A Sādhana of “The Recitation of the Names of Mañjuśrī”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ནཱ་མ་སཾ་གཱི་ཏི་སཱ་དྷ་ན་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་བྱེད་པའི་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ཕྱིར་དཔལ་དང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་དང་། ། གྲོལ་དང་གང་ཕྱིར་དོན་རྟོགས་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བར། ། སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་རྟག་ཏུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡི། ། དཔལ་ལྡན་འཇམ་དབྱངས་གང་ཡིན་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་བསྟོད་པ་དང་། ། རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱིས་བཀུར་བ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་འདོད་པ་གང་ཡིན་ལ། ། རྟག་པར་ཀུན་དུ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། མཐོང་ན་སྡིག་པ་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང་། ། རེག་ན་བདེ་བ་སྐྱེད་བྱེད་སྐྱོན་མེད་དང་། ། བསྟེན་ལ་སྲིད་པའི་འཁྲུལ་སྤོང་དགེ་བ་ཡིན། ། བཤེས་གཉེན་ཞབས་ལ་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་འདུད། ། ཟབ་པའི་སྙིང་པོ་ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་གཏེར་གྱི་མཛོད། ། གང་ཞིག་བླ་མ་མཆོག་གིས་ཡུན་རིང་རྒྱས་བཏབ་བཞག་པ་ཡི། ། མཚུངས་མེད་སྒྲུབ་ཐབས་དེ་འདིར་བདག་གིས་དབྱེ་བར་བྱ། ། བརྩོན་འགྲུས་མཐའ་མེད་སྟོན་པའི་རྒྱ་མཚོ་ཡི། ། གྲངས་མེད་པ་ཡི་གྲངས་ལས་འདས་པ་ཡི། ། བསྐལ་བར་བསྒྲུབས་ནས་རྒྱལ་བས་ཕ་རོལ་དུ། ། ཕྱིན་ནས་དེ་འདིར་རབ་ཏུ་བཤད་པའང་ཡིན། ། དངོས་གྲུབ་བཀྲ་ཤིས་ཀུན་གྱི་ཁང་ཆེན་འདི། ། འཇམ་དབྱངས་སྒྲུབ་ཐབས་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ནོར། ། གཟུགས་མེད་ཆོས་ཀྱིང་གཟུགས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་སྟོན་པ། ། གང་དེ་འཁྲུལ་པ་ཀུན་གྱི་སྨན་ཆེན་གཅིག་པུ་ཡིན། ། འདི་ཡིས་བསྐྱེད་པའི་རིན་ཆེན་ནི། །

In the language of India: Āryamañjuśrīnāmasaṃgītisādhana-nāma. In the language of Tibet: ’Phags pa ’jam dpal gyi mtshan yang dag par brjod pa’i sgrub thabs zhes bya ba (The Sādhana of the Noble Mañjuśrīnāmasaṃgīti). Homage to the Noble Mañjuśrī Kumārabhūta, who dispels all faults. Because of glory and because of suchness, because of awakening and liberation, and because of the realization of the meaning according to one’s intention, I prostrate and praise the glorious Mañjughoṣa, who constantly generates [these qualities] for all beings. Praised by the Omniscient One, honored by the Sons of the Conquerors, and desired by the gods—to him I always prostrate at all times. Seeing him pacifies negativity; touching him generates bliss; he is faultless; and relying on him is the virtue that abandons the delusions of cyclic existence. I bow with body, speech, and mind at the feet of the spiritual friend. The profound essence, a treasury of the jewels of qualities, which the supreme Guru has long kept sealed—I shall now open that peerless sādhana here. Having practiced for countless, immeasurable eons, the Conqueror reached the far shore; he has now explained it here as well. This great mansion of all auspicious accomplishments, this sādhana of Mañjughoṣa, is the wealth of all Buddhas. It demonstrates the form of the formless Dharma; it is the sole great medicine for all delusions. The jewels produced by this—

ཚོགས་གཉིས་གཟི་བརྗིད་ལྡན་པ་ཡི། ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མིག་གིས་ནི། ། བལྟས་པའི་སྐྱེ་མེད་ཆོས་ཉིད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡུན་རིང་དུ། ། གོམས་པ་ཡིད་ལ་འདོད་པ་ཡི། ། ཡལ་ག་ཐབས་ཤེས་བྱ་བ་འདི། ། འབྲས་བུ་བདེ་བ་སྟེར་བ་ཡིན། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ལྡན་པར་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་གང་གསུངས་པ། ། བླ་མ་བསྟེན་པའི་རིམ་པ་ཡིས། ། དེ་འདིར་དངོས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན། ། འཁྲུལ་པ་ཡང་དག་སྤངས་པས་ན། ། རྣལ་འབྱོར་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་འགྲོ། ། འདི་འདྲའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡི། ། བདུད་རྩིའི་རོ་མཆོག་མྱོང་བར་བྱེད། ། འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ་ངན་འདས། ། འདི་དག་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན། ། འདི་ཡི་སྙིང་པོ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་། ། བདེ་བར་གཤེགས་པས་མ་གཟིགས་སོ། ། སྙིང་པོ་ལས་ཀྱང་སྙིང་པོ་ཆེ། ། ཤིན་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྟེ། ། འདི་ལྟར་ཆེར་འོས་སྣ་ཚོགས་པའི། ། བདེ་བ་སྟེར་བར་བཤད་པའང་ཡིན། ། དེ་འདིར་ལས་དང་པོ་དག་ནི། ། ཇི་ལྟར་ཡང་ནི་ཉམས་གྱུར་ཀྱང་། ། དེ་ལས་ངན་སོང་མེད་བདེ་བ། ། ཁམས་གསུམ་རྒྱལ་པོ་གཙོ་བོར་གྱུར། ། རྣམ་ཀུན་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པ་དང་། ། རྣམ་ཀུན་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེར། ། རྣམ་ཀུན་བདུད་རྩི་འཛག་པ་དང་། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་དོན་ཆེན་བྱེད། ། རྣམ་ཀུན་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་དང་། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་བླ་མེད་པའི། ། རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ནི། ། ལྷན་སྐྱེས་ཤིན་ཏུ་འོད་གསལ་བ། ། དེ་འདྲའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་བདག། ད་ནི་ཡང་དག་གསལ་བར་བྱ། ། བཤེས་གཉེན་དམ་པ་བསྟེན་པ་ལས། ། རྗེས་གནང་ཐོབ་པར་རང་ཉིད་ནི། ། ཤེས་རབ་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་དག་གིས། ། ཡིད་ཀྱི་དྲི་མ་འཁྲུད་པ་ཡིན།

The unborn nature of phenomena, beheld by the eyes of the spiritual friend—who possesses the majesty of the two accumulations—is the very branch of method and wisdom that the bodhisattvas have long desired to cultivate in their minds. This branch bestows the fruit of bliss. That which all the Buddhas have taught as the union of method and wisdom is here directly experienced through the stages of relying upon the guru. By completely abandoning delusion, the yogi reaches the perfection of wisdom. One experiences the supreme taste of the nectar of such Mahāmudrā. When samsāra and nirvāṇa are thoroughly analyzed, the Sugata did not perceive even the slightest essence within them. Yet, this is the essence of essences, the most sublime of all; it is explained as bestowing the various forms of great bliss. Even if beginners here should somehow experience a decline, they will not fall into the lower realms, but will become sovereign kings of the three worlds. It bestows the utterly profound in every way and the complete purity in every way. It drips with nectar in every way and accomplishes the great purpose in every way. It is the manifest awakening in every way and the unsurpassed in every way. The omniscient wisdom, the coemergent and intensely luminous—such is the Lord of the Maṇḍala Circle, whom I shall now clearly elucidate. By relying upon the sublime spiritual friend and receiving his authorization, one washes the stains of the mind with the stream of the nectar of wisdom.

། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་ཕྱིར། ། བདག་འཛིན་ཤེས་རབ་ལྡན་ན་ཡང་། ། སྲོག་ལས་ལྷག་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས། ། མཐོང་བའི་སྒྲུབ་པ་པོ་དག་ཡིན། ། རང་གི་དམ་བཅས་རྗེས་ཞུགས་པ། ། དྲི་མེད་དད་པ་རྒྱན་ཡིད་ཀྱིས། ། དགའ་བས་ཕུན་ཚོགས་དང་པོར་ནི། ། མཚན་མའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅས་ནས་སུ། ། སྣ་ཡི་རྩེ་མོ་དྲང་པོ་ལ། ། མིག་གཏད་ནས་ནི་ཡིད་བརྟན་བྱ། ། ལུས་དྲང་བ་དང་དྲན་པ་དང་། ། ཤེས་རབ་བསམ་གཏན་ཕྱག་རྒྱར་ལྡན། ། དང་པོར་སྟོང་པའི་ཟླ་ཚེས་བཅས། ། རང་གི་མཚན་གྱི་ཡི་གེ་གནས། ། སྙིང་གར་པཾ་སྐྱེས་པདྨ་དང་། ། གཟུགས་བརྙན་དེ་དབུས་རྣམ་པར་ལྟ། ། ཡེ་ཤེས་དག་པའི་ནམ་མཁའ་ལ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གང་བལྟས་ནས་ནི། ། དེ་མཐོང་མངོན་གསལ་དད་པ་ཡིས། ། སྙིང་པོ་པདྨ་རྒྱས་གནས་ལས། ། ཡིད་ཚིམ་པ་ཡི་ལུས་ཀྱི་ནི། ། དཔལ་ལས་ཡང་དག་བྱུང་བ་ཡི། ། འཇམ་དཔལ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཡི། ། གུས་པས་གླུ་ནི་ལེན་པ་ཡི། ། སྣ་ཚོགས་ལྷ་མོ་རྣམ་སྤྲུལ་ཞིང་། ། མཆོད་པའི་སྤྲིན་ནི་རྣམ་སྤྲོས་ལ། ། སངས་རྒྱས་སྲས་དང་བླ་མ་རྣམས། ། དེ་ཡིས་མ་ལུས་མཆོད་བྱས་ནས། ། བདག་གཞན་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་ནི། ། བཤགས་པའི་མེ་ཡིས་བསྲེག་པར་བྱ། ། རྗེས་ཡི་རང་བས་དེ་ཉིད་ཤེས། ། བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་འགྱུར། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སོང་བས། ། དེ་འདིར་གང་ལས་འཇིགས་པ་འབྱུང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པ་ལས། ། རིན་ཆེན་སེམས་འདྲ་སེམས་ཅན་ལའོ། ། རྒྱལ་བའི་བདག་ཉིད་ལམ་གནས་པས། ། རང་དགར་སྤྱོད་དང་ཐར་པ་ཡིན། ། སྨོན་ལམ་དག་ནི་ཡང་ནས་ཡང་། ། སྟོན་པས་དེ་དངོས་ལེན་པར་བྱ། །

Because all phenomena are empty, even if one possesses the insight that grasps at a self, those practitioners who see sentient beings as more precious than their own lives, who follow their own commitments with a mind adorned by stainless faith, and who, with joy, first assume the cross-legged posture of signs, fix their gaze straight upon the tip of the nose and stabilize the mind; who possess the mudras of the upright body, mindfulness, insight, and meditative concentration; who first place the crescent moon of emptiness and their own name-syllable; who behold the reflection in the lotus born from the syllable Paṃ at the heart; who look upon the Buddhas filling the sky of pure primordial wisdom (jñāna); and who, through the clarity of seeing that, with faith, from the center of the blossoming lotus of the essence, with a body satisfied by joy, respectfully sing the songs of the great being Mañjuśrī himself, emanating various goddesses and radiating clouds of offerings, thereby making offerings to all the Buddhas, their sons, and the gurus without exception; who burn all the misdeeds of themselves and others with the fire of confession; who, through rejoicing, know reality and cause all merit to become their own; who have gone for refuge to the Three Jewels, so that from what source could fear arise here; and who, having generated the mind of awakening, possess a jewel-like mind toward sentient beings and abide on the path of the nature of the Victors—such practitioners act at will and attain liberation. Thus, the Teacher should repeatedly take up those very aspirations.

རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ཡིས་ནི། ། སྟོང་ཉིད་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་ལས། ། མཚན་མ་མེད་པ་དེ་ནས་ནི། ། གསལ་བར་སྨོན་པ་སྤངས་པའོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པས་བརྟེན་པ་ནི། ། དེ་ཉིད་རྒྱ་མཚོར་འཇུག་པ་ཡིན། ། རང་བཞིན་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། ། རང་བཞིན་རྣམ་པར་བལྟས་ནས་ནི། ། སྔགས་ཀྱིས་འདི་ལྟར་བརྟན་པར་བྱ། ། བསོད་ནམས་རྒྱ་མཚོ་འཕེལ་བ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ལེགས་བལྟས་པས། ། དཔག་མེད་མཐུ་ནི་འཕེལ་བར་འགྱུར། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་སརྦ་པཱ་པཾ་ཀཱ་ཡེ་ཀཾ་བཱཀ་ཙེ་ཀ་མ་ན་སདྦྷཱུ་ཏཾ་ར་ག་དྷི་ཤ་མཱུ་ཧ་ད་མ་ད་མ་ན་ཨ་བྷི་ཥི་ཏ། ཡཾ་ཀྲིཏྟཾ། ཏཏྟྲི་ཀ་ལེ་ཀཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ། སརྦ་པཱ་པཾ་སྥོ་ཊ་ཡ་མེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་པྲ་ཏི་དྷི་ན་ཡེ་མེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ནཱ་མཱཏྨ་བྷ་བ་ནིརྱ་ཏཱ་ཡཱ་མི། ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པྲ་ཏི་གྲྀཧྣཱཾ་སྭ་མི་མཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པུཎྱ་ཛྙཱ་ན་སཾ་བྷ་ར་ཨ་ནུ་མུ་ད་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ས་མནྟ་བྷ་དྲ་མ་ཧཱ་བཛྲ་ས་མ་ཡཾ་མ་ཧཱ་བོ་དྷི་ཙི་ཏྟོ་ཏྤཱ་དཾ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཤ་ན་ས་ཏྱ་སཾ་སརྦ་སཏྭཱ་ནཱཾ། སརྦ་སིདྡྷྱ་སཾ་ས་དྱན་ཏི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཤྩ་ཨ་ཨ་དེ་ཤ་ན་ཏི། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཤཱུནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་བདེ་མྱང་དང་། ། སྡུག་བསྔལ་རྩ་བ་མི་མཉམ་མེད། ། དགའ་བ་འོ་མ་རྒྱ་མཚོའི་རླབས། ། ཐམས་ཅད་བཏང་སྙོམས་འོད་གསལ་བའི། ། ཚངས་པའི་གནས་བཞི་ལ་གནས་པས། ། བྱ་བ་བྱས་པ་བླ་མེད་དེ། །

Through the non-apprehension of intrinsic nature, From emptiness, which is free from causes, Arises the signless; from that, One clearly abandons aspiration. By meditating in this way, one relies Upon entering the ocean of suchness. Having clearly beheld the nature Of non-dual wisdom, One should stabilize it with this mantra: "Through the increase of an ocean of merit, And being well-beheld by all the Buddhas, Immeasurable power shall increase. Oṃ mahā sarvapāpaṃ kāye kaṃ vākcitte manaḥ sadbhūtaṃ ragadhiśamūha dama dama na abhiṣita | yaṃ kṛttaṃ tattrikalekaṃ hūṃ hūṃ hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ phaṭ phaṭ | sarvapāpaṃ sphoṭaya me svāhā | Oṃ sarvapāpaṃ pratidhineye me svāhā | Oṃ sarvatathāgatanātmabhāva niryaṭāyāmi | sarvatathāgatapratigṛhṇāṃ svamimaṃ svāhā | Oṃ sarvatathāgatapuṇyajñānasaṃbhara anumudaye svāhā | Oṃ sarvatathāgatasamantabhadra mahāvajrasamayaṃ mahābodhicittotpādaṃ utpādayāme svāhā | Oṃ sarvatathāgataśānasatya saṃsarvasattvānāṃ | sarvasiddhyaṃ saṃsadyanti sarvatathāgatasya ca adeśanati | Oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho 'haṃ | Oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako 'haṃ | The bliss of the supramundane, The root of suffering, and the unequal, The waves of the ocean of milk of joy— Abiding in the four Brahma-abodes Of equanimity and luminosity, The unsurpassed task is accomplished."

དེ་ནས་མཐོང་བའི་ལམ་བྱོན་པའི། ། སངས་རྒྱས་དེ་ཡི་རྗེས་བཟུང་བ། ། བུ་ཡིས་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་ནི། ། གྱིས་ལ་སོགས་པ་གདམས་ངག་ཡིན། ། དད་པ་བརྟན་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ནི། ། ཕྱག་འཚལ་གསོལ་བ་གདབ་པའང་བྱ། ། མགོན་པོ་གང་གི་ལམ་ཞུགས་པ། ། བདག་ལ་རྗེས་སུ་གནང་བར་མཛད། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟ། པྲ་ཎ་མེ་ན་བཛྲ་བནྡ་ནཾ་ཀ་རོ་མི། ཞེས་ཕྱག་འཚལ་བའི་སྔགས་སོ། ། རང་བཞིན་གྲུབ་པའི་སྔགས་འདི་ནི། ། ཅི་དགར་བཟླས་པ་ལྟ་བར་གྱིས། ། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་སོགས། ། གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་སྤངས་པའི། ། རང་བཞིན་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡི། ། རང་སེམས་ཞེས་ནི་ངེས་གསུངས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དང་པོའི་སེམས་དག་ལ། ། སོ་སོར་རྟོག་པ་བྱེད་བདག་ཡིན། ། འདིར་ནི་སྔགས་འདིས་མཐོང་བ་དང་། ། དེ་མཐོང་ཞེས་ནི་གསོལ་བ་དང་། ། བླ་མ་དེ་ཡིས་སླར་གསུངས་པ། ། ཟླ་བའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་ལྟོས། ། དེ་འདིར་སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། དམིགས་པ་མེད་པར་བྱས་ནས་ནི། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམ་རྟོག་གི། ། མུན་སེལ་ཤིན་ཏུ་འོད་གསལ་བའོ། ། རང་གིས་ཉམས་མྱོང་དགའ་མཐོང་ནས། ། རང་གཞན་དོན་ནི་གསལ་བ་ཡིན། ། ཁྱོད་ཀྱི་མཐུ་ཡིས་མཐོང་ངོ་ཞེས། ། དེ་ཡིས་སླར་ཡང་གསོལ་བ་དང་། ། དེ་ཡིས་བརྟན་པར་གྱིས་གསུངས་ནས། ། རྗེས་སུ་བརྟན་པ་ཕ་རོལ་འགྲོ། ། ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་རཥྨེ་བི་སྲེ་ཛ་ཧཱུཾ། རྣམ་པ་ལྔ་ཡི་འོད་ཟེར་ནི། ། ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་དུ་སྤྲོ་བ་ཡིས། ། འདོད་ཆགས་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ནི། ། མི་བཟད་སྡུག་བསྔལ་བསྲེགས་ནས་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་དེ་དག་ཀུན། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་བཀོད་གཅིག་གྱུར་ལས། །

Then, the instructions for the child to attain enlightenment, such as: "Follow that Buddha who has entered the path of seeing," and so forth, are given. With the force of firm faith, one should also perform prostrations and make supplications: "O Protector, grant me your permission to enter the path you have traversed." The mantra for prostration is: Oṃ sarvatathāgatakāyavākcitta praṇāmena vajra-vandanāṃ karomi. One should recite this naturally accomplished mantra as much as one pleases. It is definitively taught that "one's own mind is by nature nirvāṇa, free from the aggregates, elements, sense bases, and the duality of subject and object." Regarding the mind of the first mudrā, I am the one who performs the analytical discernment. Here, through this mantra, one sees and supplicates, "I see that." The Guru then replies: "Behold it in the form of a moon." Having made that the object of focus here with a mind of compassion, it is the utter luminosity that dispels the darkness of conceptualizing existence and non-existence. Having seen the joy of one's own experience, the welfare of oneself and others becomes clear. When the disciple supplicates again, saying, "I see through your power," the Guru says, "Make it firm," and then proceeds to the subsequent stabilization. Oṃ jñānarasme visṛja hūṃ. By radiating five-colored light rays in all directions, the unbearable suffering of all sentient beings who are attached is incinerated. Through the yogi’s unification of all those beings into the state of Buddhahood, they are established.

དེ་ཡིས་རྡོ་རྗེ་རྟོགས་པ་ཡིན། ། ཨོཾ་ཏིཥྛ་བཛྲ། ཨོཾ་སྥ་ར་ཎ་བཛྲ། ཨོཾ་སཾ་ཧཱ་ར་ན་བཛྲ། ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཞེས་ཡང་དང་ཡང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་རྗེ་ཡིས། ། རང་བཞིན་བདག་ཉིད་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་ནི་ཡང་དག་པར་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། བརྩེ་ལྡན་འགྲོ་ལ་ཕན་པ་དག། གྱུར་ཕྱིར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ། ། ཞེས་ནི་གསོལ་གདབ་སྐད་ཅིག་ལ། ། དེ་དག་རབ་ཏུ་ཞུགས་ནས་ནི། ། དེ་ཡི་བདག་ཉིད་རང་ཉིད་གྱུར། ། ཨོཾ་ཡ་ཐཱ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཏ་ཐཱ་ཨ་ཧཾ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་སོགས་མཉམ་ཉིད། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་འོད་གསལ་བ། ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དཔལ་འབྱུང་བའི། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བསྟོད་དོ། ། དེ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་ཉིད། ། འགྲོ་བ་སད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཡིན། ། དང་པོར་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནི། ། རྣམ་པར་དག་པར་བྱ་བ་ནི། ། གང་ལ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ། ། འདི་རྣམས་གུས་པའི་གནས་མིན་ཏེ། ། དེ་ནི་གཞན་དོན་བླ་མེད་པ། ། རྒྱལ་བ་གཅིག་པུ་ངོ་མཚར་ཆེ། ། འབར་བའི་ཧཱུཾ་གི་རྣམ་པ་ཡིས། ། བདུད་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་སྲེག་པར་བྱེད། ། འབར་བའི་ཕྲེང་བས་ཁྱབ་པ་རུ། ། བལྟས་ནས་ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་དུ་ནི། ། དེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ར་བ་བསམ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་དབུས་གནས་ལ། ། ཡཾ་བཾ་རཾ། ས་བོན་གསུམ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། རླུང་དང་ཆུ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས། ། དེ་ཉིད་རིགས་པས་བལྟ་བར་བྱ། ། མཁའ་ལ་བྷྲཱུཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི། ། རྟག་པའི་ཡན་ལག་ལས་བྱུང་བའི། ། བདུད་རྩི་སྤྲིན་རྒྱུན་ཡོངས་གང་བས། །

By that, the vajra is realized. OṂ TIṢṬHA VAJRA. OṂ SPHARAṆA VAJRA. OṂ SAṂHARAṆA VAJRA. OṂ JÑĀNA VAJRA. OṂ SARVA-TATHĀGATA-JÑĀNA-VAJRA. Repeatedly, the "Vajra Expanse" is the empowerment into the nature of the self-identity through the compassion of all the buddhas. OṂ VAJRA-ĀTMAKO ’HAṂ. Thus one should recite perfectly. "For the sake of benefiting beings with compassion, please grant your blessings." Having thus made this supplication in an instant, they enter into it and one becomes their very self-identity. OṂ YATHĀ SARVA-TATHĀGATA-TATHĀ ’HAṂ. The Vajra Jewel and so forth are in equality; the primordial buddha, the glorious source of the Dharma King, is praised as being luminous in every respect. From that, the self-identity of all buddhas is the ascetic discipline that awakens beings. First, the purification of the vessel-like world is not a place for those who are merely awakened; that is the unsurpassed benefit for others, the sole wonder of the Victor. With the blazing form of the syllable HŪṂ, the magical displays of Māra are incinerated. Visualizing it as pervaded by a garland of flames, one should imagine the vajra fence in all directions. Abiding in the center of the syllable HŪṂ, from the three seed-syllables YAṂ, VAṂ, and RAṂ, the maṇḍalas of wind, water, and fire should be viewed according to their true nature. In the sky, from the syllable BHRŪṂ, the stream of nectar clouds arising from the limbs of the Eternal One completely fills [the space].

སྣོད་ནི་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་འགྱུར། ། ཧཱུཾ་གཉིས་དབུས་སུ་བྷྲཱུཾ་ཡིག་ལས། ། སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཡང་དག་བྱུང་། ། གནས་པ་མཁྲང་བར་གྱུར་པ་ལས། ། གསེར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་དེ་གཉིས་ལ། ། སུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷུན་པོ་སྟེ། ། དེ་རུ་བྷྲཱུཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི། ། དཔལ་ལྡན་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་བསམ། ། བླ་རེ་དྲ་བ་དཔྱངས་པ་དང་། ། རིན་ཆེན་ཀ་བ་འོད་ཟེར་དང་། ། རྟ་བབས་ཁྱམས་དང་ལྡན་པ་ཡིན། ། འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས། ། གདུང་བ་ཆེན་པོ་ཞི་བའི་ཕྱིར། ། ཟླ་བ་དཀར་ལྟར་མཛེས་པ་ཡི། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་དཔྱངས་པའི་ཚོགས། ། ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་དུ་གཞག་པ་ཡིན། ། དམ་ཆོས་ཟབ་མོའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། ། སེང་གེའི་ཁ་ན་རིན་པོ་ཆེའི། ། ཕྲེང་བའི་སྤྲིན་ནི་ངེས་འབྱུང་བས། ། བརྒྱ་བྱིན་མཚོན་ཆ་རྣམས་བརྩེགས་པའི། ། ཚོན་རྩི་རྣམ་ལྔ་སར་པ་ཡིས། ། ཕྱོགས་བཅུར་འཁོར་བར་བསྐོར་བ་ཡིན། ། མཛེས་པའི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པའི། ། གཡེར་ཁ་དག་ལས་ཡང་དག་པར། ། དམ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་དག་ནི། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་སྒྲོགས་པ་ཡིན། ། སྟེགས་བུ་གར་གྱི་ལྷ་མོ་མཆོག། ཚོགས་ནས་གླུ་ནི་ཡང་དག་ལེན། ། དད་ལྡན་ལྷ་མོའི་མཆོག་རྣམས་ནི། ། ཕྱི་རོལ་གནས་ལ་རྣམ་གནས་ནས། ། འགྲོ་དང་འོང་བར་བྱེད་པ་དང་། ། ལྷ་ཡི་མེ་ཏོག་ཕྲེང་འཛིན་པའི། ། མཛེས་པའི་མཆོད་པ་རྒྱས་པར་བྱེད། ། གང་ཡང་ཕྱོགས་ཀུན་སྤྲོས་པ་ལས། ། ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་འཁྱུད་པ་ཡིས། ། དར་དཔྱངས་སོར་མོ་འཁོར་བ་ཡིན། ། ཉི་མའི་མདོག་ལྟར་སྣང་བ་ཡི། ། དཔག་མེད་རྒྱལ་མཚན་སྣ་ཚོགས་པའི། ། གར་བྱེད་མཆོག་གི་ཕྱག་བཞིན་ནོ། །

The vessel becomes its very nature. From the syllable Bhrūṃ in the center of two Hūṃs, the Vajra Body perfectly arises. Through its firm abiding, it becomes a golden maṇḍala. From those two Hūṃ syllables, Mount Meru arises from Suṃ. There, one should visualize the glorious, tiered celestial palace arising from the syllable Bhrūṃ. It is adorned with canopies and hanging lattices, with jeweled pillars and rays of light, and is complete with archways and courtyards. To pacify the great torments of saṃsāra, which has no beginning, clusters of flower garlands as beautiful as white moons are suspended in all directions. From the mouths of lions, clouds of jewel garlands emerge, proclaiming the sound of the profound, sublime Dharma. With five fresh colors, it is surrounded by a perimeter in the ten directions. From the tinkling bells possessing beautiful limbs, the sublime sound of the Dharma is especially proclaimed. On the pedestals, hosts of supreme dancing goddesses sing songs perfectly. The supreme goddesses endowed with faith, dwelling in the outer regions, come and go, performing extensive and beautiful offerings while holding divine flower garlands. Furthermore, from the emanations in all directions, there are extremely fierce embraces, and silk streamers swirl like fingers. Appearing with the color of the sun, the various immeasurable victory banners are like the hands of supreme dancers.

ཀུན་དུ་འགྲོ་བའི་ཀུན་བདག་ཉིད། ། ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ནི། ། གང་དུ་མཛད་པ་ཐམས་ཅད་དག། གྲངས་མེད་མཚུངས་པ་མེད་པ་ནི། ། རྣམ་དབྱེ་རིན་ཆེན་སྣང་བ་ཡི། ། དེ་ནི་ཆོས་དབྱིངས་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཧྲཱིཿལས་སྣ་ཚོགས་མཚོ་སྐྱེས་འདི། ། དབུས་སུ་ཉི་མ་གནས་པར་ལྟ། ། གང་གི་གེ་སར་རྡུལ་གྱི་ཕྱོགས། ། བཙོ་མ་གསེར་གྱི་མདོག་བཞིན་མཛེས། ། ཕྱོགས་བརྒྱད་དག་གི་འདབ་མ་ལ། ། ཨ་ཡིག་གཉིས་ཀྱི་དབུས་གནས་པ། ། སིཾ་ལས་སེང་གེ་དེ་ཡི་སྒྲ། ། བདུད་ཀྱི་གླང་པོ་འབྲོས་པར་བྱེད། ། དེ་ཡི་ལྟེ་བར་རི་རབ་ལས། ། ཉི་མའི་དབུས་སུ་མཾ་འོད་ཀྱིས། ། སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་ལ་བཀོད་ནས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་བསྡུ་བར་བྱ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་གཅོད། ། རྟོག་པའི་དྲ་བ་འཇོམས་པའི་འོད། ། སྟོང་ཉིད་ཤེས་རྩེ་རྡོ་རྗེ་དང་། ། རལ་གྲིའི་ཆུ་ལ་འཁོར་ལོ་སྣང་། ། དེ་ལས་སྤྲོས་པའི་འཇམ་པའི་དཔལ། ། ཟླ་རྒྱས་འོད་ཀྱིས་རིག་པ་བསྡུ། ། གཞོན་ནུ་འོས་པ་བླ་མེད་པ། ། གང་འདི་དཔལ་རྣམས་སྤྲོ་བས་བསྟེན། ། མགུལ་རྒྱན་དང་ནི་དཔུང་རྒྱན་དང་། ། རྣ་རྒྱན་དང་ནི་ལག་གདུབ་སོགས། ། རྒྱན་དེ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བརྒྱན། ། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ཡིན། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། འཁོར་བའི་འཆིང་བ་སྲེག་པ་དང་། ། ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེན་རྒྱུན་རྒྱས་པའི། ། གཞོན་ནུའི་སྐུ་མཛེས་ལེགས་པའི་དཔལ། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་བརྒྱན་པ་ཡི། ། དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་སྣང་བ་ཡིན། ། ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་དག་པ་ཡི། ། ཡིད་ཀྱི་རྒྱ་མཚོའི་གནས་དེ་རུ། ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་རིན་ཆེན་ཚོགས། །

The all-pervading universal self, the deeds of the Great Sages, Wherein all activities are performed, Infinite and peerless, Through the light of the jewel of distinctions, That is the maṇḍala of the dharmadhātu. From hrīḥ, visualize this variegated lotus, With a sun disk situated in its center. The filaments and pollen of its stamen Are as beautiful as the color of refined gold. Upon the petals of the eight directions, Situated between two a syllables, From siṃ, a lion appears; its roar Causes the elephants of the māras to flee. In its center, from Mount Meru, Within the sun, by the light of the syllable maṃ, Having established sentient beings in awakening, All the Tathāgatas are gathered. From that, the light that severs suffering And destroys the web of conceptualization appears: The vajra of the wisdom of emptiness, And the wheel appearing in the water of the sword. From that, Mañjuśrī is emanated; With the light of the full moon, he gathers awareness. This youthful, peerless, and worthy one Is attended by the emanation of glorious splendors. With necklaces, armlets, Earrings, bracelets, and so forth, He is perfectly adorned with these ornaments. That is the essence of awakening. From that, rays of light emerge, Burning the bonds of saṃsāra, And the beautiful, excellent splendor of the youthful body, In which the qualities are vast and the stream increases, Adorned with the major and minor marks— Thus he appears. Just as in the abode of the ocean of the naturally pure mind, The collection of jewels such as generosity and the rest,

ཐུགས་རྗེའི་ཡོན་ཏན་ཆུ་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཞབས་གཉིས་ཀྱིས། ། པད་གསལ་འཁོར་ལོའི་མཚན་མ་ལས། ། བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་འབར་བའི་ཚོགས། ། མུན་པ་མ་ལུས་འཇོམས་པའོ། ། རིན་ཆེན་མཛེས་པའི་སྐ་རགས་ལ། ། ལྟེ་བ་ཟབ་པ་འཕྲོ་བ་དང་། ། སྐུ་ལས་རྒྱས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི། ། ལྷ་མོ་དེ་རུ་གསལ་བར་སྣང་། ། གང་གི་བྲང་ནི་མཐོན་མཐིང་གི། ། འོད་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་དོ་ཤལ་ལྡན། ། བྱང་ཆུབ་ཡོན་ཏན་ཕུན་ཚོགས་པའི། ། ལྷ་མོ་ཟུར་བལྟས་ཁྲ་བོ་བཞིན། ། ཕྱག་གི་གདུ་བུ་སོར་གདུབ་བཞིན། ། རི་རྒྱལ་དཔག་བསམ་ཤིང་བཞིན་དུ། ། གང་ཡང་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་ལྡན། ། མདའ་གཞུས་མཚན་པའི་ཆོས་དབྱིངས་སོ། ། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་གིས་རལ་གྲི་དང་། ། རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པས་བདུད་སྡེ་འཇོམས། ། གཡོན་གྱི་ཕྱག་གཉིས་དྲིལ་བུ་དང་། ། རིན་ཆེན་པུསྟི་བསྣམས་པ་ཡིན། ། འཇིག་རྟེན་འདས་དགའ་ཟླ་དེ་ཉིད། ། བདུད་རྩི་པད་རྒྱས་ལྟ་བུ་བཞིན། ། གཡས་གཡོན་སྟེང་ཞལ་སེར་སྔོན་པོ། ། དམར་པོ་ཕྱོགས་བཞིར་གསལ་བ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་པད་ཕྲེང་སངས་རྒྱས་ལྔའི། ། རིན་ཆེན་འོད་འབར་དབུ་ལ་བརྒྱན། ། ལྷ་མོ་བྱང་ཆུབ་མེ་ཏོག་སོགས། ། མཆོད་པས་མདོག་སྔོན་གཙུག་ཕུད་ལྔ། ། དཔྲལ་བར་མཉམ་པའི་ཐིག་ལེས་བརྒྱན། ། སྨིན་མ་སྡོང་བུ་ཨུཏྤལ་མིག། དཔེ་མེད་རོལ་པ་སྣ་ཚོགས་ཏེ། ། ཞལ་ནི་པདྨ་རྒྱས་པ་བཞིན། ། མཆུ་ནི་བིམ་པ་ལྟ་བུར་དམར། ། བཞད་པ་མུ་ཏིག་ལྟར་དཀར་བ། ། མཛེས་པ་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱ། ། བརྩེ་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་ཉེར་ཞི་བའི། ། ཆོས་དབྱིངས་གནས་པའི་སྐུ་དེ་ནི། ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ལེགས་པར་བཞུགས།

The quality of compassion is like water. With his two legs in the vajra posture, from the lotus and the signs of the wheel, a blazing mass of light rays emerges, destroying all darkness without exception. Upon a beautiful jeweled belt, from the deep navel and its radiance, various goddesses appear clearly, emanating from his body. His chest is adorned with a multicolored necklace of deep blue light. Like a goddess with the perfect qualities of enlightenment, she gazes askance with a variegated look. Like bracelets and rings on his hands, and like the king of mountains or the wish-fulfilling tree, he possesses the mudrā of Dharma. The dharmadhātu is marked by the bow and arrow. With his right hands he holds a sword and a vajra, subduing the hosts of Māra. His two left hands hold a bell and a precious volume. That very moon of supramundane joy is like nectar and a blooming lotus. His right, left, and upper faces are yellow and blue; the red face is clearly visible in the four directions. His head is adorned with a vajra, a lotus garland, and the five Buddhas, blazing with the light of jewels. The goddesses, such as Bodhicittapuṣpā and others, make offerings; he is blue in color with five topknots. His forehead is adorned with the bindu of equanimity. His eyebrows are like stems and his eyes are like utpala flowers. With peerless and diverse playfulness, his face is like a blooming lotus. His lips are red like the bimba fruit, and his smile is as white as pearls. One should contemplate this beauty. Through compassion, the errors of all sentient beings are pacified. That body abiding in the dharmadhātu dwells perfectly in suchness.

། མཁའ་ལ་སྤྲིན་མེད་བདུད་རྩི་ནི། ། འཛག་པ་པདྨ་རྒྱས་པ་བཞིན། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པ། ། དེ་འདིར་སངས་རྒྱས་གང་ཡིན་ནོ། ། སྔགས་ཀྱང་འདི་རུ་བཟླས་བྱས་ཏེ། ། ཨོཾ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆིང་བ་བསྒྲེངས་ནས་ནི། ། རལ་གྲི་བསྣམས་པར་འཛིན་པ་ཡིན། ། གསུམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚིགས་དག་གིས། ། དབུས་མ་གཉིས་ནི་གསུམ་པ་དང་། ། མཐེ་བོང་གཉིས་ནི་བརྐྱང་བ་དང་། ། སོར་མོ་དག་ནི་བསྐུམས་པའོ། ། འཁོར་ལོ་མགོན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། དོན་གྲུབ་པ་ཡི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། འཁོར་ལོའི་རྒྱལ་པོ་གསང་སྔགས་རྒྱལ། ། ལུགས་ལས་བཟློག་པ་བྲིས་པ་ཡིན། ། ཨ་བྷ་གར་ན་ཛྙཱ་ཏུ་དྷཱ་རྨ་དྷ། དྷ་ཤུ་ད་རི་པ་སུ་ལ་མ་ཨ་ན་ག་ག། རྨཱདྷ་རྦས་ཙ་བཱ་ཧཱ་མ་ར་ཤྭ་གཱི་བཱ། ཏི་མཱུ་ར་ན་ཛྙཱ། བཱན་ག་བྷ། ཧྲཱིཿཧཱུཾ་ཨོཾ། ར་ཧ་ར་ཧ། ཡ་ད་ཧྲྀ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་རྦས། ཨ་ཨ་ཏི་ཡེ་དཱ་པཱ་མུ་ཏ་དྷི་ཤུད་རི་པ་ཤྲཱི་ཉྫུ་མ། ཡ་ཀཱ་ན་ཛྙཱ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་རྦས། ཏ་དུ་ཡ་རྨཱདྷ་རྦས་དྷ་ཤུད་རི་པ། ཏི་ཀྲྀ་པྲ། ཨཿཨཾ་ཨཱ་ཨ། ཀྵུཙརྨཱདྷ། དྷ་ཤུད་བི། བ་བྷཱ་སྭ། བ་བྷཱ་ཨ། རྨཱདྷ་རྦས་ཨོཾ། གཞན་ཀུན་ཡི་གེ་གསུམ་ཉིད་ཀྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཀུན་སྤྲོ་བའམ། ། ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ། སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། དང་པོར་ཕྱག་འཚལ་ཐ་མ་ཧྲཱིཿ། ། ཆ་བཞི་དབུས་སུ་གནས་པ་དང་། ། ཡི་གེ་གསུམ་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། བདག་པོ་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཡིན། ། དེ་ལ་གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་དུ། ། ཤར་དང་ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་དང་། མེ་དང་བདེན་བྲལ་དང་། རླུང་དང་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་དང་མཚམས་སུའམ།

Like nectar falling from a cloudless sky, It is like a blooming lotus; Possessing the excellence of all aspects, That is the Buddha here. The mantra is also recited here: Oṃ dharmadhātu-svabhāva-ātmako ’haṃ. Having raised the vajra-binding, One holds the grasping of the sword. By the third [finger] itself, with the joints, The two middle [fingers] are the third; The two thumbs are extended, And the [other] fingers are contracted. The mudrā of the Lord of the Wheel Is the supreme of the Amoghasiddhi. The King of the Wheel, the King of Secret Mantra, Is drawn in reverse order. A-bha-ga-ra-na-ñā-tu-dhā-dha-ma-dha-śu-da-ri-pa-su-la-ma-a-na-ga-ga- Mmā-dha-rba-sa-ca-bā-hā-ma-ra-śvā-gī-vā- Ti-mū-ra-na-ñā- Bān-ga-bha- Hrīḥ hūṃ oṃ- Ra-ha-ra-ha- Ya-da-hṛ- Tathāgata-rba-sa- A-a-ti-ye-dā-pā-mu-ta-dhi-śu-dha-ri-pa-śrīñ-ju-ma- Ya-kā-na-ñā- Tathāgata-rba-sa- Ta-du-ya-mmā-dha-rba-sa-dha-śu-dha-ri-pa- Ti-kri-pa-ra- Aḥ aṃ ā a- Kṣu-ca-rmmā-dha- Dha-śu-dha-vi- Ba-bhā-sva- Ba-bhā-a- Mmā-dha-rba-sa-oṃ- All others are by the three syllables themselves; Either by emanating all the maṇḍala deities, Or because it is common to all, It is by way of individual certainty. First is the homage, the last is Hrīḥ; Abiding in the center of the four parts, By all the three-syllable mantras, It abides as the very lord. There, in due order, In the east, south, west, and north, And in the intermediate directions of fire, nairṛtya, Wind, and īśāna.

ཕྱོགས་བཞིའི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་། རིན་ཆེན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་། པདྨའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་། ལས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་བརྒྱད་དོ། ། གཞན་དག་ནི། གཙུག་ཏོར་ཆེན་པོའི་ཡི་གེ་གཅིག། ཤར་གྱི་འདབ་མར་ཡང་དག་བྲི། ། གཙུག་ཏོར་གདུགས་ནི་དཀར་པོ་ཡང་། ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་དགོད་པར་བྱ། ། གཟི་བརྗིད་ཕུང་པོ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ། ། གཙུག་ཏོར་རྣམ་རྒྱལ་བྱང་ཕྱོགས་སུ། ། རྣམ་པར་འཐོར་བ་དབང་ལྡན་ཕྱོགས། ། མེ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་གྱེན་འབྱུང་པོ། ། གྱེན་འབྱུང་ཆེན་པོ་བདེན་བྲལ་ཕྱོགས། ། རྒྱལ་བ་རྣམ་རྒྱལ་ཕྱོགས་སུ་དགོད། ། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་གིས་འཁོར་ལོ་བསྣམས་ཤིང་དེ་ལས་གཞན། ། སྒེག་པ་དང་བཅས་རང་གི་མདུན་ལ་རེག་པར་མཛད། ། སེང་གེའི་གདན་ལ་ཉི་དཀྱིལ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ནི། ། བཅིངས་བཞུགས་རིན་ཆེན་ཅོད་པན་བཙོ་མ་གསེར་མདོག་འདྲ། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་འདི་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་བྷཱུཾ། ཨོཾ་མཾ་མཾ་མཾ་མཾ་ཧཱུཾ་ནེ། ཨོཾ་ཨུ་ཛུར་ཤེ་སྭ་ཧཱ། ཨོཾ་བི་ཛཱ་ཡ་སྭ་ཧཱ། ཨོཾ་ཀྲི་ཤ་ནེ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ། དིབ་བྱ་དིབ་བྱ། ཨུ་ག་ཏུཥྞ། དུ་ན་དུ་ན་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཏྲི་བནྡྷ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཛྭ་ལོ་ཥྞཱི་ཥ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་བནྡྷ་ད་མ་ད་མ། དུ་མ་དུ་མ། ཧ་ན་ཧ་ན་ཧཱུཾ། དེ་ལ་འཁོར་ལོ་དབང་ཕྱུག་སྐུ་ཡིས་ནི། ། འཁོར་ལོ་འདི་དག་མཛེས་པར་སྣང་བ་ཡིན། ། རང་གདན་མཚོ་སྐྱེས་ཇི་ལྟར་འདབ་མ་ལས། །

In the four directions are the eight wheel-turners: the Vajra Wheel-Turner, the Jewel Wheel-Turner, the Lotus Wheel-Turner, the Action Wheel-Turner, the Mahāmudrā Wheel-Turner, the Samaya-Mudrā Wheel-Turner, the Dharma-Mudrā Wheel-Turner, and the Karma-Mudrā Wheel-Turner. Furthermore: The single syllable of the Great Uṣṇīṣa should be correctly written on the eastern petal. The White Parasol Uṣṇīṣa should be placed in the western direction. The Mass of Splendor is in the southern direction; the Uṣṇīṣa-Vijaya is in the northern direction; the Scattering One is in the direction of Īśāna; the Upward-Arisen One is in the direction of Agni; the Great Upward-Arisen One is in the direction of Nairṛti; and the Victorious One is to be placed in the direction of Vāyu. With their right hands they hold wheels, and with the other [hands] they touch their own chests with a graceful gesture. Seated upon lion thrones with sun disks, they are in the vajra posture. They wear jeweled crowns and are the color of refined gold. The mantras for these, in order, are: Oṃ bhūṃ. Oṃ maṃ maṃ maṃ maṃ hūṃ ne. Oṃ u jū ra śe svāhā. Oṃ vijaya svāhā. Oṃ kṛśane hūṃ phaṭ. Oṃ jvala jvala divya divya ugaṭuṣṇa duna duna hūṃ. Oṃ tribandha hūṃ. Oṃ jvaloṣṇīṣa jvala jvala bandha dama dama duma duma hana hana hūṃ. There, the Lord of the Wheel appears beautiful with these wheels in his body. Just as the lotus-born [deities] are upon their own seats, [so are these] upon the petals.

དེ་ཡི་གེ་སར་དེ་ཡང་སྣང་བ་ཡིན། ། ཧཱུཾ་ཡིག་གཉིས་ཀྱི་དབུས་གནས་པའི། ། གཾ་ཡིག་དག་ལས་གླང་པོའི་གདན། ། ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བ་སྔོན་པོའི་མདོག། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེའི་ཞལ་དག་ནི། ། བཞི་དང་ཉིས་འགྱུར་ཕྱག་རྣམས་དང་། ། ཁྲོ་དང་སྒེག་པའི་ཉམས་དང་ལྡན། ། མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་གཙིགས་པ་སྟེ། ། འཁོར་ལོའི་ཤར་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བསྒོམ། ། གཡས་དང་གཡོན་དང་སྟེང་གནས་པའི། ། བསྟན་པ་ཟླ་བའི་ཞལ་དང་ནི། ། ལྗང་དང་སེར་པོ་རིམ་བཞིན་ནོ། ། གཡས་ཀྱིས་རལ་གྲི་རྡོ་རྗེ་དང་། ། མདའ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པ་ཡིན། ། གཡོན་པ་སྡིགས་མཛུབ་བཅས་དྲིལ་བུ། ། གཞུ་དང་ཞགས་པ་རང་ལས་ཀྱིས། ། ཁྱབ་པའི་འོད་ཟེར་ཚོགས་ཀྱིས་ནི། ། ཕྱོགས་ཀུན་གྱི་ནི་གདུག་པ་འཇོམས། ། ཏྲཱཾ་ཡིག་གཉིས་ཀྱི་དབུས་གནས་པའི། ། པཾ་ཡིག་དག་ལས་རྟ་ཡི་གདན། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གསེར་གྱི་མདོག། ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གཡས་དང་ཅིག་ཤོས་སྟེང་གི་ཞལ། ། ནག་དང་དཀར་པོ་དམར་པོ་ཡི། ། ཏྲཱཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་འོད་ཟེར་ཚོགས། ། གཡས་ཀྱི་དང་པོ་དག་ལ་ནི། ། ནོར་བུའི་རྒྱལ་མཚན་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། མི་བསྐྱོད་ཕྱག་བརྒྱད་ལས་ཁྱད་ཡིན། ། ཧྲཱིཿགཉིས་དབུས་ན་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཡི། ། མཾ་ལས་བྱུང་བ་རྨ་བྱའི་གདན་གནས་པ། ། ཧྲཱིཿལས་བྱུང་བ་པདྨ་རཱ་ག་ཡི། ། འོད་ཀྱིས་ཕྱོགས་རྣམས་སྣང་བར་བྱེད་པ་ཡིན། ། ནུབ་ཏུ་ཚེ་དཔག་མེད་མགོན་བལྟ། ། ཁྱད་པར་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་དང་། ། སྟེང་ཞལ་སེར་པོ་སྐུ་མདོག་དམར། ། ཕྱག་གཡོན་དང་པོ་པདྨ་བསྣམས། ། ཨ་ཡིག་གཉིས་ཀྱི་དབུས་གནས་པའི། ། གཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་མཁའ་ལྡིང་གདན། །

Its filaments are also radiant. In the center of two HŪṂ syllables, from the syllable GAṂ, arises the elephant seat. Arising from HŪṂ, blue in color, with four faces and twice that many arms, possessing the expressions of wrath and charm, with fangs slightly bared—one should meditate on him in the eastern direction of the wheel. The faces situated on the right, left, and above are, in order, the teaching [face], the moon-like [face], and green and yellow. In his right hands, he holds a sword, a vajra, an arrow, and a hook; in his left, a bell with the threatening gesture, a bow, and a noose. With masses of pervasive light rays, he subdues the malevolent ones of all directions. In the center of two TRĀṂ syllables, from the syllable PAṂ, arises the horse seat. Ratnasambhava, golden in color, should be meditated upon in the southern direction. His right, the other [left], and the upper faces are black, white, and red. From the TRĀṂ syllable, masses of light rays arise. In the first of his right hands, one should meditate on a victory banner of jewels; this is the distinction from the eight arms of Akṣobhya. In the center of two HRĪḤ syllables, clearly manifest, from the syllable MAṂ, arises the peacock seat. Arising from HRĪḤ, he illuminates the directions with the light of a ruby. In the west, one should behold the Protector Amitāyus. The distinction is the jewel-vajra; the upper face is yellow and the body color is red. In his first left hand, he holds a lotus. In the center of two A syllables, from the syllable GAṂ, arises the garuḍa seat.

ཨ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་ཡོད་གྲུབ། ། སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་བྱང་དུ་བསྒོམ། ། ཕྱག་གཉིས་མི་བསྐྱོད་བཞིན་དུ་བལྟ། ། གཡས་དང་ཅིག་ཤོས་སྟེང་གི་ཞལ། ། མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་སེར་བ་དང་། ། དཀར་དང་དམར་ཞལ་པདྨ་ཡིས། ། དཔའ་དང་ངོ་མཚར་ཞི་བ་དང་། ། སྒེག་པ་ལ་སོགས་ཉམས་ཀྱིས་གནས། ། པད་སྟེང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་ལེགས་བཞུགས། ། རིན་ཆེན་ཅོད་པན་སྣང་བ་ཡིས། ། ཕྱོགས་ཀུན་སྣང་བར་བྱེད་པ་ཡིན། ། འདི་རྣམས་སོ་སོའི་གཙོ་བོ་ཡི། ། རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཕྱོགས་སུ་བཞུགས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་བསྒོམ་བྱ་བ། ། རང་འདོད་ནམ་མཁར་སྣང་བ་ཡིན། ། པདྨ་ཉི་མར་སེམས་དཔའ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་བཞུགས་མཆོག་གིས་བརྒྱན། ། དེ་ལ་མི་བསྐྱོད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཀར་པོར་བལྟ། ། གཡོན་གྱིས་དྲིལ་བུ་དཀུར་བརྟེན་ཅིང་། ། གཡས་ཀྱིས་ཐུགས་ཀར་རྡོ་རྗེ་གསོར། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་གསེར་གྱི་མདོག། ལྕགས་ཀྱུས་བདུད་ལ་འདེབས་པ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་སྐུ་མདོག་དམར། ། མདའ་གཞུ་མཆོག་ནི་བསྣམས་པ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་ལེགས་པ་སྐུ་མདོག་ལྗང་། ། ཕྱག་གཉིས་ལེགས་པ་སྦྱིན་པའོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་སོགས་བསྒོམས་པའང་། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་སྐུ་མདོག་སེར། ། ཕྱག་གཉིས་དར་དཔྱངས་འཆིང་བའམ། ། རིན་ཆེན་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པའོ། ། རིན་ཆེན་ཉི་མ་མདོག་སེར་པོ། ། སྙིང་གར་ཉི་མ་བསྟེན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་སྐུ་མདོག་ལྗང་། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་མཚན་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་སྐུ་མདོག་དཀར། །

From the syllable A, visualize Amoghasiddhi in the north, green in color. His two hands should be viewed as being like those of Akṣobhya. His right, the other [left], and the upper faces are fanged, yellow, white, and red respectively. He abides with the expressions of heroism, wonder, peace, and charm, and so forth. Seated upon a lotus and a sun maṇḍala in the vajra posture, he illuminates all directions with the light of his jewel crown. These [deities] abide in their respective directions, following the lead of their principal lords. Vajrasattva and the others to be meditated upon appear in the sky according to one’s own preference. Seated upon lotuses and suns, they are adorned with the supreme maṇḍalas of the Sattvas. In that Akṣobhya maṇḍala, visualize Vajrasattva as white. With his left hand, he rests a bell at his hip; with his right, he brandishes a vajra at his heart. Vajrarāja is golden in color, striking the māras with a hook. Vajrarāga is red in color, holding a supreme bow and arrow. Vajrasādhu is green in color, his two hands granting excellence. In the Ratnasambhava maṇḍala, one should also meditate on Vajraratna and the others. Vajraratna is yellow in color, his two hands either binding a silk sash or holding a jewel and bell. Ratnasūrya is yellow in color, resting a sun at his heart. Vajradhvaja is green in color, holding a jewel banner. Vajrahāsa is white in color.

ཕྱག་གཉིས་སོ་ཡི་ཕྲེང་བ་འཛིན། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་སོགས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་སྐུ་མདོག་དམར། ། ཕྱག་གཡོན་པདྨ་བསྣམས་ནས་ནི། ། གཡས་པས་འབྱེད་པར་མཛད་པ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་གུར་གུམ་མདོག། ཕྱག་གཡོན་ཐུགས་ཀར་པུ་སྟི་དང་། ། གཡས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་རལ་གྲི་བསྣམས། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱུ་ནི་གསེར་གྱི་མདོག། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྟན་པ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བ་དམར་ལ་ལྗང་། ། ལྕེ་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་བསྣམས་པ་དང་། ། གཡས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་དུང་སྒྲོགས་པའོ། ། ཡང་ན་གདན་ལ་བརྟེན་པའོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་རྒྱལ་བ་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་སྐུ་མདོག་ལྗང་། ། ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བསྣམས་ནས། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་གར་མཆོག་མཛད། ། རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བ་གསེར་གྱི་མདོག། རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་ཆོ་ག་བསྣམས། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་སྐུ་མདོག་གནག། ཕྱག་གཉིས་མཆེ་བ་བསྣམས་ནས་ནི། ། གདུག་པ་རྣམས་ནི་འཇིགས་པར་བྱེད། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དུང་གི་མདོག། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་འཆིང་བའོ། ། འདི་རྣམས་རིམ་བཞིན་ས་བོན་ནི། ། ཨ་ཛ་ཧོ་ས་ཨོཾ་ཨོཾ་ཏྲཱཾ་ཧ་ཧི་དཾ་མཾ་རཾ། ཀཾ་ཧཾ་ཧཱུཾ་བཾ། དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་པོ་འདི་དག་ཏུ། ། མཁས་པས་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་བསྒོམ། ། འགྲོ་བའི་དབང་ཕྱུག་འདི་ཐོབ་པས། ། སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་འཁྲུལ་པ་སེལ། ། ཕྱོགས་བཞི་དག་ཏུ་སེམས་མ་སོགས། ། རྒྱན་དེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲས། ། ཕྱོགས་ཀུན་སྣང་བར་བྱེད་པ་ཡིན། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ནི། ། འཇམ་དཔལ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །

Holding a garland of teeth with two hands, one should meditate on Vajradharma and the others within the maṇḍala of Amitābha. Vajradharma is red in color; holding a lotus in his left hand, he performs the gesture of opening with his right. Vajratīkṣṇa is the color of saffron; holding a book at his heart with his left hand, he holds the sword of insight in his right. Vajrakāra is golden in color; he displays the wheel of Dharma. Vajrabhāṣa is reddish-green; holding the mudrā of the tongue, he sounds the conch of Dharma with his right hand, or else he rests upon his seat. Within the maṇḍala of Amoghasiddhi, there are the Victors such as Vajrakarma. Vajrakarma is green in color; holding a vajra and bell with his two hands, he performs the supreme dance upon them. Vajrarakṣa is golden in color; he holds the ritual of the blazing vajra. Vajrayakṣa is black in color; holding fangs with his two hands, he terrifies the malevolent. Vajrasaṃkṣepa is the color of a conch; he performs the binding of the vajra-fist. The seed syllables for these, in order, are: A, Ja, Ho, Sa, Oṃ, Oṃ, Trāṃ, Ha, Hi, Eṃ, Maṃ, Raṃ, Kaṃ, Haṃ, Hūṃ, Baṃ. Within these four maṇḍalas, the wise should meditate on the sixteen Sattvas. By attaining this sovereignty over beings, delusion is cleared away in a mere instant. In the four directions are the Sattvīs and so forth; through the sounds arising from those ornaments, all directions are illuminated. Among them, Vajrasattvī should be understood to be like Mañjuśrī.

རིན་ཆེན་སེམས་མ་མི་བསྐྱོད་བཞིན། ། ཆོས་མ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་བཞིན། ། ལས་ཀྱི་སེམས་མ་དོན་གྲུབ་བཞིན། ། ལཾ་མཾ་བཾ་ཏཾ། ཀུན་ལ་ཆོས་ཀྱི་གཏེར་ཆེན་འབྱུང་བ་འཐོན་པའོ། ། ནུ་མ་གཉིས་ལ་ནོར་བུའི་དོ་ཤལ་གསལ་བས་བྱ། ། འདི་ལྟར་སྙིང་གི་པདྨར་གནས་པ་འདིར། ། རྒྱལ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མུ་ཏིག་རྒྱན། ། ཟབ་མོའི་ཆོས་སྒྲོགས་ཟབ་པ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཡི། ། སྐ་རགས་སིལ་སིལ་ནང་ནས་སྣང་བ་ནི། ། རྒྱལ་བའི་བདག་ཉིད་འཁོར་ལོ་ནི། ། སྣང་བས་དེ་རྣམས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་དཀར་ལ་དམར། ། གཡས་བརྐྱང་བ་ཡི་གནས་བཞུགས་པ། ། ཤར་སྒོ་གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ནི། ། ལྕགས་ཀྱུ་བསྒྲེངས་ནས་གནས་པ་ཡིན། ། ལྷོ་སྒོར་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་ནི། ། སྐུ་མདོག་སེར་པོ་རྗེས་དྲན་བྱ། ། གཡས་བརྐྱང་པ་ཡིས་གནས་པ་དེའི། ། ཞགས་པས་འགུགས་ཤིང་འདུལ་བ་ཡིན། ། ནུབ་སྒོར་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་ནི། ། སྐུ་མདོག་དམར་པོ་འཇིགས་བྱེད་པ། ། ས་གའི་འདུག་སྟངས་བཞུགས་པ་དང་། ། ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་བསྡམས། ། བྱང་སྒོར་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ནི། ། སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་དང་ལྡན་པ། ། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་ཡིས་བདུད་རྣམས་འཇོམས། ། ཟླུམ་པོའི་འདུག་སྟངས་སུ་བཞུགས་པ། ། རྡོ་རྗེ་འབེབས་པ་ཞེས་གྲགས་ཏེ། ། པདྨ་ཉི་དཀྱིལ་དབུས་གནས་པ། ། ཉི་མ་བྱེ་བའི་འོད་པས་ལྷག། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བྱ་བའི། ། འཕྲོ་བའི་ས་བོན་བླ་མེད་པའོ། ། སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་བརྩོན་འགྲུས། ། བསམ་གཏན་དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་དང་། ། སྟོབས་དང་དེ་བཞིན་ཐབས་དང་ནི། ། སྨོན་ལམ་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ། །

Like the Ratnasattvī Akṣobhya, Like the Dharmasattvī Amitābha, Like the Karmasattvī Amoghasiddhi, LAṂ MAṂ BAṂ TAṂ. From all of these, the great treasure of the Dharma emerges and appears. One should clearly visualize jeweled necklaces upon the two breasts. Thus, abiding here within the lotus of the heart, Is the pearl ornament of the Conquerors' bodhicitta. Resounding with the sound of the profound Dharma, appearing as if deep, The jingling of the belt appears from within; The wheel of the nature of the Conquerors, Through its appearance, becomes immeasurable. The white and red Vajrāṅkuśī, Abiding in the posture with the right leg extended, At the eastern gate, on the right and left, She stands holding a raised hook. At the southern gate, the Vajrapāśī, One should recollect her yellow body color. Abiding with the right leg extended, She summons and subdues with her noose. At the western gate, the Vajrasphoṭā, Red in body color and terrifying, She sits in the pratyālīḍha posture, With her two hands binding the vajra-shackles. At the northern gate, the Vajraghaṇṭā, Possessing a green body color, She subdues the māras with the sound of the bell. Seated in the circular posture, She is renowned as Vajrāveśā, Abiding in the center of a lotus and sun disk, Surpassing the light of ten million suns. JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ— These are the unsurpassed seed syllables of emanation. Generosity, ethical discipline, patience, diligence, Likewise meditative concentration, insight, Power, and likewise method, Aspiration, and what is called primordial wisdom.

འབྲས་བུའི་གནས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཡང་དག་ལྡན། ། མདོག་དཀར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡི། ། འཁོར་དུ་དེ་དག་གནས་པ་ཡིན། ། དེ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་ངོ་བོར། ། མདའ་དང་གཞུ་ཡིས་རྣམ་བརྒྱན་པ། ། མདོག་དམར་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་ནི། ། ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་བསྐོར། ། གཞན་དོན་ངོ་བོར་གནས་དེ་ཉིད། ། ཕྱག་གཉིས་ལེགས་སོ་སྦྱིན་པ་དང་། ། སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་ལེགས་པར་བསྐོར་བའོ། ། རབ་ཏུ་དགའ་དང་དྲི་མ་མེད། ། གསུམ་པ་དེ་བཞིན་འོད་བྱེད་དང་། ། འོད་འཕྲོ་སྦྱང་དཀའ་དེ་བཞིན་དུ། ། མངོན་གྱུར་རིང་སོང་མི་གཡོ་བ། ། ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན། ། སྐུ་མདོག་སེར་མོ་འབྲས་བདག་ཉིད། ། དར་དཔྱངས་འཆིང་བའི་ཚུལ་གནས་པ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་འཁོར་དུ་གནས། ། དེ་ཉིད་ལམ་གྱི་གྲངས་ཀྱིས་ནི། ། ཉི་མའི་མདོག་ཅན་ཉི་མ་བསྣམས། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ཉིད་བཞིན་དུ། ། རྗེས་སུ་བྱེད་པར་གནས་པ་ཡིན། ། སྡུག་བསྔལ་དང་ནི་ཀུན་འབྱུང་དང་། ། འགོག་དང་ལམ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ། ། ཆོས་ཤེས་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང་། ། ཀུན་རྫོབ་ཤེས་དང་དེ་བཞིན་དུ། ། དོན་དམ་དེ་བཞིན་མི་སྐྱེ་བ། ། ཟད་པ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། རང་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་དགེ་བའི། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་མཚན་བསྣམས་པ་དང་། ། མདོག་ལྗང་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་གྱི། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གཞན་དོན་ཕུན་ཚོགས་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། དེ་བཞིན་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་མདོག། རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་ལ་བརྟེན་པ། ། སོ་ཡི་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་། །

Having reached the perfection of the state of fruition, Perfectly endowed with the vajra and bell, White in color, they abide as the retinue Of Vajrasattva. In the essence of that very purity, Adorned with bow and arrow, Red in color, Vajrarāga Completely surrounds the entire maṇḍala. Abiding in the essence of the welfare of others, With two hands in the gesture of granting "Excellent!" (Sādhu), Green in body color, he is surrounded By the retinue of Vajrasādhu. The Joyous, the Stainless, The third, the Luminous, The Radiant, the Difficult to Conquer, Likewise the Manifest, the Far-Gone, the Immovable, The Excellent Intelligence, and the Cloud of Dharma— Yellow in body color, the nature of fruition, Abiding in the manner of binding with silk scarves, They abide as the retinue of Vajraratna. By the number of the paths of that very [nature], Sun-colored and holding the sun, Just like Vajrasūrya himself, He abides in accordance with that. Suffering and its origin, Cessation and likewise the path, Dharma-knowledge and subsequent knowledge, Conventional knowledge and likewise Ultimate knowledge, and likewise the knowledge Of non-arising and exhaustion— The wisdom of these, the virtue of the perfection of one's own welfare, Holding the jewel victory banner, Green in color, one should meditate Upon the perfection of Vajradhvaja. The nature of the perfection of the welfare of others, Likewise moonlight-colored, Relying upon Vajrahāsa, Adorned with a row of teeth. The aggregates, elements, and sense bases, and...

བདེན་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཐུབ་པ་ཡི། ། གནས་དང་གནས་མིན་བདག་པོ་དང་། ། དུས་གསུམ་བདེན་པ་རྣམ་པ་བཞི། ། འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་དགེ་བ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། མདོག་དམར་ཕྱག་གཡོན་པདྨ་ནི། ། བསྣམས་ནས་གཡས་པས་འབྱེད་པར་མཛད། ། གཅིག་དང་རྒྱུ་དང་ཟ་བ་དང་། ། བྱེད་པ་དང་ནི་དབང་སྒྱུར་དང་། ། བདག་པོའི་དོན་དང་རྟག་པ་དང་། ། ཉོན་མོངས་པ་དང་དག་པའི་གནས། ། རྣལ་འབྱོར་ཅན་དང་མ་གྲོལ་གྲོལ། ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྐྱེ་བ་ཉིད། ། དེ་དག་གཅོད་པ་སྐུ་མདོག་གནག། ཕྱག་ན་པུསྟི་བསྣམས་པ་དང་། ། ཉོན་མོངས་གཅོད་པའི་རལ་གྲི་བསྣམས། ། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དད་དང་བརྩོན་འགྲུས་དྲན་བསམ་གཏན། ། ཤེས་རབ་དེ་བཞིན་ཤ་ཡི་སྤྱན། ། ལྷ་དང་ཤེས་རབ་ཆོས་དང་ནི། ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་དབང་པོ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་སྐུ་མདོག་སེར། ། ལྷ་མོ་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པས་བསྐོར། ། གནས་དང་གནས་མིན་རྣམ་སྨིན་དང་། ། མོས་པ་དང་ནི་སྣ་ཚོགས་ཁམས། ། དབང་པོ་ཀུན་འགྲོ་ལམ་དག་དང་། ། ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་བྱང་བ་དང་། ། སྔོན་གནས་རྗེས་དྲན་སྐྱེ་འཆི་དང་། ། ཟག་པ་ཟད་པ་ཉིད་ཀྱང་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བ་ཟངས་ཀྱི་མདོག། ཕྱག་གིས་ལྕེ་བསྣམས་འཁོར་གྱིས་བསྐོར། ། ནམ་མཁའ་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་དང་། ། དེ་ལས་གཞན་པ་ཟིལ་གནོན་བརྒྱད། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་སྐུ་མདོག་ལྗང་། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བསྣམས། ། འབྱུང་བ་རྣམ་པ་བཞི་དག་དང་། ། སྔོན་པོ་སེར་པོ་དཀར་དམར་དང་། ། ནམ་མཁའ་དེ་བཞིན་སེམས་དང་ནི། ། ཟད་པར་རྣམ་པར་དག་ལྡན་པའི། ། བསྲུང་བ་སེར་པོ་གོ་ཆ་བསྣམས། །

The truths of dependent origination, the Sage’s [knowledge of] the possible and impossible, the master, and the three times—these four truths, the conditioned, the unconditioned, and the virtuous, should be meditated upon by Vajradharma. Red in color, holding a lotus in his left hand, he performs the gesture of opening it with his right. The [conceptions of] oneness, cause, the enjoyer, the agent, the controller, the meaning of a master, permanence, affliction, and the state of purity; the yogi, the unliberated, and the liberated—the very arising of the grasping at a self. Cutting these, he is black in color, holding a volume of scripture in his hand and a sword that cuts through afflictions; he is called Vajratīkṣṇa. Faith, diligence, mindfulness, concentration, and insight, as well as the fleshly eye, the divine eye, the insight eye, the dharma eye, and the Buddha eye—these are the faculties. Vajracakra is yellow in color, surrounded by goddesses holding wheels. The possible and impossible, maturation, inclinations, and the various elements; the faculties, the all-pervading paths, affliction and purification, the recollection of former abodes, birth and death, and the exhaustion of the outflows—these are the [knowledges]. Vajravāc is the color of copper, holding a tongue in his hand and surrounded by a retinue. The spheres of infinite space and infinite consciousness, and the other eight spheres of mastery; Vajrakarma is green in color, holding a crossed vajra and a bell. The four elements, blue, yellow, white, and red, as well as space and the mind—possessing the pure totalities, the yellow Protector holds a suit of armor.

རྩ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཁོ་ན། ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་མཚན་ཉིད་དང་། ། འབྲས་བུ་རྒྱུ་ཡི་དེ་ཁོ་ན། ། ཕྲ་བ་དང་ནི་རགས་པ་དང་། ། གྲགས་པ་རྣམ་པར་དག་ཡུལ་དང་། ། བསྡུ་དང་དབྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་དང་། ། མཁས་དེ་ཁོ་ན་རྣམ་བཅུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་སྐུ་མདོག་གནག། ཕྱག་གཉིས་མཆེ་བ་བསྣམས་པའོ། ། ཚེ་དང་སེམས་དང་ཡོ་བྱད་དང་། ། ལས་དང་སྐྱེ་བ་མོས་པ་དང་། ། སྨོན་ལམ་དང་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་ཆོས་ལ་དབང་འདི་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སྐུ་མདོག་དཀར། ། ཕྱག་གཉིས་ཁུ་ཚུར་བསྣམས་པའོ། ། སོ་སོའི་གཙོ་བོའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐྱེད། ། རང་རང་སྔགས་ཀྱི་མཆོད་པ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་ཀྱིས་ནི། ། འདི་དག་རིམ་བཞིན་གནས་པ་ཡིན། ། འདི་ལྟར་བསྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། ། འདི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ཐོབ། ། དངོས་གྲུབ་གཞན་ནི་སྨོས་ཅི་དགོས། ། མེ་མཚམས་སྒེག་མོ་སྐུ་མདོག་དཀར། ། ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་ནས་ནི། ། སྒེག་དང་བཅས་པས་དཀུར་བརྟེན་ནས། ། བསྐལ་བཟང་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས། ། བདེན་བྲལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མ། ། མདོག་སེར་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་བསྣམས། ། རླུང་དུ་གླུ་མ་སྐུ་མདོག་དམར། ། པི་ཝང་བརྡུང་བའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། དབང་ལྡན་གར་མ་རྡོ་རྗེ་ནི། ། རྩེ་གཅིག་བསྣམས་ནས་གར་མཛད་དོ། ། བདུག་པ་མེ་ཏོག་མར་མེ་དྲི། ། སྤོས་ཁང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་དང་། ། མར་མེ་དྲི་ཡི་དུང་ཆོས་བསྣམས། ། སྐུ་མདོག་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་བཞིན། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་བྱེད་བདག་ཉིད། །

The fundamental reality, the unerring reality, the reality of cause and effect, the subtle and the coarse, the renowned, the object of purification, the reality of summary and classification—these are the ten types of expertise. Vajrayakṣa is black in color, with two hands holding fangs. Mastery over life, mind, requisites, karma, birth, aspiration, prayer, miraculous power, wisdom, and phenomena—these are the ten masteries. Vajramuṣṭi is white in color, with two hands holding fists. They are generated by the respective principal mantras, and with offerings of their own mantras, they abide in sequence in the vajra half-lotus posture. The yogi who meditates in this way will obtain the perfect qualities just as they have been described; what need is there to mention other accomplishments? In the southeast is Lāsyā, white in color, holding a vajra in her two hands and leaning it against her hip with a graceful gesture, the source from which all fortunate eons arise. In the southwest is Mālyā, yellow in color, holding a jewel garland. In the northwest is Gītā, red in color, the supreme one who plays the lute. In the northeast is Nṛtyā, holding a single-pointed vajra and performing a dance. They hold incense burners, flower garlands, lamps, and perfumes, as well as incense boxes, flower garlands, lamps, and perfume conches. Their colors are like those of Lāsyā and the others. Outside of that, in the maṇḍala, are those whose nature is to act for the benefit of all sentient beings.

དཔག་མེད་གཟི་བརྗིད་རྙེད་དཀའ་བའི། ། གང་འདི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། སྐུ་ལུས་མཛེས་ཤིང་ཉེར་ཞི་བ། ། ཕྱག་གཉིས་པ་ལ་ཞལ་གཅིག་པ། ། པདྨ་ཟླ་བའི་དབུས་སུ་ནི། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་ལེགས་བཞུགས། ། མགོན་པོ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ། ། རིན་ཆེན་ཅོད་པན་སྣང་བར་བསྒོམ། ། དེ་ལ་བྱམས་པ་ཕྱག་གཡས་ཀྱིས། ། མཆོད་སྦྱིན་དཔུང་རྒྱན་མཛེས་པ་དང་། ། གཉིས་པ་ཕྱག་གཉིས་ཀླུ་ཤིང་ནི། ། མཛེས་པ་ཡང་དག་བསྣམས་པ་ཡིན། ། འཇམ་དབྱངས་ཕྱག་ན་རལ་གྲི་ནི། ། རིན་པོ་ཆེ་ཡིས་མཛེས་པ་བསྣམས། ། ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་རྗེས་བྱེད་པའི། ། གཞན་གྱིས་ཤེས་རབ་པུསྟི་བསྣམས། ། སྤོས་ཀྱི་གླང་པོ་གསལ་བྱེད་པ། ། དྲི་ཡི་དུང་ཆོས་བསྣམས་པ་དང་། ། གཡས་པའི་ཕྱག་གིས་མཆོག་སྦྱིན་དང་། ། སྤྱི་བོར་འོད་དཔག་མེད་རོལ་ལྡན། ། ཡེ་ཤེས་ཏོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ། ཐོད་ཀྱིས་མཚན་པའི་ཅོད་པན་བསྣམས། ། ཟླ་རྒྱས་རྣམ་པར་མཛེས་པ་ཡི། ། བཞི་པོ་དྲི་མ་མེད་པ་འདི། ། གཏི་མུག་མུན་པ་ལྟ་བུ་ནི། ། འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ཤར་གྱི་ཡིན། ། དཔལ་ལྡན་བཟང་སྐྱོང་ཞེས་བྱ་བ། ། སྐུ་མདོག་གསེར་གྱི་མདོག་འདྲའི་འོད། ། རིན་ཆེན་འབར་བ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ། ། ནོར་བུ་རྒྱལ་མཚན་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། ཕྱག་གཡོན་དེ་བཞིན་ནམ་མཁའ་ཡི། ། མཛོད་ནི་རྒྱ་ཆེར་སྣང་བའོ། ། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོ་གསེར་གྱི་མདོག། ཕྱག་གཉིས་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་ཡི། ། དཔག་བསམ་ཤིང་དང་བུམ་པ་བཟང་། ། སེམས་ཅན་དོན་མཆོག་འཛིན་པ་ཡིན། ། བློ་གྲོས་མི་ཟད་ཕྱག་གཡོན་གྱིས། ། པུ་སྟིས་མཚན་པའི་རལ་གྲི་བསྣམས། ། སྤོབས་པ་བརྩེགས་པ་དེ་བཞིན་དུ། །

These bodhisattvas, of immeasurable splendor and difficult to find, have beautiful bodies and are thoroughly pacified. They have two arms and one face, and are seated well in the sattvaparyaṅka posture in the center of a lotus and moon. One should meditate on the Protector Maitreya and the others, adorned with jeweled crowns. Among them, Maitreya’s right hand is in the gesture of generosity (varada-mudrā), beautifully adorned with an armlet, and his second [left] hand perfectly holds a beautiful nāga-tree. Mañjughoṣa holds a sword beautified by jewels. He who follows the gift of Dharma holds a volume of scripture (pustaka) for the sake of others’ insight. Gandhahasti, the illuminator, holds a fragrant conch-shell and performs the supreme gift with his right hand; Amitābha is playfully situated upon his crown. The one called Jñānaketu holds a crown marked by a skull. These four, beautiful as the full moon and stainless, are those of the east who destroy the darkness of ignorance. The glorious Bhadrapāla has a body with a radiance like the color of gold. In the southern direction, he holds a blazing jewel and a victory banner (dhvaja) in his hands. His left hand likewise displays the vast treasury of space. Sāgaramati is golden in color; his two hands hold the wish-fulfilling tree and the excellent vase of the Fortunate Aeon, upholding the supreme welfare of sentient beings. Akṣayamati holds a sword marked by a volume of scripture in his left hand. Likewise, Pratibhānakūṭa...

ཕྱག་ན་རལ་གྲིས་མཚན་པ་ཡིན། ། གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་བཞུགས་པ་རྣམས། ། སྐུ་མདོག་སེར་པོ་འོད་ཟེར་ལྡན། ། བྱང་ཆུབ་ཕུན་ཚོགས་མི་ཟད་པའི། ། འདི་དག་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བརྟེན། ། མཐུ་ཆེན་ཐོབ་པ་རལ་གྲི་དང་། ། རྒྱལ་མཚན་དག་གིས་ལེགས་པར་བརྒྱན། ། ངན་སོང་ཀུན་འདྲེན་ཞེས་བྱ་བ། ། དཔལ་བེའུ་འཛིན་ཅིང་བྱམས་པར་བྱེད། ། མྱ་ངན་ཀུན་འཇོམས་བློ་གྲོས་ནི། ། ཕྱག་ན་གཡུང་དྲུང་འཁྱིལ་བ་བསྣམས། ། ཟླ་བས་མཚན་པའི་དྲིལ་བུ་དང་། ། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་ཡི་རྣམ་པ་ཡིས། ། མཚན་པའི་གདུགས་ནི་འཛིན་པ་དང་། ། དམན་པ་དགའ་བ་ཕུན་ཚོགས་པའི། ། སྐྱེད་པའི་ལུས་ཀྱི་དྲ་བ་ཅན། ། པདྨ་གེ་སར་ལྟར་དམར་བ། ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་བཞུགས་པའོ། ། ཟླ་འོད་གཞོན་ནུ་གསལ་བ་ཡིན། ། པུ་སྟིས་མཚན་པའི་རལ་གྲི་བསྣམས། ། སྐལ་ལྡན་རིན་ཆེན་མཛོད་ཆེན་པོ། ། འོད་དཔག་མེད་ནི་བསྣམས་པ་ཡིན། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ཕྱག་གཡས་ཀྱིས། ། རིན་པོ་ཆེ་ནི་བཏེག་ནས་བསྣམས། ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་སེལ་བ། ། ཕྱག་གཡས་རལ་གྲི་བསྣམས་པ་དང་། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གཡོན་ན་བསྣམས། ། མྱ་ངན་ཐམས་ཅད་སེལ་བ་ཡིན། ། བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་བཞུགས་པ་རྣམས། ། ཐམས་ཅད་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཡིན། ། ཡང་ན་ཐམས་ཅད་རིམ་བཞིན་དུ། ། གཡས་པའི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ། རིན་པོ་ཆེ་དང་ཆུ་སྐྱེས་དང་། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ་དང་། ། ཇི་ལྟར་རང་གི་ཕྱག་རྒྱས་མཚན། ། ཕྱག་གཡོན་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ་ཡིན། ། འདི་རྣམས་རིམ་བཞིན་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། ཉོན་མོངས་མ་ལུས་སེལ་བ་ཡིན། ། ཨོཾ་མེ་ཏྲཻ་ཡ་སཾ་ཧཱ་ར་ན་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ།

They are marked by swords in their hands. Those who dwell in the direction of Yama are yellow in color and endowed with light rays. They rely upon these inexhaustible perfections of enlightenment for the sake of sentient beings. Mahāsthāmaprāpta is well-adorned with a sword and a victory banner. The one called Sarvadurgatipariśodhana holds a śrīvatsa and acts with loving-kindness. The one with the intelligence that destroys all sorrow holds a swastika in his hand. He holds a bell marked with a moon, and by means of the form of the bell’s sound, he holds a parasol marked [with it]. He possesses a webbed body that generates the excellence of delighting the lowly. Red like the filaments of a lotus, he dwells in the western direction. Candraprabhakumāra is radiant; he holds a sword marked with a volume of scripture. The fortunate ones hold the great treasury of jewels; Amitābha holds [the jewel]. Ākāśagarbha, with his right hand, holds aloft and carries a precious gem. Sarvanīvaraṇaviṣkambhin holds a sword in his right hand and a crossed vajra in his left; he is the one who dispels all obscurations and all sorrows. Those who reside in the northern direction are all green in color. Alternatively, all of them in succession hold a vajra, a jewel, a water-born lotus, and a crossed vajra in their right hands, marked by their respective mudrās, while their left hands hold bells. By means of the mantras of these [deities] in succession, all afflictions without exception are dispelled. OṂ METRAIYA SAṂHĀRĀYA SVĀHĀ. OṂ MAÑJUŚRĪYE SVĀHĀ.

ཨོཾ་ཧྲཱིཿགནྦྷ་ཧ་ཏི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་ཀེ་དུ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་པ་ཏྲ་ལ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ས་ཀ་ར་མ་ཏི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཀྵ་ཡེ་ཧྲི་ཨཀྵ་ཡ་ཀརྨ་ཨཱ་བ་ར་ཎ་བི་ཤུདྡྷ་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་པྲ་ཏི་བྷ་ན་ཀུ་ཊེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སྠ་མི་མ་ཧཱ་སྠ་མ་བ་དྷ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱ་ཀ་ར་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སརྦ་ཀུ་ཤ་ནེ་ནེར་གྷ་ཏ་ན་མ་དྷཱི་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཛྭ་ལེ་ན་མ་ཧཱ་ཛྭ་ལ་ནི་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཙནྡྲ་སུ་ཙནྡྲི་ཙནྡྲ་བྱཱ་བ་ལོ་ཀི་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏཱ་བྷཱ་ཏོ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཁ་ཨཱ་ཀ་ཤ་གརྦྷ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སརྦ་ནི་ཝ་ར་ཎི་བི་ཤྐཾ་བི་ནི་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་དབང་ལྡན་དུ། ། སྐུ་མདོག་ནག་པོ་ཞལ་བཞི་པ། ། དང་པོ་ཁྲོ་ཞིང་སྒེག་པ་དང་། ། གཡས་པ་དྲག་པོ་འཇིགས་རུང་དང་། ། དེ་ལས་གཞན་པ་དཔའ་བོ་དང་། ། སྟེང་གི་ཞལ་ནི་རྔམ་པ་ཡིན། ། སྙིང་གར་ཁམས་གསུམ་རྣམ་རྒྱལ་གྱི། ། ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པའི་ཕྱག་གཉིས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་པ། ། རྒྱབ་(དུ་,ཏུ་)སྦྱར་ནས་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས། ། རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་བཅིངས་ནས། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ནི་ལེགས་པར་སྦྱར། ། གཡས་ན་རལ་གྲི་ལྕགས་ཀྱུ་མདའ། ། གཞུ་དང་སྦྲུལ་ཞགས་རྡོ་རྗེ་གཡོན། ། དེ་ཡི་ཞབས་ཀྱི་བཀོད་པ་ཡིས། ། དྲེགས་པ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དང་། ། ཨུ་མའི་ནུ་མ་གཡས་པ་ཡི། ། ཞབས་ཀྱིས་གནོན་པ་བཞུགས་པ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ལྟར་འབར་བ་ནི། ། མིའུ་ཐུང་དུད་པའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་དང་། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་འཁོར་ལོ་བསྣམས། ། གཡོན་ན་དྲིལ་བུ་ཞགས་པ་གཞུ། ། བ་དན་སྣ་ཚོགས་གཡོན་པས་བརྒྱན། །

Oṃ hrīḥ gaṃbha hatiye svāhā | Oṃ jñāna keduye svāhā | Oṃ patralaye svāhā | Oṃ sakaramatiye svāhā | Oṃ akṣaye hri akṣaya karma āvaraṇa viśuddhane svāhā | Oṃ pratibhānakuṭe hūṃ svāhā | Oṃ sthami mahāsthamavadha svāhā | Oṃ ākaraya svāhā | Oṃ sarva kuśane nergaṭana madhī hūṃ svāhā | Oṃ jvālene mahājvālani hūṃ svāhā | Oṃ candra sucandri candravyāvalokini svāhā | Oṃ amṛtābhāto hūṃ svāhā | Oṃ kha ākāśagarbhāya svāhā | Oṃ sarva nivaraṇi viśkaṃ vinisvāhā | Vajra Hūṃkāra is in the northeast. He is black in color and has four faces. The first is wrathful and charming; the right is fierce and terrifying; the others are heroic; and the upper face is majestic. At his heart, his two hands are bound in the mudrā of Trailokyavijaya. Having formed two vajra fists and joined them at the back, the two little fingers are bound in the vajra chain, and the two index fingers are well joined. In his right hands are a sword, a hook, and an arrow; in his left are a bow, a snake-noose, and a vajra. By the arrangement of his feet, he stands treading upon the breast of the haughty Maheśvara and the right breast of Umā. Vajra Jvālāmukha is a dwarf with the color of smoke. In his right hands he holds a vajra and a sword, and likewise a wheel; in his left hands he holds a bell, a noose, and a bow, adorned with various banners in his left.

ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཡི་གཡེར་ཁ་ཡི། ། སྒྲ་ཡིས་ཕྱོགས་ཀུན་ཁྱབ་པ་དང་། ། ཁྱབ་འཇུག་ཆུང་མར་བཅས་པ་ལ། ། གཡས་བརྐྱང་བ་ཡི་དགའ་བས་བཞུགས། ། འཁྲུལ་པ་རྣམ་པར་དག་ངོ་བོ། ། དེ་ནི་སྤངས་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་བདེན་བྲལ་མཚམས་སུ་ནི། ། དཔལ་ལྡན་དཔའ་བོ་ཁྲག་འཐུང་རྒྱལ། ། དང་པོའི་ཞལ་ནི་དྲག་པོ་དང་། ། གཡས་ཞལ་དགའ་བའི་རྒྱལ་བ་དང་། ། སྟེང་མ་ཟ་བར་བྱེད་པ་དང་། ། གཡོན་པ་མཆོག་ཏུ་སྒེག་པར་གནས། ། འབར་བའི་རྡོ་རྗེ་སྣ་ཚོགས་ཁ་ཊྭཱཾ་སྒེག་པ་དང་། ། འཇིགས་བྱེད་ལྤགས་དམར་རློན་པ་རིམ་པར་ནི། ། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ཕྱག་གིས་མདའ་དང་གཞུ། ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཁྲག་གིས་བཀང་བའི་ཐོད་པ་བསྣམས། ། གཡས་བརྐྱང་ཞབས་ཀྱིས་འཇིགས་བྱེད་ཆུང་མར་བཅས་པ་མནན། ། འགྲོ་བའི་བྱེད་པོ་ཀེང་རུས་རྒྱན་དང་སྐ་རགས་དང་། ། སངས་རྒྱས་མཚན་མ་ནང་གནས་པའི། ། ཐོད་པ་ལྔ་ཡི་ཅོད་པན་གསལ། ། བགེགས་ཚོགས་མ་ལུས་རེངས་བྱེད་པའི། ། སྤྲིན་ནག་པོ་ཡི་སྐུ་འཆང་བ། ། རྣམ་པར་དག་བྱེད་མགོ་བོ་ཡི། ། ཕྲེང་བ་རུས་པའི་དུམ་བུ་ཡི། ། སྦྲུལ་ནག་པོ་ཡི་ངོ་བོས་ནི། ། འཇིགས་པ་མ་ལུས་སེལ་བ་ཡིན། ། འདོད་ཆགས་ཉེ་བར་ཞི་བའི་མི་བཟད་སྒེག་པའི་སྤྱོད་པ་དང་། ། ཆགས་དང་བྲལ་བ་སྤངས་པས་སྒྱུ་མའི་ཕྲེང་བ་འཆང་བ་ཡིན། ། མང་པོ་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཡིན་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ནས་གཞན་པ་ཡིན། ། དེ་ཡང་སྐྱེ་བ་དེ་ཉིད་དངོས་ཀུན་བདག་པོ་ཉིད་ཁོ་ན། ། རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་མྱ་ངན་འདས་མཆོག་ཡིན། ། འོད་ཟེར་འབར་བ་དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན། ། རླུང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟ་མཆོག་ནི། །

The sound of the bells on the khaṭvāṅga pervades all directions; with the right leg extended, he dwells in joy upon Viṣṇu and his wife. The essence of completely purified delusion is the supreme abandonment. Likewise, in the southwest direction is the glorious hero, the King Heruka. His first face is fierce, the right face is the Victorious One of Joy, the upper face is devouring, and the left remains supremely graceful. With a blazing vajra and a variegated khaṭvāṅga, he is graceful and terrifying; with his right and left hands he holds a bow and arrow, and with two hands he holds a skull-cup filled with blood. With his right leg extended, he tramples upon Bhairava and his wife. The creator of beings is adorned with skeletons and a belt; he clearly wears a crown of five skulls containing the marks of the Buddhas. Wearing a body like a black cloud that paralyzes the entire host of obstructors, he wears a garland of heads that purify, and with the nature of black snakes made of bone fragments, he dispels all fear. Through the conduct of unbearable grace that pacifies desire, and by abandoning both attachment and detachment, he wears a garland of illusions. Just as the many are one, having realized them as one, he is the other. That very birth is the lord of all phenomena; for the yogi who meditates upon this, it is the supreme nirvāṇa. The blazing radiance is the glorious Heruka, the wisdom mudrā. In the direction of the wind is the supreme horse.

དེ་ནི་ཞབས་བཞིར་ཡང་དག་ལྡན། ། སྤྱན་གསུམ་ཁྲོ་བོ་སྒེག་པ་ཡི། ། གཙོ་བོའི་ཞལ་གསུམ་གཡས་པ་ནི། ། དྲག་པོ་གཡོན་པ་ཚངས་པ་དང་། ། རྟ་གདོང་སྟེང་མ་ལྗང་གུའོ། ། བ་དན་གསུམ་ལྡན་གཡས་པ་ནི། ། སྟེང་དུ་སློང་བར་བྱེད་པའི་ཚུལ། ། རལ་གྲི་མདའ་ནི་འཛིན་པ་གཞན། ། ཐོད་པ་སྣ་ཚོགས་ཆུ་སྐྱེས་དང་། ། མདུང་ཐུང་དང་ནི་དབྱུག་པ་དང་། ། བཞི་ནི་གཡོན་པའི་ཕྱག་བཞི་ལའོ། ། གཡས་ཀྱི་གཙོ་བོའི་ཞབས་ཀྱིས་ནི། ། དཔལ་མོ་དབང་མོ་གཞན་གྱིས་ནི། ། ཆགས་མ་དགའ་མ་མནན་པ་ཡིན། ། ཏིང་འཛིན་རེག་པ་ཐོབ་བྱེད་ཡིན། ། གཡོན་གྱི་དབང་པོ་མྱོས་བྱེད་དང་། ། མྱོས་དང་བརྒྱལ་བྱེད་དེ་བཞིན་དུ། ། རྗེས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དང་། ། འདི་ཡི་རྟ་སྐད་འཚེར་བ་ཡིས། ། བདུད་རྣམས་སྙིང་ནི་འགས་པ་དང་། ། སྤྲོས་པས་བྱང་ཆུབ་འགྲོ་བར་བྱེད། ། བཞི་པོ་འདི་དག་འབར་བ་ཡི། ། དུས་མཐའི་མེ་ཡིས་ཀུན་ཁྱབ་དང་། ། སྤྲོ་ཞིང་གྱེན་དུ་འབར་བའོ། ། གཙུག་གིས་ནོར་བུས་གསལ་བའི་སྐུ། ། ཨོཾ་སུཾ་བྷ་ནི་སུཾ་བྷ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ་བྷ་ག་བཱན་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭ་ལ་ཨ་ན་ལཱརྐ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཧེ་རུ་ཀ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཧི། སརྦ་དུཥྚ་ས་མ་ཡ་མུ་ཏ་པཉྫ་ཀ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སུཾ་བྷ་ནི་སུཾ་བྷ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་རྒྱལ་པོའི་སྲས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། གང་གི་སེམས་ཀྱིས་སྤྲོ་བ་འཇུག་པ་ཡིན། ། ལྷ་ཡི་དབང་པོ་མཆོད་པ་བྱེད་པ་འདི། ། ཐོས་པའི་ལམ་དུ་སོང་བས་སྤོས་ཆུའི་ཆར་འབེབས་པས། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་གྱི་སྡིག་པའི་མེ་དཔུང་ཞི་བར་བྱེད། །

He is perfectly endowed with four legs, three eyes, and is wrathful and charming. The principal face of the Lord has three: the right is fierce, the left is Brahmā, and the upper horse-head is green. The right hand, holding a three-pronged banner, is in the manner of raising it upward; the others hold a sword and an arrow. A skull-cup, a variegated lotus, a short spear, and a staff—these four are in the four left hands. With the principal right foot, he treads upon Śrī; with the other, he treads upon Indrāṇī; and with the remaining two, he treads upon Rati and Prīti. He is the one who attains the touch of meditative concentration. The left [hands] are for intoxicating, maddening, and likewise causing fainting, as well as for bestowing grace. By the neighing of his horse, the hearts of the Māras are shattered, and through emanation, he causes beings to go to enlightenment. These four are ablaze, pervading all like the fire at the end of an aeon, emanating and flaring upward. His body is radiant with a crest-jewel. OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ | GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ | GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ | ĀNAYA HO BHAGAVĀN VIDYĀRĀJA HŪṂ PHAṬ | OṂ VAJRAJVALĀNALARKA HŪṂ | OṂ HERUKA VAJRA SAMAYA HI | SARVA DUṢṬA SAMAYA MUDRAPAÑJAKA HŪṂ PHAṬ | OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ PHAṬ. Thus, the maṇḍala of the Son of the King of Birds is that into which the mind enters with emanation. This offering made to the Lord of Gods, having entered the path of hearing, causes a rain of scented water to fall, pacifying the mass of fire of the sins of the entire world.

དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་ནི། ། ཕྱི་རོལ་དབང་ལྡན་ལ་སོགས་ནས། ། བརྩམས་ནས་ཆོ་ག་བཞིན་བལྟས་ནས། ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་རྣལ་འབྱོར་རྒྱལ། ། སྔགས་ནི་དང་པོར་ཕྱག་འཚལ་དང་། ། སྭཱ་ཧཱའི་མཐའ་ཅན་གཟི་བརྗིད་ཆེ། ། བཞི་པའི་མཐའ་ཅན་རང་རང་མིང་། ། དབུས་སུ་དེ་ནི་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཕྱག་འཚལ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བྱས་ནས། ། སྤྱི་བོར་ཐལ་མོ་འཇོག་པ་ཡིན། ། མདོག་དང་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་དག། ཆུང་མ་རང་རང་བདག་པོ་མཚུངས། ། རྩེ་གསུམ་ཐོད་པ་འཛིན་པ་དང་། ། ཕྱག་བཞི་པ་ལ་སྤྱན་གསུམ་པ། ། ཅོད་པན་རལ་གྲི་ཁྱུ་མཆོག་གདན། ། ལྷ་མོ་ཉེ་བར་གནས་པའང་ཡིན། ། ཕྱག་གཉིས་པདྨ་ཕྲེང་བ་དག། ཚངས་པའི་སྤྱི་བོར་ཐལ་མོ་སྦྱར། ། མདོག་སེར་ཞལ་བཞི་ངང་པའི་གདན། ། ཕྱག་གཉིས་དབྱུག་པ་སྤྱི་བླུགས་བསྣམས། ། ཕྱག་གཉིས་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་དུད། ། མགོ་ལ་ལེགས་བཅིངས་ཐལ་མོ་སྦྱར། ། མདོག་ནག་མདའ་གཞུ་བེ་ཅོན་བསྣམས། ། མཁའ་ལྡིང་གདན་ལ་དཔལ་བེའུས་མཚན། ། འདི་དག་འཁོར་དང་བཅས་པ་ནི། ། ཤ་རྩི་དཔའ་བོ་གསེར་གླང་པོ། ། གཤིན་རྗེ་མ་ཧེའི་གདན་ལ་བཞུགས། ། ནག་པོ་དབྱིག་པ་མདུང་ཐུང་བསྣམས། ། ཆུ་ལྷ་ཆུ་སྲིན་སྟེང་དུ་ནི། ། དཀར་པོ་དུང་དང་སྦྲུལ་ཞགས་འཛིན། ། གཡས་གཡོན་ལྕགས་ཀྱུ་དབྱུག་ཏོ་དང་། ། ལུས་ངན་སེར་པོ་མི་ལ་བཞུགས། ། ཕྱག་གཉིས་ཕྲེང་བ་བླུགས་གཟར་དང་། ། སྤྱི་བོར་ཐལ་སྦྱར་མེ་ལྷ་ནི། ། མདོག་སེར་(ར་,རྭ)སྐྱེས་དག་ལ་བཞུགས། ། དབྱུག་པ་གུནྡྷེ་འཛིན་པའོ། ། བདེན་བྲལ་མི་རོའི་གདན་ལ་བཞུགས། ། རལ་གྲི་དང་ནི་ཕུབ་འཛིན་པའོ། ། རླུང་ལྷ་བ་དན་བསྣམས་པ་དང་། ། རི་དྭགས་གདན་ལ་སྔོ་བསངས་མདོག།

Then, with the Vajravega [mudrā], starting from the outer northeast and so forth, the King of Yogins should gaze according to the ritual and perform the offerings and so on. The mantra, which is of great splendor, begins with a homage and ends with svāhā. One's own name, ending in the fourth case, should be inserted in the middle. For the homage, having joined the palms, one places them upon the crown of the head. Their colors, hands, and so forth are similar to their respective lords and consorts. Holding a trident and a skull-cup, they have four arms and three eyes. They wear crowns, hold swords, and have bulls as their seats; the goddesses are also present nearby. With two hands holding a lotus and a rosary, they join their palms at the crown of Brahmā’s head. Yellow in color, with four faces and a swan seat, they hold a staff and a water-pot in two hands, and bow with a wheel in the other two; their heads are well-bound and their palms are joined. Black in color, holding a bow, arrow, and club, they are marked with the śrīvatsa on a garuḍa seat. These, together with their retinues, are as follows: the Flesh-colored Hero and the Golden Elephant; Yama sits upon a buffalo seat, black in color and holding a staff and a short spear. Varuṇa is upon a makara, white in color and holding a conch and a snake-noose. To the right and left are the hook and the club; Kubera is yellow and sits upon a man. With two hands holding a rosary and a sacrificial ladle, the Fire God joins his palms at the crown of the head; he is yellow and sits upon a goat, holding a staff and a guṇḍī [bell]. Nairṛti sits upon a human corpse seat, holding a sword and a shield. The Wind God holds a banner and is dark blue in color, seated upon a deer.

ཁྱུ་མཆོག་ལ་གནས་དབང་ལྡན་ནི། ། སྤྱི་བོར་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་འཆིང་། ། རྩེ་གསུམ་ཐོད་འཛིན་ཁ་དོག་དཀར། ། འདི་ཀུན་འཁོར་ལ་ཕྱོགས་པའོ། ། པདྨ་ཉི་མ་འཆང་བ་ནི། ། ཉི་མ་རྟ་ཡི་གདན་ལ་བཞུགས། ། ཟླ་བ་ངང་པ་ལ་གནས་པ། ། དཀར་པོ་ཟླ་བ་ཆུ་སྐྱེས་བསྣམས། ། མིག་དམར་མདོག་དམར་པདྨའི་གདན། ། གཡས་པའི་ལག་གིས་ཆུ་གྲི་དང་། ། དེ་ལས་གཞན་པ་མི་མགོ་ཟ། ། པདྨ་ལ་གནས་གཟའ་ལག་ནི། ། མདོག་སེར་མདའ་གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། བླ་མ་དཀར་པོ་ཆུ་སྐྱེས་གདན། ། ཕྲེང་བ་དང་ནི་སྤྱི་བླུགས་བསྣམས། ། དེ་བཞིན་པ་ཝ་སངས་སྤེན་པ། ། མདོག་ནག་རུས་སྦལ་ལ་གནས་པ། ། ལག་ན་དབྱུག་པ་ཐོགས་པའོ། ། སྒྲ་གཅན་ཟླ་བ་ཉི་མ་ཐོགས། ། མཇུག་རིང་རལ་གྲི་ཞགས་པ་ཐོགས། ། རྒྱུ་སྐར་དཀྱིལ་འཁོར་བུད་མེད་གཟུགས། ། ལྷ་མོའི་རྣམ་པར་མཛེས་པ་ཡིན། ། སྤྱི་བོར་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་རུ། ། བསྒོམ་བྱ་སྣ་ཚོགས་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། དཀར་པོ་དང་པོ་བཞི་པ་དང་། ། དྲུག་པ་བདུན་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དགུ་པ་དང་ནི་བཅུ་པ་དང་། ། བཅུ་གསུམ་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། ། བཅོ་ལྔ་པ་དང་བཅོ་བརྒྱད་པ། ། ཉི་ཤུ་གཉིས་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཉི་ཤུ་གཅིག་དང་ཉི་ཤུ་དགུ། ། ཉི་ཤུ་བརྒྱད་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། ། སྔོ་བསངས་དག་ནི་གསུམ་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་ལྔ་དང་བརྒྱད་པ་དང་། ། བཅུ་གཅིག་པ་དང་བཅུ་དྲུག་པ། ། དེ་ནས་ཡང་ནི་བཅུ་བདུན་པ། ། ཉི་ཤུ་ཉི་ཤུ་གསུམ་པ་དང་། ། ཉི་ཤུ་བཞི་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ལྗང་གུ་དག་ནི་གཉིས་པ་དང་། ། བཅུ་པ་དང་ནི་བཅུ་བཞི་པ། ། བཅུ་གཉིས་བཅུ་དགུ་ཉི་ཤུ་ལ། ། ཉི་ཤུ་དྲུག་པའང་སེར་པོ་ནི། ། གཞོན་ནུ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ལ།

The one who abides on the bull, Īśāna, binds his palms together at his crown; he holds a trident and a skull-cup and is white in color—all of these face the retinue. The one who holds a lotus and a sun-disk sits upon a sun-disk and a horse seat. The one who abides on a moon and a swan is white and holds a moon and a water-born lotus. Maṅgala is red in color and sits on a lotus seat; with his right hand he holds a curved knife, and with the other he eats a human head. Budha, who abides on a lotus, is yellow in color and holds a bow and arrow. Guru is white and sits on a lotus seat, holding a rosary and a water-pot. Likewise, Śukra and Śani are black in color and abide on a tortoise, holding a staff in their hands. Rāhu holds the moon and the sun; Ketu holds a sword and a noose. The constellations are in the form of women, beautiful in the aspect of goddesses. They should be meditated upon with palms joined at the crown and adorned with various ornaments. The first, fourth, sixth, and seventh are white; the ninth, tenth, thirteenth, fifteenth, eighteenth, twenty-second, twenty-first, and twenty-ninth are likewise. The third, fifth, eighth, eleventh, sixteenth, seventeenth, twentieth, twenty-third, and twenty-fourth are dark blue. The second, tenth, fourteenth, twelfth, nineteenth, and twentieth are green. The twenty-sixth is yellow, and the Youth is the color of gold.

། གདོང་དྲུག་རྨ་བྱའི་གདན་ལ་བཞུགས། ། མདུང་ཐུང་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་། ། ཁྱིམ་བྱ་དག་ནི་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། གླང་སྣ་དཀར་པོ་ལག་བཞི་པ། ། སྦྲུལ་གྱི་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་འཆང་ཞིང་། ། ལ་ཏུ་ལ་ཕུག་ཏྲི་ཤཱུ་ལ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་གྲི་གུག་ཐོགས། ། བྱི་བ་ལ་གནས་ནག་པོ་ནི། ། དགའ་བྱེད་རྫ་རྔ་རྡུང་བར་བྱེད། ། རྩེ་གསུམ་ཐོད་པ་འཛིན་པ་ནི། ། ནག་པོ་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལར་གྲགས། ། མ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཚུངས་པ་ཡི། ། བྷྲིཾ་གི་རི་ཏི་དེ་བཞིན་མཆོད། ། ཚངས་མ་དང་ནི་གོ་ཆ་མ། ། དྲག་པོ་དབང་མ་གཞོན་ནུ་མ། ། རང་གི་བདག་པོ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། ཡི་དྭགས་ལ་གནས་ཕག་མོ་ནི། ། མདོག་ནག་པོ་ལ་ཐོད་པ་འཆང་། ། མདོག་དམར་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་ཡི། ། ཡི་དྭགས་གདན་ལ་གནས་པ་ནི། ། ཆུ་གྲི་དང་ནི་ཐོད་པ་དག། གཏུམ་མོ་ཡིས་ནི་འཛིན་པ་ཡིན། ། མཁའ་ལྡིང་རྐང་པ་པུས་མོའི་བར། ། དཀར་སེར་དེ་ནས་ལྟེ་བའི་བར། ། དེ་ནས་མགྲིན་པ་ཉི་མའི་མདོག། ཁ་ནི་མིག་སྨིན་ནག་པོའི་མདོག། སྟོབས་བཟང་གླང་པོ་ལ་གནས་པ། ། རལ་གྲི་གཤོལ་འཛིན་དཀར་པོ་ཡིན། ། རྒྱལ་བར་བྱེད་པ་ཁ་དོག་ལྗང་། ། ཁུ་བྱུག་ཤིང་རྟ་ལ་གནས་པ། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་དང་མདའ་གཞུ་དང་། ། ཁམ་ཕོར་ལག་ན་ཐོགས་པ་ཡིན། ། སྦྲང་རྩིར་བྱེད་པ་ཁ་དོག་དཀར། ། ནེ་ཙོ་ལ་གནས་ཁམ་ཕོར་དང་། ། མདའ་གཞུ་ཆུ་སྲིན་རྒྱལ་མཚན་བསྣམས། ། དཔྱིད་ལྷ་སྐལ་ལྡན་མཛེས་པ་ནི། ། དྲེའུ་ལ་གནས་ཁ་དོག་དཀར། ། མདའ་དང་གཞུ་དང་ཁམ་ཕོར་དང་། ། རལ་གྲི་དེ་ནི་འཛིན་པ་ཡིན། ། སྦྲུལ་ནི་བདུན་བདུན་ལྡན་པའི་ཀླུ། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བྱས་ནས་འདུག། མཐའ་ཡས་རིགས་ལྡན་མདོག་དམར་པོ། །

Ṣaṇmukha sits upon a peacock throne, holding a short spear, a vajra, a bell, and a domestic fowl in his hands. The white elephant-nosed one has four arms and wears a snake as a sacred thread; he likewise holds a radish, a trident, and a curved knife. The black one who dwells upon a rat is the one who delights in beating the ḍamaru drum. The one who holds a trident and a skull-cup is known as the black Mahākāla. One should likewise worship Bhṛṅgiriṭi, who is similar to the maṇḍala of the Mātṛs. Brahmāṇī, Varmā, Raudrī, Īśānī, and Kumārī are just like their respective lords. Vārāhī, who dwells upon a preta, is black in color and holds a skull-cup. The red-colored one with bared fangs, who dwells upon a preta throne, is Caṇḍā who holds a small sword and a skull-cup. From the knees to the thighs of the Garuḍa is white and yellow; from there to the navel it is the color of the sun; the face is the color of black collyrium. Balabhadra, who dwells upon an elephant, is white and holds a sword and a plow. Jayanta is green in color and dwells upon a cuckoo chariot; he holds a flower garland, a bow and arrow, and a clay bowl in his hands. Madhukara is white in color and dwells upon a parrot; he holds a clay bowl, a bow and arrow, and a makara banner. The beautiful Vasanta, who is fortunate, dwells upon a mule and is white in color; he holds a bow and arrow, a clay bowl, and a sword. The nāgas, each possessing seven snakes, remain with palms joined in reverence. Ananta and Kulika are red in color.

བྲམ་ཟེའི་རིགས་དེ་མེ་ལས་སྐྱེས། ། རྒྱལ་རིགས་དབང་ཆེན་ལས་སྐྱེས་སེར། ། དུང་སྐྱོང་དང་ནི་ནོར་རྒྱས་བུ། ། འཇོག་པོ་དང་ནི་པདྨ་ཆེ། ། ནག་པོ་རྗེའུ་རིགས་རླུང་ལས་སྐྱེས། ། སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་པདྨ་ནི། ། དམངས་རིགས་དཀར་པོ་ཆུ་ལས་སྐྱེས། ། སྟོབས་བཟང་དང་ནི་ཐགས་བཟང་རིས། ། རབ་དགའ་དང་ནི་རྣམ་སྣང་མཛད། ། ཁྲབ་དང་གོ་ཆ་རལ་གྲི་དང་། ། ཕུབ་དང་གཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན། ། གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་བུ་དང་བཅས། ། གཏེར་ནི་སྤྲོ་བའི་ཕྱོགས་བྱེད་པའོ། ། གནོད་སྦྱིན་བདག་པོ་ན་ཀུ་ལ། ། གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་འཛིན་པ་ཡིན། ། ནོར་བུ་བཟང་པོ་གསེར་གྱི་མདོག། གང་བ་བཟང་པོ་སྔོན་པོ་ཡིན། ། ནོར་སྦྱིན་ཁ་དོག་དམར་པོ་ཡིན། ། དེ་བཞིན་རྣམ་ཐོས་སྲས་སེར་པོ། ། རྩེ་གཅིག་ཐུན་དང་ཁ་དོག་དམར། ། ཀི་ལི་མི་ལ་དེ་བཞིན་གནག། སྒོ་དབང་སྤྱོད་པའི་དབང་པོ་ནི། ། སེར་པོ་རྒྱུད་མང་བརྡུང་ལྗོན་པ། ། ཆུང་མ་དང་བཅས་དཀར་མོ་ནི། ། གཙུག་ཕུད་ལྔ་པ་དེ་བཞིན་ནོ། ། བདག་གི་དོན་ཀུན་གྲུབ་པ་དང་། ། དོན་མེད་ཐམས་ཅད་སེལ་བའོ། ། རྩྭ་བཞིན་རྙེད་བླའི་ཐར་པ་ནི། ། ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་བསྟན་ལས་ཡིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ཡི་འཁོར་ལོ་ཡི། ། མིང་ཙམ་ཡང་ནི་རྙེད་པར་དཀའ། ། ཆུ་བུར་སྙིང་པོ་མེད་པ་ཡི། ། འཁོར་བ་ཆོས་ཀྱི་རིན་ཆེན་ལྡན། ། སྐལ་ལྡན་འགའ་ཞིག་ཉིད་འདིར་ནི། ། མཐོ་རིས་འདོད་པ་དེ་ལས་འཐོབ། ། འགའ་ཞིག་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དང་། ། དེ་ལས་མྱ་ངན་འདས་མཆོག་ཡིན། ། དེ་ལས་སྙིང་པོ་སྙིང་པོ་མཆོག། བསྒྲུབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། བདེ་གཤེགས་ཀུན་གྱིས་གང་བསྲུངས་པའི། །

The Brahmin caste was born from fire; the Kṣatriya caste, powerful, was born from the yellow [element]. Śaṅkhapāla and Vāsuki, Takṣaka and Mahāpadma, and Kṛṣṇa—the Vaiśya caste—were born from wind. Balaha and Padma—the Śūdra caste—were born from white water. Balabhadra and Vemacitra, Pramoda and Vairocana, as well as armor, mail, swords, shields, and engagement in battle; the golden-colored one with his sons, who causes treasures to manifest in all directions; the lord of yakṣas, Nakula, who holds villages and cities; Maṇibhadra, golden-colored; Pūrṇabhadra, blue; Dhanada, red in color; likewise Vaiśravaṇa, yellow; the one-pointed [arrow], the ritual offering, and red in color; Kili-mila, likewise black; the lord of the gates, the master of conduct, yellow, playing the lute and the tree; together with his wife, the white one, and likewise the five-crested one; the accomplishment of all my aims and the clearing away of all that is meaningless; liberation is as easily found as grass, and it comes from the teaching of all the Buddhas. Even the mere name of the wheel of this maṇḍala is difficult to find. In this saṃsāra, which is like a bubble without essence, yet possesses the jewel of the Dharma, some fortunate ones here will obtain the desire for the higher realms; some, the world of Brahmā; and from that, the supreme nirvāṇa. From that, the essence, the supreme essence—the Bodhisattvas who accomplish it, protected by all the Sugatas.

ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་ཆོས་རྣམས་འཐོབ། ། ཡོན་ཏན་དེ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བ། ། འདི་ལྟར་དེ་ལ་མཆོད་པ་རྣམས། ། མཆོད་དང་བཞུགས་གསོལ་དགའ་བ་དང་། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་གནས་གཞན། ། མཚུངས་མེད་མཆོད་པ་བྱེད་པ་དག། དེས་ནི་ཏིང་འཛིན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ། ། འདིར་ནི་མཆོད་དང་མཆོད་བྱེད་པ། ། ལྷ་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་དེ་མཆོད་ཡིན། ། དགའ་ཆེན་རྒྱ་མཚོ་རླབས་ཀྱིས་ནི། ། འཇིག་རྟེན་བསིལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། ། མཆོད་དང་བསྙེན་བཀུར་བཅས་པ་དང་། ། སྣ་ཚོགས་བཀོད་པའི་ཁྱད་པར་ལྡན། ། དེ་ནི་ནམ་མཁར་བྱེད་པ་འདི། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་ངོ་མཚར་རྟོགས། ། གཞན་དང་གཞན་ནི་གྲངས་མེད་སྤྲོས། ། ནམ་མཁའ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེན་པོ། ། མཆོད་པའི་སྤྲིན་ནི་ཁྱབ་པ་ཡི། ། རིན་ཆེན་མེ་ཏོག་སོགས་ཆར་གྱིས། ། དཔག་བསམ་ཤིང་རྒྱས་སྐྱེད་མོས་ཚལ། ། གནས་ནི་འབྱོར་པའི་བདག་ཉིད་འདི། ། འདི་ལྟར་སྔོན་མེད་སྣ་ཚོགས་གཟུགས། ། ཡོངས་སུ་བཟུང་ནས་སྤྲོ་བར་བྱ། ། དང་བས་སྙིང་གའི་པད་རྒྱས་པའི། ། བདེ་བའི་དཔལ་ནི་འབྱུང་བའི་གནས། ། སྒེག་པའི་རོ་ཡིས་བཅུས་པ་ཡིས། ། རབ་ཏུ་སྤྲོས་པ་རྒྱས་པ་ཡིན། ། དེ་དུས་ཡུན་རིང་གནས་པ་ཡི། ། དྲག་པོའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་ནི། ། ལུས་ལས་བ་སྤུ་ལྡང་བ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། ། སྤོས་ལྷའི་མེ་ཏོག་རྒྱས་ཚོགས་ཀྱིས། ། གནས་ཀུན་སྤྲིན་གྱི་དྲ་བས་ཁྱབ། ། འཁོར་ལོའི་སེམས་ནི་སྣ་ཚོགས་རོ་མྱོང་བའི། ། གཡོ་དང་མི་གཡོ་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་ནི། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་འབྱོར་པའི་གནས་འདི་ནི། ། མཆོག་གི་མཐུ་ཡིས་རྒྱས་པར་སྤྱོད་བཟང་པོ། །

One attains the profound and vast dharmas, and from that, qualities arise. Thus, regarding the offerings to him: offerings, requests to remain, joy, and others who abide in meditative concentration—those who perform such peerless offerings will thereby accomplish all meditative absorptions. Here, the offering and the one who offers are the offerings made by the supreme deities. Through the waves of the great ocean of joy, the world is cooled. Together with offerings and service, possessing the distinctions of various arrays, this which acts in the sky is realized as a wonder in an instant. Others and yet others are emanated in countless ways; the sky is exceedingly vast, pervaded by clouds of offerings. With rains of precious flowers and the like, this place of wealth, like a grove of flourishing wish-fulfilling trees, thus assumes various unprecedented forms and is emanated. With devotion, the lotus of the heart blooms; it is the source from which the glory of bliss arises. Drawn in by the flavor of grace, the elaborate display flourishes. At that time, the fierce bodhicitta that has long endured causes the hairs of the body to stand on end, and the supreme vajra is born. With a mass of blooming flowers from the incense deities, all places are covered by a web of clouds. The mind of the wheel, tasting various flavors, the nature of the wheel of the moving and the unmoving—this place of diverse wealth is practiced excellently through supreme power.

པི་ཝང་རྫ་རྔ་རྔ་རིང་ལ་སོགས་མཉམ་འཇུག་པ། ། གསང་བར་སྒྲོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་དེ་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཉོན་མོངས་དྲི་ངན་རྣམ་པར་སྤོང་བྱེད་གར་འབྱུང་བའི། ། ཕྱག་རྒྱ་རྒྱུན་གྱི་སྒེག་པས་ལྷན་སྐྱེས་རྗེས་སུ་བྱེད། ། ལྷ་མོ་ཕྱག་གི་པདྨ་རྣམ་པར་འཇུག་པ་ཡིས། ། རྫིང་བུ་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་པདྨ་མཉམ་པར་བྱེད། ། དགོད་དང་ལྟ་དང་ལག་བཅངས་དང་ནི་གཉིས་གཉིས་འཁྱུད། ། མཐོང་བ་བདུད་རྩི་དམ་པ་བདེ་བ་གཙོ་བོ་ཡིན། ། གང་ཞིག་འདིར་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་ཐབས་ནི་ཆེན་པོ་ཡི། ། འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་སྟོན་པ་ཡོངས་སུ་སྤྲོ་བ་ཡིན། ། འདི་ལྟར་ཆོ་ག་ངོ་མཚར་ཆེན་པོའི་གནས་སྣ་ཚོགས། ། ཕུན་ཚོགས་སྒེག་པའི་རྒྱས་པ་ཉམས་མྱོང་འབྱུང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་པོ་ནས་བརྩམས་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ། ། འཁོར་ལོ་གྲངས་མེད་རྣམ་པར་འབྱུང་བ་ཡིན། ། འདི་ལྟར་སོ་སོར་བདུད་རྩི་དཔག་མེད་དེ་འདི་རྒྱས་པ་ལས། ། ལྷན་སྐྱེས་ཡོན་ཏན་བརྒྱ་འགྱུར་གནས་པ་ཡིན། ། དེས་ན་འདི་ལྟར་ཕན་ཚུན་ལྷག་པར་སྤྲོས་པ་ཡིས། ། ཁྱད་འཕགས་ཀུན་གྱིས་མ་བྱས་ཆོས་རོ་འབྱུང་བ་ཡིན། ། འདི་ལྟར་སྒྲུབ་པ་དགེ་བ་རབ་འབྱམ་བདག་ཉིད་ནི། ། གང་ཞིག་རང་བཞིན་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེས་ན་དེ་ཉིད་བདུད་རྩི་རྒྱས་ཀུན་འཇུག་པ་ཡིན། ། ལྷན་སྐྱེས་མི་གཡོའི་རྟོགས་པས་མྱ་ངན་འདས། ། མཆོད་པའི་སོ་སོར་ཏིང་འཛིན་ཐབས་ཐོབ་པ། ། ཐོག་མ་མེད་པའི་གཏེར་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བསྔགས། ། རིགས་པ་དང་ནི་གཞན་དག་དེ་བཞིན་ཉིད་སྟོང་པ། ། ཤེས་རབ་བྱང་ཆུབ་ཆོས་དང་བདག་མེད་ཅེས། ། འདི་འདྲའི་ཕྱི་རོལ་མཆོད་པ་ཆུང་གྱུར་ཀྱང་། །

The simultaneous playing of lutes, clay drums, long drums, and so forth, proclaiming the secret, is the supreme Dharma. The mudrā that arises from the dance which completely abandons the foul odor of the afflictions follows the innate. By the goddess’s lotus hand entering [the space], she makes it equal to a lotus stirred by the wind in a pond. Laughter, gazing, holding hands, and the union of the two are the supreme bliss, the sacred nectar of vision. Whoever here [possesses] the great method of the mudrā is one who fully delights in showing all the fruits. Thus, from the various sites of the great wonder of the ritual, the experience of the fullness of grace arises. Beginning from the Lord of the Maṇḍala, the deities of the maṇḍala and the countless wheels emerge. Thus, from the expansion of that immeasurable nectar for each, the innate qualities abide a hundredfold. Therefore, through such mutual and extraordinary elaboration, the taste of the Dharma arises, uncreated by any superior. Thus, the nature of the practice, the infinite virtue itself, is the nature of realizing the natural state. Therefore, that very [realization] is the entry into the fullness of nectar. Through the realization of the unwavering innate, one passes beyond sorrow. Having attained the method of the individual samādhis of offering, this is praised by all the Buddhas as the treasury of the beginningless. Whether it be reasoning or others, such as emptiness and suchness, insight, awakening, the Dharma, and selflessness—even if such external offerings are small, [they are still significant].

མཆོད་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་མཆོག་འགྱུར་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་ཉིད། ། འདི་ཡི་བསྒྲུབ་པ་སེམས་ཅན་མཆོག་ནི་རྙེད་པར་དཀའ་བ་ཡིན། ། འདི་ནི་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་ཅིས་ན་འགྱུར། ། གང་དག་ཐུབ་པའི་སྐུ་གཟུགས་རས་རིས་གླེགས་བམ་སོགས། ། དེ་ཉིད་མངོན་པར་རློམ་ཞིང་ཞི་བར་འདོད་པ་ཉིད། ། དེ་ཉིད་ཕན་དུ་གཉིས་ལས་ཡུན་རིང་ཉམས་པར་འགྱུར། ། དགེ་བའི་ལས་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དགོས་པ་མེད། ། མུན་ནག་ཐིབས་པོ་ཟླ་བའི་འོད་དང་བྲལ་བ་ལ། ། པདྨ་རྒྱས་བྲལ་ཁ་བས་གཡོགས་པའི་མཚོ་བཞིན་ནོ། ། རིགས་དང་ནོར་དང་དཀའ་ཐུབ་སྲེད་པ་དང་། ། ཐུབ་པ་མཆོད་བྲལ་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིས། ། དེ་ནི་ལྷ་རྣམས་དགའ་བར་བྱེད་མིན་དེ་སུ་ཞིག། དེས་ན་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཐོབ་མིན་པ་དེ་གང་ཞིག། གང་དུ་འདི་མ་གཏོགས་པར་འགྲོ་བར་གཙོ་བོ་གང་། ། གང་ཞིག་མཆོད་པའང་དེ་བཞིན་མཐོང་བར་འགྱུར། ། ཆུ་བོ་བབ་པ་རྒྱ་མཚོ་དང་བ་དང་། ། ས་ལ་མེ་ཏོག་རྒྱས་པ་འབྱུང་བ་དང་། ། ཉི་མ་ཤར་བས་དོན་དམ་བསྟན་པ་དང་། ། མཆོད་པ་བྱེད་པ་མཆོག་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི། ། ངན་པས་གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱས་པ་ལས། ། མི་གཙང་བ་ཉིད་ཅིས་ནི་འབྱུང་མི་འགྱུར། ། དེ་ཡི་དག་པའི་བདག་ཉིད་ལག་པ་ལས། ། ལྷ་རྣམས་མེ་ཏོག་དག་ནི་ལེན་པ་ཡིན། ། གང་ཞིག་སྡིག་པ་སྤངས་པ་དང་། ། ལམ་གསུམ་ལ་གནས་བསྟན་པ་ནི། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དག་འདི་དག་གི། ། བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། འདི་ཡི་སྒྲ་ལས་དེ་ལས་གཞན། ། ཕལ་པ་འདི་དག་འཇུག་པ་ཡིན། ། འདི་གཙོ་ཉིད་དུ་མངོན་རློམ་པ། ། ཆོས་ཀྱི་ལམ་ལས་ལྟུང་བ་ཡིན། ། དམ་པའི་ཆོས་དང་གླེགས་བམ་དག།

Through the assembly of offerings, one sees that very supreme state. The accomplishment of this is difficult to find even for the most excellent of sentient beings. How could this be anything other than the nature of nectar? Those who, regarding images of the Sage, paintings, or volumes of scripture, merely pride themselves on them while desiring peace, will for a long time fall away from the two benefits of that very state. For one devoid of virtuous action, emptiness is of no use. It is like a lake shrouded in dense darkness, lacking the light of the moon, where the lotuses fail to bloom and are covered by frost. Who is it that, through the knowledge of reality, does not delight the gods by means of lineage, wealth, asceticism, and devotion, yet remains devoid of offerings to the Sage? Therefore, what is it that does not attain the very qualities [of the path]? Where else could the primary goal of beings go if not through this? Whoever sees the offering in that same way—just as a river flows into the pure ocean, as flowers bloom upon the earth, and as the rising sun reveals the ultimate truth—by the power of that supreme offering, how could impurity ever arise from the harm done to others by the wicked? From the hands of that pure being, the gods receive the flowers. Whoever has abandoned sin and abides in the three paths of the teaching, for them, great merit will arise throughout the three worlds. Apart from the sound of this, these ordinary things are merely engaged with. To pride oneself on this as the primary [goal] is to fall from the path of the Dharma. The sublime Dharma and the volumes of scripture—

མདུན་དུ་སོ་སོར་བྱས་ནས་ནི། ། སྔར་བཤད་པ་ཡི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། ཕྱག་འཚལ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་བྱ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡུལ། ། སྔགས་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་འདི། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ། ། སྔོན་དུ་འདོན་པའི་རིམ་པ་ཡིས། ། ལྕེ་ལ་ཧཱུཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི། ། རྡོ་རྗེ་དབུས་སུ་ཧྲཱིཿཡིག་ལས། ། བྱུང་བའི་ཆུ་སྐྱེས་དབུས་རཾ་ཛཾ། ། དཀར་པོ་འོད་ཟེར་འཁྲུག་པ་ལས། ། སྔགས་པས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་བསྒོམ། ། སྔགས་བསྐུལ་ནས་ནི་བཟླས་པ་བྱས། ། དེ་ལ་སྔགས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ། ཨོཾ་པདྨ་ས་ར་ས་ར་སཏྭ་སཏྭ་པྲ་བརྟ་ཡ་ཤུདྡྷ་ཡ། ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿ་རཾ་ཛིཾ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་ལ་ཕྱོགས་མེད་པར། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གྱུར་ཅིག་ཅེས། ། བསམས་ནས་དེ་ཡི་སྙིང་པོ་བསལ། ། འདི་ཡི་སྔགས་དང་དད་ལྡན་པ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བ་(གཧཱུཾ,ག་ཧཱུཾ)། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དྲི་མ་རྣམས། ། བསལ་ལོ་ཞེས་ནི་རྣམ་བསམས་ནས། ། འདི་ཡིས་སྔགས་པ་ཡིད་གཞུངས་པས། ། དྲི་མ་ཐམས་ཅད་བསལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ས་མནྟ་པ་རཱི་ཀྵ་གུ་ཧྱ་ཙ་རི་ཙ་ར་ཧཱུཾ། པདྨ་འདམ་གྱིས་མ་གོས་ལྟར། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཚུན་འགྲོགས་པར་ཤོག། ཆགས་པ་མེད་པར་བྱུང་བའི་ཕྱིར། ། སྔགས་པས་དག་པ་རྣམ་བསམ་བྱ། ། ཨོཾ་ནིརྨ་ནི་ཤུདྡྷ་ཧཱུཾ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་གཅོད་པ། ། ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ། ། བསྒོམས་ནས་གང་འདི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི། ། བྱེད་པ་སྔགས་པ་མཁས་པ་ཡིན། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་མཎྜལ་ཧཱུཾ། རང་བཞིན་སྟོང་པར་བསྒོམ་པའི་བདག། ཀུན་ལ་ཆགས་པ་མེད་སེམས་ཀྱིས། ། སྔགས་ཀྱི་ཆུ་ཡི་ཐིག་ལེ་ཡིས། ། རང་གི་སྤྱི་བོར་དབང་བསྐུར་བྱ། །

Having visualized them individually in front, one should perform prostrations, offerings, and so forth, using the mantras previously explained. This mass of merit of the mantra, which is the object of the wisdom of the Buddhas, consists of prostrations to the Three Jewels according to the sequence of preliminary recitation. From the syllable HŪṂ on the tongue, a vajra arises; from the syllable HRĪḤ in its center, a lotus arises; and in the center of that, from the syllables RAṂ and JAṂ, a white lotus appears, shimmering with light rays. The practitioner should meditate on Amitābha [arising from that]. Having invoked the mantra, one performs the recitation. The mantra for this is: OṂ PADMA SARA SARA SATVA SATVA PRABHĀTYA ŚUDDHAYA HŪṂ HRĪḤ RAṂ JAṂ. Thinking, "May all sentient beings become impartial toward all phenomena," one should clear away [defilements] with its essence. The mantra for this, accompanied by faith, is: OṂ VAJRA VA (GA HŪṂ). Thinking, "I shall clear away the stains of sentient beings," the wise practitioner should clear away all stains with this mantra: OṂ SAMANTA PARIKṢA GUHYA CARA CARA HŪṂ. "Just as a lotus is unsullied by mud, may I associate with beings for their benefit." Because it arises without attachment, the practitioner should contemplate purity: OṂ NIRMAṆA ŚUDDHA HŪṂ. Having meditated on the nature of the dharmadhātu as luminosity, which completely transcends all aspects, the skilled practitioner who creates this maṇḍala is as follows: OṂ MAHĀ MAṆḌALA HŪṂ. With a mind free of attachment toward all, one should perform the empowerment upon one's own crown with the mantra-water droplets, while meditating on oneself as the nature of emptiness. OṂ MAHĀ MAṆḌALA HŪṂ.

ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས། ། གནས་པ་མེད་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་ནས་ནི། ། སྔགས་པས་མཆོད་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨ་མོ་གྷ་པདྨ་བ་སུ་དྷ་རི་དྷ་ར་ད་རེ་མཎྜལ་ཧཱུཾ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྦྱོར་བདག་ཉིད། ། དེ་ནས་དད་པའི་མཆོད་པ་བརྩམ། ། བགེགས་མཐར་བྱེད་པའམ་བགེགས་འཇོམས་པ། ། བགེགས་རྣམས་ཞི་བར་བྱ་ཕྱིར་མཆོད། ། མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམ་པ་བརྒྱད། ། ཇི་ལྟ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་རིགས་པས། ། གཡོན་པ་ལ་གནས་དྲི་གཟུགས་དང་། ། གཡས་པ་ལ་གནས་གཞན་གཡོན་ནོ། ། དང་པོར་དབུལ་བ་བྱ་བ་ནི། ། ཨརྒྷའི་སྣོད་ནི་དག་བྱེད་དང་། ། པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་ལྡན་གཡོན་པས། ། དེ་ལ་བ་དན་གསུམ་པ་དག། དེ་ཉིད་ཤེས་པས་ཡི་གེ་ནི། ། གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། ། ཨརྒྷའི་སྣོད་ཆུ་ཐོགས་པ་ཡིས། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་བསངས་ནས་ནི། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་ལྷ་མོ་ཡི། ། སྔགས་ནི་ཇི་ལྟ་བཞིན་དུ་བརྗོད། ། དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་བྱས་བདག་ཉིད། ། སྔགས་པ་བླ་མ་མཆོད་པར་བྱ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཉམས་པ་ལ་གཞན་དུ། ། འདིར་ནི་གང་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། དབང་པོ་ལ་སོགས་རྙེད་དཀའ་བ། ། གང་ཞིག་བྱིན་གྱི་རླབས་ལས་ཐོབ། ། འདིར་ནི་ཐལ་མོ་སྦྱར་བྱས་ནས། ། དེ་ཡི་སྔགས་ཀྱིས་སྤྱན་དྲང་ངོ་། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་ཨཉྫ་ལི་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བའི་ཐལ་མོའི་སྔགས་སོ། ། ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། སྲས་བཅས་འཇིག་རྟེན་རབ་གྲགས་པ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་རིགས་དང་ནི། ། པདྨ་ལས་ཀྱི་རིགས་དེ་བཞིན། ། སྙིང་པོ་ཕྱག་རྒྱ་རིམ་པ་རྣམས།

OṂ SARVA-TATHĀGATA-ABHIṢIÑCA SAMAYA ŚRIYE HŪṂ. One should meditate that all phenomena are by nature without abiding. Having sat upon a comfortable seat, the practitioner of mantra should begin the offerings. OṂ AMOGHA-PAḌMA-VASUDHĀRI DHARA DARE MAṆḌALA HŪṂ. Then, the master of the ritual maṇḍala should begin the offerings of faith. To pacify obstructors, one should offer to Vighnāntaka or Vighnāntaka. One should offer to the eight offering goddesses according to the appropriate application: the goddess of scent resides on the left, and the others reside on the right. First, the offering should be presented: the vessel for the argha water is the purifier. With the left hand, one should hold the lotus mudrā and a three-pointed banner. One who knows the reality should consecrate it with the three syllables. Holding the water in the argha vessel, one should purify the flowers and so forth. Then, one should recite the mantras of the goddesses of the flowers and so forth exactly as they are. Having made that reality manifest, the practitioner of mantra should make offerings to the Guru. Otherwise, for one whose vows have degenerated, where could they go in this world? The faculties and so forth are difficult to find; they are obtained through the Guru’s blessing. Here, having joined the palms, one should invite them with that mantra. OṂ SARVA-TATHĀGATA-VAJRA-AÑJALI-SAMAYE HŪṂ. This is the mantra of the joined palms. The Buddhas of all directions, together with their sons, renowned throughout the world—the Vajra family, the Ratna family, and likewise the Padma and Karma families—their essences, mudrās, and stages.

། ལྷ་ཡི་ཚོགས་ནི་ཐམས་ཅད་དག། དེ་དག་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གནས་པ་རྣམས། ། བདག་མིང་ཆེ་གེ་ཞེས་བྱ་བ། ། ཆོས་དབྱིངས་བདག་ཉིད་གྲོང་ཁྱེར་ནི། ། དེ་རིང་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་པར་གྱིས། ། ཡོ་བྱད་ཅི་འབྱོར་པ་ཡིས་མཆོད། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བརྩེ་བ་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། རྗེས་སུ་བརྩེ་བས་ཉེར་དགོངས་ལ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་མཛད་པར་རིགས། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བོ་དྷི་སཏྭ་པ་རི་ཤུདྡྷ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨན། ཤུདྡྷི་ཨཾ་ཤུ་པཱུ་ར་ཡ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སྤྱན་འདྲེན་པའི་སྔགས་སོ། ། མཆོད་ཅིང་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ལ་སྔགས་ནི། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་པསྠ་ནཱ་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིཪྛ་ཏ་ཡཱ་མི། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པྲ་ཏི་གྲི་ཧྞཾ་ཏུ་མཱཾ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛཾ་ཏུ་མཾ། ཨོཾ་ཨ་མོ་གྷ་སན་ཏིཥྛཾ་ཏུ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་བུ། ། བསྒོམས་ལ་བདག་ཉིད་དེ་མཆོད་དོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་སོ། ། སྡིག་པ་མཐུག་པོའི་བག་གི་ཚོགས། ། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་ཡིས་བདུད་ཚོགས་འཇོམས། ། སྔགས་ཀྱི་གྲུབ་པ་འཛིན་པ་ནི། ། ཕྱག་རྒྱ་དང་པོར་ཆེན་པོའི་ཚིག། ཅེས་གྲུབ་པའི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུས་ཀྱང་ནི་མཆོད་པ་ཡིན། ཨོཾ་དཱི་བྱ་ཨ་མོ་གྷ་བི་བུ་ལ་སྠ་ར། མ་དྷུ་ར་ནིར་གྷུ་ཤ་རུ་དྷི་ར་ན་ར་ན་ཧཱུཾ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་གཅིག། གཉིས་མེད་གཉིས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ། འདི་ལྟར་རང་བཞིན་སྤྲོས་པ་ལས། །

All you hosts of deities, please turn your attention toward me! You who dwell in the expanse of phenomena (dharmadhātu), I, who am called [name], today perform the offering of the maṇḍala within the city that is the nature of the expanse of phenomena. I offer with whatever ritual requisites I have acquired. Out of compassion for sentient beings and for the sake of making offerings to you, please regard me with loving-kindness; it is right that you grant your blessings. OṂ SARVA-TATHĀGATA-BODHISATTVA-PARIŚUDDHA-SVABHĀVĀTMAKA ŚUDDHE ’HAṂ ŚU PŪRAYA HŪṂ. This is the mantra for the invitation. Then, in order to make offerings and show honor, one should offer oneself. The mantras for that are: OṂ SARVA-TATHĀGATA-PŪJA-PRATIṢṬHĀNĀYA ĀTMĀNAṂ NIRJĪTAYĀMI. OṂ SARVA-TATHĀGATA-PRATIGṚHṆĀNTU MĀM. OṂ SARVA-TATHĀGATA-ADHIṢṬHAṂTU MĀM. OṂ AMOGHA-SANTIṢṬHAṂTU HŪṂ. These are the mantras for the blessing. The meaning of the mantras is as follows: having meditated, one offers oneself. OṂ SARVA-TATHĀGATA-PŪJA-VAJRA-SVABHĀVĀTMAKO ’HAṂ. With the sound of the bell, the hosts of Māras are subdued, and the thick accumulation of habitual tendencies of sin is destroyed. The holder of the mantra’s accomplishment is the first great word of the mudrā. Thus, the glorious Siddhivajraghaṇṭā also makes this offering: OṂ DĪPYA-AMOGHA-VIPULA-STHARA MADHURA-NIRGHUṢA-RUDHIRA-NARA-NARA HŪṂ. The single nature of the five wisdoms—how could non-duality become dual? Thus, from the nature of elaboration...

སྒྱུ་འཕྲུལ་རྡོ་རྗེ་རྟོགས་པ་ཡི། ། དེ་ཉིད་བློ་ཡིས་མཆོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་ཏྭཾ་དྷ་ར་ཡ་མི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུཾ། དེ་ལ་གནས་པ་འགའ་ཞིག་ནི། ། མཆོད་པ་དེ་ཡང་ལྷག་པར་གུས། ། སེམས་ཅན་དང་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རང་བཞིན་དོན་དམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ཡང་དམན་དང་ལྷག་པ་ལ། ། སྒྲ་ཡི་རྡོ་རྗེ་མཆོད་པར་བྱ། ། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་ནི་སྒྲོགས་པ་དང་། ། སྔགས་དང་བདུག་པ་བསྟོད་པ་དག། འདོན་པ་རྗེས་སུ་སྒྲོགས་པ་ཡིས། ། དད་པའི་རྒྱ་མཚོ་སྣ་ཚོགས་པའི། ། རླབས་ཀྱིས་མགོན་པོ་མངོན་དགོངས་མཛད། ། འཁོར་ལོའི་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། ཡང་དག་བཟླས་ལ་སྤྱན་དྲང་ངོ་། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཀུན་རང་སྔགས་ཀྱིས། ། དེ་ནས་བུམ་པ་གང་བ་ནི། ། མགུལ་ཆིངས་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། འདབ་མ་དང་བཅས་དཔལ་འབྲས་བུ། ། གསང་སྔགས་ཀྱིས་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲོད་ད་ཀ་ཧཱུཾ། གང་བའི་སྣོད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་མཆོད། ། འགྲོ་བ་རྒྱས་པའི་ཡིད་དགའ་བ། ། ཨོཾ་བ་ཏྲ་ཕུ་ར་ཡ་ཨ་མོ་གྷ་བ་ཏི་ས་མནྟ་པྲ་ཏི་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། ། མེ་ཏོག་ཆར་རྒྱུན་འཇུག་པ་ཡི། ། སྤྱི་བོར་ཐལ་མོ་སྦྱར་བྱས་ལ། ། བཛྲ་བནྡྷ་ཞེས་བརྗོད་ནས། ། གང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདི་འམ། གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་མེ་ཏོག་གི་བྱེ་བྲག་ཡིད་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཆུ་ལས་སྐྱེས་པའམ། ཐང་ལས་སྐྱེས་པ་གང་དག་ཡོད་པ་དེ་རྣམས་འདི་ལྟ་སྟེ། མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱ་བའི་ཕྱིར།

With a mind that realizes the magical vajra, one should make offerings to that very reality. OṂ SARVA TATHĀGATA SIDDHI VAJRA SAMAYA TIṢṬHA EṢA TVĀṂ DHĀRAYĀMI HI HI HI HI HŪṂ. Some who abide in that state also offer with exceptional devotion. Because sentient beings and buddhas are by nature the ultimate, one should offer the vajra of sound to both the inferior and the superior. By sounding the bell and reciting mantras, incense, praises, and chants, the waves of the various oceans of faith cause the Protectors to turn their attention toward the practitioner. One should invite them by correctly reciting the root mantra of the wheel. Then, with the individual mantras of all the maṇḍala deities, one should offer the full vases, which are adorned with neck-cloths and garlands, and decorated with leaves and auspicious fruits, using the secret mantra: OṂ VAJRODAKA HŪṂ. Likewise, one should offer with a full vessel: OṂ VATRA PHURAYA AMOGHAVATI SAMANTA PRATI SVĀHĀ. Then, having bound the flower garland and joined the palms at the crown of the head to let a continuous rain of flowers fall, one should say VAJRA BANDHA. Whatever varieties of flowers exist in this world system or in all the world systems of the ten directions—whether they are produced from the mind, born from water, or born from land—these are all offered to every single Tathāgata without exception, in order to perform the act of worship.

ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིགས་ལྔ་དང་བཅས་པར་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་དབུལ་བར་བགྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པུཥྤ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། དེ་ནས་བདུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ནི། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ནི་བདུག་པ་ཡིས། ། འགྲོ་བ་བདུག་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས། ། མཁས་པས་འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ། ། གང་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཁམས་འདིའམ། ། གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་བདུག་པའི་བྱེ་བྲག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའམ། ཡང་དག་པར་སྦྱར་བའམ། ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་གང་དག་ཡོད་པ་དེ་རྣམས་འདི་ལྟ་སྟེ། མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིགས་ལྔ་དང་བཅས་པར་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་དབུལ་བར་བགྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་དྷཱུ་པེ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྤ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། མར་མེའི་ཕྱག་རྒྱ་སྙིང་ག་རུ། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ལ་མཐེ་བོ་གཉིས། ། མཉམ་དུ་བསྒྲེང་བར་བྱས་ནས་ནི། ། འདི་ལྟར་བཟླས་པ་ཡང་དག་པའི། ། ཡེ་ཤེས་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའོ། ། གང་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིའམ། གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྣང་བའི་བྱེ་བྲག་ཡིད་ལས་བྱུང་བའམ།

I offer this to all the buddhas and bodhisattvas of the ten directions, together with those of the five families, and to all the specific deities of the essence-mantras, mudrās, secret mantras, and knowledge-mantras. OṂ SARVA TATHĀGATA PUṢPA PŪJA MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. Then, having bound the mudrā of incense: "By the incense of ethical discipline, May all wandering beings be perfumed!" The wise one should speak thus: "Whatever varieties of incense there are among gods and humans in this world system, or in all the world systems of the ten directions—whether innate, compounded, or transformed—I offer them all, without exception or remainder, to perform the act of offering to all the tathāgatas. I offer them to all the buddhas and bodhisattvas of the ten directions, together with those of the five families, and to all the specific deities of the essence-mantras, mudrās, secret mantras, and knowledge-mantras. OṂ SARVA TATHĀGATA DHŪPE PŪJA MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ." The mudrā of the lamp is at the heart: Join the palms and raise the two thumbs Together; then recite this correctly, Endowed with the distinction of wisdom. "Whatever varieties of light there are among gods and humans in this world system, or in all the world systems of the ten directions—whether arising from the mind, or..."

རིན་པོ་ཆེའི་འོད་དམ་མར་མེའི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་ཡོད་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིགས་ལྔ་དང་བཅས་པར་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་དབུལ་བར་བགྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨཱ་ལོ་ཀེ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། དྲི་རྣམས་བཀོད་ལ་གར་དང་ནི། ། དྲི་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ནི། ། དྲི་མ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ལ། ། བལྟས་ནས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། ། གང་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིའམ། གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་དྲིའི་བྱེ་བྲག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའམ། ཡང་དག་པར་སྦྱར་བའམ། ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཅན་གང་དག་ཡོད་པ་དེ་རྣམས་འདི་ལྟ་སྟེ། མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིགས་ལྔ་དང་བཅས་པར་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་དབུལ་བར་བགྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་གནྡྷ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཐལ་མོ་སྤྱི་བོར་བཞག་ནས་ནི། ། འདི་སྐད་ཅེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། གང་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིའམ། གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེའི་རི་བོའམ།

Whatever precious lights, the radiance of lamps, and so forth exist—namely, in order to perform the act of offering to all the Tathāgatas without exception or remainder, I offer them to all the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions together with the five families, and to all the specific deities of the essences (hṛdaya), mudrās, secret mantras (guhyamantra), and knowledge mantras (vidyāmantra). OṂ SARVA TATHĀGATA ĀLOKE PŪJA MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. Having arranged the perfumes and performed the dance, and having bound the mudrā of fragrance, one should look upon the stainless self and recite: Whatever varieties of fragrance of gods and humans exist in this world system, or in all the world systems of the ten directions—whether innate, compounded, or transformed—namely, in order to perform the act of offering to all the Tathāgatas without exception or remainder, I offer them to all the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions together with the five families, and to all the specific deities of the essences, mudrās, secret mantras, and knowledge mantras. OṂ SARVA TATHĀGATA GANDHE PŪJA MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. Placing the palms together at the crown of the head, one should say: Whatever mountains of precious jewels exist in this world system, or in all the world systems of the ten directions, of gods and humans...

རྒྱ་མཚོའི་རིན་པོ་ཆེའི་ཚོགས་གང་དག་ཡོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་འདི་ལྟ་སྟེ། མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིགས་ལྔ་དང་བཅས་པར་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་དབུལ་བར་བགྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བོ་དྷྱཾ་ཀ་རཏྣ་ཨཱ་ལཾ་ཀ་ར་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། གར་སྐོར་ཐལ་སྦྱར་སྤྱིར་བཞག་ལ། ། བཞད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ནི། ། འཁོར་བ་ནང་འཁོར་རྣམས་ཀྱང་ནི། ། བཞད་པ་ཉིད་འགྱུར་ཅེས་བརྗོད་ལ། ། གང་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིའམ། གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་དགོད་པ་དང་། སྒེག་པ་དང་། དགའ་བ་དང་། རྩེ་འཇོའི་བདེ་བའི་བྱེ་བྲག་གང་དག་ཡོད་པ་དེ་རྣམས་འདི་ལྟ་སྟེ། མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིགས་ལྔ་དང་བཅས་པར་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་དབུལ་བར་བགྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧཱ་སྱ་ར་ཏི་ཀྲི་ཏ་སྭ་ཁྱ་ཨ་ནུཏྟ་ར་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཐལ་མོ་སྤྱི་བོར་བཞག་ནས་ནི། ། མཁས་པས་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ། ། གང་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིའམ། གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན།

Whatever collection of oceanic jewels exists, all of them are offered in this way: for the sake of performing the activity of offering to all the tathāgatas without exception or remainder, to all the buddhas and bodhisattvas of the ten directions together with the five families, and to all the specific deities of the essences, mudrās, secret mantras, and vidyā-mantras. OṂ SARVA TATHĀGATA BODHYAṄKARA RATNĀLAṂKĀRA PŪJĀ MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. Performing the dance and placing the palms together at the crown, and having bound the mudrā of laughter, one should say: "May even the inner retinues of saṃsāra become laughter itself." Whatever varieties of the bliss of laughter, charm, joy, and play exist among gods and humans in this world system or in all the world systems of the ten directions—all of them are offered in this way: for the sake of performing the activity of offering to all the tathāgatas without exception or remainder, to all the buddhas and bodhisattvas of the ten directions together with the five families, and to all the specific deities of the essences, mudrās, secret mantras, and vidyā-mantras. OṂ SARVA TATHĀGATA HĀSYARATIKRITASVAKYA ANUTTARA PŪJĀ MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. Placing the palms at the crown of the head, the wise one should say: "Whatever [exists] in this world system or in all the world systems of the ten directions..."

ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་ངམ། གོས་ཀྱི་ཤིང་གང་དག་ཡོད་པ་དེ་རྣམས་འདི་ལྟ་སྟེ། མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིགས་ལྔ་དང་བཅས་པར་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་དབུལ་བར་བགྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུཏྟ་ར། བོ་དྷི་ཨཱ་ལཾ་ཀ་ར་ཝསྟྲ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་ཐལ་སྦྱར་ལ། ། སྒེག་མོའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བཅིངས་ནས། ། ཕྱག་རྒྱ་གར་དང་བཅས་པ་དང་། ། ཇི་བཞིན་དོན་རིག་འདི་ལྟར་བརྗོད། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་འབྱོར་ཅིང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་འདོད་པ་ཙམ་ལ་རག་ལུས་པར་གྱུར་ཅིག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུཏྟ་ར་མ་ཧཱ་བཛྲོད་བྷ་བ་ད་ན་པཱ་ར་མི་ཏ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། སྤྱི་བོར་ཐལ་སྦྱར་ཕྲེང་བ་ཡི། ། ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མི་དགེ་བའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཐམས་ཅད་དང་ཡང་དག་པར་བྲལ་བར་གྱུར་ཅིག། དགེ་བའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཐམས་ཅད་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པར་གྱུར་ཅིག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུཏྟ་ར་མ་ཧཱ་བོ་དྷི་ཧ་ར་ཤཱི་ལ་པཱ་ར་མི་ཏ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་ཉིད་དང་ནི། ། གླུ་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ནི། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ལུས་ཡང་དག་པར་བརྒྱན་པར་བྱས་པ་དང་།

Whatever wish-fulfilling trees or clothing trees there are for gods and humans, I offer them all—without exception or remainder—to all the Tathāgatas for the sake of performing the activity of offering. To all the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions, together with the five families, and to all the specific deities of the essences, mudrās, secret mantras, and vidyā-mantras, I offer them. OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANUTTARA-BODDHY-ĀLAṂKĀRA-VASTRA-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. Joining the vajra palms at the heart, and having bound the mudrās of the graceful goddesses, together with the dance of mudrās, one should recite this according to the meaning: "May all sentient beings be perfectly endowed with all requisites, and may all excellence depend upon mere desire." OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANUTTARA-MAHĀ-VAJRODBHAVA-DĀNA-PĀRAMITĀ-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. Joining the palms at the crown of the head and binding the mudrā of the garland, one should recite: "May all sentient beings be perfectly free from all non-virtuous actions of body, speech, and mind, and may they be perfectly endowed with all virtuous actions of body, speech, and mind." OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANUTTARA-MAHĀ-BODDHI-HĀRA-ŚĪLA-PĀRAMITĀ-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. With the palms joined and having bound the mudrā of song: "May all sentient beings have their bodies perfectly adorned with all the major and minor marks."

རྟག་ཏུ་ཕན་ཚུན་འཇིགས་པ་མེད་པ་དང་། ཞེ་འགྲས་པ་མེད་པར་ཞུགས་ཤིང་། མིག་དང་ཡིད་མངོན་པར་དགའ་བ་དང་། ཆོས་ཟབ་མོ་ལ་བཟོད་པ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཅིག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་མ་ཧཱ་དྷརྨ་ཨ་བ་བོ་དྷི་ཀྵཱནྟི་པཱ་ར་མི་ཏ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། དང་པོར་གར་བསྐོར་བྱས་ནས་ནི། ། དེ་ནས་གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་གཞོལ་ཞིང་འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་མི་སྤོང་བ་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཅིག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ས་ན་ས་པ་རི་ཏྱཾ་ག་ཨ་ནུཏྟ་ར་མ་ཧཱ་བཱིརྱ་པཱ་རི་མི་ཏ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། དང་པོར་གར་བསྐོར་བྱ་བ་དང་། ། མེ་ཏོག་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ནི། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ཅིག། བསམ་གཏན་དང་རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་རྣམས་དང་། རིག་པ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་གྱུར་ཅིག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུཏྟ་ར་མ་ཧཱ་སཽ་ཁྱ་བི་ཧ་ར་དྷ་ན་པཱ་ར་མི་ཏ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་འགྲོ་བའི། ། བདུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ནི། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་རྣམས་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པར་གྱུར་ཅིག། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་ཐོབ་སྟེ། བཟོ་དང་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་ཤིང་སྒྱུ་རྩལ་དང་ལྡན་ལ་གསང་བའི་ཆོ་ག་ཤེས་པ་དང་།

May they always engage with one another without fear and without animosity, with eyes and minds full of joy, and may they possess patience regarding the profound Dharma. OṂ SARVA-TATHĀGATA-MAHĀ-DHARMA-ABHIBODHI-KṢĀNTI-PĀRAMITĀ-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. First, having performed the dance, and then having bound the mudrā of dance, may all sentient beings be endowed with diligent application to the conduct of a bodhisattva, and may they possess the diligence of being fully intent upon buddhahood itself without abandoning saṃsāra. OṂ SARVA-TATHĀGATA-SAT-PARITYAṄGA-ANUTTARA-MAHĀ-VĪRYA-PĀRAMITĀ-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. First, having performed the dance, and having bound the mudrā of flowers, may all sentient beings be free from the afflictions and secondary afflictions. May they be perfected in the mastery of all meditative concentrations, liberations, samādhis, meditative absorptions, superknowledges, and all forms of knowledge. OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANUTTARA-MAHĀ-SAUKHYA-VIHĀRA-DHANA-PĀRAMITĀ-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. Having bound the mudrā of incense for those who go to the perfection of insight, may all sentient beings be perfectly endowed with mundane and supramundane insight and wisdom. May they attain the four types of perfect analytical knowledge, and may they know all crafts and treatises, possess the arts, and know the secret rituals.

དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་གཅོད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུཏྟ་ར་ཀླེ་ཤ་ཙྪེ་ད་སརྦ་དྷརྨཱ་ས་མནྟ་ཛྙཱ་ན་མ་ཧཱ་པྲ་ཛྙཱ་ན་པཱ་ར་མི་ཏཱ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་བ་དན་སོགས། ། བཟའ་དང་བཅའ་སོགས་དད་པ་ཡིས། ། ཕྱི་རོལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གཞག། དཔག་ཏུ་མེད་པར་དབུལ་བར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དབང་ཕྱུག་གསང་སྔགས་ནི། ། བཟླས་པ་དག་ཀྱང་ལེགས་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ལན་གསུམ་བཟླས། ། མཚན་བརྗོད་པ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟོད། ། འབད་པ་ཡིས་ནི་སྨོན་ལམ་དག། དེ་ཉིད་རིག་པས་འདོན་པར་བྱ། ། ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་འབྱོར་པ་ཡིས། ། ཡོངས་སུ་གང་བའི་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱ་དྱ་ནུཏྤ་ནྣ་ཏྭཱཏ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་སོ། ། གལ་ཏེ་གོ་སྐབས་ཡོད་གྱུར་ན། ། ཕྱོགས་བཅུར་སྣོད་རྣམས་བསམ་པ་ལ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་རྒྱལ་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། བཅིང་བ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། ཁུར་བ་འབྲས་ཆན་འབྲས་ཡོས་དང་། ། ཏིལ་རྣམས་ཀྱི་ནི་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། དེ་ལ་སྔགས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་གནོད་སྦྱིན་ལྟོ་འཕྱེ་གྲུལ། ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་འདབ་བཟང་ལུས་སྲུལ་པོ། ། དྲི་ཟ་སྲིན་པོ་གདོན་གྱི་རིགས་རྣམས་དང་། ། གང་དག་ས་ལ་གནས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་ཅན། ། བདག་ཅག་པུས་མོ་ས་ལ་བཙུགས་ནས་ནི། ། ཐལ་སྦྱར་ཁྱེད་རྣམས་ལ་ནི་གསོལ་འདེབས་ཀྱི། ། བུ་སྨད་བཅས་ཤིང་གཡོག་འཁོར་བཅས་པ་རྣམས། ། གསན་ནས་ཕན་གདགས་སླད་དུ་འདིར་གཤེགས་ཤིག།

May they see suchness and attain the wisdom that perfectly severs all afflictive and cognitive obscurations. OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANUTTARA-KLEŚA-CCHEDA-SARVA-DHARMĀ-SAMANTA-JÑĀNA-MAHĀ-PRAJÑĀ-PĀRAMITĀ-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. With faith, one should arrange parasols, victory banners, streamers, and so forth, as well as foods to be eaten and chewed, just as they are positioned externally. One should offer these in immeasurable quantities. One should also properly perform the recitation of the secret mantra of the Lord of the Maṇḍala. Recite the hundred-syllable mantra three times, recite the Nāmasaṃgīti, and offer praise to the maṇḍala. With diligence, one who knows suchness should recite the aspiration prayers. With all available requisites, one should present an offering cake (bali) that is completely filled. This is done with the mantra: OṂ AKĀRO MUKHAṂ SARVA-DHARMĀṆĀM ĀDYA-ANUTPANNA-TVĀT SVĀHĀ. If there is the opportunity, one should visualize the vessels in the ten directions. The binding of the Trailokyavijaya mudrā is unsurpassed. One should present an offering cake of cakes, cooked rice, parched rice, and sesame seeds. The mantra for that is as follows: To the gods, asuras, yakṣas, mahoragas, kumbhāṇḍas, garuḍas, suparṇas, and kaṭapūtanas; to the gandharvas, rākṣasas, and the various classes of malevolent spirits; and to those with miraculous powers who dwell upon the earth: we, having knelt upon the ground with palms joined, make this request to you. Together with your wives, children, and retinues, please come here to listen and to grant your aid.

འབྱུང་པོ་གང་དག་རི་རབ་སྟེང་གནས་དང་། ། དགའ་བའི་ཚལ་དང་ལྷ་ཡི་གནས་རྣམས་དང་། ། ཤར་ནུབ་རི་དང་ཉི་ཟླའི་ཁྱིམ་རྣམས་དང་། ། རི་བོ་ཀུན་ལ་གང་དག་གནས་པ་དང་། ། ཆུ་བོ་ཀུན་དང་ཆུ་ཡི་མདོ་རྣམས་དང་། ། རིན་ཆེན་གནས་ན་ལྷག་པར་གང་གནས་དང་། ། མཚོ་དང་རྫིང་བུ་ལྟེང་ཀ་ཆུ་ངོགས་དང་། ། གཡའ་ཆུ་སིལ་མ་ཅན་ན་གང་གནས་དང་། ། གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་ཕྱུགས་ལྷས་སྟོང་པ་དང་། ། ཁང་སྟོང་དང་ནི་ལྷ་ཡི་ཁང་པ་དང་། ། གཙུག་ལག་ཁང་དང་གྲོང་ཁྱེར་གནས་དག་གམ། ། དཀའ་ཐུབ་གནས་དང་གླང་ཆེན་བྲེས་དང་ནི། ། རྒྱལ་པོའི་དཀོར་ཁང་དག་ན་གང་གནས་དང་། ། ལམ་སྲང་སུམ་མདོ་དང་ནི་བཞི་མདོ་དང་། ། གང་དག་ལམ་པོ་ཆེ་དང་ཤིང་གཅིག་དྲུང་། ། དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་ནགས་ཚལ་ཆེན་པོ་དང་། ། སེང་གེ་དྲེད་དང་གཅན་གཟན་གནས་རྣམས་དང་། ། འབྲོག་ཆེན་འཇིགས་སུ་རུང་བར་གང་གནས་དང་། ། གང་དག་གླིང་མཆོག་དག་ན་གནས་པ་དང་། ། ལྷུན་པོ་དུར་ཁྲོད་དག་ན་གནས་པ་རྣམས། ། རབ་ཏུ་དགྱེས་ཤིང་གོ་བར་གྱུར་ནས་སུ། ། ཕྲེང་བ་དྲི་དང་མེ་ཏོག་བདུག་པ་དང་། ། བསྟོད་དང་གཏོར་མ་མར་མེ་གུས་དབུལ་བ། ། འདི་དག་བཞེས་ནས་བཏུང་ཞིང་བསྣམས་ནས་སུ། ། ལས་འདི་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མཆིས་པར་མཛོད། ། དེ་ལྟར་གདོན་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། ཤར་ཕྱོགས་རྡོ་རྗེ་ཅན་དེ་ལྷ་ཚོགས་བཅས། ། གཏོར་མ་ཕུལ་བ་འདི་དག་བཞེས་སུ་གསོལ། ། མེ་དང་གཤིན་རྗེ་བདེན་བྲལ་སྲིན་པོའི་བདག། ཆུ་བདག་རླུང་བདག་ནོར་གྱི་བདག་པོ་དང་། ། དབང་ལྡན་ལྷ་སྟེ་འབྱུང་པོའི་བདག་པོ་དང་། །

Whatever spirits dwell upon Mount Meru, in the Joyful Grove and the abodes of the gods, on the eastern and western mountains and the mansions of the sun and moon, and those who dwell on all the mountains; in all the rivers and the confluences of waters, and those who especially dwell in places of jewels; in lakes, ponds, pools, and riverbanks, and those who dwell in places of cool mountain springs; in villages, cities, and empty cattle-pens, in empty houses and the dwellings of gods; in temples and the sites of cities, in places of asceticism, elephant stables, and royal treasuries; at crossroads of three or four paths, on great highways, and at the foot of solitary trees; in great charnel grounds and great forests, in the haunts of lions, bears, and wild beasts, and those who dwell in terrifying great wildernesses; those who dwell on the supreme continents, and those who dwell on Mount Meru and in charnel grounds—having become thoroughly delighted and understanding, please accept these garlands, perfumes, flowers, incense, praises, bali offerings, and lamps offered with devotion. Having partaken of and smelled these, may you cause the fruits of these actions to be realized. Having thus made offerings to the malevolent spirits, one should then give the bali offerings to the guardians of the directions: "O Vajrapāṇi of the eastern direction, together with your assembly of gods, please accept these offered bali cakes. The Lord of Fire, Yama, the Lord of the Rakṣasas in the southwest, the Lord of Waters, the Lord of Wind, the Lord of Wealth, the powerful Lord of the North, and the Lord of Spirits—"

སྟེང་གི་ཉི་ཟླ་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་དང་གང་དག་ས་སྟེང་ཀླུ། ། རི་ཡི་ལྷ་དང་གསང་བའི་ཚོགས་འདུས་པ། ། སོ་སོ་སོ་སོར་གཏོར་མ་ཕུལ་བ་འདི། ། རབ་ཏུ་དགྱེས་པ་ཡིས་ནི་བཞེས་ནས་ཀྱང་། ། རང་རང་ཕྱོགས་སུ་ལེགས་པར་བཞུགས་ནས་སུ། ། རང་གི་བུ་སྨད་མཛའ་བཤེས་གཉེན་འདུན་དང་། ། ནང་མི་དམག་དང་དཔུང་བཅས་ཐབས་ཅིག་ཏུ། ། མེ་ཏོག་དྲི་དང་བྱུག་པ་གཏོར་མར་བཅས། ། འདི་དག་བཏུང་ཞིང་ལེགས་པར་གསོལ་ནས་ཀྱང་། ། བདག་གི་ལས་འདིའི་འབྲས་བུ་མཆིས་པར་མཛོད། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤི་ཁ་རེ་རུ་ཊ་མ་ཊ། ཨོཾ་སུཾ་བྷ་ནི་སུཾ་བྷ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་གྲྀ་ཧྞ་གྲྀ་ཧྞ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ་བྷ་ག་བཱན་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ། ཨཱཏྱཱ་ནུཏྤནྣ་ཏྲཱ་ཏ་སྭཱ་ཧཱ། ཕྱི་རོལ་ལྷ་ཡི་འཁོར་ལོ་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག། རིམ་གྱིས་དེ་རུ་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སྙིང་པོའི་འཁོར་ལོ་དང་། ། དེ་ཡང་གཙུག་ཏོར་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། དེ་ནི་འཁོར་ལོའི་དབང་ཕྱུག་ལ། ། དེ་ཡང་ཕྱག་མཚན་དང་ཐིག་ལེར། ། དེ་ལྟར་སྣང་བ་སོགས་རིམ་གྱིས། ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བ་དང་། ། སྟོང་ཉིད་ལ་སོགས་རིམ་ཐོབ་པའི། ། རྣལ་འབྱོར་ལྷན་སྐྱེས་མཛེས་པ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་གོམས་པས་འཇུག་པ་རྣམས། ། མི་ཤེས་ཆུ་བོ་མ་ལུས་པ། ། བསྐམས་ཤིང་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ནི། ། ཤར་པ་སྐལ་བ་བཟང་པོ་ཡིན། ། རིམ་པ་འདི་ཡིས་འཁོར་ལོ་རྣམས། ། ཐམས་ཅད་སྤྲོ་བའང་ཤེས་པར་བྱ། ། ཐིག་ལེའི་སྦྱོར་བ་འདི་ཉིད་ཀྱིས། ། ཡུན་མི་རིང་བར་གྲུབ་པར་འགྱུར། །

The sun and moon above, the Great Brahmā, all the gods, and those nāgas upon the earth, the deities of the mountains, and the gathered hosts of secret ones: having accepted these respective torma offerings with great delight, and having settled well in your respective directions, together with your wives, children, friends, kinsmen, retinues, armies, and forces, and having drunk and partaken well of these flowers, perfumes, ointments, and tormas, please ensure that the fruit of my activity is realized. OṂ VAJRA ŚIKHARE RUṬA MAṬA | OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ | OṂ GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ | OṂ GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ | OṂ ĀNAYA HO BHAGAVĀN VIDYĀRĀJA HŪṂ | OṂ AKĀRO MUKHAṂ SARVADHARMĀṆĀM ĀDYUTPANNATVĀT SVĀHĀ. The outer wheel of deities and the supreme maṇḍala of the bodhisattvas should be gradually dissolved into that. Then, the essence wheel into the uṣṇīṣa maṇḍala, that into the Lord of the Wheel, that into the hand symbols and the bindu. In that way, through the stages of appearance and so forth, all conceptual elaborations are pacified. The yoga that attains the stages of emptiness and so on is the beauty of the coemergent. For those who enter through such familiarization, the river of ignorance without exception is dried up, and the moon of the mind has risen—this is good fortune. By this sequence, one should also understand how to emanate all the wheels. Through this very application of the bindu, accomplishment will be attained before long.

ཡང་ན་མདོར་བསྡུས་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མེ་ཏོག་སོགས། ། གང་ཞིག་ཅུང་ཟད་དབུལ་བ་ཡིས། ། མེ་ཏོག་ཆུང་ནའང་འདིར་ཉོན་མོངས། ། དུས་མཐའི་མེ་ནི་འཇོམས་པ་ཡིན། ། དེ་ལ་མདོར་བསྡུས་པའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པུཥྤེ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། དེ་བཞིན་དུ་བདུག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ངོ་། ། འཁོར་ལོའི་དབང་ཕྱུག་འབའ་ཞིག་གམ། ། ཡང་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ནི། ། རྒྱུ་དང་བཅས་པའམ་སྙིང་པོའམ། ། འཁོར་ལོའམ་ཕྱི་ནང་ཐམས་ཅད་ལ། ། དད་པ་དག་པར་ལྡན་རྣམས་དང་། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་མཆོད་པར་བྱ། ། མཆོད་པ་བཤད་པར་བྱས་པ་ལས། ། མཐོ་རིས་ཐར་པའི་སྙིང་པོ་ཐོབ། ། དེ་དང་དེ་ལས་སྒྲོ་འདོགས་ཡོངས་འཁྲུལ་པ། ། སྡུག་བསྔལ་འཇིགས་པའི་ངོ་བོ་ཡི། ། ལྷ་ཡི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་དགའ་སྟེར་བ། ། ཐུགས་རྗེ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སྤྲོས་པ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་གཅིག་མཆོད་འཁོར་ལོ་མ་ལུས་པ། ། མཆོད་རྒྱས་འདི་ཉིད་རྟག་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཡིན། ། ཤི་བར་གྱུར་ཀྱང་བླ་ཡི་དད་མེད་པར། ། མཆོད་བྲལ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་སྡིག་ཐོབ་འགྱུར། ། འཁོར་ལོ་འདི་དག་རྣམ་བསམས་ནས། ། མེ་ཏོག་ཐལ་མོས་གཏོར་བ་དང་། ། གང་དེ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས། ། དེ་ནི་ཏིལ་གྱི་ཐལ་མོ་སྦྱིན། ། སྐྱེ་བ་དང་ནི་འཇིག་པ་རྣམས། ། སྣ་ཚོགས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཉམས་པས། ། སྡུག་བསྔལ་ཐ་མར་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་སྤྱི་བོ་ཡི། ། མི་ཡི་ནོར་བུའི་ཚོགས་རྣམས་ནི། ། མཚུངས་མེད་མི་ཡི་སེང་གེ་ཡིས། ། བདུད་ཀྱི་གླང་པོ་འཇོམས་པར་བྱེད། །

Alternatively, by means of a concise mantra, one should offer even a small amount of flowers and so forth as previously described. Even if the flowers are few, here they will destroy the afflictions like the fire at the end of an eon. The concise mantra for that is: OṂ SARVA-TATHĀGATA-PUṢPE-PŪJA-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. The same applies to incense and the other offerings. Whether it be the Lord of the Mandala alone, or the Universal Monarch, together with the causes, or the essence, or the mandala, or all things outer and inner—those endowed with pure faith and the Great Beings should perform the offering. From the explanation of the offering, one attains the essence of higher realms and liberation. From those various [offerings], the great wheel of the gods, which bestows joy and emanates various forms of compassion, completely clears away the delusions of superimposition and the nature of the fear of suffering. Thus, by offering to one, the entire mandala is offered; this is the constant application of the extensive offering. It is better to die than to be without faith; a moment without offering incurs sin. Having visualized these wheels, by scattering flowers with the palms of the hands, one offers the palm of sesame seeds to the sufferings of saṃsāra. Through various insights that destroy arising and ceasing, one will bring suffering to an end. With the three syllables, request the departure. The crown of the three worlds, the collection of human jewels, the peerless lion among men, destroys the elephants of Māra.

མ་རིག་སྡོང་པོ་གཅོད་པ་ཡི། ། ཐུབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཚོགས་འཁོར་ལོ། ། ཕྱག་འཚལ་བསྟོད་དང་ཁ་ཟས་ཀྱིས། ། དགེ་འདུན་དག་ནི་མཆོད་པར་བྱའོ། ། བདག་གི་བསོད་ནམས་འདི་ཡིས་ནི། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་མི་བཟད་མེད། ། རྟོག་པ་ཤིང་གི་རྩ་བ་དག། སྲེག་པའི་རྡོ་རྗེ་རྡུང་བར་ཤོག། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ནི་རྟོགས་པ་དང་། ། རིན་ཆེན་རིགས་ནི་ཐོབ་པ་དང་། ། དོན་དམ་རྟོགས་པ་པདྨའི་རིགས། ། ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་དོན་ཆེན་བྱེད། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རིམ་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་གྱི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སློབ་དཔོན་སོ་མ་ཤྲཱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁས་པ་ཆེན་པོ་པཎྜི་ཏ་མ་ཧཱ་ཛྙཱ་ན་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་གཞོན་ནུ་འོད་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

To the Sage’s wheel of qualities, which cuts the trunk of ignorance, I prostrate and offer praise; and with food, I shall make offerings to the Saṅgha. By this merit of mine, may the inexhaustible fire of insight and wisdom strike and burn the roots of the tree of conceptual thought. May the Vajra family be realized, the Jewel family be attained, the Lotus family realize the ultimate, and the Karma family perform great deeds. This concludes the Sādhana of the Blessed One Mañjuśrī from the Stages of the Maṇḍala of the Wisdom of the Dharmadhātu, composed by the master Somashrī. It was translated by the great Indian scholar Paṇḍita Mahājñāna and the Tibetan translator, the monk Zhönnu Ö.