A Ritual of “The Recitation of the Names of Mañjuśrī” Integrating the Scriptures

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ནཱ་མ་སཾ་གཱི་ཏི་བི་དྷི་སཱུ་ཏྲ་པིནྟྲ་ཏི། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་ཆོ་ག་མདོ་དང་བསྲེས་པ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཅན་གཙུག་གི་ནོར་བུ་མཚན། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་ཀྱི་ཚུལ་གནས་ཀུན་ལ་ཁྱབ། ། ལམ་མཆོག་དམ་པ་སྟོན་པ་སྨན་པའི་མཆོག། སྡུག་བསྔལ་བདུད་འདུལ་འཇམ་མགོན་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། མཚན་བརྗོད་བདུད་མཛོད་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་དཀའ་བ། ། བདག་བློ་མུན་པས་དགྲོལ་བར་མི་ནུས་ཀྱང་། ། དད་པས་ཕྱོགས་བཟུང་ཐིགས་པས་ནོར་བུ་གཅིག། ལུང་དང་མན་ངག་དག་ལ་བརྟེན་པ་བཤད། ། ཐེག་པ་རྣམས་ཀྱི་གཞིར་འགྱུར་བ། ། དུས་གསུམ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་མཆོག་འདི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དང་ནི། ། སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིས། ། ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་ཐབས་ཚུལ་གྱིས། ། དཔག་བསམ་ཤིང་ཆེན་འདིར་ཕྱོགས་ཙམ། ། ཡེ་ཤེས་ལུས་ཅན་འཇམ་དཔལ་གཅིག་པུར་གྲུབ། ། མདོ་དང་བསྲེས་པའི་ཆོ་ག་རིམ་པ་སྟེ། དེ་ལ་དང་པོ་སྒྲུབ་པ་པོ་རིགས་དང་ལྡན་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན། གཞན་ཡང་དམ་ཚིག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྟོན་ཞེས་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་དང་། ། དབང་ཐོབ་པར་སྟོན་ཏོ། ། གཞན་ཡང་། གསང་སྔགས་རིག་སྔགས་འཆང་བའི་རིགས། ། ཞེས་པ་དང་། བདེན་པར་སྨྲ་ཞིང་ཚིག་མི་འགྱུར། ། ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་དེ་བཞིན་བྱེད། ། ཅེས་པས་བསྒྲུབ་པའི་སྣོད་དུ་རུང་བར་བསྟན། ཡོན་ཏན་ལས་རི་དང་། ཆུ་ཀླུང་དང་། ནགས་ཚང་ཚིང་ན་འདུག་ཀྱང་རུང་ཞེས་པ་གནས་རིག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་དགའ་བ་སྟོན་ཏོ། ། བཟང་ངན་ཤེས་ཤིང་དུས་ཤེས་ལ།

In the language of India: Ārya-mañjuśrī-nāma-saṃgīti-vidhi-sūtra-piṇḍita. In the language of Tibet: ’Phags pa ’jam dpal gyi mtshan yang dag par brjod pa’i cho ga mdo dang bsres pa (The Ritual of the Noble Mañjuśrī-nāma-saṃgīti Combined with the Sūtra). Homage to the Noble Mañjuśrī, the Wisdom Being. To the one whose body is wisdom, the crest-jewel, the form of the Buddha, who abides pervading all; to the supreme physician who reveals the sublime, holy path, the Gentle Protector who subdues the maras of suffering—to him I prostrate. Although my own mind, shrouded in darkness, is unable to unravel the Nāmasaṃgīti, the treasury of maras that is so difficult to realize, I shall explain it by relying on scripture and pith instructions, taking a single drop from the jewel through the power of faith. This supreme path of the three times, which serves as the foundation for all vehicles, is explained here according to the manner of the great maṇḍala and the intention of the masters, through the various methods of the diverse vehicles. Like a great wish-fulfilling tree, this is but a mere direction. Mañjuśrī alone is established as the embodiment of wisdom; this is the sequence of the ritual combined with the sūtra. First, in order to show the characteristics of the practitioner who possesses the [appropriate] family, it is said: "Furthermore, he who teaches the samaya exactly as it is," thus showing the one who possesses the characteristics and who has received empowerment. Furthermore, by the lines: "The family of those who hold the secret mantras and knowledge mantras," and "Speaking the truth, his words do not change; he acts exactly as he speaks," it is shown that he is a fit vessel for the practice. Regarding qualities, it is said: "Whether dwelling among mountains, rivers, or dense forests," which shows a delightful mind possessing the knowledge of the place. "Knowing good and bad, knowing the time," and so forth.

། ཞེས་པས། བསྒྲུབ་དུས་གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་དང་། ཉི་མ་ཤིས་པ་ལ་བྱ་བའི་རིམ་པ་བསྟན་ཏོ། ། དཔལ་ལྡན་འབྱོར་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། ཞེས་པས་བསྒྲུབ་པའི་རྫས་སུ་དོན་དམ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བ་དང་། མཎྜལ་གསུམ་དང་། མེ་ཏོག་དང་། དྲིའི་བྱུག་པ་དང་། མཆོད་བྱའི་ཁྱད་པར་མང་པོ་དང་། བློ་བརྟན་དང་། ཡོ་བྱད་དང་། ཚོགས་པར་བྱ་བའི་རིམ་པ་བསྟན་ཏོ། ། ཡོན་ཏན་ལས་མ་རུངས་པ་འདུལ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་པ་དང་། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་བགེགས་ཀྱི་རྒྱལ། ། ཞེས་པས་མཚམས་ཀྱི་རིམ་པ། ཧཱུཾ་མཚན་མ་ལས་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་མདོག་ནག་པ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། ཐོད་དབྱུག་དང་སྡིགས་མཛུབ་བྱེད་པ། སྦྲུལ་དང་ཐོད་པས་བརྒྱན་པ་བསྐྱེད་ལ། ཡ་མཱནྟ་ཀ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་དང་། མིག་ཏུ་མ་དང་ཊ་བཀོད་དེ། འོད་ཟེར་གྱི་རྡོ་རྗེ་ར་བ་དང་། དྲ་བར་བྱ་བར་བསྟན་ཏོ། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བློ་ཡི་མཆོག། ཅེས་པ་དང་། ཕན་འདོགས་སེམས་ཅན་མཉེས་གཤིན་པ། ། ཞེས་པས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བདག་གིས་འཇམ་དཔལ་ཐོབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སེམས་བསྐྱེད་པར་སྟོན་ཏོ། ། གཉིས་མེད་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྟོན། ། ཞེས་པ་དང་། ཨ་ནི་ཡིག་འབྲུ་ཀུན་གྱི་མཆོག། ཅེས་པས་ཐོག་མ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བརྡར་གྱུར་པའི་སྙིང་གར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསམ་པར་བྱ་བ་སྟོན་ཏོ། ། བླ་མ་གསང་སྔགས་ཆེ་བའི་མཆོག། ཅེས་པ་དང་། མཆོད་འོས་བསྟོད་འོས་ཕྱག་གི་གནས། ། རྟག་ཏུ་རིམ་གྲོར་བྱ་བའི་འོས། ། བཀུར་འོས་རྗེད་པར་བྱ་བའི་མཆོག། ཕྱག་བྱར་འོས་པ་བླ་མའི་བདག། ཅེས་པ་འདིས་སྟོན་ཏོ། །

By this, the sequence of activities to be performed on auspicious planets, constellations, and days is shown. By the words, "Glorious, with perfect wealth," the sequence of the substances for accomplishment is shown: the ultimate consecration, the three maṇḍalas, flowers, fragrant ointments, many varieties of offerings, a stable mind, the necessary requisites, and the assembly. By the words, "The king who tames the wicked through his qualities," and "Yamāntaka, the king of obstructors," the sequence of the boundary is shown. From the seed-syllable HŪṂ, one should generate the wrathful king Yamāntaka, black in color, with one face and two hands, holding a skull-staff and making the threatening gesture, adorned with snakes and skulls. Then, by reciting "YAMĀNTAKA HŪṂ" and placing the syllables MA and ṬA in the eyes, it is shown that one should create a vajra fence and lattice of light rays. By the words, "The supreme mind of great compassion," and "Affectionate toward the benefit of sentient beings," it is shown that one should generate the bodhicitta, thinking, "For the sake of sentient beings, I shall attain Mañjuśrī." By the words, "Teaching non-duality as non-dual," and "A is the supreme of all syllables," it is shown that one should visualize the wisdom-being (jñānasattva) at the heart, which is the primordial bodhicitta of beginninglessness serving as the symbol of method and insight. By the words, "The guru, the supreme greatness of secret mantra," and "Worthy of offerings, worthy of praise, the object of prostration, always worthy of service, worthy of honor, the supreme object of veneration, the lord of gurus worthy of homage," this is shown.

བདག་གི་སྙིང་གར་ཨ་དང་ཧཱུཾ་བསམས་ཏེ། དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་བླ་མ་དང་། དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་། རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ནས། བདག་གིས་བལྟས་ཏེ། ལུས་ཀྱི་བཀོད་པ་ཡན་ལག་གསུམ་བསྐོར་བ་བྱས་ཏེ་ཕྱག་བྱས་ལ་བསྟོད་དོ། ། བུམ་པ་བཟང་པོ་ཆེ་བའི་མཆོག། ཅེས་པ་དང་། དཔག་བསམ་ཤིང་ཆེན་རྒྱས་པ་སྟེ། ། ཞེས་པས་མཆོད་པའི་ཁྱད་པར་ནམ་མཁའ་ལྟར་མཉམ་པར་བསྒྲུབས་ལ། སྙིང་གའི་ལྷ་མོས་དབུལ་ལོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། སྦྱིན་བདག་ཆེན་པོའི་གཙོ་བོ་སྟེ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཆེན་པོ་འཆང་བའི་མཆོག། བཟོད་ཆེན་འཆང་བ་སྟོན་པ་པོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་བརྟུལ་བ་ཡིན། ། ཞེས་པ་འདིས་བསྟན་ཏེ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པས། ། བདག་གི་སྙིང་ག་ནས་ལྷ་མོ་བཞི་སྤྲོས་ཏེ། གནས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན། དབུགས་འབྱིན་ཆེན་པོ་དགའ་སྟོན་ཆེ། ། དགའ་ཆེན་རོལ་མོ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། བཀུར་སྟི་རིམ་གྲོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། ཞེས་པས་བསྟན་ཏོ། ། བསམ་གཏན་ཆེན་པོའི་ཏིང་འཛིན་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། སྨོན་ལམ་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་མེ་ཏོག་སྤོས། ། ཞེས་བྱ་བས། ཕྱིའི་ལྷ་མོ་བཞི་སྟེ་སྙིང་ག་ནས་གོང་གི་ཚུལ་དུ་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པས་གནས་སུ་དབུལ་ལོ། ། མཆོད་པ་ཆེན་པོ་འདོད་ཆགས་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནས། དགའ་བ་ཆེན་པོ་མགུ་བ་ཆེ། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས། གསང་བ་བཞི་མཆོག་ཏུ་གསང་བ་བཞིས་བསྟན་ཏོ། ། ཨོཾ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྡུས་པ་ན། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་བླ་ན་མེད། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་གླུ་བླངས་པས། །

Visualizing the syllables A and HŪṂ at my heart, light radiates from them, inviting the guru, the Three Jewels, the venerable Mañjuśrī, and the deities of the maṇḍala. Having looked upon them, I perform the three circumambulations of the body’s arrangement and prostrate, offering praise. With the words, "The supreme great excellent vase," and "The flourishing great wish-fulfilling tree," one accomplishes the specific offerings as vast as space; this indicates that the goddesses at the heart should present them. This is shown by: "The chief of great benefactors, the supreme upholder of great ethical discipline, the teacher who upholds great patience, and the one who is disciplined in great diligence." Possessing the mantras and mudrās, four goddesses are emanated from my heart, and the offerings should be presented in the three locations. Therefore, it is shown by: "The great relief, the great festival, the great music of great joy, and the perfect honor and service." From "Abiding in the samādhi of great meditative concentration" up to "The ocean of aspiration and wisdom," and "The flowers and incense of the branches of enlightenment," the four outer goddesses are emanated from the heart in the aforementioned manner and offered to the locations along with the mantras and mudrās. From "The great offering of great passion" up to "Great joy and great delight," the four supreme secrets are shown. "OṂ, when Vajrasattva is gathered, the unsurpassed Vajraratna, by singing the song of Vajradharma..."

རྡོ་རྗེ་ལས་ཀུན་བྱེད་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་རྐང་པ་དང་། གསང་བའི་མཆོད་པའི་དུས་སུ། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་དང་། རིམ་བཞིན་དུ་རྐང་པ་བཞི་དང་གླུ་བླང་བར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་མཆོད་པ་དང་། ཆགས་པ་ལ་སོགས་པས་དབུལ་ལོ། ། རྒྱས་པས་མ་ཕྱེའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་འདུད་ཉི་ཤུས་བསྟོད་དེ། ཡང་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བསྟོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྡོམ་པ་བཟུང་བའི་མཐར་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ནི་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་སྟོན་པས། ཚད་མེད་པ་བཞི་བསྒོམ་ཞེས་སོ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་དབྱིངས་མི་ཟད། ། ཡང་དག་བདག་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད། ། ཡང་དག་མཐའ་སྟེ་ཡི་གེ་མེད། ། ཆོས་དབྱིངས་དམ་པ་ཟད་མིན་བདག། ཅེས་པས་དེའི་དོན་བསྒོམ་པ་ནི། ། རང་བཞིན་དག་པའི་སྔགས་བརྗོད་དོ། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་དངོས་པོ་སྟོང་པར་བསྒོམ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། སྟོང་ཉིད་དམ་པ་འདོད་ཆགས་བློ། ། སྲིད་པའི་འདོད་ཆགས་སྤངས་པ་སྟེ། ། ཞེས་པས་པདྨའི་སྟེང་ན་དངོས་གཞི་ལས་ལངས་ཏེ། དང་པོ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས། དེའི་ཐ་མ་འོད་ཟེར་ལྔས་བསྐོར་བའི་ནང་དུ། པདྨ་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་མུཾ་དམར་སྐྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྲེང་བར་འགྱུར་བ་ལས། སྤྲིན་དཀར་དག་པ་བཞིན་དུ་དཀར། ། འོད་བཟང་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བའི་འོད། ། ཉི་མ་འཆར་ཀའི་དཀྱིལ་ལྟར་མཛེས། ། སེན་མོའི་འོད་ནི་ཤིན་ཏུ་དམར། ། ཅོད་པན་བཟང་པོ་མཐོན་ཀའི་རྩེ། ། སྐྲ་མཆོག་མཐོན་ཀ་ཆེན་པོ་ཅན། ། ཟུར་ཕུད་ལྔ་པ་མེ་ཏོག་ཐོད། ། རྒྱན་ཀུན་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། །

"Vajra, the performer of all activities"—reciting this line, during the time of the secret offering, one should sing the four lines and the song in succession, beginning with the goddess Lāsyā and the others. Furthermore, one should present the supreme secret offering and so forth with passion and the like. It is taught that these are not differentiated in detail. Then, one should praise with the twenty verses of homage, or alternatively, it should be understood that all [the goddesses] offer praise. Then, at the conclusion of taking the vows, it should also be understood through that very [method]. Since love and compassion are shown very clearly, it says, "meditate on the four immeasurables." "Non-conceptual, inexhaustible expanse, Perfect selflessness, suchness, The limit of reality, without syllables, The supreme expanse of phenomena, the inexhaustible self." By means of this, the meditation on its meaning is the recitation of the mantra of natural purity. It teaches that one should meditate on outer and inner entities as empty. "Supreme emptiness is the mind of passion; It is the abandonment of the passion of existence." By this, having arisen from the main practice upon a lotus, one first meditates on the samayasattva. Within the source of phenomena (dharmodaya), surrounded at its edge by five-colored light rays, is a pale red mūṃ upon a lotus and moon. From the Tathāgata-mālā: "White like a pure white cloud, With excellent light like the light of the autumn moon, Beautiful like the center of the rising sun, The light of the fingernails is intensely red. With a fine crown of sapphire peaks, Possessing hair of great sapphire, Five locks of hair with a flower crown, Completely adorned with all ornaments."

སྡུ་གུ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་མཛེས། ། ཤེས་རབ་རལ་གྲི་མདའ་གཞུ་ཐོགས། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། དཔལ་ལྡན་སྒེག་དང་སྒེག་པར་ལྡན། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན་འཆང་བ། ། ཉོན་མོངས་གཡུལ་དུ་གཅིག་དཔའ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས། རྗེ་བཙུན་གྱི་སྐུ་སྤྲུལ་པའི་ཆ་ལུགས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡི་དོན་བསྟན་པ། ། ཞེས་བྱ་བས་ཡུལ་བཞིའི་ཕྱག་རྒྱ་སྐུ་འཕྲོ་འདུ་དང་བཅས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བསྟན་ཏོ། ། ཕྱོགས་བཅུར་སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་འགྱེད། ། ཅེས་པ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ཁྲོ་བོ་དང་ལྷ་མོ་རྣམས་ཐུགས་ཀར་སྤྲོས་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་མདུན་དུ་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། དབང་བསྐུར་བ་དང་། མཆོད་པ་དང་། བསྟོད་པ་གོང་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བལྟས་ལ་དགུག་ཅིང་རང་གི་ལུས་ལ་བསྒོམས་ཞེས་པས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དབང་བསྐུར་དཔལ། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་བདག་ཅོད་པན་ཅན། ། ཞེས་པས་སྙིང་གའི་འོད་ཀྱིས་བསྐུལ་ཏེ། བུམ་པའི་ཆུས་དབང་བསྐུར་བས་རིགས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་དང་ལྡན་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་སྣ་ཚོགས་འཆང་། ། ཞེས་པས་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་ལ། སྔགས་དང་བཅས་པས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤྲུལ་ལ་ཞེས་སྟོན་ཏེ། དེའི་དོན་ནི་འོག་ནས་འཆད་དོ། ། བདག་རིག་གཞན་རིག་ཐམས་ཅད་པ། ། ཤེས་དང་ཤེས་བྱའི་བདག་པོ་མཆོག། ཅེས་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རྫོགས་པ་དང་། གསང་སྔགས་ཟློས་པ་དང་། མཚན་ཀློག་པར་བྱས་ཏེ།

"Charming and beautiful in the three worlds, holding the sword of insight and the bow and arrow, seated in the vajra posture, the perfect Buddha, glorious and endowed with grace, bearing the thirty-two marks, the sole hero in the battle against the afflictions"—through these and other such verses, the emanated form and attire of the Venerable One are shown. With the words, "The meaning of the four mudrās is shown," it is taught that the four objects are blessed by the mudrās together with the radiation and reabsorption of the body. "Emitting various emanations in the ten directions" means that the Buddhas, Bodhisattvas, wrathful deities, and goddesses are projected from the heart. Then, in front [of oneself], upon a lotus and moon, the wisdom-being (jñānasattva) is invited. Having performed the empowerment, offerings, and praise as before, one visualizes the wisdom-being, summons it, and meditates upon it within one's own body, thereby making them non-dual. With the words, "Glorious empowerment of the vajra jewel, possessing the crown of the five Buddhas," one is exhorted by the light from the heart; it is taught that by the empowerment of the vase water, one is endowed with the crowns of the five families. "With various emanated wheels," it is taught that by forming the mudrā of the vajra wheel and reciting the mantra, all Buddhas are emanated in the manner of a maṇḍala; the meaning of this will be explained below. "Knowing oneself and knowing all others, the supreme lord of knowledge and the knowable"—this should be understood as all things being emanations of the mind. When it is thus complete, one should recite the secret mantra and chant the names.

དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་། རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་གང་ལ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད། སྐུ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་དམ་པའི་མིང་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་མིང་ནི། གཙུག་གི་ནོར་བུ་འདི་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་། མ་ཉམས་ཤིང་ལྷག་ཆད་མེད་པར་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་ཚིག་དང་། ཡིག་འབྲུ་འདི་དག་ཉིད་ཀྱི། ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུས་གསུམ་དུ་འཆང་བའམ། ཀློག་པ་དང་། ཀུན་ཆུབ་པར་བྱེད་པ་དང་། གཞན་དག་ལ་ཡང་དམ་ཚིག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྟོན་པ་དང་། མིང་གི་དོན་གང་ཡང་རུང་བ་རེ་རེ་ནས་ཀྱང་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྐུ་ལ་དམིགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པ་དེ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། གཞན་ཡང་ཡོན་ཏན་ལས། ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་དུས་གསུམ་དུ་མཉམ་པར་ཡི་དམ་དུ་ལན་གསུམ་དུ་འདོན་ཏམ། གླེགས་བམ་དུ་བྱས་པ་ལ་ཀློག་ཅིང་བརྗོད་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཟུགས་ལ་དམིགས་ཤིང་། གཟུགས་དང་གཉིས་སུ་མཐུན་པར་བསམ་གཏན་དུ་བྱེད་པ་ནི། འདུལ་བའི་དབང་གི་ཕྱིར་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་དེ་ཉིད་དུ་སྤྲུལ་པའི་གཟུགས་ཀྱི་ལུས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོ་ག་རྫོགས་ཤིང་། དམིགས་པ་ལ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པ་དེས། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་ལ། མཉྫུ་ཤྲཱི་ཧཱཾ་ཨོཾ་ཝཱ་གཱི་ཤྭ་རི་མུཾ། མཎྜལ་ཙཀྲ་ཧཱུཾ་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་རྣམ་པར་སྤྲུལ་ལ།

Furthermore, regarding the description of these qualities: "Any son of noble family or daughter of noble family who practices the conduct of the gateway of Secret Mantra, and who—regarding the Blessed One, the Wisdom Being (jñānasattva), all of whom are the ultimate, non-dual reality—correctly recites the names of this 'Crown Jewel' in its entirety, without omission or addition, in these very verses and syllables; and who, day by day, at the three times, upholds, reads, masters, and teaches it to others according to the samaya; and who, focusing on the body of the Wisdom Being Mañjuśrī, meditates one-pointedly on each individual name and its meaning"—and so forth. Furthermore, regarding the qualities: "If one recites it three times daily at the three times as a regular practice, or reads and recites it from a manuscript, and focuses on the form of the Blessed One, the Wisdom Being Mañjuśrī, and practices meditative concentration in accordance with that form, then for the sake of taming [beings], before long one will see the very body of an emanation." This is the meaning. Having perfected the ritual of the characteristics and remaining long upon the object of focus, one should form the vajra-wheel mudrā and recite: mañjuśrī hāṃ oṃ vāgīśvari muṃ maṇḍala cakra hūṃ. Thus, all the Tathāgatas are emanated in the form of the noble Mañjuśrī.

ཕྱག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པས་བདག་གི་ལུས་དེ་དང་མཉམ་པར་སྤྲུལ་ཏེ། མཚན་གྱི་དོན་རེ་རེ་ནས་བསྟོད་ན། ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་པ་འདི་ལྟར་སྨོས་པས་བདག་གཞན་དཔག་ཏུ་མེད་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། མདོར་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་དམ་པས་བསྔགས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དམ་པར་རྒྱུད་པའི་བླ་མ་བདུད་རྩི་འཐུང་། ། འགྲོ་བ་སྡུག་བསྔལ་ནད་ཀྱིས་ཟིན་གྱུར་ལ། ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བསྟོད་ཚིག་འདི། ། སྨན་པའི་རྒྱལ་པོ་བཞིན་དུ་བདག་གིས་བཤད། ། འཕྲོད་པའི་སྨན་བཞིན་ཀུན་ལ་ཕན་འགྱུར་ནས། ། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་འཆི་མེད་ཐོབ་པར་ཤོག། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་མདོའི་དོན་མདོར་བསྡུས་པའི་ཆོ་ག། སློབ་དཔོན་འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མཛད་པ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རྒྱུད་ལེའུ་ཁྲི་དྲུག་སྟོང་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་གླུར་བླངས་པའི་ལེའུའི་སྒྲུབ་ཐབས་མདོ་དང་བསྲེས་པ་རྫོགས་སོ། །

Preceded by prostrations, one should emanate one’s own body as many times as there are [names] and offer praise by reciting the meaning of each name individually. By mentioning these aspects of the qualities in this way, immeasurable benefit for oneself and others will arise. In short, before long, one will attain the omniscience praised by the holy ones. The Guru of the noble lineage, who drinks the nectar, For beings seized by the disease of suffering, I have explained these verses of praise to the Buddhas of the three times, Like a king of physicians. May they be beneficial to all like medicine that suits the patient, And may the deathless, non-conceptual wisdom be attained. This is the ritual for the condensed meaning of the Āryamañjuśrīnāmasaṃgīti, composed by the master Mañjuśrīmitra. This concludes the Sādhana of the chapter on the Vajra Song from the Māyājāla-tantra in sixteen thousand chapters, integrated with the sūtra.