍala named [name] According to the ritual procedures. Please regard me and my disciples With a heart of loving compassion. I pray that you grant your blessings To the entire assembly within the maṇḍala. By reciting this three times, The deities are made to abide in the preliminary state. Then, as will be explained below, The vases possessing the required characteristics, Along with the grains and all other items, Should be consecrated in the preliminary state. Furthermore, the ritual of the fire offering, The extremely extensive torma offering, And the preliminary consecration of the disciples Should be understood in their proper sequence. Then, having bathed and put on clean clothes, The disciples, with palms joined and holding flowers, Having prostrated, should speak as follows: "You, the Great Joy, are my teacher; O Master, please turn your attention toward me. I seek the Great Protector Who reveals the way of Great Enlightenment. Please grant me the reality of the samaya. Grant me also the Three Refuges: The Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. O Protector, I wish to enter The supreme city of Great Liberation. Come here, child, to the Great Vehicle!"

ཁྱོད་ནི་ཚུལ་ཆེན་སྣོད་ཡིན་ཏེ། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཆོ་ག་འདི། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་འདས་དང་། ། དེ་བཞིན་གང་དག་མ་བྱོན་དང་། ། ད་ལྟར་བཞུགས་པའི་མགོན་པོ་རྣམས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་བཞུགས་པ་དག། དེ་དག་ཀུན་གྱིས་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་བཟང་པོ་འདི་མཁྱེན་ནས། ། དཔའ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མཉམ་མེད་བརྙེས། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པ་མཉམ་མེད་པ། ། སྐྱོབ་པ་ཤཱཀྱ་སེང་གེ་ཡིས། ། བདུད་སྡེ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ། ། དཔུང་ཆེན་དག་ཀྱང་དེ་ཡིས་བཅོམ། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། དེ་ནས་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ཀུན། ། བྱས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། ། མཆོད་ནས་ཨ་ཤྭཏྠ་སོགས་པའི། ། སོ་ཤིང་ཀུ་ཤ་སྲུང་སྐུད་སྦྱིན། ། རིག་སྔགས་ལྡན་པའི་སྲད་བུ་ནི། ། ཚད་དང་ལྡན་པར་བཀལ་བ་དང་། ། ཕན་ཚུན་ལེགས་པར་བསྒྲིལ་བ་ཡིས། ། མཁས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་བོ། ། ཨོཾ་ཨ་ནྱོ་ནྱ་ཨ་ནུ་ག་ཏ་སརྦ་དྷརྨཱཿསྥ་ར་སྥ་ར་ཨ་ནུ་ག་ཏ། སརྦ་དྷརྨཱཿཨདྱནྟ་ཨ་ནུ་པྲ་བིཤྚ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲ་མ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ། ཤར་ནུབ་བྱང་དང་ལྷོ་ཕྱོགས་དང་། ། མངོན་པར་བལྟས་ལ་ཚངས་ཐིག་གཉིས། ། མེ་དང་གནོད་སྦྱིན་དབང་ལྡན་དང་། ། གཤིན་རྗེ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་དང་། ། རླུང་དང་གཤིན་རྗེ་བདེན་བྲལ་དང་། ། གནོད་སྦྱིན་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ལ། ། ཤར་དང་ནུབ་ཏུ་ཐིག་གདབ་བོ། ། མེ་དང་བདེན་བྲལ་སྲིན་པོ་དང་། ། དབང་པོ་རླུང་དང་དབང་ལྡན་དང་། ། རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ལ། །

You are a vessel for the great way; this ritual of the practice of Secret Mantra shall be correctly taught to you. All the Perfect Buddhas who have passed away, those who have not yet come, and the Protectors dwelling in the present, who remain for the benefit of wandering beings—all of them, having understood this excellent ritual of Secret Mantra, attained peerless omniscience as heroes at the foot of the Bodhi tree. By means of this peerless practice of Secret Mantra, the Protector, the Lion of the Śākyas, also conquered the extremely fierce and great host of Māra. Therefore, my son, apply your intelligence to this in order to attain omniscience. Then, having performed all the branches of the ritual, having blessed and made offerings, one should give the tooth-sticks of the Aśvattha tree and so forth, along with the kuśa grass and the protection cord. The wise one, having spun a thread of mantra-endowed material to the proper measure and having twisted it well together, should lay the lines for the maṇḍala. Oṃ anyonyānugata sarvadharmāḥ sphara sphara anugata sarvadharmā adyanta-anupraviṣṭa sarvadharmā hūṃ. Oṃ vajrasamayasūtraṃ matikrama hūṃ. Facing east, west, north, and south, one lays the two Brahma-lines. Facing fire, yakṣa, Īśāna, and Yama, and facing wind, Yama, Nairṛti, and the direction of the yakṣas, one lays the lines for the east and west. Facing fire, Nairṛti, Rākṣasa, Indra, wind, and Īśāna, and facing the direction of the wind...

གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ལྷོ་བྱང་གི། ། ཐིག་གཉིས་དེ་བཞིན་གདབ་པར་བྱ། ། སློབ་དཔོན་སློབ་མ་བསྐོར་ཕྱོགས་སུ། ། འགྲོ་ཞིང་མེ་དང་རླུང་མཚམས་དང་། ། བདེན་བྲལ་དབང་ལྡན་མཚམས་སུ་ནི། ། གནས་ནས་ཐིག་གཉིས་གདབ་པར་བྱ། ། གསར་པ་ལས་ནི་བཀལ་ནས་ཀྱང་། ། ཚད་དང་མཐུན་པར་མཛད་པ་ཡི། ། ཐིག་ནི་མཁས་པས་ཅི་ནུས་ཀྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཐིག་གདབ་བོ། ། གྲུ་བཞིར་བྱ་ཞིང་སྒོ་བཞི་དང་། ། རྟ་བབས་བཞི་ཡིས་མཛེས་བྱས་ལ། ། ཐིག་བཞི་དང་ནི་ལྡན་གྱུར་པ། ། དར་དང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། གྲྭ་ཡི་ཕྱོགས་ནི་ཐམས་ཅད་དང་། ། སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་ནི་མཚམས་རྣམས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་སྤྲས་པར་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རིམ་ཐིག་གདབ་བོ། ། དེ་ཡི་རིམ་པའི་ནང་ཞུགས་ལ། ། འཁོར་ལོ་འདྲ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། ཐིག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བྱ་ཞིང་། ། ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་མཛེས་བྱས་ལ། ། ཕྱོགས་ཀུན་མཉམ་པ་ཉིད་དམིགས་ལ། ། ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་ཐིག་གདབ་བོ། ། ཤར་དང་ནུབ་དང་བྱང་དང་ལྷོར། ། ཐིག་བཞི་བཏབ་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད། ། དེ་ལྟར་ལུང་དང་བླ་མ་ཡི། ། གདམས་ངག་དག་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། ། ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཐིག་གདབ་བོ། ། ཨོཾ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ། ཞེས་ནི་ལན་གསུམ་མངོན་བཟླས་པའི། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་པ་དང་། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཚོན་རྩི་ནི། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱ། ། སྔོན་པོ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་རང་བཞིན། ། གཉིས་པ་གསེར་ལ་དམིགས་པ་སྟེ། ། པདྨ་རཱ་གའི་རང་བཞིན་གཞན། ། དེ་བཞིན་གཞན་ནི་མརྒད་འདྲ། ། དཀར་པོ་ནང་དུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། །

In successive order, the two lines for the south and north should likewise be struck. The master and the disciple, moving in a circumambulatory direction, should remain at the corners of fire, wind, the south-west, and the north-east, and strike the two lines. Having spun the new thread, the wise one should strike the lines of the maṇḍala to the best of their ability, making them conform to the proper measurements. It should be made square with four doors, beautified by four archways, and possessed of four lines, adorned with silk and flower garlands. In all the corners and at the junctions of the door-surrounds, the outer lines of the maṇḍala should be struck, inlaid with vajras and jewels. Entering the interior of that sequence, one should completely encircle it with vajra lines resembling a wheel, beautified by eight pillars; visualizing the equality of all directions, the wise one should strike the lines. By striking four lines in the east, west, north, and south, eight maṇḍalas are formed. Thus, relying upon the scriptures and the oral instructions of the guru, one should strike the lines of the great maṇḍala according to the ritual. Reciting three times the mantra oṃ citrasamaya hūṃ, together with the mudrā, and having blessed the pigments, one should paint them according to the ritual. Blue is the nature of the vajra peak; the second is visualized as gold; another is the nature of ruby; likewise, another is like emerald; and white is to be known as the interior.

དེ་ནི་ཚོན་གྱི་རིམ་པ་བཤད། ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་ནི་སྔོན་པོ་སྟེ། ། ལྷོར་ནི་སེར་པོ་དང་ལྡན་པ། ། ནུབ་ཀྱི་ཆ་ནི་དམར་པོ་སྟེ། ། བྱང་ནི་ལྗང་གུར་ཡང་དག་ལྡན། ། དབུས་ཀྱི་ས་ཡི་ཆ་ཉིད་ནི། ། ཤེལ་ལྟར་དཀར་བ་བླ་ན་མེད། ། རྟག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་འཆང་ཞིང་། ། རབ་མཉམ་གཞག་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། ལྷ་རྣམས་རང་རང་གནས་སུ་ནི། ། གཟུགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་སོགས་པ་ཡི། ། ཁ་དོག་དབྱིབས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས། ། བྲིས་ནས་སྔོན་གསུངས་མཆོད་པ་རྣམས། ། རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིས་མཆོད་བྱ་ཞིང་། ། གཞན་ཡང་ཞལ་ཟས་སྣ་ཚོགས་དང་། ། འདོད་ཡོན་ལྔ་དང་རིན་ཆེན་དང་། ། གོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་དང་། ། རྟ་དང་གླང་པོའི་ཚོགས་ཀྱིས་མཆོད། ། མཚན་ཉིད་ལྡན་པའི་བུམ་པ་རྣམས། ། མགྲིན་པར་རས་དཀྲིས་ཙུ་ཏ་ལ། ། སོགས་པ་ལོ་མར་བཅས་པ་ཡི། ། ཤིང་གི་ཁ་རྒྱན་རིན་ཆེན་དང་། ། འབྲུ་དང་སྨན་ལྔ་དྲི་ཞིམ་པའི། ། སྤོས་ཆུ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས། ། རབ་ཏུ་བཀང་ནས་རང་རིགས་ཀྱི། ། མཚན་མས་མཚན་ནས་བུམ་པ་ལ། ། རང་རང་རིགས་ཀྱི་ལྷར་བསྐྱེད་ནས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཞུག་པ་དང་། ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་བྱིན་བརླབས་ནས། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་གནས་པར་བྱ། ། འབྲས་ཆན་ནས་ཆན་སྣུམ་ཁུར་སོགས། ། བཟའ་བ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེན་པོ། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་བརླབས་ནས། ། གཏོར་མ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེན་གཏང་། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་གནོད་སྦྱིན་ལྟོ་འཕྱེ་གྲུལ། ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་འདབ་བཟང་ལུས་སྲུལ་པོ། ། དྲི་ཟ་སྲིན་པོ་གདོན་གྱི་རིགས་རྣམས་དང་། ། གང་དག་ས་ལ་གནས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་ཅན། ། བདག་གིས་པུས་མོ་ས་ལ་བཙུགས་ནས་སུ། །

Now, the sequence of colors is explained: the eastern direction is blue, the south is endowed with yellow, the western part is red, and the north is perfectly green. The central area of the ground itself is unsurpassed, white like crystal. The master, always holding a vajra and bell and remaining in perfect meditative equipoise, should draw the maṇḍala of colors and shapes, including the forms and mudrās of the deities in their respective places. Having drawn it, one should perform the extensive offerings previously described. Furthermore, one should offer various kinds of food, the five sensory qualities, jewels, various types of clothing, and hosts of horses and elephants. The ritual vases, possessing the proper characteristics, should have their necks wrapped in cloth and be adorned with the leaves of the cūta tree and so forth, as well as with precious ornaments for the mouth. Filled with the five grains, the five medicines, fragrant incense water, flowers, and so on, and marked with the symbols of their respective families, one should generate the deities of their respective families within the vases, invite the wisdom beings (jñānasattva) to enter, and after performing the offerings and blessings, they should be placed according to the ritual. Having blessed with mantras and mudrās a vast array of foods such as cooked rice, barley porridge, and fried cakes, one should offer a very extensive bali offering. To the gods, asuras, yakṣas, mahoragas, kumbhāṇḍas, garuḍas, suparṇas, and piśācas, to the classes of graha spirits, and to those with miraculous powers who dwell upon the earth: with my knees pressed to the ground, I [offer].

ཐལ་སྦྱར་ཁྱེད་རྣམས་ལ་ནི་གསོལ་འདེབས་ཀྱིས། ། བུ་སྨད་བཅས་ཤིང་གཡོག་འཁོར་བཅས་པ་རྣམས། ། གནས་ནས་ཕན་གདགས་སླད་ནས་འདིར་སྤྱོན་ཞིག། འབྱུང་པོ་གང་དག་རི་རབ་སྟེང་གནས་དང་། ། དགའ་བའི་ཚལ་དང་ལྷ་ཡི་གནས་རྣམས་དང་། ། ཤར་ནུབ་རི་དང་ཉི་ཟླའི་ཁྱིམ་རྣམས་དང་། ། རི་བོ་ཀུན་ལ་གང་དག་གནས་པ་དང་། ། ཆུ་བོ་ཀུན་དང་ཆུ་ཡི་མདོ་རྣམས་དང་། ། རིན་ཆེན་གནས་ན་ལྷག་པར་གང་གནས་དང་། ། མཚོ་དང་རྫིང་དང་ལྟེང་ཀ་ཆུ་ངོགས་དང་། ། གཡའ་ཆུ་སིལ་མ་དག་ན་གང་གནས་དང་། ། གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་ཕྱུགས་ལྷས་སྟོང་པ་དང་། ། ཁང་སྟོང་དག་དང་ལྷ་ཡི་ཁང་པ་དང་། ། གཙུག་ལག་ཁང་དང་གྲོང་ཁྱེར་གནས་དག་གམ། ། དཀའ་ཐུབ་གནས་དང་གླང་ཆེན་བྲེས་དང་ནི། ། རྒྱལ་པོའི་དཀོར་ཁང་དག་ན་གང་གནས་དང་། ། ལམ་སྲང་བཞི་མདོ་དང་ནི་འདུན་ས་དང་། ། གང་དག་ལམ་པོ་ཆེ་དང་ཤིང་གཅིག་དྲུང་། ། དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་ནགས་ཚལ་ཆེན་པོ་དང་། ། སེང་གེ་དྲེད་དང་གཅན་གཟན་གནས་རྣམས་དང་། ། འབྲོག་ཆེན་འཇིགས་སུ་རུང་བར་གང་གནས་དང་། ། གང་དག་གླིང་མཆོག་དག་ན་གནས་པ་དང་། ། ལྷུན་པོ་དུར་ཁྲོད་དག་ན་གནས་པ་རྣམས། ། རབ་ཏུ་དགྱེས་ཤིང་གོ་བར་གྱུར་ནས་སུ། ། ཕྲེང་བ་མེ་ཏོག་དྲི་དང་བདུག་པ་དང་། ། བསྟོད་དང་གཏོར་མ་མར་མེ་གུས་ཕུལ་བས། ། འདི་དག་བཞེས་ཏེ་བཏུང་ཞིང་བསྣམས་ནས་སུ། ། ལས་འདི་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མཆིས་པར་མཛོད། ། ཤར་ཕྱོགས་རྡོ་རྗེ་ཅན་དེ་ལྷ་ཚོགས་འཁོར་དང་བཅས། ། གཏོར་མ་ཕུལ་བ་འདི་དག་བཞེས་སུ་གསོལ། ། མེ་དང་གཤིན་རྗེ་བདེན་བྲལ་སྲིན་པོའི་བདག། ཆུ་བདག་རླུང་བདག་ནོར་གྱི་བདག་པོ་དང་། །

With palms joined, I supplicate you all: Together with your wives and children, and your retinues of servants, Come here from your abodes to bestow your blessings. Whatever spirits dwell upon Mount Meru, In the Joyful Grove and the celestial realms, On the eastern and western mountains, in the abodes of the sun and moon, And those who dwell upon all the mountains; In all the rivers and the confluences of waters, And those who especially dwell in places of jewels; In lakes, ponds, pools, and riverbanks, And those who dwell in cool mountain streams; In villages, cities, and empty cattle pens, In empty houses and the dwellings of gods, In temples, cities, and settlements, In hermitages, elephant stables, And those who dwell in the royal treasuries; At crossroads, four-way junctions, and assembly halls, Those on the great highways and at the foot of solitary trees; In great charnel grounds and vast forests, In the haunts of lions, bears, and wild beasts, And those who dwell in terrifying great wildernesses; Those who dwell in the supreme continents, And those who dwell in the charnel grounds of Mount Meru— Having become thoroughly delighted and understanding, Through these garlands, flowers, perfumes, and incense, Through praises, torma offerings, and lamps offered with devotion, Please accept these, drink and smell them, And cause the fruits of these activities to be realized. The Vajra-holder of the eastern direction, together with his assembly of deities and retinue, Please accept these torma offerings that are presented. Agni, Yama, Nairṛti, the Lord of Rākṣasas, Varuṇa, Vāyu, and the Lord of Wealth,

དབང་ལྡན་ལྷ་སྟེ་འབྱུང་པོའི་བདག་པོ་དང་། ། སྟེང་གི་ཉི་ཟླ་ཚངས་པོ་ཆེན་པོ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་དང་གང་དག་ས་སྟེང་ཀླུ། ། རི་ཡི་ལྷ་དང་གསང་བའི་ཚོགས་འདུས་པ། ། སོ་སོ་སོ་སོར་གཏོར་མ་ཕུལ་བ་འདི། ། རབ་ཏུ་དགྱེས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་བཞེས་ནས་ཀྱང་། ། རང་རང་ཕྱོགས་སུ་ལེགས་པར་བཞུགས་ནས་སུ། ། རང་གི་བུ་སྨད་མཛའ་བཤེས་གཉེན་འདུན་དང་། ། ནང་མི་དམག་དང་དཔུང་བཅས་ཐབས་ཅིག་ཏུ། ། མེ་ཏོག་དྲི་དང་བྱུག་པ་གཏོར་མར་བཅས། ། འདི་དག་བཏུང་ཞིང་ལེགས་པར་གསོལ་ནས་ཀྱང་། ། བདག་གི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མཆིས་པར་མཛོད། ། ཞི་དང་རྒྱས་དང་དབང་དང་ནི། ། མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ནི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། ཐབ་ཁུང་མཆོད་རྫས་རྣལ་འབྱོར་དང་། ། འདུག་སྟངས་ཚུལ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཞི་བ་ནི། ། ས་གཞི་དཀར་པོ་ཐབ་ཁུང་ནི། ། ཟླུམ་པོའི་ཆུར་ནི་ཁྲུ་གང་དང་། ། ཟབས་སུ་ཁྲུ་ནི་ཕྱེད་ཀྱི་ཚད། ། སོར་བཞི་དོར་ལ་དཔངས་སུ་ནི། ། སོར་བཞི་སྟོད་ལ་སོར་བཞི་སྨད། ། ཕྱི་རོལ་ཀུན་ནས་གྲུ་བཞི་པ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱ། ། ཨུ་དུམྺཱ་ར་པ་ལ་ཤ། ། ཨ་མྲ་པླག་ཤ་ཀང་སྨྲ་རྒྱ། ། ཨ་ཤྭཏྠ་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། ཡམ་ཤིང་སོར་ནི་བཅུ་གཉིས་དང་། ། ནས་ཞོ་འོ་མ་འབྲས་ཡོས་དང་། ། ཏིལ་དང་དཱུར་བ་ཀུ་ཤ་སྔོ། ། སཱ་ལུ་འབྲས་ཆན་མེ་ཏོག་དཀར། ། སྤོས་དང་སྦྲང་རྩི་མར་ལ་སོགས། ། སྲོག་ཆགས་མེད་པའི་མཆོད་སྦྱིན་ཤིང་། ། དགོན་པའི་ལྕི་བ་འོ་མ་ཤིང་། ། གོས་དཀར་གོན་ནས་སྙིང་རྗེའི་སེམས། ། རྣལ་འབྱོར་པདྨའི་འདུག་སྟངས་སོ། ། རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ། ། ལས་དང་རྗེས་མཐུན་བྷ་བ་ཀ།

The powerful god, the lord of spirits, the sun and moon above and the great Brahmā, all the gods and the nāgas upon the earth, the mountain deities and the gathered hosts of the secret ones: having accepted this offering cake offered to each of you individually with minds of great joy, and having settled well in your respective directions, together with your wives, children, friends, kinsmen, retinues, armies, and forces, and having drunk and partaken well of these flowers, perfumes, ointments, and offering cakes, please ensure that the fruits of my activities are realized. Through the distinctions of pacifying, enriching, magnetizing, and the wrathful rites, one should understand the hearth, the offering substances, the yoga, and the postures according to the rules. Regarding that, first, for the pacifying rite: the ground is white and the hearth is circular, one cubit in width and half a cubit in depth. Leaving four finger-widths [for the rim], the height is four finger-widths at the top and four finger-widths at the bottom. It is square on the outside and should be drawn according to the ritual. The udumbara, palāśa, āmra, plakṣa, kaṅkuma, śrīparṇī, aśvattha, and so forth—these sacrificial woods should be twelve finger-widths long. Barley, curd, milk, parched rice, sesame, dūrvā grass, green kuśa grass, śāli rice, white flowers, incense, honey, ghee, and so forth, along with sacrificial wood from trees free of living creatures, and wild cow dung and milky trees—wearing white clothes and with a mind of compassion, the yogi should assume the lotus posture. From one's own seed syllable, the bhāvaka arises in accordance with the activity.

རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་ཕྲེང་བ་དང་། ། དབྱུག་པ་གུནྡྷེ་འཛིན་བསམས་ནས། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ལྷ་དགུག་པ་དང་། ། གཞུག་དང་བཅིང་དང་དབང་བྱས་ནས། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་གདབ་དབང་བསྐུར་བ། ། ཨོཾ་རཏྣ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་བྷསྨི་ཀུ་རུ་སརྦ། དེ་ནས་མཆོད་ཡོན་སྔོན་སོང་བའི། ། ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡི། ། མཆོད་པ་ལྔ་དང་སྒེག་མོ་སོགས། ། གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད། ། དེ་རྗེས་གསང་སྔགས་འདི་དག་གིས། ། མར་གྱི་དགང་བླུགས་གསུམ་ཕུལ་ནས། ། བགེགས་ནི་ཡོད་མེད་བརྟག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨ་ན་ལ་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་ཛྭ་ལ་ཡ་སརྦ་དུཥྚཱ་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ། འབར་བའི་མེ་ལ་ཡམ་ཤིང་སྟེ། ། དེ་ནས་མར་དང་དེ་འོག་ཏིལ། ། དེ་ནས་འབྲས་ཆན་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆོ་ག་འདི་ནི་མདོར་བསྡུ་བའོ། ། དེ་ནས་མེ་ཡི་དབུས་ཉིད་དུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་རྣམས་དམིགས་པ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བཅུག་ནས་ནི། ། མཆོད་པ་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པར་བྱ། ། མེ་ལ་བསང་གཏོར་འཐོར་འཐུང་དང་། ། དགང་བླུགས་དང་ནི་མཆོད་པ་དག། བྱས་ནས་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཕྱིར། ། གསོལ་བ་བཏབ་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། དེ་ནས་དགེ་བསྙེན་དགེ་ཚུལ་དང་། ། དགེ་སློང་སྡོམ་པ་འཛིན་པ་ཡི། ། སློབ་མ་དག་ལ་ཆོ་ག་བཞིན། ། རིམ་བཞིན་གཞུག་ཅིང་དབང་བསྐུར་རོ། ། སྟོད་གཡོགས་སྨད་གཡོགས་ལྡན་པ་དང་། ། ལག་ན་མེ་ཏོག་བཅས་པ་དང་། ། ཕྱག་འཚལ་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། ། བཤགས་པ་ལ་སོགས་བྱས་ནས་ནི། ། གཙོ་བོ་བདག་ལ་སྡོམ་པ་གསོལ། ། ཐུབ་པ་ཉི་མ་མ་ལུས་པ། ། སངས་རྒྱས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ནི། ། སློབ་དཔོན་དཔང་དུ་གནས་པ་ལ། ། སངས་རྒྱས་རོལ་མོ་ལས་བྱུང་བ།

Visualizing [the deity] holding a three-pronged vajra garland, a staff, and a guṇḍī drum, one should summon the wisdom fire god (jñānāgni), and having performed the [rites of] entering, binding, and subjugating, one should seal with the four mudrās and confer empowerment: oṃ ratna abhiṣiñca bhasmi kuru sarva. Then, preceded by the water for the feet, one should make offerings with the five offerings corresponding to the activity, as well as the secret offerings such as the goddesses of charm and so forth. Following that, having offered three ladlefuls of clarified butter with these secret mantras, one should examine whether or not obstructing spirits (vighna) are present: oṃ anala mahābhūta jvalaya sarva duṣṭān hūṃ phaṭ. To the blazing fire, one offers sacrificial wood (samidh), then clarified butter, then sesame seeds, and then cooked rice and so forth. This is the summary of the ritual. Then, in the very center of the fire, one should visualize the deities of the maṇḍala, and having caused the wisdom being (jñānasattva) to enter, one should perform the offerings in full detail. Having performed the sprinkling of water for purification, the rinsing water, the ladlefuls, and the offerings to the fire, one should make a request for the desired siddhi and then ask the deity to depart. Then, the lay practitioners (upāsaka), novices (śrāmaṇera), and monks (bhikṣu) who hold the vows should be introduced and empowered in sequence according to the ritual. Wearing upper and lower garments and holding flowers in their hands, they should perform prostrations, make requests, and perform the confession and so forth. Then they should pray: "O Lord, grant me the vows! O Munis, O Suns, all Buddhas without exception, please attend to me! I, who am called [name], in the presence of the Master as witness, [take the vows] arising from the play of the Buddhas..."

། མི་ལྡོག་འཁོར་ལོའི་འབྱོར་པར་ལྡན། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་ཁྱེར་མཆོག། གསང་བ་ཆེན་པོར་འཇུག་པར་བགྱི། ། གསང་བའི་རིགས་མཆོག་ཐམས་ཅད་དུ། ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བདག་འཇུག་མཛོད། ། མི་ལྡོག་པ་ཡི་དབང་བསྐུར་བ། ། སྐལ་བ་ཆེན་པོ་བདག་ལ་སྩོལ། ། མཚན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རྒྱས་བཏབ་ཅིང་། ། དཔེ་བྱད་རྣམས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཡིད་འོང་བ། ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བདག་ལ་སྩོལ། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྨད་བྱུང་ཆེ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བགྱིད་ཕྱིར། ། བདག་ནི་རྟག་ཏུ་སློབ་དཔོན་འགྱུར། ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཆེ་གེ་ཞེས་བྱ་འདི་ཉིད་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཡོངས་འཛིན་ཅིང་། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་དང་གསང་བ་ཡི། ། འཁོར་ལོ་འདི་ལ་གཞུག་པར་འཚལ། ། གསང་བ་ཆེན་པོའི་རིགས་དག་པའི། ། གསང་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་ནི། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱེད་འདོད་དམ། ། འཚལ་ཞེས་བརྗོད་ལ་འདི་སྐད་ཅེས། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རིགས་དག་པའི། ། དམ་ཚིག་བརྟན་པར་གྱུར་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། བློ་ཆེན་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་བར་གྱིས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་གང་དེ་རྡོ་རྗེ། ། ཤེས་རབ་དྲིལ་བུ་ཞེས་བཤད་དོ། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་གྱིས། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་དག་པའི། ། སྡོམ་པ་དམ་ཚིག་ཡིན་པར་གསུངས། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། ཉིན་དང་མཚན་མོ་ལན་གསུམ་དུ། ། ཟང་ཟིང་མི་འཇིགས་ཆོས་དང་བྱམས། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རབ་ཏུ་སྦྱིན། །

Possessing the wealth of the irreversible wheel, I shall enter the supreme city of great liberation, The great secret. Into all the supreme secret families, Great Master, please grant me entry. Grant me, who am of great fortune, The empowerment of the irreversible. Sealed with all the major marks And perfectly endowed with the minor signs, The beloved of all Buddhas— Great Master, grant me that. The empowerment is a great wonder; For the sake of benefiting all sentient beings, I shall always be a master. Great Master, grant me that. This very person, named [Name], Fully upholding the bodhicitta, Desires to enter this wheel Of the samaya vows and secrets. Do you, Great Being, desire To fully uphold the secrets Of the pure, great secret family? Having said, "I desire it," speak these words: "I take refuge in the Buddha, The Dharma, and the Sangha— The Three Jewels. This is the firm samaya Of the pure Buddha family. You of great intelligence, Hold the mudrās of the vajra and bell. That which is bodhicitta is the vajra; Wisdom is explained as the bell. Hold the master as well, For the guru is equal to all Buddhas. This is taught to be the vow and samaya Of the pure Vajra family. In the great, supreme Jewel family, Three times by day and three times by night, One should thoroughly bestow the four gifts: Material wealth, fearlessness, Dharma, and love."

ཕྱི་ནང་གསང་བ་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། འདི་ནི་པདྨའི་རིགས་དག་པའི། ། སྡོམ་པ་དམ་ཚིག་ཡིན་པར་གསུངས། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་གྱིས། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བྱ། ། སློབ་དཔོན་འདིར་ནི་བདག་ལ་གསོན། ། གཙོ་བོས་ཇི་ལྟར་བཀའ་སྩལ་པ། ། དེ་ལྟར་བདག་ནི་བགྱིད་པར་འཚལ། ། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་མགོན་པོ་རྣམས། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ངེས་མཛད་པའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་མེད་པ། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། ལ་སོགས་ཚིག་ནི་བརྗོད་ནས་ནི། ། ཨོཾ་སརྦ་ཡོ་ག་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་མེད་པ། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་བགྱིས་ནས། ། སུ་ར་ཏ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧོ་བཛྲ་སིདྡྷི་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་སོགས་སྔགས་ཀྱིས། ། དགུག་གཞུག་བཅིང་དང་དབང་བྱས་ནས། ། དེང་ཁྱོད་ཅེས་བྱ་ལ་སོགས་དང་། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། སྙིང་ལ་ཡང་དག་ཞུགས་པར་འགྱུར། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་གྱུར་ན། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་ཏེ་གཤེགས། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨུ་ད་ཀ་ཋ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་དང་། ། མེ་ཏོག་དོར་དང་གདོང་གཡོགས་ནི། ། བཀྲོལ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཆུ་དང་ཅོད་པན་དང་། ། རྡོ་རྗེའི་བདག་པོ་མིང་དང་ནི། ། བརྟུལ་ཞུགས་རྗེས་གནང་ལ་སོགས་པ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ལ་ནི་ཡོན། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པར་དབུལ་བྱས་ལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་ཡི་འཁོར་ལོ་རྣམས། ། མ་ལུས་པར་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ། །

I shall also uphold the sublime Dharma Of the outer, inner, and secret three vehicles. This is taught to be the vow and samaya Of the pure Lotus family. In the great and supreme Karma family, One should correctly uphold All the vows in their entirety And perform acts of offering to the best of one's ability. "O Master, please listen to me here! Just as the Lord has commanded, So shall I act. Just as the Protectors of the three times Have resolved upon enlightenment, I shall generate the supreme, unsurpassed Sacred bodhicitta." Having spoken these and other such words, Recite: oṃ sarvayogacittam utpādayāmi. "Having generated the supreme, unsurpassed Sacred bodhicitta, Sūratasamayas tvaṃ ho vajrasiddhi yathāsukhaṃ." Then, with the mantras of the Vajra Hook and so forth, Perform the summoning, entering, binding, and subjugating. Recite "Today you..." and so forth, And recite the mantra of Ākāśagarbha: "Today Vajrasattva Will truly enter your heart. If you speak of this way, He will immediately tear it apart and depart." oṃ vajrodaka ṭhaḥ. Then, having brought down the wisdom beings, Cast the flower and removed the blindfold, The maṇḍala should be shown. Then, the water, the crown, The vajra lord, the name, The ascetic conduct, the permission, and so forth, Should be bestowed according to the ritual. Then, having offered a suitable fee to the master, One should request the deities of the maṇḍala circle To depart without exception.

ལུང་དང་བླ་མ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་གདམས་ངག་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། རྒྱུད་རྣམས་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་འཇམ་དཔལ་མཚན་བརྗོད་ཀྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་ཚུལ་བཞིན་བྱས་ལས་བདག་གི་དགེ་བ་ནི། ། ཐོབ་པ་གང་དེས་འགྲོ་ཀུན་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཞལ་མཐོང་ཤོག། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག། སློབ་དཔོན་སོ་མ་ཤྲཱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་མ་ཧཱ་ཛྙཱ་ན་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་གཞོན་ནུ་འོད་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཞིང་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

Following the scriptures and the instructions of the sublime gurus, I have performed the maṇḍala ritual of the Mañjuśrī-nāmasaṃgīti, the essence of all tantras. By whatever merit I have gained from this, may all beings behold the face of the wisdom being Mañjuśrī. The Maṇḍala Ritual of the Noble Mañjuśrī-nāmasaṃgīti, composed by the master Somashri, is complete. It was translated and finalized by the Indian abbot Mahājñāna and the translator-monk Zhönnu Ö.