A Maṇḍala Ritual of “The Recitation of the Names of Mañjuśrī” called “The Wish-Fulfilling Jewel”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་མཉྫུ་ཤྲཱི་མཎྜ་ལ་བི་དྟི་ཙིནྟཱ་མ་ཎི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། ཁྱབ་བདག་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་བདག། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་སྣ་ཚོགས་འཆང་། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཉིད་ལ་བཏུད་ནས། ། འཇམ་དབྱངས་ཀྱིས་ཁྱབ་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། བསྡུས་དང་དབྱེ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། ཐུན་མོང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི། ། ཆོ་གའི་རིམ་པ་བཤད་པར་བྱ། ། དང་པོ་རེ་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་པས། ། འགྲོ་བ་འདུན་པའི་བསམ་པ་ཡིས། ། ཡིད་དགའ་བ་ཡི་ས་ཕྱོགས་སུ། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་ནས་ནི། ། སྒྱུ་མའི་ལུས་ཀྱི་སྙིང་ག་རུ། ། རང་གི་ས་བོན་བསམས་ནས་སུ། ། འོད་འཕྲོ་བ་ཡི་སྦྱོར་བ་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། རང་གི་འཁོར་ལོ་སྤྲུལ་པར་བྱ། ། ཕྱག་ལྔ་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་དང་། ། མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ཡིས་མཆོད། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ལས་གསུངས་ལྟར། ། གསུམ་པ་སྐྱབས་འགྲོ་ལ་སོགས་བྱ། ། དེ་རྗེས་བསྟོད་པས་མཉེས་བྱ་བ། ། ཐུན་མོང་དང་ནི་དེ་མ་ཡིན། ། ཐུན་མོང་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། ། དང་པོ་མདོ་ཉིད་ཇི་བཞིན་པ། ། འཆད་པའི་འདུད་པ་ཉི་ཤུའོ། ། ཐུན་མོང་མིན་པར་རང་གིའོ། ། ཉི་ཤུ་པ་ཡི་རྣམ་པ་ཡང་། ། མཆོག་གི་དང་པོ་སྐུ་གསུམ་འཆང་། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། ཁྱབ་བདག་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་བདག། མཆོག་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཁྱོད་འདུད། ། ཡང་དག་ཉིད་དེ་དེ་བཞིན་ཉིད། ། སྟོང་ཉིད་སྨྲ་བའི་ཁྱུ་མཆོག་སྟེ། །

In the language of India: Ārya-mañjuśrī-maṇḍala-vidhi-cintāmaṇi-nāma. In the language of Tibet: ’Phags pa ’jam dpal gyi dkyil ’khor gyi cho ga yid bzhin nor bu zhes bya ba. Homage to the glorious Vajrasattva! To the one who is the nature of the five bodies of the Buddha, the pervasive lord who is the nature of the five wisdoms, who holds the various wheels of emanation—to that very body of wisdom, I bow. Having bowed, I shall explain the stages of the ritual, both common and uncommon, for the maṇḍala pervaded by Mañjughoṣa, through the distinctions of its condensed and detailed classifications. First, for a time, the yogi, with the intention of gathering sentient beings, should sit upon a comfortable seat in a delightful location. Having visualized one’s own seed-syllable at the heart of the illusory body, through the application of radiating light and the mudrā of emanating the maṇḍala, one should emanate one’s own wheel. Through the application of the five prostrations, one should worship with the five types of offerings. As taught in the Māyājāla, one should perform the third [stage], taking refuge and so forth. Following that, one should please [the deities] with praises, both common and uncommon. The common [praises] are of two types. The first is exactly as in the sūtra itself: the twenty-fold prostration of explanation. The uncommon [praises] are one’s own. As for the twenty-fold form: "To the supreme first holder of the three bodies, the nature of the five bodies of the Buddha, the pervasive lord who is the nature of the five wisdoms, to you, the supreme giver, the supreme Vajra, I bow. You are the very reality, suchness itself, the bull among speakers of emptiness."

ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། ། ཡང་དག་མཐར་གྱུར་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྟོང་པ་ཉིད་དགའ་འདོད་ཆགས་བློ། ། སྲིད་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་སྤངས། ། སྲིད་པའི་དགའ་བ་ཆེན་པོ་པ། ། སྟོང་ཉིད་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་བླ་ན་མེད། ། གསང་སྔགས་ལས་བྱུང་ཡི་གེ་མེད། ། གསང་སྔགས་དོན་ཀུན་སྐྱེད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཤས་ཆེར་ཆགས། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཆགས་པ་མེད། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ལ་འཇུག། སངས་རྒྱས་ཆགས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་དམ་པ་སྟེ། ། ངན་སོང་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྦྱོང་བ། ། མགོན་པོ་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་མཆོག། སངས་རྒྱས་འདོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ཧ་ཧ་ཧི་ཧི་འཇིགས་པར་སྒྲོགས། ། རྡོ་རྗེ་གད་མོ་ཆེར་སྒྲོགས་པ། ། གད་མོ་ཆེན་མོ་གད་རྒྱངས་ཅན། ། སངས་རྒྱས་དགྱེས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། གོམ་པའི་སྟབས་ཀྱིས་གར་བྱེད་པ། ། དཔལ་ལྡན་ལག་པ་བརྒྱས་གང་ལ། ། ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་གར་བྱེད་པ། ། སངས་རྒྱས་རོལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་སྤངས་པ་སྟེ། ། བརྗོད་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ་ཡི་མཆོག། ཚིག་ཀུན་རབ་ཏུ་གསལ་བ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་འཛུམ་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཚིག་གི་དབང་ཕྱུག་སྨྲ་བ་ཆེ། ། སྨྲ་བའི་སྐྱེས་མཆོག་སྨྲ་བའི་རྒྱལ། ། སྨྲ་བའི་དམ་པ་མཆོག་གི་གནས། ། སངས་རྒྱས་བཞད་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཚིག་ལ་དབང་བ་ཚིག་མཐའ་ཡས། ། ཚིག་བདེན་པ་དང་བདེན་པར་སྨྲ། ། བདེན་པ་བཞི་ནི་སྟོན་པ་པོ། ། སངས་རྒྱས་གསུང་ཉིད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ཆེ་བ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ལ་གནས། །

To you who proclaim the profound and vast sound, To you who have reached the ultimate reality, I bow. Delighting in emptiness, with a mind free from passion, You have abandoned the passions of existence and the like. To you who possess the great joy of existence, Arisen from emptiness, I bow. The unsurpassed awakening of the Buddha, Arisen from secret mantra, without syllables, The producer of all the meanings of secret mantra— To you, the awakening of the Buddha, I bow. Greatly attached to all sentient beings, Yet without attachment, like space itself, You enter the minds of all sentient beings— To you, the Buddha of attachment, I bow. The supreme accomplishment of desired aims, The purifier of all lower realms, The Protector, the best of all sentient beings— To you, the Buddha of desire, I prostrate and bow. Hā hā hi hi, you who proclaim the terrifying, You who sound the great vajra laughter, The great laughter, the one with the roar— To you, the Buddha of joy, I bow. Dancing with the stride of your steps, Possessing glorious hundred hands, Dancing so as to pervade the sky— To you, the Buddha of play, I prostrate and bow. Free from verbal expression, The supreme cause of all expression, The perfect clarity of all words— To you, the Buddha of the smile, I bow. Lord of speech, the great speaker, Supreme among speakers, king of speakers, The holy speaker, the abode of the supreme— To you, the Buddha of the laugh, I bow. Master of words, with infinite speech, Speaking the truth and speaking truly, The teacher of the four truths— To you, the Buddha of speech itself, I bow. The great mind of all Buddhas, Abiding in the minds of all Buddhas,

སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་རིག་པ། ། སངས་རྒྱས་ཐུགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། མྱ་ངན་འདས་ཤིང་མྱ་ངན་འདས། ། ལེགས་པར་མྱ་ངན་འདས་དང་ཉེ། ། བདེ་སྡུག་སེལ་བ་མཐར་གྱུར་པ། ། མེད་པ་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ལ་གནས། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱི་མཆོག། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་རང་བྱུང་བ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་མེ་བོ་ཆེ། ། འོད་ཆེན་རྣམ་པར་སྣང་བར་བྱེད། ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། དང་པོ་སངས་རྒྱས་རྒྱུ་མེད་པ། ། ཡེ་ཤེས་མིག་གཅིག་དྲི་མ་མེད། ། ཡེ་ཤེས་ལུས་ཅན་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་དོན་གྲུབ་པ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་དགའ་བས་དགའ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་མིག་འཕྲུལ་ཅན། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། གོམ་པའི་སྟབས་ཀྱིས་གར་བྱེད་པ། ། དཔལ་ལྡན་ལག་པ་བརྒྱས་གང་ལ། ། ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་གར་བྱེད་པ། ། སངས་རྒྱས་རོལ་སྟོན་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་མཆོག། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་འཛིན། ། སྐྱེ་མེད་ཆོས་དེ་སྣ་ཚོགས་སྟོན། ། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་ལམ་མེ་བ། ། འགྲོ་བའི་མར་མེ་ཡེ་ཤེས་སྒྲོན། ། གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་འོད་གསལ་བ། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཉིད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྔགས་པ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་འཆང་བ། ། བསྟོད་པའི་རྒྱལ་པོ་འདི་ཡིས་བསྟོད། ། རབ་ཏུ་མོས་པས་གུས་བྱེད་ན། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ངོ་བོར་འགྱུར། ། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་མགོན་པོ་རྣམས། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ངེས་མཛད་པའི། །

The awareness that is the mind of all buddhas, I prostrate and bow to the buddha-mind. Passed beyond sorrow, and having passed beyond, You are close to the perfect passing beyond sorrow. You who have reached the end of removing pleasure and pain, I bow to you, who have arisen from non-existence. Abiding in the way of the Great Vehicle, The supreme way of the Great Vehicle, Great Buddha Vairocana, I bow to you, the source of all buddhas. Arisen from space, self-arisen, The great fire of insight-wisdom, The great light that illuminates all, I bow to you, who have arisen from space. The primordial buddha, without cause, The single stainless eye of wisdom, The Tathāgata with a body of wisdom, I bow to you, who have arisen from wisdom. Accomplishing the great magical display, Delighting in the joy of the great magical display, Possessing the magical eye of the great display, I bow to you, the net of magical illusion. Dancing with the stride of your steps, Possessing a hundred glorious hands, Dancing to pervade the entirety of space, I bow to you, the Buddha who displays the play. The supreme nature of all things, You who hold the nature of all things, You who display the variety of the unborn dharma, I bow to you, the all of all. The vivid radiance of the light of wisdom, The lamp of wisdom, the lamp for beings, The great majesty, the clear light, I bow to you, the very body of wisdom. The mantra practitioner holding the vajra and bell, Praises with this king of praises. If one acts with devotion and respect, One will become the essence of Mañjuvajra. Just as the protectors of the three times Have been made certain of awakening,

བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་སྡོམ་པ་ལ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ནི་བསླབ་པ་དང་། ། དགེ་བའི་ཆོས་ནི་སྡུད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ། ། བདག་གིས་བརྟན་པོར་གཟུང་བར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། བླ་ན་མེད་པའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ། ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་གཟུང་བར་བགྱི། ། ནམ་དུ་ཡང་ནི་མི་སྤོང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་པ། ། དམ་ཚིག་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ། ། ཉིན་རེ་ཇི་བཞིན་དུས་དྲུག་ཏུ། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བའི། ། པདྨའི་རིགས་མཆོག་དག་པ་ལ། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། མཆོད་པའི་ལས་རྣམས་ཅི་ནུས་བགྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་ན་མེད། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་བགྱིས་ནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་སྡོམ་པ་མ་ལུས་གཟུང་། ། མ་རྒལ་བ་རྣམས་བསྒྲལ་བར་བགྱི། ། མ་གྲོལ་བ་རྣམས་གྲོལ་བར་བགྱི། ། དབུགས་མ་ཕྱིན་པ་དབུགས་ཕྱུང་ཞིང་། ། སེམས་ཅན་མྱ་ངན་འདས་ལ་དགོད། ། དེ་ལྟར་སྡོམ་པ་འཛིན་བྱེད་ན། ། བདག་ཉིད་སྣོད་དུ་རུང་བར་འགྱུར། ། དེ་ནས་ས་བོན་འོད་ཀྱིས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་རང་གི་ས་བོན་གཞུག། དེ་ལས་ཡེ་ཤེས་མེ་འབར་བས། །

I shall generate the supreme, unsurpassed bodhicitta. Regarding the vows of the Buddha-yoga, I shall firmly uphold the three types of ethical discipline: the discipline of moral restraint, the discipline of gathering virtuous dharmas, and the discipline of acting for the benefit of sentient beings. From this day forward, I shall uphold the unsurpassed Three Jewels—the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha—and never forsake them. In the supreme and great Vajra family, I shall truly uphold the mudrās of the vajra and the bell, and I shall also uphold the masters. In the supreme and great Ratna family, I shall always offer the four types of gifts six times every day to the delightful samayas. In the pure and supreme Padma family, which arises from great awakening, I shall also uphold the sublime Dharma of the three vehicles: outer, inner, and secret. In the supreme and great Karma family, I shall truly uphold all the vows in their entirety and perform acts of offering to the best of my ability. Having generated the supreme, unsurpassed bodhicitta, I shall uphold every vow without exception for the sake of all sentient beings. I shall ferry across those who have not crossed; I shall liberate those who are not liberated; I shall give breath to those who have not found breath, and I shall establish all sentient beings in nirvāṇa. If one upholds the vows in this way, one will become a suitable vessel. Then, by the light of the seed-syllable, the maṇḍala is dissolved into its own seed-syllable. From that, the fire of primordial wisdom blazes forth.

རྣམ་སྨིན་ཕུང་པོ་བསྲེགས་པ་ཡིས། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་སྒྱུ་འདྲར་འགྱུར། ། དེ་ནས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེད་པ་ནི། ། སྡུག་བསྔལ་ཆོས་དང་དམིགས་མེད་པས། ། བྱང་ཆུབ་རྣམ་པ་ལྔ་བསྒོམ་སྟེ། ། གཟུགས་བརྙན་གྱི་ནི་ཡེ་ཤེས་ལ། ། སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ནི་སྣང་བ་ནི། ། དེ་ལས་འདོན་པའི་བསམ་པ་ནི། ། སྡུག་བསྔལ་ལ་དམིགས་སྙིང་རྗེའོ། ། བདག་སྟོང་སེམས་ཅན་ཆོས་རྣམས་ཀུན། ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རབ་སྦྱོར་བས། ། ཀུན་གྱི་སྟོང་པ་ལས་འཇུག་པ། ། ཆོས་དམིགས་སྙིང་རྗེ་མཉམ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པར་ཤེས་པ་ནི། ། སོ་སོར་རྟོག་པ་ཤེས་པ་ལས། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དགོད་བསམ་པ། ། དམིགས་མེད་ཤེས་རབ་སོ་སོར་རྟོག། སེམས་ཅན་དོན་ནི་རྟོག་མེད་ལས། ། ནམ་མཁའ་ལ་ནི་འཇའ་ཚོན་བཞིན། ། གང་དང་གང་འདོད་སྣང་བྱེད་པ། ། དམིགས་མེད་སྙིང་རྗེ་བྱ་གྲུབ་པའོ། ། བདག་དང་གཞན་སོགས་རྟོག་པ་རྣམས། ། སླར་ཞིང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། ། གང་ལ་ཆགས་དང་རྣམ་བྲལ་བའི། ། ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་བསྒོམས། ། དེ་དག་ནི་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ལ། ། བྷྲཱུཾ་བྱུང་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་ནི། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པར། ། ཧཱུཾ་ནི་འཇིགས་པ་བསྒོམ་བྱས་ཏེ། ། འོད་ཟེར་ཕྱོགས་བཅུར་འཕྲོས་པ་ལས། ། ཧཱུཾ་བཅུ་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་སྟེངས་སུ། ། ཁྲོ་བོ་བཅུ་གཅིག་སྐད་ཅིག་རྫོགས། ། ཧཱུཾ་མཛད་གནོད་མཛེས་གཙུག་ཏོར་དང་། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་གཞན་མི་ཐུབ། ། རྟ་མགྲིན་དང་ནི་བདུད་རྩི་འཁྱིལ། ། འདོད་རྒྱལ་མི་གཡོ་མགོན་པོ་དང་། །

By burning the aggregates of ripening, they become like an illusion in an instant. Then, generating compassion through the suffering of phenomena and the non-referential, one meditates on the five aspects of awakening. Within the wisdom of the reflected image, the appearance of sufferings and the intention to deliver beings from them is compassion focused on suffering. By thoroughly applying oneself to the emptiness of self, sentient beings, and all phenomena, one enters the emptiness of all; this is the equality of compassion focused on phenomena. Furthermore, knowing them to be empty because they are unarisen is the wisdom of individual discernment. The intention to establish all sentient beings [in that state] is the individual discernment of non-referential insight. The benefit of sentient beings arises non-conceptually, like a rainbow in the sky; manifesting whatever is desired is the all-accomplishing non-referential compassion. By meditating on the wisdom of the dharmadhātu, which is free from attachment and the conceptualizations of self and other, these conceptualizations will not arise again. These are the meditative absorptions of the two accumulations. Then, in the empty sky, from the syllable BHRŪṂ, in the center of a wheel and situated in the center of a sun maṇḍala, one meditates on the syllable HŪṂ, terrifying. From its light rays radiating to the ten directions, ten HŪṂs appear upon the spokes of the wheel, and the eleven wrathful deities are perfected in an instant: Hūṃkāra, Nīladaṇḍa, Uṣṇīṣa, Yamāntaka, Aparājita, Hayagrīva, Amṛtakuṇḍalī, Takkirāja, Acala, and the Protector.

དབྱུག་སྔོན་ཅན་དང་སྟོབས་པོ་ཆེ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་ཞབས་གཉིས་པར། ། བསྐྱེད་ལ་དེ་ཉིད་རྣམ་འཕྲུལ་བའི། ། བགེགས་བཅུ་བཀུག་པར་བཀའ་བསྒོ་བས། ། བཀུག་སྟེ་ཞབས་འོག་ཕུར་བུས་གདབ། ། རྡོ་རྗེ་གསང་སྔགས་བརྗོད་བྱ་བས། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་བགེགས་མེད་འགྱུར། ། ཧཱུཾ་མཛད་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་ལས། ། འོད་འཕྲོས་ཕྱོགས་མཚམས་སྟེང་འོག་ཏུ། ། འཕྲོས་པས་དྲ་བ་གུར་དང་ནི། ། ར་བ་གཉིས་དང་ས་གཞི་དང་། ། རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཕྱོགས་མཚམས་དཀྱིལ་འཁོར་བཅིངས་པ་ཡི། ། ཕྱིས་ཀྱང་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཞི་བའི་བསམ་པ་ཡི། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོར་ཧཱུཾ་མཛད་གྱུར། ། དེ་ལས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་བསམ། ། དབུས་སུ་བྷྲཱུཾ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་། ། སྤྱི་དང་ཐུན་མོང་ཁྱད་པར་ནི། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཟུར་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དར་དང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། གྲྭ་དང་སྒོ་ཡི་མཚམས་རྣམས་སུ། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ལ་གནས་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རིམ་ཐིག་གདབ་བོ། ། དེ་ཡི་རིམ་པའི་ནང་བཞུགས་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་མ་དང་མཚུངས་པར། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། ཀ་བ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་རུ། ། དབུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་བ་ནི། ། ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་ཡིན་པར་འདོད། ། བསྡུས་དང་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། ཕྱི་ནས་འབྱུང་བ་ལས་ཤེས་བྱ། ། དབུས་སུ་སཾ་གཾ་ཏཾ་ཧྲཾ་ཨཾ་ལས། ཧཱུཾ་གཉིས་ལྡན་ལས་བྱུང་བའི་གདན། ། མིང་ལས་མཚོན་ཏེ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཨ་ལས་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་བསམ། །

Nīladaṇḍa and Mahābala, with three faces, six arms, and two legs, should be generated. By commanding them to summon the ten obstructors who are their emanations, they are summoned and pinned beneath their feet with ritual daggers (kīla). By reciting the secret vajra mantra, the obstructors are instantly eliminated. From the seed syllable at the heart of Hūṃkāra, light radiates to the cardinal and intermediate directions, above and below. By its radiation, one should meditate on a lattice, a pavilion, two enclosures, and the ground, all of the nature of vajras. Once the maṇḍala of the cardinal and intermediate directions is bound, they shall never enter again. Then, with a peaceful intention, Hūṃkāra becomes Samantabhadra. From that, one should visualize the source of phenomena (dharmodaya). In its center, from Bhrūṃ, arises the celestial mansion. Its general, common, and specific characteristics should be understood in their proper sequence. It has four corners and four doors, beautifully adorned with archways (toraṇa). It is decorated with silks and flower garlands. At the corners and the junctions of the doors, it is embellished with vajras and jewels resting upon half-moons. The outer boundary lines of the maṇḍala should be drawn. Residing within its successive tiers, all the characteristics should be known to be identical to the outer maṇḍala. Possessing eight pillars, the emergence of the central maṇḍala is held to be common to all. The characteristics of the condensed and individual [sections] should be understood from what follows later. In the center, from the syllables Saṃ, Gaṃ, Taṃ, Hraṃ, and Aṃ, and from the two Hūṃs, the seats arise; they should be understood by their names. One should visualize them upon a moon arising from the syllable A.

དེ་དག་ནི་སྟེང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་ས་བོན་ལས་བསྐྱེད་པ། ། ཨ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེ། ། མདོག་དཀར་ཞལ་བཞི་ཕྱག་གཉིས་པ། ། མཉམ་གཞག་པ་འམ་བྱང་ཆུབ་མཆོག། རྣ་རྒྱན་ལ་སོགས་སྤངས་པ་ནི། ། རྟག་པའི་སངས་རྒྱས་བསྒོམ་པའོ། ། ཐུགས་ཀར་པདྨ་གནས་པ་ལས། ། ཧྲཱིཿལས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ནི། ། ཞལ་ལྔ་བྱིས་པའི་རྒྱན་དང་ལྡན། ། ཕྱག་བརྒྱད་གཡས་བཞིས་རལ་གྲི་འཛིན། ། གཡོན་བཞིས་ཤེས་རབ་པོ་ཏི་འཛིན། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཐུན་མོང་པའོ། ། སངས་རྒྱས་དེ་ཡི་ཐུགས་ཀ་རུ། ། ཨ་ལས་གྱུར་པའི་འཁོར་ལོ་ནི། ། རྩིབས་དྲུག་པ་ལ་མུ་ཁྱུད་བཞི། ། ལྟེ་བར་ཨ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས། ། དོན་བྱས་འདུས་པའི་སྔགས་སུ་འགྱུར། ། ལྟེ་བར་ཨ་སྟེ་མུ་ཁྱུད་གཉིས། ། ནང་མའི་མུ་ཁྱུད་ལ་དགོད་པ། ། ཨོཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཨ་བྷཱ་བ། བི་ཤུདྡྷ་བཛྲ་ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཿ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་དགོད་པ་ནི། ། རྩིབས་བཅས་སམ་ནི་རྩིབས་མེད་པར། ། དབྱངས་ཡིག་བཅུ་གཉིས་དགོད་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རིམ་རྩིབས་དྲུག་ལ། ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་དྲུག་ལྡན་པ། ། དང་པོའི་རྩིབས་ལ་དགོད་བྱ་བ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྵྞ་ཡ་ཏེ་ནཱ་མ། གཉིས་པའི་རྩིབས་ལ་དགོད་བྱ་བ། ། ཨོཾ་དུཿཁ་ཙྪེ་ད་ཡ་ཏེ་ནཱ་མ། གསུམ་པའི་རྩིབས་ལ་དགོད་བྱ་བ། ། ཨོཾ་པྲཛྙཱ་ཛྙཱ་ན་མུརྟ་ཡེ་ཡ་ཏེ་ནཱ་མ། བཞི་པ་ལ་ནི་བསམ་བྱ་བ། ། ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡ་ཡ་ཏེ་ནཱ་མ། ལྔ་པ་ལ་ནི་བསམ་བྱ་བ། ། ཨོཾ་ཝཱ་གཱི་ཤྭ་ར་ཡ་ཏེ་ནཱ་མ། དྲུག་པ་ལ་ནི་བསམ་བྱ་བ། ། ཨ་ར་པ་ཙ་ན་ཡ་ཏེ་ནཱ་མ། འཁོར་ལོ་མུ་ཁྱུད་གསུམ་པ་ལ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྐུ་ཡི་སྔགས། ། ཨ་ཨཱ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ།

These are the meditative absorptions of the upper [deities]. Then, generated from the seed syllable: from the syllable A arises the Great Vairocana, white in color, with four faces and two hands, in the mudrā of meditative equipoise or the supreme mudrā of enlightenment. Having abandoned [ornaments] such as earrings, one meditates on the Eternal Buddha. From a lotus abiding at his heart, from the syllable Hrīḥ arises the Primordial Buddha, with five faces and the ornaments of a youth. With eight hands, the four right hands hold swords, and the four left hands hold the volumes of the Prajñāpāramitā. This is the common Primordial Buddha. At the heart of that Buddha, from the syllable A arises a six-spoked wheel with four rims. From the A at the hub, light radiates out, performs the benefit [of beings], and returns to become the mantra. At the hub is the syllable A, and on the two rims, the following is arranged on the inner rim: Oṃ sarvadharmā abhāva viśuddha vajra a ā aṃ aḥ. As for the arrangement on the outside, whether with spokes or without spokes, the twelve vowels should be arranged. On the six spokes of the outermost circle, the six kings of secret mantra are placed. On the first spoke, one should place: Oṃ vajratīkṣṇāya te nāma. On the second spoke, one should place: Oṃ duḥkhacchedāya te nāma. On the third spoke, one should place: Oṃ prajñājñānamūrtaye te nāma. On the fourth, one should contemplate: Oṃ jñānakāyāya te nāma. On the fifth, one should contemplate: Oṃ vāgīśvarāya te nāma. On the sixth, one should contemplate: Arapacanāya te nāma. On the third rim of the wheel is the mantra of the body of the Wisdom Being: A ā sarvatathāgatahrdaya.

ཧ་ར་ཧ་ར། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿབྷ་ག་བཱན། ཛྙཱ་ན་མཱུརྟི་ཝཱ་གཱི་ཤྭ་ར། མ་ཧཱ་ཝ་ཙ་སརྦ་དྷརྨཱ། ག་ག་ན། ཨ་མཱ་ལ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷ་དྷརྨཱ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཱཿ། འཁོར་ལོ་མུ་ཁྱུད་བཞི་པ་ལ། ། ཀ་སོགས་ཀྵ་ལ་ཐུག་པར་དགོད། ། ཤེས་རབ་འཁོར་ལོའི་ཏིང་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ཡི་ལྟེ་བའི་ཨ་ལས་ནི། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་འཇམ་དཔལ་དབྱངས། ། ཞལ་དྲུག་པ་ལ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། འཁོར་ལོའི་རྩིབས་དང་ཡི་གེའི་ཞལ། ། དཀར་དམར་སྔོ་དང་དཀར་ལྗང་དཀར། ། ཕྱིས་ཀྱང་སོ་སོར་བྱ་བ་ཡིན། ། ཨུཏྤལ་སྔོན་དམར་དང་པོ་གཉིས། ། མདའ་དང་གཞུ་ནི་གཉིས་པ་གཉིས། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་གསུམ་པ་གཉིས། ། སྐུ་ནི་དུང་ལྟར་དཀར་བའོ། ། ཐུགས་ཀར་ཟླ་བ་ས་བོན་ནོ། ། རྣམ་སྣང་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི། ། དང་པོ་སྦྱོར་བའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བས་བྱང་ཆུབ་པའོ། ། སོ་སོར་དབྱེ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་། ། དབུས་སུ་རང་གི་གདན་སྟེངས་སུ། ། ཧྲཱི་ཧཱུཾ་ཨ་ཨ་ཨོཾ་ཨ་ལས། ། པདྨ་གར་དང་ཧཱུཾ་བྱེད་དང་། ། རྣམ་སྣང་རྟ་མཆོག་རྡོ་རྗེ་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གོ་རིམ་བཞིན། ། ཞལ་གཅིག་པ་ལ་ཕྱག་གཉིས་ཏེ། ། ཏིང་འཛིན་བདུད་འདུལ་བྱང་ཆུབ་མཆོག། སྐྱབས་མཛད་མཆོག་སྦྱིན་འགྱིང་བཅས་པས། ། འོན་ཀྱང་ཁྱད་པར་ཡོད་པའོ། ། པདྨ་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་སྣ་ཚོགས་རིན་ཆེན་དང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཛིན་པ་སྟེ། ། མདོག་ནི་བསྡུས་པའི་ཞལ་གྱིས་ཏེ། ། དང་པོ་སངས་རྒྱས་དྷཱིཿ དཀར་ལ། ། སྔར་གྱི་ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་གིས། ། འཇམ་དཔལ་དག་ཏུ་ཐམས་ཅད་མཆོག། དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་ཤེས་རབ་ཀྱི། ། འཁོར་ལོ་ས་བོན་རྣམས་ལ་བསྐྱེད། །

HARA HARA. OṂ HŪṂ HRĪḤ BHAGAVĀN JÑĀNAMŪRTI VĀGĪŚVARA MAHĀVĀCA SARVADHARMĀ GAGANA AMĀLA SUPARIŚUDDHA DHARMADHĀTU JÑĀNAGARBHA ĀḤ. On the fourth rim of the wheel, one should arrange the letters from Ka to Kṣa. This is the meditative absorption of the Wisdom Wheel. From the letter A at its center arises Mañjuśrī, the non-dual one, with six faces and six arms. The spokes of the wheel and the faces of the letters are white, red, blue, green, and white respectively; these should be distinguished individually. The first two hands hold a blue and a red utpala lotus; the second two hold a bow and an arrow; the third two are in the mudrā of meditative equipoise. His body is white like a conch shell. At his heart is the moon and the seed syllable. Through the meditative absorption of the "Great Vairocana" as the initial union, one attains enlightenment through the Net of Magical Illusion. The application of the individual divisions is as follows: in the center, upon one's own seat, from HRĪḤ, HŪṂ, A, A, OṂ, and A, arise Padmanarteśvara, Hūṃkāra, Vairocana, Hayagrīva, and Vajra himself, in the sequence of Vajrasattva. They have one face and two arms, in the mudrās of meditative absorption, subduing Māra, supreme enlightenment, granting refuge, and supreme generosity, with a majestic posture. However, there are distinctions: they hold a lotus, a vajra, a crossed vajra, a jewel, and a vajra-bell. Their colors are gathered into the faces. First is the Buddha, white in color. Through the commonality of all the previous ones, they are all supreme as Mañjuśrī. At his heart, one generates the Wisdom Wheel and the seed syllables.

རྩིབས་བརྒྱད་ཡིན་ཏེ་རྣམ་སྣང་གི། ། རྩིབས་བཅུ་པ་ནི་ཡིན་པར་འདོད། ། མུ་ཁྱུད་བཞི་སོགས་སྔ་མ་བཞིན། ། ཡི་གེ་གྱུར་པས་སྔགས་རྣམས་ནི། ། རྩིབས་ལ་དགོད་པའི་སྔགས་རྣམས་ནི། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་མིང་ཅན་དུ། ། བསྡུས་པའི་སྔགས་རྣམས་ཕྱེ་བའོ། ། ཁ་དོག་སྔར་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། ། ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ལྟེ་བ་རྣམས་སུ་ས་བོན་གྱི། ། སྤྲོ་བསྡུ་ལས་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་སེམས། ། ཞལ་གཅིག་པ་ལ་ཕྱག་གཉིས་པ། ། དམར་པོ་ལ་སོགས་ཁ་དོག་དྲུག། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་སྡུག་བསྔལ་གཅོད། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་སྐུ། ། ངག་དབང་ཕྱུག་དང་པ་ཙའི་མཐའ། ། རལ་གྲི་ཀུན་གྱི་གཡས་པ་སྟེ། ། རང་མཚན་གཡོན་ན་འཛིན་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དངོས་གཞི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་ནི། ། བསྡུས་དང་ཕྱེ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། ཐུན་མོང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། བསྡུས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། ། རྣམ་སྣང་གཉིས་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། དེ་གསུམ་གཙོ་བོ་གང་རུང་ངམ། ། ཡང་ན་རང་བཞིན་གཅིག་ཡིན་པས། ། གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པས་ཤེས་པར་བྱ། ། ཐུགས་བསྡུས་པ་ལ་འཇམ་པའི་དབྱངས། ། སོ་སོ་ལ་ནི་སྔར་བཞིན་འདོད། ། དེ་ཡི་ཐུགས་ལ་ས་བོན་རྣམས། ། སྤྲོས་པས་རང་རང་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་། ། ལས་བྱས་འདུས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། འོག་ཏུ་འཆད་པའི་རིམ་པས་གནས། ། དབུས་དཀར་ཤར་སྔོ་ལྷོ་སེར་ཞིང་། ། ནུབ་དམར་བྱང་གི་ལྗང་གུ་རུ། ། ཁ་དོག་ལ་སོགས་ཤེས་པར་བྱ། ། ཀུན་གྱི་དབུས་ཀྱི་མཚན་མ་སྟེ། ། འོག་ཀྱང་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་དང་། ། རིན་ཆེན་པདྨ་སྣ་ཚོགས་མཚན།

It has eight spokes, while that of Vairocana is held to have ten. The four rims and so forth are as before. Through the transformation of syllables, the mantras to be arranged upon the spokes are the mantras of the wisdom beings (jñānasattva); these are the mantras categorized by their condensed names. Their colors should be understood as before. One should meditate on the wheel of insight (prajñā). In the centers, the wisdom beings are formed from the radiation and reabsorption of seed syllables. They have one face and two arms, and are of six colors, such as red and so forth. The "Sharp Vajra" who cuts through suffering, the "Wisdom of Insight" who is the wisdom body, and the "Lord of Speech" ending with pa-ca—these hold a sword in their right hands, and each holds their own specific emblem in the left. This is the meditative stabilization (samādhi) of meditating on the wisdom beings. As for the main practice, the Supreme King of the Maṇḍala, it should be understood according to the sequence of the common and uncommon, through the distinctions of the condensed and the expanded. There are three types of condensed [forms]: Vairocana, the two [others], and Vajrasattva. These three should be understood as condensed into one, either by taking whichever is the principal deity or because they are of a single nature. In the condensed mind [form], there is Mañjughoṣa; for the individual [forms], it is as before. From the seed syllables in their hearts, through radiation, their respective maṇḍalas arise. Having performed their activities and gathered back, they abide in the maṇḍala according to the sequence explained below. The center is white, the east blue, the south yellow, the west red, and the north green; the colors and so forth should be understood thus. The central emblem of all is the wrathful vajra below, and the jewel, lotus, and variegated [crossed vajra] emblems.

། ཉམས་དང་དེ་དང་འདྲ་བར་རམ། ། ཡང་ན་འགྲེལ་པར་བཤད་པ་བཞིན། ། མིང་དང་ཞལ་མདོག་མཚན་མ་སོགས། ། ཐ་དད་པར་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། གདུལ་བྱའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་ནི། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་འཛིན་ནོར་བུ་བཞིན། ། སོ་སོ་རང་རང་ས་བོན་ལས། ། རང་རིགས་ཐམས་ཅད་སྤྲུལ་བྱས་ནས། ། འདོད་ཆགས་ཅན་སོགས་གདུལ་བྱས་ནས། ། འདུས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཞུགས་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་ཡིན་པར་འདོད། ། རྗེས་ཀྱི་ལས་རྒྱལ་ཏིང་འཛིན་ནི། ། འོད་ཟེར་སྤྲོ་བསྡུས་འགྲོ་བ་སྦྱོར། ། ཀུན་གྱི་ཕྲིན་ལས་མཐུན་པས་ནི། ། ཁྱད་པར་དབྱེ་བ་མ་བཤད་དོ། ། སྤྲུལ་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། ། རང་གི་གཙོ་བོའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ལག་ངར་གཉིས་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིང་། ། སེ་གོལ་རྡེབ་ཅིང་སྔགས་བརྗོད་པས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བར་བྱ། ། དེ་ཚེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་བཅས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་འདུས་པར་འགྱུར། ། སྔར་བཞིན་བསྟོད་པས་བསྟོད་ནས་སུ། ། ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས། ། སྒོ་བཅད་བསྲུང་བ་རྫོགས་པས་འགྲུབ། ། གཙོ་བོའི་དམ་ཚིག་མཆོག་བཅིངས་པ། ། སྙིང་གར་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་བསམ། ། དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུཾ་བཾཾ་ཧོཿ། ཞེས་གཙོ་བོའི་སྔགས་ཀྱིས་རྗེས་འགྲོ་བའོ། ། ལྕེ་ལ་པདྨ་བསམ་བྱ་སྟེ། ། གཙོ་བོའི་སྙིང་པོ་བཀོད་བྱས་པས། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གསུང་སྒྲུབ་པོ། ། གཙོ་བོའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་། ། སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་ཀུན་དངོས་བསམ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཕྲིན་ལས་འགྲུབ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྙིང་ག་རུ། ། རང་གི་མཚན་མ་བསམ་བྱས་ནས། །

Whether according to the experience, or similarly, or as explained in the commentary, one should understand the names, facial colors, hand symbols, and so forth, to be distinct. By the power of the inclinations of those to be trained, like a jewel that assumes various forms, all of one’s own family is emanated from their respective seeds. Having gathered those to be trained, such as those with desire and so forth, and having entered the maṇḍala, this is held to be the Supreme Sovereign of the Maṇḍala. The subsequent meditative absorption of the Supreme Sovereign of Activity consists of purifying beings through the radiation and reabsorption of light rays. Since the enlightened activities of all are concordant, no specific distinctions are explained. In order to bless the emanations, through the union with one’s own principal deity, one should bind the two forearms in the vajra-fist. By snapping the fingers and reciting the mantra, all the buddhas are to be summoned. At that time, all the buddhas, together with Vajrasattva and the rest, will assemble in the entire maṇḍala. Having praised them as before with praises, and having performed the summoning and so forth through the yoga of the hook and other implements, the completion of the sealing and protection is accomplished. Binding the supreme samaya of the principal deity, one should visualize a vajra arising from the syllable HŪṂ at the heart. Reciting the principal deity’s mantra followed by DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ, the tongue should be visualized as a lotus. By arranging the essence of the principal deity there, the Dharma-mudrā accomplishes the speech. Binding the principal deity’s Action-mudrā, one should visualize the actual vajra of all at the crown of the head. Through the Action-mudrā, the enlightened activities are accomplished. At the heart of the wisdom-being, one should visualize one’s own hand symbol.

ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཅིངས་པས་ནི། ། ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། རིགས་ཀྱི་དབུ་རྒྱན་བསམས་ནས་ནི། ། མཆོད་དང་མཉམ་ཉིད་ལ་སོགས་བསྟོད། ། དེ་ནས་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བ་ནི། ། ཤེས་རབ་འཁོར་ལོའི་སྔགས་རྣམས་ལས། ། འོད་ཟེར་དེ་འདྲ་འཇིག་རྟེན་དུ། ། འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་དེར་འདུས་ཐིམ། ། དང་པོའི་བཟླས་པ་ཡིན་པར་འདོད། ། ཡང་ན་མཚན་མཆོག་བརྗོད་པ་ནི། ། གཉིས་པ་ཡིན་ཏེ་དེར་ཡང་གཉིས། ། བསྡུས་ལ་ཀུན་ཏེ་ཕྱེ་བ་ལ། ། དུམ་བུ་དྲུག་ཏུ་གདོན་བྱས་ན། ། ཕན་ཡོན་དྲུག་ཏུ་རྒྱུད་བཞིན་འགྱུར། ། བསྡུས་པའི་མན་ངག་འདི་ཡིན་ཏེ། ། རྣམ་སྣང་ཆེ་དང་རྣམ་སྣང་དང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ལ་མདོ་གཉིས་ཏེ། ། སྙིང་ལས་མཚན་རྣམས་ཐོན་བྱས་ནས། ། སྐུ་ཡི་གྲངས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་དུ། ། ཆགས་ཅན་གཏི་མུག་ཅན་དོན་བྱས། ། འདུས་ཏེ་དབྱངས་ནས་གསལ་བྱེད་ལ། ། ཐིམ་པས་འོད་ཀྱི་འཁོར་ལོར་འགྱུར། ། དབུས་ཀྱི་ཆ་ལ་གནས་པའོ། ། ཤར་སོགས་མི་བསྐྱོད་ལ་སོགས་པ། ། རང་རང་མཚན་གྱི་གནས་སྐབས་སུ། ། སྔགས་དོན་རིགས་ཀྱི་ལྷར་འཕྲོས་ཏེ། ། ཞེ་སྡང་ཅན་སོགས་དབང་བྱས་ནས། ། འདུས་ཏེ་རང་གི་འཁོར་ལོ་རུ། ། སྔགས་ལ་འདུས་ཏེ་སྔར་བཞིན་ནོ། ། སོ་སོ་རང་རང་མཚན་གྱིས་སོ། ། དང་པོའི་མིང་གི་སྦྱོར་བས་སོ། ། ཕྱི་ནས་སྔགས་ནི་ནུས་ཚད་བཟླས། ། གལ་ཏེ་གཏོང་བར་འདོད་ན་ཡང་། ། སྔར་བཞིན་མཆོད་བསྟོད་སྔོན་འགྲོ་བས། ། ལྷག་ཆད་ཉེས་པ་ཞི་བ་དང་། ། བཟོད་པ་གསོལ་དང་གསལ་བ་དང་། ། སྔར་བཅིངས་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ། ། ཨོཾ་ཁྱེད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛོད། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ། །

By binding the great mudrā, all enlightened activities will be accomplished. Having visualized the family crown ornament, one should perform offerings and praises such as those of equality. Then, as for the recitation: from the mantras of the wheel of insight, light rays of that same nature go out into the world, perform the benefit of beings, and dissolve back into that [wheel]. This is held to be the first recitation. Alternatively, the recitation of the supreme names is the second, and that also has two parts. If one recites them condensed into six sections, the benefits will be sixfold, in accordance with the tantra. This is the pith instruction for the condensed version: from the Great Vairocana, Vairocana, and Vajrasattva—these two sūtras—the names emerge from the heart and, through the number of the bodies, perform the benefit of those with attachment and delusion in the world. Having gathered and dissolved into the consonants from the vowels, they become a wheel of light and abide in the central part. In the east and so forth, Akṣobhya and the others, at the stage of their respective names, radiate as the deities of the mantra families; having brought those with hatred and so forth under control, they gather and dissolve into their own wheels, and then into the mantra as before. This is done by their individual names and by the application of the initial names. Afterwards, recite the mantra as much as possible. If one wishes to dismiss [the deities], preceded by the offerings and praises as before, one should pacify the faults of excess or omission, request forbearance, and clarify [the visualization]. Then, release the previously bound samaya mudrā: "Oṃ! You have accomplished all the benefit of sentient beings; please bestow the appropriate siddhis."

སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་ནས་ཀྱང་། ། སླར་ཡང་འབྱོན་པར་མཛད་པར་རིགས། ། སྤྲུལ་པའི་འོད་ཀྱིས་དེར་བསྡུས་ལ། ། སྟོང་པའི་ང་རྒྱལ་བརྟན་བསྒོམས་ན། ། བསྲུང་བ་དམ་པ་ཡིན་པར་འདོད། ། སྤྱོད་ལམ་བཞི་ཡི་དུས་སུ་ཡང་། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ང་རྒྱལ་འཆང་། ། ཡིད་ལ་ཡང་ནི་སྦྱར་བར་བྱ། ། སྙིང་པོའི་ཏིང་འཛིན་སྦྱར་བའོ། ། དེ་ལྟར་བསྙེན་པར་བྱས་ནས་ནི། ། གང་འདོད་ལས་ནི་རྫོགས་འདོད་པས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་ལས་རྣམས་བྱ། ། གྲོང་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་བདུན་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་སྤང་བར་བྱ། ། ཡོན་ཏན་ཀུན་དང་ཡོངས་ལྡན་པའི། ། བྱང་ཤར་མཚམས་ནི་ཡོངས་སུ་གཟུང་། ། སེམས་ལ་ནུས་པ་དང་ལྡན་ན། ། གང་དུ་ཡིད་དང་མཐུན་པར་བྱ། ། མངོན་པར་འདོད་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ། ། དྲག་དང་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གིས། ། ས་ནི་སྦྱང་བ་འགྲུབ་པར་བྱ། ། གྱོ་མོ་གསེག་མ་ཐལ་བ་དང་། ། རུས་པ་ཕུབ་མ་ལ་སོགས་གྲུབ། ། བསལ་བས་གནོད་པ་མེད་པར་འགྱུར། ། དབུས་སུ་ས་ནི་བརྐོས་བྱས་ལ། ། དག་པའི་ཆུ་ཡིས་བཀང་བྱས་ལ། ། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་བཟུང་བྱས་ལ། ། ཤར་དུ་གོམ་པ་བརྒྱ་ཕྱིན་ནས། ། ལོག་སྟེ་དངོས་གྲུབ་བརྟག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་མཎྜལ་སྔོན་འགྲོ་བས། ། བྲུཾ་སེར་ལས་བྱུང་ལྷ་མོ་ལ། ། བསླང་བ་གཞུང་དང་མཐུན་པར་བྱ། ། ས་ཡི་དབུས་སུ་ཏིང་འཛིན་གསུམ། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། འོན་ཀྱང་ཁྱད་པར་དབྱེ་བ་ཡོད། ། རྟེན་གྱི་འཁོར་ལོ་རྫོགས་བྱས་ལ། ། དེང་དུས་བདག་ཚེ་འབྲས་བུ་ཡོད། ། བདག་གི་གསོན་པ་འབྲས་བུར་བཅས། ། ལྷ་དང་དམ་ཚིག་མཉམ་འགྱུར་བར། ། གྱུར་པར་བདག་ཉིད་སོམ་ཉི་མེད། །

Even after the Buddha has departed for the buddha-field, it is right that he should return once more. Having gathered [the deities] there with emanated light, if one meditates firmly on the pride of emptiness, it is held to be the supreme protection. Even during the four modes of conduct, one should maintain the pride of Mañjuvajra and apply it to the mind; this is the application of the essential samādhi. Having performed the approach in that way, if one wishes to complete whatever activity is desired, one should perform the activities of the maṇḍala and so forth. The yogi should avoid seven types of locations, such as villages and the like. One should fully take hold of the northeast direction, which is endowed with all excellent qualities. If the mind possesses the necessary capacity, one should act in whatever place is agreeable to the mind. In the desired location, the purification of the ground is accomplished through fierce and peaceful fire offerings. Having removed shards, pebbles, ash, bones, husks, and the like, it will become free from harm. Having dug the ground in the center and filled it with pure water, and holding white flowers, one should walk one hundred paces to the east; then, returning, one should examine the signs of accomplishment. Then, preceded by the maṇḍala, one should request the goddess who arises from the yellow syllable Bhrūṃ, in accordance with the ritual text. In the center of the ground, one should meditate on the three samādhis as before, though there is a specific distinction: having completed the supporting wheel, [one should pray]: "Today my life has become fruitful; my living is now meaningful. I have no doubt that I shall become equal to the deity and the samaya."

བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་སེམས་གཅིག་པས། ། མི་ལྡོག་པར་ནི་བདག་གྱུར་ཏེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་ནི། ། དེང་བདག་སྐྱེ་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེང་བདག་ཉི་མ་དམ་པ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤྱན་འདྲེན་པས། ། དེང་བདག་འདུས་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། སྤོས་སྣོད་ལག་ཏུ་ཐོགས་ནས་ནི། ། མ་ལུས་ཕྱོགས་ན་བཞུགས་པ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤྱན་འདྲེན་པས། ། དེང་འདིར་སངས་རྒྱས་ཀུན་གཤེགས་ཏེ། ། དངོས་གྲུབ་འདི་ནི་སྩལ་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་ཏིང་འཛིན་གསུམ་པ་ནི། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་གཙོ་བོའི་སྦྱོར་ལྡན་པས། ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི། ། ང་རྒྱལ་འཛིན་པས་སྔར་བཞིན་བསྟོད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་སྣ་ཚོགས་འཆང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བཤད་དུ་གསོལ། ། དེ་ལྟར་བསྟོད་པའི་ཚིག་གསན་ནས། ། ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་དུ་ཕྱག་བྱས་ནས། ། ང་ནི་རང་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་བདག་རང་གིས། ། ང་ནི་སངས་རྒྱས་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། སྟོབས་ཆེན་སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་ཉིད། ། བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མི་འདོར་རོ། ། མིག་དང་རྐང་པ་བྱིན་བརླབས་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྟེང་དུ་བདག་བྱས་ལ། ། དེང་ཤིག་ཅེས་ནི་བརྗོད་བྱས་ལ། ། གཡས་བརྐྱང་ལ་སོགས་འདུག་སྟངས་ཀྱིས། ། བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་གཞོམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཕུར་བུས་གདབ་པ་ཡིས། ། འོག་གི་བགེགས་ནི་བཟློག་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་སྐྱང་ནུལ་བྱས་ནས་ནི། །

Through the single mind of bodhicitta, may I become irreversible; today I have no doubt that I am born into the family of the Tathāgatas. Today I am the sublime sun, for I invite all the Buddhas; today I am the supreme assembly. Holding an incense burner in my hand, I pray that all the Buddhas dwelling in every direction without exception will turn their attention toward me. I, who am called by this name, invite all the Buddhas; may all the Buddhas come here today and please grant this siddhi. Then, the third meditative absorption should be understood as before. Then, endowed with the yoga of the principal deity, one should offer praise as before while maintaining the pride of Vajrapāṇi and the others: "Great wheel of all the Buddhas, holder of the various emanation wheels, for the sake of benefiting all sentient beings, please explain the great maṇḍala." Having heard these words of praise and having prostrated in all directions, [the practitioner says]: "I myself am the Vajra-holder; I am Mañjuvajra myself. I am the great king of Buddhas, the great power, the self of all Buddhas. I am the lord, the master of the great Vajra; I shall not relinquish the blessing. Having blessed my eyes and feet, and having established myself upon the maṇḍala, I shall utter the command 'Go!' and destroy the hosts of obstructors with the right-leg-extended posture and so forth." Then, by striking with the ritual dagger (kīla), the obstructors below will be repelled. Then, having performed the plastering...

སྤོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱ་བ་ནི། ། བདག་པོའི་གནས་སུ་གྲུ་བཞི་སྟེ། ། ལྷག་མའི་གནས་སུ་ཟླུམ་པོ་རུ། ། རང་རང་གི་ནི་སྙིང་པོའམ། ། སྐུ་ཡི་གསང་སྔགས་ཟློས་པས་སོ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་བྱ་བ་ཡང་། ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པ། ། རྩ་བ་ནག་པོ་ར་རི་མེད། ། རང་གི་མཚན་མས་མཚན་བཅས་པའོ། ། འབྲས་ཆགས་ལྕུག་མས་ཁ་བརྒྱན་ནས། ། རས་ཟུང་གིས་ནི་མགུལ་པ་བཅིངས། ། འབྲུ་སྣ་རིན་ཆེན་སྣ་ལྔ་དང་། ། སྙིང་པོ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བྱ། ། དྲི་ཞིམ་ཆུ་ཡིས་རབ་བཀང་ལ། ། སྟེང་དུ་མཆོད་ཡོན་ཆུ་བཞག་ལ། ། རང་གི་ཆོས་ཀྱི་ས་བོན་ལས། ། རང་གི་ལྷ་རུ་བརྟགས་ནས་ནི། ། བསྡུ་དང་བསྟོད་དང་དགུག་པ་དང་། ། རྒྱས་གདབ་ལ་སོགས་སྔར་བཞིན་བྱ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། བཟུང་སྟེ་སྐུ་ཡི་སྔགས་བཟླས་ལ། ། མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ལ་གནས་སུ་གཞག། ལག་བཟང་ཞུས་པའི་རྒྱུད་གསུངས་པའི། ། ཆོ་གས་གཏོར་མ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་མཉེས་པར་བྱ། ། གསོན་པོའི་སློབ་མའང་ལྷ་གནས་བྱ། ། འཁོར་བཞི་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་གས་རྗེས་བཟུང་བས། ། རང་ལ་བསླབ་པར་ཤིན་ཏུ་ལྡན། ། ཐེག་པ་ཆེ་ལ་རབ་ཏུ་མོས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུག། གཞན་དག་རྗེས་སུ་གཟུང་མི་བྱ། ། དེ་ནས་སློབ་མས་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། དགའ་ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་བས། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ནི་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་སྩལ་དུ་གསོལ། ། སྡོམ་པ་རྣམས་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། །

Regarding the construction of the incense maṇḍala: the place of the principal deity is square, while the places of the remaining deities are circular. One should recite their respective heart mantras or body mantras. Then, as for the vases: the Victory Vase and the others should have no black roots or discoloration and be marked with their respective symbols. Adorn the mouths with fruit-bearing branches and tie the necks with pairs of cotton cloths. They should be filled with various grains, the five kinds of jewels, and the five essences. Fill them with fragrant water and place the water for the offering (argha) on top. Having visualized them as their respective deities from their own dharma seeds, perform the dissolution, praise, summoning, sealing, and so forth, as before. Then, holding them with the samaya mudrā and reciting the body mantra, offer the argha water and place them in their positions. One should offer the torma according to the ritual taught in the Subāhuparipṛcchā Tantra. Satisfy [the deities] with the fire offering according to the ritual that follows. The living disciples should also be established in the deity's abode. From among the fourfold assembly, those who have been accepted through the maṇḍala ritual and are fully endowed with training, who have great devotion to the Mahāyāna, and possess intelligence, should be admitted into the maṇḍala. Others should not be accepted. Then the disciples prostrate and say: "You, the Great Joy, are my teacher. O Master, please attend to me! I seek the Great Protector who teaches the way of the Bodhisattvas. Please grant me the reality of the samaya. Grant me also the vows. Into the supreme city of great liberation..."

མགོན་པོས་བདག་ནི་གཞུག་པར་མཛོད། ། བུ་ཚུར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡི། ། ཚུལ་ཆེན་སྣོད་ནི་ཁྱོད་ཡིན་ཏེ། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་གྱི་མཆོག། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་བཞུགས་དང་། ། དེ་བཞིན་གང་དག་མ་བྱོན་དང་། ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་བཞུགས་པ་རྣམས། ། དེ་དག་ཀུན་གྱིས་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་བཟང་པོ་འདི་མཁྱེན་ནས། ། དཔའ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མཚན་མེད་བརྙེས། ། སྐྱོབ་པ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། བདུད་སྡེ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ། ། དཔུང་ཆེན་དག་ཀྱང་དེ་ཡིས་བཅོམ། ། དེ་ཕྱིར་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། དེ་ནས་སློབ་མས་བརྗོད་བྱ་བ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས། ། བསོད་ནམས་ཀུན་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་བགྱི། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མགྲོན་དུ་གཉེར། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པར་ཤོག། ས་མ་ཡ་ཨ། སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ་ས་མ་ཡ་ཧོ། ། བཛྲ་སཏྭ་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ། སྙིང་ག་ལ་སོགས་པར་བྱིན་རླབས། ། ཨ་ཤྭཏྠ་ལ་སོགས་པའི་ཤིང་། ། སོར་ནི་བཅུ་གཉིས་མེ་ཏོག་བཅས། ། བྱིན་ནས་ཁ་དང་སོ་ཡང་བྲུད། ། རྩེ་ནས་བཅེམ་སྟེ་དོར་བ་དང་། ། ཧུབ་གསུམ་ཆུ་ཡང་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དཔུང་པ་གཡོན་པར་སྲུང་སྐུད་བཅིང་། ། ཀུ་ཤ་བྱིན་ལ་རྨི་ལམ་བརྟག། ང་ལ་ནང་པར་སྨྲོས་ཞེས་བསྒོ། ། འཇིག་རྟེན་ན་ནི་ཀུན་མཁྱེན་རྣམས། ། ཨུ་དུམྺཱ་རའི་མེ་ཏོག་བཞིན། །

Protector, please lead me in. Come, child; you are a vessel for the great system of the Mahāyāna. I shall perfectly teach to you the supreme way of Secret Mantra conduct. All the perfect Buddhas who have remained, those who have not yet come, and the perfect Buddhas of the present who dwell for the benefit of beings—all of them, having realized this excellent ritual of Secret Mantra, attained the signless state of omniscience at the foot of the Bodhi tree, O Hero. By the Protector Mañjuvajra, even the most unbearable and great hosts of Māra’s armies were defeated. Therefore, in order to attain omniscience, child, apply your intelligence to this. Then the disciple should say: I prostrate to the Three Jewels. I take refuge in the Three Jewels. I confess each and every misdeed. I rejoice in all merit. I generate the mind set on supreme enlightenment. I invite all sentient beings as guests. May I attain Buddhahood for the benefit of the world. Samaya āḥ. Surata stvaṃ samaya hoḥ. Vajrasattva yathā sukhaṃ. The blessing of the heart and other places is performed. Having given a branch of the Aśvattha tree or similar wood, twelve finger-widths long and adorned with a flower, the disciple should scrape their teeth and rinse their mouth. Breaking the branch from the tip, it is discarded, and three sips of water are also given. A protection cord is tied on the left arm, and kuśa grass is given to examine the dreams. "Tell me [the dreams] in the morning," he is instructed. In this world, the omniscient ones are as rare as the Udumbara flower.

བརྒྱ་ལམ་ན་ནི་རེས་འགའ་ཞིག། འབྱུང་འགྱུར་ཡང་ནི་མི་འབྱུང་ངོ་། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ནི་ཚུལ་འབྱུང་བ། ། དེ་བས་ཀྱང་ནི་དཀོན་པ་སྟེ། ། གང་གིས་མཉམ་མེད་སེམས་ཅན་དོན། ། མྱ་ངན་མི་འདའ་བྱེད་པར་ནུས། ། གང་དག་སྤྱོད་པའི་མཆོག་འདི་ལ། ། བློ་གྲོས་ཤིན་ཏུ་མི་གཡོ་བས། ། དེ་དག་ཀུན་ནི་འཁོར་བའི་རྒྱུན། ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་བཅད། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། རྙེད་པ་མཉམ་མེད་དེ་རིང་རྙེད། ། གང་གིས་སངས་རྒྱས་སྲས་བཅས་པའི། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱིས་ནི། ། བསྟན་པ་འདི་ལ་ཁྱེད་རྣམས་ཀུན། ། ཡོངས་སུ་བཟུང་ནས་སྐྱོབ་བཞིན་པར། ། སང་ནི་རབ་ཏུ་འདོར་བཅས་ནས། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བའི། ། ལམ་མཆོག་འདི་ནི་དཔལ་དང་ལྡན། ། ཁྱེད་རྣམས་འདིར་ནི་འདོད་པས་ན། ། རང་བྱུང་སྐལ་བ་ཆེན་པོ་པ། ། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་གྱུར་པ་ཡིན། ། ཞེས་བསྟན་པར་བྱའོ། ། སྙན་གསན་དབབ་པ་རྒྱུད་བཞིན་བྱ། ། ཐོ་རངས་དུས་སུ་ལངས་ནས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྟེང་དུ་སྔར་བཞིན་བཞག། སྐུ་ཡི་གསང་སྔགས་བཟླས་པ་ཡི། ། དྲི་ཡིས་དཀྱིལ་འཁོར་བྱུགས་བྱས་ལ། ། སར་པ་ལེགས་པར་བསྒྲིལ་བ་ལ། ། ཁ་དོག་ལྔ་ནི་ལེགས་གྱུར་ནས། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལས་སངས་རྒྱས་ལྔར། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བྱས་ནས་ནི། ། བཅོམ་ལྡན་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེའི་ཐིག་ནི་བདག་ལ་གསོལ། ། བཏང་བ་བསྡུས་ཏེ་བཀང་ནས་ནི། ། ལེགས་པར་བསྒྲིལ་ཏེ་མཆོད་ཅིང་བཟླས། ། སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་ཀྱི་ལག་གཏད་ལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བརྟགས་ཏེ་ཚད་བཅལ་ནས། ། ཕྱི་ནས་ཐིག་ནི་གདབ་པར་བྱ། །

"Only once in a great while, and only occasionally, does it occur; yet the emergence of the way of Secret Mantra is even rarer than that. It is that which enables one to accomplish the peerless benefit of sentient beings and to remain in this world without passing into nirvāṇa. Those whose intellects are utterly unwavering regarding this supreme conduct have severed the stream of saṃsāra and the truth of the origin of all suffering. You, great beings, have today obtained an incomparable gain. For you have all been fully embraced and protected by all the great beings, the Buddhas and their Sons, within this teaching. Tomorrow, having renounced [ordinary life], this glorious, supreme path of the Great Vehicle will emerge. Since you desire this here, you shall become self-arisen ones of great fortune, the Tathāgatas who are omniscient of all worlds." Thus should it be taught. The formal request should be made according to the tantra. Rising at dawn, one should place [the materials] upon the maṇḍala as before. Having anointed the maṇḍala with fragrance while reciting the secret mantra of the Body, one should take a new, well-twisted thread that has been properly dyed with five colors. Having blessed it as the five Buddhas arising from the five wisdoms, one should say: "Bhagavān, for the purpose of laying the lines of the maṇḍala, please grant me the vajra-line." Having gathered and filled [the thread], and having twisted it well, one should offer it and recite [the mantra]. Handing it to a practice companion, one should examine the maṇḍala and measure the dimensions, and then the lines should be laid.

ནུབ་ནས་ཤར་དུ་ཚངས་ཐིག་གདབ། ། ལྷོ་ནས་བྱང་དུའང་དེ་བཞིན་ནོ། ། བྱང་དང་ལྷོ་དང་ཤར་ནུབ་དང་། ། རླུང་དང་དབང་ལྡན་ཕྱོགས་བལྟས་ནས། ། དབང་པོ་ཆུ་དང་ནོར་གཤིན་རྗེ། ། ཟུར་ཐིག་གཉིས་དང་གདབ་བྱས་ནས། ། ངོས་བཞི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན་དུ་འགྱུར། ། སོ་སོའང་ཆ་ཆེན་བཅུ་དྲུག་ཏུ། ། སོ་སོར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བར་བྱ། ། དབང་པོའི་ཕྱོགས་ནས་བཅལ་བྱ་སྟེ། ། ཆ་དང་པོ་ཡི་མཐའ་གཉིས་ནས། ། བཞི་ཆ་གཉིས་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། གཉིས་པ་མཉམ་པོ་བཞི་རུའོ། ། གསུམ་པ་ཕྱེད་ཀྱི་ཕྱེད་མ་གཉིས། ། བཞི་པ་དང་པོའི་ཚད་དང་མཚུངས། ། ཆ་ནི་བཅུ་དྲུག་དག་ཏུ་འགྱུར། ། གདུགས་དང་འཁོར་ལོ་པདྨ་དང་། ། རིམ་པ་བཞི་དང་ནམ་མཁའ་བརྒྱད། ། དགུ་དང་བཅུ་གཅིག་བཅུ་གསུམ་པ། ། དེ་གསུམ་ལྔ་ལྔར་བགོ་བར་བྱ། ། ཡ་ཕུབས་འགྲམ་དང་ལོགས་སུ་འགྱུར། ། དེ་ཀུན་རིང་ཐུང་ཆ་གཉིས་པ། ། བཅུ་དང་བཅུ་གཉིས་གཉིས་པ་ནི། ། ལོགས་སུ་གཅིག་འདས་གཅིག་གིས་ནི། ། བཞི་ཆ་ལོགས་ཏེ་དེ་ཡང་ཡིན། ། ཆ་ཕྱེད་འདས་ནི་ཕྱེད་ཀྱི་ཕྱེད། ། ནང་མ་ལྔར་བྱས་ཁྱུད་དུ་འདོད། ། དེ་ནང་ཆ་ཆེན་ལྷ་སྣམ་ཡང་། ། ཆ་ཕྱེད་གཉིས་བྱས་ཕྱི་མ་ལ། ། མཐའ་གཉིས་ནས་ནི་བཞི་ཆ་གདབ། ། གདུགས་དང་པདྨ་འཁོར་ལོའོ། ། གཉིས་པའི་ནང་མ་བཞི་རུ་བྱ། ། སྐས་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུར་འགྱུར། ། དེ་ཡི་ནང་གི་ཆ་ཆེན་པོ། ། དེ་ཡང་གཉིས་གཉིས་བྱས་ནས་སུ། ། ཕྱི་མ་གཉིས་བྱས་དེ་ཡི་ནང་། ། སྔར་བྱས་ཡ་ཕུབས་ཡིན་པར་འདོད། ། ནང་གི་ཆ་ཆེན་དེ་ཡི་ནི། ། བཞི་ཆ་གཉིས་སུ་བྱས་པ་ལས། ། མཐའ་གཉིས་དག་ཏུ་བྱས་པ་ཡང་། ། ལྔ་ཆར་བྱས་པས་འགྲམ་དང་ནི། ། ངོས་སུ་གྱུར་ཏེ་དེ་ཀུན་ཡང་། །

From west to east, strike the Brahma-line; likewise from south to north. Looking toward the north, south, east, and west, and toward the directions of Vāyu and Īśāna, strike the two diagonal lines for Indra, Varuṇa, Kubera, and Yama; thus the four sides become like a maṇḍala. Each of these should be divided into sixteen major sections. Measuring from the direction of Indra, from the two ends of the first section, two quarters should be struck. The second is divided into four equal parts. The third is two halves of a half. The fourth is equal in measure to the first; thus the sections become sixteen. The parasol, wheel, lotus, the four stages, the eight skies, the nine, the eleven, and the thirteen—these three should each be divided into five. They become the upper arch, the base, and the sides. All of these are two parts in length and shortness. The second is ten and twelve. The second is one side; passing one, by one, the side is a quarter, and that is also it. Passing half a part is half of a half. Making five in the inner, it is desired as a perimeter. Inside that, the major section of the deity-platform is also made into two half-parts. In the outer, from the two ends, strike a quarter. The parasol, lotus, and wheel—make the inner of the second into four. It becomes like a staircase and so forth. The major section within that is also made into two by two. Making two in the outer, within that, it is desired as the previously made upper arch. From that inner major section, by making two quarters, and also making the two ends, by making five parts, it becomes the base and the sides; all of those as well—

ཆ་གཉིས་ནས་ནི་རིང་བ་མེད། ། ཁྱུད་དང་ལོགས་ནི་རང་གི་ཚད། ། ཕྱི་ལས་དཔག་པས་ནང་གི་ཚད། ། ཕྱེད་ཚད་གཉིས་ཀྱི་བཞི་ཆར་འགྱུར། ། ཕྱོགས་གསུམ་ཡང་ནི་དེས་ཤེས་བྱ། ། ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་ཡིན་པར་འདོད། ། ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དབྱེ་བ་ཡང་། ། བསྡུས་པས་གཉིས་ཏེ་དབྱེ་བ་དྲུག། མཁས་པས་སོ་སོར་ཤེས་བྱས་ཏེ། ། བསྡུས་པས་འདོད་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཆ་ཆེན་རྣམ་པ་བཞིར་གནས་པའི། ། རེ་རེའང་བཞི་བཞིར་བྱས་ནས་ནི། ། ཚངས་པའི་ཐིག་ལས་ལོགས་དེ་རུ། ། དྲུག་པ་སྤྱི་ཡི་ཀ་བར་འགྱུར། ། བཅུ་བཅུ་ལས་ནི་མཆོག་རྣམས་འདོད། ། ཆ་ཕྱེད་པས་ནི་ཟླུམ་ཐིག་གིས། ། བསྐོར་ཏེ་ཆ་ཕྱེད་ཕྱིར་བོར་བའི། ། ཆ་ཕྱེད་པར་ནི་བསྐོར་བྱས་པས། ། ནང་གི་མུ་ཁྱུད་དག་ཏུ་འགྱུར། ། དབུས་དང་ཕྱོགས་བཞི་བརྒྱད་རྣམས་ནི། ། གཉིས་གཉིས་སུ་ནི་བྱས་པ་ཡིས། ། བཅུ་དྲུག་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་པོ་ཀུན་གྱི་ནི། ། རྟ་བབས་སྒོ་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། ཕྱེ་བ་བཞིར་ཏེ་དེར་ཤེས་བྱ། ། ཀུན་གྱི་ཕྲང་གནས་ལུགས་དང་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་ཁམས་གསུམ་རྒྱལ། ། དོན་གྲུབ་འགྲོ་འདུལ་ལས་ཀྱི་རིགས། ། དེ་ཉིད་འདུས་པ་རྒྱུད་ཀྱི་རྩེ། ། འདི་རུ་བྱ་ཞེས་མཁས་པས་འདོད། ། ཡང་ན་ཐུན་མོང་མིན་པ་སྟེ། ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་ལྟེ་བར་བཅས། ། ཀ་བ་བརྒྱད་དང་རྩིབས་རྟེན་བཅས། ། དེ་ཡི་ཕྱིར་རིམ་རྩིབས་བཅུ་དྲུག། རྩིབས་རྣམས་རྟེན་དང་བཅས་པར་བྲི། ། ཟུར་བརྒྱད་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་དང་ནི། ། ལྷ་ཡི་སྣམ་བུའི་ཕྱོགས་བཞིན་དུ། ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་དང་རྩིབས་རྟེན་དང་། ། ལྟེ་བར་བཅས་པའི་ཐིག་གདབ་བྱ། །

There is no distance from the two sides; the circumference and the sides are their own measure. The inner measure is calculated from the outside; it becomes a quarter of two half-measures. The three directions should also be known by that; this is held to be common to all. As for the divisions of the inner maṇḍala, there are two in brief and six in detail. The wise, having understood them individually, should begin the desired work in summary. The great measures (mahābhāga) are situated in four parts; each of these is further divided into four. From the Brahmā-line, on that side, the sixth becomes the general pillar. Ten of these are held to be the supreme ones. By means of a half-measure, the circular line is drawn; having cast out the half-measure, by drawing a circle with the remaining half-measure, the inner rim is formed. By dividing the center and the four directions into eight, and then each of those into two, they become sixteen. For all five maṇḍalas, the divisions of the archways, gates, and so forth, should be known as fourfold. The wise hold that one should act here according to the common mode of abiding, the Vajradhātu, the Trailokyavijaya, the Amoghasiddhi, the Tathāgataguhya, and the Tattvasaṃgraha, the pinnacle of tantras. Alternatively, it is the uncommon [maṇḍala]: an eight-spoked wheel with a hub, eight pillars, and the support for the spokes. Outside of that, the sixteen spokes and their supports should be drawn. For the eight-cornered maṇḍalas, just as with the side of the deity’s platform, one should strike the lines for the wheel spokes, the support for the spokes, and the hub.

ཕྱིར་ཡང་རྡོ་རྗེ་མེ་འོད་བསྐོར། ། སོ་སོར་ཕྱེ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་། ། སྔར་བཞིན་རྣམ་པ་གཉིས་ཤེས་བྱ། ། ཐིག་གདབ་པ་ཡི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་ཚོན་གྱི་ལས་བཤད་དེ། ། སྔོ་སེར་དམར་པོ་ལྗང་གུ་དང་། ། དཀར་པོ་རྣམས་ལ་རིམ་བཞིན་དུ། ། ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿཨ་ཨཱ་ལས་ནི། ། མི་བསྐྱོད་རིན་དབང་ཚེ་དཔག་མེད། ། གདོན་མི་ཟ་དང་རྟག་པ་བསྐྱེད། ། མིག་གི་འབར་བའི་ལྕགས་ཀྱུ་ཡིས། ། རང་བཞིན་གནས་པ་ཀུན་ནས་ནི། ། འདྲེས་པས་རོ་གཅིག་གྱུར་བསམས་ནས། ། བཟླས་པ་བྱ་སྟེ་དགེ་བ་བརྩམ། ། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས། ། དབང་ལྡན་མཚམས་ནས་བརྩམས་ནས་དགྱེ། ། ཕྱི་ནས་ཀུན་དུ་སློབ་མས་སོ། ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་ནི་སྔོན་པོ་ཆེ། ། ལྷོ་ན་སེར་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ནུབ་ནི་པདྨ་རཱ་ག་སྟེ། ། བྱང་དུ་ལྗང་གུ་ཡིན་པར་འདོད། ། དབུས་ཀྱི་ས་ཡི་ཆ་ཉིད་ནི། ། ཤེལ་ལྟར་དཀར་བ་བླ་ན་མེད། ། སྔོན་པོ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་རང་བཞིན། ། གཉིས་པ་གསེར་ལ་དམིགས་པ་སྟེ། ། པདྨ་ཆགས་པའི་ངོ་བོ་གཞན། ། དེ་བཞིན་གཞན་ནི་མརྒད་དེ། ། དཀར་པོ་ནང་དུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། འདི་ནི་ཚོན་གྱི་རིམ་པར་གྲགས། ། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་དགོད་པ་ཡང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ཡི་དབུས་སུ་ནི། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན། ། སེང་གེ་ཡི་ནི་གདན་ལ་བཞུགས། ། ཡང་ན་དབུས་མ་དང་པོ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཡང་དག་འཁྱུད། ། ཡང་ན་རྣམ་སྣང་ཆེན་པོའོ། ། ལྔ་པོ་ཀུན་གྱི་ཤར་ཕྱོགས་སུ། ། མི་བསྐྱོད་གླང་པོ་ལ་གནས་ཤིང་། །

Furthermore, the vajra fire-light is encircled; the maṇḍala, divided into its respective parts, should be understood to have two aspects as before. This is the sequence for laying the lines. Next, the work of the colors is explained: blue, yellow, red, green, and white. From the syllables HŪṂ, TRĀṂ, HRĪḤ, A, and Ā, one generates Akṣobhya, Ratnasambhava, Amitāyus, Amoghasiddhi, and Vairocana in that order. Having visualized that they are blended into a single taste from their natural abodes by means of the blazing iron hooks of the eyes, one should perform the recitation and begin the virtuous work. First, the Vajra Master, with the vajra-fist of the left hand, should draw the lines starting from the Ishāna corner. Afterwards, the students do so in all directions. In the eastern direction is great blue; in the south, it is endowed with yellow; in the west is ruby (padmarāga); in the north, it is held to be green. The central area of the ground itself is unsurpassed, white like crystal. Blue is the nature of the vajra peak; the second is focused on gold; another is the essence of the lotus of passion; likewise, the other is emerald; and white is to be known within. This is renowned as the sequence of the colors. Then, regarding the arrangement of the deities: in the center of the five maṇḍalas is the perfect Buddha Vairocana, holding the mudrā of supreme enlightenment and seated upon a lion throne. Alternatively, in the first central position, Vajrasattva should be arranged, perfectly embracing the vajra and bell; or else, Mahāvairocana. In the eastern direction of all five, Akṣobhya resides upon an elephant.

བདུད་འདུལ་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་ཤིང་སྔོ། ། ཀུན་གྱི་ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་ནི། ། རིན་ཆེན་དབང་གིས་རྟ་ལ་བཅིབས། ། མཆོག་སྦྱིན་རིན་ཆེན་བསྣམས་ཤིང་སེར། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱི་ནུབ་ཕྱོགས་སུ། ། ཚེ་དཔག་མེད་པ་རྨ་བྱ་བཅིབས། ། ཏིང་འཛིན་པདྨ་བསྣམས་ཤིང་དམར། ། ལྔ་པོ་ཀུན་གྱི་བྱང་ཕྱོགས་སུ། ། གདོན་མི་ཟ་བ་མཁའ་ལྡིང་བཅིབས། ། སྐྱབས་མཛད་སྣ་ཚོགས་བསྣམས་ཤིང་ལྗང་། ། རྡོ་རྗེ་འདེགས་པ་སྔོན་འགྲོ་བས། ། སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ཉིད་འདུས་པའི་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། ལྔ་ལ་རང་གི་འཁོར་གྱིས་བསྐོར། ། ཡང་ན་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་བཅུ་དྲུག། རིགས་ཀྱི་མདོག་ལྟར་དགོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་རིན་ཆེན་ཆོས། ། ལས་མཆོག་མས་ཏེ་དཔལ་ལྡན་མ། ། མཚམས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་ལ་དགོད། ། བཞི་ཡི་མཚམས་བཞི་པོ་ལས་ནི། ། མེ་མཚམས་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་ལྔ་ནི། ། ཤར་སྔོ་ལྷོ་སེར་ནུབ་དམར་ཞིང་། ། བྱང་དུ་ལྗང་ཞིང་དབུས་དཀར་ལ། ། རིགས་ལྔའི་སྒེག་མོ་རྣམ་ལྔ་ནི། ། དབུས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་རིགས་དཀར། ། རྡོ་རྗེ་ཤར་དུ་སྔོན་པོ་སྟེ། ། ལྷོ་རུ་རིན་ཆེན་སེར་མོའོ། ། ནུབ་དུ་པདྨ་དམར་མོ་སྟེ། ། བྱང་དུ་ལས་མ་ལྗང་བའོ། ། དེ་བཞིན་ལྷོ་ནུབ་ཕྲེང་བ་དང་། ། ནུབ་བྱང་གླུ་མ་དབང་ལྡན་དུ། ། ལས་མ་ལ་སོགས་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཕྱི་ཡི་ལྷ་རྣམས་མཚམས་སུ་ནི། ། བདུག་པ་ལ་སོགས་དེ་བཞིན་དགོད། ། བྱམས་པ་ཡང་ནི་རིགས་ལྔའི་ལྔ། ། འཁོར་ལོ་ལག་ན་དེ་བཞིན་ཏེ། ། རིགས་ཀྱི་མདོག་གི་དབྱེ་བར་བྱ། ། འཁོར་དང་གཙོ་བོ་ཕྱོགས་སོགས་ནི། ། ལཱ་སེ་ལ་སོགས་བཤད་པ་བཞིན། །

Māradamaka is blue, holding a vajra; in the southern direction of all, Ratneśvara is mounted on a horse, yellow, holding a jewel in the gesture of supreme generosity. In the western direction of all maṇḍalas, Amitāyus is mounted on a peacock, red, holding a lotus of meditative concentration. In the northern direction of all five, Amoghasiddhi is mounted on a garuḍa, green, holding a variegated [object] that provides refuge. Preceded by Vajroddharaṇī, one should draw [the deities] while reciting the essence mantra. Following the Tattvasaṃgraha, the five are surrounded by their respective retinues. Alternatively, on the sixteen spokes of the wheel, they should be arranged according to the colors of their families. Vajrasattvī, Ratnasattvī, Dharmasattvī, Karmasattvī, and Śrīmatī are to be placed on the spokes of the intermediate directions of the wheel. From the four intermediate directions of the four [deities], on the five spokes of the southeast wheel, the colors are blue in the east, yellow in the south, red in the west, green in the north, and white in the center. The five graceful goddesses of the five families are as follows: in the center is the white Tathāgata family; Vajrī in the east is blue; Ratnī in the south is yellow; Padmī in the west is red; and Karmī in the north is green. Likewise, in the southwest is Mālā, in the northwest is Gītā, and in the northeast is Nṛtyā; Karmī and the others are likewise arranged. In the intermediate directions of the outer deities, incense and the others are to be placed accordingly. Maitreya and the others of the five families likewise hold wheels in their hands; they should be distinguished by the colors of their families. The directions of the retinue and the principal deities are as explained for Lāsyā and the others.

བསྐལ་བཟང་གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། སྒོ་རྣམས་ཀུན་གྱི་ནང་དུ་ཡང་། ། སྒོ་སྲུང་བཞི་ཡང་ལྔ་ལྔ་རུ། ། གཙོ་བོ་འཁོར་ཡང་སྔར་བཞིན་བརྟག། ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་དབྱེ་བ་ནི། ། རྒྱུད་ལས་ཇི་སྐད་གསུང་བཞིན་བྱ། ། འཁོར་ལོ་བཅུ་ཚན་གསུམ་དང་གསུམ། ། བརྒྱ་དང་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་ལྔ་རུ། ། མཁས་པས་བསྒྲིམས་ཏེ་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའམ། ། ཡང་ན་ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱར་བཅས། ། ཡང་ན་མཚན་མ་དགོད་པའམ། ། ཡང་ན་ཡི་གེ་དགོད་པའམ། ། ཡང་ན་གདན་གྱི་མཚན་མའམ། ། གལ་ཏེ་འབྱོར་པ་མེད་ན་ཡང་། ། ཕྱག་རྒྱས་ཡོངས་སུ་བསྒྲུབ་སྟེ་བསམ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདུན་དུ་བརྟག་པའོ། ། སོ་སོར་ཕྱེ་ལའང་དེ་བཞིན་ཏེ། ། རང་རང་གི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན། ། དེ་ནས་ཕྱི་དྲོའི་ཐུན་དུས་སུ། ། ཁྲུས་དང་རྒྱན་ནི་རབ་རྫོགས་པས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་རབ་བསྐུལ་བས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལན་བདུན་བསྐོར་བྱས་པས། ། ལྷག་པ་གང་ཡིན་འདོར་བར་འགྱུར། ། མཁས་པས་མ་ཚང་ཡོངས་སྐོང་མཛད། ། འགྲུབ་འགྱུར་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་རྣལ་འབྱོར་གྱི། ། སྟེང་དུ་བཏེག་པ་དགུག་པ་དང་། ། གཞུག་ཅིང་དབང་དུ་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་བྱ་བ་ཡང་། ། རྩ་བ་ནག་པོ་ར་རི་མེད། ། མགྲིན་པར་རས་མཆོག་གིས་བརྒྱན་པ། ། འབྲུ་སྣ་རིན་ཆེན་སྣ་ལྔ་དང་། ། སྙིང་པོ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བྱ། ། དྲི་ཞིམ་ཆུ་ཡིས་ཡོངས་བཀང་བ། ། བསྒྲུབ་སྟེ་རང་གི་གནས་སུ་དབུལ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། ཏིང་འཛིན་གསུམ་པོ་སྔོན་བཞིན་བསྒོམ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ང་རྒྱལ་གྱིས། ། མཆོད་པ་ཉིད་དང་གཏོར་མ་དང་། །

The other Fortunate Aeon [maṇḍalas] are likewise. Within each of the gates, the four gatekeepers are also five each; the principal and the retinue should be visualized as before. As for the distinctions of hand symbols and so forth, they should be performed exactly as spoken in the tantra. The three sets of ten wheels and the one hundred and eighty-five should be drawn with diligence by the wise. Thus, whether with the great mudrā, or with the hand mudrās, or by arranging the signs, or by arranging the syllables, or by the signs of the seats—if there is no material wealth, one should accomplish and visualize them through mudrās. This is the visualization of the seven maṇḍalas. Even when divided individually, it is the same, according to each of their own maṇḍalas. Then, during the afternoon session, having completed the ablutions and ornaments, and having thoroughly sounded the vajra and bell, by circumambulating the maṇḍala seven times, whatever is redundant will be discarded. The wise should completely fulfill what is incomplete; one should not disparage that which will be accomplished. Through the yoga of the hook and so forth, lifting [the deities] above is the summoning, entering, and bringing under control. Then, as for the preparation of the vases: they should be without black roots or stains, their necks adorned with the finest cloth, and they should be endowed with various grains, the five precious gems, and the five essences. Completely filled with fragrant water, they should be consecrated and offered in their respective places. Then, in the center of the maṇḍala, one should meditate on the three samādhis as before. With the pride of the wisdom being (jñānasattva), the offerings and the torma—

སྦྱིན་སྲེག་ཅི་ནུས་པ་ཡིས་མཆོད། ། བདག་ཉིད་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་ཡང་། ། སློབ་མ་འཇུག་པའི་ཚུལ་གྱིས་བྱ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་འཇུག་པ་ཡང་། ། གསོན་དང་ཤི་བའི་ལས་ཡིན་ཏེ། ། རེ་ཞིག་གནང་བ་ནོད་པར་བྱ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དཀའ་ཐུབ་ཆེས། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། སློབ་མ་གང་ཡིན་འཇུག་པར་འཚལ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། གསོན་པ་ཞེས་བྱའི་ཁྱད་པར་ཏེ། ། དགའ་ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་བས། ། སློབ་དཔོན་ཉིད་ནི་བདག་ལ་དགོངས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་བསྟན་པ། ། སྐྱོབ་པ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་སོང་ལ་བདག་སྐྱབས་མཆི། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོས་བདག་ནི་གཞུག་པར་འཚལ། ། བུ་ཚུར་གཤེགས་ཤིག་ཐེག་ཆེན་གྱི། ། ལམ་ཆེན་སྣོད་ནི་ཁྱོད་ཡིན་ཏེ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་འདས་དང་། ། དེ་བཞིན་གང་དག་མ་བྱོན་དང་། ། ད་ལྟར་བཞུགས་པའི་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། དེ་དག་ཀུན་གྱིས་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་བཟང་པོ་འདི་མཁྱེན་ནས། ། འཇིག་རྟེན་སྤྱོད་པ་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར། ། འཁོར་ལོ་བསྐོར་ནས་མྱ་ངན་འདས། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། དེ་ནས་རྒྱུན་བཤགས་བྱེད་དུ་གཞུག་སྟེ། ཡོལ་བའི་མཐའ་རུ་གནས་པ་ལས། ། གདོང་ལ་གོས་ཀྱིས་གཡོགས་པ་ཡིས། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས། ། བསོད་ནམས་ཀུན་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ཀྱིས་གཟུང་། །

Perform the fire offering as much as possible. The ritual for one’s own entry should also be performed in the same manner as the entry of the disciples. Then, regarding the entry of the disciples, there are the rites for the living and the deceased; for the time being, one should receive the permission. "I, who am called [name], Through the great asceticism of the Vajra Master, For the sake of benefiting sentient beings, Desire to enter as a disciple." Then, all the disciples should recite the specific prayer for the living: "O Great Joy, you are my teacher; O Master, please attend to me. You who show the path of the Bodhisattvas, Great Protector, I seek you. I go for refuge to the Three Jewels: The Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. Into the supreme city of great liberation, O Protector, please lead me." "Come here, child! You are a vessel For the great path of the Mahāyāna. All the perfect Buddhas of the past, Likewise those yet to come, And the perfect Buddhas dwelling now— Having realized this excellent ritual of Secret Mantra, And in order to follow the conduct of the world, They turned the wheel and passed into nirvāṇa. Therefore, in order to attain omniscience, Child, apply your mind to this!" Then, have them perform the perpetual confession. Standing at the edge of the curtain, with their faces covered by a cloth, they should say: "I go for refuge to the Three Jewels. I individually confess all misdeeds. I rejoice in all merit. I mentally embrace the awakening of the Buddhas."

བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་བདག་གིས་མགྲོན་དུ་གཉེར། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པར་ཤོག། ཅེས་བརྗོད་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཨོཾ་བཛྲ་སིདྡྷི་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ། ཞེས་པས་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཆེ་གེ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཡོངས་བཟུང་ནས། ། དམ་ཚིག་མཆོག་དང་གསང་བ་ཡི། ། འཁོར་ལོ་འདི་ནི་འཇུག་པར་འདོད། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ལ་བསྒྲགས་པ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་དབོག་པ་ནི། ། ནུས་པའི་ཉམས་ལ་དཔག་སྟེ་སྦྱིན། ། སློབ་མས་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་གཟུང་། ། དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་རིགས་ཞུགས། ། ཚུལ་འདི་གཞན་ལ་མ་བརྗོད་ཅིག། གལ་ཏེ་སྨྲས་པར་གྱུར་ན་ནི། ། འཇམ་པའི་རྒྱལ་པོ་རབ་ཁྲོས་ནས། ། བདུན་རྒྱུད་རིགས་དང་བཅས་པར་བཟློག། དེ་ནས་འོག་ཏུ་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨུ་ད་ཀས་ཆུ་བླུད་དོ། ། གལ་ཏེ་གསང་ན་དངོས་གྲུབ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་ཆུ་ཡིས་འགྲུབ། ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་བུ་ཁྱོད་ཀྱི། ། འཇམ་དབྱངས་རྒྱལ་པོ་ང་ཡིན་གྱིས། ། བརྙས་མི་བྱ་ཞིང་མཉན་པར་གྱིས། ། ཡེ་ཤེས་དག་པ་དབོག་པ་དང་། ། བརྟན་པའང་གཞུང་བཞིན་བྱ་བ་སྟེ། ། ཕྲེང་བ་དོར་དང་བཅིང་བ་དང་། ། གདོང་གཡོགས་བཀྲོལ་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན། ། བླ་མ་བརྒྱུད་པ་ཤེས་པར་གྱིས། ། འཇུག་པ་རྫོགས་ནས་དབང་བསྐུར་བ། ། ལྷར་བསྐྱེད་ཆུ་དང་ཅོད་པན་དང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་མིང་དང་ནི། ། བརྟུལ་ཞུགས་རྗེས་གནང་གཟེངས་བསྟོད་དང་། ། ལུང་བསྟན་དབུགས་དབྱུང་ལ་སོགས་པ། ། ཆོ་ག་མཐོང་བས་ཤེས་པར་བྱ། །

"I shall generate the mind of supreme enlightenment. I shall invite all sentient beings as my guests. May I attain buddhahood for the sake of the world." Thus, have them recite. Then, with "Oṃ suratasvaṃ samayasvaṃ. Oṃ vajrasiddhi yathā sukhaṃ," the mind of enlightenment should be generated. Then: "This very person named [so-and-so], having fully embraced the bodhicitta, desires to enter this maṇḍala of the supreme samaya and the secret." Then, proclaim to the disciples: "The bestowing of all the vows should be given according to the capacity of the practitioner. The disciples should likewise uphold them. Today you have entered the family of the Tathāgatas. Do not speak of this way to others. If you should speak of it, Mañjuśrīrāja, becoming utterly enraged, will turn back your lineage along with seven generations. Then you will go to the lower realms." Then, make them drink water with "Oṃ vajrodaka." "If you keep it secret, the siddhis will be accomplished by this vajra nectar water. From this day forward, my son, I am Mañjughoṣarāja; do not treat me with contempt, but listen. The bestowing of pure wisdom and the stabilization should be performed according to the text. The casting of the garland, the binding, the removal of the blindfold, and the showing of the maṇḍala—know the lineage of the gurus. Once the entry is complete, the empowerments are conferred: the deity generation, the water, the crown, the vajra, the bell, the name, the conduct, the permission, the praise, the prophecy, the encouragement, and so forth. These should be understood by observing the ritual."

གསོན་པོའི་ལས་ནི་ཡོངས་རྫོགས་ནས། ། གལ་ཏེ་ཤི་ལ་ཕན་འདོགས་ན། ། རོའམ་རུས་པ་གོས་ལ་ནི། ། སྐུ་ཡི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པ་ཡི། ། ཆུ་མཆོག་གིས་ནི་བཀྲུ་དང་གཏོར། ། དེ་ནས་དེ་ལ་གནས་པ་ཡི། ། གནོད་པའི་བགེགས་རྣམས་བསལ་བ་ནི། ། ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པའི་འཇམ་དཔལ་དུ། ། བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་བསམས་ནས་ནི། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་དམ་བདུད་རྩི་ཡི། ། གསང་སྔགས་དྲག་པོ་རབ་བཟླས་པའི། ། ཡུངས་ཀར་རྡོ་རྗེར་བསམས་ནས་ནི། ། དེ་ལ་ལན་གསུམ་རབ་ཏུ་བྲབ། ། དེ་ནས་དེ་ཡི་བགེགས་བྲལ་ལ། ། སྙིང་གའི་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡིས། ། བར་དོའི་ཤེས་པ་དགུག་པར་བྱ། ། ཨ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་གྱིས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རབ་བསྐྱེད་ལ། ། སེམས་བསྐྱེད་སྡོམ་བཟུང་ལ་སོགས་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་གཞུག་པ་རྣམས། ། གསོན་པོའི་ཚུལ་བཞིན་བྱས་ནས་སུ། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡང་རིམ་བཞིན་བྱ། ། རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཡི་ནི། ། ལྟེ་བ་སྙིང་ག་ལྐོག་མ་དང་། ། སྤྱི་བོ་རྣམས་ནི་རིམ་བཞིན་དུ། ། ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་གདགས་བྱ་སྟེ། ། ལྟེ་བར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་ནི། ། མུ་ཁྱུད་བཞི་དང་རྩིབས་བཅུ་གཉིས། ། མུ་ཁྱུད་བཞི་ལ་སྔགས་བཞི་ནི། ། སྔར་བཞིན་དགོད་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། རྩིབས་ལའང་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་གཉིས་ཏེ། ། ལྟེ་བར་ཨ་ཡིག་བསམ་པའོ། ། སྙིང་ག་མགྲིན་པ་སྤྱི་བོ་ཡང་། ། དེ་བཞིན་བསམ་པ་བྱས་ནས་ནི། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བའི་འོད་ཀྱིས་ནི། ། དེ་ཡི་ལུས་ཀུན་ཁྱབ་པར་བསམ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་རྟེན་ནི། ། སྦྱིན་སྲེག་ཏུ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ཡང་། ཐབས་དང་དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་རྫས། ། ཤིང་དང་སྒྲུབ་པ་པོ་དང་སྣོད། །

Once the rites for the living are fully completed, if one wishes to benefit the deceased, one should wash and sprinkle the corpse or the bones with the finest water consecrated with the mantra of the Body. Then, having visualized oneself as the extremely wrathful Mañjuśrī, one should intensely recite the fierce secret mantra of Yamāntaka or Amṛtakuṇḍalī. Visualizing white mustard seeds as vajras, one should strike the remains three times. Once it is freed from obstructing spirits, one should summon the consciousness of the intermediate state with the King of Desire at the heart. Having generated the wisdom being (jñānasattva) through seed-syllables such as A, and having performed the generation of the mind of enlightenment, the taking of vows, and the entry into the maṇḍala according to the rites for the living, one should likewise bestow the empowerments in sequence. Upon that purified [being], the wheels of insight (prajñācakra) should be applied in order to the navel, the heart, the throat, and the crown. At the navel, the wheel of insight has four rims and twelve spokes; one should understand that the four mantras are to be arranged on the four rims as before. On the spokes are the twelve vowels, and the syllable A is to be visualized at the center. Having visualized the heart, throat, and crown in the same way, one should imagine the entire body pervaded by light through the process of radiating and absorbing. Such physical supports and so forth should be offered into the fire sacrifice. Furthermore: the hearth, the pouring and filling ladles, the substances, the wood, the practitioner, and the vessel.

རྫས་བསང་དགོད་དང་མེ་བླང་དང་། ། བསང་གཏོར་དང་ནི་མེ་སྦར་དང་། ། ཀུ་ཤ་དགྲམ་དང་གནས་པ་དང་། ། མེ་བསྐྱེད་པ་དང་སྤྱན་དྲང་སོགས། ། སྲུང་སྐུད་བཅིང་དང་མཆོད་པ་དང་། ། ཞབས་བསིལ་སྒྲུབ་དང་དབང་བསྐུར་དང་། ། དམ་ཚིག་བསྒོ་དང་མཆོད་ཡོན་དང་། ། བསང་གཏོར་འཐོར་འཐུང་སྲེག་བླུགས་དང་། ། མེ་བསང་བརྟག་དང་དགང་བླུགས་དང་། ། ཀུན་བསྲེགས་བསང་དང་ལྷ་དགོད་དང་། ། བསྡུས་དང་བསྟོད་དང་དགུག་པ་དང་། ། སྔོན་བཞིན་ཕྱག་རྒྱས་དབང་བསྐུར་དང་། ། མཆོད་དང་མཆོད་ཡོན་འཐོར་འཐུང་བསང་། ། དགང་བླུགས་ཅིག་ཤོས་ལས་བསྐུལ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་པ་དང་། ། མེ་ལྷ་དགང་བླུགས་མཆོད་ཡོན་བཅས། ། བསང་གཏོར་སོགས་དང་གཤེགས་གསོལ་བ། ། ཆོ་ག་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་ཡི། ། གང་ན་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་མེད། ། དེ་ནི་སྤྱི་ཡི་ཆོ་ག་ལས། ། རྒྱས་པའི་ཆོ་ག་སྔགས་པས་བསྟན། ། དེ་ཤེས་པ་ལ་ཉེས་པ་བྲལ། ། དེ་ལྟར་བྱེད་པའི་སློབ་དཔོན་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྔོན་བཞིན་མཆོད་པ་དང་། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་པ་དང་། ། བཟོད་པ་གསོལ་དང་བསྔོ་བ་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བའི་རིམ་པ་བྱ། ། ཨོཾ་ཁྱོད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛད། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་ནས་ཀྱང་། ། སླར་ཡང་འབྱོན་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་བཛྲ་མུཿ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་ཁྱབ་པའི། ། བསྡུས་དང་རྒྱས་པའི་ཆོ་ག་ནི། ། ཐུན་མོང་ཐུན་མོང་མིན་པར་སྦྱར། ། ནོངས་པ་མཁས་རྣམས་བཟོད་པར་མཛོད། ། གསང་བར་འོས་པ་སྦ་བའི་ཕྱིར། ། བསྡུས་དང་རྒྱས་པའི་ཆོ་ག་བྱས། །

Purifying the substances, arranging them, and taking the fire; sprinkling the cleansing water and igniting the fire; spreading the kuśa grass and taking one's seat; generating the fire and inviting the deities; binding the protection cord and making offerings; preparing the water for the feet and conferring empowerment; instructing in the samaya and offering the arghya; sprinkling the cleansing water, the prokṣaṇa, and the burnt offerings; examining the fire and the cleansing, the filling and the ladling; burning all and purifying, arranging the deities, and the withdrawal; praising and summoning; conferring empowerment with the mudrās as before; offering, the arghya, the prokṣaṇa, and the cleansing; the filling and the ladling, the exhortation from the other [text], and generating the majesty of the deities; the fire deity, the filling and the ladling, along with the arghya; the cleansing water and so forth, and the request to depart. Whatever ritual procedures have been seen, wherever the specific ritual for the activity is absent, that should be supplied from the general ritual; thus the mantra practitioner has taught the extensive ritual. One who knows this is free from faults. A master who acts in this way becomes like a Vajradhara. As before, one should offer to the maṇḍala, recite the hundred-syllable mantra, request forbearance, perform the dedication, and follow the sequence for releasing the mudrās: "Oṃ, you have accomplished all the welfare of sentient beings; please grant the appropriate siddhis. Having departed to the realm of the Buddhas, please return once again. Oṃ vajra muḥ." This concise and extensive ritual, pervaded by the noble Mañjuśrī, has been composed by applying both common and uncommon methods. May the learned forgive any errors. To keep what is worthy of secrecy hidden, I have composed this concise and extensive ritual.

འདི་ལས་དགེ་བ་ཅི་ཐོབ་པ། ། འགྲོ་ཀུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཐོབ་ཤོག། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་རིགས་བསྡུས་པ་དང་ཕྱེ་བའི་ཆོ་ག་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཞེས་བྱ་བ་སློབ་དཔོན་ཟླ་བཟང་གྲགས་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཁ་ཆེའི་མཁན་པོ་པཎྜི་ཏ་མ་ཧཱ་ཛྙཱ་ན་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཚུལ་ཁྲིམས་གཞོན་ནུས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

Whatever virtue may be gained from this, may all beings attain Mañjughoṣa. This concludes the ritual of the Noble Mañjuśrī’s Combined and Divided Families, entitled The Wish-Fulfilling Jewel, composed by the master Candrabhadrapāda. It was translated, edited, and finalized by the Kashmiri abbot and paṇḍita Mahājñāna and the translator, the monk Tsultrim Zhönnu.