A Sādhana of “The Recitation of the Names of Mañjuśrī”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ནཱ་མ་སཾ་གཱི་ཏི་སཱ་དྷ་ནཱཾ། བོད་སྐད་དུ། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ངག་གི་དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དང་པོར་རེ་ཞིག་སྒྲུབ་པ་པོས་སྔར་ལངས་ཏེ། ཁ་ལ་སོགས་པ་དག་པར་བྱས་ལ། བསམ་གཏན་གྱི་ཁང་པར་རབ་ཏུ་ཞུགས་ཏེ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་ཉེ་བར་གནས་ནས། སྙིང་གར་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་དམར་ཞིང་དཀར་བའི་མུཾ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱིས་བཀུག་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་འབྱུང་བའི་མདོག་དང་ཞལ་དང་ཕྱག་མཚན་དང་གདན་དང་ཉེ་བར་ལྡན་པ་མདུན་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་སྟེ། ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་མེ་ཏོག་དང་བདུག་པ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། དེའི་མདུན་དུ་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་ཞིང་། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་བསྒོམས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། ཨོཾ་ཤཱུནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཇི་ལྟ་བའི་སྦྱོར་བས། རྡོ་རྗེའི་ར་བ་དང་རྡོ་རྗེའི་གུར་དང་ས་འོག་ཀུན་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞིར་དམིགས་ལ། རྡོ་རྗེ་ཡང་འོད་ཟེར་དུ་ཀུན་ནས་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱོགས་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཉེ་བར་གནས་པར་བལྟའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་རྡོ་རྗེའི་ནང་དུ་ཧྲཱིཿདམར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨའོ། ། པདྨའི་སྟེང་དུ་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །

In the language of India: Nāmasaṃgītisādhana. In the language of Tibet: mTshan yang dag par brjod pa sgrub pa'i thabs (The Sadhana of the Chanting of the Names). Homage to the Lord of Speech! First, the practitioner should rise early, purify the mouth and so forth, and enter a meditation cell. Seated upon a comfortable cushion, one should meditate on a red-and-white syllable mūṃ upon a lotus and moon at the heart. Then, with masses of light rays in the form of hooks, one should summon the Blessed One—who possesses the color, faces, hand-symbols, and seat of the Prabhāsvara—and visualize him in front. Having made perfect offerings of mentally emanated flowers, incense, and so forth, one should perform the confession of misdeeds and so on in his presence. Having meditated on the four Brahma-abodes, such as loving-kindness, one should manifest the emptiness of all phenomena and consecrate them with the mantra: oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Then, in the sky, one should visualize a five-pronged vajra arising from hūṃ, together with its seed-syllable. Through its light rays, by means of the appropriate application, one should perceive a vajra fence, a vajra canopy, and the entire subterranean realm as a vajra ground. One should also perceive the vajra itself as light rays that, from the outside of the vajra fence, remain in the form of the binding of the directions and so forth. Following that, within the vajra, a red hrīḥ completely transforms into a lotus. Upon the lotus is a moon maṇḍala arising from a.

དེའི་སྟེང་དུ་དམར་ཞིང་དཀར་བའི་མུཾ་ལས་སངས་རྒྱས་མང་པོ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་དམར་ཞིང་དཀར་བ་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་སྟེང་ན་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། ཞལ་དང་པོ་དམར་པོ་གཡས་སྔོན་པོ་གཡོན་དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཞལ་གསུམ་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་བཞི་ཇི་ལྟ་བའི་སྦྱོར་བས་ཤེས་རབ་ཀྱི་པུསྟི་དང་། རལ་གྲི་དང་། གཞུ་དང་། མདའ་དང་ལྡན་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་དབུ་རྒྱན་ཅན། མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུས་རྣམ་པར་མཛེས་པ། གཞོན་ནུའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བསམས་ལ། སྙིང་གར་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཀར་པོ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། གཡོན་པ་དྲིལ་བུ་དཀུ་ལ་བརྟེན་ཅིང་འཆང་བ། གཡས་ན་རང་གི་སྙིང་གར་འདེགས་པར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བས་རྡོ་རྗེ་འཆང་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྨིན་མཚམས་སུ་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་སྤྱི་བོར་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བཅིང་ཞིང་གནས་པའོ། ། མགྲིན་པར་པདྨ་རྡོ་རྗེ་དམར་ཞིང་དཀར་བ། གཡོན་པ་པདྨའི་སྡོང་བུ་འགྱིང་བག་དང་བཅས་པ་བཟུང་བ། གཡས་པ་དེའི་འདབ་མ་ཁ་འབྱེད་ཅིང་སྔོན་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་གནས་པའོ། ། སྤྱི་བོར་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མདོག་ལྗང་གུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱག་གཉིས་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་བོར་འཆང་བ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་གནས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཛཿ། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཤ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་སྥོ་ཊ་བཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་བེེ་ཤ་ཧོཿ།

Above that, meditate on a red-and-white mūṃ from which many buddhas emanate and reabsorb. From its complete transformation, one should meditate on the venerable Mañjughoṣa, red-and-white, seated in the vajra posture upon a lotus and moon. He has three faces: the central is red, the right blue, and the left white. With his four arms in the appropriate arrangement, he holds a volume of wisdom, a sword, a bow, and an arrow. He is adorned with a vajra crown and is beautified by the thirty-two major marks and eighty minor signs. Visualize him as an embodiment adorned with the ornaments of a youth. At his heart, upon a lotus and moon, is white Vajrasattva seated in the sattva posture. His left hand holds a bell resting against his hip, and his right hand holds a vajra at his own heart in the gesture of uplifting. Likewise, at the brow is Ratnavajrī, who holds a flower garland bound upon her crown with her two hands. At the throat is Padmavajrī, red-and-white, holding the stem of a lotus with her left hand in a graceful pose, while her right hand opens its petals as before. At the crown, one should meditate on Karmavajrī, green in color, holding a three-pronged vajra with her two hands at her own crown, remaining in that very manner. Oṃ vajrāṅkuśa jaḥ | oṃ vajrapāśa hūṃ | oṃ vajrasphoṭa vaṃ | oṃ vajrāveśa hoḥ |

ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་གོ་རིམ་ཇི་ལྟ་བར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ཏེ་སྡིགས་མཛུབ་དང་མཐེའུ་ཆུང་ལྕགས་སྒྲོག་ཏུ་བྱས་ཤིང་སྤྲད་པ་བཀན་ཏེ་རང་གི་ཁ་རུ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ཨརྒྷ་དང་། ཞལ་བསིལ་དང་། མེ་ཏོག་དང་། བདུག་སྤོས་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་སྐད་ཅིག་གིས་རང་གི་ལུས་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་ལ་དབང་བསྐུར་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་མི་བསྐྱོད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པས་དབུ་བརྒྱན་པར་བསམས་ལ། ཨོཾ་སརྦ་དྷརྨཱཿཨ་བྷཱ་བ་སྭ་བྷཱ་བ་བི་ཤུདྡྷེ། བཛྲ་ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཿ། པྲ་ཀྲྀ་ཏི་པ་རི་ཤུདྡྷ་སརྦ་དྷརྨཿཡ་དུ་ཏ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡ་མཉྫུ་ཤྲཱི་པ་རི་ཤུདྡྷི་ཏེ། མུ་པ་ད་ཡེ་ཏི་ཨ་ཨཱ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ་ཧ་ར་ཧ་ར། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿབྷ་ག་བཱན་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟི་བཱ་གཱི་ཤྭ་ར་མ་ཧཱ་ཝ་ཙ་སརྦ་དྷརྨཱ་ག་ག་ན། ཨ་མ་ལ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཱཿ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་དང་པོ་དང་རབ་དང་ཐ་མར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་རྗེ་བཙུན་གྱི་མཚན་ཡང་པར་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་སོ་སོའི་ཐུན་མཚམས་སུ་ལན་གསུམ་མམ་གཅིག་ཏུ་སྐྱིལ་ཀྲུང་མ་བཤིག་པས་མཉམ་པར་གཞག་པས་བཀླག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཇི་སྲིད་སྒྲུབ་པའི་མཚན་མ་མ་མཐོང་གི་བར་དུ་བཀླག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་རྒྱུད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཐབས་ལ་རྗེས་སུ་གནས་པར་བྱའོ། །

With this mantra, one should summon, enter, bind, and subjugate the wisdom wheel (jñānacakra) upon a lotus and moon in the proper sequence. Forming two vajra fists, with the index fingers and little fingers joined like iron shackles and held upright, one places them near one's own mouth; this is the vajra-wheel mudrā. Having made perfect offerings with water for the mouth (argha), water for rinsing the face, flowers, incense, and so forth, one should instantly cause [the deity] to enter one's own body. Following that, preceded by the empowerment conferred by all the tathāgatas, one should visualize oneself adorned with the crown of Akṣobhya. Then, preceded by the recitation of the Nāmasaṃgīti (The Chanting of the Names of the Venerable One), one should recite daily during each session—either three times or once—without breaking the cross-legged posture and remaining in meditative equipoise, preceded by the blessing at the beginning, middle, and end with this mantra: Oṃ sarvadharmāḥ abhāvasvabhāva viśuddhe vajra a ā aṃ aḥ prakṛtipariśuddha sarvadharmā yaduta sarvatathāgatajñānakāya mañjuśrīpariśuddhitā upadayeti a ā sarvatathāgatahṛdaya hara hara oṃ hūṃ hrīḥ bhagavān jñānamūrti vāgīśvara mahāvac sarvadharmā gagana amala supariśuddha dharmadhātu jñānagarbha āḥ. In this manner, one should recite until the signs of accomplishment are seen. Following that, one should abide in the methods for the attainments (siddhi) according to the tantra.

མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་སྒྲུབ་ཐབས། སློབ་དཔོན་མི་གཡོ་སེང་གེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། མར་པ་དོ་པས་བསྒྱུར་བའོ། །

The Sādhana of the Chanting of the Names, composed by the master Acalasiṃha, is complete. Translated by Marpa Dopa.