A Sādhana called “The Recitation of the Names of Mañjuśrī”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ནཱ་མ་སཾ་གཱི་ཏི་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རེ་ཞིག་དང་པོར་སྒྲུབ་པ་པོ་སྔ་བར་ལངས་ཏེ། གདོང་ལ་སོགས་པ་དག་པར་བྱས་ཏེ། སྒོམ་པའི་ཁང་པར་ཞུགས་ཏེ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་འདུག་སྟེ། རང་གི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་དང་པདྨ་ལ་མུཿཡིག་དམར་སེར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཕུང་པོ་ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁ་དོག་དང་ཞལ་དང་ཕྱག་དང་གདན་དང་བཅས་པ་བཀུག་སྟེ། མདུན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཡིད་ལ་བྱ་བའི་མེ་ཏོག་དང་བདུག་པ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། མདུན་དུ་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བྱ་སྟེ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་བསྒོམ་པར་བྱས་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ་སྔགས་འདིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཤཱུནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་ཧཱུཾ་ཡིག་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཨ་ཡིག་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་དང་། རྡོ་རྗེའི་གུར་དང་། རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་ས་གཞི་གསེར་གྱི་ས་གཞི་ལ་ཐུག་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡང་འོད་ཟེར་དུ་གྱུར་ནས་རྡོ་རྗེ་ར་བའི་ཕྱི་ངོས་སུ་ཕྱོགས་བཅིངས་པ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་གནས་པར་བལྟའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་རྡོ་རྗེ་ར་བའི་ནང་དུ་ཧྲཱིཿཡིག་ལས་པདྨ་དེའི་སྟེང་དུ་ཨ་ཡིག་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར།

In the language of India: Nāmasaṃgītisādhana. In the language of Tibet: The Sādhana of the Chanting of the Names. Homage to Mañjuśrī Kumārabhūta! First, the practitioner should rise early in the morning, cleanse the face and so forth, and enter the meditation chamber. Sitting upon a comfortable seat in the cross-legged posture, one should meditate on a yellowish-red syllable MUḤ upon a moon and lotus at one’s own heart. Then, by means of a mass of light rays in the form of hooks, one should summon the Blessed One—along with his color, faces, hands, and seat—as will be described, and visualize him in front. Having made perfect offerings of flowers, incense, and so forth through mental visualization, one should perform all the preliminary practices in front of him, such as the confession of misdeeds. One should meditate on the four Brahma-abodes, such as loving-kindness, and then, having realized the emptiness of all phenomena, one should consecrate them with this mantra: OṂ ŚŪNYATĀ-JÑĀNA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Then, in the sky, one should meditate on a five-pronged vajra together with its seed-syllable arising from the syllable HŪṂ. Above that, from the syllable A, is a moon maṇḍala. With its light rays, one should meditate on a vajra fence, a vajra canopy, and a vajra-nature ground reaching down to a golden foundation. One should view the vajra as also turning into light rays, which remain in the form of the binding of the directions and so forth on the outer side of the vajra fence. Following that, inside the vajra fence, from the syllable HRĪḤ, is a lotus; above that, from the syllable A, is a moon maṇḍala.

དེའི་སྟེང་དུ་མུཿཡིག་དམར་སེར་སངས་རྒྱས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་བྱེད་པར་བསམས་ལ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་དམར་སེར་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། ཤེས་རབ་ཀྱི་པུསྟི་དང་རལ་གྲི་དང་གཞུ་དང་མདའ་འཛིན་པ་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ཅན། མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུས་བརྒྱན་པ། གཞོན་པ་གཞོན་ནུའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པར་བདག་ཉིད་བསམ་མོ། ། སྙིང་གར་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་དཀར་མོ་གཡོན་པས་དྲིལ་བུ་དཀུར་བརྟེན་པ། གཡས་པས་སྙིང་གར་བསྟོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། དཔྲལ་བར་དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་གནས་པའི་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་སེར་མོ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་སྤྱི་བོར་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་འཆིང་བའོ། ། མགྲིན་པར་པདྨའི་རྡོ་རྗེ་མ་དམར་སེར་གཡོན་འགྱིང་བག་གི་ཚུལ་གྱིས་པདྨའི་རྩ་བ་འཛིན་པ། གཡས་ཀྱིས་དེའི་འདབ་མ་འབྱེད་པ་སྔར་བཞིན་དུ་གནས་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། སྤྱི་བོར་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ལྗང་གུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྤྱི་བོར་འཛིན་པ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཛཿ། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཤ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་སྥོ་ཊ་བཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་བེེ་ཤ་ཧོཿ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱས་ཏེ།

Above that, visualize an orange-yellow syllable MUḤ, from which immeasurable buddhas are emanated and reabsorbed. Through its complete transformation, one should visualize oneself as the Venerable Mañjuśrī, orange-yellow in color, seated in the vajra posture upon a lotus and moon. He holds a volume of wisdom, a sword, a bow, and an arrow, and is adorned with a precious crown. He is graced with the thirty-two major marks and eighty minor signs of excellence, and is adorned with the ornaments of youthful beauty. At the heart, upon a lotus and moon, is white Vajrasattvī seated in the sattva posture. With her left hand, she rests a bell at her hip; with her right, she holds a vajra at her heart in the manner of offering praise. At the forehead, likewise abiding, is yellow Ratnavajrasattvī, with her two hands binding a flower garland upon the crown of the head. At the throat, one should visualize Padmavajrī, orange-red, holding the stem of a lotus with her left hand in a graceful, poised manner, while her right hand opens its petals as before. At the crown of the head, one should likewise meditate on green Karmavajrī, holding a three-pronged vajra with both hands at the crown. With the mantras: OṂ VAJRA AṄKUŚA JAḤ, OṂ VAJRA PĀŚA HŪṂ, OṂ VAJRA SPHOṬA VAṂ, and OṂ VAJRA ĀVEŚA HOḤ, one should summon, enter, bind, and subjugate the wisdom maṇḍala onto the lotus and moon in their proper sequence.

རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ཏེ་མཛུབ་མོ་དང་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ལྕགས་སྒྲོག་ཏུ་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་སྤྲད་པ་གན་རྐྱལ་དུ་བྱས་པས་རང་གི་སྙིང་གར་བཞག་པས་ཡོན་ཆབ་དང་། ། ཞལ་བསིལ་དང་། མེ་ཏོག་དང་སྤོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་རང་གི་ལུས་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བ་སྔོན་དུ་སོང་བས་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་བོར་མི་བསྐྱོད་པ་བསམས་ལ། ཨོཾ་སརྦྦ་དྷརྨྨ་ཨ་བྷཱ་བ་སྭ་བྷཱ་བ་བི་ཤུདྡྷ་བཛྲ་ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཿ། པྲ་ཀྲྀ་ཏི་པ་རི་ཤུདྡྷ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་ཡ་དུ་ཏ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡ་མཉྫུ་ཤྲཱི་པ་རི་ཤུདྡྷི་ཏཱ་མུ་པཱ་དཱ་ཡེ་ཏི་ཨ་ཨཱཿ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ཧྲི་ད་ཡ། ཧ་ར་ཧ་ར། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿབྷ་ག་བཱན་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟི་བཱ་གཱི་ཤྭ་ར་མ་ཧཱ་ཝ་ཙ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་ག་ག་ན་ཨ་མ་ལ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷ་དྷརྨྨ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཱཿ། ཞེས་པའི་སྔགས་འདིས་དང་པོ་དང་ཐ་མ་དང་དབུས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྔོན་དུ་སོང་བས། རྗེ་བཙུན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་རྟག་ཏུ་ཐུན་མཚམས་སུ་ལན་གསུམ་མམ་དུ་མ་ཡང་རུང་། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ་མཉམ་པར་གཞག་པས་བཀླག་པར་བྱའོ། ། འདི་ཇི་སྲིད་དུ་བཀླགས་པ་དེ་སྲིད་དུ་གྲུབ་པའི་མཚན་མ་རྣམས་མཐོང་ངོ་། ། དེ་ལྟ་བས་ན་སྒྲུབ་ཐབས་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱའོ། ། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་རྫོགས་སོ། ། ། ། དར་མ་གྲགས་ཀྱིས་རང་འགྱུར་བྱས། ། དེ་ཡིས་བསོད་ནམས་གང་ཐོབ་དེས། ། ཆོས་དབྱིངས་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་གིས། ། འགྲོ་བ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་ཤོག། ། །

Form the vajra-fist mudrā, joining the index and little fingers like a chain. By placing the vajra-wheel mudrā face upward at one’s heart, one should perfectly offer water for the feet, water for the face, flowers, incense, and so forth. Immediately thereafter, one should cause [the deity] to enter one’s own body. Following that, preceded by the empowerment conferred by all the Tathāgatas, one should visualize Akṣobhya at the crown of one’s head. With the mantra: Oṃ sarvadharmābhāvasvabhāva-viśuddha-vajra a ā aṃ aḥ | prakṛtipariśuddhāḥ sarvadharmā yaduta sarvatathāgatajñānakāyamajjuśrīpariśuddhitāmupādāyeti a āḥ | sarvatathāgatāhṛdaya hara hara | oṃ hūṃ hrīḥ bhagavān jñānamūrtivāgīśvara mahāvac sarvadharmāgaganāmalasupariśuddhadharmadhātujñānagarbha āḥ || Having first performed the consecration at the beginning, the end, and the middle with this mantra, one should recite the Vimalaprabhā (The Noble Perfect Expression) during the intervals between sessions, three times or even more, while sitting in the vajra posture in meditative equipoise. For as long as one recites this, one will see the signs of accomplishment. Therefore, one should practice this sādhana. The Sādhana of the Perfect Expression of the Names is complete. Translated by Dar ma grags into his own language. By whatever merit is obtained thereby, may the Dharma-sphere, the Lord of Speech, grant blessings to all wandering beings.