A Ritual for the Observances of the Noble Mañjuśrī

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཙརྱ་མརྒ་བི་དྷིཿ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་སྤྱོད་ལམ་གྱི་ཆོ་ག། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཟབ་པའི་དོན་ལྡན་བདེ་གཤེགས་ཆོས་ཉིད་སྐུ། ། ཐུགས་རྗེ་རང་འབྱུང་ཡེ་ཤེས་སྐུ་ལྔའི་བདག། གཉིས་མེད་དོན་ལྡན་སྤྲོས་མེད་བདག་ཉིད་ཅན། ། རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དཔལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ལ་བརྟེན་ནས། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ཕན་གདགས་ཕྱིར། ། གདམས་ངག་བསྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ཅིག། ལེགས་པར་བཏུས་ཏེ་བཤད་པར་བྱ། ། ལམ་གྱི་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཚུལ་རིག། ཡང་དག་སངས་རྒྱས་ལམ་རིག་གོ། ། རིགས་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། དབང་ཐོབ་དམ་ཚིག་ལྡན་པར་བྱ། ། དེ་ཉིད་འདོད་པའི་གནས་བཙལ་ནས། ། དེ་མདུན་མཎྜལ་ལེགས་པར་བྱ། ། བླ་མ་དཀོན་མཆོག་ཡི་དམ་ལྷ། ། ཆོ་ག་ཤེས་རབ་མེ་ཏོག་བཀྲམ། ། བྷྲཱུཾ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་བསྐྱེད་དོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་དམ་རྡོ་རྗེ་གུར། ། མེ་རི་ལ་སོགས་བསྲུང་བ་བྱ། ། བར་ཆད་ཞི་བྱེད་གཏོར་མ་དང་། ། དང་པོར་ཁྲུས་བྱས་གོས་རྒྱན་གདགས། ། སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་བྱས་ཏེ། ། ཚད་མེད་བཞི་ལ་སོགས་པ་བྱ། ། ཨོཾ་ཨ་བྷཱ་བ་སྭ་བྷཱ་བ་བི་ཤུདྡྷ་བཛྲ་ཙཀྵུ་ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཿ། ཞེས་པས་སོ། ། དྷཱིཿལས་དང་པོ་བདག་ཉིད་བསྐྱེད། ། དགུག་པ་ལ་སོགས་གསང་སྔགས་ནི། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་པ་དང་། བྱིན་བརླབས་དབང་བསྐུར་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་ནི་བསྐྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། ཁྲུས་ནི་དང་པོ་བུམ་པ་སྟོང་། ། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཨ་དེ་བསྐྱེད། ། ནང་དུ་བདུད་རྩིའི་འོད་ཀྱིས་དགང་། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་དབབ་ཅིང་བསྟིམ། །

In the language of India: Ārya-mañjuśrī-caryā-mārga-vidhiḥ. In the language of Tibet: ’Phags pa ’jam dpal gyi spyod lam gyi cho ga (The Ritual of the Noble Mañjuśrī’s Conduct). Homage to the Noble Mañjuśrī! To the Sugata’s body of the nature of phenomena, endowed with profound meaning; to the self-arisen wisdom body, the lord of the five bodies; to the non-dual reality, the essence free from conceptual elaboration—to the venerable Mañjuśrī, I pay homage. Relying upon the Net of Magical Illusion (Māyājāla), for the sake of benefiting practitioners, I shall explain a well-compiled sequence of instructions for accomplishment. One who knows the manner of the eight branches of the path and knows the path of the perfect Buddha—a yogi endowed with the [right] disposition—should obtain empowerment and maintain the samaya. Having sought out a desired location, one should properly prepare a maṇḍala before it. Scattering flowers of wisdom, one should visualize the celestial palace arising from BHRŪṂ. One should perform the protection of Yamāntaka or the Vajrapañjara, including the mountain of fire and so forth. Having first performed the cleansing and donned clean robes and ornaments, one should sit upon a comfortable seat and practice the four immeasurables and so forth. With the mantra: OṂ ABHĀVA SVABHĀVA VIŚUDDHA VAJRA CAKṢU A Ā AṂ AḤ. From DHĪḤ, first generate oneself [as the deity]. The secret mantras for summoning and so forth are JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ. Through the blessing and empowerment, one becomes Akṣobhya. That is the yoga of generation. As for the cleansing: first, the vase is empty. From emptiness, that letter A is generated. Inside, it is filled with the light of nectar. The wisdom nectar is brought down and absorbed.

དང་པོར་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་བཀྲུ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས། ། བག་ཆགས་དྲི་མ་དག་གྱུར་ཅིག། དེ་ནི་ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་གའོ། ། བཟླས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བསྟན་པ་ནི། ། ས་བོན་ཡིག་འབྲུའི་རྣམ་པ་དང་། ། དྷཱིཿབཛྲ་ཏཱིཀྵྞ། དུཿཁཙྪེ་ད། པྲཛྙཱ་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟ་ཡེ། ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡ་བཱ་གཱི་ཤྭ་ར། ཨ་ར་པ་ཙ་ན་དྷཱིཿ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཟླ་བའི་གདན་བཅས་ཐུགས་ཀར་རོ། ། ཕྱག་མཚན་རལ་གྲིའི་ཡུ་བ་དྷཱིཿའི་ཡིག་འབྲུ་དང་བཅས་པའོ། ། བཟླས་པའིའོ། ། གཏོར་མ་ཨ་ལས་རིན་ཆེན་འབྲུ་ལྔ་བཅུད། ། ཨས་བསྐྱེད་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཅན། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་དཔག་བསམ་ལས། ། མགྲོན་ནི་འཇམ་དཔལ་རང་བཞིན་ནོ། ། ཟས་ནི་མི་དམིགས་སྟོང་པ་ལས། ། པཾ་ལས་པདྨ་ཨ་ལས་ནོར་བུའོ། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་དགུག་བསྟིམ་མོ། ། དེ་ནས་རང་ཉིད་ལྷར་གསལ་བས། ། ཐུགས་ཀའི་ལྷ་མཆོད་མཉེས་པར་བསྒོམ། ། དེ་ནས་ཟས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དང་པོར་བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་དང་། ། ལྡན་པས་ལུས་ངག་བྱིན་བརླབ་པོ། ། དེ་ནས་སྤྱན་དྲང་ཕྱག་བསྟོད་བྱ། ། མཆོད་ཅིང་སྡིག་བཤགས་རྗེས་ཡི་རང་། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བསྐུལ་དང་། ། མྱ་ངན་མི་འདའ་གསོལ་བ་གདབ། ། སྐྱབས་འགྲོ་སེམས་བསྐྱེད་ལ་སོགས་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྟོང་པའི་ཏིང་འཛིན་བསྒོམ། ། དེ་ནས་ཨ་ལས་ཆོས་འབྱུང་ནི། ། དཀར་པོ་གྲུ་གསུམ་འབར་ལྡན་པ། ། དེ་ནས་པདྨ་ཟླ་སྟེང་དུ། ། དྷཱིཿལས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་བསྐྱེད། ། དགུག་དང་དབབ་སོགས་རྫོགས་པ་དང་། །

First, wash the consciousnesses of the five gates. The wisdom being, the Blessed One, the Primordial Buddha, the Blessed One, the Blessed One Vairocana—through the blessings of his body, speech, and mind, may the stains of habitual tendencies be purified. This is the ritual of bathing. To teach the yoga of recitation: the form of the seed syllable is dhīḥ vajratīkṣṇa duḥkhaccheda prajñājñānamūrtaye jñānakāyavāgīśvara arapacana dhīḥ. The wisdom being, together with a moon seat, is at the heart. The hand symbol is a sword with the syllable dhīḥ at its hilt. This is the recitation. The torma: from āḥ, the five grains and essences of jewels; generated from āḥ, it possesses a wish-fulfilling gem. From the wisdom nectar of the wish-granting tree, the guest is Mañjuśrī himself. The food: from non-referential emptiness, a lotus from paṃ and a jewel from āḥ. Summon and dissolve the wisdom nectar. Then, clearly visualizing oneself as the deity, meditate on pleasing the deity at the heart. This is the yoga of eating. First, endowed with love and compassion, bless the body and speech. Then, invite the deities, prostrate, and offer praise. Make offerings, confess misdeeds, and rejoice. Request the turning of the wheel of Dharma and pray that they do not pass into nirvāṇa. Perform the taking of refuge, the generation of bodhicitta, and so forth. Then, meditate on the samādhi of emptiness. Then, from āḥ, the source of phenomena (dharmodaya) is a white, blazing triangle. Then, upon a lotus and moon, generate the Primordial Buddha from dhīḥ. Complete the summoning, descending, and so forth.

བསྟོད་པའི་ཚུལ་དུ་གདོན་པའོ། ། ཉལ་དང་འགྲོ་བ་འདུག་པ་དང་། ། གཞན་ཡང་བསྐོར་བ་བྱ་བ་ནི། ། མྱ་ངན་འདས་པར་བཞུགས་པ་དང་། ། དེ་ནས་ཐོན་པ་ལྟ་བུ་དང་། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་བདེན་བཞི། ། སཱཙྪ་འདེབས་དང་ཀློག་དང་བཤད། ། ཁ་དོག་དྲི་དང་སྤྱོད་དུས་སུ། ། འཇམ་དཔལ་སྐུ་དང་འབྲལ་མི་བྱ། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུས་གནས་པར་བྱའོ། ། སྡུག་བསྔལ་ཅན་དག་མཐོང་གྱུར་ན། ། བྱམས་སེམས་ལྡན་པས་དགེ་བ་བསྔོ། ། རྣལ་འབྱོར་མི་གཙང་འདོར་བ་ཀུན། ། བདུད་རྩིར་བྱིན་བརླབ་གཉིས་མེད་བསྟིམ། ། འབྱུང་པོ་ཡི་དགས་ཀུན་ལ་སྦྱིན། ། ཚིམ་པར་བྱས་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། དཔེ་མེད་གཅིག་ཅིག་མཐོང་བ་ལ། ། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དུ་མར་སྣང་། ། སེམས་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་བརྟན་པ་ཡིན། ། ཞེས་སྤྱོད་ལམ་གྱི་རིམ་པའོ། ། བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་བསྟན་པ་ནི། ། མཚན་མ་དང་བཅས་མཚན་མེད་པའོ། ། མཚན་མ་སྐུ་དང་ཡིག་འབྲུ་དང་། ། ཕྱག་མཚན་ལ་ནི་དམིགས་པའོ། ། མཚན་མ་མེད་པ་བསྟན་པ་ནི། ། ཤེས་རབ་རལ་གྲི་མདའ་གཞུ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི། ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་ལ་དམིགས་པའོ། ། ཡང་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་འཆང་། ། ཞེས་པས་ཚོགས་བསགས་པའོ། ། རྣམ་པར་གནོན་ཞེས་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་གནོན། ཡེ་ཤེས་ཏེ་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བས་མཁའ་ལྟར་མཐའ་མེད་དོ། ། གསུམ་རིག་སྟེ་སྐུའི་བསྐྱེད་པའོ། ། འབྲས་བུ་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ཕྲ་མན་བཅུ་དྲུག་གོ། ། གནས་པ་རྩ། གཡོ་བ་རླུང་། བགྲོད་པ་བྱང་ཆུབ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། ཞེས་པ་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་ཞེས་པའོ། །

This is to be recited in the manner of a praise. Whether lying down, walking, or sitting, and furthermore, when performing circumambulations, one should remain inseparable from the form of Mañjuśrī—whether staying in nirvāṇa or appearing to emerge from it—during the six perfections, the four truths, the casting of tsa-tsas, reading, and explaining, as well as at times of color, scent, and conduct. One should abide in an illusion-like state. When seeing those who suffer, one should dedicate virtue with a mind of loving-kindness. When a yogi discards any impurities, they should be blessed as nectar and absorbed non-dually. One should give to all spirits and hungry ghosts, satisfy them, and then request them to depart. Seeing that which is peerless and singular, it appears as manifold pleasure and suffering; this is the stability of the mind’s transformations. Such is the sequence of conduct. As for the teaching on the sequence of meditation, there is that with signs and that without signs. The meditation on signs involves focusing on the body, syllables, and hand-symbols. The teaching on the signless is: "The sword of insight, the bow and arrow." This means focusing on the non-duality of method and insight, the wheel of insight. Alternatively, "Holding the nature of all Buddhas" refers to the accumulation of merit. "The Subduer" means that merit subdues non-merit. "Wisdom" is like space; like the sky, it is limitless. "The Three Knowledges" refers to the generation of the body. The result is the five superknowledges and the sixteen minor deities. "The Abiding" is the channels, "the Moving" is the winds, and "the Traveling" is awakening; thus, "Bodhisattva, Great Being," and "of great miraculous power."

དེ་ཡང་མཐའ་ཡང་དག་པར་སྟོང་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་མཐའ། ། དེ་ལས་དེ་ཉིད་དེ་ཆོས་སྐུའོ། ། གཞན་རིག་པ་སྟེ། ལོངས་སྐུ་དང་སྤྲུལ་སྐུའོ། ། དཔེ་བྱད་ཅེས་པ་དང་། གཙོ་བོ་ཞེས་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནི་བསྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། བླ་མའི་གདམས་ངག་རྒྱུད་འགྲེལ་ལ་བརྟེན་ནས། ། དྲི་མ་མེད་པའི་དགེ་བ་གང་བརྩམས་པ། ། དེས་ནི་དགེ་བ་གང་ཐོབ་དེས། ། འགྲོ་ཀུན་འཇམ་དབྱངས་ཐོབ་པར་ཤོག། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཨ་ཤོ་ཀ་ཤྲཱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཤཱཀྱའི་དགེ་སློང་ཆོས་ཀྱི་བཟང་པོས་དྲོ་མོ་དྷ་ར་དང་ཉེ་བའི་རྩར་ཞུས་ཏེ་བསྒྱུར་བའོ། །

Furthermore, the limit is perfectly empty; the limit of the Perfection of Wisdom is suchness, which is the Dharmakāya. The other is awareness, which is the Saṃbhogakāya and the Nirmāṇakāya. This is the meaning of the two terms "minor marks" and "principal [marks]." This is the yoga of meditation. Whatever stainless virtue has been composed based on the guru’s oral instructions and the tantras and commentaries, by whatever virtue is thereby obtained, may all beings attain Mañjughoṣa. This concludes the work composed by the Indian abbot Aśokaśrī. It was requested and translated by the Śākya monk Chos kyi bzang po at the vicinity of Dro mo dha ra.