A Sādhana of “The Recitation of the Names of Mañjuśrī”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ནཱ་མ་སཾ་གཱི་ཏི་སཱ་དྷ་ནི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་དག་པའི་བདག། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་སངས་རྒྱས། ། སྙིང་པོའི་དོན་ལྡན་སྐུ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། སྙིང་པོ་དོན་གྱི་རྒྱུད་ཉིད་ལས། ། བརྟེན་ནས་བདག་གིས་སྒྲུབ་ཐབས་བརྩམས། ། དེ་ནས་གནས་ཆེན་ཡིད་འོང་བའི། ། ནགས་ཚལ་ཤིན་ཏུ་མཛེས་ལ་སོགས། ། དད་དང་དབང་བསྐུར་རྗེས་སུ་ལྡན། ། བྱམས་སེམས་ལྡན་པས་འདི་བརྩམ་མོ། ། ཆོས་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་བློས། ། ཁྲོ་བོ་དྲུག་གིས་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཀཱ་ལ་རཱུ་པ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡ་མཱནྟ་ཀ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བས་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བྱམས་པའི་སེམས་ལྡན་པའི། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་ཉེར་འདུག་ནས། ། མདུན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲང་སྟེ། ། ཕྱག་དང་མཆོད་པ་བྱ་བ་ནི། ། ན་མཿསརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་དྷཱུ་པེ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ན་མཿསརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་པུཥྤེ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ན་མཿསརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་ཨཱ་ལོ་ཀེ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ན་མཿསརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་གནྡྷེ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ན་མཿསརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་ནཻ་ཝི་ཏྱ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ན་མཿ སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཤབྟ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ།

In the language of India: Āryamañjuśrīnāmasaṃgītisādhana-nāma. In the language of Tibet: ’Phags pa ’jam dpal gyi mtshan yang dag par brjod pa’i sgrub thabs zhes bya ba (The Sādhana of the Noble Mañjuśrīnāmasaṃgīti). Homage to Mañjuvajra. I prostrate to the Lord of the Maṇḍala, the supreme embodiment, who possesses the essential meaning, who is by nature pure, and who is a buddha by his very essence. Relying upon the tantra of the essential meaning itself, I shall compose this sādhana. Then, in a great, delightful, and most beautiful forest or similar location, one who possesses faith, has received empowerment, and is endowed with a mind of loving-kindness should compose this. With the realization that all phenomena are like an illusion, one should perform the protection by means of the six wrathful deities. One should protect with: Oṃ vajrayakṣakālarūpa hūṃ and Oṃ vajrayamāntaka hūṃ. Then, possessing a mind of loving-kindness, one should sit upon a comfortable seat. Having invited the maṇḍala before oneself, one should perform prostrations and offerings: Namaḥ sarvatathāgata vajradhūpe pūjā megha samudra spharaṇa samaye hūṃ. Namaḥ sarvatathāgata vajrapuṣpe pūjā megha samudra spharaṇa samaye hūṃ. Namaḥ sarvatathāgata vajrāloke pūjā megha samudra spharaṇa samaye hūṃ. Namaḥ sarvatathāgata vajragandhe pūjā megha samudra spharaṇa samaye hūṃ. Namaḥ sarvatathāgata vajranṛtye pūjā megha samudra spharaṇa samaye hūṃ. Namaḥ sarvatathāgata śabda pūjā megha samudra spharaṇa samaye hūṃ.

ཞེས་མཆོད་པ་སྔོན་དུ་སོང་ནས་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་བྱམས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། དགའ་བ་དང་། བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཨ་བྷ་བ་སྭ་བྷ་བ་བི་ཤུདྡྷ་བཛྲ་ཙཀྵུ་ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཿ། ཞེས་བྱ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་སྟོང་པའི་ཏིང་འཛིན་ལས། ། དང་པོ་ཨ་ཡི་རང་བཞིན་ལས། ། འོད་འཕྲོས་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ཁྲོ་ཞལ་དྲུག་ལྡན་མེ་དཔུང་ལྡན། ། བུམ་པའི་ནང་དུ་མཆོད་རྟེན་ནི། ། རིན་ཆེན་ལྔ་ལས་གྲུབ་པ་བསྐྱེད། ། ཆོས་སྐུ་ལ་བརྟེན་གཟུགས་སྐུ་ནི། ། ཨེ་ལས་བྱུང་བའི་བུམ་པའི་ནང་། ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། དེ་ནང་བྷཱུཾ་གྱི་འཕྲོ་འདུ་ལས། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཞི་ཚོམ་བུ་ལྔ། ། བཅུ་དྲུག་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་པའི། ། དབུས་སུ་སེང་གེ་གཏི་མུག་གདན། ། ཤར་དུ་གླང་ཆེན་ཞེ་སྡང་གདན། ། ལྷོར་ནི་རྟ་སྟེ་ང་རྒྱལ་གདན། ། ནུབ་ཏུ་རྨ་བྱ་ཆགས་པའི་གདན། ། བྱང་དུ་ཤང་ཤང་ཕྲག་དོག་སྟེ། ། ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་བཅོམ་པའི་གདན། ། ཟླ་བའི་གདན་དང་བཅས་པ་སྟེ། ། གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་ཟླ་བའོ། ། དང་པོ་དབྱངས་ཡིག་རང་བཞིན་ལས། ། གཏི་མུག་བློ་སྟེ་ཚུལ་ཁྲིམས་མཆོག། ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་ཞི་བའི་སྐུ། ། དབུས་སུ་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱ། ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་སྐྱེ་མེད་པའི། ། ཞལ་ལྔ་ཕྱག་བརྒྱད་པདྨའི་སྟེང་། ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་སྐྱེ་མེད་པའི། ། འདབ་བཞི་ཨ་ར་པ་ཙ་ན། ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་སྐྱེ་མེད་པའི། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མཐིང་ག་སྟེ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཉི་ཟླའི་བར། ། ཨ་ནི་ཡིག་འབྲུ་ཀུན་གྱི་མཆོག།

Having thus preceded with offerings, one should perform the confession of misdeeds and so forth. Then, one should meditate on loving-kindness, compassion, joy, and equanimity. With the mantra abhāva svabhāva viśuddha vajra cakṣu a ā aṃ aḥ, one meditates on emptiness. Then, from the samādhi of emptiness: First, from the nature of the syllable A, light radiates. From HŪṂ, a vajra arises, possessing six wrathful faces and a mass of fire. Within the vase, one generates a stūpa composed of the five precious gems. Based upon the Dharmakāya, the Rūpakāya arises within the vase born from E; one should generate it as white in color. Within that, from the radiation and reabsorption of BHRŪṂ, there is a square mandala with four gates, a four-spoked wheel, five clusters, and a sixteen-spoked wheel. In the center is the lion seat of delusion; in the east, the elephant seat of hatred; in the south, the horse seat of pride; in the west, the peacock seat of attachment; and in the north, the śaṅśaṅ seat of jealousy—these are the seats that have conquered the five [poisons]. These are accompanied by moon seats, and likewise, there are other moons. First, from the nature of the vowels, there is the mind of delusion, the supreme ethical discipline, the peaceful body of the nature of the Dharmadhātu; one should visualize this in the center. Thus, the unborn Buddha has five faces and eight arms upon a lotus. Thus, the unborn Buddha has four petals: A RA PA CA NA. Thus, the unborn Buddha is the blue Perfect Buddha, between the sun and moon of method and insight. A is the supreme of all syllables.

ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་འབར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅས་པར་བསྒོམ། ། ཞེ་སྡང་ཆེན་པོ་བཟོད་པའི་བདག། མེ་ལོང་རང་བཞིན་མཐིང་ཀ་སྟེ། ། བརྟན་པའི་རྟགས་ཅན་མི་བསྐྱོད་པ། ། ཅུང་ཞིག་ཁྲོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས། ། ཆགས་པ་ཆེན་པོ་སྦྱིན་པའི་བདག། མཉམ་པའི་རང་བཞིན་སེར་པོ་སྟེ། ། ཆགས་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། མཉམ་པ་ཡི་ནི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས། ། བསམ་གཏན་རང་བཞིན་འདོད་པའི་བདག། སོ་སོར་ཀུན་རྟོག་དམར་པོ་སྟེ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི། ། བསམ་གཏན་གྱི་ནི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས། ། སྐྱོབ་པའི་རང་བཞིན་ཕྲག་དོག་སེལ། ། བྱ་བ་ནན་ཏན་སྣ་ཚོགས་མདོག། ཕྲག་དོག་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་བདག། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ནི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས། ། དོན་ཆེན་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་གྱི། ། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་མཐིང་ཀ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ་འགྱིང་བག་ཅན། ། པདྨ་ཟླ་བའི་སྟེང་ན་བཞུགས། ། བརྗོད་པ་བྲལ་བས་མཚན་མ་མེད། ། མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་མཐིང་ཀ་སྟེ། ། རིན་ཆེན་བསྣམས་པ་འགྱིང་བག་ཅན། ། པདྨ་ཟླ་བའི་སྟེང་ན་བཞུགས། ། བརྗོད་པ་འབྱུང་བ་སྨོན་པ་མེད། ། སོ་སོར་ཀུན་རྟོག་དམར་པོ་སྟེ། ། པདྨ་བསྣམས་པ་འགྱིང་བག་ཅན། ། པདྨ་ཟླ་བའི་སྟེང་ན་བཞུགས། ། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དེ་བཞིན་ཉིད། ། བྱ་བ་སྒྲུབ་པ་སྣ་ཚོགས་དག། རྒྱ་གྲམ་བསྣམས་ཤིང་འགྱིང་བག་ཅན། ། པདྨ་ཟླ་བའི་སྟེང་ན་བཞུགས། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་འདོད་པའི་བདག། སྐུ་མདོག་མཐིང་ག་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ཤེས་རབ་ཆེན་པོའི་སྐུ་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། བདེ་བ་མཆོག་གི་རང་བཞིན་གྱི། ། སྐུ་མདོག་སེར་པོའི་སྐུ་འཆང་བ། །

Blazing with various colors, meditate upon him in the vajra posture. The master of patience, Great Hatred, is the nature of the mirror-like wisdom, azure in color; Akṣobhya, the sign of stability, dwells in a slightly wrathful manner. The master of generosity, Great Attachment, is the nature of equality, yellow in color; by the nature of Great Attachment, he dwells in a manner of equanimity. The master of desire, the nature of meditative concentration, is the nature of individual discernment, red in color; by the nature of Great Passion, he dwells in the manner of meditative concentration. The protector, the nature of which is the clearing of envy, is the nature of all-encompassing activity, multicolored; the master of Great Envy dwells in the manner of enlightened activity. The nature of the great purpose of emptiness is the mirror-like wisdom, azure in color; holding a vajra and possessing a majestic bearing, he dwells upon a lotus and moon. Being beyond expression, he is signless. The nature of equality wisdom is azure in color; holding a jewel and possessing a majestic bearing, he dwells upon a lotus and moon. The arising of expression is wishless. The nature of individual discernment is red in color; holding a lotus and possessing a majestic bearing, he dwells upon a lotus and moon. Phenomena, the possessor of phenomena, and suchness are the various accomplishments of activity; holding a crossed-vajra and possessing a majestic bearing, he dwells upon a lotus and moon. The master of the desire for supreme enlightenment is of a great azure body; bearing a body of great wisdom, he is in the vajra posture upon a moon. The nature of supreme bliss is a body bearing a yellow color.

བྱམས་པའི་རང་བཞིན་ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། དགའ་བའི་མཆོག་གི་རང་བཞིན་གྱི། ། སྐུ་མདོག་དམར་པོ་སྒྲ་ཡི་བདག། དབྱེར་མེད་ཐུགས་ཀྱི་མདའ་གཞུ་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། མགུ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི། ། སྐུ་མདོག་ལྗང་གུའི་མདོག་ཅན་ཏེ། ། ཕྲག་དོག་སྤངས་པ་མགུ་བའི་བདག། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། གཟུགས་ཀྱི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། སྐུ་མདོག་གསེར་དང་འདྲ་བ་སྟེ། ། དབུལ་བ་སེལ་མཛད་རིན་ཆེན་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། ཁ་དོག་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཡི། ། སྐུ་མདོག་བནྡུ་ལ་ཡི་མདོག། གཉེན་པོ་མཐར་འཛིན་ཉི་མ་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། མཚན་ཐོས་པས་ནི་སྙན་པ་སྟེ། ། ལྗང་གུ་སྣ་ཡི་རྣམ་ཤེས་སྐུ། ། སྙན་པ་ཡིས་ནི་ཏོག་འཛིན་པའི། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། སྙིང་པོ་འདུས་པས་མི་བཟད་མཛོད། ། སྐུ་ནི་མཐིང་གའི་མདོག་ཅན་ཏེ། ། འགྱོད་པ་མེད་པས་སོ་ཕྲེང་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་འབྱེད། ། སྐུ་མདོག་པདྨ་རཱ་གའི་མདོག། ཆགས་པ་མེད་པས་པདྨ་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། ཉོན་མོངས་པ་ཡི་འཛིན་པས་བཅིངས། ། སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་འོད་དང་ལྡན། ། ཉོན་མོངས་གཅོད་བྱེད་རལ་གྲི་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། སྣང་བ་བཞིན་དུ་གསལ་བར་རྟོགས། ། མཐིང་ཀ་ལྕེ་ཡི་རྣམ་ཤེས་སྐུ། ། གཞན་ཡང་ལྟོས་པའི་འཁོར་ལོ་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། །

Holding a hook, the nature of loving-kindness, in the vajra posture upon a moon, the nature of supreme joy, red in color, the lord of sound, inseparable, holding the bow and arrow of the mind. In the vajra posture upon a moon, the nature of great delight, green in color, the lord of delight who has abandoned envy. In the vajra posture upon a moon, the essence of the greatness of form, golden in color, the one who dispels poverty, holding a jewel. In the vajra posture upon a moon, of extremely clear color, the color of a bandhuka flower, the antidote, holding the sun that ends grasping. In the vajra posture upon a moon, pleasant to hear when the name is heard, green, the body of the nose-consciousness, holding a crest of renown. In the vajra posture upon a moon, the treasury of the gathered essence, the body blue in color, holding a row of teeth because of being without regret. In the vajra posture upon a moon, discerning through insight, the color of a ruby, holding a lotus because of being without attachment. In the vajra posture upon a moon, bound by the grasping of afflictions, green in color and radiant, holding a sword that cuts through afflictions. In the vajra posture upon a moon, clearly realized like an appearance, blue, the body of the tongue-consciousness, also holding a wheel of dependence. In the vajra posture upon a moon.

རྟོག་པས་རང་འདྲ་དེ་རྟོག་བྱེད། ། སྐུ་མདོག་གསེར་བསྲེགས་འདྲ་བའི་སྐུ། ། སྨྲ་བར་བྱེད་པའི་ལྕེ་བསྣམས་ཤིང་། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། མཁས་པས་གཉེན་པོ་སྣ་ཚོགས་བརྟེན། ། ལྗང་གུའི་མདོག་ཅན་མཛེས་པའི་སྐུ། ། སྦྱོར་བའི་བདག་ཉིད་རྒྱ་གྲམ་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་དོན་ཀུན་འགྲུབ། ། སྐུ་མདོག་མཐིང་ཀ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་མཆེ་བ་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་དགའ་བས་དགའ། ། སྐུ་མདོག་གསེར་འདྲ་མཛེས་པའི་སྐུ། ། དམན་པའི་ལུས་གྲོལ་གོ་ཆ་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་སྒྱུ་མའི་སྐུ། ། མིག་འཕྲུལ་སྤྲུལ་པ་མཐིང་གའི་མདོག། རང་བཞིན་དོན་གྲུབ་ཁུ་ཚུར་ཕྱག། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རྣམ་བརྒྱན་ཅིང་། ། བཞི་བཞིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའོ། ། སྦྱིན་པའི་བདག་ཉིད་སྒེག་མོ་གཙོ། ། སྐུ་མདོག་དཀར་མོ་མེ་ལོང་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། ཤར་ལྷོ་མཚམས་སུ་བསམ་པར་བྱ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་བདག་ཉིད་ཕྲེང་བ་མ། ། སྐུ་མདོག་སེར་མོ་ཕྲེང་བ་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། ལྷོ་ནུབ་མཚམས་སུ་བསམ་པར་བྱ། ། བཟོད་པའི་བདག་ཉིད་གླུ་མ་ནི། ། སྐུ་མདོག་དམར་མོ་པི་ཝང་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། ནུབ་བྱང་མཚམས་སུ་བསམ་པར་བྱ། ། བརྩོན་འགྲུས་བདག་ཉིད་གར་མ་ནི། ། སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་གར་མ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། །

Conceptual thought perceives its own likeness; the body is like the color of refined gold. Holding a tongue that speaks, he sits in the vajra posture upon a moon. The wise rely on various antidotes. His beautiful body is green in color; the essence of union holds a crossed-vajra. He sits in the vajra posture upon a moon. The illusory nature accomplishes all aims. His body color is a great deep blue; he holds fangs of non-retrogression. He sits in the vajra posture upon a moon. Joyful through love, compassion, and sympathetic joy. His beautiful body is like the color of gold; he holds armor that liberates the inferior body. He sits in the vajra posture upon a moon. The result is the illusory body of the Dharmakāya. A magical emanation, deep blue in color; the nature accomplishes the aim with hands in the fist-mudrā. He sits in the vajra posture upon a moon. Adorned with all ornaments, he is completely surrounded by four of each. The mistress of generosity is the principal Lāsyā; her body color is white, and she holds a mirror. She sits in the vajra posture upon a moon; she should be visualized in the southeast. The mistress of ethical discipline is Mālā; her body color is yellow, and she holds a rosary. She sits in the vajra posture upon a moon; she should be visualized in the southwest. The mistress of patience is Gītā; her body color is red, and she holds a lute. She sits in the vajra posture upon a moon; she should be visualized in the northwest. The mistress of diligence is Nṛtyā; her body color is green, and she is the dancer. She sits in the vajra posture upon a moon.

བྱང་ཤར་མཚམས་སུ་བསམ་པར་བྱ། ། དང་པོའི་དབྱངས་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི། ། ཤེས་རབ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་བྱས་ནས། ། འཁོར་ལོ་བཅུ་དྲུག་དག་ལ་ནི། ། ཐབས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བཞིན་ནོ། ། བྱམས་ཆེན་རང་བཞིན་དཔག་མེད་པའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པ་ནི། ། སྐུ་མདོག་དམར་སེར་གུནྡྷེ་བསྣམས། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། སྙིང་རྗེ་ཤེས་རབ་མཆོག་གི་སྐུ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇམ་དཔལ་ནི། ། ལྗང་སེར་ཕྱག་ན་ཨུཏྤལ་བསྣམས། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། དགའ་བའི་ཤེས་རབ་བློ་ཆེན་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤོས་གླང་པོ། ། མཐིང་ག་ཕྱག་ན་སྤོས་ཕོར་འཛིན། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། མཁས་པ་བཏང་སྙོམས་ཐབས་ཆེ་བ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡེ་ཤེས་ཏོག། དཀར་པོ་ཕྱག་ན་ཏོག་བསྣམས་ཏེ། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། རྫུ་འཕྲུལ་སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་དང་ལྡན། ། སེམས་དཔའ་བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོ་ནི། ། གསེར་མདོག་ཕྱག་ན་རིན་པོ་ཆེ། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། ཤུགས་ཆེན་བྱམས་པའི་སྟོབས་དང་ལྡན། ། སེམས་དཔའ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པ། ། གསེར་མདོག་ཕྱག་ན་རིན་ཆེན་འཛིན། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། རྫུ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་དགའ་བའི་བདག། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཟང་སྐྱོང་ནི། ། མདོག་སྔོན་ཕྱག་ན་སྤོས་ཀྱི་ཤིང་། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། བདག་གཞན་སྡེ་འཇོམས་བཏང་སྙོམས་བདག། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤོབས་བརྩེགས་ནི། ། མཐིང་གའི་མདོག་ཅན་པུ་སྟི་བསྣམས། །

One should visualize in the northeast: having generated the maṇḍala of insight arising from the first vowel, the maṇḍala of method is likewise upon the sixteen wheels. The Bodhisattva Maitreya, whose nature is immeasurable great love, is orange-red in color and holds a guṇḍī lute; he sits in the bodhisattva posture upon a moon. The Bodhisattva Mañjuśrī, the embodiment of supreme compassion and insight, is greenish-yellow and holds an utpala lotus; he sits in the bodhisattva posture upon a moon. The Bodhisattva Gandhahastin, the great intelligence of the insight of joy, is dark blue and holds an incense burner; he sits in the bodhisattva posture upon a moon. The Bodhisattva Jñānaketu, the wise one of great skillful means and equanimity, is white and holds a banner; he sits in the bodhisattva posture upon a moon. The Bodhisattva Sāgaramati, endowed with the power of miraculous compassion, is golden in color and holds a jewel; he sits in the bodhisattva posture upon a moon. The Bodhisattva Akṣayamati, endowed with the power of great love, is golden in color and holds a jewel; he sits in the bodhisattva posture upon a moon. The Bodhisattva Bhadrapāla, the master of various miraculous joys, is blue in color and holds an incense tree; he sits in the bodhisattva posture upon a moon. The Bodhisattva Pratibhānakūṭa, the master of equanimity who subdues the factions of self and others, is dark blue in color and holds a volume of scripture.

སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། སྲིད་པའི་རི་འཇོམས་དགའ་བ་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཐུ་ཆེན་ཐོབ། ། མདོག་དམར་ཕྱག་ན་པདྨ་བསྣམས། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། སྲ་ཞིང་མཁྲེགས་པ་བཏང་སྙོམས་སྐུ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ངན་སོང་འདྲེན། ། དམར་སེར་ཕྱག་ན་ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། དྲག་པོ་ཆེན་པོ་བྱམས་པའི་སྐུ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མྱ་ངན་འཇོམས། ། དུང་མདོག་ཕྱག་ན་རལ་གྲི་བསྣམས། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། སྙིང་རྗེས་འཇིགས་པ་ཆེ་ལས་སྐྱོབ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དྲ་བ་ཅན། ། མདོག་དཀར་ཕྱག་ན་དྲ་བ་བསྣམས། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། མགོན་པོའི་རིགས་ཏེ་བཏང་སྙོམས་སྐུ། ། སེམས་དཔའ་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུ་ནི། ། དཀར་སེར་ཕྱག་ན་ཟླ་བ་བསྣམས། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། དགའ་བའི་བྱིན་བརླབས་ཆེ་བའི་མཆོག། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འོད་དཔག་མེད། ། མདོག་དཀར་ཕྱག་ན་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་རྗེའི་ལམ་གྱི་བདག། སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ནི། ། སྐུ་མདོག་ལྗང་ཁུ་རལ་གྲི་འཛིན། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། ཐེག་ཆེན་བྱམས་པ་ཆེན་པོའི་བདག། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའི་མཛོད། ། མཐིང་ཀ་རིན་ཆེན་ཟུར་བརྒྱད་སྒྲོམ། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། བསམ་གཏན་གྱི་ནི་བདག་ཉིད་དེ། ། དྲི་ཡི་ལྷ་མོ་བདུག་པ་མ། ། མཐིང་ཀའི་མདོག་ཅན་སྤོས་ཕོར་འཛིན། །

In the bodhisattva posture upon a moon, the joy that crushes the mountain of existence is the bodhisattva Mahāsthāmaprāpta; red in color, he holds a lotus in his hand. In the bodhisattva posture upon a moon, the firm and solid body of equanimity is the bodhisattva Durgatipariśodhana; orange-red, he holds a hook in his hand. In the bodhisattva posture upon a moon, the great fierce one, the body of loving-kindness, is the bodhisattva Śokavinodana; the color of a conch, he holds a sword in his hand. In the bodhisattva posture upon a moon, protecting from great fear through compassion is the bodhisattva Jālinīprabha; white in color, he holds a net in his hand. In the bodhisattva posture upon a moon, of the Protector family and the body of equanimity, is the bodhisattva Candraprabha Kumāra; white-yellow, he holds a moon in his hand. In the bodhisattva posture upon a moon, the supreme excellence of the great blessing of joy is the bodhisattva Amitābha; white in color, he holds a hook in his hand. In the bodhisattva posture upon a moon, the master of the path of compassion for enlightenment is the bodhisattva Ākāśagarbha; green in body color, he holds a sword. In the bodhisattva posture upon a moon, the master of the great loving-kindness of the Mahāyāna is the bodhisattva Gaganagañja; deep blue, he holds an eight-faceted jewel casket. In the bodhisattva posture upon a moon, the very essence of meditative concentration is the goddess Gandhadevī Dhūpā; deep blue in color, she holds an incense burner.

སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་བདག། མཛེས་པའི་མེ་ཏོག་ལྷ་མོ་ནི། ། དཀར་མོ་ཕྱག་ན་མེ་ཏོག་འཛིན། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། ཐབས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། མཛེས་པའི་དྲི་ཡི་ལྷ་མོ་ནི། ། དམར་མོ་ཕྱག་ན་དྲི་ཆབ་བསྣམས། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། སྨོན་ལམ་གསལ་བའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། རོ་དང་ལྡན་པའི་ཞལ་ཟས་མ། ། ལྗང་གུ་ཕྱག་ན་རོ་མཆོག་བསྣམས། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། ཡེ་ཤེས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡི། ། ཁྲོས་པའི་ལྷ་མོ་ལྕགས་ཀྱུ་མ། ། མཐིང་ཀ་ཕྱག་ན་ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན། ། ཁྲོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། བྱམས་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་སྟོབས། ། ཁྲོས་པའི་ལྷ་མོ་ཞགས་པ་མ། ། སེར་མོ་ཕྱག་ན་ཞགས་པ་བསྣམས། ། ཁྲོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། དགའ་བའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་སྟོབས། ། ཁྲོས་པའི་ལྷ་མོ་ལྕགས་སྒྲོག་མ། ། དམར་མོ་ཕྱག་ན་ལྕགས་སྒྲོག་བསྣམས། ། ཁྲོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། ཡེ་ཤེས་ཟད་མེད་བཏང་སྙོམས་བདག། ཁྲོས་པའི་ལྷ་མོ་དྲིལ་བུ་མ། ། ལྗང་གུའི་མདོག་ཅན་དྲིལ་བུ་མ། ། ཁྲོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཟླ་བའི་སྟེང་། ། དང་པོའི་དབྱངས་ཡིག་རང་བཞིན་ལས། ། ལྷ་རྣམས་དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་པྲ་ཀྲྀ་ཏ་པ་རི་ཤུདྡྷ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཡ་དུ་ཏ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡ་མཉྫུ་ཤྲཱི་པ་རི་ཤུདྡྷི་ཏཱ། མུ་པཱ་ད་ཡེ་ཏ་ཨ། ཞེས་སྤྱན་དྲང་བར་བྱའོ། ། ཨ་ཨཱ་ཨི་ཨཱི་ཨུ་ཨཱུ་ཨེ་ཨཻ་ཨོ་ཨཽ་ཨཾ་ཨ། སྠི་ཏོ་ཧྲྀ་དི་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟི། ར་ཧཾ་བུདྡྷོ་བུདྡྷཱ་ནཱཾ། ཏྲྱ་དྷྭ་ཝཪྟི་ནི།

In the bodhisattva posture upon a moon, the goddess of the Perfection of Wisdom, beautiful with flowers, is white and holds a flower in her hand. In the bodhisattva posture upon a moon, the Perfection of Wisdom of Method, the beautiful goddess of fragrance, is red and holds fragrant water in her hand. In the bodhisattva posture upon a moon, the Perfection of Wisdom of Clear Aspiration, the goddess of flavorful food, is green and holds supreme flavor in her hand. In the bodhisattva posture upon a moon, the wrathful goddess of the Great Compassion of Wisdom, is blue and holds a hook in her hand. In the wrathful manner upon a moon, the power of the Perfection of Loving-kindness, the wrathful goddess of the lasso, is yellow and holds a lasso in her hand. In the wrathful manner upon a moon, the power of the Perfection of Joy, the wrathful goddess of the iron chain, is red and holds an iron chain in her hand. In the wrathful manner upon a moon, the mistress of inexhaustible wisdom and equanimity, the wrathful goddess of the bell, is green in color and holds a bell. In the wrathful manner upon a moon, from the nature of the first vowel, the deities should be generated in that way. Oṃ prakṛtipariśuddha sarvadharmā yaduta sarvatathāgatājñānakāya mañjuśrīpariśuddhitā upādāyeta a. Thus, one should invite them. A Ā I Ī U Ū E AI O AU AṂ AḤ. Sthito hṛdi jñānamūrtiḥ. Ra haṃ buddho buddhānāṃ tryadhvavartīni.

ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྵྞ། དུཿཁཙྪེ་ད། པྲཛྙཱ་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟ་ཡེ། ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡ། ཝཱ་གཱི་ཤྭ་ར། ཨ་ར་པ་ཙ་ནཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། ཞེས་ཕྱག་བཙལ་བར་བྱའོ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། ཞེས་བྱ་བས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྟིམ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ཧྲྀ་ད་ཡ་ཧ་ར་ཧ་ར། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿ བྷ་ག་བཱན་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟི་ཨ། ཞེས་བྱ་བས་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ས་བོན་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ། ཧ་ར་ཧ་ར། སརྦ་དྷརྨ་ག་ག་ན། ཨ་མ་ལ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཱཿ། ཞེས་བྱ་བས་དབང་བསྐུར་ཏེ། རིགས་རྣམས་ཀྱིས་མཚོན་པའོ། ། དེ་ནས་བསྒོམ་པ་རབ་ཏུ་བརྩམས། ། མ་ཡེངས་གསལ་བར་བྱས་ཏེ་བསྒོམ། ། ཨ་ར་པ་ཙ་ན་ཨ་ཞེས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཚན་གྱི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། མཚན་རྣམས་བསྡུས་ནས་གཙོ་བོ་ལ་ཞུ་སྟེ་ཀུན་དུ་ཞལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུའོ། ། གཞན་དུ་ནི་གཙོ་བོ་ཞུ་བ་དང་རྗེས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཞུ་བའོ། ། གཏི་མུག་ཅན་སྦྱངས་ནས། པྲཛྙཱ་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟི་ཨ་ཞེས་བྱ་བས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བའི་སྐུར་གསལ་བར་བྱས་ཏེ་མཚན་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཞེ་སྡང་ཅན་སྦྱངས་ནས་དུཿཁཙྪེ་ད་ཞེས་བྱ་བས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བའི་སྐུར་གསལ་ཏེ་མཚན་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདོད་ཆགས་ཅན་སྦྱངས་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྵྞ་ཞེས་བྱ་བས་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བའི་སྐུར་གསལ་ཏེ་མཚན་བརྗོད་པར་བྱའོ། །

Oṃ vajratīkṣṇa duḥkhaccheda prajñājñānamūrtaye jñānakāya vāgīśvara arapacanāya te namaḥ. Thus one should prostrate. With "jaḥ hūṃ baṃ hoḥ," one should dissolve [the deity] into non-duality. Oṃ sarvatathāgatāhṛdaya hara hara oṃ hūṃ hrīḥ bhagavān jñānamūrti a. With this, one should consecrate [the deity] with the three seed-syllables upon the moon. Oṃ sarvatathāgatāhṛdaya hara hara sarvadharmagaṇa amala supariśuddha dharmadhātujñānagarbha āḥ. With this, one confers empowerment, which is the symbol of the families. Then, one should begin the meditation. Meditate with clarity and without distraction. One should recite "arapacana a." Then, one should recite the mantra of the names. Having condensed the names, they are offered to the principal deity, who is Vairocana with faces in all directions. Otherwise, there is the dissolution of the principal deity and the subsequent dissolution of the principal deity. Having purified those with delusion, with "prajñājñānamūrti a," one clarifies the body arising from the wisdom-being of the wisdom of the expanse of phenomena (dharmadhātujñāna) and recites the names. Having purified those with hatred, with "duḥkhaccheda," one clarifies the body arising from the wisdom-being of the mirror-like wisdom (ādarśajñāna) and recites the names. Having purified those with attachment, with "oṃ vajratīkṣṇa," one clarifies the body arising from the wisdom-being of the discerning wisdom (pratyavekṣaṇājñāna) and recites the names.

ང་རྒྱལ་ཅན་སྦྱངས་ནས་ཨོཾ་ཝཱ་གཱི་ཤྭ་ར་ཞེས་བྱ་བས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བའི་སྐུར་གསལ་ཏེ་མཚན་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཕྲག་དོག་ཅན་སྦྱངས་ནས་ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡ་ཞེས་བྱ་བས་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བའི་སྐུར་གསལ་ཏེ་མཚན་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ལོངས་སྐུ་དང་སྤྲུལ་སྐུའི་སྔགས་བརྗོད་ནས་བསྟོད་པ་ནི། ། མཆོག་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཁྱོད་འདུད། ། ཡང་དག་མཐར་གྱུར་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྟོང་ཉིད་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཅེས་བྱ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་སྨོན་པ་མེད་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ཡུམ་བཞིས་ཆོས་སྐུ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཆགས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་འདོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་དགྱེས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་རོལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ཅེས་བྱ་བས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བཞིས་ཆོས་སྐུ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་འཛུམ་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་བཞད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་གསུང་ཉིད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་ཐུགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ཅེས་བྱ་བས་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ལྷོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སེམས་དཔས་ཆོས་སྐུ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། མེད་པ་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། །

Having purified pride, one should clearly visualize the body arising from the wisdom-being of equality through the mantra oṃ vāgīśvara and recite the Names. Having purified envy, one should clearly visualize the body arising from the wisdom-being of all-accomplishing action through the mantra jñānakāya and recite the Names. Having thus recited the mantras of the Sambhogakāya and Nirmāṇakāya, the praise is as follows: "Homage to you, the supreme vajra-giver! Homage to you, the ultimate reality! Homage to you, arisen from emptiness! Homage to you, the awakening of the Buddha!" By these words, one praises the Dharmakāya through the gates of emptiness, signlessness, wishlessness, and natural purity. This is the praise of the Dharmakāya by the four Mothers. "Homage to you, the Buddha’s passion! Homage to you, the Buddha’s desire! Homage to you, the Buddha’s joy! Homage to you, the Buddha’s play!" By these words, the four Bodhisattvas of the eastern direction praise the Dharmakāya through the gates of inner emptiness, outer emptiness, outer-and-inner emptiness, and the emptiness of emptiness. "Homage to you, the Buddha’s smile! Homage to you, the Buddha’s laughter! Homage to you, the Buddha’s very speech! Homage to you, the Buddha’s mind!" By these words, the Bodhisattvas of the southern direction praise the Dharmakāya through the gates of the emptiness of the great, the emptiness of the ultimate, the emptiness of the conditioned, and the emptiness of the unconditioned. "Homage to you, arisen from non-existence! Homage to you, the arising of the Buddha! Homage to you, arisen from space!"

ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཅེས་བྱ་བས་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སེམས་དཔས་ཆོས་སྐུ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་རོལ་སྟོན་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཉིད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཅེས་བྱ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སེམས་དཔས་ཆོས་སྐུ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། ཨ་བྷཱ་བ་སྭ་བྷཱ་བ་བི་ཤུདྡྷ་བཛྲ་ཙཀྵུ་ཨཾ་ཨ། ཞེས་བྱ་བས་བཟླས་པ་བསྟན་ནས་གཏོར་མ་གཏང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྤྱོད་ལམ་གྱིས་གནས་པར་བྱའོ། ། བདག་གིས་བླ་མའི་གདམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། རྒྱུད་དོན་དབང་པོ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་དོན་སྦྱར། ། མཁའ་འགྲོའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དེ་བརྩམས་པས། ། འགྲོ་ཀུན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རྟོགས་པར་ཤོག། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་ཨུ་རྒྱན་གྱི་སློབ་དཔོན་ཤྲཱི་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་པ་ཆེན་པོས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དྷརྨཱ་ཤྲཱི་མི་ཏྲ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཆོས་ཀྱི་བཟང་པོས་བསྒྱུར་བའོ། ། ། །

"I bow to you, who arise from primordial wisdom." With these words, the Bodhisattva of the West praises the Dharmakāya through the emptiness of the transcendent, the emptiness of that which is without beginning or end, the emptiness of non-rejection, and the emptiness of intrinsic nature. "I bow to you, the Net of Magical Illusion. I bow to you, who display the play of the Buddhas. I bow to you, the all-in-all. I bow to you, the very body of primordial wisdom." With these words, the Bodhisattva of the North praises the Dharmakāya through the emptiness of all phenomena, the emptiness of specific characteristics, the emptiness of non-apprehension, and the emptiness of the essence of non-existence. Having taught the recitation with "Abhāva svabhāva viśuddha vajra cakṣu aṃ a," one should then offer the torma. Thereafter, one should abide in the conduct of daily life. "Relying upon the instructions of my guru, I have applied the meaning of the tantra to the words of Indravajra. Having composed this following the Ḍākinīs, may all beings realize the Wisdom Being (Jñānasattva)." This concludes the Sādhana of the Maṇḍala of the Noble Mañjuśrī-nāmasaṃgīti, composed by the great master of Oḍḍiyāna, Śrī Avadhūtipa. It was translated by the Indian abbot Dharmashrīmitra and the Tibetan translator, the monk Chökyi Zangpo.