The Arrangement of the Circles of Mantras of “The Recitation of the Names of Mañjuśrī”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ནཱ་མ་སངྒཱི་ཏི་ཙཀྲ་ཀྲ་མཿ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་འཁོར་ལོའི་རིམ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཐོག་མེད་དུས་མཐའ་ནམ་མཁའ་བསོད་ནམས་དཔག་མེད་པ། ། མཁའ་མཉམ་སེམས་ཅན་སྒྲོལ་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་བསྔོས་པའི། ། འཇམ་དབྱངས་མཚན་ལྡན་དུས་གསུམ་བདེ་གཤེགས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ། ། ཀུན་དུ་གཟིགས་པར་ལུང་བསྟན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་དེ་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། བླ་མ་དམ་པའི་གཞུང་ལུགས་ལས། ། མན་ངག་རྒྱས་པར་རབ་བསྟན་པ། ། སྙིགས་མའི་སེམས་ཅན་བློ་ཞན་རྣམས། ། རྣམ་རྟོག་གཡེང་བས་མོས་པ་ཉུང་། ། དེ་ལ་དྲན་ཕྱིར་བསྡུས་པ་འདི། ། གྲུབ་དང་ལུང་བསྟན་མ་ཐོབ་ཀྱང་། ། སྨན་པ་ཕན་པར་ཞུགས་པ་བཞིན། ། བདག་གིས་འདི་ནི་བྱས་པ་ཡིན། ། དབང་དང་དམ་ཚིག་ལྡན་པ་ཡིས། ། ཡིད་དགའ་བ་ཡི་གནས་དག་ཏུ། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་ནས་ནི། ། སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ཡི་གེ་ཨ་ནི་རྣམ་བསམས་ནས། ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱིས་བླ་མ་དང་། ། བདེ་གཤེགས་སྲས་དང་བཅས་པ་རྣམས། ། མདུན་དུ་མངོན་སུམ་ལྟ་བུར་དམིགས། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྒྱ་ཆེན་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་གྱིས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་མཆོད་པར་བགྱིད། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀུན་ལ། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་པའི། ། དགེ་བ་ཀུན་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། མངོན་སངས་རྒྱས་ནས་མི་རིང་བའི། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ། །

In the language of India: Ārya-mañjuśrī-nāmasaṅgīti-cakrakramaḥ. In the language of Tibet: ’Phags pa ’jam dpal gyi mtshan yang dag par brjod pa’i ’khor lo’i rim pa (The Stages of the Maṇḍala of the Noble Mañjuśrī-nāmasaṅgīti). Homage to the Blessed One, Mañjuśrī Jñānasattva. To the one who, from beginningless time until the end, has accumulated immeasurable merit in space, and who has dedicated all toward omniscience in order to liberate sentient beings as vast as space; to Mañjughoṣa, the possessor of the names, the Sugata of the three times, the spiritual friend in the manner of a bodhisattva, who is prophesied as the All-Seeing One—to that inconceivable one, I prostrate. From the treatises of the sublime gurus, the pith instructions have been extensively taught. However, for sentient beings of the degenerate age with weak intellects, interest is small due to the distractions of conceptual thought. To keep that in mind, this summary is composed. Although I have not attained realization or prophecy, I have done this like a physician intent on benefiting others. One who possesses the empowerments and the samaya, in a delightful and pure place, should sit upon a comfortable seat. Having visualized the letter A upon a moon maṇḍala at the heart, one should imagine the gurus and the Sugatas together with their heirs appearing vividly before one through its light. With body, speech, and mind, one should perfectly prostrate to all the Buddhas. With all vast desires, one should make offerings to all the Buddhas. To all the Buddhas and bodhisattvas, one should individually confess all misdeeds. One should rejoice in all the virtues of those who have generated the mind of enlightenment. To all the perfect Buddhas who have not long since attained manifest enlightenment...

ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དམ་པ་ནི། ། བསྐོར་ཕྱིར་བདག་གིས་བསྐུལ་བར་འཚལ། ། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་འདའ་བཞེད་པ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ། ། བསྐལ་པ་རབ་མང་བཞུགས་པར་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་གསོལ་བ་འདེབས། ། གང་ཡང་བདག་གི་མཆོད་པ་རྣམ་དྲུག་དང་། ། དགེ་བ་བཞིན་བྱས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི། ། བླ་མེད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་ཕྱིར། ། བདག་གིས་ཆོས་བཞིན་ཡོངས་སུ་བགྱི། ། ཆོས་ལ་དབང་བསྐུར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ། ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་བར་དུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། ཨེ་མ་སེམས་ཅན་བླ་མེད་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་གྱུར་ཅིག། བདག་ཉིད་དངོས་པོ་འབུལ་ལགས་ཀྱིས། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྣམས་ཀྱིས། ། ཇི་ལྟར་བཞེད་པ་མཛད་པའི་ཕྱིར། ། བདག་ལུས་སོ་སོར་བཞེས་སུ་གསོལ། ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཁྱད་འཕགས་ལམ་ནི་བདག་གིས་བསྟེན། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་རྣམ་ལྔ་ཡི། ། གཟུགས་བརྙན་ཙམ་ལ་རབ་དམིགས་ལ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་རྣམ་དག་པ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་རབ་དམིགས་ལ། ། ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། སྟོང་གསུམ་ཚད་དང་མཉམ་པ་ཡི། ། མཆོད་རྟེན་བདེ་གཤེགས་གཞལ་ཡས་ནི། ། རིམ་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བསམ། ། དབུས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ། ། དབུས་སུ་སེང་གེའི་གདན་ཉིད་དེ། ། གཞན་ཡང་རིམ་པ་ཇི་བཞིན་བསམ། ། དེ་ཡི་དབུས་མའི་གདན་ཐོག་ཏུ། ། ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། མདོག་དཀར་རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཅན། །

In order to turn the sublime wheel of Dharma, I pray that you do so. To all the Tathāgatas who intend to pass into parinirvāṇa, I supplicate all the Buddhas to remain for many eons. Whatever sixfold offerings I have made and whatever virtues I have performed, I shall practice them all in accordance with the Dharma for the sake of attaining unsurpassed, perfect buddhahood. To all the Buddhas who have been empowered in the Dharma, I go for refuge until I reach the heart of enlightenment. Ema! In order to liberate sentient beings in an unsurpassed way, may I attain omniscience. I offer my very self; for the sake of fulfilling the wishes of the Buddhas and Bodhisattvas, I pray that you each accept my body. I shall follow the sublime path of all the Sugatas. Then, focusing clearly on the mere reflections of the five wisdoms, one is naturally purified and naturally blessed: oṃ śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāvātmako ’haṃ. Visualizing it like space, from the syllable bhrūṃ arises a stūpa, a celestial palace of the Sugatas equal in size to the three-thousandfold world system, complete with six tiers. One should contemplate all its characteristics as being fully perfected. In the central heart-palace, in the center is a lion throne; one should likewise contemplate the others in their proper order. Upon the central throne, the Blessed One is generated from the syllable a, white in color and with his hair in a topknot.

ཞི་བ་རྒྱན་སྤངས་བྱང་ཆུབ་མཆོག། ཀུན་དུ་ཞལ་གྱིས་རྣམ་པར་མཛེས། ། དེ་ཐུགས་དྷཱིཿ ལས་བསྐྱེད་པ་ཡི། ། གདོང་ལྔ་ཟུར་ཕུད་ལྔ་པ་མེ་ཏོག་ཐོད། ། གཡས་པ་བཞི་ན་རལ་གྲི་སྟེ། ། གཡོན་བཞི་ཤེས་རབ་པུ་སྟི་བསྣམས། ། རྒྱན་དང་ན་བཟའ་གཞོན་ནུའི་ཚུལ། ། ཐུགས་ཀར་ཨ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། འཁོར་ལོ་རིམ་པ་བཞི་དང་ལྡན། ། ཇི་ལྟར་གསང་སྔགས་དགོད་པ་ནི། ། འཁོར་ལོའི་ཆོ་ག་མཐོང་བ་ཡིས། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཐུགས་ཀར་བསམ། ། ལྟེ་བར་ཨ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞལ་དྲུག་པ། ། ཨུཏྤལ་དམར་དང་སྔོན་པོ་ནི། ། པོ་ཏིས་མཚན་པ་བསྣམས་པའོ། ། གཞོན་ནུའི་རྒྱན་ལྡན་ཐུགས་ཀར་ནི། ། ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ཨ་དཀར་བསམ། ། དེ་ལས་སོ་སོར་འཕྲོས་པ་ཡིས། ། རིམ་བཞིན་ཐམས་ཅད་སྣང་བྱས་ནས། ། ནམ་མཁའི་མཐའ་མཉམ་སེམས་ཅན་གྱི། ། མ་རིག་མུན་པ་བསལ་བྱས་ནས། ། སླར་འདུས་རིམ་བཞིན་རང་ཉིད་ཀྱི། ། ཡི་གེའི་ནང་དུ་འདུས་པར་བལྟ། ། དེ་ནས་སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡི། ། མཚན་བརྗོད་རིམ་པར་བཀླག་པ་ཡང་། ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། ཞེས་པ་དང་པོ་ནས་བརྩམས་ནས། ། དོན་ཆེན་ཡི་གེ་དམ་པའི་བར། ། རང་གིས་དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན། ། ཁོང་ནས་འབྱུང་བ་སྐྱེ་བ་མེད། ། ཚིག་ཀུན་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད། ། དེ་མཐར་ཐུག་པ་ཡུམ་བཞི་ཡིན། ། མཆོད་པ་ཆེན་པོ་འདོད་ཆགས་ཆེ། ། ཞེས་པ་དང་པོར་བརྩམས་བྱས་ནས། ། ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་བྱེད། ། དེ་དག་མཐར་ནི་རིགས་ལྔ་སྟེ། ། བདེ་གཤེགས་ཡབ་དང་ཡུམ་རྣམས་ཀྱང་། ། མཚན་གྱི་དོན་ལ་རབ་དམིགས་ཏེ། ། མཉམ་པར་བཞག་ནས་མཚན་བརྗོད་ནི། །

The supreme enlightenment, peaceful and free of ornaments, is beautified by faces in every direction. From the dhīḥ at his heart, he is generated: the Five-Faced One with five topknots and a flower crown. His four right hands hold swords, and his four left hands hold volumes of wisdom. Adorned with ornaments and youthful raiment, at his heart, from the syllable A, arises a wheel with four tiers. Regarding how to arrange the secret mantras, by observing the ritual of the wheel, one should visualize the Primordial Buddha at the heart. At the hub, from the syllable A, arises the Wisdom Being (jñānasattva) with six faces, holding a red and blue utpala flower marked with a volume of scripture. Adorned with youthful ornaments, at his heart, one should visualize a white A upon a moon disc. From that, rays radiate forth individually, sequentially illuminating everything. Having dispelled the darkness of ignorance for all sentient beings as vast as the limits of space, they gather back again and are seen to dissolve sequentially into the syllables of oneself. Then, as for the sequential recitation of the names from the Mantra Wheel, beginning from "Thus have I heard the Buddha, the Blessed One" up to "the sublime syllable of great meaning," one recites those very names oneself. "Arising from within, unborn, it makes all words perfectly clear." At the end of that are the four Mothers: "The great offering, the great passion," and so forth, beginning from the first, which "dispels all attachment." At the end of those are the five families, the Sugatas, fathers and mothers. Focusing intensely on the meaning of the names, one should recite the names while remaining in meditative equipoise.

རིམ་བཞིན་ཀློག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། རང་གི་དེ་ཉིད་ཡི་གེ་ལས། ། རིམ་བཞིན་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ་བ་ཡིས། ། རང་རང་གདན་ལ་དགོད་པར་བྱ། ། འདོད་པ་ཆེན་པོ་བདེ་བ་ཆེ། ། ཞེས་པ་དང་པོར་བརྩམས་ནས་ནི། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་མིག་འཕྲུལ་ཅན། ། དེ་ཡི་མཐར་ཐུག་སེམས་དཔའ་ནི། ། བཅུ་དྲུག་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་དགོད། ། ཡི་གེ་ཨ་ལས་བསྐྱེད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱས་སླར་འདུས་ཏེ། ། རང་གི་གདན་ལ་དགོད་པར་བྱས། ། སྦྱིན་བདག་ཆེན་པོ་གཙོ་བོ་སྟེ། ། ཞེས་པ་དང་པོར་བརྩམས་བྱས་ནས། ། སྨོན་ལམ་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོའི་བར། ། ཕྱི་ནང་ལྷ་མོ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། བྱམས་ཆེན་རང་བཞིན་དཔག་ཏུ་མེད། ། དེ་བཞིན་ཐེག་ཆེན་ཚུལ་གནས་པར། ། ཡི་གེ་ཨ་ལས་བསྐྱེད་པ་ཡི། ། བསྐལ་བཟང་ཕྱི་རོལ་རིམ་བཞིན་དུ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་ལ་དགོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། ཇི་སྲིད་བསྒོམས་པའི་མཐར་ཐུག་པ། ། ཚིགས་བཅད་བཅུ་བཞི་དག་གིས་ནི། ། མཚན་གྱི་དོན་རྣམས་བསྟན་པ་ཡིན། ། འོད་ཟེར་འཕྲོ་ཞིང་བསྡུ་བ་དང་། ། གཟུགས་སུ་གྱུར་ནས་ལྷར་གནས་པ། ། ཕོ་བྲང་སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རིམ་གཉིས་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དགོད་པ་བསྟན་པར་བྱས། ། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེ། ། ཞེས་པ་དང་པོར་བརྩམས་བྱས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས་པ་ཆེ། ། མཐར་ཐུག་ཨོཾ་གྱི་རྣམ་པར་སྤྲོ། ། གཏི་མུག་སྤྱོད་པ་དག་བྱས་ཏེ། ། སླར་འདུས་རིམ་པ་གཉིས་པ་ལས། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། མཚན་གྱི་དོན་རྣམས་གྲངས་བཞིན་དུ། ། ཕྱོགས་བཞི་དག་ནས་བཞུགས་པ་ཡིན། །

The yogi who recites in sequence, from the syllables of their own suchness, should gradually emanate and reabsorb them, placing each upon their respective seat. Beginning with "Great desire, great bliss," and ending with "The great illusionist, the magician," one should perfectly arrange the sixteen bodhisattvas. Generated from the syllable A, having performed the welfare of sentient beings, they are reabsorbed and placed upon their own seats. Beginning with "The great patron, the lord," and continuing up to "The ocean of aspiration-wisdom," one should generate the outer and inner goddesses. Having the nature of immeasurable great love, and likewise abiding in the manner of the Great Vehicle, those generated from the syllable A should be arranged in sequence upon the three wheels outside the Fortunate Aeon. The maṇḍala of the Vajra Expanse, up to the conclusion of the meditation, teaches the meanings of the names through fourteen verses. Radiating and reabsorbing light rays, and transforming into forms to abide as deities, this is the maṇḍala of the inner palace essence. Thus, the arrangement of the maṇḍala of the expanse of reality wisdom of the two stages has been shown. Beginning with "The great Buddha Vairocana," and continuing up to "The great vajra hook and noose," they emanate in the form of Oṃ. Having purified the conduct of delusion, they are reabsorbed; then from the second stage, in the manner of Vairocana, they abide in the four directions according to the sequence of the names.

ཚིགས་བཅད་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་རུ། ། ཚིག་རྐང་གཅིག་གིས་མ་ཚང་བ། ། འདི་ཡི་དོན་ལ་དམིགས་ཤིང་དགོད། ། དེ་ནས་རིམ་པ་གསུམ་པ་རུ། ། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། ། ཚུལ་ནས་རབ་ཏུ་བསྟོད་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་འཇིགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་པ་དང་པོར་བརྩམས་ནས་ནི། ། སྒྲ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག། ཅེས་པ་ཡི་ནི་མཐར་ཐུག་པར། ། ཧཱུཾ་གི་རྣམ་པར་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་རྣམ་པར་དགོད། ། ཚིག་རྐང་གཅིག་གིས་ལྷག་པ་ཡི། ། ཚིགས་བཅད་བཅུ་ཡིས་ཕྱོགས་བཞི་རུ། ། གསང་སྔགས་བདུན་ཅུ་རྩ་གཅིག་སྤྲོས། ། ཞེ་སྡང་བཏུལ་ནས་རྣམ་པར་གནས། ། དེ་ནས་རིམ་པ་བཞི་པ་ནི། ། ཡང་དག་བདག་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད། ། ཅེས་པ་དང་པོར་བརྩམས་ནས་ནི། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ལྕེ་འོད་འབར་གསལ། ། དེ་མཐར་ཐུག་པ་སྤྲོ་བསྡུ་སྟེ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་རྣམ་པ་ཡིས། ། ཕྱོགས་བཞི་དག་ཏུ་རྣམ་པར་གནས། ། སོ་སོར་ཀུན་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ནི། ། ཧྲཱིཿཡི་རྣམ་པར་སྤྲོ་བསྡུ་སྟེ། ། འདོད་ཆགས་རྣམ་པར་དག་བྱས་ལ། ། ཚིགས་བཅད་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི། ། མཚན་དོན་གཞུང་ལས་བྱུང་བ་བཞིན། ། ཕྱོགས་བཞི་རྣམ་པར་བགོས་པའོ། ། དེ་ནས་རིམ་པ་ལྔ་པ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་གིས་བཤད་པར་བྱ། ། འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་དམ་པ་སྟེ། ། ཞེས་པ་དང་པོར་བརྩམས་བྱས་ནས། ། ནོར་བུ་ཆེན་པོ་རིན་ཆེན་ཏོག། དེ་མཐར་ཐུག་པ་མཉམ་ཉིད་ཀྱི། ། ཡེ་ཤེས་ཚིགས་བཅད་ཉི་ཤུ་གཉིས། ། འོད་ཟེར་འཕྲོས་ཤིང་འདུས་པ་ཡིས། ། སེར་སྣ་ཅན་ནི་རྣམ་བཅོམ་ཞིང་། ། མཚན་གྱི་དོན་ནི་གྲངས་བཞིན་དུ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ཚུལ་དུ་གནས། ། ཏྲཱཾ་གི་རྣམ་པར་འཕྲོ་ཞིང་འདུ།

In twenty-five verses, lacking one line, one should focus on and arrange their meaning. Then, in the third stage, through the mirror-like wisdom, the praise is composed starting from "Vajrabhairava, the Terrifier" and ending with "the supreme among those possessing sound." Emanating and absorbing the form of HŪṂ, one should arrange the form of Akṣobhya. With ten verses, one line in excess, seventy-one secret mantras are emanated in the four directions; having subdued hatred, they remain there. Then, in the fourth stage, starting from "the perfect selflessness, suchness," and ending with "the blazing light of the flames of wisdom," one emanates and absorbs [the syllable]. Through the form of Amitābha, they remain in the four directions. The discerning wisdom emanates and absorbs the form of HRĪḤ; having purified attachment, the names and meanings as they appear in the text are distributed throughout the four directions. Then, in the fifth stage, I shall explain the maṇḍala. Starting from "the supreme accomplishment of desired aims" and ending with "the great jewel, the crest of precious gems," the twenty-two verses of the wisdom of equality emanate and gather rays of light. Having utterly destroyed those with avarice, the names and meanings remain in the manner of Ratnasambhava, emanating and absorbing the form of TRĀṂ.

། དེ་ནས་རིམ་པ་དྲུག་པའོ། ། དོན་གྲུབ་དཀྱིལ་འཁོར་དགོད་པ་ཡང་། ། ཚིགས་བཅད་བཅོ་ལྔའི་མཚན་དོན་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་རྟོགས་བྱ་བ། ། ཞེས་པ་དང་པོར་བརྩམས་བྱས་ནས། ། འཇམ་དཔལ་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་མཆོག། དེ་ཡི་མཐར་ཐུག་མཚན་རྣམས་ནི། ། ཨ་ཡི་རྣམ་པར་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ། ། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། ། འགྲོ་བ་ཕྲག་དོག་རྣམ་སྦྱངས་ཏེ། ། དོན་གྲུབ་རྣམ་པར་རིམ་བཞིན་དགོད། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱིས། ། འོད་ཟེར་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུས་ནས་སུ། ། ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི། ། གང་གི་འོད་ཟེར་རེག་གྱུར་པ། ། དེ་ཡི་སངས་རྒྱས་རྣམས་སུ་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་རེག་འགྱུར་ཞིང་། ། བསྡུ་ཞིང་བདག་དང་མཉམ་པར་སྦྱར། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། མདོག་དང་གདན་དང་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། དེ་བཞིན་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དང་། ། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་རིམ་པ་ཡང་། ། ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་བཞིན་དུ་དགོད། ། དེ་ནས་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཡིས། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་རྣམས་བཀུག་ཅིང་། ། བདག་དང་མཉམ་པར་སྦྱར་བྱས་ནས། ། རང་བཞིན་མཆོད་པའི་སྤྲིན་ཚོགས་བསྟིམས། ། བསྡུས་པའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་ཡང་། ། མཆོག་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཁྱོད་འདུད། ། ཅེས་པ་དང་པོར་བརྩམས་བྱས་ནས། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཉིད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཅེས་པའི་ཚིགས་བཅད་བཞི་བཞི་ཡིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ལ་བསྡུས་ཏེ་བསྟོད། ། དེ་ནས་མཚན་གྱི་ཡོན་ཏན་ནི། ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། ཞེས་པ་དང་པོར་བརྩམས་བྱས་ནས། ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་ཞེས་པ། ། ཡོན་ཏན་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་ཡིན། ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་། །

Then follows the sixth stage. Regarding the arrangement of the maṇḍala of Amoghasiddhi, the meaning of the fifteen verses begins with: "To be realized by all the Buddhas," and concludes with: "Mañjuśrī, the supreme possessor of glory." These names are emanated and reabsorbed in the form of the letter A. Through the all-accomplishing wisdom, the envy of migratory beings is purified, and Amoghasiddhi is arranged in due order. In that very manner, rays of light are emanated and reabsorbed; all sentient beings of the three realms who are touched by those rays become Buddhas. Touching all the Buddhas, they are reabsorbed and joined with oneself. All those maṇḍalas, with their colors, seats, and mudrās, as well as the sequence of the primordial Buddha, the wheel, and so forth, are arranged exactly as they are renowned. Then, with JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ, the wisdom wheels are summoned and joined with oneself, and the clouds of natural offerings are dissolved. Regarding the concise praise, it begins with: "I bow to you, the supreme vajra-giver," and continues with: "I bow to you, the wisdom body itself." With these four verses each, the five maṇḍalas are praised in summary. Then, regarding the qualities of the names, it begins with: "Vajrapāṇi, the Vajra-holder," and concludes with: "He becomes the King of Dharma." This is the praise by way of qualities. "Vajrapāṇi, the Vajra-holder..." [and so on].

ཞེས་པ་ལྔ་ཡིས་རྣམ་ཕྱེ་ལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ཡི་ཡོན་ཏན་ནི། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་མཁས་པས་དབྱེ། ། དེ་ཡིས་ཚིགས་བཅད་མཚན་རྣམས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ཡི་ཡོན་ཏན་གྲགས། ། ཨོཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཞེས་པ་ནས། ། ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཱཿཡི་བར། ། སྐུ་ཡི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། དེ་ལ་བརྟན་ཞིང་རབ་གནས་པར། ། སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་ཡིན། ། དེ་ནས་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། ཞེས་པ་དང་པོར་བརྩམས་བྱས་ནས། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བཤད། ། དེ་ཡི་མཐར་ཐུག་བསྡུས་པ་ཡི། ། སྒོ་ནས་ཡང་དག་སྟོན་པ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་གང་ཞིག་སྒོམ་བྱེད་ཅིང་། ། ངག་གི་འཁོར་ལོ་རྣམ་འཕྲོས་ཏེ། ། རྣམ་གསུམ་དོན་ལ་དམིགས་པ་ཡིས། ། རིང་པོར་མི་ཐོགས་འདུལ་དབང་གིས། ། ཡོན་ཏན་གཞུང་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། མ་ལུས་དེ་ཡིས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ས་མཆོག་བཅུ་གཉིས་རབ་བགྲོད་ནས། ། འཇམ་པའི་དབྱངས་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཐུན་བཞིའམ་ནི་ཐུན་གསུམ་གྱིས། ། མཚན་མ་བརྟན་པོ་བྱུང་གི་བར། ། དེ་ནི་རྒྱུན་དུ་བཀླག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དབང་བསྐུར་དང་། ། ཞི་སོགས་ལས་རྣམས་བསམ་པར་བྱ། ། གཞན་ཡང་ཤི་ལ་ཕན་པ་དང་། ། ཆོ་གའི་བྱེ་བྲག་མ་ལུས་ཀུན། ། ཆོ་ག་ཆེན་པོར་མཐོང་བར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུ་བའི་རིམ་པ་ཡང་། ། རིམ་བཞིན་ཡི་གེ་ཨ་ལས་ཏེ། ། དེ་ནས་ཐིག་ལེ་དམིགས་པ་མེད། ། སྒྱུ་མའི་ཚུལ་དུ་སྤྱོད་ལམ་བརྟག། དམ་པའི་གཞུང་ལུགས་གསལ་མོད་ཀྱི། ། བསྡུས་ལ་དགའ་བའི་ངོར་བྱས་ནས། ། བདག་འདྲས་བརྩམས་པར་མི་འོས་ཏེ། ། ཁབ་ལེན་དབང་གིས་ལྕགས་བསྡུ་བཞིན། ། འཇམ་པའི་དབྱངས་ལ་མོས་པ་ཡིན། །

Thus, having distinguished the five [sections], the wise should differentiate the qualities of the five maṇḍalas in their proper order. By means of those verses and names, the qualities of the five maṇḍalas are proclaimed. From "Oṃ sarvadharmā" up to "jñānagarbha āḥ," the mantra of the garland of the Body is used to stabilize and consecrate it; this is the praise by way of mantra. Then, beginning with "The glorious Vajradhara," and so forth, it is explained by all the perfect Buddhas. By way of the ultimate summary, it is correctly revealed. Whoever meditates in that way, with the wheel of speech radiating forth, and by focusing on the threefold meaning, will, before long, through the power of discipline, obtain all the qualities, the scriptures, and so forth, without exception. Having traversed the twelve supreme stages, one will become like Mañjughoṣa. For four or three sessions, one should read this continuously until stable signs arise. Then, one should contemplate the empowerment of the maṇḍala and the activities such as pacification. Furthermore, for the benefit of the deceased and all the various ritual particulars, one should look to the Great Ritual (Mahāvidhi). The sequence for the dissolution of the maṇḍala is also, in order, from the syllable A, and then into the bindu, which is without focal point. One should examine the conduct in the manner of an illusion. Although the sublime scriptures are clear, it is inappropriate for one like me to compose [this] for the sake of those who prefer brevity; yet, like iron being drawn by a magnet, I have done so out of devotion to Mañjughoṣa.

རང་དབང་མེད་པར་རྩོམ་པ་ལ། ། འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་བཟོད་པར་མཛོད། ། དེ་ལས་བདག་གིས་དགེ་བ་གང་ཐོབ་དེས། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་རྟོགས་ཞི་གྱུར་ནས། ། བདག་སོགས་འཇམ་པའི་དབྱངས་དང་འདྲ་གྱུར་ཏེ། ། ནམ་མཁའི་མཐའ་མཉམ་སེམས་ཅན་གྲོལ་བར་ཤོག། འཕགས་པ་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་འཁོར་ལོའི་རིམ་པ། བླ་མ་དམ་པའི་ཆོ་ག་ཆེན་པོའི་གཞུང་རྣམས་ལས། ། བློ་ཞན་པའི་དོན་དུ་མོས་པ་ཙམ་ལས་འཇུག་པ་འདི་དག་གི་རིམ་པ་ཕྲ་མོ་རྫོགས་སོ། །

May Mañjughoṣa grant his forbearance for this composition undertaken without [full] autonomy. Through whatever virtue I have gained from this, may all beings realize the welfare of others and attain peace. May I and all others become like Mañjughoṣa, and may sentient beings, as vast as the limits of space, be liberated. This concludes the sequence of the subtle stages for those of duller intellect, based on the great ritual manuals of the sublime guru, concerning the Noble Mañjuśrīnāmasaṃgīti. It is a practice that proceeds from mere devotion.