A Maṇḍala Ritual of the Arisal of Mañjuvajra called “Generating the Bliss of All Sentient Beings”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་མཉྫུ་བཛྲ་ཨུ་ད་ཡ་མཎྜ་ལོ་བི་དྷི་སརྦ་སཏྭ་ཧི་ཏ་བ་ཧ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་འབྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བ་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མགོན་པོ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་དངོས་གྲུབ་ཐབས་ཆེན་བདག་ཉིད་དྲི་མེད་ཤེས་རབ་བཙུན་མོ་ཡི་ནི་སྐུ་ཡིས་འཁྱུད། ། ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་ཐུབ་དབང་སྤྲུལ་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་འདོད་སྩོལ་མཛད། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་དགའ་བ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་བདེ་བའི་རོལ་པའི་ཉམས་ནི་འཕྲོ་མཛད་པ། ། འཇམ་པ་ཡི་ནི་མཆོག་ལ་བཏུད་དེ་འགྲོ་བས་དེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་བྱ་རབ་བཤད་བྱ། ། མི་བརྟན་མི་ཉིད་རྙེད་དཀའ་དེ་བས་ཀྱང་། ། བཤེས་གཉེན་མཆོག་ཕྲད་དགའ་སྟོན་རབ་རྙེད་དཀའ། ། དེ་ཕྱིར་བདག་གཞན་དོན་འབྱུང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ། ། སྲིད་གསུམ་ཕན་བྱེད་ལམ་ལ་བརྟེན་པར་གྱིས། ། སྡུག་བསྔལ་དུ་མས་བཅོམ་ཞིང་མྱ་ངན་གནས། ། འགྲོ་བ་མགོན་མེད་བལྟས་ནས་བརྩེར་ལྡན་པས། ། སྔགས་ཚུལ་འདི་ཡི་དོན་ལ་བརྟེན་བྱ་སྟེ། ། དམ་པ་རྣམས་ལ་གཞན་དོན་ལས་མཆོག་མེད། ། རང་གི་ལྟོ་བ་ཙམ་ཞིག་འགེངས་འདོད་པ། ། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་འདི་ཡིན་གྱི། ། རང་ལུས་འཇིག་ནའང་གཞན་དོན་འདོད་གྱུར་པ། ། སྔོན་མེད་རྨད་འདི་ས་སྟེང་འགའ་ཡི་ཡིན། ། ལུས་ཅན་ཡིད་ཀྱི་རང་དབང་དག་གིས་འཇུག། འདི་དག་ཡོང་ཡེ་ཡིད་ཀྱི་དབང་གྱུར་ཡིན། ། སྲིད་དང་རྣམ་གྲོལ་དེ་ཉིད་རྣམ་རོལ་ན། ། བཅོས་བླའང་བློ་གྲོས་ནོར་ལྡན་ཅི་ཕྱིར་ཐོགས།

In the language of India: Śrīmañjuvajrodāyamaṇḍalavidhi-sarvasattvahitāvaha-nāma. In the language of Tibet: Dpal ’jam pa’i rdo rje ’byung ba’i dkyil ’khor gyi cho ga sems can thams cad kyi bde ba bskyed pa zhes bya ba (The Ritual of the Maṇḍala of the Emergence of Glorious Mañjuvajra, which Generates Happiness for All Sentient Beings). Homage to the Blessed One, the Glorious Vajrasattva! Homage to the Protector Mañjuvajra! Embraced by the body of the stainless consort of wisdom, the great means of glorious accomplishment; the Lord of Sages, pervading space, grants the desires of the three worlds through his assembly of emanations; radiating the experience of the play of bliss, the uninterrupted joy of the Net of Magical Illusion—to the supreme Mañjuśrī, I bow, and shall thoroughly explain the ritual for pleasing his maṇḍala for the sake of wandering beings. Unstable is this human life, so difficult to find; even more difficult to find is the festival of meeting a supreme spiritual friend. Therefore, rely on the path that benefits the three realms, the way of mantra from which the welfare of self and others arises. Seeing beings without a protector, crushed by manifold sufferings and dwelling in sorrow, one endowed with compassion should rely on the meaning of this way of mantra. For the holy, there is nothing superior to the welfare of others. To desire only to fill one’s own belly is the nature of all beings; but to desire the welfare of others even at the cost of one’s own body—such an unprecedented marvel belongs only to a few upon this earth. Embodied beings engage through the independence of their minds; these are entirely under the power of the mind. If one plays with the very reality of existence and liberation, why would even a fabricated [practice] be an obstacle for one endowed with the wealth of intelligence?

། ཕྱི་རོལ་གནས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ག་ལ་འགྲོ། ། འོན་ཏེ་གནས་ཀྱང་ཡིད་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ། ། དེ་ལྟས་དོན་དུ་ཡོངས་འཛིན་དོན་མེད་དེ། ། ཡིད་ཉིད་ཀུན་དུ་བྱ་དང་བྱེད་པ་ཡིན། ། དཔེར་ན་ད་དུ་ར་ཡི་མཐུ་ཡིས་ནི། ། འགའ་ཡིས་ས་གཞི་གསེར་གྱི་རང་བཞིན་མཐོང་། ། དེ་བཞིན་ཡིད་ཀྱང་སྔགས་སོགས་སྟོབས་ཀྱིས་ནི། ། སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར། ། དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡི། ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་ཆོས་ནི་རྟོགས་པ་དང་། ། དེ་ཉིད་ལ་ནི་རྟག་ཏུ་མངོན་པར་དགའ། ། གསང་བའི་དེ་ཉིད་དོན་ནི་སྡུད་པར་བྱེད། ། སྣ་ཚོགས་ལས་ཀྱི་རླུང་གིས་བསྐྱོད། ། སྡུག་བསྔལ་དབའ་ཀློང་སྲིད་པའི་མཚོར། ། འགྲོ་ཀུན་ནུབ་པར་མཐོང་ནས་ནི། ། སྡུག་བསྔལ་དེ་ཉིད་དག་གིས་གདུངས། ། དེ་ཉིད་གདོན་པར་རབ་དད་ཅིང་། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ངེས་བྱས་ལ། ། དཔལ་ལྡན་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ཡིས། ། རྒྱུད་གསུངས་དམ་ཚིག་རབ་སྲུང་བྱེད། ། ཕྱི་དང་གསང་བའི་དབང་ཡང་བསྐུར། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་རྣམ་དག་བློ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དང་ནི་ཏིང་འཛིན་མཆོག། ཕྱག་རྒྱ་སྟང་སྟབས་འདུག་སྟངས་དང་། ། བཟླས་དང་སྦྱིན་སྲེག་དེ་བཞིན་མཆོད། ། ལས་ཀྱི་སྦྱོར་དང་ཉེ་བསྡུ་བའོ། ། དེ་ལྟར་དེ་ཉིད་བཅུ་ཤེས་ཤིང་། ། དམན་པའི་སེམས་ནི་སྨོད་བྱེད་པ། ། བརྟན་ཞིང་དུལ་ལ་བློ་གྲོས་ལྡན། ། བཟོད་ལྡན་དྲང་ཞིང་གཡོ་སྒྱུ་མེད། ། གསང་སྔགས་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཤེས། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བའི་ལས་ལ་མཁས། ། དེ་ཉིད་བཅུ་ནི་ཡོངས་ཤེས་ཤིང་། ། བརྩེར་ལྡན་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ལ་མཁས། ། སྤྲོ་བ་ཆེ་ཞིང་སྙིང་སྟོབས་ཆེ། །

Even if one dwells outside, how could that [reality] be reached? Yet, even while dwelling [there], the mind is completely liberated. Therefore, grasping at objects is ultimately meaningless; the mind itself is both the agent and the action. For example, by the power of the datura plant, some may see the earth as being of the nature of gold. Likewise, through the power of mantras and so forth, the mind’s various appearances become completely purified. In that regard, the master realizes the profound and vast Dharma of the Mahāyāna. Always delighting in that very reality, he compiles the meaning of the secret reality. Seeing all beings submerged in the ocean of existence, with its waves of suffering stirred by the winds of various karmas, he is tormented by that very suffering. With intense faith to extract them from it, and having resolved upon enlightenment, he speaks the tantra of the glorious Māyājāla and strictly guards the samaya. He bestows the outer and secret empowerments. The non-conceptual, completely pure intellect, the maṇḍala, and the supreme meditative absorption; the mudrās, postures, and sitting positions; the recitation, fire offerings, and likewise the offerings; the application of activities and the conclusion—knowing these ten such realities, and disparaging the inferior mind, he is stable, disciplined, and possesses wisdom. Endowed with patience, upright, and free from deceit, he knows the application of the Secret Mantra tantras and is skilled in the work of drawing the maṇḍala. Fully knowing these ten realities, he is compassionate and skilled in the treatises. Possessing great enthusiasm and great fortitude—

རག་པ་ཟློས་ཤིང་ཤིན་ཏུ་བསྡམས། ། བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་དག་པའི་བདག། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སེར་སྣ་མེད། ། སྲིད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མི་ཆགས། ། སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། རང་གི་ཡིད་ནི་ཉམས་དགའི་གནས། ། ཕྱོགས་དགར་རྣམ་པར་གནས་ནས་ནི། ། སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་བྲག་ཅ་དང་། ། དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུར་ནི། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རྣམ་བསྒོམས་ལ། ། འཇམ་པའི་དབྱངས་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ། ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྡན། ། བློ་དང་ལྡན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། དེ་ཉིད་སློབ་མ་སྡུད་པ་དང་། ། རྒྱུད་རྣམས་སྟོན་པར་འོས་པ་ཡིན། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྔགས་བྱིན་པ། ། བྱ་བར་ལྡན་ལ་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། སློབ་མའང་ཡོན་ཏན་དེ་འདྲ་བའམ། ། ཅུང་ཟད་དམན་པས་དཔལ་ལྡན་རྒྱུད། ། ཚུལ་གསུངས་ཐར་རྒྱལ་འབྲས་འདོད་པས། ། བླ་མ་ལ་ནི་གསོལ་བ་གདབ། ། གཞན་དུ་སློབ་དཔོན་སློབ་མ་དག། ངེས་པར་ཉམས་པ་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང་། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱིས་དཔྱས་པ་དང་། ། དོན་གྲུབ་འབྲས་བུའང་རིང་བར་འགྱུར། ། དེ་བས་འབད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། དམ་ཚིག་ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་བསྲུང་། ། སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་དོར་མི་བྱ། ། མཁས་པས་ལེགས་པར་འཐས་པ་འམ། ། ལེགས་པར་བྲིས་པ་ཉིད་རུང་གི། བར་མ་དོར་གྱུར་དངོས་པོས་ནི། ། དོན་མེད་པར་ནི་ལྟུང་བར་འགྱུར། ། དེ་ལ་སློབ་དཔོན་སློབ་མས་གང་གི་ཚེ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕྱིར་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་གསོལ་བ་བཏབ་ན། དེའི་ཚེ་བདག་གིས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་ལ་རབ་ཏུ་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ལྷག་པའི་བསམ་པ་བསྐྱེད་ལ།

Reciting the mantra, being extremely restrained, possessing the purity of love and compassion, free from stinginess toward any sentient being, and unattached to the enjoyments of existence, one should have no doubt regarding the way of mantra. With one’s own mind in a state of joy, and dwelling in a pleasant location, one should meditate on all wandering beings as being like an illusion, a dream, an echo, or a city of gandharvas, and then thoroughly accomplish Mañjughoṣa. One who possesses the qualities as described should, with an intelligent mind, draw the maṇḍala. Such a person is worthy of gathering disciples and teaching the tantras. By the very act of bestowing the mantra, the activities will be successfully accomplished. The disciple should also possess such qualities, or be slightly inferior; desiring the fruit of liberation through the methods taught in the glorious tantra, they should supplicate the guru. Otherwise, the master and disciple will certainly suffer decline, be censured by the three worlds, and the fruit of accomplishing their aims will be far off. Therefore, with every effort, those possessing samaya and insight should guard the supreme state of all the Tathāgatas; they must not abandon it even for the sake of their own lives. Whether it be well-compacted by the wise or well-drawn, it is acceptable; however, by neglecting the intermediate stages, one will fall into futility. In that regard, when the disciple has supplicated the master two or three times for the purpose of drawing the maṇḍala, at that time the master should generate the superior intention: "I shall establish all these realms of sentient beings in the state of unsurpassed great bliss."

ཁྱེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཚོགས་པར་གྱུར་ཏམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་སློབ་མ་ལ་དྲི་བར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་ཅུང་ཟད་ནི་ཚོགས་ལ་ཅུང་ཟད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེའི་ཚེ་དེའི་ལྟེ་བར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་སྙིང་གར་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཀྃ་ལས་བྱུང་བའི་སྡིག་པ་མདོག་གནག་ཅིང་མི་སྡུག་པ་ཤ་ཟ་ལྟ་བུར་སྣའི་རྩེ་མོར་ཕྱུང་བ་དང་། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དེ་ཡང་སྙིང་གར་ཕྱིན་ཏེ། ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྐུ་གཡོན་བརྐྱང་བས་གནས་པ། མཆེ་བ་གཙིགས་པ་གསུས་པ་འཕྱང་བ། སྐུ་མདོག་གནག་པ། ཐུགས་ཀར་མཆེ་བ་དང་བཅས་པའི་སྡིགས་མཛུབ་སྟོན་པ། ཕྱག་གཡས་ན་མཆེ་བ་བསྣམས་པ་བསམས་ལ་ཕྱུང་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཀྲོ་དྷ་ཁཱ་ད་ཁཱ་ད། སརྦྦ་པཱ་པཾ་ཨ་སྱ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བས་དེས་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་ཟོས་ནས། སློབ་མ་དེ་ཡང་ཡི་གེ་སཾ་ལས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྐུར་རྣམ་པར་བསམས་ལ། འོག་ནས་བཤད་པའི་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་དེའི་སེམས་ཀྱི་བགེགས་ཕུར་བུས་བཏབ་ལ། དེའི་འོད་ཟེར་འཇིགས་པ་སྟོང་ཕྲག་གིས་གདུག་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བསྲེགས་ལ། སློབ་པའི་སེམས་མངོན་པར་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཡི་གེ་ཨ་ལས་བྱུང་བའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཐ་མ་ལས་བྱུང་བའི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡང་དེར་གནས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྔོན་དུ་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར་འབད་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་ཇི་ལྟ་བར། ། ཡང་དག་བརྟག་པར་སུ་ཡིས་ནུས། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྟག་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །

One should ask the disciple, "Are all the requisites for your maṇḍala assembled, or are they not?" If the disciple says, "Some are assembled, but some are not," then at that time, one should visualize the syllable HŪṂ situated upon a sun maṇḍala at the disciple's navel. From its light rays, a black and hideous sin, resembling a flesh-eating demon, is expelled from the syllable KAṂ situated at the heart and out through the tip of the nose. That syllable HŪṂ also moves to the heart, and one should visualize the wrathful Vajrayakṣa standing with his left leg extended, baring his fangs, with a protruding belly, black in color, and displaying a threatening gesture with a fang at his heart, while his right hand holds a fang. Having visualized this, one recites: OṂ VAJRAYAKṢAKRODHA KHĀDA KHĀDA SARVAPĀPAṂ ASYA HŪṂ PHAṬ. By this, all sins are consumed. Then, the disciple is visualized as the body of Samantabhadra arising from the syllable SAṂ. Following the method of Amṛtakuṇḍalī explained below, the obstacles to his mind are pinned with a kīla. All malevolent forces are thoroughly incinerated by thousands of terrifying light rays. To thoroughly protect the disciple's mind, one should visualize a moon maṇḍala arising from the syllable A, and upon it, the action-vajra arising from the final vowel, remaining there. Then, one should strive for the preliminary activities of the maṇḍala. Who is able to examine the maṇḍala correctly? Through the yoga of one's own deity, the maṇḍala will be constantly accomplished.

ཞེས་གསུངས་པས་ན། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་འདོད་པས་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་སྦྱོར་བ་བྱ་བར་བཤད་དོ། ། དེ་ལ་དང་པོར་རེ་ཞིག་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་གསང་སྔགས་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ལ། མལ་ནས་ལངས་ཏེ་གདོང་བཀྲུ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱས་ནས། སྔ་དྲོའི་དུས་སུ་གཡོན་པའི་ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་དང་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བས་བགེགས་རྣམས་བསྐྲད་ལ། ལྷའི་ཁང་པར་ཞུགས་ཏེ། སྟན་ནང་ཚངས་ཅན་ལ་སོགས་པར་འདུག་ལ། ཡི་གེ་ཨ་དང་ཧཱུཾ་གཉིས་ལས་ཟླ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་རིམ་བཞིན་ལག་པ་གཉིས་སུ་བསམས་ལ། གུང་མོ་དང་མཛུབ་མོ་དང་སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་དང་མཐེ་བོ་རྣམས་སུ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཨཱཿཁཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་ལྔ་རིམ་བཞིན་དུ་བཀོད་ལ་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བཅིངས་ཏེ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཤན་སཱི་དཱ། སརྦྦ་སཏྭ་ན་མ་སརྦྦ་སིདྡྷ་ཡ། སཾ་པཏྟྱནྟཾ། སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཤྩ། ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་ན་ཏཾ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨྨཱཿསྭ་བྷཱ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་བཞག་ལ་རང་གི་མགོར་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་བགེགས་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། གང་འདི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པར་ལྷག་པར་མོས་པ་ལ་བགེགས་རྣམས་འབྱུང་བ་འདི་ནི་གནས་མེད་ཅིང་སྐབས་མེད་དེ། བགེགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཡིད་མགུ་བར་མ་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་སྐད་ཅིག་གིས་དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསམས་ལ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་བགེགས་མ་ལུས་པ་རྣམ་པར་འཇིག་པར་བྱེད་པ། འབར་བ་སྟོང་ཕྲག་གིས་འཇིགས་སུ་རུང་བ།

Thus it is said. Therefore, it is explained that one who wishes to draw a maṇḍala should first perform the yoga of one’s own iṣṭadeva (chosen deity). In that regard, first of all, one should recollect the secret mantra of Amṛtakuṇḍalī. Having risen from bed and performed all the necessary tasks such as washing the face, one should, in the morning, expel obstructing spirits (vighna) with the left wrathful fist and the syllables hūṃ phaṭ. Then, having entered the deity’s chamber and sat upon a cushioned seat or the like, one should visualize a moon and a vajra sequentially upon the two hands from the two syllables a and hūṃ. Upon the middle, index, ring, little, and thumb fingers, one should sequentially arrange the five syllables oṃ hūṃ trāṃ āḥ khaṃ. Having formed the vajra-palms (vajra-añjali), one should place [the mantra] and release it upon one’s head, reciting: oṃ sarvatathāgataśāśīda sarvasattvānāṃ sarvasiddhayaḥ saṃpādyantāṃ sarvatathāgatāśca adhiṣṭhānantu oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’haṃ. One should then contemplate that by this very act, all obstructing spirits will be pacified. For it is impossible and there is no occasion for obstructing spirits to arise for one who has such firm conviction that all phenomena are pure by nature; this is because obstructing spirits and the like arise only from ordinary conceptualization. If, nevertheless, the mind is not yet satisfied, then at that time one should instantly visualize oneself as the glorious Vairocana. From the syllable hūṃ, one should visualize Amṛtakuṇḍalī, who utterly destroys all obstructing spirits without exception, terrifying with thousands of blazing flames.

ལྟེ་བ་མན་ཆད་རྩེ་གཅིག་པ་ལྟ་བུ་ལ་སྐུ་སྟོད་ཁྲོ་བོའི་དབྱིབས་ཅན་ལ་འོག་ནས་བཤད་པའི་སྐུ་མདོག་དང་། ཕྱག་མཚན་དང་ལྡན་པར་བསམས་ལ། ལྷའི་ཁང་པའི་དབུས་སུ་སྔགས་འདི་གདབ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་གྷ་གྷ། གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། སརྦྦ་དུཥྚཱ་ན་ཕཊ། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ། སརྦྦ་པཱ་པཾ་ཕཊ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་བཛྲ་དྷ་རཱ་ཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་ཀཱ་ཡ། བཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། འོག་ཏུ་ས་གཞིའི་གཏན་པ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀུན་དུ་ཕུར་བུས་བཏབ་ལ། དེར་གཏོགས་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ཀུན་ནས་སྲེག་པར་བྱེད་པའི་ཕུར་བུས་བགེགས་རྣམས་བསྐྲད་ནས། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཨཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐལ་པ་མེ་ལྟར་འབར་བའི་འོད་ཅན་ཉི་མ་བྱེ་བའི་འོད་དང་མཚུངས་པ་བསམས་ལ། ཤར་དང་ནུབ་དང་བྱང་དང་། ལྷོའི་ཕྱོགས་དང་མཚམས་རྣམས་སུ་སྔར་བཤད་པའི་ཕུར་བུ་རྣམ་པར་བསམས་ནས། དབུས་མའི་ཕུར་བུའི་ཉི་མའི་གཟུགས་ལས་འོད་ཕྱུང་ནས། ངོས་ཀྱི་ཕུར་བུ་རྣམས་ལ་དེ་དག་ཕན་ཚུན་དུ་འོད་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་འདྲེས་པར་གྱུར་པས་བླ་རེ་བཞིན་དུ་སྟུག་པོར་གྱུར་པ། འོག་ཏུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་དེ་བཞིན་དུ་དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ལ། ཧཱུཾ་ལས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་མདུན་དུ་འདུག་སྟེ། བཀའ་ནོད་པ་སྤྲུལ་ལ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བཀའ་བསྒོ་བ་དང་། དེ་ལས་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་བགེགས་མ་ལུས་པ་བཀུག་པར་གྱུར་ནས། རང་གི་ཕྱོགས་སུ་གནས་པར་རྣམ་པར་བསམས་ལ།

Visualize the lower part from the navel downward as being like a single-pointed [stake], while the upper body has the form of a wrathful deity, possessing the body color, hand implements, and so forth as explained below. One should then cast this mantra into the center of the divine palace: OṂ GHA GHA GHĀTAYA GHĀTAYA SARVA DUṢṬĀN PHAṬ | KĪLAYA KĪLAYA SARVA PĀPAṂ PHAṬ | HŪṂ HŪṂ HŪṂ | VAJRA KĪLAYA VAJRA DHĀRĀ JÑĀPAYATI KĀYA VĀK CITTA VAJRA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ | Drive the stakes into the hosts of obstructors everywhere, down to the foundation of the earth below. Having expelled the obstructors with stakes that completely incinerate the masses of light rays belonging to that [deity], one should visualize above them a sun maṇḍala arising from the syllable AṂ, blazing like the fire at the end of an eon, with a radiance equal to ten million suns. Then, having visualized the previously explained stakes in the eastern, western, northern, southern directions, and the intermediate points, light is emitted from the sun-form of the central stake. As the masses of light from those [other] stakes on the sides merge with one another, they become dense like a canopy; one should visualize it in the same way below as well. Alternatively, while abiding in the samādhi of the glorious Vairocana, one emanates the glorious Vajra Hūṃkāra sitting in front, receiving the command. By means of the mantra beginning with OṂ SUMBHANI SUMBHA, the command is issued, and all obstructors such as gods and so forth are summoned without exception. One should then visualize them remaining in their respective directions.

ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་ཕྱག་ན་ཐོ་བ་བསྣམས་ནས་ཨོཾ་གྷ་གྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བཀའ་བསྒོ་ཞིང་ཁྲོ་བོ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པའི་ཁྲོ་བོའི་ཕུར་བུས་སྤྱི་བོ་ནས་བརྡུངས་པ་དང་། ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཁྱབ་འཇུག་དང་བརྒྱ་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་འཁོར་ལོ་དང་རྡོ་རྗེ་ཐོགས་པ། མདོག་སྔོན་པོ་དང་། སེར་པོ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། ས་སྲུང་ལ་ཞོན་པའི་ལྷ་གཉིས་གཡོག་དང་འཁོར་དུ་བཅས་པ་ཕུར་བུས་བཏབ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཐོ་བ་བསྣམས་པ་དང་། འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིས་ལྷོར་གཤིན་རྗེ་ལག་ན་དབྱུག་པ་ཐོགས་པ། ཁ་དོག་གནག་པ་མ་ཧེ་ལ་ཞོན་པ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཕུར་བུས་བཏབ་པ་དང་། སྟོབས་པོ་ཆེས་ནུབ་ཏུ་ཆུ་ལྷ་ལག་ན་ཞགས་པ་ཐོགས་པ་ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་མདོག་ཅན་སྦྲུལ་ལ་ཞོན་པའོ། ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོས་མེའི་ཕྱོགས་སུ་མེ་ལྷ་གུནྡྷེ་དང་བགྲང་ཕྲེང་ཐོགས་པ་ཁ་དོག་དམར་པོ་ར་སྐྱེས་ལ་ཞོན་པ། དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱིས་བསྐོར་བའོ། ། ཁྲོ་བོ་པདྨ་མཐར་བྱེད་ཀྱིས་བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བདེན་བྲལ་མདོག་ཆར་སྤྲིན་ལྟར་ནག་པོ། རལ་གྲི་ཐོགས་པ་ཡི་དྭགས་ལ་ཞོན་པ། སྲིན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐོར་བའོ། ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་དབྱུག་སྔོན་གྱིས་རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་རླུང་ལྷ་དུ་བའི་མདོག་ཅན་རྒྱལ་མཚན་ཐོགས་པ། རི་དྭགས་སྔོ་བསངས་ལ་ཞོན་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་མི་གཡོ་བས་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་དབང་ལྡན་མདོག་དཀར་པོ་མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་ཐོགས་པ་ཁྱུ་མཆོག་ལ་ཞོན་པ། ཟླ་བ་ཁམ་པས་དབུ་རྒྱན་བྱས་པའོ། །

From the syllable HŪṂ, Amṛtakuṇḍalī arises, holding a hammer in his hand. Commanding with the mantra beginning with OṂ GHA GHA, one should visualize that he strikes the crown of the head with the wrathful kīla of Aparājita. In the eastern direction, one should visualize Viṣṇu and Śakra, holding a wheel and a vajra, blue and yellow in color, riding upon Garuḍa and Airāvata, together with their retinues and attendants, all struck by the kīla. Likewise, Amṛtakuṇḍalī holds a vajra hammer. In the south, the noble Yamāntaka strikes Yama, who holds a staff in his hand, is black in color, rides a buffalo, and is accompanied by his retinue, all struck by the kīla. In the west, Mahābala strikes Varuṇa, who holds a noose in his hand, is moon-like in color, and rides a snake. In the southeast, the wrathful king Takkirāja strikes Agni, who holds a water-pot and a rosary, is red in color, rides a goat, and is surrounded by sages. In the southwest, the wrathful Padmāntaka strikes Nirṛti, who is black like a rain cloud, holds a sword, rides a preta, and is surrounded by rākṣasas. In the northwest, the great wrathful Nīladaṇḍa strikes Vāyu, who is smoke-colored, holds a banner, and rides a dark-blue deer. In the northeast, the wrathful Acala strikes Īśāna, who is white in color, holds a trident, rides a bull, and has a crescent moon as his crown ornament.

ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་གནོད་མཛེས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཚངས་པ་དང་། ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་མདོག་སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། སྤྱི་བླུགས་དང་། པདྨ་དང་། ཀུ་མུ་ད་ཐོགས་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེས་འོག་གིས་སའི་འོག་ཏུ་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་ཐགས་བཟང་རིས་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ལག་ན་རལ་གྲི་ཐོགས་པ་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་བགེགས་མཐར་བྱེད་རང་ཉིད་ཀྱི་བྱང་དུ་ལུས་ངན་པོ་དང་། ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོ་མདོག་དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་བིལ་བ་དང་། ལ་དུ་ལག་ན་ཐོགས་པ་མི་དང་བྱི་ལ་ལ་ཞོན་པ། གནོད་སྦྱིན་དང་། བགེགས་མ་ལུས་པའི་བདག་པོར་གྱུར་པ། ཕུར་བུས་བཏབ་པ་རབ་ཏུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཁྲོ་བོ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལྟེ་བ་མན་ཆད་སྐུ་སྨད་ཀྱི་ཆ་རྡོ་རྗེའི་རྩེ་མོ་ལྟ་བུ་སྐུ་སྟོད་ཁྲོ་བོའི་དབྱིབས་ཅན་ལ། འོག་ནས་བཤད་པའི་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་དང་ལྡན་པས་ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་པ་བུ་དང་ཆུང་མ་དང་། འཁོར་དང་བཅས་པ་ཕུར་བུས་བཏབ་ཅིང་ཁྲོ་བོའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་རྣམ་པར་བཅོམ་པར་ཡང་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་ཀུན་ནས་ཕྱོགས་བཅིང་བ་དང་། ཡི་གེ་ལྃ་ལས་བྱུང་བའི་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སེར་པོས་ཕྱོགས་ཀྱི་ནང་དུ་མཚམས་བཅིང་བ་དང་། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་སྣང་བ་གཏམས་པས། ཕུར་བུའི་ནང་དུ་ཀུན་ནས་ར་བ་བྱ་བ་དང་ཡི་གེ་རྃ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་དྲ་བ་རབ་ཏུ་འབར་བའི་མེ་ལྟར་སྣང་ཞིང་འབར་བའི་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཀུན་དུ་འཁྲུག་པ་ར་བའི་ནང་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་མདོར་བསྡུས་པ་དང་།

Above the wrathful king Sumbharāja are Brahmā, the Sun, the Moon, and so forth, yellow, red, and white in color, holding a water-pot, a lotus, and a kumuda lily. Below the wrathful Vajrapāṇi is Vemacitrin, the lord of the asuras, green in color, holding a sword in his hand and mounted on a chariot. To the north of the great wrathful Vighnantaka are Kubera and Gaṇeśa, white and yellow in color, holding a bilva fruit and a modaka sweet, mounted on a man and a cat; one should visualize them as the lords of all yakṣas and obstructors, transfixed by ritual daggers (kīla). All these wrathful deities have lower bodies from the navel down that are like the points of a vajra, while their upper bodies have the form of wrathful deities. Possessing the colors and hand-symbols described below, one should visualize Viṣṇu and the others, along with their sons, wives, and retinues, transfixed by daggers and their bodies utterly destroyed by the light rays of the wrathful deities. Then, one should visualize the binding of all directions from the outside by a fire maṇḍala arising from the syllable RAṂ; the binding of the intermediate directions within by a yellow maṇḍala of the Great Powerful One (Mahendra) arising from the syllable LAṂ; and the filling of the interior of the daggers with a vajra fence arising from the syllable HŪṂ, appearing like the fire at the end of an eon. Within that fence, one should visualize a blazing vajra net arising from the syllable RAṂ, appearing like fire and with garlands of blazing light flickering everywhere. Thus is the summary.

བར་མ་དང་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ། བགེགས་བསྐྲད་པའི་ཆོ་ག་རྣམས་ལས་གང་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿལས་ལྐོག་མར་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བསམས་ལ། ལྕེའི་པདྨའི་འདབ་མ་ལ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་གནས་ངན་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་དཀར་བ་བསམས་ཏེ། བཛྲ་ཛི་ཧྭ་ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་རས་རིས་ལ་སོགས་པར་བཞུགས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་དང་། དུས་གསུམ་དུ་གཤེགས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་དམིགས་ལ་མཆོག་ཏུ་གུས་པས་སྙིང་གར་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཞག་སྟེ། པུས་མོའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཞག་ནས། ཕྱིའི་མཆོད་པ་ཅི་འབྱོར་པ་རྣམས་དང་། ཨོཾ་སརྦྦ་བིད་པཱུ་ར་པཱུ་ར། ཨ་བརྟ་ཡ་ཨ་བརྟ་ཡ་ཧོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཡིད་ཀྱིས་མཆོད་པའི་སྤྲིན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་བྱས་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས། ། བསོད་ནམས་ཀུན་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ཀྱིས་གཟུང་། ། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་མགོན་པོ་དག། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ངེས་མཛད་པའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་མེད་པའི། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་སྡོམ་པ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཡི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། ། དགེ་བའི་ཆོས་ནི་སྡུད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་བྱེད་པ་གསུམ། ། བདག་གིས་བརྟན་པོར་གཟུང་བར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། བླ་ན་མེད་པའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ། ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་གཟུང་བར་བགྱི།

These are the intermediate and extensive [rituals]; whichever one is desired from among the various rites for expelling obstructors should be performed. Then, one should visualize an eight-petaled lotus at the throat from the syllable HRĪḤ. On the petal of the lotus of the tongue, one should visualize a white vajra arising from the syllable HŪṂ, free from all dysfunctional tendencies. Having consecrated it with the mantra VAJRA JIHVA, one should visualize the Blessed One, the Noble Mañjuśrī, residing in the painting or other supports, as well as the Buddhas and Bodhisattvas who have gone throughout the three times in all directions. With supreme devotion, placing the palms joined at the heart and the kneecaps on the ground, one should make offerings with whatever external offerings are available, and also with various clouds of mental offerings, while reciting: OṂ SARVA VID PŪRA PŪRA AVARTAYA AVARTAYA HO. Having prostrated with all one's being, one should perform the taking of refuge and so forth: I take refuge in the Three Jewels. I confess each and every sin. I rejoice in all merit. I mentally embrace the awakening of the Buddhas. Just as the Protectors of the three times Have firmly resolved upon awakening, I shall generate the supreme, unsurpassed Mind of awakening. Regarding the vows of the Buddha-yoga, The ethics of the vow, The gathering of virtuous dharmas, And the three ways of acting for the benefit of sentient beings— I shall firmly uphold them. The Buddha, the Dharma, and the Saṅgha— The unsurpassed Three Jewels— From this day forth, I shall uphold them.

། རྡོ་རྗེ་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། དམ་ཚིག་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ། ། ཉིན་རེ་ཞིང་ནི་ལན་དྲུག་ཏུ། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བའི། ། པདྨའི་རིགས་ཆེན་དག་པ་ལ། ། ཕྱི་དང་གསང་བ་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་མ་ལུས་གཟུང་། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བགྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་མེད་པ། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་བགྱི་ཞིང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་སྡོམ་པ་མ་ལུས་གཟུང་། ། མ་བསྒྲལ་བ་ནི་བསྒྲལ་བར་བགྱི། ། མ་གྲོལ་བ་ནི་གྲོལ་བར་བགྱི། ། དབུགས་མ་ཕྱིན་པ་དབྱུགས་དབྱུང་ཞིང་། ། སེམས་ཅན་མྱ་ངན་འདས་ལ་འགོད། ། བདག་ནི་དགེ་བའི་ལས་འདི་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་རྟོགས་གྱུར་ནས། ། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་མཐའ་མེད་ལས། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་གདོན་པར་བགྱི། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་རང་གི་སྔགས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་རང་གི་ལྷའི་རང་བཞིན་འོད་ཀྱི་ཚོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་བཀོད་ལ། དེ་ཉིད་ཡིད་ལ་ཟློས་ཤིང་སེམས་རྣམ་པར་སྦྱང་བར་བྱའོ། ། དངོས་པོ་འདི་དག་མ་སྐྱེས་པས། ། ཆོས་རྣམས་མེད་ཅིང་ཆོས་ཅན་མེད། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་དམིགས་མེད་དེ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འདི་བརྟན་པའོ། ། ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་ལ།

I shall correctly uphold the vajra, the bell, and the mudrā of the great, supreme Vajra family; I shall also uphold the masters. Regarding the delightful samaya of the great, supreme Ratna family, I shall constantly bestow the four kinds of gifts six times every day. Regarding the pure, great Padma family arising from great awakening, I shall uphold the sublime Dharma without exception—the outer, the secret, and the three vehicles. Regarding the great, supreme Karma family, I shall correctly uphold all the vows in their entirety and perform the activities of offering to the best of my ability. I shall generate the supreme, unsurpassed bodhicitta and, for the sake of all sentient beings, I shall uphold every vow without exception. I shall deliver those not delivered, I shall liberate those not liberated, I shall give breath to those who have not found breath, and I shall establish all sentient beings in nirvāṇa. By means of this virtuous deed, may I realize buddhahood itself and rescue all wandering beings from the boundless ocean of saṃsāra. Then, one should arrange an immeasurable mass of light, the nature of one’s own deity, who has entered into meditative equipoise upon one’s own mantra and samādhi at the moon in one’s own heart; while reciting that very [mantra] mentally, one should purify the mind. One should also recite: "Since these entities are unarisen, there are no phenomena and no possessors of phenomena; like space, they are without objective reference—this is the firm bodhicitta." Thus it is said.

དེའི་དོན་ལ་ལྷག་པར་མོས་པས་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་གྱི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་བསལ་ལ། འགྲོ་བ་འདི་དག་མ་ལུས་པ་དང་། རང་གི་ལུས་དང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་བཤིག་ལ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བརྟགས་པ་ལས་འདས་པས་དངོས་པོ་མེད་པས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷཿ སརྦྦ་དྷརྨྨཱཿཞེས་བྱ་བ་དང་ཐལ་མོ་ལན་གསུམ་བརྡབས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་དག་པར་མོས་ལ། རང་གི་སེམས་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བདག་ཉིད་རང་གི་སྔགས་ཙམ་ལ་ཡི་གེ་ཧོ་དང་སྤེལ་བར་བསམས་ལ། ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་དབུས་ན་བཞུགས་པ་རང་གི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ། མ་ལུས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་ཆུད་པ་མདུན་དུ་བཞུགས་པར་བསམས་ནས། ཨོཾ་ཙིཏྟ་པྲ་ཏི་བྱ་དྷཾ་ཀཱ་རོ་མི་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། འདི་དེ་བྱང་ཆུབ་བདེ་མཆོག་སྟེ། ། འདི་ལས་གཞན་པའི་བདེ་མཆོག་མེད། ། དེ་ཐོབ་པར་ནི་འདོད་བཞིན་དུ། ། དེ་ནས་དྲི་ཟའི་སེམས་ཅན་འདྲ། ། ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཡིས་ནི། ། ཕྲ་བའི་སྦྱོར་བ་ཉིད་འཛིན་བཞིན། ། རང་བདག་ཞལ་ནས་རྒྱ་པདྨར། ། སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་བློ་ཡི་ཞུགས། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་མེ་གཟུགས་སུ། ། ར་ནི་ཆུ་སྐྱེས་སུ་ལེགས་སམ། ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱི་མཐུ་ཡིས་ནི། ། སྐད་ཅིག་དེ་ལས་མར་བུམ་བཞིན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞུ་ཉིད་གྱུར་པ། །

With intense devotion to that meaning, one should eliminate the seeds of the habitual tendencies of distorted conceptualization that have existed since beginningless time. Then, having analyzed all these beings without exception, as well as one's own body, down to the level of subtle particles, and having meditated that even those subtle particles are without intrinsic nature because they are beyond conceptualization and lack substantial reality, one should recite oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ and clap the hands three times, resolving that they are pure by nature. One should contemplate that one's own mind is primordially unborn, naturally luminous, and completely liberated from the aggregates, elements, sense bases, and so forth. Within the essence of that, one should imagine oneself as the mere mantra, interspersed with the syllable hoḥ. From the oṃ, the Blessed One Vairocana appears, seated in the center of the celestial mansion as previously described, abiding in the meditative absorption of his own samaya-mudrā. Having visualized him seated before oneself, encompassed within the mandala of all the deities without exception, one recites: oṃ cittaprativedhaṃ karomi. "This is the supreme bliss of awakening; there is no supreme bliss other than this. Desiring to attain that, one is like a gandharva being. Just as one grasps the subtle application through the cause of appropriation, the mind enters the lotus born from the mouth of one's own self. In the form of the fire of great passion, is it well-placed in the water-born [lotus]? By the power of its light, in that very instant, like butter in a vessel, the bodhicitta becomes melted."

སངས་རྒྱས་སྲས་བཅས་པ་ཡིས་གཟིགས། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་སེམས་ཅན་བཞིན། ། རང་གི་བདག་ཉིད་དེར་དབྱེར་མེད། ། སྡུག་པའི་སྙིང་པོ་དག་པ་ཆེ། ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་དྲི་མ་མེད། ། གནས་ངན་ལེན་ནི་ཀུན་ལས་གྲོལ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་སེལ་བའི་མཆོག། ཉོན་མོངས་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དག། ཟླ་བ་ལྟ་བུར་སེམས་ཙམ་པ། ། སེམས་ཙམ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་དང་། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྲས་བཅས་པ། ། དེའི་འོད་ལྕགས་ཀྱུས་བཀུག་པ་ཡིས། ། རང་གི་སེམས་ཀྱིས་གཅིག་ཏུ་བྱ། ། འདིར་སངས་རྒྱས་ཀུན་ཡོན་ཏན་དང་། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལ་སོགས། ། ཨ་སོགས་དབྱངས་ཡིག་ལྟ་བུ་ནི། ། མཁའ་དང་མཉམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྒྱུན་ལྟར་རང་ཕྱོགས་ནས་འོངས་ཏེ། ། དཀར་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པར་ཞུགས། ། བསོད་ནམས་ཚོགས་ཀྱིས་ནུས་པ་ཉིད། ། སེམས་ཙམ་དུ་ནི་རྣམ་པར་བསམ། ། འདི་ལྟར་སྙིང་རྗེས་བསྐུལ་བ་ནི། ། ས་འོག་བར་དུ་བསམ་པར་བྱ། ། ཀྱེ་མ་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ལ། ། དགའ་བས་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་བྲལ། ། ཡུན་རིང་དུས་སུ་ཡང་ཡང་འཁོར། ། དེ་རྣམས་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་ཕྱིར། ། འཇམ་གསུང་རང་ཉིད་གྱུར་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བྷོ་དྷི་ཙིཏྟཱ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཚོགས་ལས། ། ཀ་སོགས་ཡི་གེ་རྒྱས་པ་ཡིས། ། རིམ་གྱིས་ཉེ་བར་འཕེལ་བའི་སེམས། ། སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་འཛིན་བྱེད་ཅིང་། ། སྙིང་རྗེ་རྗེས་ཆགས་ལས་བྱུང་བ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཟླ་དཀྱིལ་འཁོར། ། དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་ཡང་དག་རྫོགས། ། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་དེས་འཇོམས་ཡིན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་སོགས། །

The Buddhas and their Sons behold them, Just as they behold sentient beings in perfect meditative equipoise. Their own nature is indivisible from that, The pure essence of the beautiful, great purity. Like space, it is stainless, Completely liberated from all dysfunctional tendencies. It is the supreme dispeller of conceptual thought, Purified of all the stains of the afflictions. Like the moon, it is mind-only; For the sentient beings who have become mind-only, And for the perfect Buddhas and their Sons, Drawn in by the hook of its light, One should unify them within one's own mind. Here, all the qualities of the Buddhas, The stages, the perfections, and so forth, Like the vowels beginning with A, Should be meditated upon as equal to space. Coming from one's own direction like a stream, They enter in the manner of white light. Through the power of the accumulation of merit, One should contemplate them as being mind-only. Thus, impelled by compassion, One should contemplate them down to the subterranean realms: "Alas! Sentient beings in saṃsāra, Through attachment, turn into suffering itself. Devoid of the nature of wisdom and method, They wander again and again for a long time. For the sake of bringing them to perfect enlightenment, I shall become Mañjughoṣa himself." Oṃ bodhicittam utpādayāmi. From the mass of light arising from that, Through the expansion of the letters beginning with Ka, The mind gradually increases, Caring for sentient beings, Arising from the attachment of compassion. The maṇḍala of the moon of bodhicitta Is perfectly complete with virtuous dharmas; By it, all afflictions are destroyed. It is the empowerment and so forth of all the Buddhas.

སྣ་ཚོགས་གོས་དང་རྒྱན་ལྡན་པའི། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་བདག་ཉིད་དུ། ། མཐོང་ནས་རང་ལ་ཡིག་གསུམ་དགོད། ། སྤྱི་བོར་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ནི་ཁ་དོག་སེར། ། ཁར་ནི་པདྨའི་ལྟེ་བ་ཡི། ། དབུས་ནས་ཨ་ནི་ཁ་དོག་དཀར། ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་དེ་ཡི་ནི། ། ལྟེ་བ་ལ་གནས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ། ། སྔོན་པོ་འོད་ཟེར་ཚོགས་རྣམས་ནི། ། རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་དགོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེའི་ཡི་གེ་དེ་རྣམས་ལས། ། འོད་ཀྱི་སྤྲིན་རྣམས་སྤྲོས་ནས་ནི། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ཀུན་སྦྱང་ལ་སོགས། ། སངས་རྒྱས་རྫུ་འཕྲུལ་རྣམ་འཕྲུལ་བསྟན། ། ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི། ། སྤྲིན་ལས་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ནི། ། པཾ་བྱུང་པདྨ་ལ་བཞུགས་པ། ། དག་པའི་ཤེལ་ལྟར་དྲི་མ་མེད། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གནས་སྡིག་པ་འཇོམས། ། ཞལ་གསུམ་རྣམ་པའི་མཆོག་ཀུན་ལྡན། ། ཨ་ལས་བྱུང་བའི་གསུང་རྡོ་རྗེ། ། སྤྲིན་ལས་གསུང་གི་རྡོ་རྗེའི་ལྕེར། ། ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཐུགས་རྡོ་རྗེས། ། སྤྲིན་ལས་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ཏིང་འཛིན་བྱིན་རླབས་སྙིང་ག་ཡི། ། ཟླ་བར་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་ཡིག་གསུམ་བྱིན་རླབས་ལུས། ། སྙིང་གར་གནས་པའི་ཟླ་བའི་ཐུགས། ། དེར་ནི་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ཀྱི་ནི། ། འོད་འབར་མུྃ་ནི་རྣམ་པར་དགོད། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཨུཏྤལ་ནི། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་འོད་འདྲ་བསམ། ། དེ་དབུས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ནི། ། དགྱེས་བསྐྱེད་བྱ་བ་ལ་བཞུགས་པ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་སྤྲིན་ལས། ། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་ལས་སྔགས་པས་སྤྲོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཡང་དག་བསྐྱེད། ། བདེ་བ་ཆེ་ལ་ངེས་སྦྱར་བས། །

Having seen oneself as the nature of Samantabhadra, adorned with various garments and ornaments, one should place the three syllables upon oneself: the syllable OṂ, yellow in color, abiding on the wheel at the crown of the head; the syllable ĀḤ, white in color, from the center of the lotus at the mouth; and the syllable HŪṂ, blue in color, abiding at the center of the vajra at the heart, from which a mass of light rays radiates. From those vajra syllables, clouds of light are emanated, performing the purification of all realms of sentient beings and displaying the miraculous emanations of a Buddha. From the clouds of the Body-Vajra arising from OṂ, the Body-Vajra appears, seated upon a lotus arising from PAṂ, stainless like pure crystal, abiding in meditative concentration and destroying negativity, possessing the excellence of all three faces. From the clouds of the Speech-Vajra arising from ĀḤ, the Speech-Vajra appears upon the tongue. From the clouds of the Mind-Vajra arising from HŪṂ, the Mind-Vajra appears; one should visualize it upon the moon at the heart, blessed by meditative concentration. Thus, the body is blessed by the three syllables. At the heart, upon the moon of the mind, one should place the syllable MŪṂ, blazing with light, which is the collection of primordial wisdom. One should visualize an utpala flower arising from that, with a luster like sapphire. In its center, the Wisdom Being (jñānasattva) abides, generating joy. From the clouds of light arising from that, the practitioner should emanate clouds of Buddhas. By perfectly generating the bodhicitta and being firmly established in great bliss, [the practice is accomplished].

འཇིག་རྟེན་མ་ལུས་ལེགས་སྦྱངས་ཏེ། ། དེ་བསྡུས་ནས་ནི་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ཀུན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ། འཇམ་པའི་དབྱངས་ནི་འོད་པོ་ཆེ། ། མགོན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་དངོས། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཅན། ། སྲིད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར་མཁྱེན་པས། ། གཞོན་ནུའི་སྐུ་མདོག་གུར་ཀུམ་འདྲ། ། ཞལ་གྱི་པདྨ་ཅུང་ཟད་འཛུམ། ། སྒེག་དང་བཅས་པའི་ཉམས་ཀྱིས་རྒྱས། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅས་ནས་ནི། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ལ་བཞུགས། ། སྣ་ཚོགས་རིན་ཆེན་འདབ་མ་བཟང་། ། པདྨའི་རྒྱལ་པོ་གདན་དུ་བྱ། ། སྔོ་དང་སེར་དང་དཀར་པོ་ཆེ། ། ཞལ་གསུམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་མཛེས། ། དཔའ་བོ་སྤྱན་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་ཤིན་ཏུ་མཛེས། ། མཆོག་སྦྱིན་རལ་གྲི་མདའ་རྣམས་ནི། ། གཡས་པའི་ཕྱག་ན་བསྣམས་པར་མཛད། ། གཡོན་ན་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། ཨུཏྤལ་སྔོ་དང་གཞུ་ཉིད་དོ། ། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་ཆེན་སྤྲོས་པ་ཡིས། ། ནམ་མཁའི་གཏོས་ཀུན་ཁྱབ་པར་མཛད། ། སྣ་ཚོགས་མེ་ཏོག་གིས་ཆེར་མཛེས། ། ཟུར་ཕུད་གསུམ་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཐོག་མ་དབུས་དང་མཐའ་ལས་གྲོལ། ། བྱིས་པའི་རྒྱན་གྱིས་ཉེ་བར་མཛེས། ། བྱམས་དང་ཐུགས་རྗེ་སོགས་རྒྱུ་མཐུན། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད། ། དེ་ལྟར་མཁས་པས་བདག་ཉིད་བསྒོམ། ། དེ་ནས་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་ལ། རང་གི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་། ནམ་མཁའ་རྣམས་ལ་སྤྱན་མ་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། གོས་དཀར་མོ་དང་།

Having thoroughly purified the entire world, one should gather it and cause it to enter. From the total transformation of all that, Mañjughoṣa appears, of great brilliance, the very embodiment of all the Protector Buddhas, possessing the nature of all phenomena. Knowing existence to be like an illusion, his youthful body is the color of saffron. His lotus face is slightly smiling, flourishing with a graceful and charming expression. Seated in the bodhisattva posture, he dwells upon a moon maṇḍala. He takes as his seat a king of lotuses with excellent petals of various jewels. He is beautifully adorned with three faces—blue, yellow, and great white. A hero with three eyes and six arms, he is exceedingly beautiful with supreme joy. In his right hands, he holds the gesture of supreme generosity, a sword, and an arrow. In his left hands, he holds the Prajñāpāramitā, a blue utpala flower, and a bow. By emitting great clouds of Buddhas, he pervades the entire expanse of space. He is greatly beautified by various flowers and adorned with three topknots. Liberated from beginning, middle, and end, he is graced with the ornaments of a youth. Having the nature of the dharmadhātu, the natural outflow of love, compassion, and so forth, he is the very essence of insight and method. In this way, the wise should meditate upon themselves. Then, generating the divine pride with the mantra mahāsamayasattvo ’ham, one should [visualize] the earth, water, fire, wind, and space belonging to one’s own continuum as Locanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, [Tārā, and Ākāśadhātviśvarī].

སྒྲོལ་མ་དང་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་ལཾ་མཾ་པཾ་ཏཾ་ཨཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ས་བོན་རྣམས་ལས་རིམ་བཞིན་དུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། གཟུགས་དང་། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་རྣམས་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་བྷྲཱུཾ་ཨཱྃ་ཛྲཱྀཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་སོ། ། མིག་དང་། རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། ལྕེ་དང་། ལུས་དང་། ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ། ཀྵིཾ་ཛཾ་ཁཾ་གཾ་ཥྐཾ་སཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་སའི་སྙིང་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། གཟུགས་དང་། སྒྲ་དང་། དྲི་དང་། རོ་དང་། རེག་བྱ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཁཾ་རཾ་ཞེས་བྱ་བས་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་རྣམས་སོ། ། ཤ་དང་། རྐང་དང་། ཁྲག་དང་། རུས་པ་དང་། རྩ་རྒྱུས་རྣམས་ལ། ཨཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཨཾ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་དགོད་དོ། ། དེ་ནས་སྤྱི་བོར་གནས་པའི་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་བདེ་བས་རྣམ་པར་རྨོངས་པར་བསམས་ལ། ལུས་ཐམས་ཅད་ནས་ཡང་དག་པར་སྤྲོས་ཏེ། མདུན་དུ་ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་བྱ་བ་སྲས་དང་བཅས་པར་རྣམ་པར་བསམས་ལ། ཨོཾ་ལས་སྤྱན་སྤྲོས་ཏེ། དེའི་ཕྱག་གི་ཞགས་པས་དྲངས་ལ་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཞུ་བར་གྱུར་པ་དང་།

One should sequentially arrange the seed syllables of Tārā and Ākāśavajrā: LAṂ, MAṂ, PAṂ, TAṂ, and AṂ. Upon the aggregates of form, feeling, perception, formations, and consciousness, one should place Vairocana, Ratnasambhava, Amitābha, Amoghasiddhi, and Akṣobhya by means of the syllables BHRŪṂ, ĀṂ, JRĪṂ, KHAṂ, and HŪṂ. Upon the sense bases of the eyes, ears, nose, tongue, body, and mind, one should place KṢIṂ, JAṂ, KHAṂ, GAṂ, ṢKAṂ, and SAṂ, which are Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Lokeśvara, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and Samantabhadra. Upon the sense bases of forms, sounds, smells, tastes, tangibles, and phenomena, one should place the goddesses Rūpavajrā and the others by means of the syllables JAḤ, HŪṂ, BAṂ, HOḤ, KHAṂ, and RAṂ. Upon the flesh, marrow, blood, bones, and sinews, one should place Vairocana and the others by means of the syllables AṂ, HŪṂ, TRĀṂ, AṂ, and KHAṂ. Then, one should visualize the Kāyavajra arising from the OṂ at the crown of the head, completely deluded by the bliss of supreme joy. Emanating perfectly from the entire body, one should visualize the Tathāgata Vairocana residing in the ten directions before one, together with his sons. Emanating eyes from the OṂ, one should draw them in with the noose of his hand and cause them to enter one's own body, whereby all the Tathāgatas melt.

དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་རང་གི་ལུས་ལ་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཛི་ན་ཛིཀ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་མཐེ་བོ་གཉིས་བསྒྲེང་སྟེ། སྤྱི་བོར་གཞག་པ་ནི་སྐུ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཞུགས་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བརྒྱན་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྐོག་མར་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨཱཿལས་བྱུང་བའི་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་བསམས་ལ། གོས་དཀར་མོ་ཡང་དག་པར་སྤྲོས་ཏེ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དེ་ཞུགས་པས་རང་གི་ལྕེ་གསུང་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ། དེ་ཉིད་ལས་གཡོན་པའི་མཐེ་བོ་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ། གཡས་པ་བསྒྲེང་བ་ནི་གསུང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བ་ཁམ་པ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་གྱུར་པར་དབྱངས་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམ་པར་དག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ལྕེ་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྙིང་གར་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཐུགས་རྡོ་རྗེར་བསམས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་མཱ་མ་ཀཱི་སྤྲོ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བཅུག་ལ། རང་གི་སེམས་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། ༀ་བཛྲ་དྷྲིཀ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ། དེ་ཉིད་ལ་མཐེ་བོ་གཡས་པ་ནང་དུ་བཅུག་ལ། གཡོན་པ་བསྒྲེང་བ་ནི་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

One should visualize one’s own body as having that very nature, the essence of the Vajra Body, and then perform the consecration. Oṃ jina jik adhiṣṭha svāṃ. From the vajra-binding mudrā, extend the two thumbs and place them at the crown of the head; this is the mudrā that consecrates the Body. Then, one should cultivate the firm conviction that all the Buddhas have entered and consecrated one, and that one is fully adorned with the major and minor marks. Likewise, one should visualize the Vajra Speech arising from the syllable Āḥ located at the throat. Emanating Pāṇḍaravāsinī, she enters as before, and one’s own tongue is consecrated as the essence of the Vajra Speech. Oṃ ārolik adhiṣṭha svāṃ. From that same mudrā, tuck the left thumb inside and extend the right; this is the mudrā that consecrates the Speech. Then, one should cultivate the conviction that the tongue is the essence of all the perfectly pure branches of the vowels, serving as the locus of all phenomena, like a full moon. Similarly, one should visualize the Vajra Mind arising from the syllable Hūṃ located at the heart. Likewise, preceded by the emanation of Māmakī, she enters, and one’s own mind is consecrated as the essence of the Vajra Mind. Oṃ vajradhṛk adhiṣṭha svāṃ. In that same mudrā, tuck the right thumb inside and extend the left; this is the mudrā that consecrates the Mind.

དེ་ནས་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྙིང་གི་པདྨའི་ཟླ་བ་ཆོས་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱས་མཚན་པ་དང་བཅས་པའི་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཀུན་དུ་འཕྲོ་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ས་མ་ཡོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྙིང་ག་ལ་སོགས་པར་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་བསམས་ཏེ། དེ་དང་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་རང་གི་སྔགས་བརྗོད་ནས་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེས་ཀྱང་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་། མཉྫུ་བཛྲོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་གནས་ལ། ས་མ་ཡ་ཨཿཞེས་བརྗོད་དེ། མདུན་དུ་པཾ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཨོཾ་མུཿཨཿཞེས་བྱ་བ་ལས་ཨུཏྤལ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། ཆོས་བདག་མེད་པའི་དམ་ཚིག་གི་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ། ། མཉྫུ་བཛྲོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ང་རྒྱལ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དང་། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བཀུག་ཅིང་བཅུག་ལ་བཅིངས་ཏེ་དབང་དུ་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ལས་མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུ་བཅིང་བ་ནི། མཐེ་ཆུང་ལས་ཏེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཆེ། ། མཁྲིག་མ་མདུད་པ་མཛུབ་གཉིས་གདུབ། ། རྒྱབ་གཉིས་ཀྱང་ནི་བསྙམས་ཏེ་མནན། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཾ་གུ་ཤ་ཛཿཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཤ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་སྥོ་ཊ་ཧཱུཾ་བཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཝེ་ཤ་ཧཱུཾ་ཧོཿཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུཎྜ་ལི་བིགྷྣནྟ་ཀ་ཧཱུཾ། འདིའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྐུ་བསམས་ལ།

Then, one should visualize a garland of light radiating in all directions from the heart lotus, which has arisen from the syllable HŪṂ and is marked by the mudrā of the source of phenomena (dharmodayā). Then, reciting "SAMAYO ’HAṂ" and binding the samaya-mudrā, one should visualize the vajra and so forth at the heart and other locations as before. Having blessed them with "SAMAYA SATVA ADHIṢṬHA SVĀM" and recited one's own mantra, one should meditate on oneself as Mañjuvajra through the vajras of body, speech, and mind, and maintain the divine pride of "MAÑJUVAJRO ’HAṂ." Then, abiding in the mahāmudrā in the same manner, one recites "SAMAYA AḤ." In front, one visualizes a lotus and moon maṇḍala arising from PAṂ, upon which one visualizes an utpala flower arising from "OṂ MUḤ AḤ." Having entered into the samaya of the selflessness of phenomena, one should meditate on oneself as Mañjuvajra, preceded by the divine pride of "MAÑJUVAJRO ’HAṂ." Thereafter, with these mantras and mudrās, one should summon, cause to enter, bind, and subjugate the jñānasattva. Regarding the binding of the index fingers as hooks from the two vajra-fists, it is said: "From the little fingers, the great hook; the wrists are knotted and the two index fingers are ringed; the two backs are also aligned and pressed." The mantras are: "OṂ VAJRA AṄKUŚA JAḤ HŪṂ," "OṂ VAJRA PĀŚA HŪṂ HŪṂ," "OṂ VAJRA SPHOṬA HŪṂ BAṂ," and "OṂ VAJRA ĀVEŚA HŪṂ HOḤ." The mantra "OṂ AMṚTAKUṆḌALI VIGHNĀNTAKA HŪṂ" is used, and its mudrā is to visualize the body of Amṛtakuṇḍali.

ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་སོར་མོའི་རྩེ་མོ་གསུམ་པ་ལྟ་བུར་བརྐྱང་ལ། དཔུང་པའི་རྩར་ཁྲོས་པས་བཞག་ན། མཚམས་བཅིང་བ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བྱ་སྟེ། སྤེལ་བའི་སྦྱོར་བས་ཕྱོགས་བཅིང་བ་དང་། ར་བ་དང་དྲ་བ་ལ་སོགས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། སྤེལ་བའི་སྦྱོར་བས་ཕྱོགས་བཅིང་བ་དང་། ར་བ་དང་དྲ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་པཾ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨའི་གདན། ཨོཾ་ཀ་མ་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྟབས་ལ། ཐལ་མོ་ཁ་ཕྱེ་བ་དང་། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ཏེ། ཨོཾ་པྲ་བ་ར་སཏྐ་རཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་དང་། གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱི་མཐེ་བོ་དང་། མཛུབ་མོ་སྦྱར་བས་མེ་ཏོག་བླངས་ལ་ཞབས་བསིལ་དབུལ་ཏེ། སོར་མོ་ལྷག་མ་རྣམས་ཟླུམ་པོའི་རྣམ་པས་བརྐྱང་པས་ཕྱག་རྒྱས་ཀྱང་ཞབས་བསིལ་ཕུལ་ལ་དམ་ཚིག་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་སྦྱར་ཏེ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱིས་སྲིན་ལག་གཉིས་ཀྱི་སེན་མོ་མནན་ནས། ཨུཏྤ་ལ་ཁ་ཕྱེ་བ་ལྟ་བུར་བཞག་ལ། མགོན་པོ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ལ་བསྐུལ་བར་བྱ་ཞིང་འདི་བཅིངས་ལ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བས་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་མུ་དྲྀ་ཤྱ་ཧོཿཞེས་བྱ་བ་དང་། ཡང་དག་པར་བསྐུལ་ལ་དེ་ཉིད་ལ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་དེ། རང་གི་ལུས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་བྱས་ལ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ། རྒྱབ་ཏུ་ཟླ་བ་བསམས་ལ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཨོཾ་མུཿཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དེ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་།

Extend the two hands like the tips of three fingers and place them at the base of the shoulders with a wrathful expression; this constitutes the binding of the boundary. Likewise, one should also perform the binding of the directions and so forth. Through the application of multiplication, one should visualize the binding of the directions, as well as the enclosures and nets, for the purpose of protection. Then, offer a lotus seat arising from the syllable Paṃ to the Blessed One with the mantra Oṃ kamala hūṃ. With palms opened, offer the water for the face with your own mantra: Oṃ pravārasatkāraṃ pratīccha svāhā. Taking a flower with the thumb and index finger joined in the right fist, offer the water for the feet. Extend the remaining fingers in a circular shape and offer the water for the feet with that mudrā, and then demonstrate the samaya. In this regard, the samaya is as follows: join the palms hollow, press the nails of the two ring fingers with the two index fingers, and hold them like an opening utpala flower. Invoke the Protector Mañjughoṣa and, having bound this, gaze with the vajra-vision. Recite Oṃ mudriśya hoḥ to truly invoke him, and then say Jaḥ hūṃ baṃ hoḥ to that very one. Perform the summoning, entering, binding, and subduing of the Blessed One into your own body. Recite Samaya stvaṃ, visualize a moon behind him, and say Jaḥ hūṃ baṃ hoḥ samaya stvaṃ. Recite Oṃ muḥ three times, and [invite] the Jñānasattva.

ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཏུ་བསྒོམས་ལ། རང་གི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱས་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་གནས་ལ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་ས་མ་ཡ་ཨ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཅི་རིགས་པར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རང་གི་ལུས་ལ་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། རང་གི་སྙིང་པོས་སྤྱི་གཙུག་གི་དབུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། སྙིང་གར་མི་བསྐྱོད་པ། དཔྲལ་བར་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། ལྐོག་མར་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ། སྤྱི་བོར་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ། མིག་གཉིས་སུ་སྤྱན། མི་བསྐྱོད་པའི་གཡོན་ལོགས་སུ་མཱ་མ་ཀཱི། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་གཡོན་ལོགས་སུ་གོས་དཀར་མོ། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་གཡོན་ལོགས་སུ་སྒྲོལ་མ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་གཡས་ལོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིའོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་རྒྱབ་ཏུ་སྐུལ་བྱེད་མ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་གཡོན་ལོགས་སུ་རིན་ཆེན་སྒྲོལ་མ། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྒྱབ་ཏུ་ཁྲོ་གཉེར་ཅན། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་རྒྱབ་ཏུ་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད། ལྟེ་བར་གཤིན་རྗེ་གཤེད། སྨིན་མཚམས་སུ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ། ཁར་རྟ་མགྲིན། གསང་བར་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར། དཔྲལ་བའི་སྟེང་དུ་འཕགས་པ་མི་གཡོ་བ། མི་བསྐྱོད་པའི་མདུན་དུ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའོ། ། དཔུང་པ་གཉིས་ལ་དབྱིག་སྔོན། རྐང་པ་གཉིས་ལ་སྟོབས་པོ་ཆེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་མདུན་དུ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ། རྐང་པ་གཉིས་ཀྱི་འོག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་ས་འོག། བ་སྤུའི་བུ་ག་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པ་ལ་སོགས། སྤྱི་གཙུག་གི་སྟེང་དུ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ། བྲུཾ་ལས་བྱུང་བ་རིན་པོ་ཆེའི་རི་ལ་བཞུགས་པ་པདྨ་དང་།

Meditate on them all together as one, and seal them with your own samaya-mudrā. Then, with the mahāmudrā, at the respective locations of all the deities, arrange upon your own body moon maṇḍalas and sun maṇḍalas as appropriate, reciting "samaya a." With your own essence mantra, place the Blessed One Vairocana in the center of the crown of the head; Akṣobhya at the heart; Ratnasambhava at the forehead; Amitābha at the throat; Amoghasiddhi at the crown; Locanā in the two eyes; Māmakī to the left of Akṣobhya; Pāṇḍaravāsinī to the left of Amitābha; Tārā to the left of Amoghasiddhi; and the four beginning with Vajrasattvā to the right of Akṣobhya. Tārācālinī is behind Akṣobhya; Ratnatārā to the left of Ratnasambhava; Bhṛkuṭī behind Amitābha; Vajraśṛṅkhalā behind Amoghasiddhi; Yamāntaka at the navel; Aparājita between the eyebrows; Hayagrīva in the mouth; Amṛtakuṇḍalī in the secret place; Ārya Acala above the forehead; and Takkirāja in front of Akṣobhya. Nīladaṇḍa is on the two upper arms; Mahābala on the two feet; and Sumbharāja in front of Vairocana. Vajrapātāla is beneath the two feet; Maitreya and the others are in all the pores; and Cakravartin is above the crown of the head, seated upon a jewel mountain arisen from the syllable Bhrūṃ, upon a lotus.

རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། ཞལ་དང་། སྐུ་མདོག་དང་། ཕྱག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་འདྲ་བ། འོད་ཟེར་ལྔ་པའི་གཙུག་ཏོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བ་དང་། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོ་འབར་བ་དང་བཅས་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན། རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་མངའ་བ། སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། མཚན་རྟགས་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། ཨུཏྤ་ལ་རིན་པོ་ཆེ་བཞིན་དུ་བསྣམས་པ། གཉིས་གཉིས་ཀྱིས་ལོགས་གཉིས་སུ་མཛེས་པར་བྱས་པར་རང་གི་སྙིང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ལ། ལག་ངར་གཉིས་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བར་བསྣོལ་ཏེ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ལྕགས་ཀྱུར་བྱས་ལ། མཐེ་བོ་དང་། གུང་མོ་གཉིས་ཀྱིས་སེ་གོལ་བརྡེབས་ཤིང་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་ལ། རང་གི་ལུས་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པར་ཡིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བསམས་པ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྦྱོར་བས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་བཀུག་ནས་བཅུག་སྟེ། བཅིངས་ལ་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་གསུམ་རྣམ་པར་བཀོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པས་བརྟན་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ཡ། མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ། བཛྲ་སཏྭ་ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། སུ་ཏོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བ། སུ་པོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། སརྦ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪ། སརྦྦ་ཀརྨྨ་སུ་ཙ་མེ་ཙིཏྟཾ་ཤྲེ་ཡཿཀུ་རུ་ཧཱུཾ། ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿབྷ་ག་ཝཱན་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་མཱ་མེ་མུཉྩ། བཛྲཱི་བྷ་བ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨཱཿ། དེ་ནས་སྙིང་ག་དང་། ལྐོག་མ་དང་།

Seated in the vajra posture, his face, body color, hands, and so forth are identical to Vairocana. He possesses a crown of five-colored light rays and a garland of a flaming red maṇḍala of light. Wearing a precious tiara, he is beautified on both sides by pairs of goddesses such as Locanā and others, who hold jewels, the [major] marks, vajras, and precious utpala flowers. One should visualize him by means of his own essence mantra. Then, having bound the two vajra fists and crossed the two forearms in the vajra-bind, one should make the two index fingers into hooks. With the thumbs and middle fingers, one should snap the fingers while reciting "jaḥ hūṃ baṃ hoḥ." By means of the application of the words "Excellent!" while mentally visualizing Vairocana and the others within one's own body, one summons Vairocana and the others, causes them to enter, binds them, and brings them under control. Preceded by the arrangement of the three syllables Oṃ Āḥ Hūṃ, one should consecrate one's own mudrā as before and stabilize it with the hundred-syllable mantra: Oṃ vajrasattva samaya manupālaya | vajrasattva tvenopatiṣṭha dṛḍho me bhava | sutoṣyo me bhava | anurakto me bhava | supoṣyo me bhava | sarvasiddhiṃ me prayaccha | sarvakarmasu ca me cittaṃ śreyaḥ kuru hūṃ | ha ha ha ha hoḥ bhagavān sarvatathāgata vajra mā me muñca | vajrībhava mahāsamayasattva āḥ || Then, at the heart, the throat, and...

སྤྱི་བོ་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་གུང་མོ་གཉིས་སྦྱར་ལ། ཨོཾ་སཏྭ་བཛྲི་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ་ཧཱུཾ། དེ་ཉིད་ལས་གུང་མོའི་ཚིགས་དབུས་མ་བཅག་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ། ཨོཾ་རཏྣ་བཛྲི་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ་ཧཱུཾ། དེ་ཉིད་ལས་གུང་མོ་པདྨའི་འདབ་མ་ལྟར་བྱའོ། ། ཨོཾ་དྷརྨྨ་བཛྲི་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ་ཧཱུཾ། དེ་ཉིད་ལས་གུང་མོ་སྦྱར་བའི་རྩེ་མོ་བཅག་པ་ནི་རལ་གྲིའོ། ། ཨོཾ་ཀརྨྨ་བཛྲི་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ་ཧཱུཾ། གནས་འདི་དག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དང་། རལ་གྲི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་འགྲོ་བསྐྱབ་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བ། ། ཡོན་ཏན་འབྱུང་གནས་ཇི་ལྟར་སྩལ། ། དེ་བཞིན་དེང་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའི་ཁོངས་ཐམས་ཅད་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་བཞིན་དུ་ཀུན་དུ་གང་བའི་རིག་པའི་ལྷ་མོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིས་གང་བའི་བུམ་པ་ཐོགས་ཤིང་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་དང་ལྡན་པ་རྣམས་བྱོན་ནས་མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་གྱི་སྦྱོར་བས་རྩེ་བྲན་གྱི་རྩ་བར་བཞག་པས། དབང་བསྐུར་ཞིང་འདི་སྐད་དུ་གསུང་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཁམས་གསུམ་པས་ནི་ཕྱག་བྱས་པ། ། གསང་བ་གསུམ་གྱི་གནས་ལས་བྱུང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་བ་དེ་ཕྱག་རྒྱ་འདི་དག་གིས་བརྟན་པར་བྱའོ། །

One should perform the blessing at the crown and other locations with Vajrasattvī and the others. From the vajra-binding gesture, join the two middle fingers: oṃ sattvavajri adhiṣṭha svāṃ hūṃ. From that same gesture, bending the middle joints of the middle fingers forms the jewel: oṃ ratnavajri adhiṣṭha svāṃ hūṃ. From that same gesture, make the middle fingers like lotus petals: oṃ dharmavajri adhiṣṭha svāṃ hūṃ. From that same gesture, bending the tips of the joined middle fingers forms the sword: oṃ karmavajri adhiṣṭha svāṃ hūṃ. One should visualize the goddesses, Vajrasattvī and the others, entering these locations as vajras, jewels, lotuses, and swords. Then, to receive the empowerment, one should make this supplication: "Just as the Buddhas, the source of all qualities, Bestowed the empowerment upon the Vajra-holder To protect all wandering beings, So please bestow it upon me today." Then, imagine that the entire expanse of space is completely filled, like a pod of sesame seeds, with the goddesses of knowledge (vidyādevī). Holding vases filled with the nectar of the wisdom of all the Tathāgatas and accompanied by all the articles of offering, they arrive. Through the application of Akṣobhya’s crown, they place [the vase] at the crown of the head and confer the empowerment, while one should imagine them saying: "The great vajra empowerment, Venerated by the three realms, Arisen from the state of the three secrets— All the Buddhas bestow it." Then, that empowerment should be stabilized by these mudrās.

རྡོ་རྗེའི་ཐལ་མོ་ལས། མཐེ་བོ་གཉིས་ནི་བསྣོལ་བྱས་ལ། ། མཛུབ་མོའི་རྩེ་མོ་བཀུག་པས་ནི། ། གུང་མོ་མཉམ་པའི་ཚིགས་སུ་སྦྱར། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་མོར་བཤད། ། སྔགས་ནི་ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱ་ཏྭཱི་ཤྭ་རི་ཧཱུཾ། བཛྲི་ཎི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ། དེ་ཉིད་གུང་མོ་རྡོ་རྗེར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲི་བཛྲི་ཎི་ཧཱུཾ། གུང་མོ་གཉིས་ནི་ནོར་བུར་བྱ། ། ཨོཾ་རཏྣ་བཛྲི་ཎི་ཧཱུཾ། པདྨ་སྲིན་ལག་མཐེའུ་ཆུང་གུང་། ཨོཾ་དྷརྨྨ་བཛྲི་ཎི་ཧཱུཾ། ལག་པའི་སོར་མོ་རབ་ཏུ་བརྐྱང་། ། ཨོཾ་ཀརྨྨ་བཛྲི་ཎི་ཧཱུཾ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་དག་ཀྱང་སྤྱི་བོ་དང་། དཔྲལ་བ་དང་། རྣ་བ་གཡས་པའི་ལྟག་དང་མགོའི་རྒྱབ་དང་། རྣ་བ་གཡོན་པའི་ལྟག་གི་གནས་རྣམས་སུ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ། དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་པོ་བསྡུས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དམ་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་ཉིད་ཅོད་པན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། ལ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དག་གིས་དབང་བསྐུར་བར་འདོད་དོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་མདུན་དུ་མདུད་པ་ལྟ་བུས་བཅིང་བར་བྱ་ཞིང་རྒྱབ་ཏུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་མདུད་ལ། བསྒྱིངས་པ་དང་བཅས་པས་མཐའ་མ་ལ་སོགས་པ་ནས་དགྲོལ་བས། རྣ་བ་གཉིས་ཀྱི་དར་དཔྱངས་འཕྱང་བ་བྱས་ལ། མཐར་ཐལ་མོ་མཉམ་པས་མཉེས་པར་བྱའོ། ། བཛྲ་ཏུ་ཥྱཧོཿ། ཡང་ཅོད་པན་གྱི་སྟེང་དུ་ཀཾ་ཧཾ་ཀཾ་ཞེས་བྱ་བ་བཀོད་ལ། ཨོཾ་ཊུཾ་ཞེས་བྱ་བས་གོ་བགོས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁ་ཚུར་སྙིང་གར་མདུད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ལ།

From the Vajra-pāṇi-muṣṭi-mudrā: "Interlace the two thumbs and bend the tips of the index fingers; join them at the middle joints of the middle fingers. This is explained as the Vajradhātvīśvarī [mudrā]. The mantra is: Oṃ vajradhātvīśvari hūṃ vajriṇi abhiṣiñca māṃ. For that same [mudrā], make the middle fingers into vajras: Oṃ vajri vajriṇi hūṃ. Make the two middle fingers into jewels: Oṃ ratnavajriṇi hūṃ. The ring, little, and middle fingers are the lotus: Oṃ dharmavajriṇi hūṃ. Fully extend the fingers of the hand: Oṃ karmavajriṇi hūṃ. The phrase abhiṣiñca māṃ should be applied to all of them. These mudrās should also be applied in sequence to the crown of the head, the forehead, the back of the right ear, the back of the head, and the back of the left ear. One should visualize the Blessed One Akṣobhya himself—the essence of the five immeasurable Tathāgatas gathered together, the nature of the sublime and utterly pure bodhicitta—as the crown ornament. Some maintain that the empowerment is conferred by the mantras and mudrās of Vajrasattvī and the others. Then, bind the two vajra fists in front like a knot, and likewise knot them behind. With a majestic bearing, release them from the ends and so forth, letting the silk streamers hang from the two ears. Finally, rub them together with palms joined: vajra tuṣya hoḥ. Furthermore, place kaṃ haṃ kaṃ upon the crown of the head and don the armor with oṃ ṭuṃ. Circle the vajra fists at the heart in the manner of tying a knot."

མགྲིན་པ་དང་རྒྱབ་དང་། ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྙིང་གར་རོ། ། དེ་ནས་ནུ་མའི་བར་དང་ཡང་སྙིང་གར་རོ། ། ཡང་མགྲིན་པ་དང་། ལྟག་པ་དང་། མགོ་བོར་དེ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྲེང་བ་བཅིངས་པའི་མདུད་པའི་སྦྱོར་བ་མཐའ་མ་ལ་སོགས་པ་སོར་མོ་ཐམས་ཅད་བཀྲོལ་ལ། དར་དཔྱངས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བྱས་ལ་མཐར་མཉམ་པའི་ཐལ་མོས་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་སྙིང་ག་ལ་སོགས་པར་བཀྲོལ་བས་རང་གི་སྙིང་པོ་ནི་སྙིང་གར་དགོད་པར་བྱའོ། ། ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པར་བསམ་པས་ནི་སྙིང་གའི་གོང་དུའོ། ། སྤྱི་བོར་བསམ་པས་ནི་མགོ་བོར་རོ། ། སྤྱི་གཙུག་ལ་སོགས་པར་བསམ་པས་ནི་སྤྱི་གཙུག་ཏུའོ། ། གོ་ཆ་ལ་སོགས་པར་བསམ་པས་ནི་ནུ་མའི་བར་དུའོ། ། མཚོན་ཆ་ལ་སོགས་པར་བསམ་པས་ནི་ལག་པ་གཡས་པར་རོ། ། ཉེ་བའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པར་བསམ་པས་ནི་ལག་པ་གཡོན་དུའོ། ། ལྕགས་མདའ་ལ་སོགས་པར་བསམ་པས་ནི་ཕྲག་པ་གཡས་སུའོ། ། མདའི་དྲ་བ་ལ་སོགས་པར་བསམ་པས་ནི་ཕྲག་པ་གཡོན་དུའོ། ། མཚོན་ཆ་ཐམས་ཅད་དུ་བསམ་པས་ནི་ལུས་ཐམས་ཅད་དུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པས་བདག་ཉིད་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། བདག་པོའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་རྣམས་དེའི་སྔགས་ཉིད་ཀྱིས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་བདག་གི་སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར་ནས། ཐམས་ཅད་མཛད་དོ་ཞེས་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བས། ། དེང་ཁྱོད་བདག་ནི་བསྐུར་བར་འགྱུར། །

At the throat, the back, and likewise at the heart; then between the breasts and again at the heart. Again, at the throat, the nape of the neck, and the head; having loosened all the fingers of the final knot of the empowerment garland that was tied, one should arrange them in the manner of a silk sash and finally satisfy them with the palms joined in equality. Then, by loosening one's own samaya mudrā at the heart and so forth, one's own essence mantra should be placed at the heart. By visualizing the near-essence mantra and so forth, it is placed above the heart. By visualizing it at the crown, it is placed on the head. By visualizing it at the top of the head and so forth, it is placed at the crown of the head. By visualizing the armor and so forth, it is placed between the breasts. By visualizing the weapons and so forth, it is placed in the right hand. By visualizing the near-essence mantra and so forth, it is placed in the left hand. By visualizing the iron arrow and so forth, it is placed on the right shoulder. By visualizing the net of arrows and so forth, it is placed on the left shoulder. By visualizing all the weapons, they should be placed upon the entire body. Then, having perfectly worshipped oneself with Lāsyā and the others, one should receive the vajra empowerment, the lord empowerment, the name empowerment, and the vajra conduct of siddhi by means of their respective mantras. One should cultivate the superior conviction: "The Blessed One Mañjuvajra has become my preceptor and performs everything." "By the Buddha-vajra empowerment, Today I am to be empowered."

འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། རབ་ཏུ་གྲུབ་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལོང་། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཾ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི། ཏིཥྛ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པར་སྤྱི་བོར་བཞག་ལ། མིང་གི་དབང་གིས་དབང་བསྐུར་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་སྟྭཾ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི། བཛྲ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ། ཀྱེ་དཔལ་མཆོག་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་ནི། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལག་ན་གནས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་སྟྭཾ། དྷ་ར་མི་བཛྲ་སཏྭ་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་གླུ་བླང་བར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་དམ་ཚིག་གསུམ་སྦྱིན་པ་བྱ་སྟེ། ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་པའི་ངོ་བོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་པ་བདག་པོའི་བདག། དང་པོའི་མཆོག་གི་སྐྱེས་བུ་ནི། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྡོ་རྗེའོ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་དེ་ཀུན་གྱི། ། ཤེས་རབ་སྒྲ་ཡིས་རྗེས་འགྲོར་བཤད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བ་བཞེད། ། ཅེས་བྱ་བ་དང་། ཨཿའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་དྲིལ་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་དབྱངས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན།

This is the vajra to be taken up for the sake of the complete accomplishment of all buddhas. OṂ VAJRA-ADHIPATI STVAṂ ABHIṢIÑCA MI TIṢṬHA VAJRA-SAMAYA STVAṂ. Then, placing the vajra and bell together upon the crown of the head, one confers the name empowerment: OṂ VAJRASATTVA STVAṂ ABHIṢIÑCA MI VAJRA-NĀMA ABHIṢEKATA. "O, the glorious and supreme bestower, Vajra!" Then, for the vajra conduct: This is the nature of all buddhas; it resides in the hand of Vajrasattva. You too must always hold it; be firm in the conduct of Vajrapāṇi. OṂ SARVA-TATHĀGATA-SIDDHI-VAJRA-SAMAYA TIṢṬHA EṢA STVAṂ DHARAMI VAJRASATTVA HI HI HI HI HI HŪṂ. Thus one should sing the song. Following that, the three samayas are to be bestowed. From the syllable HŪṂ, one should visualize the vajra as the essence of Akṣobhya, the nature of the indivisible wisdom of all tathāgatas. It should be held with suchness: The being without beginning or end is Vajrasattva, the great joy. Samantabhadra, the self of all, the lord of the vajra-pride. The primordial supreme person is the Blessed One—this is the vajra of suchness. This is explained as the resonance of the insight of all those buddhas. You too must always hold it; the Victors intend it for supreme enlightenment. Thus it is said. And the bell, arisen from the seed-syllable ĀḤ, is the embodiment of the melodic speech of all tathāgatas.

ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དྲིལ་བུ་ཡང་དག་པར་བླངས་ལ། སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་མེད་བྱས། ། ངོ་བོ་ཉིད་དག་སེམས་དཔའ་མཆོག། སྲིད་པ་མཆོག་ནི་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་དཀྲོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྲིད་པ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཐབས་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་རྟག་ཏུ་བསྟེན་པར་བྱ་སྟེ། སྲིད་པའི་བདེ་བ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་། ། སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་དག་བྱའི་ཕྱིར། ། ཤིན་ཏུ་བདེ་བ་དམ་པའི་ཐབས། ། དམ་ཚིག་འདི་ནི་རྟག་ཏུ་སྲུངས། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཅི་འདོད་པར་ནི་བསྟེན་བཞིན་དུ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདག་དང་གཞན་ལ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཇི་སྲིད་འཁོར་བའི་གནས་སུ་ནི། ། མཁས་མཆོག་འདུག་པར་གྱུར་པའི་ཚེ། ། དེ་སྲིད་མཚུངས་མེད་སེམས་ཅན་དོན། ། མྱ་ངན་མི་མདའ་བྱེད་པར་ནུས། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་ཐབས། ། བསོད་ནམས་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པ། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་གྲུབ། ། སེམས་ཅན་དོན་རྣམས་བརྟན་པར་བྱེད། ། ཡིད་ཀྱི་གཟུགས་ནི་བརྟན་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དམ་ཚིག་ཡིན་པར་བཤད། ། གང་གིས་གཟུགས་ཀུན་བརྟན་གྱུར་པ། ། དེས་ན་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། དམ་ཚིག་གིས་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་གསང་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཕྱག་རྒྱར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གསུམ་གྱི་གླུའི་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་མཚན་ལྡན་ཕྱིར། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པའི་མཆོག། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་རང་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བདག་གྲུབ་མཛོད། །

Having correctly taken up the bell, which is the very essence of insight, one should ring it while reciting: "Existence is pure by its very nature; By its very nature, it is made non-existent. The supreme being, pure by nature, Will bring about the supreme state of existence." Then, one should always rely upon the great samaya of all conceptualizations, which is the method for the complete purification of existence: "The pleasures of existence are extremely slight; In order to purify great suffering, This samaya, the method for supreme bliss, Should be guarded at all times. While enjoying all sensory pleasures Just as one desires, Through the union with one’s own deity, One should make offerings to oneself and others. As long as the supreme wise one Remains within the state of saṃsāra, For that long, for the sake of peerless sentient beings, They are able to act without passing into nirvāṇa. Through the method of the perfection of insight, Accomplished by the blessing of merit, The mastery of all siddhis is attained, And the welfare of sentient beings is made stable. Because the mental form is made stable, It is explained as the mudrā of samaya. That by which all forms are stabilized Is therefore proclaimed as the mudrā." Thus, one should consecrate the mudrā as the secret nature of the body and so forth through the samaya. Then, one should perform the offering of the song of the three samayas: "Oṃ! Because you are endowed with the marks Arisen from space, The supreme without beginning or end, Of the nature of the Great Vajrasattva, Grant me the accomplishment of Vajrasattva!"

ཀུན་མཆོག་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལྷག་པའི་ལྷ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱལ། ། མི་འགྱུར་མཆོག་ཏུ་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། ཉེས་པ་མི་མངའ་རྟག་པའང་ཁྱོད། ། འདོད་ཆགས་ཀུན་གྱི་རྗེས་སུ་བརྙེས། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དགའ་བ་ཆེ། ། བཅོམ་ལྡན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་མཛོད། ། ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། གདོད་ནས་གྲོལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ཀུན་བདག་ཉིད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག། དབང་ཕྱུག་ཆེ་སོགས་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཆེར་བསྟོད་པས། ། རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་བདག་བདག་མཛོད་ཅིག། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཅིངས་ལ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཨོཾ་སརྦྦ་ས་མོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་ལ། རང་གི་སྙིང་གར་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཨུཏྤ་ལའི་དབུས་སུ་རང་གི་སྔགས་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེ་ཉིད་ཡིད་ལ་ཟློས་ཤིང་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་གནས་ལ་གཡོན་པའི་མིག་ཏུ་ཊ་ལས་ཟླ་བ་བྱ། གཡས་པར་མ་བཀོད་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད། ། ཧཱུཾ་གིས་མིག་འབྲས་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟ་བུ། ། ཡིད་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་གནས་པར་བྱའོ། ། སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་འོག་ཏུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཡི་གེ་བཾ་དབུས་སུ་བཀོད་པ་རྡོ་རྗེ་མེའི་འོད་དང་མཉམ་པས་དུས་མཐའི་རླུང་གིས་སྦར་བའི་བསྐལ་པ་སྲེག་པའི་གཟུགས་ཅན་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་དེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཐམས་ཅད་ཐལ་བར་བྱས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། །

The supreme of all, the great siddhi, The great lord, the supreme deity, The king of all Vajra-holders: Grant me the accomplishment of the supreme, the unchanging. You are faultless and eternal, Yet you have attained the state of all passion. Great passion, great joy— O Blessed One, grant me accomplishment through that very reality. The most pure, the supreme of all, The Tathāgata, liberated from the beginning, The universal self of Samantabhadra: Grant me the accomplishment of a Bodhisattva. The supreme of all great siddhis, Through the mudrās of Mahāśvara and the rest, By praising the Great Vajra of accomplishment, Make me the master of Vajragarva. Then the Blessed One, having bound the Great Mudrā, should generate the pride with the mantras: oṃ svabhāvaśuddho ’haṃ and oṃ sarvasamo ’haṃ. Contemplating his own mantra in the center of a vajra-utpala at his heart, he should recite and meditate upon it mentally. Then, likewise abiding in the Great Mudrā, he should generate a moon from the syllable ṭa in his left eye and an unplaced sun maṇḍala in his right. With the syllable hūṃ, he should visualize his pupils as being like the fire at the end of an aeon. Mentally, he should abide in the direction of space. Beneath the vessel-world, from that syllable hūṃ, he should visualize a five-pronged vajra with the syllable baṃ placed in its center. Equal to the light of vajra-fire, it is like the form of the aeon-ending conflagration fanned by the winds of the end of time. With that vajra, he should visualize all the Buddha-fields reduced to ashes.

དེ་ནས་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་སྟོང་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གི་ཚད་ཙམ་གྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡི་གེ་ཁཾ་གནས་པ་དེ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མས་ཀུན་དུ་འཁྱུད་པ་བྱུང་བས། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་བསྲེག་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་བཀྲུས་ནས། དབའ་རླབས་འཁྲུག་པ་འོ་མའི་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུར་ཀུན་དུ་བཀང་ནས་གནས་སོ། ། དེ་ནས་དེའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་(རས་,ར་ས་)རང་གི་འོད་ཀྱིས་འོ་མའི་རྒྱ་མཚོ་བསྐོལ་བ་དང་། པདྨ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་ལ་པདྨ་མཐའ་ཡས་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བསམས་ནས། དེའི་ལྟེ་བར་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་གྱི་ར་བ་བསམས་ལ། དེར་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་ནས་བྱོན་ཏེ་བཞུགས་སོ། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་སུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རིའི་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཟུར་བཞི་པ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བཞིའི་རང་བཞིན་ཅན། གླིང་དང་གླིང་ཕྲན་དང་། རོལ་མཚོ་དང་། གསེར་གྱི་རི་བདུན་ལ་སོགས་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བསམས་ལ། ༀ་བཛྲ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ་རཀྵ་སརྦཾ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བརྐྱང་སྟེ། ས་ལ་བཞག་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། དེ་ལྟ་བུ་གཙང་མའི་གནས་ཀྱི་གནས་རྣམ་པ་ཀུན་དུ་རབ་ཏུ་གནས་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ངེས་པར་བསྟེན་པ། དེ་ཡང་། ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་། ། ཟུར་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞིས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དྲིལ་བུ་དང་ནི་བ་དན་སོགས། ། སྒོ་ཁྱུད་ཀྱིས་ནི་ཉེ་བར་མཛེས། ། གྲྭ་དང་མཚམས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ། །

Then, in the direction of space, upon a moon maṇḍala the size of a buddhafield of the trichiliocosm, the syllable khaṃ abides. From that, the Blessed One Vairocana, embraced by Vajradhātvīśvarī, emerges. Having washed the buddhafield that was completely scorched by streams of vajra nectar, it remains completely filled like an ocean of milk with turbulent waves. Then, in its center, the syllable ras (or ra-sa) boils the ocean of milk with its own light; one should visualize a great lotus form completely surrounded by infinite lotuses. In its center, one should visualize a golden-colored enclosure, and there the Blessed One Vairocana arrives from the direction of space and remains. Then, from the syllables hūṃ suṃ hūṃ, all of which completely transform, one should visualize the king of mountains, Mount Meru, with four corners and the nature of the four kinds of precious gems, completely surrounded by the continents and sub-continents, the play-oceans, the seven golden mountains, and so forth. Reciting oṃ vajradṛḍho me bhava rakṣa sarvaṃ svāhā and extending the vajra-binding gesture, one should consecrate it by placing it on the ground. Such a pure abode, a place of residence in every respect, is definitely relied upon by all the buddhas. Furthermore: From the syllable bhrūṃ, the celestial palace arises, with four corners and four doors, beautifully adorned with four archways, bells, banners, and so forth, and made exquisite by the door-surrounds. In all the corners and intermediate directions...

རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དག་གིས་སྤྲས། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཡང་དག་ལྡན། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་སོགས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། སྣ་ཚོགས་པ་ཡི་བླ་རེ་བྲེས། ། གོས་དང་ཕྲེང་བ་སྣ་ཚོགས་ལྡན། ། མཚམས་སུ་ཟླ་ཕྱེད་རིན་ཆེན་མཆོག། རྡོ་རྗེ་མཛེས་པས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཐིག་བཞི་ཡོངས་སུ་བཏབ་པ་དང་། ། ཁ་ཁྱེར་གྱིས་ནི་ཡོངས་སུ་བསྐོར། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་གཞན། ། དེ་བཞིན་དེ་ཡི་དབུས་སུའང་གཞན། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་ཡོངས་བསྐོར་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་བརྒྱན། ། རྩིག་པ་རིན་ཆེན་སྣ་ལྔ་འབར། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྤྲུལ་གཞལ་ཡས་ཁང་། ། ནམ་མཁའི་གྲངས་མེད་ལྟར་རྒྱ་ཆེ། ། འཁོར་ལོ་ཡོངས་རྫོགས་འདི་ལྟ་བུ། ། ཁ་བ་ཅན་གྱི་རི་ལྟར་དཀར། ། མཆོད་རྟེན་ཆེན་པོའི་ནང་དུ་ཆུད། ། ཐུབ་དབང་འོད་ནི་རྣམ་འཕྲོ་བས། ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་ཁྱབ་གྱུར་པ། ། ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མཆོད་ཆེན་འདི། ། ཁྱད་པར་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། དེ་ལྟར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི། ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་། མིག་ཡོར་ཙམ་གྱི་ཁང་པ་བརྩེགས་མ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ཡང་ཧཱུཾ་སཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་སེང་གེའི་གདན་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་མནན་པ་དེར་བབས་ནས་འདུག་སྟེ། རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པར་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པར་འདོད་པས་རང་གི་སྙིང་ག་ལས་བདག་པོ་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་བཏོན་ལ། དགུག་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས། ཟུང་དུ་གནས་པའི་སྦྱོར་བའམ།

Adorned with vajras and jewels, Perfectly endowed with lattices and half-lattices, Ornamented by the moon, the sun, and so forth, With a canopy of various kinds spread above. Possessing various garments and garlands, At the corners, the finest half-moons and jewels Are beautifully adorned with vajras. With four lines completely laid out, And surrounded by a molding. In its center is another wheel, And likewise, in the center of that, yet another. Completely surrounded by a garland of vajras, And adorned with eight vajra pillars. The walls blaze with the five kinds of jewels; This celestial palace, emanated by wisdom, Is as vast as the countless reaches of space. Such a complete wheel, White as a mountain in the Land of Snows, Is contained within a great stūpa. As the light of the Lord of Sages radiates forth, Pervading the multitudes of all directions, This great offering of a mental nature Is adorned by those who are exceptionally sublime. Thus, having meditated upon a multi-storied palace that is inconceivable, the essence of the accumulation of merit and wisdom, and the nature of the dharmadhātu, like an illusion or a mere optical illusion; in its center, from the syllables HŪṂ SAṂ HŪṂ, a lion throne pressed by a moon maṇḍala appears, and one should meditate on oneself seated there, having entered into meditative equipoise. One who wishes to perform the recitation should emanate the Lord from one's own heart with his own mantra, and having performed the summoning, empowerment, offerings, and so forth, [one should engage in] the yoga of abiding in union.

གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་འོག་ནས་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཟླས་བརྗོད་དང་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་རིམ་པ་བར་མའོ། ། མདོར་བསྡུས་པའི་རིམ་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲོས་པ་དང་། བསྡུ་བ་བྱས་པ་ལས། རྣམ་པའི་མཆོག་རྣམས་ཀུན་ལྡན་པར། ། སྐད་ཅིག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྫོགས་པ། ། རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་རྣལ་འབྱོར་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱེད་པར་འདོད་ན། དེའི་ཚེ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་ཡང་པཾ་ལས་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་གདན་ལ། ཨ་དང་ཨཾ་ལས་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅི་རིགས་པར་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་དབུས་མའི་སེང་གེའི་གདན་ལ་དུས་ཡུན་རིང་པོ་ནས་གོམས་པར་བྱས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་བསྒོམས་ལ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་འདི་དག་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དང་བྲལ་བས་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་པ་ལ་བལྟ་སྟེ། ཐབས་འདིས་དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱའོ་ཞེས་བསམས་ལ། རང་གི་སྙིང་གར་གནས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་དྲི་མ་མེད་པ་ཇི་སྲིད་མདུན་དུ་སྤྲོས་ལ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བས་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀོ་ཥ་གུ་ཧྱ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་བསྐུལ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དམ་པ་བསྐྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་བྱེད་པར་དགའ་བས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཐོབ་པར་བདག་ཉིད་ཤེས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་དང་། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་།

Through the yoga of non-duality, one should perform the recitation, the request to depart, and so forth, in the manner explained below; this is the intermediate stage. As for the concise stage: preceded by the meditation on bodhicitta, through the process of emanation and reabsorption, "The complete yoga is explained as being perfected in an instant by wisdom, endowed with all the supreme aspects." Alternatively, if one wishes to perform the extensive yoga, then at the seat of all the deities, one should visualize a multicolored lotus seat arising from paṃ, and upon it, moon and sun maṇḍalas arising from a and aṃ as appropriate. Likewise, in the center, upon a lion throne, one should clearly meditate on Great Compassion, which has been cultivated for a long time. One should then look upon all these beings without exception, who are tormented by suffering because they lack skillful means and insight, and think, "I shall benefit them through this method." Then, having emanated the stainless Perfection of Wisdom residing in one's own heart as far as the space before one, one should please it with the mantra: oṃ sarvatathāgatānurāgaṇavajrasvabhāvātmako ’haṃ. One should then exhort it with oṃ vajrakośaguhyahūṃ. Realizing that one has attained supreme joy through the delight of benefiting all beings without exception by means of that very generation of the sublime bodhicitta, one should [visualize] the entire realm of sentient beings and the perfect Buddhas...

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་གང་བའི་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཞུ་བར་གྱུར་ཅིང་། ནང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ལ། ལྷའི་འཁོར་ལོ་དབྱུང་བར་བྱའོ། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། ཞི་བ་རལ་པ་དང་ཐོར་ཚུགས་འཆང་བ། རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། སྔོ་བ་དང་། སེར་བ་དང་། དཀར་པོ་ཆེན་པོ་སྟེ། ཞལ་གསུམ་གྱིས་མཛེས་པ། སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཕྱག་དྲུག་པ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་བསམ་གཏན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་མཛད་པ། གཡས་ན་བགྲང་ཕྲེང་དང་མདའ་བསྣམས་པ། གཡོན་གྱིས་ལྷ་མོའི་ནུ་མ་དང་། རྡོ་རྗེའི་གཞུ་བསྣམས་པ། ལྷ་རྣམས་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པར་མཛད་པས་ཞབས་ཀྱི་པདྨ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲིན་ཆེན་པོ་འཕྲོ་བ། ཨོཾ་ཨཱཿཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་སྤྲོས་ལ། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་མ་ལུས་པར་ཁྱབ་སྟེ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་མཛད་ནས། སྔགས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ལ་གཞུག་པ་དང་བརྟན་པར་བྱའོ། ། ཧཱུཾ་ལས་མི་བསྐྱོད་པ་སྐུ་མདོག་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་འོད་དང་མཉམ་པ། ཞལ་གསུམ་པ། སྤྱན་གསུམ་པ་ཅུང་ཟད་བཞད་ཅིང་སྒེག་པ། ཞལ་གཡོན་དམར་བ། ཞལ་གཡས་པ་དཀར་བ། ཞལ་དབུས་མ་སྐུ་དང་འདྲ་བ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། ཕྱག་བརྒྱད་པ་གཡས་ཀྱིས་བ་དན་གསུམ་པའི་གུང་མོའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀར་འདེགས་པར་བརྩོན་པ། གཡོན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དཀུར་བརྟེན་པས་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ། ཡང་གཡས་ན་རལ་གྲི་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་། མདའ་བསྣམས་པ། གཡོན་ན་ལྷ་མོའི་ནུ་མ་དང་།

The bodhisattvas, who are perfectly filled [with the essence], dissolve into their own bodhicitta, which is the nature of the perfection of wisdom, and having been internalized, the circle of deities should be emanated. From the syllable OṂ arises the Blessed One Vairocana, seated in the vajra posture, peaceful, wearing matted locks and a topknot, adorned with jewels, blue, yellow, and great white—beautiful with three faces, yellow in body, and with six arms. With the first two hands he performs the mudrā of meditative concentration; the right hands hold a rosary and an arrow, and the left hands hold the breast of the goddess and a vajra bow. Causing the gods to tremble with fear, they prostrate at his lotus feet. Emitting great clouds of buddhas, he is perfectly emanated by the mantra OṂ ĀḤ, pervading the entire maṇḍala of space without exception. Having accomplished the welfare of all beings without exception, one should cause him to enter and stabilize oneself by means of this very mantra. From HŪṂ arises Akṣobhya, whose body has a luster equal to sapphire, with three faces and three eyes, slightly smiling and graceful. The left face is red, the right face is white, and the central face is like the body [in color]. Adorned with all ornaments, he has eight arms. With the middle fingers of the right hands, he strives to raise a three-pointed banner with a vajra at its center to his heart; with the left, his vajra-fist rests at his hip holding a bell. Furthermore, the right hands hold a sword, a hook, and an arrow, and the left hands hold the breast of the goddess and—

ཞགས་པ་དང་། གཞུ་བསྣམས་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པར་གྱུར་པའི་མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་ཅན་རོལ་པའི་སྟང་སྟབས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཞུགས་པ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་སྤྲོས་ལ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ནས་སླར་བྱོན་ཏེ། རང་གི་སྔགས་ཉིད་ཀྱིས་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་རེའུ་ཆ་ལ་དགོད་པར་བྱ་ཞིང་བརྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དག་ཀྱང་རང་རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ། རང་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་སྤྲོས་ཏེ། རང་རང་གི་སྔགས་ཉིད་ཀྱིས་རང་རང་གི་གནས་སུ་གཞག་པར་བྱ་ཞིང་བརྟན་པར་བྱའོ། ། ཞལ་གསུམ་གྱི་དབུས་མ་ནི་སྐུ་དང་འདྲ་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཏཾ་ལས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་སྤྱན་གསུམ་པ། རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་གྱིས་བརྒྱན་པ། སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཞལ་གཡས་སྔོ། གཡོན་དཀར་བ་ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་མཛད་པ། གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ། གཡོན་ན་རིན་པོ་ཆེ་བསྣམས་པ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རེའུ་ཆ་ལ་དགོད་དོ། ། ཨཱཿལས་བྱུང་བའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སྐུ་རྣམ་པར་བྱུང་བ། རལ་པ་དང་ཐོར་ཚུགས་འཆང་བ། ཞི་བ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་དབུ་རྒྱན་བྱས་པ། སྤྱན་གསུམ་པ། སྟོན་ཀའི་ཟླ་བའི་མདོག་ཅན། ཞལ་གཡས་སྔོན་པོ། གཡོན་དམར་པོ། ཕྱག་གཡོན་པས་པདྨའི་རྩ་བ་བཟུང་ནས་དཀུར་བརྟེན་པ། གཡས་པས་རང་གི་ཐུགས་ཀར་པདྨ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ། ཡང་གཡས་གཉིས་ན་བགྲང་ཕྲེང་དང་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ། གཡོན་གཉིས་ན་ནུ་མ་དང་། རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས་བསྣམས་པ། ལྷ་མོ་བཞི་དང་། གདན་གཅིག་པ་ནུབ་ཀྱི་རེའུ་ཆ་ལའོ། །

Holding a noose and a bow, he is a transformation of the glorious Vajrasattva, crowned with Akṣobhya, and seated in a graceful, playful posture. Emanated by the mantra Oṃ Hūṃ, he performs the benefit of beings as before, then returns and is to be placed and stabilized in the eastern square by his own mantra. Likewise, the others also arise from their respective seed syllables; emanated perfectly by their respective mantras, they are to be placed and stabilized in their respective positions by their own mantras. The central face of the three should be viewed as identical to the body. From Taṃ arises Ratnasambhava, with three eyes, adorned with a jewel crown, red in body color, with a blue right face and a white left face. With the first two hands he performs the samaya mudrā; the right holds a vajra, and the left holds a jewel. He is to be placed in the southern square as before. From Āḥ arises Amitābha, the Lord of the World, manifest in body, wearing matted locks and a topknot, with the crown of all peaceful omniscience. He has three eyes and the color of the autumn moon, with a blue right face and a red left face. With his left hand he holds the stem of a lotus resting at his hip, and with his right he opens a lotus at his heart. Furthermore, his two other right hands hold a rosary and a vajra, and his two left hands hold a breast and a water-pot. Together with four goddesses, they share a single seat in the western square.

ཁཾ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་མརྐཏ་གྱི་མདོག་ཅན། ཞལ་གཡས་སྔོན་པོ། གཡོན་དཀར་པོ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་བསམ་གཏན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་པ། ཡང་གཡས་དང་གཡོན་གཉིས་ཀྱིས་རལ་གྲི་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པ། རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་ཅན་བྱང་དུའོ། ། འདི་དག་ནི་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པའོ། ། ཨོཾ་ཏྲཱཾ་ༀ་ཧྲཱིཿཨོཾ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རིམ་བཞིན་དུ་འདི་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ཡིན་ནོ། ། ལཱཾ་མཱཾ་པཱཾ་ཏཱཾ། ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿ། ཁཾ་ཙུཾ་རཾ་བྷྲྀཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་འདི་རྣམས་ལས་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་རིམ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་ལ། གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཀོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ལྷ་མོ་སྤྱན་སྐུ་མདོག་སེར་བ། ཕྱག་གཡས་ན་མཆོག་སྦྱིན་དང་། མི་འཇིགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། མདའ་བསྣམས་པ། གཡོན་ན་སྡིགས་མཛུབ་དང་ལྡན་པའི་ཞགས་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་སྙེ་མ་དང་། བགྲང་ཕྲེང་དང་། གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། མེའི་ཕྱོགས་སུ་མཱ་མ་ཀཱི་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོའི་མདོག་ཅན་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་པ་བཞད་པའི་ཞལ་དང་ལྡན་པ། ཕྱག་གཡས་མི་འཇིགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་མདའ་བསྣམས་པའོ། ། གཡོན་ན་སྡིགས་མཛུབ་དང་། ཞགས་པ་དང་། གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་གོས་དཀར་ཅན། ཟླ་བའི་མདོག་ཅན་གཡས་ན་མི་འཇིགས་པ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་མདས་བརྒྱན་པ། གཡོན་ན་པདྨ་དང་། བགྲང་ཕྲེང་དང་གཞུ་བསྣམས་པ། རོལ་པའི་སྟང་སྟབས་ཅན་ནོ། ། རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་སྒྲོལ་མ་མརྐཏ་ཀྱི་མདོག་ཅན་གཡས་ན་མི་འཇིགས་པ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་མདའ་བསྣམས་པ། གཡོན་ན་སྡིགས་མཛུབ་དང་།

From the syllable khaṃ arises Amoghasiddhi, the color of emerald (marakata). His right face is blue and his left is white. His first two hands are in the mudrā of meditative concentration (dhyāna-mudrā). Furthermore, his right and left hands hold a sword and a hook. He wears a jeweled crown and is situated in the north. These [deities] sit in the sattvaparyaṅka posture. Oṃ trāṃ oṃ hrīḥ oṃ khaṃ are, respectively, the mantras of these [deities]. Lāṃ māṃ pāṃ tāṃ, hūṃ trāṃ hrīḥ, khaṃ cuṃ raṃ bhrīṃ hūṃ—from these seed syllables, one should sequentially generate the mandalas of the goddesses, Locanā and the others, and arrange them in their respective places. In the northeast is the goddess Locanā, yellow in color. Her right hands hold the gestures of supreme generosity (vara-mudrā), the gesture of fearlessness (abhaya-mudrā), a vajra, and an arrow. Her left hands hold a noose with the threatening gesture (tarjanī-mudrā), a cluster of jewels, a rosary, and a bow. In the southeast is Māmakī, the color of a blue utpala lotus, with a wrathful yet smiling face. Her right hands hold the gesture of fearlessness, a vajra, and an arrow. Her left hands hold the threatening gesture, a noose, and a bow. In the southwest is Pāṇḍaravāsinī, moon-colored. Her right hands are adorned with the gesture of fearlessness, a vajra, and an arrow. Her left hands hold a lotus, a rosary, and a bow. She is in a playful stance. In the northwest is Tārā, the color of emerald. Her right hands hold the gesture of fearlessness, a vajra, and an arrow. Her left hands hold the threatening gesture...

ཨུཏྤ་ལ་དང་། གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ཅན་ནོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པར་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་དང་། རིན་ཆེན་སེམས་མ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སེམས་མ་དང་། ལས་ཀྱི་སེམས་མ་རིམ་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ་འདྲ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱི། གཞན་དུ་ན་གཡོན་པའི་གཉིས་པས་ནུ་མ་བསྣམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཅི་རིགས་པར་སྡིགས་མཛུབ་དང་ལྡན་པའི་ཞགས་པ་བསྣམས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བྱང་ཤར་མཚམས་སུ་ལྷ་མོ་སྐུལ་བྱེད་མ། ཟླ་བའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་འོག་ནས་བཤད་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས། ཐུགས་ཀའི་གནས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ། གཡས་རྣམས་ན་མི་འཇིགས་པ་དང་། རལ་གྲི་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཆུན་འཕྱང་དང་། བི་ཛ་པཱུ་ར་དང་། མདའ་དང་། དགྲ་སྟ་དང་། དབྱུག་པ་དང་། ཐོ་བ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། བ་དན་གསུམ་པའི་ཚུལ་དང་། བགྲང་ཕྲེང་བསྣམས་པའོ། ། གཡོན་རྣམས་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་རྒྱལ་མཚན་དང་། པདྨ་དང་། སྤྱི་བླུགས་དང་། ཞགས་པ་དང་། གཞུ་དང་། མདུང་ཐུང་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། དུང་དང་། སྡིགས་མཛུབ་དང་། བུམ་པ་བཟང་པོ་དང་། ཐག་མདུང་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གླེགས་བམ་བསྣམས་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་དང་བའི་དར་ལའི་ཞེང་ཆུང་ངུའི་སྟོད་གཡོགས་ལེགས་པར་བགོས་པ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། དར་ལ་བབ་ཅིང་སྐལ་བ་བཟང་པ། སྒེག་པ་དང་། དཔའ་བ་དང་། འཇིགས་སུ་རུང་བ་དང་། དྲག་པོ་དང་། དགོད་པ་དང་། རྔམ་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། རྨད་དུ་བྱུང་བ་དང་།

[She] holds an utpala and a bow. These three are in the sattvaparyaṅka posture. In the second maṇḍala, in the directions of the east and so forth, Vajrasattvī, Ratnasattvī, Dharmasattvī, and Karmasattvī are respectively similar to Akṣobhya and the others in terms of body color, hand implements, and so forth; however, because they do not hold a breast with the second left hand, it should be understood that they hold a noose together with a threatening gesture (tarjanī) as appropriate. In the northeast corner is the goddess Tāranī, moon-colored, whose first two hands form the root mudrā described below, thereby adorning the region of the heart. In the right hands, she holds the gesture of fearlessness, a sword, a cluster of jewels, a vijapūra fruit, an arrow, a battle-axe, a staff, a hammer, a hook, a vajra, a three-pointed banner, and a rosary. In the left hands, she holds a victory banner of the wish-fulfilling jewel, a lotus, a ritual water-pot (kamaṇḍalu), a noose, a bow, a short spear, a wheel, a conch, a threatening gesture, an excellent vase, a lasso, and a volume of the Prajñāpāramitā. She is well-dressed in a narrow upper garment of very fine, translucent silk, adorned with all ornaments, youthful and fortunate. She displays the nine dramatic sentiments: the amorous, the heroic, the terrifying, the fierce, the laughing, the wrathful, the compassionate, the marvelous, and...

ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཉམས་དགུ་དང་ལྡན་པས་སྤྱི་བོ་དང་། དཔྲལ་བ་དང་། ལྐོག་མ་དང་། དཔུང་མགོ་གཡས་དང་། གཡོན་དང་། ཐུགས་ཀ་དང་། ལྟེ་བ་དང་། པུས་མོའི་ལྷ་ང་དང་། ཞབས་རྣམས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་། མི་གཡོ་བ་དང་། ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་དང་། དོན་ཡོད་ཞགས་པ་དང་། རང་གི་གཟུགས་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། རལ་པ་གཅིག་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་སེན་མོ་ཅན་གྱིས་གནས་སུ་བྱས་པ། འདིའི་ཞལ་དང་པོ་ཅུང་ཟད་བཞད་པ། སྐུའི་མདོག་ཅན་ཞལ་གཡས་པ་གདེངས་པ། ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོའི་མདོག་ཅན། མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་གཙིགས་པས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ། ལྗགས་བསྐྱོད་པ། ཞལ་གཡོན་པ་སེར་པོ་ཚེམ་གྱིས་སྒྲོས་གནོན་པའོ། ། ཤར་ལྷོ་མཚམས་སུ་རིན་ཆེན་སྒྲོལ་མ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཐུགས་ཀར་རིན་པོ་ཆེའི་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་འཇོག་པ། ཡང་གཡས་ཀྱི་གཉིས་པས་མི་འཇིགས་པ་དང་། མདའ་བསྣམས་པ། གཡོན་གྱི་གཉིས་ཀྱིས་སྡིགས་མཛུབ་དང་། ལྕེ་བླུགས་དང་། གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། ལྷོ་ནུབ་མཚམས་སུ་ཁྲོ་གཉེར་ཅན་ཟླ་བའི་མདོག་ཅན་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། དབྱུག་པ་དང་། མདའ་(བསམས་,བསྡམས་)པ། གཡོན་ན་སྡིགས་མཛུབ་དང་། སྤྱི་བླུགས་དང་། གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། ནུབ་བྱང་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ། གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་དང་། མདའ་བསྣམས་པ། གཡོན་ན་སྡིགས་མཛུབ་དང་། ཞགས་པ་དང་། གཞུ་བསྣམས་པ། ཞལ་ཅུང་ཟད་བཞད་པ། གདུག་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འདུལ་བ་སྟེ། འདི་དག་ནི་རོལ་པའི་སྟང་སྟབས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །

Endowed with the nine moods of peacefulness, the crown, forehead, throat, right and left shoulders, heart, navel, knees, and feet are occupied by the Tathāgatas Vairocana, Cakravartin, Acala, Cintāmaṇi, Amoghapāśa, his own form, Vajrapāṇi, Ekajaṭī, and Vajranakha. His first face is slightly smiling; his body color is that of a [peaceful] countenance, while the right face is wrathful and the color of a blue utpala, adorned with slightly bared fangs and a flickering tongue; the left face is yellow, its lips pressed by the teeth. In the southeast is Ratnatārā, yellow in color, with her first two hands joined at the heart in the precious mudrā; her second right hands hold the gesture of fearlessness and an arrow; and her two left hands hold the threatening gesture, a water-pot, and a bow. In the southwest is Bhṛkuṭī, moon-colored, holding a vajra, a staff, and an arrow in her right hands, and a threatening gesture, a water-pot, and a bow in her left hands. In the northwest is Vajrasaṃkhalā, green in color, holding a vajra chain and an arrow in her right hands, and a threatening gesture, a noose, and a bow in her left hands. Her face is slightly smiling, and she completely subdues all malevolent beings; these deities are endowed with playful postures.

སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ཟླ་བའི་གདན་དང་། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོ་དང་སྤྱན་གསུམ་དང་རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་བདག་པོ་དང་འདྲ་བའི་ཞལ་གསུམ་དང་། རང་གི་བདག་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་དང་ལྡན་པ། གོས་དང་རྒྱན་ཚོགས་པ་མངའ་བ་ཡིན་ནོ། ། ༀ་ག་ག་ན་ལོ་ཙ་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཀི་རི་ཀི་རི་མཱ་མ་ཀཱི་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཀ་ཊེ་བི་ཀ་ཊེ་ནི་ཀ་ཊེ་ཀ་ཊཾ་ཀ་ཊེ་ཀ་རོ་ཊ་བིདྱེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཏཱ་རེ་ཏུཏྟཱ་རེ་ཏུ་རེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སཏྭ་བཛྲི་ཧཱུཾ། ཨོཾ་རཏྣ་བཛྲི་ཧཱུཾ། ཨོཾ་དྷརྨྨ་བཛྲི་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཀརྨྨ་བཛྲི་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཙ་ལེ་ཙུ་ལེ་ཙུནྡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་རཏྣོལ་ཀེ་རཏྣ་ཛྭ་ལི་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བྷྲྀ་ཀུ་ཊེ་བྷྲྀཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤྲཱིཾ་ཁ་ལ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། འདི་དག་ནི་ཅི་རིགས་པར་འདི་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་པར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་རང་རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཡི་གེ་མཻཾ་ལས་བྱུང་བའི་བྱམས་པ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཕྱག་བཞི་པ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཆོས་འཆད་པའི་ཕྱག་རྒྱར་བྱས་པ། ཡང་གཡས་ཀྱིས་མཆོག་སྦྱིན། གཡོན་གྱིས་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པའི་ནཱ་ག་གེ་སར་གྱི་སྙེ་མ་བསྣམས་པའོ། ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ནི་སྔར་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། ། གཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྤོས་ཀྱི་གླང་པོ་ནི་མདོག་ལྗང་གུ་གཡོན་ན་བུམ་པ་བསྣམས་པ། གཡས་ཀྱིས་གླང་པོ་ཆེའི་མཆུ་འཛིན་པའོ། ། ཛཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཏོག་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་གཡོན་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་རྒྱལ་མཚན་བསྣམས་པའོ། ། ཨོཾ་མེ།

All these goddesses, Locanā and the others, are seated upon moon-discs and possess red light-maṇḍalas. They have three eyes and three faces that resemble the lords of their respective directions, and they wear crowns of jewels representing their respective lords. They are adorned with a complete array of garments and ornaments. OṂ GAGANA LOCANE SVĀHĀ. OṂ KIRI KIRI MĀMAKĪ HŪṂ. OṂ KAṬE VIKAṬE NIKAṬE KAṬAṂKAṬE KĀROṬAVIḌYE SVĀHĀ. OṂ TĀRE TUTTĀRE TURE SVĀHĀ. OṂ SATVA VAJRI HŪṂ. OṂ RATNA VAJRI HŪṂ. OṂ DHARMA VAJRI HŪṂ. OṂ KARMA VAJRI HŪṂ. OṂ CALE CULE CUNDĀ SVĀHĀ. OṂ RATNOLKE RATNAJVALINI SVĀHĀ. OṂ BHṚKUṬE BHRĪṂ. OṂ VAJRA ŚRĪṂKHALĀ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. These are the mantras for these [deities] as appropriate. Then, in the third maṇḍala, one should sequentially arrange Maitreya and the others in the directions starting from the east, arising from their respective seed-syllables. In that regard, in the eastern direction, from the syllable MAIṂ, arises Maitreya, golden in color and with four arms. His first two hands are in the mudrā of teaching the Dharma; the right [other] hand is in the mudrā of supreme generosity, and the left holds a cluster of nāgakesara flowers. Ārya Mañjuśrī has the nature previously described. From GAṂ arises Gandhahastin, green in color, holding a vase in the left hand and grasping the trunk of an elephant with the right. From JAṂ arises Jñānaketu, yellow in color, holding a victory banner with a wish-fulfilling jewel in the left hand. OṂ ME.

ཨོཾ་མུ། ཨོཾ་གནྡྷ་ཧསྟི་ནེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་ཀེ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་བ་ཏི་ཨོཾ། འདི་དག་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འདི་རྣམས་ཀྱི་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་བྷ་ལས་བྱུང་བའི་བཟང་སྐྱོང་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཕྱག་ཐལ་མོ་སྦྱར་བའོ། ། ས་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱ་མཚོའི་བློ་གྲོས་ཀྱང་། དུང་དང་ཀུནྡ་ལྟར་དཀར་བ། ཕྱག་གཉིས་བརྐྱང་བའི་སོར་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རླབས་ལྟར་མཛད་པའོ། ། ཨ་ལས་བྱུང་བའི་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པ་ནི་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཁུ་ཚུར་ཡོད་པ། ཐུགས་ཀར་འཇོག་པ་གཡས་པས་མཆོག་སྦྱིན་ནོ། ། པྲ་ལས་བྱུང་བའི་སྤོབས་པ་བརྩེགས་པ་ནི་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་གཡོན་གྱི་ཁུ་ཚུར་པང་པར་འཇོག་པ། གཡས་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་སེ་གོལ་བརྡེབས་པའོ། ། ཨོཾ་བྷ་དྲ་བ་ཏི་བྷ་དྲ་བཱ་ལེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སྭ་ག་རེ་མ་ཧཱ་སཱ་ག་རེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨཀྵ་ཡ་ཕུ་ཕུ། ཨཀྵ་ཡ་ཀརྨྨ་ཨ་བ་ར་ཎ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་པྲ་ཏི་བྷཱ་ནེ་པྲ་ཏེ་བྷཱ་ན་ཀཱུ་ཊེ་ཧཱུཾ། འདི་དག་ནི་རིམ་བཞིན་དུ་འདི་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ཡིན་ནོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་མ་ལས་བྱུང་བའི་མཐུ་ཆེན་ཐོབ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་གཡོན་པས་པདྨ་ཅུང་ཟད་ཁ་ཕྱེ་བ་བསྣམས་པའོ། ། ས་ལས་བྱུང་བའི་ངན་སོང་ཀུན་འདྲེན་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཕྱག་གཉིས་སྡིག་པ་འཐོར་བ་ལྟར་མཛད་པའོ། ། ས་ཉིད་ལས་བྱུང་བའི་མྱ་ངན་དང་མུན་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འཇོམས་པའི་བློ་གྲོས་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན། ཕྱག་གཉིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་འཕྱར་བའི་ཚུལ་མཛད་པའོ། ། ཛ་ལས་བྱུང་བའི་དྲ་བ་ཅན་གྱི་འོད་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ། གཡོན་ན་ཨུཏྤ་ལ་ལ་གནས་པའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྣམས་པའོ། །

Oṃ mu. Oṃ gandhahastine hūṃ. Oṃ jñānaketu jñānavati oṃ. These are, in order, the mantras for their emanation and so forth. Furthermore, in the southern direction, from Bha arises Bhadrapāla, red in color, with palms joined. From Sa arises Sāgaramati, white as a conch or kunda flower, with both hands extended, all the fingers of which form the gesture of waves. From A arises Akṣayamati, golden in color, with fists held at the heart, the right hand in the mudrā of supreme generosity. From Pra arises Pratibhānakūṭa, green in color, with the left fist held in the lap and the right fist snapping the fingers. Oṃ bhadrapāle bhadrapāle svāhā. Oṃ sāgare mahāsāgare hūṃ. Oṃ akṣaya phu phu. Akṣaya karmāvaraṇaviśodhani svāhā. Oṃ pratibhāne pratibhānakūṭe hūṃ. These are, in order, the mantras for these [deities]. In the western direction, from Ma arises Mahāsthāmaprāpta, white in color, holding a slightly opened lotus in the left hand. From Sa arises Sarvadurgatipariśodhana, white in color, with both hands making the gesture of scattering away sins. From Sa itself arises Sarvaduḥkhapraśamanamati, golden in color, with both hands joined in the mudrā of raising the palms. From Ja arises Jālinīprabha, white in color, holding in the left hand a sun maṇḍala resting upon an utpala lotus.

ཨོཾ་སྠཱ་མེ་སྠཱ་མེ་མ་ཧཱ་སྠཱ་མེ་བ་ཏི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཨཱ་བཱ་ཡཱ་ཛ་ཧེ་སརྦྦ་ཨ་བ་ཛ་ཡེ་སརྦྦ་ཨ་པཱ་ཡ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨོཾ་སརྦྦ་ཤོ་ཀ་ཏ་མོ་ནིར་གྷ་ཏེ་ན་མ་ཏི་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཛ་ལི་ནི་མ་ཧཱ་ཛ་ལི་ནི་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་དག་གི་སྔགས་སོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་ཙ་ལས་བྱུང་བའི་ཟླ་བའི་འོད། ཟླ་བའི་མདོག་ཅན་ཨུཏྤལ་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྣམས་པའོ། ། ཨ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བའི་བུམ་པ་བསྣམས་པའོ། ། ག་ལས་བྱུང་བའི་ནམ་མཁའ་མཛོད་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན། གཞོན་ནུའི་གཟུགས་ཅན། གཡོན་གྱི་རྡོ་རྗེའི་ཁུ་ཚུར་བསྙེམས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྐེད་པར་འཇོག་པ། གཡས་པ་ནམ་མཁར་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའོ། ། སྐཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོའམ་དཀར་པོ། གཡོན་ས་ལ་རེག་པ། གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་མཐེ་བོང་དང་། མཛུབ་མོ་སྦྱར་ནས་འདྲི་བའི་ཚུལ་དུ་འཇོག་པའོ། ། ཨོཾ་ཙནྡྲ་སུ་ཙནྡྲ་བྱ་བ་ལོ་ཀི་ཏེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏ་པྲ་བྷེ་ཨ་མི་ཏ་བ་ཏི་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ག་ག་ན་པ་ར་ལོ་ཙ་ནེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་སརྦྦ་ནི་བ་ར་ཎ་བིསྐཾ་བི་ནི་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་རྣམས་ཀྱི་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་པདྨའི་གདན་ཅན་ཟླ་བའི་འོད་མངའ་བ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་གནས་པ། སྤྱན་གསུམ་པ་ཞལ་གསུམ་པ་རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་བདག་པོ་དང་འདྲ་བ་མངའ་ཞིང་དེའི་ཅོད་པན་ཅན། རྒྱན་དང་ན་བཟའ་སྣ་ཚོགས་འཆང་བ།

Oṃ sthāme sthāme mahāsthāme vati svāhā. Oṃ sarvāpāyājaha sarvāpāyajaye sarvāpāyaviśodhani hūṃ. Oṃ oṃ sarvaśokatamonirghātane mati hūṃ. Oṃ jvalini mahājvalini hūṃ. These are their mantras. In the northern direction is Candraprabha, arisen from the syllable Ca, moon-colored, holding a moon maṇḍala resting upon an utpala lotus. Amitābha, arisen from the syllable A, is red in color, holding with his two hands a vase of empowerment. Gaganagañja, arisen from the syllable Ga, is golden in color, in the form of a youth, with his left vajra-fist placed at his waist in a proud gesture, and his right hand circling in the sky. Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, arisen from the syllable Khaṃ, is blue or white in color, with his left hand touching the ground and his right hand placed in the gesture of inquiry, joining the thumb and index finger of the fist. Oṃ candra sucandra vyavalokite svāhā. Oṃ amṛtaprabhe amṛtavati hūṃ. Oṃ gaganaparalocane hūṃ. Oṃ sarvanīvaraṇaviṣkambhini hūṃ. These are the mantras for their emanation and so forth. All these bodhisattvas are seated upon lotus seats with moonlight, in the bodhisattva posture. They have three eyes and three faces, resembling their respective directional lords and wearing their crowns. They wear various ornaments and garments.

ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་ཁྱད་པར་གྱི་ཚིག་ཏུ་སྨོས་པ་མ་གཏོགས་པ་གཡས་ན་མཆོག་སྦྱིན་དང་མདའ་དང་། གཞུ་བསྣམས་པ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་རྣམས་ཀྱི་ངོས་གཉིས་གཉིས་ཀྱི་སྣམ་བུ་ལ་གཉིས་གཉིས་བདག་པོ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ནས་བཞུགས་པར་རིམ་པ་བཞིན་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་ལས་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུས་མཐའི་སྤྲིན་ལྟ་བུ། ཕྱག་གཡས་ན་རལ་གྲི་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། མདའ་བསྣམས་པ། གཡོན་ན་སྡིགས་མཛུབ་བསྒྲེང་བ། ཞགས་པ་དང་བཅས་པས་བསྡིགས་པར་མཛད་པ། གཡོན་གྱི་གཉིས་པས་པདྨ་དཀར་པོ་ཐོགས་པའི་ལྷ་མོས་གཡས་ཀྱིས་འཁྱུད་པ་ལ་བརྩོན་པའི་ཟླ་བའི་མདོག་ཅན་གྱི་ནུ་མ་འཛིན་པ། གསུམ་པ་ནི་གཞུ་བདུངས་པ་བསྣམས་པ། གཡས་ལོགས་སུ་ལྷ་མོ་མརྐཏ་ལྟར་ལྗང་བ། ལག་པ་གཡས་ན་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་ཐོགས་ཤིང་། ལག་པ་གཡོན་པས་མགུལ་ནས་འཁྱུད་པས་ཉེ་བར་མཛེས་པ་བྱས་པ། ཞབས་དྲུག་པ། གསུས་ཁྱིམ་ཆེ་བ། ཞལ་དྲུག་པ། ཞལ་དང་པོ་ཧ་ཧ་ཞེས་རྣམ་པར་བཞད་པ། གཉིས་པས་འཇིགས་པ་བསྐྱེད་པ། གསུམ་པ་གདངས་པ། བཞི་པ་མི་བཟད་པ་ཆེན་པོ། ལྔ་པ་རྡོ་རྗེ་མཆེ་བ་ཅན། དྲུག་པ་ལྗགས་རྣམ་པར་བསྐྱོད་པ། སྤྱན་དམར་བ་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བ་འཇིགས་སུ་རུང་བ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་ཡང་དག་པར་བརྒྱན་པ། ལྷ་དང་བགེགས་འཇིགས་པས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་དུ་མ་འོག་ན་གནས་ཤིང་འདུད་པར་བྱེད་པ་རོལ་པའི་སྟང་སྟབས་ཀྱིས་མ་ཧེའི་སྟེང་ན་བཞུགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གདུག་པ་འདུལ་བ་ལ་སོགས་པ་མཛད་པའི་ཕྱིར། ཀུན་དུ་སྤྲོས་ལ་ཡང་དག་པར་བསྡུས་ཏེ། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་རྩ་བའི་ཤར་སྒོར་དགོད་པར་བྱའོ། །

With the first two hands, he forms the mudrā of meditative concentration (samādhi-mudrā). Except for this specific description, his right hands hold the gesture of supreme generosity (varada-mudrā), an arrow, and a bow. On the two sides of each of the gates, starting from the east, one should visualize two [deities] on each of the ledges, seated and facing the central lord. Then, from the syllable HŪṂ, there arises the noble Yamāntaka, like a cloud at the end of an eon. His right hands hold a sword, a vajra, and an arrow; his left hands hold a raised threatening gesture (tarjanī) and a noose with which he threatens. He is embraced by a goddess of moon-like complexion who holds a white lotus in her second left hand and supports his breast with her right. His third [right hand] holds a drawn bow. To his right is a goddess as green as a mārkaṭa flower, holding a blue utpala lotus in her right hand and embracing his neck with her left, thereby beautifying him. He has six legs, a large belly, and six faces. The first face laughs "ha ha"; the second produces terror; the third is gaping; the fourth is extremely fierce; the fifth has vajra fangs; and the sixth flickers its tongue. His red eyes have a terrifying, wrathful gaze. He is perfectly adorned by the noble Mañjuśrī. Surrounded by gods and obstructors who are terrified, many dwell below and bow down. Standing in a playful posture upon a buffalo, he performs activities such as subduing the malevolent, just as before. Having emanated them everywhere and then reabsorbed them, one should place him at the eastern gate with his own mantra.

དེ་བཞིན་དུ་ལྷོའི་སྒོར་པྲ་ལས་བྱུང་བའི་གཞན་གྱིས་མ་ཐུབ་པ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཕྱག་གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་དང་། དབྱུག་པ་དང་མདའ་བསྣམས་པ། གཡོན་ན་སྡིགས་མཛུབ་ཞགས་པ་ཅན་དང་། ནུ་མ་དང་གཞུ་བསྣམས་པ། མིའུ་ཐུང་གི་གཟུགས་ཅན་ནོ། ། ནུབ་ཀྱི་སྒོར་ཧ་ལས་བྱུང་བའི་རྟ་མགྲིན་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་དབྱུག་པ་དང་། མཚོན་རྩེ་གཅིག་པ་དང་མདའ་བསྣམས་པ། གཡོན་པས་སྡིགས་མཛུབ་ཞགས་པ་ཅན་དང་། ནུ་མ་དང་། པདྨ་དང་གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། བྱང་གི་སྒོར་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་སྔོན་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བགེགས་རྣམས་གནོན་པ། གཡས་ན་རལ་གྲི་དང་། དགྲ་སྟ་དང་མདའ་གསོར་བ་བསྣམས་པ། གཡོན་ན་སྡིགས་མཛུབ་ཞགས་པ་ཅན་དང་། ནུ་མ་དང་གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་མི་གཡོ་བ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ། མི་གཡོ་བ་བྱིས་པའི་གཟུགས་ཅན། གཞོན་ནུའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ། གཡས་ན་རལ་གྲི་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། མདའ་བསྣམས་པ། གཡོན་ན་སྡིགས་མཛུབ་ཞགས་པ་ཅན་དང་། ནུ་མ་དང་གཞུ་བསྣམས་པ། བུང་བ་ལྟར་གནག་པའི་ཟུར་ཕུད་གཅིག་གཡོན་དུ་འཕྱང་བ་མངའ་བ། ཞལ་གཡས་པའི་ལྗགས་ཁྲག་གིས་བརླན་པ་བསྒྲིལ་བ། རིན་པོ་ཆེའི་རིའི་སྟེང་ན་པདྨ་ལ་བཞུགས་པའོ། ། མེའི་ཕྱོགས་སུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རང་གི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་པ་ཡང་གཡས་གཉིས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་མདའ་བསྣམས་པ། གཡོན་གཉིས་ན་ནུ་མ་དང་གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་དབྱུག་སྔོན་ཅན་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ།

Likewise, at the southern gate, from pra arises Aparājita, yellow in color, holding a vajra, a staff, and an arrow in his right hands; in his left, he holds a threatening gesture (tarjanī) with a noose, a breast, and a bow; he has the form of a dwarf. At the western gate, from ha arises Hayagrīva, red in color, holding a vajra, a staff, a single-pointed weapon, and an arrow in his right hands; in his left, he holds a threatening gesture with a noose, a breast, a lotus, and a bow. At the northern gate, from hūṃ arises Amṛtakuṇḍalī, blue in color, treading upon obstructors with his feet; in his right hands, he brandishes a sword, a battle-axe, and an arrow; in his left, he holds a threatening gesture with a noose, a breast, and a bow. In the northeast, from hūṃ arises Acala, blue in color, with the form of a child, adorned with the ornaments of a youth; in his right hands, he holds a sword, a vajra, and an arrow; in his left, he holds a threatening gesture with a noose, a breast, and a bow. He has a single lock of hair, black as a bee, hanging to the left; his tongue is curled and moistened with blood on the right side of his face; he sits upon a lotus atop a mountain of jewels. In the southeast, from hūṃ arises Takkirāja, blue in color; his first two hands form his own samaya-mudrā, while his two right hands hold a vajra and an arrow, and his two left hands hold a breast and a bow. In the southwest, from hūṃ arises Nīladaṇḍa, blue in color.

གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། དབྱུག་པ་དང་མདའ་བསྣམས་པ། གཡོན་ན་སྡིགས་མཛུབ་ཞགས་པ་ཅན་དང་། ནུ་མ་དང་གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྟོབས་པོ་ཆེ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ། གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་བེ་ཅོན་དང་། རལ་གྲི་དང་མདའ་བསྣམས་པ། གཡོན་ན་སྡིགས་མཛུབ་ཞགས་པ་ཅན་དང་། ནུ་མ་དང་ཐོ་བ་དང་། གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ། ཡང་གཡས་གཉིས་ན་རལ་གྲི་དང་མདའ་བསྣམས་པ། གཡོན་གཉིས་ན་ནུ་མ་དང་གཞུ་བསྣམས་པ། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་མཛད་པའོ། ། འོག་ཏུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ས་འོག་ཆར་སྤྲིན་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ། ཕྱག་གཡས་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་མདའ་བསྣམས་པ། གཡོན་སྡིགས་མཛུབ་ཞགས་པ་ཅན་དང་། ནུ་མ་དང་གཞུ་བསྣམས་པ། ས་འོག་ན་གནས་པའི་ལྷ་མ་ཡིན་མ་ལུས་པའི་ཚོགས་རབ་ཏུ་འཇོམས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཁྲོ་བོ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྤྱན་གསུམ་པ། སྤྱན་མིག་འབར་བ། ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བ་འཇིགས་སུ་རུང་བ། མཐའ་ཡས་དང་རིགས་ལྡན་ནག་པོས་དབུ་སྐྲ་བཅིངས་པ། འཇོག་པོ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་གྱིས་རྣ་རྒྱན་དུ་བྱས་པ། པདྨ་ཆེན་པོ་གསེར་བཙོ་མའི་ཁ་དོག་ཅན་གྱིས་གདུ་བུར་བྱས་པ། ཀརྐོ་ཊ་ཁ་དོག་དཀར་པོས་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་སུ་བྱས་པ། ནོར་རྒྱས་ཁ་དོག་དམར་པོས་འོག་པག་བྱས་པ། དུང་སྐྱོང་དང་པདྨ་དམར་བ་དང་། དཀར་བས་ཞབས་གདུབ་བྱས་པ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གདེངས་ཀ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། ན་བཟའ་སྟག་གི་པགས་པ་བསྣམས་པ།

In the right hands, he holds a vajra, a staff, and an arrow; in the left, a threatening gesture with a lasso, a breast, and a bow. In the wind direction, from the syllable HŪṂ, arises Mahābala, blue in color. In his right hands, he holds a vajra, a club, a sword, and an arrow; in his left, a threatening gesture with a lasso, a breast, a hammer, and a bow. Above, from the syllable HŪṂ, arises Sumbharāja, blue in color. With his first two hands, he forms the vajra-hūṃkāra mudrā; his other two right hands hold a sword and an arrow, and his two left hands hold a breast and a bow. He brings about complete victory over the three realms without exception. Below, from the syllable HŪṂ, arises Vajrapātāla, like a dark rain cloud. His right hands hold a vajra, an iron hook, and an arrow; his left hands hold a threatening gesture with a lasso, a breast, and a bow. One should visualize him utterly crushing the entire host of asuras dwelling beneath the earth. All these wrathful deities have three eyes, with blazing eyes and terrifying wrathful gazes. Their hair is bound by Ananta and Kṛṣṇa; Takṣaka, golden in color, serves as their earrings; Mahāpadma, the color of refined gold, serves as their bracelets; Karkoṭaka, white in color, serves as their sacred thread; and Vāsuki, red in color, serves as their lower garment. Śaṅkhapāla and Padma, red and white respectively, serve as their anklets. All of them possess terrifying hoods and wear garments of tiger skin.

ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན། དབུ་སྐྲ་འཁྱིལ་པ་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་བ་བཅིངས་པ། མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་ཅན་ཨག་ཚོམ་དམར་སེར་ཅན། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འོད་དང་། གདན་མངའ་བ། ཞལ་དང་པོ་ཅུང་ཟད་བཞད་པ། ཞལ་གཡས་པ་རྣམ་པར་གདངས་པ། གཡོན་གྱི་ཚེམས་ཀྱིས་སྒྲོས་གནོན་པ་དང་། མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་པ། སྨིན་མ་བསྡུས་པ། རོལ་པའི་སྟང་སྟབས་ཀྱིས་བཞུགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཡ་མཱནྟ་ཀ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་པྲཛྙཱནྟ་ཀ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་པདྨཱནྟ་ཀ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུཎྜ་ལི་བིགྷྣཱནྟ་ཀ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨ་ཙ་ལ་ཧཱུཾ་ཧཾ། ཨོཾ་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛཿ ཨོཾ་ནཱི་ལ་དཎྜ་མ་ཧཱ་དཎྜ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཀྲོ་དྷ་ན་ཧཱུཾ་ཛཿ ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨཱ་ན་ཡ་ཧོཿབྷ་ག་ཝཱན་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཏཱ་ལ་བྷཉྫ་བྷཉྫ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་བཞིན་དུ་འདི་དག་གི་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ཡུམ་གྱི་ཕྱག་རྒྱས་སོ། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་གི་ཕྱག་རྒྱས་སོ། ། སྐུལ་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པའི་ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་ནི་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱས་སོ། ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱས་སོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ནི་ཞལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱས་སོ། ། འཕགས་པ་མི་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྲན་རྣམས་ནི་ཞགས་པའི་ཕྱག་རྒྱས་སྤྱན་དྲང་བར་བྱའོ། །

One should visualize him as wearing a garland of skulls, with his coiled hair tied upward and bound, bearing a crown of Akṣobhya and a reddish-yellow beard. He possesses the radiance of a sun maṇḍala and a seat. His central face is slightly smiling, his right face is wide open, and his left lip is pressed down by his teeth as he bares his fangs. His eyebrows are knit together, and he stands in a playful posture. OṂ YAMĀNTAKA HŪṂ | OṂ PRAJÑĀNTAKA HŪṂ | OṂ PADMĀNTAKA HŪṂ | OṂ AMṚTAKUṆḌALI VIGHNĀNTAKA HŪṂ | OṂ Acala HŪṂ HAṂ | OṂ ṬAKKI HŪṂ JAḤ | OṂ NĪLADAṆḌA MAHĀDAṆḌA HŪṂ | OṂ KRODHANA HŪṂ JAḤ | OṂ SUMBHANI SUMBHANI HŪṂ | GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ | GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ | ĀNAYA HOḤ BHAGAVĀN VIDYĀRĀJA HŪṂ PHAṬ | OṂ VAJRAPĀTĀLA BHAÑJA BHAÑJA HŪṂ. These are the mantras for the emanation and so forth of these [deities] in their respective order. Then, the Tathāgatas are invited with the vajra hook mudrā. The four [consorts] such as Vajrasattvī are invited with the mudrās of the consorts of the families, such as Locanā. Locanā and the others are invited with their own respective mudrās. The female messengers such as Cundā are invited with the hook mudrā. The bodhisattvas such as Maitreya are invited with the vajra mudrā. The wrathful deities such as Yamāntaka are invited with the face mudrā. The servants such as the noble Acala are to be invited with the noose mudrā.

སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་འཁོར་ལོའི་ཚོགས་དང་བཅས་པ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པས་སྤྱན་དྲངས་པ་ན་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་འགྱེད་པར་མཛད་པས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་སོགས་པས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྩོལ་བར་མཛད་ཅིང་ཞལ་འཛུམ་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ཏེ། བྱོན་ནས་སྟེང་དུ་བཞུགས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ལས་གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུར་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཾ་ཀུ་ཤ། ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཧཱུཾ་ཛཿཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་སོ། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འོག་ནས་འཆད་དོ། ། ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་དོ། ། ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་སྦྱར་ནས་སྲིན་ལག་གཉིས་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ། གུང་མོ་གཉིས་གཤིབས་པའི་ཚིགས་གསུམ་པར་མཛུབ་མོ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་གཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཧཱུཾ་ཛཿཞེས་བྱ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཞགས་པར་བྱ་བ་ནི་ཞགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་མཆེ་བ་ལྟ་བུར་རྣམ་པར་བཟློག་ནས། མཁུར་བ་གཉིས་སུ་བཞག་ལ། ལྕེ་བསྐྱོད་ཅིང་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བས་བལྟ་བ་ནི་ཞལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལ་ལ་ནི་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ཞལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཁ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་ཡིན་ནོ། །

When the Buddhas, Bhagavāns, and so forth, together with their retinues, are invited by means of the vajra hook and other mudrās, they emit masses of light rays. One should visualize that they bestow all siddhis, such as buddhahood itself, upon all sentient beings; then, with smiling faces, they turn toward the maṇḍala circle, arrive, and take their seats above. In that regard, the mudrā of the Vajra Hook is formed by making the right index finger into a hook from the very mudrā of Trailokyavijaya. The mantra is: OṂ VAJRA AṄKUŚA ĀKARṢAYA HŪṂ JAḤ. The mudrās of Locanā and the others will be explained below. The hook mudrā is indeed the mudrā of the Vajra Hook. The vajra mudrā is formed by joining the palms hollow, tucking the two ring fingers inside, and placing the two index fingers like a vajra upon the third joint of the two aligned middle fingers. HŪṂ JAḤ is the mantra for all of these. The noose mudrā is formed by making the two index fingers into a noose from the very mudrā of the Vajra Hook. The face mudrā is formed by making the two little fingers like fangs with the two vajra fists, placing them at the two cheeks, moving the tongue, and looking with a wrathful gaze. Some say that the face mudrā is actually the mudrā of the noble Yamāntaka, because it resembles a mouth. JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ is the mantra for all of these.

དེ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཤར་སྒོར་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་བཀུག་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་རང་གི་སྙིང་ག་དང་དེ་ལས་གཞན་པ་ནས་རང་རང་གི་རྣམ་པ་ལའོ། ། འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ལྷོ་སྒོར་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པས་བཅུག་ལ། འཕགས་པ་རྟ་མགྲིན་གྱི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ནུབ་སྒོ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་ལ། འཕགས་པ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་དུ་ང་རྒྱལ་བྱས་པའི་རྡོ་རྗེ་འབེབས་པས་བྱང་སྒོ་ནས་དབང་དུ་བྱས་ལ། འཕགས་པ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་ཉིད་ཀྱིས་བགེགས་བསྐྲད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ། པདྨའི་གདན་དང་། མཆོད་ཡོན་དང་། ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ལ། རང་གི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱིས་སྐུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། རང་གི་སྙིང་གར་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་བསམས་ལ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱི་མཛུབ་མོ་བརྐྱང་ལ་གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིའོ། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ནས། ལག་པ་གཡོན་པ་རང་གི་པང་པར་བཞག་སྟེ། གཡས་པ་ས་གནོན་པ་ལྟ་བུ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་འོ། ། དེ་ལས་གཡས་མཆོག་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ནི། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱིའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་ལག་པ་གཉིས་བསམ་གཏན་གྱི་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་འོ། ། དེ་ཉིད་ལས་ལག་པ་གཡས་པ་མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་འོ། ། ༀ་བཻ་རོ་ཙ་ན་དྲྀ་ཤྱ་ཧོ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ།

Then, as before, at the eastern gate, possessing the divine pride of the noble Yamāntaka, one should summon [the deities] with the vajra hook. The Blessed One Vairocana is [invited] from one’s own heart and from other locations into their respective forms. With the divine pride of the noble Aparājita, one should cause [them] to enter through the southern gate with the vajra noose. With the divine pride of the noble Hayagrīva, one should bind [them] from the western gate with the vajra chain. With the vajra descent performed while maintaining the divine pride of the noble Amṛtakuṇḍalī, one should bring [them] under control from the northern gate. The noble Amṛtakuṇḍalī himself should perform the expulsion of obstructors and so forth, and then offer the lotus seats, the water for the face, the water for the feet, and so on. Having blessed the bodies and so forth with one’s own mantras and mudrās, one should visualize a vajra arising from the syllable HŪṂ at one’s own heart and display the samaya mudrā. In this regard, the samaya is as follows: extending the index finger of the left fist and grasping it with the right fist is the mudrā of the Blessed One, the glorious Vairocana. Sitting in the sattvaparyaṅka posture, placing the left hand in one’s lap, and the right hand in the earth-touching gesture is that of Akṣobhya. From that same position, making the right hand in the gesture of supreme generosity is that of Ratnasambhava. From that same position, placing both hands in the manner of meditative concentration is that of Amitābha. From that same position, the right hand granting fearlessness is that of Amoghasiddhi. OṂ VAIROCANA DṚŚYA HOḤ SAMAYA STVAṂ.

ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་ནི་རང་གི་མཚན་བརྗོད་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ལག་པ་གཉིས་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་བྱས་ལ། མཛུབ་མོ་གཉིས་གདུ་བུ་ལྟ་བུར་བྱས་ཏེ། མཐེ་བོའི་རྩེ་མོར་མིག་གི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་ནི་སྤྱན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ལས་གུང་མོ་བསྒྲེང་བའི་ཚིགས་གསུམ་པར་མཛུབ་མོ་གཉིས་ནས་གང་ཙམ་གྱིས་མ་རེག་པར་རྡོ་རྗེའི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་ནི་མཱ་མ་ཀཱིའི་འོ། ། ལག་པ་གཉིས་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་བྱས་ཏེ། པདྨ་ཁ་བྱེ་བའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་ནི་གོས་དཀར་ཅན་གྱིའོ། ། ལག་པ་གཉིས་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་སྦྱར་ལ། མཛུབ་མོ་གཉིས་བཀུག་པས་གུང་མོའི་སེན་མོ་མནན་ཏེ། མཐེ་བོ་གཉིས་དབུས་སུ་གཤིབས་ནས་གཞག་པ་ནི་སྒྲོལ་མའི་འོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པའི་ནི་སྔར་བཤད་པའི་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་དོ། ། ལག་པ་གཉིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། མཛུབ་མོ་གཉིས་གུང་མོའི་ཚིགས་དབུས་མར་གདུ་བུའི་ཚུལ་དུ་བཞག་ལ་མཐེ་བོང་གཉིས་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་གློའི་རྩ་བར་བཞག་པ་ནི་སྐུལ་བྱེད་མའི་འོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བྱས་པ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་མཐེ་བོའི་རྩེ་མོར་བཀུག་སྟེ་སྦྱར་ལ། རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུར་གཞག་པ་ནི་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མའི་འོ། ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་ཐལ་མོ་བརྐྱང་ལ་མཐེ་བོས་རང་རང་གི་མཐེའུ་ཆུང་གི་སེན་མོ་མནན་ནས། སོར་མོ་ལྷག་མ་རྣམས་སོ་སོར་སྦྱར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་གཞག་པ་ནི་ཁྲོ་གཉེར་ཅན་གྱིའོ། ། ལག་པ་གཉིས་སོ་སོར་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ལ་མཛུབ་མོ་དང་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ལུ་གུ་རྒྱུད་ལྟར་བཅིང་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ཀྱིའོ། །

For the remaining [deities], one should look to the recitation of their respective names. Joining both hands with the palms hollowed, the two index fingers are formed like bracelets and placed at the tips of the thumbs in the manner of eyes; this is the mudrā of Locanā. From the vajra-binding, the middle fingers are raised, and the two index fingers are placed in the manner of a vajra, not touching the third joint by about the width of a finger; this is that of Māmakī. Joining both hands with the palms hollowed, they are formed in the manner of an opening lotus; this is that of Pāṇḍaravāsinī. Joining both hands with the palms hollowed, the two index fingers are bent to press against the nails of the middle fingers, and the two thumbs are placed side-by-side in the center; this is that of Tārā. For Vajrasattvī and the others, it is their own mudrās as previously explained. Joining both hands with the palms together, the two index fingers are placed like bracelets on the middle joints of the middle fingers, and the two thumbs are placed at the base of the sides of the two index fingers; this is that of Tvaritā. From the vajra-binding, the two index fingers are bent and joined at the tips of the thumbs, and placed in the manner of a jewel; this is that of Ratnapradīpā. Extending the palms of both hands, the thumbs press against the nails of their respective little fingers, and the remaining fingers are joined individually and placed in the manner of a vajra; this is that of Bhṛkuṭī. Forming vajra-fists with both hands separately, the index fingers and little fingers are bound like a chain; this is that of Vajraśṛṅkhalā.

རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ལ་མཐེ་བོ་དང་མཛུབ་མོ་དང་གུང་མོ་སོ་སོར་ཕན་ཚུན་ཕྱོགས་པར་ནཱ་ག་གེ་སར་གྱི་མེ་ཏོག་ལྟ་བུར་གཞག་པ་ནི་བྱམས་པའི་འོ། ། ལག་པ་གཡོན་པ་པང་པར་བཀན་ཏེ་བཞག་ལ། ལག་པ་གཡས་པ་བརྐྱང་ནས་གླང་པོ་ཆེའི་སྣ་ལྟར་བྱས་པ་ནི་སྤོས་ཀྱི་གླང་པོའི་འོ། ། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སྤྱི་བོར་བཏེག་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་ལག་པ་གཡས་པའི་སོར་མོ་བ་དན་གྱི་ཚུལ་དུ་བསྐྱོད་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཏོག་གིའོ། ། བཟང་པོའི་འདུག་སྟངས་སུ་འདུག་ལ། ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་སྦྱར་ཏེ་སྙིང་གར་གཞག་པ་ནི་བཟང་སྐྱོང་གིའོ། ། ལག་པ་གཉིས་བརྐྱང་ལ་སོར་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཆུ་རླབས་ལྟར་བྱ་བ་ནི་རྒྱ་མཚོའི་བློ་གྲོས་ཀྱིའོ། ། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སྙིང་གར་བཞག་ལ། གཡས་པ་མཆོག་སྦྱིན་དུ་བྱ་བ་ནི་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའི་འོ། ། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་པང་པར་བཞག་ལ། ལག་པ་གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བྱས་ནས་མཐེ་བོ་དང་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱིས་སེ་གོལ་གཏོགས་པའི་ཚུལ་དུ་བྱེད་པ་ནི་སྤོབས་པ་བརྩེགས་པའི་འོ། ། ལག་པ་གཉིས་པདྨ་ཅུང་ཟད་ཁ་བྱེ་བའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་ནི་མཐུ་ཆེན་ཐོབ་ཀྱིའོ། ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྡིག་པ་འཐོར་བའི་ཚུལ་དུ་བྱེད་པ་ནི་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་སྤོང་བའི་འོ། ། ལག་པ་གཉིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བས་བསྣུན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་ནི་མྱ་ངན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མུན་པ་ངེས་པར་འཇོམས་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱིའོ། ། ལག་པ་གཉིས་བརྐྱང་ནས་འོད་འཕྲོ་བའི་ཚུལ་དུ་བྱེད་པ་ནི་དྲ་བ་ཅན་གྱི་འོད་ཀྱིའོ། ། ལག་པ་གཡས་པ་མཆོག་སྦྱིན་པར་བྱས་ལ།

Binding the two vajra fists, with the thumbs, index fingers, and middle fingers each facing one another like the flower of the nāgakesara, is the mudrā of Maitreya. Placing the left hand palm-up in the lap and extending the right hand like the trunk of an elephant is the mudrā of Gandhahasti. Raising the left vajra fist to the crown of the head and moving the fingers of the right hand below it in the manner of a banner is the mudrā of Jñānaketu. Sitting in the bhadra posture and joining the palms hollowed out at the heart is the mudrā of Bhadrapāla. Extending both arms and making all the fingers like waves is the mudrā of Sāgaramati. Placing the left vajra fist at the heart and making the right hand the gesture of supreme generosity (varada) is the mudrā of Akṣayamati. Placing the left vajra fist in the lap and making a vajra fist with the right hand, then performing the gesture of snapping the thumb and index finger, is the mudrā of Pratibhānakūṭa. Making both hands in the manner of a slightly opening lotus is the mudrā of Mahāsthāmaprāpta. Making both hands in the manner of scattering away negativity is the mudrā of Sarvadurgatipariśodhana. Joining the two palms and making the gesture of striking is the mudrā of Sarvaduḥkhapraśamanavimalamati. Extending both arms and making the gesture of emitting light is the mudrā of Jālinīprabha. Making the right hand the gesture of supreme generosity...

གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱི་མཛུབ་མོ་དང་མཐེ་བོ་ཐད་ཀར་བརྐྱང་བ་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་བྱས་པ་ནི་ཟླ་བའི་འོད་ཀྱིའོ། ། ལག་པ་གཉིས་བུམ་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་སུ་འཇོག་པ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་ཀྱིའོ། ། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་རྐེད་པར་བཞག་ལ་གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ནམ་མཁའ་ལ་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ནི་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱིའོ། ། ལག་པ་གཡོན་པས་ས་ལ་རེག་པའི་ཚུལ་དུ་བཞག་ལ། གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་མཐེ་བོ་དང་། མཛུབ་མོ་སྤྲད་ནས་ཞུ་བའི་ཚུལ་དུ་འཇོག་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བའིའོ། ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་ནང་དུ་བཅངས་ལ། གུང་མོ་གཉིས་གཤིབས་ཏེ་སྲིན་ལག་གཉིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པ་ལས་བསྒྲེང་ལ། མཛུབ་མོ་གཉིས་གདུ་བུའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ནས། མཐེ་བོ་གཉིས་ཀྱི་མདུན་དུ་བཞག་ལ་ཅུང་ཟད་བཀུག་ནས་ཁའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་ནི། འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་སྙིང་གར་བཞག་ལ། ལག་པ་གཡས་པ་ཐལ་ལྕག་གི་ཚུལ་དུ་ཕྱར་བ་ནི་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པའི་འོ། ། ལག་པ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ལ། མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་མདུད་པ་བྱ་སྟེ། མཛུབ་མོ་གཉིས་གཤིབས་ནས་བཟློག་ལ་སྨིན་མཚམས་སུ་གཞག་པ་ནི་རྟ་མགྲིན་གྱིའོ། ། རང་གི་མཐེ་བོས་མཐེའུ་ཆུང་གི་སེན་མོ་མནན་ལ་སོར་མོ་ལྷག་མ་རྣམས་རྡོ་རྗེའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ནས་ལག་ངར་གྱི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པས། མཆན་ཁུང་གི་རྩར་གཞག་པ་ནི་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱིའོ། ། ལག་པ་གཉིས་བརྐྱང་ལ་མཐེ་བོས་རང་གི་སྲིན་ལག་དང་། མཐེའུ་ཆུང་གི་སེན་མོ་མནན་ནས།

Extending the index finger and thumb of the left fist straight out to resemble a crescent moon is the mudrā of Candraprabha. Placing both hands in the manner of a vase at the location of empowerment is the mudrā of Amitābha. Placing the left vajra-fist at the waist and circling the right vajra-fist in the sky is the mudrā of Gaganagañja. Placing the left hand in the manner of touching the ground, and joining the thumb and index finger of the right vajra-fist in the manner of supplication is the mudrā of Sarvanīvaraṇaviṣkambhin. Clenching the fists of both hands inward, aligning the two middle fingers and likewise the two ring fingers, extending them from the clenched vajra-fists, and forming the two index fingers like bracelets placed before the two thumbs and slightly bent in the manner of a mouth is the mudrā of the noble Yamāntaka. Placing the left fist at the heart and raising the right hand in the manner of a slap is the mudrā of Aparājita. Clenching both hands in vajra-fists, tying the two little fingers together in a chain, aligning the two index fingers and turning them back to place them at the brow is the mudrā of Hayagrīva. Pressing the thumbnail of the little finger with one's own thumb, forming the remaining fingers in the manner of a vajra, and placing the vajra-bound forearm at the edge of the armpit is the mudrā of Amṛtakuṇḍalī. Extending both hands, pressing the thumbnails of the ring and little fingers with the thumbs, and—

ལག་པ་གཡོན་པའི་ནང་དུ་ལག་པ་གཡས་པའི་གུང་མོ་དང་སྲིན་ལག་བཅུག་ལ་སྙིང་གར་བཞག་ནས་ཤུབས་ནས་འདྲེན་པའི་ཚུལ་དུ་དྲངས་ལ། ལག་པ་གཡས་པ་རལ་གྲིའི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་ནི་འཕགས་པ་མི་གཡོ་བའི་འོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཕན་ཚུན་རྒྱབ་སྤྲད་དེ། མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་བཅིངས་ནས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་བ་ལས་ཞགས་པའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་ནི་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའི་འོ། ། གཡོན་པའི་ཁྲོ་བོའི་མཛུབ་མོ་སྙིང་གར་བཞག་ལ། གཡས་པའི་ཁྲོ་བོའི་མཛུབ་མོ་བེ་ཅོན་གྱི་ཚུལ་དུ་བསྒྲེང་ནས་གཞག་པ་ནི་དབྱུག་སྔོན་ཅན་གྱིའོ། ། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སྙིང་གར་བཞག་ལ། གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བརྡེག་པའི་ཚུལ་དུ་བསྒྲེང་བ་ནི་སྟོབས་པོ་ཆེའི་འོ། ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་བ་ནི་གནོད་མཛེས་ཀྱིའོ། ། ལག་པ་གཉིས་ཀའི་མཐེའུ་ཆུང་དང་། མཐེ་བོ་གཅིག་ལ་གཅིག་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་བྱས་ཏེ། སོར་མོ་ལྷག་མ་རྣམས་བ་དན་གསུམ་པའི་ཚུལ་དུ་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་ལ། སྟང་སྟབས་དང་བཅས་པའི་ཧཱུཾ་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ས་འོག་གི་སྟེ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་བཏབ་པའི་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་འདིར་མ་ཐོས་ཏེ། འདི་དག་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལུང་དང་མན་ངག་གིས་བདག་ཅག་ལ་སོགས་པ་འཇུག་པ་ནི་འབྲས་བུ་དང་འདྲ་བར་མཐོང་སྟེ། མ་ཐོས་པར་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་མགུ་བར་མ་གྱུར་ན། ལྕེ་ལ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་བཟང་པོ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། རང་གི་སྔགས་ཉིད་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

Insert the middle and ring fingers of the right hand into the palm of the left hand, place them at the heart, and draw them out as if drawing from a sheath; then, holding the right hand in the manner of a sword, this is the mudrā of Noble Acala. Join the two vajra fists back-to-back, bind the two little fingers together like a chain, and extend the two index fingers in the manner of a noose; this is the mudrā of Takkirāja. Place the wrathful index finger of the left hand at the heart, and extend the wrathful index finger of the right hand in the manner of a club; this is the mudrā of Nīladaṇḍa. Place the vajra fist of the left hand at the heart, and extend the vajra fist of the right hand in the manner of striking; this is the mudrā of Mahābala. From the very mudrā of Takkirāja, extend the two index fingers; this is the mudrā of Sumbharāja. Interlace the little fingers and thumbs of both hands, extend the remaining fingers upward in the manner of a three-pronged banner, and utter "HŪṂ" with a dancing posture; this is the mudrā of Vajrapātāla. These are the samaya mudrās. The practice of sealing with the four mudrās is not mentioned in this tantra; since the Blessed One has taught through scripture and pith instructions that the result is fully perfected by these alone, we see that the engagement of ourselves and others is like the result itself. What is the use of imagining what is not heard? Nevertheless, if you are not satisfied, visualize an excellent vajra arising from the HŪṂ on the tongue; one's own mantra is the dharma mudrā.

རང་གི་སྙིང་གར་ཨ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལས་རང་གི་མཚན་མ་མེད་པར་གར་ལས་བྱུང་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རང་གི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསམས་ལ། སྔར་བཤད་པའི་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ལ་སོར་མོའི་རྩེ་མོ་ཕན་ཚུན་བསྣོལ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོའི་འོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སོར་མོ་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བ་ཤིན་ཏུ་བསྡམས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའོ། ། མཐེའུ་ཆུང་དང་སྲིན་ལག་གི་བར་དུ་མཐེ་བོ་བཅུག་ལ་མཛུབ་མོ་བཀུག་པས་བསྡམས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཞེས་བཤད་དེ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔར་བཤད་པའི་རིམ་གྱིས་དབང་བསྐུར་བར་གསོལ་བ་བཏབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མ་ལུས་པ་ཉིད་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་དང་བཅས་པ་དང་གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེས་ཀྱང་གང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་ཅོད་པན་གང་ཡིན་པར་གསུངས་པ་དེའི་གཟུགས་སུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དབང་བསྐུར་ནས་དར་དཔྱངས་དཔྱང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཐམས་ཅད་ལ་བཛྲ་ཏུ་ཥྱ་ཧོཿཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དང་མཉམ་པའི་ཐལ་མོས་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་རང་གི་ཐུགས་ཀའི་ཟླ་བ་ལ་བཀོད་པའི་སྔགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚོགས་མ་ལུས་པ་སྣང་བར་མཛད་ཅིང་།

Visualize a crossed vajra (viśvavajra) arising from the syllable A at your heart. The action seal (karmamudrā) is that which arises from the dance of the great seal (mahāmudrā) without its own specific insignia. Visualize a five-pronged vajra arising from the syllable HŪṂ upon the moon at your heart, and then visualize the great seal endowed with the previously explained body color and so forth. Joining the palms with the fingertips interlaced is the vajra-palm seal. Likewise, the fingers being tightly bound at their bases is the vajra-binding seal. Placing the thumb between the little finger and the ring finger and binding them with the bent index finger is explained as the vajra-fist; this should be applied to all the binding of seals. Then, preceded by the request for empowerment according to the previously explained sequence, one should confer empowerment upon the entire maṇḍala circle without exception by means of the empowerment seals together with their mantras and the secret offerings. One should then visualize that one has completely transformed into the form of whichever crown is said to be the empowerment for that [deity]. Having thus conferred empowerment, preceded by the hanging of the silk streamers, one should please everyone with the mantra vajratuṣya hoḥ and the palms joined in equality. Then, entering into meditative equipoise in the samādhi of one's own seal, the light rays of the mantra placed upon the moon at one's heart illuminate the entire assembly of directions without exception.

ལྷའི་འཁོར་ལོ་མ་ལུས་པ་ཕྱོགས་བཅུར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་སྤྲུལ་པའི་སྤྲིན་གྱིས་རང་གི་ལས་ལ་བརྩོན་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་མཛད་དོ། ། དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོབས་རྫོགས་པར་མཛད་དོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་སྟོབས་མཐའ་ཡས་པ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོའི་ཤུགས་མཛད་དོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནི་རིན་པོ་ཆེ་མངོན་པར་མཐོ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་རྒྱས་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཛོད་དོ། ། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ནི་ནམ་མཁའ་སྣང་བར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། སྤྱན་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་སྣང་བར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་འཇོ་ཚུལ་ལོ། ། མཱ་མ་ཀཱི་ནི་སྒྱུ་འཕྲུལ་བསྐྱེད་པའི་སྟོབས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཟབ་མོ་ཉིད་དོ། ། ན་བཟའ་དཀར་མོ་ནི་པདྨའི་གཟུགས་ཀྱི་འཇོ་ཚུལ་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱལ་བ་འདྲེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། སྒྲོལ་མ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་འགྲོ་ཞིང་དགའ་བར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་མཛད་དོ། ། སྐུལ་བྱེད་མ་ནི་རྒྱལ་བ་མཐའ་ཡས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། ། རིན་ཆེན་སྒྲོལ་མ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་སྤྲིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྣང་བར་བྱེད་པའོ། །

The entire mandala of deities without exception, through clouds of emanations such as buddhas and bodhisattvas in the ten directions, acts with diligence in their respective activities. In this regard, the Blessed One, glorious Mañjuvajra, brings forth the illumination of insight and wisdom for all sentient beings. Glorious Vairocana brings to perfection the power of all meditative absorptions (samādhi). Akṣobhya brings forth the force of the great king of meditative absorptions that perfects the infinite power of the mind. Ratnasambhava is the vajra of wisdom that is the manifest excellence of jewels. Amitābha is the treasury of the Dharma, fully expanded in all supreme aspects. Amoghasiddhi is the vajra of wisdom that illuminates space. Locanā is the vajra of graceful charm that illuminates with the eye of wisdom. Māmakī is the profound wisdom itself, the power that generates magical displays. Pāṇḍaravāsinī is the vajra of wisdom that leads the Victorious Buddhas in the graceful charm of the lotus form. Tārā is the vajra of wisdom that brings all sentient beings under her influence and brings them joy. The four, Vajrasattvī and the others, please the Tathāgatas such as Akṣobhya and the rest. Cundā is victorious through the power that invokes the wisdom of the infinite Victors. Ratnatārā illuminates through the wisdom of clouds of jewels.

ཁྲོ་གཉེར་མ་ནི་འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ནི་རྡོ་རྗེ་སྒྲོག་འགྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། བྱམས་པ་ནི་བྱམས་པའི་སྟོབས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྲ་བ་དང་བྲལ་བའོ། ། སྤོས་ཀྱི་གླང་པོ་ནི་མི་ཤེས་པའི་དྲེགས་པ་སེལ་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཏོག་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱལ་མཚན་བསྒྲེང་བའོ། ། བཟང་སྐྱོང་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། རྒྱ་མཚོའི་བློ་གྲོས་ནི་མཐའ་ཡས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོར་འདྲེན་པའོ། ། བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའི་ནི་ཟད་མི་ཤེས་ཤིང་ཚད་མེད་པའི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཐོབ་པའོ། ། སྤོབས་པ་བརྩེགས་པ་ནི་མཐའ་ཡས་ཤིང་སྣ་ཚོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་རབ་ཏུ་སྣང་བའོ། ། མཐུ་ཆེན་ཐོབ་ནི་མི་སྣང་བའི་སྟོབས་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པའོ། ། ངན་སོང་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་ནི་ངན་སོང་གསུམ་པོ་མ་ལུས་པར་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའོ། ། མྱ་ངན་དང་མུན་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འཇོམས་པའི་བློ་གྲོས་ནི། མྱ་ངན་དང་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་ལ་སོགས་པའི་མུན་པ་མ་ལུས་པར་ངེས་པར་འཇོམས་པའོ། ། དྲ་བ་ཅན་གྱི་འོད་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་དྲ་བ་མ་ལུས་པར་རྒྱུན་དུ་རབ་ཏུ་འཇིག་པའོ། ། ཟླ་བའི་འོད་ནི་མི་ཤེས་པའི་མུན་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འཇིག་པའོ། ། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ནི་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་སྣང་བའོ། ། ནམ་མཁའི་མཛོད་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཆར་ལ་སོགས་པ་འབེབས་པའོ། ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་ནི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པ་ལྔ་སེལ་བའོ། །

Bhṛkuṭī is the wisdom-vajra that destroys all fears. Vajrapāṇi is the wisdom that releases the vajra-shackles. Maitreya is the victory of the wisdom of the power of love. Ārya Mañjuśrī is free from the hardness of the afflictions. Gandhahastin is the dispeller of the pride of ignorance. Jñānaketu is the raising of the victory banner of uncontaminated wisdom. Bhadrapāla is the empowerment by all perfections. Sāgaramati is the leader into the ocean of infinite wisdom. Akṣayamati is the attainment of inexhaustible and immeasurable uncontaminated insight. Pratibhānakūṭa is the thorough illumination of infinite and diverse phenomena. Mahāsthāmaprāpta is the attainment of all great powers of invisibility. Sarvadurgatipariśodhana is the complete purification of the three lower realms without exception. Sarvaduḥkhapraśamanamati is the definitive destruction of all darkness, such as sorrow and lamentation, without exception. Jālinīprabha is the constant and thorough destruction of the entire web of afflictions. Candraprabha is the definitive destruction of all darkness of ignorance. Amitābha is the manifestation of the light rays of immeasurable wisdom. Gaganagañja is the raining down of wish-fulfilling jewels, precious gems, and so forth. Sarvanīvaraṇaviṣkambhin is the clearing away of the five types of obscurations.

འདི་དག་ཀྱང་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་བྱུང་ཞིང་གདོད་མ་ནས་དག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་དམ། ཡི་གེ་མེད་པའི་ཆོས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པར་མཛད་པའོ། ། འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་ནི་གཤེད་བྱེད་ཐམས་ཅད་སློང་བར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གསོད་པའི་འདུལ་བ་ལ་འཇུག་པར་མཛད་པའོ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་ནི་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། རྟ་མགྲིན་ནི་རྟ་མཆོག་གི་རྡོ་རྗེ་དྲག་པོ་རྩལ་ལོ། ། བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་ནི་བགེགས་ཐམས་ཅད་འཇིག་པའི་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་རྡོ་རྗེའོ། ། འཕགས་པ་མི་གཡོ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་མི་གཡོ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྣམ་པར་རོལ་པའོ། ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ནི་སྙིང་ཐམས་ཅད་འགུགས་པའི་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དབྱུག་སྔོན་ཅན་ནི་ཅུང་ཟད་རྡེག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་ནི་འཆོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ནི་ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པ་འདུལ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ས་འོག་ནི་ལྷ་མ་ཡིན་དང་། བདུད་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་བསྲེག་པ་ལ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་རྣམས་རང་རང་གི་ལས་རྣམས་མཛད་ཅིང་བདག་ཉིད་ཀྱང་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པར་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྣང་བ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་འབྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་དབུས་ན་གནས་པར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ནམ་མཁའི་ཁོངས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པའི་གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ།

These, too, have arisen from the very beginning and are primordially pure; they are the realization of the essence or the letterless dharma. The Noble Yamāntaka is the engagement in the discipline of the vajra Yamāntaka, the wisdom that rouses all those who act as the Lord of Death. Aparājita is the vajra of wisdom that is invincible by others. Hayagrīva is the fierce power of the vajra of the supreme horse. Amṛtakuṇḍalī is the victorious vajra that destroys all obstructing spirits. The Noble Acala is the play of the unwavering wisdom realized by all the tathāgatas. Kāmarāja is the victorious wisdom that summons all hearts. Nīladaṇḍa is the victory of the wisdom that strikes slightly. Mahābala is the victory through the power of the chaotic wisdom. Vajra-hūṃkāra is the subduer of the three realms without exception. Vajrapātāla should be visualized as the one who definitively incinerates all asuras and māras. Thus, having meditated on the maṇḍala circles performing their respective activities and oneself abiding in the center of the great maṇḍala of the arising of Mañjuvajra, appearing through insight and wisdom as inseparable from them, one should perfectly offer the secret offerings of forms, sounds, and so forth, which arise from one’s own meditative absorption and pervade the entire expanse of space. One should also offer with the goddesses of charm and the rest.

ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་གླུ་ལེན་ཅིང་གར་བྱེད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་རྐེད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གཡས་དང་གཡོན་དུ་བཞག་ལ། འགྱིང་བག་དང་བཅས་པར་གཡོན་པའི་བརླ་ཅུང་ཟད་ཕབ་ནས་གནས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྲེང་བ་བཅིང་བ་ནི་ཕྲེང་བ་མའོ། ། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་བའི་ཡུ་བ་ལ་གཡས་པའི་མཛུབ་མོས་གར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་དང་། སྒེག་པས་ལུས་ཅུང་ཟད་བསྒུལ་ཞིང་པི་ཝང་བརྡུང་བ་ནི་གླུ་མའོ། ། ལག་པ་གཉིས་བསྒོར་ཏེ་བཀྲོལ་ལ་རྩིབ་ལོགས་གཉིས་སུ་བསྐོར་ལ་སྒེག་པའི་ཉམས་ཀྱིས་རྒྱས་པ་ཉིད་དང་། སྤྱི་བོར་བཞག་སྟེ་གར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ནི་གར་མའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་སྤྱི་བོར་བཞག་སྟེ། སྙིང་གར་ཕབ་ནས་མེ་ཏོག་འབུལ་བ་ལྟར་བྱེད་པ་ནི་མེ་ཏོག་མའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཕན་ཚུན་རྒྱབ་སྤྲད་ལ་གུང་མོ་བསྒྲེང་སྟེ། བདུག་སྤོས་འབུལ་བ་ལྟར་བྱེད་ཅིང་ལག་པ་བསྐོར་བ་ནི་བདུག་པ་མའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མཐེ་བོ་གཉིས་བསྒྲེང་ལ། མར་མེ་འབུལ་བ་ལྟར་བྱེད་ཅིང་ལག་པ་བསྐོར་བ་ནི་མར་མེ་མའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ནང་དུ་བཅིངས་ལ། མཐེ་བོ་ཟླུམ་པོར་བྱས་ནས་མཛུབ་མོ་བརྐྱང་སྟེ། རྩེ་མོ་སྦྱར་ལ་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཏེ། མཆོད་ཡོན་འབུལ་བ་ལྟར་བྱས་ལ། གར་འགྲོ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་བྱུག་པ་ལྟར་བྱེད་པ་ནི་བྱུག་པ་མའོ། ། འདི་དག་ཀྱང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ལས་བྱུང་བའི་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་འགྱིང་བག་དང་བཅས་ཤིང་།

Preceded by singing the syllable HŪṂ and performing a dance, one places the two vajra fists at the right and left sides of the waist. Remaining in a majestic posture with the left thigh slightly lowered is the goddess Vajralāsyā. Likewise, binding a garland is Mālyā. Raising the index finger of the left vajra fist and dancing with the right index finger, while slightly swaying the body with grace and striking a lute, is Gītā. Rotating both hands, releasing them, and circling them around both sides of the ribs with a graceful expression of fullness, then placing them on the crown of the head in a dancing manner, is Nṛtyā. Likewise, preceded by a dance, placing the vajra palms at the crown and lowering them to the heart as if offering flowers is Puṣpā. Likewise, joining the backs of the two vajra fists, raising the middle fingers, and circling the hands as if offering incense is Dhūpā. Likewise, from the vajra-binding (vajrabandha), raising the two thumbs and circling the hands as if offering a lamp is Dīpā. Binding the vajra-binding internally, making the thumbs round, extending the index fingers, and joining their tips while circling them completely, then performing the gesture of offering drinking water (argha) and anointing with both hands preceded by a dance, is Gandhā. These goddesses, such as Lāsyā and the others, arise from the binding of their respective mudrās and are endowed with majestic poise.

རྣམ་པར་སྒེག་པའི་ལག་པ་མཆོག་གིས་གར་བྱེད་པས་ནམ་མཁའི་ངོས་མ་ལུས་པར་ཁྱབ་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པ་རེ་ཞིག་རང་གི་གཟུགས་དཔག་ཏུ་མེད་པས་མཆོད་པའི་སྤྲིན་གྱི་དྲ་བ་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་སྤྲུལ་པས་བདག་ཉིད་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མཆོད་པ་བྱེད་པར་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ལཱ་སྱེ། ཨོཾ་བཛྲ་མཱ་ལེ། ཨོཾ་བཛྲ་གཱི་ཏི། ཨོཾ་བཛྲ་ནྲྀ་ཏྱེ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱུ་པེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ལོ་ཀེ། ཨོཾ་བཛྲ་གནྡྷེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཡིན་ཏེ། ཧཱུཾ་གི་མཐའ་ཅན་ནོ། ། དེ་ནས་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་རེ་རེ་ཞིང་བརྗོད་ལ་རྫ་རྔ་བརྡུང་བའི་ཚུལ་དུ་ལག་པས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཟངས་དུང་ལ་སོགས་པའི་རོལ་མོའི་ཚུལ་དང་། གླིང་བུ་དང་དུང་འབུད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྔ་ཡབ་ལྟར་ལག་པ་གཉིས་བྱ་བ་ནི་རྔ་ཡབ་བོ། ། ཉི་མ་ལ་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་འཛིན་པའོ། ། བསིལ་ཡབ་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ལག་པ་བསྐྱོད་པ་ནི་བསིལ་ཡབ་བོ། ། ལག་པ་གཉིས་བརྐྱང་ལ་སྲིན་ལག་གཉིས་བ་དན་གསུམ་པའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་མཚན་ནོ། ། ལག་པ་གཉིས་གྱེན་དུ་བརྐྱང་ལ་རླུང་གིས་བཏེག་པ་ལྟར་ཀུན་དུ་བསྐོར་ལ་འོག་ཏུ་ཕབ་པ་ནི་བ་དན་ནོ། ། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱེ་མ་འགྱེད་པའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་ནི་ཚོན་གྱི་ཕྲེང་བ་འགྱེད་པའོ། ། ལག་པ་གཡོན་པ་སྣོད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བཞག་ལ། གཡས་པས་ལྷ་བཤོས་འབུལ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བརྐྱང་པས་ནི་ན་བཟའ་དབུལ་བའོ། །

With supreme, gracefully swaying hands performing a dance, one should pervade the entire expanse of space. Realizing all phenomena to be like an illusion, one should momentarily emanate various nets of offering clouds from one’s own immeasurable forms and mentally visualize making offerings to oneself and the maṇḍala circle. Oṃ vajra lāsye | oṃ vajra māle | oṃ vajra gīte | oṃ vajra nṛtye | oṃ vajra puṣpe | oṃ vajra dhūpe | oṃ vajra āloke | oṃ vajra gandhe These are the mantras for Lāsye and the others, in their respective order, ending with hūṃ. Then, reciting sarvatathāgatapūjāya hūṃ for each, one should perform the gestures with the hands as if beating a clay drum. Likewise, one should apply the gestures for musical instruments such as the copper horn, and the manner of blowing the flute and the conch. The gesture of the two hands like a fly-whisk is the fly-whisk. The gesture of holding the sun is the holding of the sun. Moving the hands in the manner of a fan is the fan. Extending both hands and making the two ring fingers like a three-pointed banner is the victory banner. Extending both hands upward and circling them as if lifted by the wind, then lowering them, is the pennant. Making the left vajra-fist in the manner of scattering precious powder is the scattering of colored garlands. Placing the left hand in the manner of a vessel and offering the food offering with the right is the food offering. Extending the vajra-palms is the offering of robes.

རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་ན་བཟའ་བསྐོན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། ལག་ངར་གཡས་པས་ཟུར་བཞིའི་ཚུལ་དུ་འཇམ་པ་ལྟར་བྱ་བ་ནི་ཁང་པ་བརྩེགས་མའོ། ། མཁྲིག་མའི་གོང་དུ་གདུ་བུ་བཅིང་བ་ལྟར་བྱ་བ་ནི་གདུ་བུའོ། ། བྲང་དུ་དོ་ཤལ་འདོགས་པ་ལྟར་བྱ་བ་ནི་དོ་ཤལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཞབས་ལ་ཞབས་གདུབ་དང་། སྙན་ལ་སྙན་ཆ་དང་། མགུལ་དུ་མགུར་ཆུ་དང་། དཔུང་མགོར་དཔུང་རྒྱན་དང་། སོར་བཞི་དོར་བར་སྲུང་སྐུད་དང་། འོག་པག་ཏུ་སྐུ་རེགས་དང་། གཡོན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁུ་ཚུར་དུ་བྱས་པའི་སྟེང་དུ་ལག་པ་གཡས་པ་ཁ་སྦུབ་སྟེ་བརྒྱད་བ་ནི་གདུགས་སོ། ། ལག་པ་གཡོན་པ་པང་བར་བསམ་གཏན་གྱི་ཚུལ་དུ་བཞག་ལ། ལག་པ་གཡས་པ་ཁ་སྦུབ་སྟེ་ནམ་མཁའ་ལ་བསྐོར་བ་ནི་བླ་རེའོ། ། མཚམས་སུ་དྲ་བ་དང་། དྲ་བ་ཕྱེད་པ་དང་། དྲིལ་བུ་གཡེར་ཀའི་དྲ་བས་བརྒྱན་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྤྱི་བོར་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་བཞག་ལ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་གཟིམས་མལ་དང་། གདན་ཁྲི་དང་ཁྱམས་དང་། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དང་། གླང་པོ་དང་རྟ་ལ་སོགས་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་ལ་སོགས་པས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཁྱབ་པ་དང་མཉམ་པས་བདག་ཉིད་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མཆོད་པར་བསམས་ལ། ལག་པ་གཡོན་དང་གཡས་ཀྱིས་རིམ་བཞིན་དུ་དྲིལ་བུ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ས་བོན་གཉིས་ཀྱིས་བླངས་ནས་འདི་བརྗོད་ཅིང་དཀྲོལ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷཎྚེ་ར་ཎི་ཏ། པྲ་ར་ཎི་ཏ། སརྦྦ་བུདྡྷ་ཀྵེ་ཏྲ་པྲ་ཙ་ལི་ནེེ། པྲཛྙཱ་པཱ་ར་མི་ཏཱ་ནཱ་ད་སྭ་བྷཱ་བེེ། བཛྲ་དྷརྨ་ཧྲྀ་ད་ཡ། སནྟོ་ཥ་ཎི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ།

With the two vajra fists, one should perform the gesture of donning robes. With the right forearm, one should perform the gesture of smoothing the four corners, which is the multi-storied palace. Above the wrists, one should perform the gesture of binding bracelets, which is the bracelet. At the chest, one should perform the gesture of hanging a necklace, which is the necklace. Likewise, for the feet, the anklets; for the ears, the earrings; for the neck, the neck-ornament; for the shoulders, the shoulder-ornament; four finger-widths below, the protection cord; and for the lower body, the waistband. With the left hand formed into the tathāgata fist, the right hand is placed face down upon it and folded; this is the parasol. The left hand is placed in the lap in the posture of meditative concentration, and the right hand is placed face down and rotated in the sky; this is the canopy. At the intermediate points, one should offer ornaments of nets, half-nets, and nets of tinkling bells. Then, placing the palms hollowed together at the crown of the head, one should imagine that from the syllable Oṃ arise a bed, a throne, a courtyard, and a pleasure grove, along with elephants, horses, and so forth, as well as jewels and wish-fulfilling trees, filling the expanse of space. With these, equal in extent to the realm of space, one should imagine making offerings to oneself and the maṇḍala circle. Taking the bell and the vajra with the left and right hands respectively, with the two seed syllables Āḥ and Hūṃ, one should ring them while reciting this: Oṃ vajra ghaṇṭe raṇita praraṇita sarvabuddhakṣetra pracaline prajñāpāramitānādasvabhāve vajradharma hṛdaya saṃtoṣaṇi hūṃ hūṃ hūṃ.

དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཆང་ཞིང་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། བདེ་བ་ལས་འཁྲུངས་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ཡི། ། དངོས་དང་དངོས་མིན་འབྱུང་གནས་ཆེན་པོར་མཁྱེན། ། གང་དུ་དང་པོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི། ། དག་ཅིང་དྲི་མེད་བློས་ནི་ཨོཾ་དུ་སྤྲུལ། ། གཟུགས་མང་ཚུལ་གྱི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བ་ཡི། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གསུང་སྙན་ཡི་གེ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ཡིས། ། སྤྲོས་མེད་གསུང་དུ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་བཞུགས། ། མིག་གསུམ་ལྷ་མོ་དང་བཅས་འདུལ་མཛད་པ། ། རྫུ་འཕྲུལ་ཚུལ་མང་ལྡན་པ་འགའ་མ་མཆིས། ། གང་དུ་བདེ་ཆེན་རང་བཞིན་རྗེས་ཆགས་པ། ། ལྷ་མོ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་བཞད་ཅིང་བཞུགས། ། གཡས་པའི་ཕྱག་གིས་རྡོ་རྗེ་གསོར་ནས་སུ། ། གཡོན་པའི་ཕྱག་གིས་དྲིལ་བུའི་སྒྲ་སྙན་དཀྲོལ། ། ལྷ་མོ་མཐའ་དག་བཙུན་མོར་གྱུར་པ་ཡི། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་བྱ་བ་བྱས་པར་འགྱུར། ། གཅིག་གི་ལག་པ་ཀུན་ནས་འཁྱུད་པ་སྟེ། ། གཉིས་པ་རྗེས་སུ་ཆགས་ཕྱིར་བདེ་བའི་མཐུ། ། གསུམ་པ་མི་བཟོད་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་མཐོར། ། བཞི་པ་བདེ་བ་ཡི་ནི་མདའ་ཡང་འཕེན། ། གང་ཞིག་གླུ་འདི་ལེན་པར་བྱེད་པ་དག། བདེ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཅན་དང་མཉམ་པར་འགྱུར། ། མཆོག་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཁྱོད་འདུད། ། ཡང་དག་མཐའ་གྱུར་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྟོང་ཉིད་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་ཆགས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་འདོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་དགྱེས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་རོལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་འཛུམ་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་བཞད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད།

Then, likewise, holding the vajra and bell, one should offer praise: Born from bliss, you are the holder of the vajra; You know the great source of both existence and non-existence. Wherein the first, Vairocana, Was emanated as OṂ by a pure and stainless mind. To you, the Net of Magical Illusion, Surrounded by a garland of many forms, I prostrate. With a melodious voice pervading all syllables, The Lord of the World abides in speech free from conceptual elaboration. Subduing the three-eyed goddess and her retinue, There is none who possesses such manifold miraculous ways. Wherein the nature of great bliss is passionate, You abide laughing together with the goddesses. With your right hand brandishing the vajra, And your left hand ringing the melodious sound of the bell, All goddesses become your consorts; Through the samayas, the activities are accomplished. With one hand, you embrace from all sides; With the second, for the sake of passion, is the power of bliss. With the third, you toss unbearable garlands of flowers; With the fourth, you also shoot the arrows of bliss. Whoever sings this song Will become equal to the Holder of the Blissful Vajra. I bow to you, the supreme vajra of supreme giving. I bow to you, the ultimate reality. I bow to you, arisen from emptiness. I bow to you, the awakening of the Buddha. I bow to you, the passion of the Buddha. I prostrate and bow to the desire of the Buddha. I bow to you, the joy of the Buddha. I prostrate and bow to the play of the Buddha. I bow to you, the smile of the Buddha. I prostrate and bow to the laughter of the Buddha.

། སངས་རྒྱས་གསུང་ཉིད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་ཐུགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། མེད་པ་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་རོལ་སྟོན་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཉིད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨ་ནུཏྟ་ར་སརྦྦ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུངྒ་ཏེ་སྥ་ར་ཎ་ཨི་མཾ་ག་ག་ན་ཁཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡང་དག་པར་མཆོད་པར་གྱུར་ཅིང་། ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་། མིག་ཡོར་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་གནས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་འདིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ནས་རང་བཞིན་དག་པ་སྟེ། སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བྱ་སྟེ། ༀ་སརྦྦ་ས་མོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྔགས་བརྗོད་ལ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྟན་པ་དང་། གཡོ་བའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་དམིགས་ན། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་སུ་མེད། ། སྔགས་ཀྱི་ལུས་སུ་སྦྱོར་བ་ལ། ། བྱང་ཆུབ་མེད་ཅིང་བསྒོམ་པ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་འདིས། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན། །

I bow to you, the very speech of the Buddha. I bow in homage to the mind of the Buddha. I bow to you, who arise from non-existence. I bow to you, the source of the Buddhas. I bow to you, who arise from space. I bow to you, who arise from wisdom. I bow to you, the Net of Magical Illusion. I bow to you, who display the play of the Buddhas. I bow to you, the all of all. I bow to you, the very body of wisdom. Then, all these offerings should be consecrated with: oṃ anuttara sarva pūjā megha samudgate spharaṇa imaṃ gagana khaṃ hūṃ phaṭ svāhā. Then, having become the true offering to the deities of the maṇḍala, and having understood that all are like an illusion and a mere optical illusion, one should recite: oṃ sarva tathāgata pūjā vajra svabhāva ātmako ’haṃ. Likewise, abiding in the Mahāmudrā, one should meditate on this as the nature of the vajra body, speech, and mind of all the Tathāgatas: oṃ vajra ātmako ’haṃ. Then, the purity of nature: svabhāva śuddho ’haṃ. Then, through the equality of all, one should establish the essence of all the deities: oṃ sarva samo ’haṃ. Then, reciting one’s own mantra, one should stabilize the thought, "All these are I." If one observes the essence of the animate and inanimate world—the body, speech, and mind—it is unobservable by its very nature. As it is said: "In the application of the mantra body, there is no awakening and no meditation." By this, one possesses the nature of emptiness.

ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རོ་གཅིག་པ། ། ཟག་པ་མེད་པ་ཟག་མེད་པ། ། ཉམས་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་མཐའ་ཡས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བདེ་བའི་གནས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པའི་སྤྲིན་དང་། སྔར་བཤད་པའི་མཆོད་པའི་ཚོགས་དང་། ཀུན་དུ་སྣང་བར་གནས་པའི་ཡུལ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གི་སྙིང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་ལ་ཐོག་མ་དང་དབུས་དང་ཐ་མ་དང་བྲལ་བས་སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་འོད་ཀྱི་སྤྲིན་མཐའ་ཡས་པ་རྣམ་པར་འཕྲོ་བས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའི་ཕྱིར་དང་། ནམ་མཁའི་གཏོས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལས་བསྒྲུབས་པ། རྟག་པ་དང་ཆད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ། སོ་སོ་རང་རང་གིས་རིག་པ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་སྐྱོ་བར་གྱུར་ན་རང་གི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་མར་མེ་གསལ་བས་ཁང་པའི་ནང་སྣང་བར་བྱས་པ་ལྟར། ལུས་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་བྱེད་པ་བཀོད་ལ། བློ་དང་ལྡན་པས་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། མྱུར་ཆེས་པ་དང་བུལ་བ་དང་། ། མི་གསལ་གུག་སྐྱེད་ཉམས་པ་དང་། ། རྟོག་པ་ངན་པ་རྣམ་སྤངས་ནས། ། དེ་ནས་གསང་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། ཟློས་པ་ན་ཡང་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞལ་ནས་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ་བྱུང་བར་གྱུར་པར་བསམས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུས་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཟླས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །

Method and insight are of one taste; they are untainted and free from outflows. Through the clouds of offerings of the suchness of the great samaya, which arise from the samādhi that pervades space—the state of bliss born of the infinite, illusion-like samādhi that is the means for accomplishing unimpaired great bliss—and through the previously explained collections of offerings and the objects that abide as universal appearances, one makes perfect offerings. All the members of the maṇḍala also enter into equipoise in the samādhi of their own essence, remaining indivisible and free from beginning, middle, and end. Thus, they act for the benefit of beings by radiating infinite clouds of light from the Buddhas, Bodhisattvas, and so forth, pervading the entire expanse of space. One should meditate on oneself as the glorious Mañjuvajra, the essence of supreme joy, naturally luminous and personally realized, composed of the subtle atoms of the families of all the tathāgatas, and free from the extremes of permanence and nihilism. If weariness should arise, one should arrange the mantra garland upon the moon at one’s heart so that it illuminates the entire body, just as the light of a bright lamp illuminates the interior of a house; then, the wise should perform the recitation. "Abandoning excessive speed or slowness, Lack of clarity, and the loss of vowel and consonant curves, And having cast aside all negative conceptualizations, One should then perform the recitation of the secret mantra." While reciting, one should imagine that the sound of the mantra issues from the mouths of all the deities; by doing so, the recitation is performed by all the deities.

བཟླས་པར་བྱ་བའི་སྔགས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨོཾ་མུཾ། ཡང་ན་རྒྱུད་གཞན་ལས་གསུངས་པའི་སྔགས། ཨོཾ་བཱཀྱེ་དཾ་ན་མཿ ཨོཾ་བཛྲ་ཏིཀྵྞ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འཕགས་པ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རྒྱུད་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་དྲུག་པ་ལས་གསུངས་པའམ། བདག་ཅག་གི་རྨི་ལམ་དུ་རྙེད་པ་འདི་བཟླ་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་དྷརྨྨ་དྷཱ་ཏུ་ཝཱ་གཱི་ཤྭ་ར་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཡང་ན་ཨོཾ་ཨ་བཱི་ར་ཧཱུཾ། ཁེ་ཙ་ར་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་བརྒྱད་པའི་སྔགས་འདི་ནི་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་སྦྱོང་བར་བྱེད་པ། དོན་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་རང་ཉིད་སྔགས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་བཞུགས་པ་བཟླ་བར་བྱའོ། ། ལྡང་བའི་དུས་སུ་ཡང་བསྟོད་པའི་མཆོད་པ་བྱས་ལ། མཆོད་ཡོན་ཕུལ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་ལ་ཡིད་གཉིས་ཀྱིས་རང་གི་ལུས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ནང་དུ་བཅུག་ལ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས། མཐེ་བོ་གཤིབས་པར་མཛུབ་མོའི་རྩེ་མོ་སྦྱར་བའི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྙིང་ག་ལས་བྱུང་བས། ཨོཾ་བཛྲ་རཏྞ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོར་མོ་གཉིས་ཀྱིས་ཕྲེང་བ་བཅིངས་ཏེ། སརྦྦ་མུ་དྲ་མཻ་དྲྀ་ཌྷི་ཀུ་རུ་བ་ར་ཀ་བ་ཙེ་ན་བཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། གོ་བགོས་ལ་མཐར་མཉམ་པའི་ཐལ་མོས་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ལ། དམ་ཚིག་གསུམ་གྱི་གླུའི་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པས་རང་གིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བརྟན་པར་བྱས་ནས། རང་གི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་ཉིད་ཀྱིས་སྟན་ལས་འགྱིང་བག་དང་བཅས་པར་ལངས་ལ།

The mantra to be recited is as follows: Oṃ Muṃ. Alternatively, one may recite the mantras taught in other tantras, such as Oṃ Vākyedaṃ Namaḥ or Oṃ Vajratīkṣṇa, as taught in the sixteen-thousand-verse Ārya-Māyājāla-tantra, or the one found in our own dreams: Oṃ Dharmadhātu-vāgīśvara Hūṃ. Or else, one should recite the eight-syllable mantra Oṃ Avīra Hūṃ Khecarā, which purifies all lower realms and accomplishes all aims; this is the Blessed One Mañjuśrī himself abiding in the form of a mantra. At the time of rising, perform the offering of praise, preceded by the offering of the drinking water (argha). Reciting "Jaḥ Hūṃ Baṃ Hoḥ," with a focused mind, dissolve the maṇḍala circle into your own body. From the vajra-binding gesture, join the tips of the index fingers with the thumbs pressed together; this is the Vajraratna mudrā. Emerging from the heart, recite "Oṃ Vajraratna Abhiṣiñca" for the empowerment. For the binding of the garland with the two fingers, recite "Sarva-mudrā-maidṛdhī-kuru varaka-vace na baṃ." Having donned the armor, finally satisfy [the deities] with the palms joined in equality. Then, ring the bell and perform the offering of the song of the three samayas. Having stabilized your own Mahāmudrā with the hundred-syllable mantra, arise from your seat with a majestic bearing, maintaining the divine pride of your own deity.

དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་སྦྱོར་བས་རང་གི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བསམས་ལ། མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བྱ་བ་མ་ལུས་པར་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཐུན་མཚམས་དང་པོ་རྫོགས་ནས་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱས་ཏེ། ཉི་མ་གུང་ལ་ཡང་ལྷའི་ཁང་པར་ཞུགས་ཏེ། ཅི་བདེ་བར་འདུག་སྟེ། རང་གི་སྔགས་དང་རང་གི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་རང་གི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་བྱས་ལ། རེ་རེའི་རང་གི་སྔགས་བརྗོད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ཕྱུང་བའམ། སྐད་ཅིག་མར་རྫོགས་པར་བྱས་ལ། ཡང་དག་པར་མཆོད་ཅིང་ལེགས་པར་བསྟོད་ལ། དམ་ཚིག་གསུམ་བླང་བའི་གླུའི་མཆོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ང་རྒྱལ་གསུམ་པོ་ཡང་དག་པར་བསྐྱེད་ལ་མཉམ་པར་བཞག་སྟེ་བཟླས་པ་དང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལངས་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སྤྱོད་ཅིང་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཐུན་གཉིས་རྫོགས་ནས་མཚན་ཕྱེད་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ཅིང་ལེགས་པར་བསྟོད་ལ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཉེ་བར་བསགས་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ལ། བཟོད་པ་གསོལ་ཏེ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་དང་མཐེ་བོ་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་སྦྲེལ་ལ། གུང་མོ་དང་མཛུབ་མོ་བརྐྱང་བས་ཆན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཆན་པ་སྟེ། དེས་བསྲུང་བ་བཤིག་པའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བས་གསལ་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་གྱེན་དུ་དགྲོལ་བ་དང་། སྙིང་པོ་འདིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། །

One should contemplate all things that become objects of the senses as being the very nature of one’s own offerings and so forth, through the application of one’s own meditational deity (iṣṭadevatā). The yogi who is not in meditative equipoise should then complete all activities without exception. Having thus completed the first session and performed all duties, at noon one should again enter the deity’s temple, sit comfortably, and—preceded by the blessing of one’s own mantra and one’s own samaya-mudrā—assume the divine pride of one’s deity. By reciting the individual mantra of each, one should either emanate the maṇḍala circle of deities or complete it instantaneously. Then, having made perfect offerings and excellent praises, and preceded by the offering of the song for taking the three samayas, one should correctly generate the three types of divine pride, settle in equipoise, and perform recitation and meditation. Then, having arisen, one should abide in the yoga of non-equipoise as before. When the second session is completed, at midnight, one should again make perfect offerings and excellent praises. Having fully dedicated all the accumulated collections of merit and wisdom for the sake of the desired siddhi, and having requested forbearance, one should link the ring fingers, little fingers, and thumbs of both hands together in a chain. Extending the middle and index fingers in the manner of a sickle is the "vajra-sickle" (vajra-kuṭhāra); by performing it in the manner of dismantling the protection, one should clearly [dismiss the deities]. Then, binding the Vajrasattvī mudrā and releasing it upward, one should request the Blessed One to depart with this essence mantra.

ཨོཾ་ཀྲྀ་ཏོ་བ་སརྦྦ་སཏྭཱརྠ། ། སིདྡྷི་མ་དཏྟཱ་ཡཱ་ནུ་ག། གཙྪ་ཏྭཱཾ་བུདྡྷཱ་བི་ཥ་ཡཾ། ། པུ་ན་ར་ག་མ་ན་ཡ་ཙྪ། ཨོཾ་མུཿམུཿདེ་ནས་སྤྲུལ་པ་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེར་ལྡན་པས་སེང་གེའི་ཉལ་ཐབས་སུ་རབ་ཏུ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཉིན་རེ་ཞིང་ཐུན་བཞིར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་ཟླ་བའམ་ཟླ་བ་དྲུག་གམ་ལོ་གཅིག་གམ། ཇི་སྲིད་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བར་གྱུར་པའམ། ཇི་སྲིད་བྱེ་བ་གཉིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའམ། དུས་ཇི་སྲིད་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བར་འགྱུར་བའམ། འགོག་པའི་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ་རང་གི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་རང་གི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རང་གི་སེམས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པ། འོད་ཟེར་དཀར་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་ལྡན་པར་སྲོག་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ལ། ཇི་སྲིད་ཡིད་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ཙམ་གྱིས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་སོ་སོར་སྣང་བའི་འཛིན་པ་ཉེ་བར་སྤོང་བར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་བྱའོ། ། ཡང་ན་རང་གི་སྙིང་གར་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་སྦྱོར་བས་ཞུགས་པའམ། མདུན་དུ་གནས་པའི་ཕྱོགས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྤྲུལ་ལ། ཐམས་ཅད་གཞུག་ཅིང་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེས་རྫོགས་པར་ཉིན་རེ་ཞིང་ཐུན་བཞིའི་རིམ་པས་ཇི་སྲིད་དེ་ལྟར་སྣང་བར་གྱུར་པའི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་དུ་དབང་བསྐུར་བ་དང་། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྣོད་དུ་རུང་བར་འགྱུར་རོ། །

Oṃ kṛto sarvasattvārthaḥ | siddhiṃ madattāyānuga | gaccha tvaṃ buddhaviṣayaṃ | punarāgamanāya yaccha | oṃ muḥ muḥ. Then, having dissolved the emanation into one’s own body, one should perform the empowerment of the Vajra Jewel and so forth as before. Endowed with insight and compassion, one should lie in the lion’s posture. In this way, one should practice in four sessions every day, for a month, six months, or a year, or until all the maṇḍalas appear directly, or until the two crores are fully completed, or for as long as the deities grant permission. One should meditate on the vajra of cessation. Having practiced yoga in that manner, one should focus the life-force one-pointedly on the syllables of one’s own mantra upon the moon at one’s heart, which has become non-dual with one’s own mind and is endowed with immeasurable white light rays. One should continue until, by the mere fact of becoming stable, the grasping that perceives sounds and so forth as distinct appearances is abandoned. Alternatively, one may enter the heart by means of the union equal to space, or emanate the maṇḍala wheel in the direction in front of oneself. Having dissolved all [the deities] and performed the extensive rituals of empowerment and so forth, one should meditate daily in four sessions until the Blessed One Mañjuvajra appears in that way. From that point on, one will become a fit vessel for the empowerments and all siddhis in all the tantras.

དེ་བཞིན་དུ་རིམ་པ་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་བདག་ཉིད་ནུས་པ་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ལ་ཟླ་བ་ཉ་ལ་བསྒྲུབས་ན་ངེས་པར་དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་ན་རྒྱུད་འདི་དང་རྒྱུད་གཞན་དག་ལས་གསུངས་པ། བུ་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་དང་། གནོད་སྦྱིན་མ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ང་རྒྱལ་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ཉིད་དམ། རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སློབ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་རྟེན་གྱི་ལས་རྣམས་དང་ཕྱག་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགག་པ་མཛད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་འདི་ལས་ལྷག་པའི་ནན་ཏན་ཉམས་སུ་ལེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་ཡང་ཐལ་མལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་གནས་པ་དེས་ནི་མཆོད་རྟེན་ཀྱི་ལས་དང་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསོད་ནམས་སུ་བྱ་བའི་དངོས་པོའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་མ་ཞུ་བ་ཟ་བ་ལྟ་བུར་གང་རང་ཉིད་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་གནས་བཞིན་དུ་སྔར་བཤད་པ་མི་བྱེད་པ་ནི་མི་རིགས་སོ། ། མཉམ་པར་གཞག་པ་ལ་གནས་པ་ན་ཡང་མཆོད་པ་དང་། མཆོད་པར་བྱ་བ་དང་། མཆོད་པ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབྱེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ལ་རང་གི་ལྷའི་སྦྱོར་བས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གནང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདག་དང་གཞན་ལ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། །

Likewise, having realized oneself to be endowed with power through other stages as well, if one draws a maṇḍala and practices on the full moon, one will certainly become the glorious Mañjuvajra. If one possesses such power, the Blessed One has authorized the great accomplishments of maidens and so forth, as well as the accomplishments of yakṣīs and so forth, as taught in this tantra and other tantras. For beginners who have attained such stable pride or who engage in continuous training, the Blessed One prohibited activities such as the construction of stūpas and prostrations; this is because this yoga is the supreme of all and there is no practice more diligent than it. However, for those who abide in ordinary conceptualization, they must indeed practice all the conventional activities of merit, such as the construction of stūpas and ritual actions. It is improper not to perform what was previously explained while abiding in ordinary conceptualization, which would be like eating undigested food. Even while abiding in meditative equipoise, the Blessed One has authorized the practice of one's own deity through liberation from the conceptual distinctions of the conventional categories of the offering, the object of offering, and the offerer. As it is said: "Through the yoga of one's own deity, one should make offerings to oneself and others."

གཞན་དུ་ཇི་ལྟར་ན་ཤིན་ཏུ་བྱང་བར་བསླབས་པ་མེད་པར་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་བས་ན་དེ་དང་ཐ་དད་པ་ནི་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། ཕྱག་བྱ་བའི་གནས་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཐ་མལ་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཡིན་པས། རང་རང་གི་དངོས་པོར་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ཇི་ལྟར་སྤོང་བར་འགྱུར། བདག་ཉིད་ལ་བདག་ཉིད་མཆོད་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རིགས་པར་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ལས་སོ་སོའི་སྦྱོར་བས་རང་གི་ལྷའི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་ཉིད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དངོས་པོ་རྫོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མཆོད་རྟེན་གྱི་ལས་དང་ཕྱག་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ག་ལ་འགྱུར། གཞན་དུ་ན་གལ་ཏེ་བླ་མ་རྣམས་ལ་བསྙེན་བཀུར་མ་བྱས་པས་ཐོས་པ་མེད་ཅིང་ཤེས་རབ་མ་སྦྱངས་པ་དེ་ཉིད་ནི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་མཆོད་རྟེན་གྱི་ལས་ལ་སོགས་པ་མི་བྱེད་པ་ནི་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། ། ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ། ། གང་ཞིག་དམ་ཚིག་ཙམ་འདོད་པའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བར་འདོད་ན། དེས་བསྒོམས་པས་དགེ་བའི་མཚན་མ་ཅུང་ཟད་ཅིག་རྙེད་པའམ། བསྒོམ་པ་མི་ནུས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་རེ་རེ་ཞིང་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་གམ། ཡང་ན་དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་གཞན་དག་གི་བཟླས་བརྗོད་ཁྲི་བྱས་ལ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་བསྒོམ་པ་ནི་འདིར་ཐོས་པ་མེད་དེ་རྒྱུད་གཞན་ལས་མཐོང་བ་ལས་ལྟོས་མེད་དུ་བྱ་བ་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་སོ། །

Otherwise, how could the nature of the profound and vast reality be perfected without training in extreme purification? Therefore, one should abandon that which is distinct from it. Since the conceptualization of objects such as the place of prostration is itself an ordinary conceptualization, how could one abandon the conceptualization of things as having their own inherent nature? The Blessed One has taught that it is logical to make offerings to oneself; for it is from that very yoga that the yogi, through individual application, will give rise to the actualization of the door of liberation of one's own deity. How could the construction of stūpas, prostrations, and so forth, be the cause for perfecting the nature of the profound and vast reality? Otherwise, if one does not serve the gurus and thus lacks learning and has not trained in insight, then to refrain from constructing stūpas and so forth out of overweening pride is a cause for rebirth in the lower realms. Enough of this excessive elaboration. If one wishes to draw a maṇḍala merely for the sake of the samaya, and if one has obtained some slight virtuous sign through meditation, or if one is unable to meditate, one should draw it after performing one hundred thousand recitations for each of the deities of the maṇḍala, or else three hundred thousand for the glorious Mañjuvajra, or ten thousand for others. The meditation on the three samādhis is not mentioned here; to act independently of what is seen in other tantras is an extreme overreach.

ཡང་ན་དོན་གྱི་བསྒོམ་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་མིང་དུ་བྱ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། ཉིན་རེ་ཞིང་ཡང་ལྷའི་ཁང་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ་དཔུང་བཟང་གི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་ཀྱིས་འབྱོར་པ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གཏོར་མ་མཚན་མོ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་མཁས་ཤིང་བྱང་བའི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་འདི་བཤད་པའི། ། བསོད་ནམས་འདིས་ནི་འགྲོ་ལ་ཕན་པའི་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་གྱུར་ཅིང་། ། བདག་ཀྱང་ཇི་སྲིད་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་སྲིད་གསུམ་ལ། ། ཕན་པ་མཛད་པ་འཇམ་པའི་དབྱངས་དང་སྐུ་གཅིག་ཉིད་གྱུར་ཅིག། སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་ཆོ་གའོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་སྤངས་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་ལ། ། སྣ་ཚོགས་སྤྲུལ་པས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་ཅིང་། ། རྣམ་དག་རིག་དང་གཉིས་མེད་སྐུ་འཆང་བ། ། འདོད་ལྷ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ལྟར་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཡོ་བྱད་ཡང་དག་པར་བསགས་ནས། ཚེས་གྲངས་དང་གཟའ་རྒྱུ་སྐར་དང་། བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཤིས་པ་ལ་སྔ་དྲོའི་དུས་སུ་གྲོགས་བཟང་པོ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་གཞི་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། གཙུག་ལག་ཁང་དང་། ཀུན་དགའ་ར་བ་དང་། གྲོང་ངམ། གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ཤར་རམ། བྱང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མདོར་ན་ས་གཞི་བཟང་ཞིང་སྣུམ་པ། ཟུག་རྔུའི་ཉེས་པ་དང་བྲལ་བ། ཤར་རམ་བྱང་དུ་གཞོལ་བ། མེ་ཏོག་གི་ཤིང་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ། ཉམས་དགའ་བའམ། ཡང་ན་ཡིད་མངོན་པར་དགའ་བ་གང་ཡང་རུང་བ་དེར་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདག་པོའི་སྦྱོར་བ་བྱས་ལ། གནས་ཀྱི་བདག་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཏོར་མ་དང་མཆོད་པ་བྱས་ནས་ས་བླང་བར་བྱའོ། །

Alternatively, there is no fault in applying whatever name one desires, following the meditation on the actual meaning. Every day, outside the temple of the deity, one should offer an offering cake (bali) appropriate to one's means, using the verses spoken in the Subāhuparipṛcchā Tantra, at night. Thus, through the merit of explaining this preliminary service for the sake of the wise and the learned, may the siddhi that benefits beings arise; and may I too, for as long as the three realms exist to the very limits of the expanse of space, become one in body with Mañjughoṣa, the benefactor of the world. This is the ritual of the preliminary service. I prostrate to the desired deity Mañjughoṣa, who has abandoned conceptualization and is profound and vast, who acts for the benefit of beings through various emanations, and who possesses a pure, non-dual body of awareness. Having thus performed the preliminary service and properly gathered the requisites for the maṇḍala, one should examine the site of the maṇḍala in the morning during an auspicious time—such as a favorable date, planetary alignment, and lunar mansion. One should begin in a temple, a monastery, a village, or a city, in the eastern or northern direction; in short, on a site that is excellent and fertile, free from the defects of thorns and the like, sloping toward the east or north, endowed with flowering trees and so forth, and which is either naturally delightful or pleasing to the mind. Then, having performed the ritual of the master and offered the offering cake and offerings to the local deities and others, one should take possession of the ground.

གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པས་དེ་ཐོབ་པར་མ་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་ཉིན་ཞག་གཞན་གྱི་ཉི་མའི་གུང་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་དབུས་སུ་ཁྲོ་བོའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་དུག་དང་ཁྲག་དང་། ལན་ཚྭ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། རུས་པའི་ཕྱེ་མ་དང་། ཕཊ་གྱི་མཐའ་དང་ལྡན་པས་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་གས་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་དང་མཐེ་བོ་སྦྱར་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བགེགས་ཉེ་བར་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ་ཕྱི་དྲོའི་དུས་སུ་ཁྲུས་བྱ་ཞིང་ལུས་དྲི་ཞིམ་པོས་བྱུགས་ལ་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་དེའི་ཆོ་གས་བྱས་ལ། བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱིས་བགེགས་བསྐྲད་དེ་གནས་བསྲུང་བ་བྱས་ལ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུངས་ཀར་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལན་བདུན་བཟླས་པས་མངོན་པར་གཏོར་ཏེ། སའི་ཆ་དེ་པུས་མོའམ། ལྟེ་བའམ། རྐེད་པ་ཙམ་འོག་ཏུ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་དང་བར་མའི་དབྱེ་བས་བརྐོས་ལ། ཕུབ་མ་དང་། རྡོ་བ་དང་། སོལ་བ་དང་། རུས་པ་དང་། གསེག་མ་དང་། གྱོ་མོ་ལ་སོགས་པ་བསལ་ནས་དྲི་བཟང་པོའི་ས་གཞན་དག་པ་ཆུ་དྲི་ཞིམ་པས་བཀང་ལ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཡོངས་སུ་བཟླས་པའི་སྤོས་ཆུས་ཆག་ཆག་བཏབ་སྟེ། འཐས་པར་བརྡུངས་ལ་ལག་པའི་མཐིལ་ལྟར་མཉམ་པར་བྱས་ནས། ཁང་པ་བརྩེག་མའི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱོགས་བཞིར་རྟ་བབས་དང་། སྐར་ཁུང་དྲ་བ་ཅན་གྱིས་ཀུན་ནས་བསྐོར་ལ། ཤིན་ཏུ་སྣ་ཚོགས་པའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དྲིལ་བུ་བཏགས་པ་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་གྱི་མཆོག་བྲེས་ནས་ལས་ཐམས་ཅད་པ་བཟླས་པའི་དྲིས་ཉེ་བར་བྱུགས་ཏེ། དེ་ཉིད་བཟླས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་དང་། སྨན་དང་འབྲུ་ཐམས་ཅད་བུ་གའི་དབུས་ཀྱི་ཆར་གཞུག་པར་བྱའོ། །

If that [attainment] is not achieved through dreams and so forth, then at noon on another day, one should possess the pride of the wrathful deity in the center of the maṇḍala site. Using poison, blood, salt, and so forth, along with powdered bone and the syllable phaṭ at the end, one should perform a ritual of wrathful fire offering (abhicāra-homa) with the left index finger and thumb joined. To thoroughly subdue the obstructors of the maṇḍala, one should perform the fire offering, bathe in the afternoon, anoint the body with fragrant scents, and perform a peaceful fire offering (śānti-homa) according to its ritual. Having expelled the obstructors with Amṛtakuṇḍalī and protected the site, one should likewise recite the mantra seven times over white mustard seeds, water, and so forth, and sprinkle them. One should dig into that portion of the ground to the depth of the knees, the navel, or the waist, according to the distinction between supreme or middling accomplishments. Having removed chaff, stones, charcoal, bones, gravel, shards, and the like, one should fill it with pure earth of excellent fragrance moistened with fragrant water. Having sprinkled it with incense water over which the syllable hūṃ has been recited, one should compact it and make it level like the palm of a hand. It should be enclosed within a multi-storied pavilion, surrounded on all sides by archways and latticed windows. Having hung garlands of various flowers with attached bells and draped excellent victory banners and flags, one should smear it with fragrance over which the sarvakarmika mantra has been recited. One should then place all the jewels, medicinal herbs, and grains over which that same mantra has been recited into the central part of the hollow.

ཟུག་རྔུའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། ། གལ་ཏེ་དབྱུང་བར་མི་ནུས་ན། ། ལག་པ་བྲམ་ཞིང་གསང་སྔགས་བཟླས། ། དེ་ཡི་སྦྱང་བ་དེ་ཡིན་ནོ། ། ཁང་སྟེང་དང་རྡོ་ལེབ་དང་། བ་ལང་གི་ལྷས་དང་གཙུག་ལག་ཁང་ལ་སོགས་པ་དང་། ཆུ་འགྲམ་དང་སའི་ཆ་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་ཟིན་པ་རྣམས་སུ་སླར་ཡང་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པ་མི་བྱའོ། ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱིས་བགེགས་བསྐྲད་ལ་དེ་བཟླས་པའི་ཡུངས་ཀར་དང་། ཆུ་དང་ཐལ་བ་རྣམས་མངོན་པར་གཏོར་ནས། ཤར་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ། བའི་རྣམ་ལྔས་ཉེ་བར་བྱུགས་ལ། དྲིའི་སྤོས་ཆུས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་བསང་གཏོར་བྱས་ཏེ། དེ་ཉིད་བཟླས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་དང་། སྨན་དང་འབྲུ་རྣམས་དེར་སའི་དབུས་སུ་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་གཉི་ག་ནི་ས་སྦྱང་བའི་ཆོ་ག་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལས་ས་གཞི་དེ་ལྟ་བུར་ཉིན་རེའམ་ཟླ་རེའམ། ལོ་རེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་འདོད་པས་ས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། ཟླ་བ་ཉ་ནས་བརྩམས་ནས་ཕྱི་མའི་ཉའི་བར་དུའམ། ཚེས་གཅིག་ནས་བརྩམས་ནས་ཚེས་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུའམ། ཚེས་དགུ་ལ་སོགས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཟླ་བ་ཉ་ཉིད་དམ་ཐུན་མཚམས་སྔ་མའི་དུས་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཉིན་ཞག་དེ་ཉིད་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས་པ་དག་གིས་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཆོ་ག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་ཉིན་ཞག་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཉིན་ཞག་དང་གཟའ་ལ་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉིན་ཞག་གི་ངེས་པར་གསུངས་པ་ཡིན་གྱིས། བློ་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །

If all the defects of the thorn [of affliction] cannot be extracted, then one should wash the hands and recite the mantra; that is the purification for that. On rooftops, stone slabs, cow-pens, temples, and so forth, as well as riverbanks and areas of earth that have already been thoroughly purified, one should not perform purification and the like again. Otherwise, having expelled obstructing spirits with Amṛtakuṇḍalī and having sprinkled white mustard seeds, water, and ashes consecrated with that mantra, one should smear the ground with the five products of a cow starting from the east, and thoroughly sprinkle it with scented incense water. Then, one should place the seven precious gems, medicinal herbs, and grains—consecrated with that same mantra—into the center of the earth. These two are the rituals for purifying the earth. On such a site, those who wish to draw a maṇḍala should take possession of the ground, whether once a day, once a month, or once a year. Starting from the full moon until the next full moon, or starting from the first day of the lunar month until the eighth, or starting from the ninth day and so forth until the full moon itself, or starting from the time of the first watch of the day, those who are highly skilled in the maṇḍala rites should perform the work on that very day. By completing the ritual exactly as explained, the day becomes fruitful. In that regard, the Blessed One taught the certainty of the day for the sake of those who are single-mindedly attached to days and lunar mansions, but not for those with pure intellects.

དེ་ལ་སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གྱུར་པར་བྱས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་དབུས་ཀྱི་དབུས་མར་འདུག་སྟེ། སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པས་བགེགས་གཞོམ་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བར་བྱས་ལ། རོལ་པའི་སྟང་སྟབས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྤྲུལ་པའི་སྤྲིན་བཀྱེ་ནས་ཕྱོགས་བཅུར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་འདིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་གནས་མཛད་དེ། སློབ་དཔོན་དང་དེའི་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་བསྲུང་བར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་བསྐུལ་ལ། དེ་ཉེ་བར་བསྡུས་ཏེ་རང་གི་སྙིང་གའི་རྡོ་རྗེའི་ནང་དུ་བསྒོམས་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་། གཅིག་ཏུ་བྱས་ལ་བདག་ཉིད་དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་དེའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཤིག་སྟེ་ལངས་ལ། གཡོན་པའི་མིག་ཏུ་ཊ་ལས་ཟླ་བ་བྱ། ། གཡས་པར་མ་བཀོད་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད། ། ཧཱུཾ་གིས་མིག་འབྲས་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟ་བུ། ། གནས་པ་འདིས་ནི་རྡོ་རྗེའི་བལྟ་བ་བྱ། ། ལག་པ་གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་གསོར་ཏེ། གཡོན་པ་དཀུར་བརྟེན་པས་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་རྐང་པའི་འོག་ཏུ་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཐ་མ་བཀོད་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་དང་། ཁྲོ་བོའི་རྒྱན་དང་བཅས་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་པར་བལྟ་ཞིང་བསྐོར་བས་ཡོངས་སུ་སོང་ལ་བསྐྲད་ཅིང་གདུག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ།

In that regard, the master should transform himself into Mañjuvajra exactly as it is. Sitting in the very center of the maṇḍala site, he should first perform the destruction of obstructors and the emanation of the maṇḍala wheel according to the previously explained sequence. Then, by means of the playful posture, he should dispatch clouds of emanations of Vajradhara and exhort all the Tathāgatas together with their retinues in the ten directions, saying: "May you all grant your blessings to this place and protect the master and his disciples." Having withdrawn that [emanation], he should meditate on it within the vajra at his own heart and become one with the glorious Vajradhara arising from it. Possessing the divine pride of himself as the glorious Mañjuvajra, and preceded by the blessing with the three syllables, he should break the cross-legged posture and stand up. "In the left eye, make a moon from ṭa; in the right, generate a sun maṇḍala from ma. With hūṃ, the pupils are like the fire at the end of an eon; by this, one should perform the vajra-gaze." Brandishing a vajra with the right hand and resting the left on the hip while ringing a bell, and possessing the divine pride of the blazing crossed-vajra arising from the placement of the final vowel beneath the feet along with the ornaments of a wrathful deity, he should look in all directions and circumambulate. Having driven away [the obstructors], he should speak these words to all the malevolent ones: "The master named [so-and-so]..."

སློབ་མ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ས་ཕྱོགས་འདིར་དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྒྱལ་པོ་འདྲི་ཡིས། ལྷ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། སྲིན་པོ་དང་། ཡི་དྭགས་དང་། ཤ་ཟ་དང་། འབྱུང་པོ་དང་། བརྗེད་བྱེད་དང་། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། གནོན་པོ་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མིའམ་ཅི་དང་། རིག་སྔགས་གྲུབ་པ་དང་། རྒན་པོ་དང་། རྒན་མོ་གཡོག་དང་འཁོར་དུ་བཅས་པ་གང་དག་འཁོད་པ་རྣམས་དེངས་ཤིག། དེང་འདི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་བཀའ་ཐོས་ནས་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་དེངས་ཤིག། གང་དག་མི་འགྲོ་བ་དེ་དག་ངའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་མགོ་ཚལ་པ་བརྒྱར་རྣམ་པར་འགས་པར་བྱའོ་ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་ལ་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ལྟ་བུའི་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཕྱུང་སྟེ། དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་གོང་དུ་སྨོས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱེར་བར་བྱས་པར་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཐུན་པའི་རྐང་སྟབས་ཀྱི་གནས་པས་འདུག་ལ། སྤྱི་བོར་ཐལ་མོ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྔགས་པས་ཤར་ཕྱོགས་ཁ་བལྟས་ནས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཕྱག་བྱས་ལ། ། རྣམ་པར་འགྱུར་ཞིང་སྒེག་མཆོག་བཅས། ། རྡོ་རྗེ་གོམ་པས་གར་བྱའོ། ། ཐལ་མོ་སྤྱི་བོ་ནས་ཕབ་སྟེ། ། སྙིང་གར་པདྨའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཡོངས་བསྐོར་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས། ། ཕྱོགས་ནས་ཀུན་དུ་བཅིང་བར་བྱ། ། ཁུ་ཚུར་དེ་ནི་གཉིས་བྱས་ལ། ། བསྙེམས་པས་གསོར་བར་རབ་བརྩོན་པས། ། དབང་ལྡན་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ནས་ནི། །

"In order to bring the disciple named [so-and-so] to the complete perfection of unsurpassed awakening, and so that all sentient beings may attain the fruit of unsurpassed wisdom, I shall draw the king of maṇḍalas called the Glorious Emergence of Mañjuvajra in this place. Therefore, you gods, asuras, yakṣas, rākṣasas, pretas, piśācas, bhūtas, apasmāras, ḍākinīs, nāgas, garuḍas, kinnaras, and those who have accomplished vidyā-mantras, as well as the elders, the elderly, and their servants and retinues who dwell here—depart! Having now heard the command of Vajradhara, depart immediately! Those who do not go, I shall split their heads into a hundred pieces with the vajra of my wisdom!" Having spoken this three times, one should emanate immeasurable wrathful forms of an extremely terrifying appearance and visualize that they themselves cause all those previously mentioned to flee. Then, standing in the appropriate foot-position, one should join the palms at the crown of the head. The mantra practitioner, facing the eastern direction, should prostrate to the Tathāgatas and perform a dance with vajra steps, displaying transformations and the supreme grace. Lowering the palms from the crown of the head, one should form the lotus gesture at the heart and bind all directions with the vajra fists while circling. Having formed those two fists, one should vigorously brandish them with pride, beginning from the northeast direction.

ཚམ་ངམ་ཐམས་ཅད་བཅིང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་རིམ་པ་འདི་དང་དེ་བཞིན་དུ་ཁྲོ་བོའི་ང་རྒྱལ་བསྒྱིངས་པ་དང་བཅས་ཤིང་བརྗིད་བག་དང་བཅས་པས་གར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་གཡས་བརྐྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་འགྲོས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ལ། གནས་ཇི་ལྟ་བར་ཧཱུཾ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་མོ་བདག་གོ་ཞེས་བརྗོད་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་གཞི་གཏན་པ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་འབར་ཞིང་འབར་བ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་གྱེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ས་གཞི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། གཡས་བརྐྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བྱིན་པ་གཡོན་པ་བཀུག་ལ། གཡས་པ་རྒྱར་མཐོ་ལྔར་བརྐྱང་བ་ནི་གཡས་བརྐྱང་བའོ། ། གཡས་པ་བཀུག་ལ་གཡོན་བརྐྱང་བ་ནི་གཡོན་བརྐྱང་བའོ། ། རྐང་པའི་སོར་མོ་ཕྱིར་བསྟན་ལ་སོར་མོ་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་གིས་ཆོད་པར་བྱས་ནས། པུས་མོ་བརྐྱང་བར་བྱས་པ་ནི་ས་གའི་འདུག་སྟངས་སུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གནས་པ་ལས་ལག་པ་གཉིས་བརྐྱང་སྟེ་ངང་པའི་གཤོག་པ་ལྟར་བྱ་བ་ནི་ཟླུམ་པོའི་འདུག་སྟངས་སོ། ། རྐང་པའི་མཐེ་བོ་དང་སོར་མོ་རྣམས་འབྱོར་པར་ཕན་ཚུན་བཅེར་བ་ནི་མཐུན་པའི་རྐང་སྟབས་སོ། ། རྐང་པ་གཡས་པས་རྐང་པ་གཡོན་མནན་པ་ནི་རུས་སྦལ་གྱི་རྐང་སྟབས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་གར་བསྟོད་པའི་ཚུལ་དུ་འཇོག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བརྡེག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉིད་སྒེག་པ་དང་བཅས་པས་བསྐོར་བ་ནི་འཇོ་ཚུལ་ལོ། ། རྐང་པ་གཅིག་བཏེག་ལ་གཅིག་གིས་གཡས་སུ་བསྐོར་བ་ནི་རྐང་པ་གཅིག་གི་སྟང་སྟབས་སོ། ། ལུས་ཀྱི་གཡས་དང་གཡོན་དག་ཏུ་ཀུན་ནས་བསྐོར་བ་ནི་བུང་བ་འཕུར་བའི་སྟང་སྟབས་སོ། །

"All threats shall be bound!" Following this sequence, and likewise with the pride of the wrathful deity, accompanied by a majestic and imposing bearing, one should perform the dance and then circumambulate with the vajra steps, such as the right-leg-extended posture and so forth. Abiding in the respective positions, one should say, "Hūṃ! I am [Name]!" and then consecrate the ground of the maṇḍala as being of the nature of a vajra with spreading prongs, blazing and intensely radiant, reaching down to the very foundation. The characteristics of the right-leg-extended posture and so forth shall be explained: bending the left calf and extending the right leg five spans wide is the right-leg-extended posture. Bending the right leg and extending the left is the left-leg-extended posture. Pointing the toes outward and maintaining a distance of twenty-six finger-widths, with the knees extended, is the saga (heroic) posture. Likewise, standing and extending both arms like the wings of a swan is the circular posture. Pressing the big toes and fingers together is the harmonious foot-step. Pressing the left foot with the right is the tortoise foot-step. Placing the vajra at the heart in a manner of offering is the vajra-strike. Circumambulating with the vajra itself in a graceful manner is the coquettish gesture. Lifting one foot and circling to the right with the other is the single-foot step. Circumambulating the body completely to the right and left is the bee-flight step.

གཡས་བརྐྱང་བས་རང་གི་ཁར་ལག་པ་གཡོན་པའི་མཁྲིག་མ་བརྐྱང་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་གཡས་པའི་མཁྲིག་མ་སྦྱར་ཏེ་ལག་པ་བརྐྱང་པ་ནི་སེང་གེའི་སྟང་སྟབས་སོ། ། འདི་ཉིད་ལས་རྒྱབ་ཏུ་ལྟ་བར་བྱེད་པ་ནི་སེང་གེའི་གླལ་བར་འགྱུར་རོ། ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་དྲལ་བར་བྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གོ། ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་བསྐོར་ཏེ་སྟེང་དུ་གཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསོར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྣུན་པའི་ཚུལ་ནི་རྡོ་རྗེའི་སྟང་སྟབས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གར་བྱས་ལ་ལག་པ་གཡོན་པ་བརྐྱང་སྟེ། དེའི་རྩ་བར་གཡས་པ་ཁ་ཏི་ཁས་གཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གར་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཁའི་སྟེང་འོག་ཤིན་ཏུ་གདངས་ལ་དེ་ཉིད་དང་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ལྟ་བུར་བྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་སུ་རུང་བའོ། ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་རོ་བཟུང་ལ་འཆའ་བའི་ཚུལ་དུ་བྱེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རོ་ལངས་མའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཐོ་བ་འདེགས་པ་ལྟར་བྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བའོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་སུ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་བཞི་བསྒོམ་ཞིང་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ནི་སྒོ་བཞི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་འགྱུར་རོ། ། བསྐོར་ཞིང་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ལ་རིམ་གྱིས་ས་ལ་རྐང་པ་གཉིས་འཇོག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གདུ་བུའོ། ། རྡོ་རྗེ་གར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་དཀུར་བརྟེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་མགོ་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་འདུད་པ་ནི་བུད་མེད་ཀྱི་སྒྱུ་འཕྲུལ་ལོ། །

With the right leg extended, stretch the left wrist toward one’s mouth and place the right wrist upon it; extending the arms in this manner is the lion’s posture. Looking backward from this very position is the lion’s yawn. Unfastening the vajra-bind at the heart is the vajra-shackle. Circulating the vajra with both hands and placing it above is the vajra-brandishing. The manner of striking with the vajra is the vajra-stride. Performing the vajra-dance, extend the left hand and place the right khaṭvāṅga at its base; this becomes the vajra-dance. Opening the mouth wide above and below and acting with a terrifying expression is the vajra-terrifying. Grasping a corpse with both hands and making the gesture of devouring while circling it is the vajra-vetālī. Raising the vajra-hammer with the vajra-fists is the vajra-hammer. Meditating on the four doors of liberation, such as emptiness, through the application of Akṣobhya and the others in the directions of the east and so forth, and circling them, constitutes the blessing of the four doors. Circling and rotating the vajra while gradually placing both feet upon the ground is the vajra-bracelet. Preceded by the vajra-dance, leaning on both hips and bowing the head to the left is the female illusion.

ལག་པ་གཡོན་ན་གནས་པའི་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེའི་ནང་དུ་གདུག་པ་ཐམས་ཅད་ཆུད་པར་བསམས་ལ་ལག་པ་གཡས་ན་གནས་པའི་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེས་བསྣུན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲལ་བའོ། ། ལག་པ་གཡོན་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་ལྟ་བུར་བྱས་ལ་གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཡུ་བ་ལྟར་བྱས་པས་བཏེག་ནས་འཇོག་པ་ནི་སྟོབས་པོ་ཆེ་འདེགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཆེ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཧ་ཧ་ཞེས་དགོད་པས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞད་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྒྲའོ། ། གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཤུགས་ལ་དྲངས་ཏེ། གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་རལ་གྲིའི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་ནི་རལ་གྲིའི་ཐབས་སོ། ། གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་འདེགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཐབས་སོ། ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་མཐེའུ་ཆུང་དང་མཛུབ་མོ་ཕན་ཚུན་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བྱས་ལ། འཁོར་ལོ་ལྟར་དགྲོལ་བ་ནི་འཁོར་ལོའི་ཐབས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པས་གཏུན་ཤིང་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་ནི་གཏུན་ཤིང་གི་ཐབས་སོ། ། གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་མཛུབ་མོ་དང་གུང་མོ་སྒེག་པ་དང་བཅས་པས་གྱེན་དུ་བརྐྱང་ལ་འཇོག་པ་ནི་བ་དན་གྱི་ཐབས་སོ། ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ནི་ཞགས་པའི་ཐབས་སོ། ། ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་ལས་པདྨ་ལྟ་བུར་བྱེད་པ་ནི་པདྨའི་ཚུལ་ལོ། ། གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱི་མཐེ་བོ་ནང་ནས་བཏེག་པ་ནི་བེ་ཅོན་གྱི་ཐབས་སོ། ། ལག་པ་གཡས་པས་མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱེད་པ་ནི་མི་འཇིགས་པའི་ཚུལ་ལོ། ། གཡས་པའི་མཛུབ་མོས་འགུགས་པའི་ཚུལ་དུ་བྱེད་པ་ནི་ལྕགས་ཀྱུའི་ཐབས་སོ། །

Visualizing all malevolent beings trapped within the wrathful vajra held in the left hand, one strikes them with the wrathful vajra held in the right hand; this is the "vajra rending." Forming the left hand like a three-pronged vajra and lifting it with the right hand as if holding a handle, then setting it down, is the "lifting of Mahābala." The mudrā of the vajra fangs has already been explained. Laughing repeatedly with the sound "Ha Ha" constitutes the "vajra laughter." Ringing the vajra bell is the "vajra sound." Drawing [the object] forcefully with the left fist and positioning the right fist in the manner of a sword is the "sword method." Lifting the right hand in the form of a three-pronged vajra is the "vajra method." At the heart, forming a vajra-bind with the little fingers and index fingers of both vajra-fists and then releasing them like a wheel is the "wheel method." Holding the mallet in the manner of the vajra-bind is the "mallet method." Extending the index and middle fingers of the right vajra-fist upward with a graceful gesture and then setting them down is the "banner method." The mudrā of King Kāmarāja itself is the "lasso method." Forming a lotus shape from the hollowed palms is the "lotus manner." Lifting the thumb from within the right fist is the "club method." Making the gesture of granting fearlessness with the right hand is the "fearlessness manner." Making the gesture of summoning with the right index finger is the "hook method."

ལག་པ་གཡས་པའི་སོར་མོ་རྣམས་བརྐྱང་ལ་བསྐུམ་པ་ན་གདེངས་ཀའི་ཚུལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་འདེགས་པ་ལྟར་བྱེད་པ་ནི་མདུང་ཐུང་གི་ཐབས་སོ། ། ལག་པ་གཡོན་པས་གཞུ་འཛིན་པ་ལྟར་བྱེད་པ་ནི་གཞུའི་ཐབས་སོ། ། གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་དང་གུང་མོ་གཉིས་ཀྱིས་མདའ་འཛིན་པ་ལྟར་བྱེད་པ་ནི་མདའ་བཟུང་བའི་ཐབས་སོ། ། དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་མདའ་འཕེན་པ་ལྟར་བྱེད་པ་ནི་མདའ་འཕང་བའི་ཐབས་སོ། ། ལག་པ་གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཐག་མདུང་བསྐོར་བའི་ཚུལ་དུ་བྱེད་པ་ནི་ཐག་མདུང་གི་ཐབས་སོ། ། ལག་པ་གཡས་པས་མཆོག་སྦྱིན་པའི་ཚུལ་དུ་འཇོག་པ་ནི་མཆོག་སྦྱིན་པའི་ཚུལ་ལོ། ། གསོར་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ལག་པ་གཡས་པས་མདུང་ཐུང་འཕེན་པ་ལྟར་བྱེད་པ་ནི་མདུང་ཐུང་གི་ཐབས་སོ། ། མཚོན་རྩེ་གཅིག་པ་འཕན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱེད་པ་ནི། མཚོན་རྩེ་གཅིག་པའི་ཐབས་སོ། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་སྟོད་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྙིང་གར་འཇོག་པ་ནི་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཚུལ་ལོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེའི་འདུག་སྟངས་ལ་སོགས་པས་དབུས་སུ་གནས་ལ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་འདོན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དེ་བཞིན་དུ་ས་གཞི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེའི་འདུག་སྟངས་སོ། ། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཚུལ་ལོ། ། གཡས་པའི་བྱིན་པ་དང་། བརླའི་དབུས་སུ་རྐང་པ་གཡོན་པ་བཞག་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་གཡས་པ་གཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ངོ་། ། བྱིན་པ་གཡས་པས་བྱིན་པ་གཡོན་པ་མནན་ལ། པུས་མོ་གཉིས་ཕབ་པ་ནི་པདྨའི་འདུག་སྟངས་སོ། ། བརླ་གཡོན་པའི་སྟེང་དུ་རྐང་པ་གཡས་པ་བཞག་ལ།

Extending and then contracting the fingers of the right hand is the gesture of the hood. Holding the two vajra fists as if lifting something is the method of the short spear. Holding the left hand as if grasping a bow is the method of the bow. Holding the right index and middle fingers as if grasping an arrow is the method of grasping the arrow. Performing the same gesture as if shooting an arrow is the method of shooting the arrow. Whirling a lasso-spear with the right fist is the method of the lasso-spear. Placing the right hand in the gesture of supreme generosity is the gesture of supreme generosity. Preceded by brandishing, performing the gesture of throwing a short spear with the right hand is the method of the short spear. Performing the gesture of throwing a single-pointed weapon is the method of the single-pointed weapon. Placing the palms joined at the heart in the manner of praise is the gesture of homage. Now, remaining in the center with the vajra posture and so forth, preceded by the recitation of the syllable HŪṂ, one should likewise meditate on the ground as being of the nature of vajra. In that regard, the mudrā of Akṣobhya itself is the vajra posture. The mudrā of Amitābha itself is the posture of meditative concentration. Placing the left foot between the right calf and thigh, and then placing the right foot upon it, is the vajra cross-legged posture. Pressing the left calf with the right calf and lowering both knees is the lotus posture. Placing the right foot upon the left thigh, and...

གཡོན་པ་དེའི་འོག་ཏུ་གཞག་པ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ངོ་། ། རྐང་པ་གཡོན་པའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ཕྱེད་པ་བཅས་པ་དེ་དང་ཉེ་བར་རྐང་པ་གཡས་པ་དྲང་པོར་གཞག་པ་ནི་དཔའ་བོའི་འདུག་སྟངས་སོ། ། རྐང་པ་གཉིས་དྲང་པོར་བརྐྱང་ལ་སྟན་ལ་གནས་ཏེ་འཇོག་པ་ནི་བཟང་པོའི་འདུག་སྟངས་སོ། ། རྐང་པ་གཉིས་མཐོ་གང་གིས་ཆོད་པར་སྟན་ལ་བཞག་ལ་ཙོག་ཙོག་པོར་འདུག་པ་ནི་ཙོག་པོའི་འདུག་སྟངས་སོ། ། རྐང་པ་གཡོན་པ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ཕྱེད་པར་བརྟེན་པར་བྱས་ལ་གཡས་པ་སྒེག་པ་དང་བཅས་པས་བརྐྱང་པ་ནི་རྩེ་བའི་སྟང་སྟབས་སོ། ། འདི་ཉིད་དུ་རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བ་དག་གིས་མདུན་དུ་ལྟ་བ་ནི་མདུན་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། ། འདི་ཉིད་དུ་རྒྱབ་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་ཕྱིར་འགྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གར་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཕན་ཚུན་ཁ་སྤྲད་དེ། རྐེད་པ་གཡོན་པར་བཞག་པས་སྟང་སྟབས་ཉེ་བར་བསྡུས་ལ་དབུས་དང་དབང་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་རྣམས་སུ་མཐའ་ཡས་དང་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དང་། སྤྲིན་སྒྲ་དང་། གསུས་པོ་ཆེ་དང་རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕུར་བུ་ལྔ་པོ་བདག་པོ་ལྔའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་སུ་བྱུང་བ། སྐུ་སྨད་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་ལྟ་བུ་ཨོཾ་གྷ་གྷ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་རིམ་བཞིན་དུ་བཏབ་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ས་འོག་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་ཕུར་བུས་བཏབ་པར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསམས་ལ། དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཅིངས་ཏེ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཟློས་ཤིང་བདག་ཉིད་ནི་དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱ་བ་གཟུང་བར་བྱའོ། །

Placing the left [foot] beneath that is the bodhisattva posture (sattvaparyaṅka). Placing the right foot straight near the half-lotus posture of the left foot is the hero’s posture (vīrāsana). Extending both feet straight and resting them upon the seat is the noble posture (bhadrapīṭha). Placing both feet a span apart on the seat and sitting in a squatting position is the squatting posture (utkuṭukāsana). Relying on the left foot in the half-lotus posture of a bodhisattva and extending the right leg with a graceful gesture is the playful stance (līlā-vidhi). In this very [posture], looking forward with vajra-gazes is the forward accomplishment. In this very [posture], looking behind is the backward casting. Then, having performed the dance as before, join the two vajra-fists back-to-back and place them at the left hip to withdraw the stance. In the intermediate directions such as the center and the northeast, plant the five stakes known as Ananta, Vijaya, Meghanāda, Mahodara, and Jaya. These are the nature of the five lords, appearing in the form of wrathful deities, with the lower bodies like single-pointed vajras. Plant them in sequence with the mantra oṃ gha gha and so forth, visualizing that they pierce down to the subterranean realm exactly as they are. Then, binding the great mudrā of glorious Mañjuvajra and reciting the syllable hūṃ, one should maintain the certainty: "I am glorious Mañjuvajra."

དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཁྱབ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་སྟེ། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་བཞི་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོབས་བཅུ་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་ལྟར་དཀར་བའི་པདྨ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གང་བ། འོ་མ་ཅན་གྱི་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་བསམས་ལ། དེར་ཡང་ཧྲི་གནས་པ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་ནམ་མཁའི་ཁམས་མ་ལུས་པ་དང་། མཉམ་པར་འཇུག་པའི་ཚད་ཙམ་གྱི་ལྟེ་བ་ལ་ཨ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དེའི་སྟེང་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཟུར་གསུམ་པར་གནས་པའི་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་གྱི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རིག་པ་དང་བཅས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བས་ཕྱོགས་བཅུའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པ། ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་མཆོད་པ་ཆེན་པོའི་ཁྱད་པར་གྱིས་བརྒྱན་པ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རི་གངས་ཅན་ལྟར་དཀར་བའི་མཆོད་རྟེན་ཆེན་པོའི་ནང་དུ་ཆུད་པ། དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཞུགས་གནས་རིན་པོ་ཆེ་མ་ལུས་པ་ལས་བསྒྲུབས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གནས་གཙང་མའི་སྟེང་ན་གཞལ་ཡས་ཁང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་མིག་ཡོར་ཙམ་དུ་སྣང་བ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། སྔར་བཤད་པའི་རིམ་གྱིས་ཕུར་བུ་དང་། ར་བ་དང་། དྲ་བ་དང་། མཚམས་བཅིང་བ་དང་། ཕྱོགས་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་གནས་ཏེ།

Then, with the syllable HŪṂ, one should visualize the expanse of phenomena (dharmadhātu) pervading all. It is the essence of the four doors of liberation—emptiness, signlessness, wishlessness, and natural luminosity—adorned with the collection of qualities such as the ten powers and the fearlessnesses. It is a lotus as white as the autumn moon, completely filled with bodhicitta, like a milky ocean. Within that, from the syllable HRĪḤ, arises a lotus equal in extent to the entire realm of space. At its center, from the syllable A, arises a crossed vajra. Above that, from the triangular mudrā of the expanse of phenomena, is the syllable BHRŪṂ. From an eight-spoked wheel arising from this, Vairocana together with his consort appears, from whom emerges the Lord of Sages with an immeasurable maṇḍala of light pervading all the hosts of the ten directions. Adorned with the distinctions of great offerings of a mental nature, it is contained within a great stūpa as white as a snow mountain, the very essence of the expanse of phenomena and the inconceivable accumulations of merit and wisdom. One should visualize the abode of the Buddhas of the three times, composed of all precious substances without exception, appearing as an illusory celestial palace (vimāna) like a mere optical illusion above the Pure Abodes. Then, having performed the sequence previously explained—the ritual stakes, the fence, the lattice, the binding of the boundaries, the binding of the directions, and so forth—one should remain there.

འདི་ལྟར་འབར་བའི་ཕྲེང་བ་ཀུན་དུ་འཁྲུག་པ། རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པར་སྦྱངས་ཏེ། སྒོ་བཞི་དང་མཚམས་བཞིར་སྤོས་སྣོད་ལ་སོགས་པ་དང་གླུ་དང་རོལ་མོ་དང་། གར་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། ལག་པས་བྲམ་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་སྔགས་ལན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དང་བཅས་པའི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ལན་བདུན་ཡང་དག་པར་བཟླས་ནས། དེ་ཉིད་དུ་ཡིད་མཉམ་པར་བཞག་ནས་ཉལ་བར་བྱའོ། ། ས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ཉི་མ་གཉིས་པ་ལ་ནང་པར་ཉིད་དུ་བདག་པོའི་སྦྱོར་བ་བྱས་ལ། ཡི་གེ་བཾ་ལས་བྱུང་བའི་སའི་ལྷ་མོ་ལག་ན་བུམ་པ་ཐོགས་པ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱས་བཀུག་ལ་དབུས་སུ་གནས་པ་ལ་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་དུ་གྱུར། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འཕེལ་བའི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་པས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་དྲོའི་དུས་སུ་ཁྲུས་བྱ་ཞིང་ལུས་དྲིས་བསྒོས་ལ། ཇི་སྙེད་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་དམར་པོའི་གོས་བགོ་བ་དང་། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་གདགས་ཤིང་ཁ་དྲི་ཞིམ་པོར་བྱས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་དྲིས་ཉེ་བར་བྱུགས་ལ་མེ་ཏོག་གི་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་དྲིས་ཉེ་བར་མཛེས་པར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འདུག་སྟེ།

Thus, having blessed [the site] as being of the nature of vajra, with a swirling garland of blazing flames, and having thoroughly purified the sprinkling water and so forth, one should offer perfect worship at the four gates and four intermediate directions with incense burners and the like, songs, music, dance, and so on. Having rubbed [the ground] with the hand and recited the hundred-syllable mantra seven times along with the mantra of the Lord of the Maṇḍala one hundred and eight times, one should lie down right there with the mind in meditative equipoise. This is the ritual for seizing the site. Then, on the second day, at the very dawn, having performed the yoga of the Lord, one should summon the Earth Goddess, who arises from the syllable Baṃ and holds a vase in her hand, by means of the mudrā of the King of Desire. Having summoned her as she dwells in the center, and having preceded this with the rites of summoning and so forth, one should offer perfect worship and perform the ritual of abiding. "O Goddess, you are the witness To the specific modes of conduct Of all the Buddhas, the Protectors, And to the stages and the perfections. For the sake of increasing all accomplishments, I shall draw the maṇḍala." Having spoken this three times, one should request her to depart. Then, in the afternoon, one should bathe, anoint the body with fragrance, adorn oneself with as many ornaments as possible, wear very red garments, put on a garland of flowers, and ensure the mouth is fragrant. Having smeared the ground of the maṇḍala with fragrance and made it beautiful with fragrant flowers, one should sit in the center of the maṇḍala as before.

སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པས་བགེགས་བསལ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་འདུག་སྟེ། དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་བདག་ཉིད་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེང་ནི་བདག་ཚེ་འབྲས་བུ་ཡོད། ། བདག་གི་གསོན་པའང་འབྲས་བུར་བཅས། ། ལྷ་དང་དམ་ཚིག་བྲི་མཉམ་པར། ། གྱུར་པར་བདག་ནི་སོམ་ཉི་མེད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་སེམས་གཅིག་ལས། ། མི་ལྡོག་པར་ནི་བདག་གྱུར་ཏེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་ནི། ། དེང་བདག་སྐྱེ་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེང་བདག་ཉི་མ་དམ་པ་སྟེ། ། བདག་གི་མཆོག་སྦྱིན་བླ་ན་མེད། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤྱན་འདྲེན་པས། ། དེང་བདག་འདུས་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། མ་ལུས་ཕྱོགས་ན་བཞུགས་པ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། དེང་འདིར་སངས་རྒྱས་ཀུན་གཤེགས་ཏེ། ། དངོས་གྲུབ་འདི་འདི་ནི་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་ལ། དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་གནས་ན་གནས་ཤིང་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ། དེའི་གསང་སྔགས་ཟློས་པ་ལ་བརྩོན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ནམ་མཁའི་ངོས་ནས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སམ། དེའི་ཕྱག་རྒྱའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པའི་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བྲི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ལ་གསོལ་བ་འདེབས་པར་གྱུར་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། །

Having preceded the practice with the removal of obstacles and so forth through the stages of the sādhana, and having perfected the great yoga, one should sit in the bodhisattva posture and generate the inspiration of oneself as the glorious Mañjuvajra: "Today my life has borne fruit; my living is also fruitful. I have no doubt that I have become equal to the deity and the samaya. Through the single mind of the bodhicitta, I have become irreversible. Today I am born into the family of the tathāgatas; of this there is no doubt. Today is my auspicious day; my supreme gift is unsurpassed. By inviting all the Buddhas, today I am the supreme assembly. All Buddhas dwelling in every direction without exception, please attend to me! I, who am called [name], shall draw the maṇḍala of the Vajra-holder. May all Buddhas come here today and please grant this siddhi!" Having spoken thus, and having preceded the emanation of the maṇḍala and so forth as before, one should visualize that while the yogin dwells in the state of the glorious Mañjuvajra, possessing his mahāmudrā and diligent in the recitation of his secret mantra, all the tathāgatas such as Akṣobhya from the expanse of space, or all the supreme practice companions possessing the pride of his mudrā, offer a request to him in order to draw the great maṇḍala: "All tathāgatas, peaceful ones..."

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་པ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། མཚན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། མཚན་མིན་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྤངས་པ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྐུ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞི་བའི་ཆོས་ནི་མཆོག་ལས་བྱུང་། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོང་བ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་གསུང་གི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་དག་པ་དྲི་མ་མེད། ། ཀུན་བཟང་ཐུགས་མཆོག་ཁ་ལོ་སྒྱུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་ལངས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་གང་བར་བསམས་ནས་དེའི་ཞབས་ལ་ཕྱག་བྱས་ལ་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཅན་རང་ཉིད། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་བདག་རང་ཉིད། ། བདག་ནི་སངས་རྒྱས་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། སྟོབས་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ཅན་བདག་ཡིན། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་པོ་བདག། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བརྟན་བདག་སྟེ། ། བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོར་བདག། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མི་འདོར་རོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཆང་བས་ཧཱུཾ་བཛྲོད་ཏིཥྛ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་བཏེག་ལ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཡས་བརྐྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྟང་སྟབས་ཀྱིས་ས་གཞི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་གཞལ་ཡས་ཁང་ཡང་བསྐྱེད་དེ། དེའི་འོག་ཏུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བ། སྐུ་ལུས་ཐུང་བ། གསུས་ཁྱིམ་ཆེ་བ། ཞལ་བཞི་པ། ཕྱག་བཞི་པ་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ།

Abode of all the Tathāgatas, supreme selflessness of all phenomena, please explain the sublime maṇḍala. Perfectly complete with all the marks, utterly free from all that is not a mark, supreme body of Samantabhadra, please explain the sublime maṇḍala. Arisen from the supreme dharma of peace, purifying the conduct of wisdom, supreme speech of Samantabhadra, please explain the sublime maṇḍala. Great mind of all sentient beings, naturally pure and stainless, supreme mind of Samantabhadra, the charioteer, please explain the sublime maṇḍala. Then, having stood up and visualized all the Tathāgatas filling the entirety of space, one should prostrate at their feet and generate the divine pride: "I myself am the Vajra-holder; I myself am Mañjuvajra. I am the great king of Buddhas; I am the powerful Vajra-holder. I am the king, the lord of yogis; I am the steadfast Vajrapāṇi. I am the great lord of Vajras; I shall not relinquish the blessing." Then, holding the vajra and bell, one should say "HŪṂ VAJROD TIṢṬHA" and lift the emanated maṇḍala into the direction of space. As before, by means of the postures such as the right leg extended, one should perform the blessing of the ground as being of the nature of vajra and so forth, and generate the celestial palace. Following that, upon a double vajra, from the syllable HŪṂ, there appears one who is short in stature, with a large belly, four faces, and four arms, holding a vajra, a wheel, a lotus, and a bell.

རྡོ་རྗེའི་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསམས་ལ། སྒོ་དབྱེ་བའི་ཕྱག་རྒྱས་སྒོ་ཕྱེ་སྟེ། འདིས་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དགུག་པར་བྱའོ། ། ༀ་བཛྲ་མཎྜལ་ཧཱུཾ་ཛཿ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་མཛུབ་མོ་དང་མཐེ་བོའི་རྡོ་རྗེ་ནི་འདིའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཟུར་བཞི་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་རྣམ་པ་འདིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། ༀ་མ་ཧཱ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སིདྡྷི་ཧཱུཾ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་ལྟར་བསྐོར་བ་ནི་འདིའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ནས་སེང་ལྡེང་གི་ཕུར་བུ་སྔར་བཤད་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་ཕུར་བུ་ལྟ་བུ་ལ། ཙནྡན་དམར་པོས་བྱུགས་ཏེ། སྲད་བུ་དམར་པོ་དང་ཕྲེང་བ་དམར་པོས་དཀྲིས་པ་བཞི་ལ་བཟླས་བརྗོད་ལན་བརྒྱ་བྱ་སྟེ། གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་ནས་གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་ཐོ་བ་ཙནྡན་དམར་པོས་བྱུགས་ཤིང་སྲད་བུ་དམར་པོ་དང་། མེ་ཏོག་དམར་པོས་དཀྲིས་པས་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚམས་བཞིར་གདབ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལ་ཡ། སརྦྦ་བིགྷྣཱ་ན་བནྡྷ་ཧཱུཾ་ཕཊ། རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་མུངྒ་ར་ཨ་ཀོ་ཊ་ཡ་ཧཱུཾ། ཐོ་བའི་སྔགས་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་མཐའ་ཡས་དང་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པས་གནས་ལྔར་ཕུར་བུས་གདབ་པའམ། ཕྱག་རྒྱས་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་ནང་དུ་བཅིངས་ལ་གུང་མོ་གཉིས་གཤིབས་ཏེ་མཛུབ་མོ་གཉིས་བཀུག་ལ་མཐེ་བོའི་སྟེང་དུ་གཞག་པ་ནི་ཕུར་བུས་གདབ་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

Contemplate the suchness of the maṇḍala, which is the essential nature of the vajra cause. Open the gates with the mudrā for opening the gates, and by this, summon the secret maṇḍala: OṂ VAJRA-MAṆḌALA HŪṂ JAḤ. The mudrā for this is the two vajra fists with the index fingers and thumbs forming vajras. Then, through this transformation, one should consecrate it in the form of a great maṇḍala possessing four corners and so forth: OṂ MAHĀ-VAJRA-CAKRA-ADHIṢṬHA SIDDHI HŪṂ. The mudrā for this is the two vajra fists rotated like a firebrand. Then, take four stakes of acacia wood, similar to the previously explained meditative stakes, anointed with red sandalwood, and wrapped with red thread and red garlands. Recite the mantra one hundred times over them. Holding them with the left fist, use the right hand to strike the four corners of the outer maṇḍala with a flaming vajra hammer anointed with red sandalwood and wrapped with red thread and red flowers: OṂ VAJRA-KĪLI KĪLAYA SARVA-VIGHNĀN BANDHA HŪṂ PHAṬ. This is the mantra of the vajra stake. OṂ VAJRA-MUṄGARA-AKOṬAYA HŪṂ. This is the mantra of the hammer. One should strike the five locations with the stakes as previously explained by Ananta, Vijaya, and the others, or strike them with the mudrā. The mudrā for striking with the stake is formed by binding the vajra fists inward, aligning the two middle fingers, bending the two index fingers, and placing them upon the thumbs.

དེ་ནས་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱིས་བགེགས་བསྐྲད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་དེ་ཉིད་ཟོས་པའི་གྲོགས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་གཞི་དྲིས་ཉེ་བར་བྱུགས་པ་དང་། མེ་ཏོག་དྲི་ཞིམ་པོའི་སིལ་མས་ཉེ་བར་མཛེས་པར་བྱེད་དུ་བཅུག་ལ། དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་བདག་པོའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་ཧཱུཾ་ཟློས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དང་། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་དྲིའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་གིས་སམ་རང་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་རྣམས་བཏོན་ལ། གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཞག་ནས། སྔར་བཤད་པའི་སྤྱན་དྲངས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་ནམ་མཁའི་གནས་ནས་ཕབ་སྟེ། གཅིག་ཏུ་བྱས་ལ་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་རང་གི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པ་ཉེ་བར་བརྟན་ལ། དབང་བསྐུར་ནས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། ལེགས་པར་བསྟོད་ནས་ཕྱག་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་རྩ་བ་མི་གནག་པ་མཆུ་འཕྱང་བ་དང་། མགྲིན་པ་རིང་བ། ལྟོ་བ་ཆེ་བ། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དང་། རས་ཀྱིས་མགུལ་བ་བཅིངས་པ། འདབ་མ་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་འབྲས་བུས་ཁ་བཀབ་པ། རང་གི་བདག་པོའི་མཚན་མས་མཚན་པ་བླངས་ལ། ཀཎྜ་ཀ་རི་དཀར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དཎྜོཏྤ་ལ་དང་། གི་རི་ཀར་ནི་དཀར་པོ་དང་། ཧ་ས་དེ་བ་སྟེ། སྨན་ཆེན་པོ་ལྔ་དང་། ནས་དང་། མ་ཤ་དང་། ཏིལ་དང་། འབྲས་སོ་བ་དང་། གྲོ་སྟེ། འབྲུ་ལྔ་དང་། བྱུ་རུ་དང་། གསེར་དང་། དུང་དང་། མུ་ཏིག་དང་ནོར་བུ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེ་ལྔ་དང་ལྡན་པ། ཡི་གེ་བཾ་ལས་རིན་པོ་ཆེའི་རང་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་ལ། བདག་པོའི་སྔགས་དང་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་རེ་རེ་ཞིང་ལན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དམ།

Then, having performed the expulsion of obstructing spirits and so forth by Amṛtakuṇḍalī, the assistant who has consumed [the nectar] should have the ground of the maṇḍala smeared with fragrant scents and beautified with a scattering of fragrant flowers. Likewise, endowed with the yoga of one's own lord and preceded by the recitation of HŪṂ, one should prepare a maṇḍala of fragrance at the location of each of the deities. Then, having summoned the deities of the maṇḍala with HŪṂ or their respective mantras and placed them in their proper positions, one should bring them down from the expanse of space through the sequence of invitation and so forth as previously explained. Having unified them and preceded by the blessing of the body and so forth, one should stabilize them with their respective mantras and mudrās, confer empowerment, make perfect offerings, and offer praise and prostrations. Then, one should take the Victory Vase (vijayakalaśa), which has a non-black base, a hanging lip, a long neck, and a large belly; which is adorned with a garland of flowers and a cloth tied around its neck; which is covered at the mouth with fragrant petals and fruit; and which is marked with the sign of its own lord. It should be endowed with the five great medicines—white and red kaṇṭakārī, dhanvotpala, white girikarṇikā, and hasadeva—as well as the five grains—barley, māṣa beans, sesame, rice, and wheat—and the five precious substances—coral, gold, conch, pearl, and gem. Having generated it from the syllable BAṂ as being of the nature of jewels, one should recite the lord’s mantra and the syllable HŪṂ one hundred and eight times for each.

སྟོང་རྩ་བརྒྱད་མཆོད་ཡོན་ལ་ཡོངས་སུ་བཟླས་ཏེ་བུམ་པའི་སྟེང་དུ་བཞག་ནས་ཆུ་ཅུང་ཟད་བཅུག་ལ། དེའི་དབུས་སུ་བཾ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་དེའི་སྟེང་དུ་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ལ། དེར་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རང་གི་དམ་ཚིག་གི་གནས་པས་བཞུགས་པར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ངམ། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་བསམས་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཆུས་ཡོངས་སུ་གང་བར་བསྒོམས་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་མས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་མེ་ཏོག་གི་ལྕུག་མས་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་མངོན་པར་བཟླས་ལ། ཨོཾ་བཛྲོད་ཀ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་མངོན་པར་བཟླས་ཏེ། བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་ཡོངས་སུ་བཟླས་པའི་མེ་ཏོག་བཅུག་ལ། སྤོས་ཀྱིས་བདུགས་ཏེ། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་བསྐོར་བ་བྱས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་སྤྱན་སྔར་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཞག་ནས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་སྔགས་དང་། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གཉིས་མངོན་པར་བཟླ་བར་བྱའོ། ། བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་དུ་སོང་སྟེ་ཕྱོགས་ཀྱི་གཏོར་མ་བྱིན་ནས་ལྷ་རྣམས་ཚིམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྦྱིན་སྲེག་ཀྱང་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སར་ཞུགས་ཏེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ལྕེ་བསམས་ལ། ཨོཾ་པདྨ་ས་ར་སྭསྟི། ས་ཏྱཾ་ཨ་བརྟ་ཡ་ཤོ་དྷ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿརཿཧྲཱིཿཞེས་བྱ་བས་ལྕེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་སྤོས་སྣོད་ལག་ན་ཐོགས་ཤིང་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་བྱས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། ཐུགས་བརྩེ་ཕན་པའི་དགོངས་པ་ཅན། །

Having fully recited the mantra one thousand and eight times over the offering water, place it upon the vase and pour a little water into it. In the center of that, visualize a lotus arising from the syllable baṃ, and upon it, a moon maṇḍala arising from the syllable aṃ. Within that, visualize the wheel of deities residing in their respective samaya abodes, using either the syllable hūṃ or their own mantras. Meditate that it is completely filled with the water of awakening arising from that. Then, with a flower branch held by Vajrasattvī and accompanied by a vajra, recite the mantras of all the deities of the maṇḍala. Recite oṃ vajrodaka hūṃ one hundred and eight times, and having placed flowers over which Amṛtakuṇḍalī has been recited and having fumigated them with incense, make perfect offerings with Lāsyā and the others. Having circumambulated the maṇḍala, one should place it before the Blessed One Mañjuvajra. Likewise, having placed it in the maṇḍala, one should also recite the mantra of the lord of the maṇḍala and the syllable hūṃ twice. This is the ritual for the consecration of the vase. Then, having gone outside and offered the directional bali cakes to satisfy the gods, and having also performed the fire offering (homa), enter the site of the maṇḍala. As before, visualize the vajra tongue and consecrate the tongue with: oṃ padma sarasvati satyaṃ avartaya śodhaya hūṃ hrīḥ raḥ hrīḥ. Holding an incense burner in hand and prostrating with the whole body, one should perform the consecration of all the Tathāgatas: "O you who possess a compassionate and beneficial intention..."

སངས་རྒྱས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་བདག་འདི་ཞེས་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཟང་པོ་འདི་ཞེས་བྱ། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་བརྩེ་བ་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། ཡོ་བྱད་ཅི་འབྱོར་པ་ཡིས་ནི། ། ནང་པར་བདག་ནི་བྲི་བར་བགྱིད། ། བདག་དང་སློབ་མར་བཅས་པ་ལ། ། ཐུགས་བརྩེ་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ནི། ། ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མཛོད་དུ་གསོལ། ། སྲས་དང་བཅས་པར་གཤེགས་ནས་ནི། ། ས་གཞི་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་མཛོད། ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དང་པོར་རེ་ཞིག་སློབ་མ་ལེགས་པར་ཁྲུས་བྱས་ཤིང་། གོས་གཙང་མ་བགོས་ཏེ་ལག་ན་མེ་ཏོག་ཐོགས་པས་སློབ་དཔོན་ལ་ཕྱག་བྱས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དགའ་ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་བས། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ནི་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་སྩལ་དུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོ་བདག་ནི་འཇུག་པར་བགྱིད། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མའི་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཁྱོད་ནི་ཚུལ་ཆེན་སྣོད་ཡིན་ཏེ། ། ཁུ་ཚུར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡི། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་ཚུལ་ཆོ་ག་ནི། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་འདས་དང་། ། དེ་བཞིན་གང་དག་མ་བྱོན་དང་། ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་མགོན་པོ་རྣམས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་བཞུགས་པ་དག།

Buddhas, please turn your attention to me. I, the vajra-holder named [so-and-so], for the sake of this excellent maṇḍala named [so-and-so], and out of compassion for the disciples and also for the sake of making offerings to you, shall draw it tomorrow morning with whatever ritual materials are available. Holding me and the disciples in your compassionate care, I pray that you grant your blessings to the entire assembly in the maṇḍala. Having arrived with your sons, please take possession of this ground. Then, one should perform the preliminary consecration of all sentient beings. First, the disciples should bathe well, put on clean clothes, and holding flowers in their hands, prostrate to the preceptor and say: "You, the Great Joy, are my teacher; O Preceptor, please turn your attention to me. I seek the Great Protector who reveals the way of the Bodhisattvas. Please grant me the reality of the samaya, and grant me the bodhicitta as well. Grant me also the Three Refuges: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. O Protector, I shall enter the supreme city of great liberation." Then the preceptor should say to the principal disciple and the others: "You are a vessel for the great way. I shall perfectly teach you the ritual of the conduct of the secret mantra of the Great Vehicle. All the perfect Buddhas of the past, those yet to come, and the Protectors of the present who remain for the benefit of beings—"

དེ་དག་ཀུན་གྱིས་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་མཆོག་བཟང་འདི་མཁྱེན་ནས། ། དཔའ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མཚན་མེད་བརྙེས། ། གསང་སྔགས་སྦྱོར་བ་མཉམ་མེད་དེ། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། བདུད་སྡེ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ། ། དཔུང་ཆེན་དག་ཀྱང་དེ་ཡིས་བཅོམ། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། དེ་ལྟར་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་ནས། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས། ། བསོད་ནམས་ཀུན་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ཀྱིས་གཟུང་། ། ཡང་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་བྱེད་དུ་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཞིག་མི་མཁྱེན་ཅུང་ཟད་མེད། ། འགྲོ་ལའང་རྟག་ཏུ་སྐྱབས་མཛད་པའི། ། བདེ་བར་གཤེགས་དང་དམ་པའི་ཆོས། ། ཚོགས་ཆེན་བཅས་ལའང་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འཇིག་རྟེན་སྡུག་བསྔལ་ལྡན་སྐྱོབ་ཅིང་། ། དེ་ཡི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་གཟིར་བའི། ། གཙོ་ལ་ཀུན་ནས་དད་པ་ཡིས། ། དེ་ཉིད་ལ་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། ཀུན་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། ། དེང་མཉེས་པ་ལ་ངས་བྱས་ཏེ། ། དེ་རྣམས་ལ་ནི་བདག་དབུལ་གྱིས། ། ཁྱེད་ནི་ཀུན་དུ་བདག་བཞེས་ཤིག། སྡིག་པ་མ་ལུས་བཤགས་བགྱི་ཞིང་། ། སླར་ཡང་དེ་ལྟར་ཡོང་མི་བགྱིད། ། བདག་དང་གཞན་གྱིས་གང་བྱས་པའི། ། དགེ་བ་ཀུན་ལ་རྗེ་ཡི་རང་། ། རྫོགས་སངས་དམ་ཆོས་སྟོན་པར་མཛོད། ། ནམ་ཡང་མྱ་ངན་འདའ་མ་མཛད། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་བདེ་མཛད་དེ། ། གོ་འཕང་མཆོག་ནི་ཐོབ་པར་མཛོད། ། སྐལ་ཆེན་སངས་རྒྱས་དེ་སྲས་ཀྱིས། །

Having known this supreme and excellent ritual of Secret Mantra, all those heroes attained the signless state of omniscience beneath the Bodhi tree. Through that peerless application of Secret Mantra, the Protector, the Lion of the Śākyas, also conquered the extremely fierce and great hosts of Māra. Therefore, in order to attain omniscience, my son, apply your intelligence to this. Having thus caused them to correctly adopt [the practice], one should lead them to take refuge and so forth: I go for refuge to the Three Jewels. I individually confess all misdeeds. I rejoice in all merit. I mentally uphold the awakening of the Buddhas. Furthermore, one should lead them to perform prostrations and so forth extensively: To the Sugatas and the sublime Dharma, Along with the great assemblies, I prostrate— To those who know nothing that is unknown And who always provide refuge to wandering beings. With total faith in the Lord, Who protects the world from suffering And who himself is afflicted by that very suffering, I go for refuge to him alone. In every way and in all aspects, I have today made them pleased; I offer myself to them, May you accept me in every way. I confess every misdeed without exception, And shall never do so again. I rejoice in all the virtue Performed by myself and others. May the Perfect Buddhas teach the sublime Dharma; May you never pass into nirvāṇa. May you bring happiness to sentient beings And cause them to attain the supreme state. May the Buddhas and their sons of great fortune...

ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཐུགས་བསྐྱེད་པ། ། དེ་ལྟར་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། བདག་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་གྱུར་ནས། ། ཀུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་གནས་འདུག་སྟེ། ། སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོ་མཐའ་མེད་དེ། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བསྒྲལ་བར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ལ་ཡང་། ། ཅི་ཡོད་སྟོབས་ཀྱིས་འཇུག་བགྱི་ཞིང་། ། དེར་ཞེན་དེ་བཞིན་བརྟན་པ་ཡིས། ། སྨོན་ལམ་འདི་ནི་བདག་བགྱིད་དོ། ། དེ་བཞིན་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་དུ། ། དེ་ཡི་ཐབས་ལ་བརྩོན་པ་དང་། ། ཉེས་བྲལ་ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་སྟེ། ། དབང་ཕྱུག་ཕུན་ཚོགས་ཀུན་ཐོབ་ཤོག། བདག་གིས་དགེ་བ་གང་བགྱིས་དང་། ། གང་ཡང་བགྱིད་དུ་སྩལ་བ་ཡང་། ། དེས་ནི་བདག་དང་འགྲོ་བ་ཀུན། ། བདེ་གཤེགས་གོ་འཕང་འགྲུབ་པར་ཤོག། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཟླས་པའི་སྤོས་སྙིང་གར་གཏོར་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་སློབ་མ་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པའི་ལག་པ་གཡས་པ་སྙིང་གར་གཏུགས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསམ་པ་དང་། སྤྱི་བོར་ཡང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་གིས་སྤྱི་བོར་མེ་ཏོག་སྦྱིན་ཞིང་། བདུག་སྤོས་ཀྱིས་བདུག་པ་དང་། མར་མེའི་སྣང་བ་ཡང་བྱས་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཟླས་པའི་ཨུ་དུམྺཱ་ར་དང་། ཨ་ཤྭདྠ་སོར་བཅུ་གཉིས་པ་རྨ་མེད་པ། སྤོས་ཆུས་བཀྲུས་པ། རྩེ་མོ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་བཅིངས་པའི་སོ་ཤིང་། སློབ་མ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཞིང་ཁ་བྱང་དུ་བལྟས་པ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེས་ཀྱང་བའི་ཀོ་བ་ཙམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འདུག་ལ། ཤར་དུ་བལྟས་ནས་རྩེ་མོ་ནས་བཅའ་སྟེ།

Just as the mind of awakening was generated, So shall I generate the supreme, unsurpassed bodhicitta. Having become omniscient, And abiding in the state of universal sovereignty, I shall liberate all wandering beings From the shoreless ocean of existence. Regarding the causes for attaining buddhahood, I shall engage with whatever strength I possess; With such steadfastness and devotion, I make this aspiration prayer. Likewise, in all my future births, May I strive in the means for that [attainment], Free from faults and endowed with virtues, And may I obtain all perfect sovereign qualities. Whatever virtue I have performed, And whatever I have caused others to perform, By that, may I and all wandering beings Accomplish the state of the Sugatas. Then, the master recites the syllable HŪṂ and scatters incense at the heart. With that same [syllable], he touches the right hand of the disciple, together with a vajra, to the heart, visualizing a five-pronged vajra; he should also visualize a crossed vajra upon the crown of the head. Then, with the syllable HŪṂ, he places a flower on the crown, fumigates with incense, and provides the light of a lamp. With that same [syllable], he should give the tooth-stick (dantakāṣṭha) to the disciple, who stands with palms joined and facing north. The tooth-stick should be twelve finger-widths long, made of udumbara or aśvattha wood, without blemishes, washed with scented water, and its tip bound with a garland of flowers. The disciple should then sit in the center of a maṇḍala the size of a cowhide, facing east, and hold the tooth-stick by its tip.

མི་དགོས་པར་མདུན་དུ་ལྟོས་པ་མེད་པར་དོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་བདག་ལ་བལྟས་ཏེ་ལྷུང་ན་བགེགས་མེད་པར་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་ཁ་གྱེན་དུ་བལྟས་པས་ལྷུང་ན། རིག་འཛིན་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཁ་ཐུར་དུ་བལྟས་ཏེ་ལྷུང་བས་ནི། ས་འོག་གི་དངོས་གྲུབ་བོ། ། སྐོར་ཕྱོགས་ཀྱི་རིམ་གྱིས་ཤར་ལ་སོགས་པར་ཁ་བལྟས་ཏེ་ལྷུང་ན་ནི་རྒྱས་པ་དང་། མངོན་སྤྱོད་དང་། དབང་དང་། ཞི་བ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རིམ་དུ་ལྷུང་ན་ནི། དངོས་གྲུབ་མེད་དོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་བཾ་ལས་བྱུང་ཞིང་དེ་ཉིད་བཟླས་པའི་ཆུས་འཐུང་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱིན་ལ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿབི་ཤུདྡྷ་དྡྷརྨྨཱཿསརྦྦ་པཱ་པ་ནིཤྩ་ཨ་སྱ་བི་ཤོདྷྱ། སརྦྦ་བི་ཀལྤ་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བཟླས་པའི་སྤོས་ཆུའི་ཁྱོར་ཆུ་གསུམ་འཐུང་དུ་བཅུག་ལ། ཡི་གེ་ཧྲཱིཿལས་བསྐྱེད་ཅིང་དེ་ཉིད་བཟླས་པའི་ཀུ་ཤ་གསར་ཞིང་མ་འཁྲུགས་པ་གཅིག་སྔས་སུ་སྦྱིན་པ་དང་། ཀུ་ཤ་གཉིས་པ་ཧཾ་གི་ས་བོན་ལས་བསྐྱེད་ཅིང་། དེ་ཉིད་བཟླས་པ་སྟན་གྱི་ཕྱིར་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་མངོན་པར་བཟླས་ཤིང་། ཡི་གེ་བརྒྱ་པས་བརྟན་པར་བྱས་པའི་སྲད་བུ་གསུམ་སྒྲིལ་མདུད་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པས་དེ་རྣམས་ཀྱི་དཔུང་པ་གཡས་པར་རང་ཉིད་བཅིངས་ལ། རྡོ་རྗེ་གོ་ཆས་ཡང་དག་པར་བསྲུངས་ཏེ། ཆོས་བཤད་པས་གཟེངས་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། རྙེད་པ་མཉམ་མེད་དེ་རིང་རྙེད། ། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་པ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱིས་ནི། ། བསྟན་པ་འདི་ལ་ཁྱེད་རྣམས་ཀུན། ། ཡོངས་སུ་བཟུང་སྟེ་སྐྱེ་བཞིན་པ། །

Without needing to do so, one should discard it without looking ahead. In that regard, if it falls while facing oneself, all will be accomplished without obstacles. If it falls while facing upward, one will achieve the siddhi of a Vidyādhara. If it falls while facing downward, it is the siddhi of the subterranean realm. If it falls while facing the directions such as the east in successive circumambulatory order, the rites of enrichment, wrathful activity, magnetizing, and pacifying will be accomplished. If it falls outside the perimeter of the maṇḍala, there is no siddhi. Then, having given water produced from the syllable BAṂ and recited over it for the purpose of drinking, one should have them drink three handfuls of scented water while reciting: OṂ HRĪḤ VIŚUDDHA DHARMĀḤ SARVA PĀPA NIŚCAYA ASYA VIŚODHYA SARVA VIKALPA APANAYA HŪṂ. Then, having generated a fresh, undisturbed kuśa blade from the syllable HRĪḤ and recited over it, one should give one as a pillow. A second kuśa blade, generated from the seed-syllable HAṂ and recited over, should be given as a seat. Then, having empowered a triple-stranded thread with three knots by reciting the syllable HŪṂ and stabilizing it with the hundred-syllable mantra, one should bind it to their right arm. Having protected them perfectly with the vajra armor, one should uplift them by explaining the Dharma: "O great beings, today you have obtained an incomparable find. For you have all been taken into the care of all the great beings, the Victors and their Sons, within this teaching as you are being born."

དེ་ཕྱིར་ཁྱེད་རྣམས་ཐེག་ཆེན་ལ། ། སང་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བའི། ། ལམ་མཆོག་འདི་ནི་དཔལ་དང་ལྡན། ། ཁྱེད་རྣམས་དེར་ནི་དོང་བས་ནི། ། རང་བྱུང་སྐལ་བ་ཆེན་པོ་པ། ། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སུ་འགྱུར། ། ཡོད་དང་མེད་ལས་རྣམ་པར་འདས། ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་དྲི་མ་མེད། ། ཟབ་མོ་རྟོག་གེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རབ་ཏུ་མི་རྟོག་གནས་མེད་པ། ། སྤྲོས་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ། སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ། ། ལས་དང་བྱ་བ་ལ་སོགས་བྲལ། ། བདེན་པ་གཉིས་ལ་གནས་པ་ཡི། ། ཐེག་པ་རབ་ཀྱི་མཆོག་འདི་ནི། ། ཚུལ་ལ་གནས་ན་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། བཞིན་བཟང་ལོངས་ཤིག། ནང་པར་འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མཐོང་བར་འགྱུར་གྱིས། ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་རྨི་ལམ་རྣམས་ཀྱང་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་ལ་གཏང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་སུ་ཞུགས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཕྱི་དང་གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། དཀྱིལ་འཁོར་པ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བཏེག་སྟེ། གཞལ་ཡས་ཁང་ཤེལ་ལྟར་དང་ཞིང་དྲི་མ་མེད་པའི་དབུས་སུ་བཞག་ལ། སྟེང་དང་འོག་ཏུ་གནས་པའི་ཡི་གེ་བཾ་དང་ཧཱུཾ་གི་བར་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ནས། ཨོཾ་གཉིས་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཁ་སྦྱར་གྱི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བའམ་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་གནས་པར་བྱས་ལ།

Therefore, you shall tomorrow be born into the Mahāyāna. This supreme path, which brings about the great emergence of the Mahāyāna, is glorious. By entering therein, you will become self-arisen ones of great fortune, the Tathāgatas who are omniscient of all worlds. Transcending existence and non-existence, stainless like space, profound, beyond all ratiocination, and without a fixed abode; free from all conceptual proliferation, unproliferated by proliferations; devoid of karma, activity, and the like; this supreme vehicle, which abides in the two truths, will be attained if you abide in its method. "Fair-faced ones, arise! Tomorrow, through the grace of Mañjuvajra, you shall behold the great maṇḍala. Report whatever dreams you have seen," thus one should speak and dismiss them. Then, having entered the site of the maṇḍala, preceded by offerings to the maṇḍala circle—both outer and secret—one should lift up all those members of the maṇḍala as before and place them in the center of a celestial palace as clear and stainless as crystal. Having caused them to be enclosed between the syllables Vaṃ and Hūṃ situated above and below, one should meditate on them as being enclosed within a union generated from two Oṃs, or else cause them to abide in the center of the hub of the vajra at one's own heart through the vajra path.

དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་མཐར་སློབ་མའི་གཙོ་བོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཡིད་བསམ་གཏན་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པས་སེང་གེའི་ཉལ་སྟབས་སུ་ཉལ་བར་བྱའོ། ། ཞག་གཉིས་པ་ལ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཉི་མ་གསུམ་པ་ལ་རྨི་ལམ་ངན་པ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དམ། སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པས་ཞི་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ལ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་ཡང་འཇུག་པའི་སྒོར་མངོན་པར་ཕྱོགས་པར་བསང་གཏོར་གྱི་དོན་དུ་གཞག་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྔོན་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། སེར་པོའི་ཚོན་རྩི་དྲི་ཞིམ་པོས་ཡུངས་ཀར་གྱི་ཕྱེ་མ་དང་བསྲེས་པས། སོ་སོར་ཁ་བསྒྱུར་བའི་སྲད་བུ་རིམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཞག་ལ། ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿཨཾ། ཞེས་བྱ་བའི་ས་བོན་གྱིས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྲད་བུ་རྣམས་ལ་བཀོད་དེ། ས་བོན་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་ཕྱོགས་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་རང་རང་གི་ཁ་དོག་ཇི་ལྟ་བུའི་འོད་ཀྱི་སྲད་བུར་གནས་པར་བསམས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཐིག་གདབ་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེའི་ཐིག་བདག་ལ་སྩལ་དུ་གསོལ་ཞེས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་ལ། ཨོཾ་དཱིཔྟ་དྲྀཥྚི་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཛཿཞེས་བྱ་བ་མིག་ཏུ་བཀོད་ནས། རབ་ཏུ་གཡོ་བར་བྱེད་པའི་མིག། མིག་གི་རྫི་མ་འདྲེན་པར་བྱེད་པའི་ལྟ་བས་འོད་ཀྱི་སྲད་བུ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐུགས་ཀ་ནས།

At the edge of the maṇḍala site, together with the principal disciple, one should lie down in the lion’s posture, having settled the mind in meditative equipoise. This is the ritual for the second day of the preparatory consecration. On the third day thereafter, if there are bad dreams, one should pacify them by performing one hundred and eight burnt offerings or by reciting one thousand and eight mantras of Locanā and the others. Alternatively, one should cultivate the conviction that all phenomena are like dreams, and place the action-vase facing the entrance for the purpose of sprinkling purification, then begin to draw the maṇḍala. The practitioner of the glorious Mañjuvajra should prepare colored powders—blue, red, white, green, and yellow—mixed with fragrant white mustard seeds. Having arranged the threads of corresponding colors in their proper order, one should place the seed syllables HŪṂ TRĀṂ HRĪḤ AṂ upon the threads, representing Akṣobhya and the other deities. One should then visualize that these very seed syllables abide as threads of light in the hearts of the Tathāgatas residing in their respective directions, each according to its own color. One should then properly exhort Akṣobhya and the others, saying: "O Blessed One, all Tathāgatas, please grant me the vajra lines for the purpose of laying the lines of the great maṇḍala." Then, having placed the mantra OṂ DĪPTADṚṢṬI AṄKUŚA JAḤ in the eyes, one should look with a gaze that moves the eyes and draws the eyelashes, [drawing] the threads of light from the hearts of Akṣobhya and the others.

དེ་རྣམས་ཉིད་བཏང་སྟེ་དྲངས་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱིས། རང་གི་ལག་ན་གནས་པའི་སྲད་བུ་ལ་ཀུན་དུ་བཀང་ལ། ཨ་ནྱོ་ནྱ་ཨ་ནུ་ག་ཏ་སརྦྦ་དྷརྨྨ་པ་ར་སྤ་ར་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦྦ་དྷརྨྨ་ཨ་ཏྱན་ཏ་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦྦ་དྷརྨྨ་ཞེས་བྱ་བ་དང་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བརྗོད་ལ་བསྒྲིལ་ཏེ། མ་དང་ཊ་གཉིས་ལས་ཉི་མ་དང་། ཟླ་བ་གཉིས་སུ་བསྐྱེད་ལ། བཛྲ་དྲྀཥྚི་མ་ཊ་ཞེས་བྱ་བས་བརྟན་པར་བྱས་ནས། དྲི་དཀར་པོའི་ཆུ་དང་ལྡན་པའི་གསེར་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་ཀྱི་ནང་དུ་སྲད་བུ་དེ་བཞག་ལ། དྲི་དང་། མེ་ཏོག་དང་། སྤོས་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་མཆོད་དོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲཾ་མ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་ལ། ལན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱང་བཟླ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ས་གཞི་དྲིས་ཉེ་བར་བྱུགས་ལ། མེ་ཏོག་གི་སིལ་མ་གཏོར་ཏེ། དེ་ནམ་མཁའ་ལ་བཞུགས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་དང་བཅས་པ་མངོན་པར་དམིགས་ལ། མཆོད་ཡོན་དབུལ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་དྲི་ལ་སོགས་པ་དང་། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། ཕྱག་བྱས་ནས་རང་ཉིད་དེའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས། རང་གི་སྙིང་ག་ནས་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ལ། མིག་གཡས་དང་གཡོན་དུ་ཛཿལས་བྱུང་བའི་ཟླ་བ་དང་། ཉི་མ་སེར་པོར་སྣང་བ་བསམས། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཟླས་པའི་ཡུངས་ཀར་དཀར་པོ་དང་། དྲི་དཀར་པོའི་ཆུས་སྦངས་ཏེ། ཆུར་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིས་འགྱུར་ལ་སྦོམས་སུ་སྒོའི་ཉི་ཤུའི་ཆའི་སྲད་བུ་དེ།

Having released and drawn those [threads], they should completely fill the threads held in their own hands. Reciting the mantra anyonyānugataḥ sarvadharmāḥ parasparānupraviṣṭāḥ sarvadharmā atyantānupraviṣṭāḥ sarvadharmāḥ and the syllable HŪṂ, they should twist them together. From the two syllables MA and ṬA, they should generate the sun and moon, and having stabilized them with vajradṛṣṭi maṭ, they should place the thread inside a vessel of gold or the like containing white scented water, and also worship it with perfumes, flowers, incense, and so forth. Holding it with the vajra-fist, they should recite oṃ vajrasamayasūtraṃ matikrama hūṃ one hundred and eight times. Then, they should also recite the syllable HŪṂ and the mantras of all the deities of the maṇḍala. Then, having smeared the ground of the maṇḍala with perfume and scattered loose flowers, they should visualize the Blessed One Mañjuvajra together with his retinue residing in the sky. Preceded by the offering of drinking water, they should worship him perfectly with perfumes and so forth, as well as with the goddesses of Grace and the rest. Having prostrated, and being endowed with the yoga of that [deity], they should emanate from their own heart their supreme practice companion in the form of Amṛtakuṇḍalī. They should imagine yellow moons and suns arising from JAḤ in the right and left eyes. Having soaked white mustard seeds with white scented water and reciting the syllable HŪṂ, that thread—twice the length of the maṇḍala and in thickness one-twentieth of the door—[should be prepared].

གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་ནས། ལྟེ་བར་འཛིན་ཅིང་ཡི་གེ་ཛཿཐིག་དེ་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་པོའི་ལག་ཏུ་ཨོཾ་ཛཿཛཿཞེས་བྱ་བས་བཏང་ངོ་། ། སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་ཀྱིས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་ལ། ཛཿཛཿཛཿཞེས་བྱ་བས་དྲངས་ནས་དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་དུ་ཕྱོགས་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཤར་དང་བྱང་དུ་བལྟས་ལ། ནུབ་དང་ལྷོར་འདུག་སྟེ། ཚངས་པའི་ཐིག་གཉིས་གདབ་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པ་ན། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་དང་ཁུ་ཚུར་གྱིས་སྲད་བུ་དེ་བཟུང་ལ། ཕྱིས་ནི་ཅི་བདེ་བར་ཐིག་གདབ་པར་བཤད་དོ། ། མཚན་མ་མེད་པས་དངོས་མི་འགྲུབ། ། སྲད་བུ་ཆད་ན་བླ་མ་འཆི། ། རིང་ཐུང་ཁྱེར་ན་ན་བར་འགྱུར། ། ཕྱོགས་འཁྲུལ་སློབ་མ་མྱོས་པར་འགྱུར། ། སློབ་དཔོན་མེ་དང་རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་སྟེ། གནོད་སྦྱིན་དང་། ཡི་དྭགས་དང་། ལྷ་དང་ཀླུའི་ཕྱོགས་སུ་མངོན་པར་བལྟས་ལ། ཤར་དང་། ནུབ་དང་། བྱང་དང་། ལྷོར་ཐིག་གདབ་བོ། ། ཡང་མེའི་ཕྱོགས་སུ་གནས་ཏེ། རླུང་གི་མཚམས་དང་། བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་གནས་ཏེ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་ཀྱི་བར་དུ་སྲད་བུ་བརྐྱང་བར་བྱ་བ་དང་། ཤར་དང་། ནུབ་དང་། བྱང་དང་། ལྷོ་དང་། ཕྱོགས་བཞིར་ཐིག་བཏབ་པས། དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་དུ་ཡང་རིམ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་འགྱུར་རོ། ། ༀ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲཾ། མ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ་ཞེས་བཟླ་བར་བྱའོ། ། ཐིག་གདབ་པའི་སྒྲས་ཀྱང་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཁྱེད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པའི་དུས་ལགས་པས། འདིར་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཞེས་བསྐུལ་བར་བྱའོ། །

Holding it with the left vajra-fist, one should hold it at the navel and, while reciting "Oṃ jaḥ jaḥ jaḥ," hand it to the assistant of the practice. The assistant of the practice should also hold it with the vajra-fist and, drawing it in while reciting "Jaḥ jaḥ jaḥ," likewise remain facing the same direction as before. Regarding that, one should visualize all directions as equal; the master should face east and north, while the assistant sits facing west and south, and the two Brahmā-lines should be struck. When striking the lines of the maṇḍala, it is explained that first one should hold the cord with the vajra and fist, and afterwards strike the lines as is convenient. "Without signs, the reality is not accomplished. If the cord breaks, the guru dies. If it is too long or too short, one will fall ill. If the directions are confused, the disciple will go mad." The master should sit in the direction of fire and wind, facing toward the directions of the yakṣas, pretas, gods, and nāgas, and strike the lines for east, west, north, and south. Furthermore, staying in the direction of fire, one should extend the cord to the intermediate direction of wind, and staying in the direction of the rākṣasas (nairṛtya), to the intermediate direction of the lord of wealth (īśāna). By striking the lines for the four directions—east, west, north, and south—the maṇḍala will also be formed in eight sections through this very sequence. One should recite: "Oṃ vajrasamaya sūtraṃ matikrama hūṃ." With the sound of striking the lines, one should also exhort the Tathāgatas who pervade space, saying: "The time has come for you to act for the benefit of sentient beings; please come here!"

ཁྲུ་སྟོང་གི་ཚད་ནས་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ། ཁྲུ་གང་གི་བར་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་དང་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་གཡས་ནས་བསྐོར་ཏེ་འགྲོ་བར་བྱའོ། ། གྲུ་བཞིར་བགྱི་ཞིང་སྒོ་བཞི་དང་། ། རྟ་བབས་བཞིས་ནི་མཛེས་བགྱིས་པ། ། ཐིག་བཞི་དང་ནི་ལྡན་གྱུར་པ། ། དར་དང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། གྲྭ་ཡི་ཕྱོགས་ནི་ཐམས་ཅད་དང་། ། སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་ནི་ནང་རྣམས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་སྤྲས་པར་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རིམ་ཐིག་གདབ་བོ། ། དེ་ཡི་རིམ་པའི་ནང་ཞུགས་ལ། ། དེ་ཉིད་དེ་དང་འདྲ་བ་ལ། ། ཕྱི་ཡི་འཁོར་ལོ་ཕྱེད་ཀྱི་ཚད། ། ཐམས་ཅད་དེ་འདྲ་རྟ་བབས་མེད། ། རིམ་པ་ནང་པར་ཞུགས་ནས་ནི། ། དེ་ཡི་ཕྱེད་ཀྱིས་གསུམ་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཐིག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར། ། ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་མཛེས་བགྱིས་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཀ་བའི་ནང་ལོགས་སུ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ཡིས་བརྒྱན། ། དེ་ནས་ཧྲཱི་དང་ཁྲོ་ལྟ་བས། ། སྒོ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་བྱ། ། སྒོ་ནི་འཁོར་ལོའི་བརྒྱད་ཆ་སྟེ། ། ཁ་ཁྱེར་མེད་པ་དག་ཏུ་འདོད། ། སྒོ་ཁྱུད་སྒོ་ཡི་ཚད་དུ་སྟེ། ། ལྷ་ཡི་སྣམ་བུའང་དེ་དང་འདྲ། ། ཁ་ཁྱེར་ཀུན་དུ་སྒོ་ཡི་ཕྱེད། ། སྒོ་འགྲམ་སྒོ་ལོགས་དེ་བཞིན་ཏེ། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཉི་ཟླ་དང་། ། དར་དང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་སྣམ་བུ། ། ཚོན་གྱི་ས་ནི་དེ་ཡི་ཕྱེད། ། རྩ་བའི་ཐིག་སའི་ཕྱི་རོལ་དུ། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་ཀ་བའི་ཐིག། ས་ནི་ཚོན་གྱི་ས་དང་མཉམ། ། སྒོ་ལས་སྒོ་ཁྱུད་སུམ་འགྱུར་ཏེ། ། བ་དན་དྲིལ་བུ་རྣམས་དང་ལྡན། ། དྲིལ་གདགས་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་ཡི། །

Starting from a measurement of one thousand cubits down to a single cubit, the maṇḍala lines should be laid out. The master and all the supreme practice companions should also proceed by circling to the right. It should be made square, with four doors and beautified by four archways (toraṇas). It should be endowed with four lines and adorned with silk and flower garlands. In all the corners and within the door-surrounds (niryūha), it should be inlaid with vajras and jewels; thus the outer rim of the maṇḍala is laid out. Entering the interior of that rim, one should draw a similar [maṇḍala] with the measure of half the outer wheel; all of these are similar, but without archways. Having entered the inner rim, the third [level] is half of that, completely encircled by vajra lines. It is beautified by eight pillars, and within the vajra pillars, it is adorned with five moon maṇḍalas. Then, with the syllable Hrīḥ and the wrathful gaze, the doors should be opened. The door is one-eighth of the wheel; it is held to be without a ledge (kha-khyer). The door-surround is the same measure as the door, and the deity platform (deva-paṭṭikā) is the same. The ledge is half the size of the door; the door-jamb and door-lintel are likewise. There are lattices, half-lattices, suns, moons, silk, flower garlands, and platforms. The area for the colors is half of that. Outside the area of the root lines are the lines for the vajra pillars and so forth; the area is equal to the area for the colors. The door-surround is three times the size of the door, and it is endowed with banners and bells. The bells are suspended and moved by the wind.

བ་དན་ཆུ་ཡི་མཚམས་སུ་བྱ། ། གཞན་རྣམས་འཁོར་ལོའི་རྗེས་མཐུན་པར། ། ཇི་ལྟར་མཛེས་པར་རབ་ཏུ་བརྟག། གལ་ཏེ་ཐིག་འདེབས་འོས་པ་ནི། ། འགའ་ཡང་མེད་ན་དེ་ཚེ་རང་། ། ཕུར་བུས་བརྟོད་པས་གྲོགས་མེད་པར། ། དེ་བཞིན་ཐིག་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྟེ་བར་སྔ་མ་བཞིན་དུ། སྟེང་དང་འོག་ཏུ་རྩེ་མོ་ལྔ་པ་དང་། གཅིག་པའི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཕུར་བུས་བཏབ་ལ། དེ་ལ་བཏགས་པའི་སྲད་བུ་ཉི་རིམ་གྱི་ནང་དང་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྒྱབ་ཏུ་རྡོ་རྗེའི་ཐིག་དང་། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ། གཡས་ཕྱོགས་སུ་ཐིག་བཏབ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡཾ་རཾ་བཾ་ཧཾ་ལཾ་གྱི་ས་བོན་ལས་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་པ་སྲད་བུ་བཤད་པའི་ཁ་དོག་གི་རིམ་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཚོན་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱུང་བའམ། ལྕགས་ལྔ་ལས་བྱས་པའམ། ཁམས་ལས་བྱུང་བའམ། ཡང་ན་སཱ་ལུ་ལས་བྱུང་བའམ། དམར་པོ་ནི་སོ་ཕག་ལས། ནག་པོ་ནི་སོལ་བ་ལས་བྱས་པ་བཟང་པོ་ལ། ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཨཱཿཁཾ་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་བསྐྱེད་པ་ཕྱག་རྒྱ་མ་ལུས་པའི་གཟུགས་ཅན་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉི་ག་ཡི། ། མཛུབ་མོ་རྩེ་མོ་རབ་སྦྱོར་བ། ། བྱས་ནས་ཚོན་རྩི་ཐམས་ཅད་ལ། ། འབར་བའི་ལྟ་བས་དགུག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱར་བཅས་པས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་མཐར་ཡི་གེ་ཧྲི་བཀོད་དེ།

The banner should be placed at the water line; the others should be arranged in accordance with the wheel, examining them to ensure they are as beautiful as possible. If there is no one else suitable to lay the lines, then at that time, one should oneself strike the kīla and, without assistance, likewise lay the lines. Then, at the center of the maṇḍala, as before, one should strike it with a kīla that is like a vajra with five or one prong at the top and bottom. To that, a cord is attached, and the vajra-lines for the inner and outer maṇḍalas are laid behind the two tiers. Starting from the direction of Īśāna, the lines of the wheel of the light-maṇḍala are laid clockwise, and then the wisdom-lines should be requested to depart. Then, from the seed syllables Yaṃ, Raṃ, Vaṃ, Haṃ, and Laṃ, the cords are gradually generated. The pigments—blue and so forth, according to the sequence of colors explained for the cords—are produced from precious gems, or made from the five metals, or from the elements, or from rice; the red is from brick, and the black is made from charcoal. These excellent pigments are generated from the syllables Hūṃ, Trāṃ, Āḥ, Khaṃ, and Oṃ, having the forms of all the mudrās without exception. Reciting "Oṃ vajra citra samaya hūṃ," and performing the vajra-mudrā by joining the tips of the index fingers of both hands, one should summon all the pigments with the blazing gaze. Reciting this mantra together with the mudrā one hundred and eight times, one finally places the syllable Hrīḥ.

ཚོན་མེད་པོ་ལ་བདེན་པ་གང་གིས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པས་ཆགས་པར་མཛད་པའི་བདེན་པ་དེས་ཚོན་རྩི་འབར་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་ནས་སྦར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྟེ་བར་གནས་པའི་ཕུར་བུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་ཕྱུང་ལ། རང་གི་ལག་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་བློས་ནང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ནས་ཕུར་བུའི་བུ་ག་ཚོན་རྩི་ལྔས་བཀང་ལ། བླ་ན་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དྲིལ་བུའི་སྒྲ་དང་། རྡོ་རྗེ་གླུ་རྣམས་ཀྱིས་མཚན་མ་ངན་པ་བསལ་ནས། འདི་ནི་ཆོས་དབྱིངས་དག་པ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་གྲོལ་བྱེད་པ། ། འཇམ་དབྱངས་རྒྱལ་པོ་རང་ཉིད་དེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཞེས་མོས་པར་བྱས་ལ། དང་པོ་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ནང་དུ་གནས་ནས། ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ། གཡས་ནས་བསྐོར་ཞིང་ཚོན་རྩི་དགྱེ་བར་བྱ་སྟེ། ཕྱིས་ནི་ཅི་བདེར་བྱའོ། ། དང་པོར་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཀྱེ་ལ། ། ཕྱིས་ནི་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་པོས་ཏེ། ། འདབ་མ་འབྱོར་པ་དང་བཅས་པ་དང་། གཡས་ཕྱོགས་ནས་སྦོམ་ཕྲ་རན་པར་དགྱེ་བར་བྱ་ཞིང་རི་མོ་སྒོའི་ཉི་ཤུ་ཆར་བྱའོ། ། སྦོམ་པོར་དགྱེ་བས་ནད་ཀྱིས་འདེབས། ། ཕྲ་མོས་ནོར་ནི་རྣམ་པར་འཇིག། ཡོན་པོས་རྣམ་འགྲས་ཆད་པ་ཡིས། ། བླ་མ་དང་ནི་སློབ་མ་འཆི། ། གཡས་སྐོར་མིན་པར་དགྱེ་བ་ཡིས། ། ཚོན་ནི་ཕུར་བུས་བཏབ་པར་འགྱུར། ། སྔོན་པོ་རིན་ཆེན་རྩེ་རང་བཞིན། ། དེ་བཞིན་པདྨ་རཱ་གའི་དངོས། ། དེ་ལས་གཞན་པ་ཁ་དོག་དཀར། ། མརྒད་འཆར་བ་ལྟ་བུ་གཞན། ། སེར་པོ་ནང་དུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། །

One should ignite the colors by saying: "By the truth through which the Buddhas and Bodhisattvas, out of attachment, act with attachment toward all sentient beings, may the pigments become ablaze!" Then, having extracted the kīla situated at the navel with the syllable HŪṂ, and having mentally caused the vajra held in one's own hand to enter [the hole], one should fill the hole of the kīla with the five pigments. Having dispelled inauspicious signs with the sound of the bell of unsurpassed insight and vajra songs, one should cultivate the conviction: "This is the pure dharmadhātu, which liberates the realm of sentient beings; it is Mañjughoṣarāja himself, the abode of all Tathāgatas." Then, first staying inside with the left vajra-fist, one should say "OṂ VAJRA CITRA SAMAYA HŪṂ" and, beginning from the northeast, apply the pigments while circling to the right. Afterwards, one may do as one pleases. First, the preceptor should apply them; afterwards, the practice companions should do so. The lines should be joined with petals and applied from the right, with a thickness that is moderate; the drawing should be made as one-twentieth the size of the door. If applied too thickly, one will be afflicted by disease; if too thin, wealth will be destroyed; if crooked, there will be enmity; and by breaking [the line], the guru and disciple will die. By applying [the lines] in a non-clockwise direction, the pigments will be struck by the kīla. Blue is the nature of the Ratna-peak; likewise, the substance of Padmarāga; other than that, the color white; and another like the rising of emerald; yellow should be known as being inside.

འདི་ནི་ཚོན་གྱི་རིམ་པར་བཤད། ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་ནི་སྔོན་པོ་ཆེ། ། ལྷོར་ནི་དམར་པོས་ཡང་དག་ལྡན། ། ཟླ་བ་ལྟར་སྣང་ནུབ་ཀྱི་ཆ། ། བྱང་ནི་ལྗང་གུར་ཡང་དག་ལྡན། ། དབུས་མ་ཡི་ནི་ས་ཡི་ཆར། ། གསེར་ལྟར་སྣང་བ་བླ་ན་མེད། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་རྟག་འཆང་ཞིང་། ། ལེགས་མཉམ་བཞག་སྟེ་ཡང་དག་བྲི། ། ཚོན་གྱི་རི་མོ་རྣམས་ཀྱང་ནས་གང་ཙམ་གྱིས་ཕན་ཚུན་མ་འབྱར་བར་དགྱེ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་སྔོན་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། ཚོན་སེར་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ར་བ་རྣམ་པ་ལྔ་བྱའོ། ། གཉིས་པ་ནི་སྔོན་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། སེར་པོས་སོ། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་པར་ནི་དཀར་པོའི་རི་མོ་དགྱེ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་ནང་དུ་ཞུགས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་བེ་ག་ཨ་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ། འདིའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ཡིད་ཀྱིས་རི་མོ་བཏེག་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སྲད་བུའམ་གཞན་ཡང་རུང་། ། ཕྱིར་བྱུང་ནང་དུ་ཞུགས་ཀྱང་ནི། ། དམ་ཚིག་འགལ་བར་དེ་མི་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་དེ། ཡིད་ཀྱིས་ཁ་སྦྱར་བྱེ་ལ། ནམ་མཁའ་ལ་བཞུགས་པ་དང་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས། རང་གི་སྙིང་པོ་བརྗོད་དེ་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་མའི་ལྟེ་བར་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་སེང་གེའི་གདན་ལ་བཞུགས་པའོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་རེའུ་ཆ་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབང་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་རྣམས་སུ་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པའོ། ། རིམ་པ་གཉིས་པའི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པའོ། །

This is the explanation of the sequence of colors: the eastern direction is great blue; the south is perfectly endowed with red; the western part appears like the moon; and the north is perfectly endowed with green. In the central area of the ground, it appears like gold, unsurpassed. One should always hold the vajra and bell and draw [the deities] while remaining in perfect meditative equipoise. The lines of the colors should be drawn so that they are not joined to one another, separated by the distance of a grain of barley. In that regard, for the outer maṇḍala, one should make five types of enclosures using blue, red, white, green, and yellow colors. The second [enclosure] is with blue, white, and yellow. In the third wheel, one should draw white lines. Then, having entered within by the power of the Vajra, one recites: Oṃ vajravega ākrama hūṃ. As for its mudrā: "Having mentally lifted the lines, whether with a vajra cord or otherwise, even if one goes out and enters within, there will be no violation of the samaya." Having said this, and according to the samaya mudrā, one should utter jaḥ hūṃ baṃ hoḥ, mentally open the union, and having unified [the deities] with those residing in space, one recites one's own essence mantra. The Blessed One, the noble Mañjuśrī, is seated upon a lion throne at the hub of the central maṇḍala. In the squares of the east and so forth are Akṣobhya and the others. In the intermediate directions of the maṇḍala, such as the northeast, are Locanā and the others. In the directions of the east and so forth of the second level are Vajrasattvī and the others.

བྱང་ཤར་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་རྣམས་སུ་ནི་སྐུལ་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། རིམ་པ་གསུམ་པའི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྣམ་བུ་ལ་ནི་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་རྣམས་སུ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའོ། ། མཚམས་རྣམས་སུ་མི་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་སྔར་བཤད་པའི་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། ཕྱིའི་མཚམས་དང་སྒོའི་ཡ་ཕུབས་རྣམས་ལ་ནི། རྡོ་རྗེ་རྣམས་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཕྱོགས་བཞིར་ནི་རྟ་བབས་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱས་པ། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དང་དྲིལ་བུ་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཟློས་ཤིང་བྱའོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། སྡོང་པོ་བཀོད་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསང་བ་དང་། གསེར་འོད་དམ་པའི་མདོ་བཀླག་པར་བྱའོ། ། ག་ཕུར་དང་། ཨ་ཀ་རུ་དང་། ཏུ་རུ་སྐ་ལ་སོགས་པའི་སྤོས་སྣོད་ཕྱོགས་མཚམས་བརྒྱད་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འབྱུང་བར་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཟླས་པའམ། བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་བཟླས་པའི་སྤོས་ཆུས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཐའ་ཀུན་དུ་བྱུགས་ལ། དྲི་ཞིམ་པོའི་མེ་ཏོག་གི་སིལ་མ་གཏོར་ནས། དེ་ཉིད་བཟླས་པའི་སྤོས་ཆུ་ཉིད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་བསངས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ལན་མང་དུ་བཟླ་བར་བྱའོ། ། ཁྲོ་བོ་བརྒྱད་གསུངས་པས་རྡོ་རྗེ་ས་འོག་ལ་སོགས་པ་དགོད་པ་ནི། འདིར་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། སྟེང་དང་འོག་ཏུ་དགོད་པར་བྱ་བ་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་འབའ་ཞིག་བརྐོ་བ་དང་ཡུ་བ་ལ་དཔྱངས་ཏེ་བྱའོ་ཞེ་ན།

In the intermediate directions, such as the northeast and so forth, are Cundī and the others. On the ledges of the third tier, in the east and so forth, are Maitreya and the others. In the gates of the east and so forth, are Yamāntaka and the others. In the intermediate directions are Acala and the others; these should be endowed with the body colors, hand implements, and so forth, as previously explained. On the outer intermediate directions and the lintels of the gates, vajras should be placed. In the four directions, the archways (toraṇa) should be made of jewels and the like, adorned with flower garlands, bells, and so forth, while reciting the syllable HŪṂ. Outside the maṇḍala in the directions of the east and so forth, the Noble Prajñāpāramitā, the Gaṇḍavyūha, the Tathāgataguhyaka, and the Suvarṇaprabhāsottama Sūtra should be recited. Incense burners containing aloeswood, agarwood, turuṣka, and so forth, should be placed in the eight directions and intermediate points so that they burn continuously. Then, having smeared the entire perimeter of the maṇḍala with scented water consecrated by the recitation of the syllable HŪṂ or Amṛtakuṇḍalī, and having scattered loose fragrant flowers, one should purify the maṇḍala with that same scented water consecrated by the recitation of the mantra of reality (tattva) and recite the hundred-syllable mantra many times in order to bless the maṇḍala. As for the placement of Vajrapātāla and the other eight wrathful deities mentioned [in other sources], they are not included here at all, nor is it possible to place them above or below. If one asks, "Should they be made solely by carving or by suspending them from a handle?"—

དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མཚན་མ་ཙམ་ཉིད་ཡིད་ཀྱིས་དགོད་པར་བྱའི་འདི་བྲིས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། བྲི་བའི་ཆོ་ག་འདི་ཡང་ཡིད་ཀྱིས་མ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལ་བདག་ཅག་རྣམས་འཇུག་པ་ནི་འབྲས་བུ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་བྲི་བའི་ཆོ་ག་ནི་བརྒྱད་པོ་ཉིད་དགོད་པར་རྗེས་སུ་གནང་བར་མཛད་པ་ཡིན་ལ། སྤྲོ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཡིན་པས་བཅུ་པོ་སྤྲོ་བར་རིགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་སྤྱད་པར་བྱའི་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བཤད་པའི་ལྷག་པར་དགོས་པས་ཅི་ཞིག་དགོད། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ནི་འདྲི་བའི་ཚེ། ། གལ་ཏེ་བགེགས་ནི་བྱུང་གྱུར་ན། ། དེ་ལ་གཏོར་མ་སྦྱིན་ལ་སོགས། ། འོག་ནས་བཤད་པས་བཟློག་པར་བྱ། ། བགེགས་ནི་གཞོམ་པར་མ་ནུས་ན། ། མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ཏེ་གཤེགས་གསོལ་ལ། ། ཉི་མ་གཞན་ལ་ཡོ་བྱད་རྣམས། ། ལེགས་པར་བསངས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། དེ་ནས་ཁྲུས་བྱས་ཤིང་ལུས་དྲིས་བསྒོས་པ་དང་། ཁ་དྲི་ཞིམ་པོས་བསྒོས་ལ། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བཏགས་ཤིང་གོས་གཙང་ཞིང་དྲི་ཞིམ་པས་སྟོད་གཡོགས་དང་། སྨད་གཡོགས་དང་གཙུག་ཏོར་བྱས་པ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས། ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ཐོགས་ཏེ། ཧཱུཾ་བཞི་པའི་སྔགས་ཟློས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ལ་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས་ལ། ལྷག་པ་དང་མ་ཚང་བའི་ཉེས་པ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་བལྟས་ལ་ཕྲེང་བ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕུལ་ཏེ། སླར་ཡང་དེ་གར་གྱིས་སྦྱོར་བས་བླངས་ལ། རང་གི་མགོ་ལ་ཧཱུཾ་བཞིས་བཅིང་བར་བྱའོ།

That too is not logical. One should merely arrange the signs mentally; what is the use of drawing them? Furthermore, this ritual of drawing is not done mentally. Since our engagement with the scriptures of the Blessed One is like the fruit [of the tree], the Blessed One himself authorized the arrangement of the eight [deities] as the ritual of drawing. As for the emanation, since that is mental, it is logical to emanate the ten; one should practice accordingly. What need is there to arrange [the signs] beyond what is explained as a mere illustration? When drawing the maṇḍalas, if obstacles should arise, they should be averted by the methods explained below, such as giving the torma offering. If the obstacles cannot be subdued, offer the arghya water and request them to depart. On another day, having thoroughly purified the ritual implements, draw the maṇḍala. Then, having bathed and anointed the body with perfume, and having scented the mouth with fragrant incense, one should wear a garland of flowers and clean, fragrant garments as an upper and lower robe, and a crown. Adorned with all ornaments and possessing the pride of Trailokyavijaya, one should hold the garland of Trailokyavijaya flowers, recite the four HŪṂ mantra, and enter the maṇḍala with the Vajravega. Ringing the bell, perform three circumambulations. In order to pacify the faults of excess or omission, look upon the maṇḍala and offer the garland to the Blessed One. Then, taking it back with the same ritual application, one should bind it to one's own head with the four HŪṂs.

། དེ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་ང་རྒྱལ་དུ་དམིགས་ལ། སྔར་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱས་པའི་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཟླས་ཤིང་། སྲད་བུས་མགུལ་པ་བཅིངས་ལ། ཕྱི་རོལ་དུ་རི་མོ་བྲིས་པ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དང་དྲི་དཀར་པོའི་ཆུས་ཡོངས་སུ་གང་བ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་བཅིངས་པ་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བདག་པོའི་སྔགས་དང་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ཕྱག་རྒྱས་བཟུང་བའི་མེ་ཏོག་གི་ལྕུག་མའི་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པས་བཛྲོད་ཀ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དམ། སྟོང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ཤིང་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་བདུན་བདུན་བཟླས་པ་དང་། གཉིས་པ་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་དང་ཡི་གེ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ཤིང་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་མཚན་མས་མཚན་པ་དང་འཇུག་པའི་སྒོར་བལྟས་པར་བཞག་ལ། ཆུ་དེས་བདག་ཉིད་དང་སློབ་མ་འཇུག་པའི་ཚེ། དབང་བསྐུར་བ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་དང་འཆིང་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་བུམ་པ་བཞི་ལ་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་བཞིའི་རང་བཞིན་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་སོ་སོར་བཟླས་ཤིང་། དེའི་མཚན་མས་མཚན་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་པའི་བཞི་ལ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་མ་དེས་མཚན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་བདག་པོའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དང་། ཡིད་ཀྱིས་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྦྱོར་བས་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ལ། དེའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་ཏིལ་དང་ནས་དང་ཀུ་ཤ་དང་།

Likewise, while maintaining the divine pride of the maṇḍala lord, one should recite the syllable HŪṂ over the victory vase that was previously consecrated. Its neck should be bound with a cord, and it should be drawn outside with a design, blessed by the great vajra, completely filled with white flowers and white scented water, and bound with a garland of flowers. As before, one should recite the lord’s mantra and the syllable HŪṂ one hundred and eight times. Holding a vajra together with a flower branch using the Vajrasattvī mudrā, one should recite "VAJRODAKA HŪṂ" one hundred and eight or one thousand and eight times, and recite the mantra of all the deities seven times each. Second, for the all-activity vase, one should recite the Amṛtakuṇḍalī mantra and the hundred and eight syllables, mark it with the sign of Amṛtakuṇḍalī, and place it facing the entrance. When entering with oneself and the disciples, one should perform the empowerment by binding and having them bind the mudrās with that water. As for the other four vases, they should be marked with the signs of the four goddesses, Locanā and the rest, who are held by their respective samaya mudrās, and each should be recited over individually. Furthermore, the other four should be marked with the signs of all the deities. Then, likewise, possessing the application of the lord and the mental application of "Excellent!", one should cause the maṇḍala of all the deities to enter into one's own self. Possessing the pride of that, [one should offer] sesame, barley, and kuśa grass...

དྲི་དཀར་པོ་དང་མེ་ཏོག་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་། ཙནྡན་གྱི་ཆུ་དུང་ཆོས་ཀྱི་ནང་དུ་བཅུག་ནས། བདག་པོའི་སྔགས་ལན་བདུན་བཟླ་བ་དང་། དྲི་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་རང་གི་སྔགས་སམ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཡོངས་སུ་བཟླ་བར་བྱའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་འདུག་ནས་ནི། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་མཉམ་གཞག་སྟེ། ། རྡོ་རྗེའི་སྒོ་ནི་བཞི་པོ་དག། ཡིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲོད་གྷ་ཊ་ས་མ་ཡ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོ་དབྱེ་བའི་སྔགས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བརྐྱང་ལ་རྩེ་སྤྲད་དེ་བཟློག་ནས་གཉིས་སུ་བྱ་སྟེ། བཟླས་བརྗོད་དང་པོར་བྱས་ལ་མཚན་ཐོག་ཐག་བསྒྲུབས་ནས་འདི་དང་བཛྲོད་ཏིཥྛ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གདེག་པར་བསྟན་པར་བྱའོ། ། གནས་སྐབས་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་གདེག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཤད་དེ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་མཁྲིག་མ་ཕན་ཚུན་བཟུང་ལ་བཏེག་ན་མཁྲིག་མ་བཏེག་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་སྒོ་དབྱེ་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་རྣམས་ནི་ནུབ་ལ་སོགས་པར་འདུག་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་གཡས་བརྐྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་གནས་པས་རིམ་གྱིས་བློས་དབྱེ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་དང་། བསང་གཏོར་གྱི་བུམ་པ་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཞག་ཅིང་དེ་ལས་གཞན་པའི་བུམ་པ་རྣམས་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབང་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་སུ་རིམ་བཞིན་དུ་གཞག་གོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་བུམ་པ་གང་བ་བཞག་ལ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཟློས་པའམ་སོ་སོའི་རང་གི་སྔགས་དང་། ཅིག་ཅར་རམ། རིམ་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་མ་ལུས་པ་ཕྱུང་ནས།

Having placed white incense, fragrant flowers, and sandalwood water into a conch shell, one should recite the lord’s mantra seven times and fully recite the respective mantras or the syllable HŪṂ for the five types of offerings, such as the incense and so forth. Sitting in the center of that, the Vajra Master, remaining in meditative equipoise, should mentally open the four vajra gates. "OṂ VAJRODGHĀṬA SAMAYA PRAVEŚAYA HŪṂ" is the mantra for opening the gates. Forming two vajra fists, extending the two index fingers and joining their tips, then turning them back to make two [openings], one should first perform the recitation and, having practiced throughout the night, the maṇḍala should be raised using this and the mantra "VAJROD TIṢṬHA." At this stage, the mudrā for raising the maṇḍala is explained: from that same mudrā, if one interlocks the wrists of the two index fingers and lifts them, the wrists are raised; this is the mudrā for opening the gates. Standing facing west and so forth for the gates in the east and so forth, one should sequentially open them mentally while in the ālīḍha posture and so forth. Then, the victory vase and the sprinkling vase should be placed in their respective locations, and the other vases should be placed in order in the intermediate directions of the outer maṇḍala, such as the Īśāna corner. Outside of that, one should place full vases and, reciting the syllable HŪṂ or their respective individual mantras, simultaneously or sequentially, emanate the entire wheel of deities of the maṇḍala without exception.

གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སུ་བཅུག་ལ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྤྱན་དྲངས་ལ། ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པས་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། བགེགས་བསལ་བ་དང་། ཕུར་བུ་དང་ར་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པས་གནས་བསྲུང་བ་བྱས་ལ། པདྨའི་གདན་དང་མཆོད་ཡོན་དང་ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ནས་སྐུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། རང་གི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཉེ་བར་བསྟན་ལ་རང་གི་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར་ཏེ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཁུ་ཚུར་བྱས་ལ་མཛུབ་མོ་བརྐྱང་སྟེ། མདུད་པ་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་ཏེ། འདི་དང་བཛྲ་མཥྚི་བཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་རྣམས་བཅིངས་ནས་རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལས་ལ་ཞུགས་པ་ལ་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པས་མཆོད་ལ། ཡང་དྲི་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རས་ཟུང་འབུམ་མམ་སྟོང་ངམ་བརྒྱའམ་རེ་རེ་ཞིང་ཟུང་རེའམ། ཐམས་ཅད་ལ་རས་རེ་རེའམ། བླ་རེ་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་། བདུགས་དང་། བ་དན་སྣ་ཚོགས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དང་། བདག་པོའི་སྔགས་བཟླས་པ་དང་། བཛྲ་སྥ་ར་ཎ་ཁཾ་ལས་བྱ་བ་འདིས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་གནྡྷེ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་སྔར་སྦྱར་བའི་ག་པུར་དང་། ཨ་ཀ་རུ་དང་། ཏུ་རུ་སྐ་ལ་སོགས་པའི་དྲི་ཙནྡན་ལ་སོགས་པ་དང་བསྲེས་པ་དབུལ་ལོ། །

Having placed [the deity] in the form of the mudrā exactly as it abides, one should invite the wisdom beings (jñānasattva), such as the Tathāgatas and others, by means of the vajra-anger hooks and so forth, as previously described. One should perform the summoning and so forth with the hooks and other implements, clear away obstructors, and protect the site by means of the ritual stakes, the fence, and so forth. Having offered a lotus seat, the water for the face, the water for the feet, and so forth, one should bless [the deity] with the mudrās for blessing the body and so forth. Having displayed one’s own samaya-mudrā and conferred empowerment through one’s own empowerment, one should form the vajra-binding mudrā by making fists with both hands and extending the index fingers to form a knot. With this and the mantra vajramuṣṭi vaṃ, one binds the deities of the maṇḍala and, having entered into the activity of one’s own meditative absorption, one should make perfect offerings with the goddesses of grace and so forth, and further offer perfumes and so forth. In that regard, one should offer a hundred thousand, a thousand, a hundred, or a pair of each, or a single cloth for each, or a single cloth for all, as well as canopies, victory banners, incense, and various flags, while reciting the syllable hūṃ and the mantra of the lord, and offering them with vajraspharaṇa khaṃ. Likewise, one should offer the previously prepared camphor, agarwood, turuṣka, and so forth, mixed with sandalwood and other perfumes, with the mantra: oṃ sarvatathāgatagandhe pūjāmeghasamudraspharaṇasamaye hūṃ.

དེ་བཞིན་དུ་ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པུཥྤ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མེ་ཏོག་གི་ཤིང་བརྒྱའམ། ཤིང་བཞིའམ། མེ་ཏོག་ཐམས་ཅད་དབུལ་ལོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་དྷཱུ་པ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྤོས་སྣོད་སྟོང་ངམ་བརྒྱ་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ། བཅུ་ལས་ཉུང་བར་ནི་མི་བྱའོ། ། ཨ་ཁར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། སྭསྟི་ཀ་ལ་སོགས་པར་བྱ་བའི་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་དང་མྱང་བ་དང་། གཞིབ་པ་དང་། བཏུང་བའི་བཤོས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་གྲངས་སྟོང་སྙེད་དབུལ་ལོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་དཱི་པ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མར་གྱི་མར་མེ་ལ་སོགས་པ་འབུམ་ཕྲག་བརྒྱ་དང་མར་མེ་ཆེན་པོའི་སྣོད་བརྒྱའམ། མར་མེ་ཆེན་པོ་བཞི་དབུལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱི་ལག་པའི་སོར་མོ་རྣམས་དང་། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་འདོན་ཅིང་རོལ་མོ་བརྡུང་བའི་ཚུལ་དུ་བྱེད་པ་དང་། སིལ་སྙན་སྟོང་ངམ་བརྒྱའམ། པི་ཝང་དང་། གླིང་བུ་ལ་སོགས་པ་དབུལ་བ་དང་། གར་མཁན་དང་ཟློས་གར་མཁན་གྱི་གར་དང་། གདུ་བུ་དང་། རྣ་རྒྱན་དང་། ཅོད་པན་ལ་སོགས་པ་དང་། རྟ་དང་གླང་པོ་དང་། བ་ལང་གི་ཁྱུ་ཤིན་ཏུ་བརྟགས་པ་རྣམས་དབུལ་བར་བྱ་བ་དང་། རྟ་བབས་གོས་བཟང་པོ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་བཅས་ཤིང་རྔ་ཡབ་དང་བཅས་པ་དང་། རྒྱལ་མཚན་དཀར་པོ་དང་། ལེ་བརྒན་དང་། ནག་པོ་དང་། དུད་ཀ་དང་། དམར་པོ་དང་། ཁྲ་བོ་དང་། སེར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་སྟེ། བརྒྱད་པོ་ཤར་ལ་སོགས་པར་རིམ་པ་བཞིན་ཕྱི་རོལ་དུ་བསྒྲེང་བར་བྱའོ། །

Likewise, one should offer flowers with the mantra: Oṃ sarvatathāgata puṣpa pūjā megha samudra spharaṇa samaye hūṃ. One should offer a hundred flower trees, or four, or all kinds of flowers. With the mantra: Oṃ sarvatathāgata dhūpa pūjā megha samudra spharaṇa samaye hūṃ, one should offer a thousand or a hundred incense burners; it should not be less than ten. One should offer a thousand varieties of food to be chewed, such as akhara and the like, or svastika and the like, as well as foods to be eaten, tasted, sucked, and drunk. With the mantra: Oṃ sarvatathāgata dīpa pūjā megha samudra spharaṇa samaye hūṃ, one should offer a hundred million butter lamps and the like, or a hundred large lamp vessels, or four great lamps. With the two vajra fists, while reciting the syllable hūṃ and making the gesture of striking musical instruments, one should offer a thousand or a hundred cymbals, or lutes, flutes, and so forth. One should offer the dances of dancers and actors, as well as bracelets, earrings, crowns, and the like, and well-selected herds of horses, elephants, and cattle. One should also offer gateways with fine cloths, bells, and fly-whisks, and eight victory banners—white, crimson, black, smoke-colored, red, variegated, yellow, and green—which should be raised outside in the directions starting from the east in successive order.

གཞན་ཡང་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་མཆོད་པའི་ཁྱད་པར་ནམ་མཁའི་གཏོས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དག་པར་མཆོད་ལ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རིག་པ་ལན་གསུམ་བརྗོད་ནས་རྡོ་རྗེ་གླུ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བསྟོད་དེ། ཕྱག་བྱས་ལ་བཟོད་པ་གསོལ་ནས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཛོད་ཅིག་ཅེས་གསོལ་བ་བཏབ་ལ་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཞག་སྟེ། ཕྱི་རོལ་དུ་བྱུང་བ་གཏོར་མ་བྱིན་ནས་ཉེ་རེག་བྱ་སྟེ། དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ལག་པ་གཡས་པ་བཀན་ཏེ་གུང་མོ་དང་སྲིན་ལག་ཅུང་ཟད་བཀུག་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བཞག་སྟེ། འདི་དག་མི་སྨྲ་ཞིང་ཙོག་པོར་འདུག་ལ། པུས་མོ་གཉིས་ཀྱི་བར་ནས་སོར་མོའི་རྩེས་ཁ་ལ་མང་དུ་རེག་པར་བྱས་ལ། རྣ་བའི་བུ་ག་དང་། མིག་དང་། སྣ་བུག་དང་། ཁ་དང་། དཔུང་མགོ་དང་། ལྟེ་བའི་ཕྱོགས་དང་། སྤྱི་བོར་ལན་གཉིས་སམ་གསུམ་རེག་པར་བྱ་བ་ནི་ཉེ་རེག་གི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་བདག་པོ་ལ་ནི་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད། དཀྱིལ་འཁོར་པ་གཞན་རྣམས་ལ་ནི་བདུན་འོག་ནས་བཤད་པ་རྒྱས་པའི་ཆོ་གས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཡང་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་དབྱངས་འཁོར་ལོའི་ཚོགས་དང་བཅས་པ་ཐབ་ཀྱི་དབུས་སུ་བསམས་ལ། དེའི་ཞལ་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་པ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞལ་དུ་འབབ་པར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུས་ནི་ཐམས་ཅད་ཚིམ་པར་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ལ་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་བསམས་ཏེ་མཆོད་ལ། འོག་ནས་བཤད་པའི་སློབ་མ་འཇུག་པའི་ཆོ་གས་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔ་པས་རྗེས་སུ་གནང་བ་དང་། གཟེངས་བསྟོད་པ་དང་།

Furthermore, one should also make pure offerings with various mental offerings that pervade the entire expanse of space. Joining the palms, recite the consecrated mantra three times and offer perfect praise with vajra songs. Having prostrated and requested forbearance, pray: "Please grant the purpose of all siddhis!" Then, having placed the practice companions within the maṇḍala, go outside and give the torma offering. Perform the ritual of touching (upaspṛśana) and then perform the fire offering (homa) of glorious Mañjuvajra. Placing the right hand palm-upward, with the middle and ring fingers slightly bent and directed forward, remain silent and squatting. Touch the mouth many times with the tips of the fingers between the two knees. Touch the ear canals, the eyes, the nostrils, the mouth, the shoulders, the navel region, and the crown of the head twice or three times each; this is the ritual of touching. Then, perform the fire offering according to the extensive ritual explained below: one hundred and eight for the Lord, and seven for the other deities of the maṇḍala. Alternatively, visualize the Blessed One Mañjughoṣa together with his retinue in the center of the hearth. Visualize that the fire offering made into his mouth descends into the mouths of all the deities; by doing so, they will all be satisfied. Then, enter the maṇḍala and visualize [the deities] as if they were actually present and make offerings. Enter according to the ritual for the entry of disciples explained below, and so forth, including the authorization, the encouragement, and the five verses.

ལུང་བསྟན་པ་དང་། སྔགས་གཟུང་བའི་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་པར་མཛད་པ་དང་། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་སླར་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བླངས་པར་གྱུར་པར་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སློབ་མ་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བདེན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་བསྒྲག་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། དག་ཅིང་གསལ་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལས་ཀུན་དུ་བྱུང་། ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་ངེས་པར་སྐྱེས། ། བདེན་པ་འདི་ཡིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། གཟུགས་བརྙན་གསལ་བར་སློབ་མ་ནི། ། ཀུན་གྱིས་དྲི་མ་མེད་མཐོང་ཤོག། དམ་ཚིག་གསུམ་གྱིས་གླུ་དང་མཆོད་པ་བྱས་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱིས་དེ་ཁྱབ་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་ལ་ཞུགས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡབ་གྱུར་ཉིད། ། འདོད་མཆོག་དམ་ཚིག་མཆོག་གྱུར་པའོ། ། བདེན་པ་གང་གི་ཡེ་ཤེས་མཆོག། ཤེས་རབ་ཐབས་བདག་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན། ། བདེན་པ་དེ་ཡིས་མགོན་བདག་ལ། ། ཁྱེད་ཀྱི་འདོད་པ་ཡོངས་རྫོགས་ཤོག། དེ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་བཏུད་དེ། མཉམ་པར་བཞག་པས་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དཀའ་ཐུབ་ཆེ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བགྱི། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་སློབ་དཔོན་དུ་དབང་བསྐུར་བར་འོས་པའི་སློབ་མས་སློབ་དཔོན་གྱི་རྐང་པ་གཉིས་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ། འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དགའ་ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་བས། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ནི་དགོངས་སུ་གསོལ། །

From the prophecy until the conclusion of receiving the mantra, the Blessed One, the glorious Mañjuvajra, is fully manifested. Having also prostrated once more and completed the act of receiving [the mantra], in order to initiate the disciples into the maṇḍala, one should proclaim the blessing of truth: "Phenomena are like reflections: Pure, luminous, and unclouded. Ungraspable and inexpressible, Arisen entirely from causes and karma, Definitively born from suchness. By this truth, within the maṇḍala, May all disciples clearly behold The reflection, free from all stains." Having performed the song and offerings with the three samayas, one should make this supplication: "Pervading all sentient beings, Entering the hearts of all sentient beings, You are the father of all sentient beings, The supreme desire, the supreme samaya. By the truth of that supreme wisdom, The maṇḍala whose nature is insight and method, By that truth, O Protector, May your desires be completely fulfilled." Likewise, bowing deeply and remaining in meditative equipoise, one should say: "I, who am called [name], The Vajra Master of great asceticism, For the benefit of all sentient beings, Shall initiate the disciples." At that time, the disciple who is worthy of being empowered as a master should prostrate at the feet of the master and say: "O Great Joy, you are my teacher; O Master, please attend to me."

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་སྩལ་དུ་གསོལ། ། སྡོམ་པ་རྣམས་ཀྱང་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཡང་ན་ལག་ན་མེ་ཏོག་ཐོགས་པའི་སློབ་མས་བཤགས་པ་དང་། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། གཙོ་བོ་བདག་ལ་སྡོམ་པ་སྩོལ། ། ཐུབ་པའི་ཉི་མ་མ་ལུས་པ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བདག་ལ་དགོངས། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིས། ། སློབ་དཔོན་དབང་དུ་གནས་པ་ལ། ། སངས་རྒྱས་རོལ་མོ་ལས་བྱུང་བ། ། མི་ལྡོག་པ་ཡི་འཁོར་ལོར་འབྱོར། ། ཐར་པའི་རང་བཞིན་གྲོང་ཁྱེར་ཆེ། ། གསང་བ་ཆེན་པོར་འཇུག་པར་བགྱི། ། གསང་བ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པར་ནི། ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བདག་འཇུག་མཛོད། ། མི་ལྡོག་པ་ཡིས་དབང་བསྐུར་བ། ། སྐལ་བ་ཆེན་པོ་བདག་ལ་སྩོལ། ། མཚན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རྒྱས་བཏབ་ཅིང་། ། དཔེ་བྱད་རྣམས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ནི་ཡིད་འོང་བས། ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བདག་ལ་སྩོལ། ། དབང་བསྐུར་ཆེན་པོ་རྨད་བྱུང་ལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བགྱིད་ཕྱིར། ། བདག་ནི་རྟག་ཏུ་སློབ་དཔོན་གྱུར། ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བདག་ལ་སྩོལ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་རིགས་ཐམས་ཅད་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཆེ་གེ་ཞེས་བྱ་འདི་ཉིད་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཡོངས་འཛིན་པ། ། དམ་ཚིག་མཆོག་དང་གསང་བ་ཡི། ། འཁོར་ལོ་འདིར་ནི་འཇུག་པར་འཚལ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཡང་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གསང་བ་ཆེན་པོའི་རིགས་བདག་པ། ། གསང་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་ནི། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱོད་འདོད་དམ། ། དེས་ཀྱང་འཚལ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །

I seek the Great Protector who demonstrates the way of the bodhisattvas. I pray that you grant me the samaya and grant me the vows as well. Alternatively, the disciple, holding flowers in their hands, should perform the confession, rejoicing, and so forth, and then say: "O Lord, grant me the vows. O Suns of the Munis, all Buddhas without exception, please attend to me! I, who am called [name], while abiding under the master, shall enter the great city of the nature of liberation, the great secret, which is the irreversible wheel arising from the play of the Buddhas. O Great Master, please lead me into the summary of all secrets. Grant me the great fortune of the irreversible empowerment. O Great Master, grant me the delightful body of a Buddha, sealed with all the marks and perfectly endowed with the minor signs. For the sake of benefiting all sentient beings, grant me the marvelous great empowerment so that I may always become a master. O Great Master, grant it to me!" Then the master should make a supplication to all the families: "This person, [name], who fully embraces the bodhicitta, desires to enter this wheel of the supreme samaya and the secret." Then the master should also say: "O Great Being, do you desire to be the master who fully embraces the secret of the great secret family?" The disciple should then reply: "I do."

ཡང་སློབ་དཔོན་གྱིས་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རིགས་དག་པའི། ། དམ་ཚིག་བརྟན་པར་གྱུར་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་དག། བློ་ཆེན་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་བར་གྱིས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་གང་དེ་རྡོ་རྗེ། ། ཤེས་རབ་དྲིལ་བུ་ཞེས་བསྒྲགས་སོ། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱ། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རིགས་དག་པའི། ། སྡོམ་པ་དམ་ཚིག་ཡིན་པར་གསུངས། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། ཉིན་དང་མཚན་མོར་ལན་གསུམ་དུ། ། ཟང་ཟིང་མི་འཇིགས་ཆོས་དང་བྱམས། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། ། ཕྱི་དང་གསང་བ་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་ཆོས་ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་བར་བྱ། ། འདི་ནི་པདྨའི་རིགས་དག་པའི། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་ཡིན་པར་གསུངས། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་གྱིས། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བྱ། ། གཞན་ཡང་བཅུ་བཞི་འདི་དག་ནི། ། ཕས་ཕམ་པར་ནི་རབ་ཏུ་བཤད། ། སྤང་ཞིང་དོར་བར་མི་བྱ་སྟེ། ། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཉིན་དང་མཚན་མོ་ལན་གསུམ་དུ། ། ཉིན་རེ་ཞིང་ནི་བཟླ་བར་བྱ། ། གང་ཚེ་ཉམས་ན་རྣལ་འབྱོར་པ། ། ཁ་ན་མ་ཐོ་སྦོམ་པོར་འགྱུར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྲོག་ཆགས་གསད་མི་བྱ། ། མ་བྱིན་པར་ཡང་མི་བླང་ངོ་། ། འདོད་ལ་ལོགས་པས་མི་སྤྱད་ཅིང་། ། རྫུན་དུ་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། ། ཕུང་ཀྲོལ་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ཡི། ། ཆང་ནི་རྣམ་པར་སྤང་བར་བྱ། ། སེམས་ཅན་གདུལ་ཕྱིར་མ་རྟོགས་པ། ། བྱ་བ་མ་ཡིན་ཐམས་ཅད་སྤང་། །

Furthermore, the Master says: "Go for refuge to the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha—the Three Jewels. This is the firm samaya of the pure Buddha family. O you of great intelligence, you must hold the vajra, the bell, and the mudrā. That which is bodhicitta is the vajra; wisdom is proclaimed to be the bell. You must also hold the Master, for the guru is equal to all the Buddhas. This is taught to be the vow and samaya of the pure Vajra family. In the great and supreme Jewel family, you must constantly give the four kinds of gifts—material goods, fearlessness, the Dharma, and loving-kindness—three times during the day and three times at night. You must hold the sublime Dharma of the outer and secret three vehicles. This is taught to be the vow and samaya of the pure Lotus family. In the great and supreme Action family, you must correctly hold all the vows. You should also perform acts of offering to the best of your ability. Furthermore, these fourteen are explained as the defeats (pārājika); they must not be abandoned or discarded. Know them as the root downfalls. Recite them every day, three times during the day and three times at night. If a yogi should violate them, it becomes a gross transgression. You must not kill living beings, nor should you take what is not given. You must not engage in sexual misconduct, nor should you speak lies. You must completely abandon alcohol, the root of all ruin. For the sake of training sentient beings, abandon all that is improper, except for what is not understood [as a transgression]."

དམ་པ་ཉེ་བར་བརྟེན་བྱ་ཞིང་། ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་བསྙེན་བཀུར་བྱ། ། ལུས་ཀྱི་ལས་ནི་རྣམ་གསུམ་དང་། ། ངག་གི་རྣམ་པ་བཞི་རྣམས་དང་། ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པ་གསུམ་དག་ནི། ། ཅི་ནུས་པར་ནི་རྗེས་སུ་སྐྱོང་། ། ཐེག་པ་དམན་ལ་འདོད་མི་བྱ། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་རྒྱབ་ཕྱོགས་མིན། ། འཁོར་བ་དག་ཀྱང་ཡང་མི་སྤོང་། ། རྟག་ཏུ་མྱ་ངན་འདས་མི་ཆགས། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་གསང་བ་ལ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་བརྙས་པར་མི་བྱ་ཞིང་། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞོན་པ་མཚོན་བྱ་དང་། ། མཚན་མ་འགོམ་པར་མི་བྱའོ། ། འདི་དག་དམ་ཚིག་ཡིན་པར་བཤད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བསྲུང་བར་བྱ། ། དེས་ཀྱང་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་འདིར་ནི་བདག་ལ་གསོན། ། གཙོ་བོས་ཇི་ལྟར་བཀའ་སྩལ་པ། ། དེ་ལྟར་བདག་ནི་བགྱིད་པར་འཚལ། ། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་མགོན་པོ་རྣམས། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ངེས་མཛད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། སེམས་ཅན་མྱ་ངན་འདས་ལ་དགོད། ། ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། གང་ཞིག་སྡོམ་པ་འཛིན་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ལ། དེང་ཁྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་དུ་རྗེས་སུ་གནང་བ་དང་དབང་བསྐུར་བར་ཡང་མི་བྱའི། འཇུག་པ་ཙམ་ཞིག་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་ཁྲུས་བྱས་ཤིང་དྲི་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་བརྒྱན་ལ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཟླས་པའི་གོས་དམར་པོའི་སྟོད་གཡོགས་དང་སྨད་གཡོགས་དང་། གཙུག་ཏོར་དང་། གདོང་གཡོགས་བྱས་ལ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཡོ་ག་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་མེད་པ། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་ནས་སུ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་སྙིང་པོས་ནི། །

One should rely upon the holy and serve the yogis. One should maintain, as much as possible, the three types of physical actions, the four types of verbal actions, and the three types of mental actions. One should not desire the Lesser Vehicle, nor turn one's back on the welfare of sentient beings. One should not abandon cyclic existence, nor be attached to nirvana. You must not show contempt for gods, asuras, or secrets. You must not step over mudrās, mounts, weapons, or symbols. These are explained to be the samayas; you must guard them at all times. Then, the [disciple] should say: "O Master, listen to me here! Just as the Lord has commanded, so shall I act. Just as the Protectors of the three times have resolved upon awakening," and so forth, up to: "I shall establish sentient beings in nirvana." To one who does not take the vows, one should not say "Now you," and so forth; nor should one grant the authorization of the master or the empowerment, but should only allow them to enter. Then, having bathed and adorned themselves with fragrant scents and the like, they should be dressed in a red upper and lower garment over which the syllable HŪṂ has been recited, and provided with a crown and a blindfold. Then, with the mantra "OṂ SARVA YOGA CITTA UTPĀDAYĀMI" and the words: "Having generated the supreme, unsurpassed bodhicitta, I shall place the essence in their heart," [the master should act].

རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་གཞག་པར་བྱ། ། སུ་ར་ཏ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧོཿསིདྡྷ་བཛྲ་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ། དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་གྱུར་ཅིག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གསང་བ་འདི། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་མ་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་སྨྲ་བར་མ་བྱེད་ཅིག། དད་པ་མི་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རབ་ཏུ་ཡོན་ཕུལ་བའི་སློབ་མ་དེ་ལ་དྲི་ལ་སོགས་པས་མཆོད་དེ། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་གདགས་ཤིང་། ཁ་དྲི་ཞིམ་པོས་བསྒོས་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་ན་གནས་པས་བུམ་པའི་ཆུས་དབང་བསྐུར་ནས། དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། ཨོཾ་ཛི་ན་ཛིཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་། སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། ཐལ་མོ་སྦྱར་བའི་མཛུབ་མོ་དཀྲི་བ་དང་། བཛྲ་ཀ་བ་ཙ་བཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ། དཔྲལ་བ་དང་ལྐོག་མ་དང་། སྙིང་ག་དང་དཔུང་མགོ་སྟེ། གནས་ལྔར་གོ་ཆ་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱས་བཟུང་བའི་མེ་ཏོག་དང་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཟླས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒོར་གནས་པར་བྱས་ལ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པས་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་ཉིད་ནས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་གཞུག་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་འཐོབ་བྱེད་པ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཕོ་བྲང་དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོ་འདིར། ། བདག་གིས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བགྱི། ། ཨཱ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པར་བྱས་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།

One should firmly place the vajra. Suratasamayas tvaṃ hoḥ siddha vajra yathāsukhaṃ. "May you today be blessed by all the tathāgatas. Do not speak of this supreme secret of all the tathāgatas to those who have not entered the great maṇḍala, nor to those who lack faith." Thus one should say. Then, having honored the disciple who has offered the excellent fee with incense and so forth, and having placed a garland of flowers upon them, one who remains outside should sprinkle them with water from the vase. Having blessed them as the glorious Mañjuvajra, and having blessed them with the heart-mantras such as oṃ jinajik and the mudrās for blessing the body and so forth, one should perform the armor at the five places—the forehead, throat, heart, and shoulders—by joining the palms and interlacing the index fingers. Reciting vajrakavaca vaṃ hūṃ, one should station them at the entrance with the flower held in the Vajrasattvī mudrā and the recitation of the syllable hūṃ. Then, having performed the summoning and so forth through the eastern and other gates with the Vajrāṅkuśī and other mudrās, one should cause them to enter through that very gate with this verse: "I shall cause this disciple to enter Into this heart maṇḍala, the palace Of all the tathāgatas, Which brings about the vajra wisdom." Having caused the disciple to enter the maṇḍala with āḥ khaṃ vīra hūṃ, one should speak as follows:

དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་ཀྱི། ངས་ཁྱོད་ལ་ཡེ་ཤེས་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲུབ་པ་ཡང་འཐོབ་ན། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱས། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་མ་སྨྲ་ཤིག་ཁྱོད་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ཏ་རེ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ཁ་ཐུར་དུ་བསྟན་པ་དང་གྱེན་དུ་བསྟན་པ་བཅིངས་ལ། རྡོ་རྗེ་སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་བཞག་སྟེ། འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ཡིན་གྱིས། གལ་ཏེ་འདི་འགའ་ཞིག་ལ་སྨྲས་ན་ཀླད་པ་འགེམས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་དང་མནའི་སྙིང་པོ་འདི་ལན་ཅིག་བཟླས་ལ་སློབ་མ་དེ་འཐུང་དུ་བཅུག་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ས་ཡན་ཏེ་དྱ། ཧྲྀ་ད་ཡེ་ས་མ་བསྠི་ཏ། ནིར་བྷིརྱ། ཏཏ་དཀྵ་ཎཾ། ཡ་ཡཱད་ཡ་དི་བྲུ་ཡཏ། ཨི་མཾ་ན་ཡ། དེ་ནས་འཐུང་དུ་གཞུག་གོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཆུ་ག་ཕུར་དང་། ཙནྡན་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་བདག་པོའི་སྔགས་དང་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཟླས་པ། སློབ་མ་ཡང་བསམ་པ་བརྟན་པོར་བྱས་ཏེ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་འཐུང་ཤིག། ཨོཾ་བཛྲོད་ཀ་ཋ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། གལ་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་སྨྲ། ། སྐྱེ་བོ་འདུས་པའི་ནང་གནས་སམ། ། དད་པ་མེད་པས་བགད་པར་བྱེད། །

"Today you have entered the family of all the tathāgatas. I shall bestow upon you the wisdom by which you will attain the state of all the tathāgatas; what need is there to mention other siddhis? Generate such wisdom! Do not speak of this to those who have not seen the great maṇḍala, lest your samaya be impaired." Then the Vajra Master himself, having bound the mudrā of Sattvavajrī pointing downward and upward, places it upon the crown of the disciple's head and says: "This is your vajra samaya. If you speak of this to anyone, your head shall split apart." Then, having recited the samaya mudrā and this oath-essence once, he causes the disciple to drink it, saying: "Oṃ vajrasattva sāyante dya hṛdaye samasthita nirbhīrya tattadakṣaṇaṃ yadyādayaṃ brūyāt imaṃ naya." Then he causes him to drink. The samaya water, containing kuṅkuma, sandalwood, and so forth, is of the nature of subtle vajras, consecrated with the lord’s mantra and the syllable HŪṂ. Having made the disciple firm in his intention, he says: "This is your hell-water. If you transgress the samaya, it will burn you; if you guard the samaya, it is siddhi. Drink this vajra nectar-water!" Oṃ vajrodaka ṭha. "The mudrā of the vajra and bell—if you speak of the maṇḍala to those who have not seen it, or if you stay among a gathering of people and laugh without faith..."

དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ང་ཡིན་གྱིས། ངས་འདི་བྱོས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་བྱ་དགོས་སོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་བརྙས་པར་མ་བྱེད་ཅིག། མི་བདེ་བ་མ་སྤངས་པས་ཁྱེད་དུས་བྱས་ནས་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏ་རེ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཨ་དམར་པོ་འོད་ཟེར་དང་བཅས་པ་རང་གི་སྙིང་གར་བཀོད་ལ། སློབ་མ་ཡང་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་རྡུལ་དང་བྲལ་ཞིང་དག་པ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿཁཾ་ཞེས་བྱ་བས། སྙིང་ག་དང་མཛོད་སྤུ་དང་ལྐོག་མ་སྤྱི་བོ་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་པ་ལ། སྒོ་གླེགས་དབྱེ་བའི་ཕྱག་རྒྱས་རང་གི་སྙིང་ག་དང་སློབ་མའི་སྙིང་ག་ཕྱེ་ལ། རང་གི་སྙིང་ག་ནས་ཡི་གེ་ཨ་ཕྱུང་ལ། སློབ་མའི་སྙིང་གར་གནས་པའི་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་བློས་བཅུག་ལ། དེའི་ལུས་ཀུན་དུ་གང་བར་བསམས་ལ། འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབས་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་ལ་འབབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨྲོས་ཤིག། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་མྱུར་དུ་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། དེའི་སྙིང་གར་བཞག་སྟེ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དུ་གཞུག་གོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིན་པར་གྲགས། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་བྱ་མེད་འདི། ། དེ་རིང་ཉིད་དུ་འབབ་པར་ཤོག། བཛྲ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཨཿ བཅུ་ཉི་ཤུ་སུམ་ཅུ་བཞི་བཅུ། ལྔ་བཅུ་དྲུག་ཅུ་བདུན་ཅུ་བརྒྱད་ཅུ་དགུ་བཅུ་བརྒྱའི་བར་དུ་བརྗོད་ན་ངེས་པར་འབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གལ་ཏེ་འབབ་པར་མ་གྱུར་ན།

"From this day forward, I am your Vajrapāṇi. Whatever I command you to do, you must do. Do not show me contempt! If you do not abandon your lack of well-being, you will die and fall into hell. Then, visualize a red letter A with rays of light at your own heart. The disciple, also visualized as the stainless and pure Mañjuvajra by means of the syllable HŪṂ, is endowed with a vajra, a jewel, a lotus, and a crossed vajra at the heart, the ūrṇā-hair-treasure, the throat, and the crown of the head, respectively. Using the mudrā for opening the door-panels, open your own heart and the disciple’s heart. Emanate the letter A from your own heart and mentally place it into the center of the vajra residing in the disciple’s heart. Imagine it filling the disciple’s entire body and say these words: 'May all the Tathāgatas grant their blessings! May Vajrasattva descend into me!' Then, the Vajra Master should quickly bind the mudrā of Vajrasattvī, place it at the disciple’s heart, and have them recite: 'This is the vajra samaya, Renowned as Vajrasattva. May this vajra wisdom, Irresistible, descend this very day! VAJRA ĀVEŚA AḤ.' If one recites this ten, twenty, thirty, forty, fifty, sixty, seventy, eighty, ninety, or up to a hundred times, the descent will certainly occur. Even so, if it does not descend..."

དེའི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཕྱེ་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཡི་གེ་ཨའི་མཐའ་ཅན་བརྒྱའི་བར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འབབ་པར་མ་གྱུར་ན། ། དེའི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་འབེབས་པ་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པ་བཅིངས་ལ། རྐང་པ་གཡོན་པས་སློབ་མའི་རྐང་པ་གཡས་པ་མནན་ལ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྟེང་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཁྲོས་པས་དེ་ལ་དབབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་འབབ་པར་མཛད་པ་དང་། འོག་ཏུ་ཡང་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་བཏེག་པར་གྱུར་ལ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རིམ་བཞིན་རང་གི་ཕྱོགས་ན་བཞུགས་པས། ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿཨཿཞེས་བྱ་བའི་ས་བོན་རྣམས་ལས་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ཡང་དག་པར་འབེབས་པར་གྱུར་པར་བསམས་ལ། བཛྲ་སཏྭ། ཨཿཨཿཨཿཞེས་བྱ་བ་ལན་བརྒྱའི་བར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་དེ་ལྟ་བུ་བྱས་ཀྱང་འབབ་པར་མ་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་སྡིག་པ་དྲལ་བའི་ཕྱག་རྒྱས་སྡིག་པ་དྲལ་ལ་ཧཱུཾ་ཨ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་མང་དུ་བཟླའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བསྡམ་བྱས་ཏེ། ། གུང་མོ་གཉི་ག་སྦྱར་ནས་ནི། ། ཐ་མ་བཞི་ནི་རྩེ་མོ་སྦྱར། ། སྡིག་པ་འཇོམས་པར་གྲགས་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡིག་པ་འཇོམས་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཎི་བི་སྥོ་ཊ་ཡ། སརྦྦ་པཱ་པ་ཡ། བནྡྷ་ན་ནི་པྲ་མོཀྵ་ཡ་སརྦྦ་པཱ་པ་ག་ཏི་བྷྱཿསརྦྦ་སཏྭཱན་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏྲཊ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་སོ། ། ཡང་ན་དེ་བཞིན་དུ་འབབ་པར་གྱུར་ཞེས་བརྗོད་ལ། དེའི་སྙིང་གར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་དང་།

At that time, one should open the mudrā of Vajrasattvī with the wrathful fists and recite the mantra of Vajrasattva ending in the syllable A up to one hundred times. If, even so, the descent does not occur, then one should bind the Vajrāveśa mudrā together with the bell. Pressing the disciple’s right foot with one’s left foot, one should visualize that Vairocana in his wrathful form, situated above Śrī Vajrasattva, causes a mass of light rays to descend in order to bring about the descent. Below, the syllable Hūṃ is lifted by a wind maṇḍala. Akṣobhya and the others, residing in their respective directions, are visualized as perfectly causing a mass of light rays to descend from their seed syllables: Hūṃ, Trāṃ, Hrīḥ, and Aḥ. One should then recite Vajrasattva Aḥ Aḥ Aḥ up to one hundred times. If the descent still does not occur because the disciple possesses great negativity, then one should tear away the negativity with the mudrā for tearing away negativity and recite Hūṃ A many times. "Having bound the vajra-fist, Joining both middle fingers, The four fingertips are joined; This is renowned as the mudrā that destroys negativity." This is the mudrā for destroying negativity. The mantra is: Oṃ vajrapāṇi visphoṭaya sarvapāpāni bandhanāni pramokṣaya sarvapāpagatibhyaḥ sarvasattvān sarvatathāgatavajrasamaya traṭ. Alternatively, one may say, "May the descent occur in that way," and visualize the syllable Hūṃ residing in the maṇḍala of Mahendra at the disciple’s heart.

ཧཾ་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་དང་། ཡི་གེ་ཨ་ལུས་དང་ངག་ལ་གནས་པ་དང་། རྐང་པའི་འོག་ཏུ་ཡི་གེ་ཛྷཻཾ་སྦར་བར་བྱེད་པ་རླུང་དང་མེ་ལ་གནས་པ་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་སྟཾ་བྷ་ར་ར་ཙ་ལ་ཡ་ཙ་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧ་ཨཱ་ཛྷཻཾ་ཞེས་བསྐུལ་ན་འབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་དེའི་སྤྱི་བོར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསམ་པ་དང་། ཡི་གེ་ཨཱཿལས་ལྐོག་མར་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཧཱུཾ་ལས་སྙིང་གར་མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་གེའམ། རང་གི་ངོ་བོར་སྐུལ་བར་བྱེད་པ་དང་། རྐང་པའི་འོག་ཏུ་ཡང་ཡི་གེ་ཡཾ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུའི་དབྱིབས་ཅན། མཐའ་གཉིས་སུ་བ་དན་བཏགས་པ། དེའི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་དེ་ལ་སློབ་མ་སྐུལ་བྱེད་མའི་གཟུགས་སུ་བསམས་ཏེ་བཞག་ལ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་བསྲེག་པར་གྱུར་པར་བསྒོམས་ནས། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པས་བསྐྱོད་ཅིང་། ང་རྒྱལ་བརྟན་པ་དང་ལྡན་ཞིང་བསྒྱིངས་པ་དང་བཅས་པས། འཕགས་པ་སྐུལ་བྱེད་མའི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ན་མཿསཔྟཱ་ནཱན། སམྱཀྶཾ་བུདྡྷ་ཀོ་ཊཱི་ནཱཾ། ཏདྱ་ཐཱ། ཙ་ལེ་ཙུ་ལེ་ཙུནྡེ་སྭཱ་ཧཱ། མ་ཧཱ་བཱིརྱ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་ཤཱ་ས་ནེ་མ་ཧཱ་བ་ལ་པ་ར་ཀྲ་མེ། ཨ་སི་མུ་ས་ལ་པ་ར་ཤུ་པཱ་ཤ་གྲི་ཧི་ཧ་སྟེ། མ་ཧཱ་ཀྲོདྷ་ཀྲོ་དྷེ་ཤྭ་རི། ཨུ་དྲ་རཱུ་པི་ཎི་ཨ་ནནྟ་མུ་ཁི། ས་ཧ་སྲ་བྷུ་ཛེ། ཨ་ཛི་ཏེ་ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏེ། ཨ་མོ་གྷེ་དུརྡ་མེ། ས་ཧ་སྲཱ་ཀྵ། སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་དྷིཥྛ་ན་སརྦྦ་དེ་བ་ཏཱ་བནྡི་ཏེ། པཱུ་ཛི་ཏེ་པྲ་སཱ་དྷི་ཏེ། བཛྲ་གྷོ་ནོ། བཛྲེ་བཛྲ་ཨ་བ་ཧེ། བཛྲ་ཨ་ཡུ་དྷེ།

One should visualize the syllable Haṃ abiding in the water maṇḍala, the syllable A abiding in the body and speech, and the syllable Jhaiṃ beneath the feet, which acts as the fire-kindler and abides in wind and fire. If one then exhorts with the mantra: Āveśaya stambhara calaya calaya hūṃ ha ā jhaiṃ, the descent will occur. Alternatively, one should visualize Vairocana at the crown of the head with the syllable Oṃ, Amitābha at the throat from the syllable Āḥ, and Akṣobhya at the heart from the syllable Hūṃ, or otherwise invoke them in their own essence. Beneath the feet, from the syllable Yaṃ, visualize a bow-shaped wind maṇḍala with banners attached to both ends. Above that, from the syllable Raṃ, visualize a triangular fire maṇḍala. Upon this, visualize the disciple in the form of the Noble Tārā and place them there. Meditating that they are being completely incinerated by blazing vajras, one should brandish the vajra and bell with the vajra-binding gesture, maintain firm pride, and with a majestic bearing, recite the garland mantra of the Noble Tārā: Namaḥ saptānāṃ samyaksaṃbuddhakoṭīnām | tadyathā | cale cule cunde svāhā | mahāvīryāpratihatāśāsane mahābala parākrame | asimusala paraśupāśa gṛhīta haste | mahākrodhakrodheśvari | ugradūpiṇi anantamukhi | sahasrabhuje | ajite aparājite | amoghe durdame | sahasrākṣe | sarvatathāgatādhiṣṭhāna sarvadevatā vandite | pūjite prasādite | vajraghane | vajre vajrāvahe | vajrāyudhe |

བཛྲ་ཀཱ་ཡཱི་ནི། བཛྲོ་ན་མི་ལི་ཏཱ་ཀྵ་ཡེ། ཨ་གྷོ་རེ་གྷོ་ར་རཱུ་པི་ཎི། པི་ཀྲྀ་ཏ་དརྴ་ནེ། བཛྲེ་བཻ་ཌཱུརྱ་ཨ་ལཾ་ཀྲྀ་ཏ་ཤ་རཱི་རེ། ཨོཾ་བྷ་ག་བ་ཏི་ཙུནྡེ། དྷྲུཾ་དྷྲུཾ། ཀྲཱུཾ་ཀྲཱུཾ། མྲཱུཾ་མྲཱུཾ། སྲཱུཾ་སྲཱུཾ། རྲཱུཾ་རྲཱུཾ། ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ། གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ། ཧ་ར་ཧ་ར། བྷཉྫ་བྷཉྫ། ས་ར་ས་ར། མ་ར་མ་ར། མཱ་ར་ཡ་མཱ་ར་ཡ། པ་ཙ་པ་ཙ། ད་ཧ་ད་ཧ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ། ཨི་དཾ་དུཥྚ་གྲ་ཧཾ། ཛྭ་རཾ། ཨེ་ཀ་ཧི་ཀཾ། དྭ་ཧི་ཀཾ་ཏྱ་ཧི་ཀཾ་ཙ་ཏུརྠི་ཧི་ཀཾ། སཏྟཱ་ཧི་ཀཾ། ནི་ཏྱ་ཛྭ་རཾ། མོ་ཧུ་དྷི་ཀཾ། གྲ་ཧཾ། བྷཱུ་ཏཾ། བེ་ཏཱ་ཌཾ། པྲེ་ཏཾ། བི་ཤཱ་ཙཾ། རཱཀྵ་སཾ། ཀུམྦྷཎྜཾ་ཡོ་ནི་ཛཾ། ཀརྨྨ་ཛཾ། སྠཱ་བ་ར་མ། ཛཾ་ག་མཾ། ཡེ་མཱ་མ་ཧི་སནྡྷི་ཀི་ཙིད་དུཥྚ། སྟཾ་སརྦ་མ། སཱ་ད་ཡ་སཱ་ད་ཡ། མརྡ་ཡ་མརྡ་ཡ། ཤོ་ཥ་ཡ་ཤོ་ཥ་ཡ། ཏཱ་པ་ཡ་ཏཱ་པ་ཡ། ཨུཏྶཱ་ད་ཡ། ཨུཏྶཱ་ད་ཡ། ཧ་ན་ཧ་ན། བཛྲེ་ན། ས་ར་ས་ར། དཎྜེ་ན། མཱ་ར་ཡ་མཱ་ར་ཡ། ཁཌྒེ་ན། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཙུཾ་ཙུཾ་ཙུཾ། དྲཱུཾ་དྲཱུཾ་དྲཱུཾ། ཨོཾ་ཙ་ལེ་ཙུ་ལེ་ཙུ་དེ་སརྦ་ཨརྠཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། དེས་ན་ངེས་པར་འབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། སྣོད་ལ་དབབ་པའི་ཆོ་ག་ལ་ཡང་ཆོ་ག་འདི་ཉིད་ཀྱིས་དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བའམ། དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བ་བྱའོ། ། བབས་ནས་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ལྕེ་ཨ་དམར་པོ་བསམས་ལ། བྲུ་ཧི་བཛྲ་ཞེས་བརྗོད་ན། དགེ་བའམ་མི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །

VAJRAKĀYĪNI | VAJRONAMILITĀKṢAYE | AGHOREGHORARŪPIṆI | PIKṚTADARŚANE | VAJREVAIDŪRYĀLAṂKṚTAŚARĪRE | OṂ BHAGAVATI CUNDĒ | DHŪṂ DHŪṂ | KRŪṂ KRŪṂ | MRŪṂ MRŪṂ | SRŪṂ SRŪṂ | RŪṂ RŪṂ | ĀVEŚAYA ĀVEŚAYA | GṚHṆA GṚHṆA | GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA | HARA HARA | BHAÑJA BHAÑJA | SARA SARA | MARA MARA | MĀRAYA MĀRAYA | PACA PACA | DAHA DAHA | GṚHṆA GṚHṆA | IDAṂ DUṢṬAGRAHAṂ | JVARAṂ | EKAHIKAṂ | DVĀHIKAṂ TYĀHIKAṂ CATURTHIKAṂ | SATTĀHIKAṂ | NITYAJVARAṂ | MOHŪDHIKAṂ | GRAHAṂ | BHŪTAṂ | VETĀḌAṂ | PRETAṂ | VIŚĀCAṂ | RĀKṢASAṂ | KUMBHAṆḌAṂ YONIJAM | KARMAJAṂ | STHĀVARAṂ | JAṄGAMAṂ | YE MĀMAHI SANDHIKI CIT DUṢṬĀḤ | STĀṂ SARVAMĀ | SĀDAYA SĀDAYA | MARDAYA MARDAYA | ŚOṢAYA ŚOṢAYA | TĀPAYA TĀPAYA | UTSĀDAYA UTSĀDAYA | HANA HANA | VAJREṆA | SARA SARA | DAṆḌENA | MĀRAYA MĀRAYA | KHAḌGENA | HŪṂ HŪṂ HŪṂ | CUṂ CUṂ CUṂ | DRŪṂ DRŪṂ DRŪṂ | OṂ CALE CULE CŪDE SARVĀRTHĀYA SVĀHĀ | By this, [the deity] will certainly descend. For the ritual of causing descent into a vessel, one should perform the application of the glorious Vairocana or the glorious Mañjuvajra using this very ritual. Once descended, the signs of the five superknowledges and so forth will arise in that very instant. Visualizing a red letter A on the tongue, if one recites "BRŪHI VAJRA," all that is virtuous or non-virtuous will be revealed.

དེ་ནས་མངོན་པར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་དྲིས་ལ་དབབ་པ་བརྟན་པར་བྱ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ཅིང་། བབས་པའི་ལྷ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ན་ཁྱེད་ཀྱི་མིག་གིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞེས་དྲིས་ལ། དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ནག་པོ་ལ་སོགས་པ་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་བ་ལས་རིམ་བཞིན་དུ་མཆོག་གི་དོན་ཞི་བ་དང་། རྒྱས་པ་དང་། དབང་དང་། མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་སྣོད་དུ་གྱུར་པར་ཤེས་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྙིང་གར་བཅིངས་པ་བཀྲོལ་ལ་དབབ་ཏེ། ཏིཥྛ་བཛྲ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། ཤཱ་ཤྭ་ཏོ་མེ་བྷ་བ། ཧྲྀ་ད་ཡཾ་མེ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སརྦྦ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪ། སརྦྦ་ཀརྨྨ་སུ་ཙ་མེ། ཙིཏྟཾ་ཤྲེ་ཡཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་པས་བརྟན་པར་བྱས་ལ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་ཕྲེང་བ་དེ། ཡི་གེ་ཏྲཱཾ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དོར་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། པྲ་ཏཱིཙྪ་བཛྲ་ཧོཿདེ་ལ་གོང་དུ་བབས་པར་གྱུར་པའི་ལྷ་དེ་དེ་ལ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཕྲེང་བ་དེ་མགོ་བོར་བཅིངས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། པྲ་ཏི་གྲྀཧྞ་ཏྭ་མི་མཾ། སཏྭ་མ་ཧཱ་བ་ལ། དེ་ནས་སྙིང་གར་བདག་པོ། མིག་ཏུ་ཨོཾ་དཔྲལ་བ་བསམས་ལ་འདིས་གདོང་གཡོགས་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་སྭ་ཡནྟེ། ཙཀྵཱུ་ངྒྷ་ཊ་ན་ཏཏྤ་ར། ཨུངྒྷ་ཊ་ཡ་ད་སརྦྦཱ་ཀྵོ་བཛྲ་ཙཀྵུ་ཨ་ནུཏྟ་རཾ། དེ་རིང་དད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ལ་བལྟ་བར་གྱིས། ། སངས་རྒྱས་གདུང་གི་རིགས་སུ་སྐྱེས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། །

Then, having asked all that is desired and preceded by the stabilization of the descent, one should make perfect offerings and request the deity who has descended to depart as it was. When entering the maṇḍala, ask: "What do you see with your eyes?" Based on the appearance of a maṇḍala of light—whether white, yellow, red, black, or the like—one should know that the person has become a vessel for the supreme goals of pacification, enrichment, magnetizing, or wrathful activity respectively. Then, having released the mudrā of entry bound at the heart, one should perform the descent and stabilize it by reciting: tiṣṭha vajra dṛḍho me bhava | śāśvato me bhava | hṛdayaṃ me adhiṣṭha sarvasiddhiṃ me prayaccha | sarvakarma sucame | cittaṃ śreyaṃ kuru hūṃ ha ha ha ha hoḥ. Then, having blessed that garland of the syllable hūṃ with the syllable trāṃ, one should cast it into the maṇḍala and say: pratīccha vajra hoḥ. The deity who previously descended will be accomplished for that person. Then, having bound that garland on the head, one should say: pratigṛhṇa tvaṃ māṃ sattva mahābala. Then, having visualized the Lord at the heart and the oṃ at the eyes and forehead, one should remove the face veil with this: oṃ vajrasattva svayante cakṣur udghāṭayāmi | udghāṭaya me sarvākṣo vajracakṣur anuttaram. "Today, by the force of your faith, look upon this maṇḍala. You are born into the lineage of the Buddha's family, blessed by mantra and mudrā."

དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། དམ་ཚིག་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བར་བྱེད། ། རྡོ་རྗེ་པད་མཆོག་རོལ་པ་དང་། ། གསང་སྔགས་རྣམས་ནི་མཉེས་པར་གྱིས། ། ཧེ་བཛྲ་པ་ཤྱ། དཀྱིལ་འཁོར་གདེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། སྔགས་སུ་བཅད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བཏེག་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། བསོད་ནམས་དང་། བྱིན་གྱི་རླབས་ཇི་ལྟ་བ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བཏེག་པ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེགས་ལས་བརྩམས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པའི་བར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ལ། ། ཡོན་ནི་མང་དུ་ཕུལ་ནས་སུ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པས་ཕྱག་བྱས་ནས། ། དབང་བསྐུར་བར་ནི་གསོལ་བ་གདབ། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་ལ། ། མཆོད་ཆེན་ཇི་ལྟར་སྩལ་བ་བཞིན། ། བདག་ཀྱང་རབ་ཏུ་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར། ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་དེང་བདག་སྩོལ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་དེ་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཁྲུ་གཉིས་དོར་བར། ཤར་སྒོར་མངོན་པར་བལྟས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱེད་ཀྱི་ཚད་ལ་རིམ་པ་གཉིས་པ། ཟུར་བཞི་པ་སྒོ་བཞི་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ཟེ་བ་དང་བཅས་པ་བྲི། སྣམ་བུའི་ཤར་དུ་རྡོ་རྗེ། ལྷོར་རིན་པོ་ཆེ། ནུབ་ཏུ་པདྨ། བྱང་དུ་རལ་གྲི་བྲིས་པ། སློབ་མ་ལུས་ཤིན་ཏུ་ཁྲུས་བྱས་ཤིང་དྲི་དང་བདུག་པ་དང་། ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་དེར་བཞག་ལ། སྦྱང་བའི་ཆོ་ག་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་བཟླས་པའམ།

All accomplishments are perfected, and the samaya is made supreme. Through the play of the supreme vajra and lotus, may the secret mantras be pleased. He vajra paśya. With the mudrā for lifting the maṇḍala and the recitation of the mantra, the maṇḍala is lifted up. The maṇḍala should then be shown; according to one's merit and blessings, the lifted maṇḍala will be seen. Then, beginning with the Blessed One, the Noble Yamāntaka, and continuing until the Blessed One Mañjuśrī, all the maṇḍalas should be shown. Then, having offered many gifts to the Vajra Master and having prostrated with verses, one should make the request for empowerment: "Just as the great offering was bestowed Upon the Buddha, the Vajra of Awakening, So too, for the sake of my complete protection, O Vajra of Space, grant it to me today!" Then, in order to bestow the empowerment upon the disciple, the Master should draw a second maṇḍala outside the root maṇḍala, leaving a distance of two cubits. Facing the eastern gate, it should be half the size of the root maṇḍala, square with four gates. In its center, one should draw an eight-petaled lotus with a fillet. On the ledge, one should draw a vajra in the east, a jewel in the south, a lotus in the west, and a sword in the north. The disciple, having thoroughly bathed and being properly adorned with perfumes, incense, garlands, and all ornaments, is placed there. Then the ritual of purification is performed, either by reciting the Noble Amṛtakuṇḍalī or...

ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཟླས་པའི་ཡུངས་ཀར་ཁུ་ཚུར་གཡས་དང་གཡོན་གྱིས་བཟུང་བས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ལན་གཉིས་གཉིས་དང་རང་གི་ལོགས་ནས་བསྐོར་ཏེ། ཁམ་ཕོར་གྱི་མེའི་ནང་དུ་དོར་ལ་ཡང་ཁུ་ཚུར་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཅིག་ཅར་གཡས་ནས་བསྐོར་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་སྦྱང་བ་བྱས་ལ། ཡུངས་ཀར་མེར་དོར་བ་དང་ལག་པ་གཡས་དང་གཡོན་གྱིས་དེ་བཞིན་དུ་ཆུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་ཉེ་རེག་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་དང་སློབ་མ་བསྲུང་བ་བྱས་ལ། རིགས་ཀྱི་ཡུམ་བཟླས་པའི་དྲིས་བྱུགས་པ་དང་། དེ་ཉིད་བཟླས་པའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་མགོ་བོ་དཀྲིས་ལ། རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོས་མཆོད་ཡོན་བྱིན་ཏེ། མར་དང་བཅས་པའི་སརྫ་ར་སའི་སྤོས་ལ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་བཟླས་པའམ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཟླས་པས་བདུག་པར་བྱའོ། ། ངེས་པར་སྦྱོང་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་བྱས་ལ་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྷའི་འཁོར་ལོ་མ་ལུས་པ་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཀོད་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་རབ་ཏུ་བཞག་སྟེ། སྟེང་དུ་བླ་རེ་བྲེ་བ་དང་། གཡས་ལོགས་སུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཟླས་པའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་གདུགས་དང་། གཡོན་དུ་ནམ་མཁའི་མཛོད་བཟླས་པའི་རྒྱལ་མཚན་དང་། རྔ་ཡབ་དང་བ་དན་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དང་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། མཆོད་ཡོན་བྱིན་ལ་དུང་དང་རྔ་བོ་ཆེ་དང་། རྔ་རིང་དང་། ཟངས་དུང་ལ་སོགས་པའི་སིལ་སྙན་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་ངོས་རྣམས་ཀུན་དུ་གང་བར་བསམས་ལ།

Holding white mustard seeds while reciting the syllable HŪṂ with the right and left fists, one should circle them twice each around one's own side and cast them into the fire of the clay bowl. Then, circling them simultaneously with those two fists from the right, one should perform the purification in that same manner. As the mustard seeds are cast into the fire, one should likewise apply water with the right and left hands. Then, one should perform the ritual touching (upaspṛśana) of both. Next, having performed the protection of oneself as the master and the disciple, one should anoint [the disciple] with fragrance recited with the Family Mother mantra and wrap the head with a flower garland recited with that same mantra. Having offered the arghya water with the Family Essence mantra, one should fumigate with sarjarasa incense mixed with butter, reciting either the Amṛtakuṇḍalī mantra or the syllable HŪṂ. This is the ritual of definitive purification. Then, having visualized oneself as Mañjuvajra, one should arrange the entire mandala of mantras, mudrās, and deities in their respective places. Having blessed [the disciple] with Vajrasattvī and so forth, and blessed the body and so forth, one should establish them in the Mahāmudrā. Above, a canopy is spread; to the right, a precious parasol adorned with a flower garland recited with the syllable HŪṂ; and to the left, a victory banner recited with the Gaganagañja mantra. With various fly-whisks, banners, flowers, and so forth, as well as the goddesses of Grace (Lāsyā) and the rest, one should make perfect offerings. Having offered the arghya, one should imagine the entire expanse of space filled with the sounds of conchs, great drums, long drums, copper horns, and other musical instruments.

རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བ་དང་། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མངའ་བ་གསེར་གྱི་རི་བོ་འདྲ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་མགོན་པོ་དྲི་མ་གསུམ་སྤངས་པ། ། སངས་རྒྱས་པདྨ་རྒྱས་འདྲའི་སྤྱན་མངའ་བ། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་སྐྱེ་དགུ་ཞི་བྱེད་དང་པོའོ། ། དེ་ཡིས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་མཆོག་རབ་མི་གཡོ་བ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གྲགས་ཤིང་ལྷ་དང་མིས་མཆོད་པ། ། ཆོས་ཀྱི་དམ་པ་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་པ། ། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་དགེ་བའི་བཀྲ་ཤིས་གཉིས་པའོ། ། དགེ་འདུན་དམ་པ་ཆོས་ལྡན་ཐོས་པའི་བཀྲ་ཤིས་ཕྱུག། མི་དང་ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་མཆོད་པའི་གནས། ། ཚོགས་ཀྱི་མཆོག་རབ་ངོ་ཚ་ཤེས་དང་དཔལ་གྱི་གཞི། ། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་དགེ་བའི་བཀྲ་ཤིས་གསུམ་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་མངའ་བ་པོ། ། དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་བརྟུལ་བ་ཡོངས་ལྡན་པ། ། ཚོགས་ཀྱི་ལམ་དགྱེས་ཐུབ་པའི་བཀྲ་ཤིས་གང་བྱུང་བ། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགའ་ལྷ་ཡི། ། གཞལ་མེད་ཁང་གི་སྙིང་པོ་ནས་ནི་འདིར་གཤེགས་ཏེ། ། དབང་བཅས་ལྷས་བསྐོར་བ་ཡི་བཀྲ་ཤིས་གང་བྱུང་བ། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། ལོ་མ་མེ་ཏོག་འོད་འབར་ཉམས་དགའ་ལུམྦའི་ཚལ། ། ལྷ་མང་དག་གིས་བརྟེན་པར་མགོན་པོ་བལྟམས་པ་ན། ། སྲིད་པའི་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡི་བཀྲ་ཤིས་གང་བྱུང་བ། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། གྲོང་ཁྱེར་སེར་སྐྱའི་གནས་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ། ། ལྷུམས་ནས་བལྟམས་པ་སྟོན་པ་བདེ་གཤེགས་ཟས་གཙང་སྲས། །

Sounding the vajra and bell: Possessing excellence, like a mountain of gold, Protector of the three worlds, who has abandoned the three stains, Buddha, with eyes like a blossoming lotus— May this first auspiciousness bring peace to all beings. The supreme, unshakable teaching he revealed, Renowned throughout the three worlds, honored by gods and men, The sublime Dharma that brings peace to all beings— May this be the second auspiciousness of virtue in the world. The sublime Sangha, endowed with Dharma and rich in the auspiciousness of learning, The object of veneration for humans, gods, and asuras, The supreme assembly, the foundation of modesty and glory— May this be the third auspiciousness of virtue in the world. For the sake of benefiting all sentient beings, the one who possesses enlightenment, Fully endowed with the resolve to accomplish every purpose, Whatever auspiciousness arose from the Sage’s delight in the path of the assembly— May that auspiciousness bring peace to all beings. For the benefit of the world, the Tathāgata, the Joyful God, Descended here from the heart of the celestial palace, Surrounded by Indra and the gods—whatever auspiciousness arose— May that auspiciousness bring peace to all beings. In the delightful Lumbinī grove, where leaves and flowers blaze with light, When the Protector was born, attended by many gods— Whatever auspiciousness arose from reaching the end of existence— May that auspiciousness bring peace to all beings. From the city of Kapilavastu, to the royal palace, The Teacher, the Sugata, son of Śuddhodana, was born from the womb.

མྱུར་བསྐྲུན་བདུད་རྩིའི་ཆུས་གཏོར་བ་ཡི་བཀྲ་ཤིས་གང་ཡིན་པ། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། གྲོང་ཁྱེར་དམ་པ་སེར་སྐྱའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། རྨད་དུ་བྱུང་བ་གྲགས་པ་ཆེ་བའི་ལྷ་ཡིས་མངོན་བསྟོད་པ། ། བསམ་ཡས་དགེ་བསྒྲུབས་བསོད་ནམས་ཕུང་པོའི་བཀྲ་ཤིས་གང་ཡིན་པ། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། དགྱེས་ཤིང་ནམ་ཕྱེད་གྲོང་ཁྱེར་མཆོག་ནས་མངོན་བྱུང་སྟེ། ། དཀའ་ཐུབ་ཚལ་དུ་མངོན་པར་གཤེགས་ཤིང་ཚངས་ལ་སོགས། ། ལྷ་ཡི་ཚོགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་བཀྲ་ཤིས་གང་ཡིན་པ། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། རབ་ཏུ་འོད་འབར་གསེར་དང་འདྲ་བའི་སྐུ་མངའ་ཞིང་། ། བཻ་ཌཱུརྱ་ལྟར་སྔོ་བའི་རྩྭ་བཏིང་སྟེང་བཞུགས་ཏེ། ། སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་མི་གཡོ་མཆོག་གི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། ཆུ་བོའི་འགྲམ་ན་ཙ་ཤ་ཕྲེང་གིས་ཡོངས་བསྐོར་བ། ། ཤིན་ཏུ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་སྲིད་པ་སེལ་མཛད་པ། ། ཀླུ་ཡི་རྒྱལ་པོས་ཕྱག་བྱས་པ་ཡི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། ཤིང་རྒྱལ་དྲུང་གཤེགས་བྱམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བདུད་ཀྱི་ཕྱོགས། ། མང་པོ་བཏུལ་ཚེ་ས་སྟེངས་དང་ནི་ནམ་མཁའ་ལ། ། བཅོམ་ལྡན་བཀྲ་ཤིས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་གང་བྱུང་བ། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་གཞིག་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་གདན་བཞུགས་ཏེ། ། ནམ་གྱི་ཐོ་རངས་བདུད་བཞི་པོ་རྣམ་རབ་བཏུལ་བ། ། སྟོན་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཀྲ་ཤིས་གང་ཡིན་པ། །

Whatever auspiciousness there is from sprinkling the water of nectar that was quickly produced—may that auspiciousness bring peace to all living beings. In the sublime city known as the abode of Kapilavastu, which was praised by gods of wondrous and great renown—whatever auspiciousness there is from the mass of merit accumulated through inconceivable virtue—may that auspiciousness bring peace to all living beings. Delighted, he departed from the supreme city at midnight and proceeded to the grove of asceticism, surrounded by hosts of gods such as Brahmā—whatever auspiciousness there is in that—may that auspiciousness bring peace to all living beings. Possessing a body that blazes with light like gold, he sat upon a spread of grass as blue as lapis lazuli; whatever auspiciousness there is in that supreme, unmoving posture of the cross-legged seat—may that auspiciousness bring peace to all living beings. On the bank of the river, completely surrounded by a garland of tṛṇa grass, he performed the most wondrous act of dispelling existence; whatever auspiciousness there is in that which was prostrated to by the king of nāgas—may that auspiciousness bring peace to all living beings. Having gone before the king of trees, through the power of loving-kindness he subdued the many factions of Māra; whatever various auspicious signs appeared upon the earth and in the sky at that time—may that auspiciousness bring peace to all living beings. Sitting at the Vajra Seat in order to destroy all suffering, at the break of dawn he utterly subdued the four Māras; whatever auspiciousness there is in that of the Teacher, the Sugata—may that auspiciousness bring peace to all living beings.

བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། གྲོང་ཁྱེར་ཝཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་དྲང་སྲོང་མཆོག་བཞུགས་ནས། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མཆོག་བསྟན་པ་ཡི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། ལྷ་ཡུལ་དང་འདིར་ཤིན་ཏུ་རྨད་དུ་བྱུང་གྱུར་པ། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་ཕན་བྱེད་དམ་པ་དག་བྱེད་པ། ། བསོད་ནམས་བྱ་བྱེད་འཕགས་པའི་སྐྱེ་བོས་མངོན་བསྟོད་པ། ། བཅོམ་ལྡན་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་སེང་གེས་གང་གསུངས་པ། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། མུ་སྟེགས་བྱེད་པ་ཀུན་གྱི་ང་རྒྱལ་གཞོམ་པ་དང་། ། འགྲོ་ལ་བདེ་བ་སྐྱེད་ཕྱིར་ཆོ་འཕྲུལ་དམ་པ་དག། ཉེ་བར་སྟོན་པ་རྒྱལ་བའི་བཀྲ་ཤིས་གང་ཡིན་པ། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་མཐོ་རིས་ནས་ནི་འདིར་གཤེགས་ཏེ། ། ཚངས་པ་ལ་སོགས་ལྷ་ཚོགས་ལག་ན་རྔ་ཡབ་གདུགས། ། སྣ་ཚོགས་ཐོགས་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞི་བ་མཆོག་ཏུ་ཉེར་གཤེགས་པ། ། མནྡཱ་ར་བས་མེ་ཏོག་མང་པོས་མངོན་མཆོད་པ། ། ལྷ་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་བསྟོད་པའི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག། ལྷ་དང་ཀླུ་དང་མི་ཡི་དབང་པོས་ཕྱག་བྱས་པ། ། མཁའ་ལྡིང་གནོད་སྦྱིན་དྲི་ཟའི་དབང་པོས་མཆོད་གྱུར་པ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟོབས་བཅུ་ལྡན་གྱི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་ཤོག།

May that auspiciousness bring peace to all living beings! In the city of Vārāṇasī, the Supreme Sage resided and turned the supreme Wheel of Dharma; may that auspiciousness, which is most wondrous in the realms of the gods and here on earth, bring peace to all living beings! May that auspiciousness bring peace to all living beings! That auspiciousness which is beneficial, holy, and purifying, praised by the noble ones who perform meritorious deeds, and spoken by the Lion, the Blessed Śākyamuni—may that auspiciousness bring peace to all living beings! May that auspiciousness bring peace to all living beings! To crush the pride of all non-Buddhist extremists and to generate happiness for wandering beings, the Victorious One displayed the supreme miracles; may that auspiciousness bring peace to all living beings! May that auspiciousness bring peace to all living beings! For the benefit of wandering beings, he descended from the celestial realms to this world, surrounded by hosts of gods such as Brahmā, who held fly-whisks and parasols in their hands; may that auspiciousness bring peace to all living beings! May that auspiciousness bring peace to all living beings! When the Tathāgata, the supreme peace, approached, he was honored with many mandārava flowers and praised by the supreme gods; may that auspiciousness bring peace to all living beings! May that auspiciousness bring peace to all living beings! Honored by the lords of gods, nāgas, and humans, and worshipped by the lords of garuḍas, yakṣas, and gandharvas—may the auspiciousness of the Tathāgata, who possesses the ten powers, bring peace to all living beings!

ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་གླུ་བླངས་ལ་དེ་སེང་གེའི་གདན་ནམ་ཁྲི་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དར་གྱིས་གཡོགས་པ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཟླས་པ་ལ་བཞག་སྟེ་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དང་པོར་ནི་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པས་སོ། ། དེ་ནས་ནི་ལྷ་མོ་བཞིའི་བུམ་པ་དང་། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བུམ་པས་རེ་རེ་ཞིང་རང་གི་སྔགས་ཟློས་ཤིང་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱིའི་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་ནས་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་ག་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཅུ་མཐའ་ཡས་པ་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་། རིག་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་ལ། སྔར་སྨྲས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་འདི་ལ་སྩལ་དུ་གསོལ་ཞེས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པས་སྔོན་གྱི་ཕན་པར་མཛད་པ་དང་། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཤུགས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་གཏོས་ཐམས་ཅད་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་ལྟར་གང་བར་བྱོན་ནས། གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་དང་། གོས་དང་། སིལ་སྙན་དང་རོལ་མོ་ལ་སོགས་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་དང་ལྡན་པ་རྣམས་དང་། རིག་པའི་ལྷ་མོ་པདྨའི་རྩ་བ་ལྟར་དཀར་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་ཆུས་གང་བའི་བུམ་པ་ཕྱག་ན་བསྣམས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་གི་རྩེ་མོ་མཆོག་གིས་སློབ་མ་རྣམས་ལ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་། སྔགས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་གྱུར་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་།

Having recited auspicious verses and songs beginning with those words, one should place [the disciple] upon a lion throne or a pedestal covered with a silk cloth and a moon maṇḍala, where the syllable HŪṂ has been recited, and then confer the empowerment. First, it is done with the Victorious Vase (vijayakalaśa). Then, the empowerment is conferred one by one with the vases of the four goddesses and the vases of all the deities, while reciting their respective mantras. Having thus bestowed the outer empowerment, the secret empowerment should be conferred. Then, with masses of light emanating from one's own heart, one should properly exhort the Tathāgatas residing in the infinite ten directions and the knowledge goddesses (vidyādevī) for the sake of conferring empowerment upon the disciple. With the previously mentioned verses, one should supplicate the Tathāgatas, saying, "Please bestow this upon him." Through the power of their former beneficial deeds and great compassion, they arrive, filling the entire expanse of space like a pod of sesame seeds. Accompanied by the requisites for the empowerment offering—parasols, victory banners, flags, garments, cymbals, music, and so forth—the knowledge goddesses, holding in their hands vases filled with the nectar of wisdom (jñānāmṛta) as white as lotus roots, confer the empowerment upon the disciples with the tips of their supreme hands. One should visualize that the empowerment is conferred with the verses beginning, "The empowerment is the great vajra," and with the mantras. Following that, the Buddha Bhagavān and...

ལྷ་མོ་དེ་ནས་སློབ་མའི་བ་སྤུའི་བུ་ག་རྣམས་སུ་ཞུགས་པས་ལུས་ཐམས་ཅད་དེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ། མི་བསྐྱོད་པ་ཅོད་པན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དབང་བསྐུར་བ་ལྔ་པོ་སྔར་བཤད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པས་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གོ་ཆ་བསྐོན་ལ་དར་དཔྱངས་འཕྱང་བ་དང་མཉམ་པའི་ཐལ་མོས་དགབ་པར་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། བདག་པོའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། དམ་ཚིག་གསུམ་ཡང་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པས་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྦྱིན་ནོ། ། སློབ་མས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བསྐོར་བས་སླར་ཕྱག་བྱས་ལ། དབང་བསྐུར་བ་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་པར་བསྟོད་ལ་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་གར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དང་། སྒེག་པ་དང་བཅས་པས་སློབ་མ་དེ་ལ་ལཱ་སྱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་མེ་ཏོག་ཅིག་འཕངས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། དེའི་སྲས་ལྷན་ཅིག་རོལ་པར་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དགའ་བའི་མཆོད་པ་བདེ་མཆོག་ཡིན། ། ཨཿསྒེག་བཅས་ཕྲེང་བ་འཕེན་པ་དང་། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཆོད་པར་གྱིས། ། ཕྲེང་བ་དེ་ཡི་རྒྱན་ཡིན་པས། ། འདི་དང་འབྲལ་བ་མེད་པར་གྱིས། ། ཨོཾ་ལུས་ཅན་ཀུན་ལ་དམ་ཆོས་ཀྱི། ། ཡང་དག་བརྗོད་པ་གླུ་རུ་བླང་། ། དེ་ནི་མྱུར་བར་བདེ་གཤེགས་དེའི། ། བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར། ། གཱི་ཐལ་མོ་གར་བཅས་ཕུལ་བ་ཡིས། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མཉེས་པར་གྱིས། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་འདུལ་བའི་ལས། །

Then, the goddess enters the pores of the disciple’s body, transforming the entire body into her nature; one should visualize Akṣobhya abiding in the manner of a crown. The five empowerments should be bestowed using the very mantras and mudrās previously explained. Then, having donned the armor and covered [the disciple] with palms joined in the manner of hanging silk streamers, the vajra empowerment, the lord empowerment, the name empowerment, and the three samayas should be granted according to the sequence of the sādhana. Following that, the vajra conduct of siddhi is bestowed. The disciple, having performed a prostration by circling with vajra palms, should receive the empowerment. Then, having offered perfect praise, the yoginīs such as Lāsyā and the others, preceded by dance and with graceful gestures, cast a flower upon the disciple and say these words: "From this day forth, together with the perfect Buddhas and their sons, enjoy the play! Through the union of the vajra pride, the offering of joy is the supreme bliss. Aḥ! Casting the garland with grace, make offerings to all the Buddhas. Since this garland is their ornament, never be separated from it. Oṃ! For all embodied beings, sing the song of the perfect expression of the sublime Dharma. By that, one will swiftly experience the bliss of those Sugatas. Gī! By offering with palms joined in dance, please the perfect Buddhas. The activity of taming by the perfect Buddhas—"

རོལ་མོས་གར་ནི་བྱེད་པོར་འགྱུར། ། ཧོཿབདུག་སྤོས་ཕུལ་བས་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། བརྟུལ་ཞུགས་བཟང་པོས་ཆེར་ཚིམ་གྱིས། ། འགྲོ་ལ་བདེ་གཤེགས་འབབ་པ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཚིམ་པར་འགྱུར། ། ཨཿམེ་ཏོག་གཏོར་བས་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། སླར་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བསགས། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལྡན་པ་ཡི། ། བདེ་གཤེགས་སྐུ་ནི་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། བྷྲཱུཾ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ལྟར་རང་ཉིད་ཀྱིས། ། ཆོས་ཀྱི་མེ་ནི་ལེགས་སྦར་ལ། ། མ་རིག་ལྡོངས་བྱས་སེམས་ཅན་རྣམས། ། ཡེ་ཤེས་སྣང་བས་བསལ་བར་གྱིས། ། པུཾ་རྒྱལ་བ་ཁྱོད་ཀྱིས་དྲིལ་ཕུལ་བས། ། ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱང་ཆུབ་བསྐོར། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཏིང་འཛིན་ཤེས་རབ་དང་། ། རྣམ་གྲོལ་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ཡིན། ། གཿདེ་ནས་བདག་པོའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་གསེར་གྱི་ཐུར་མ་བཟླས་པ་བླངས་ལ། མདུན་དུ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་མིག་མཁན་རྒྱལ་པོ་ཡིས། ། འཇིག་རྟེན་ལིང་ཏོག་བསལ་བ་ལྟར། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་མི་ཤེས་པའི། ། རབ་རིབ་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསལ། ། ༀ་བཛྲ་ནེ་ཏྲ་ཨ་པ་ཧ་ར་ཏི་མི་རཾ་ཧྲིཿསློབ་མའི་མིག་གཉིས་སུ་ཡི་གེ་པྲ་བསམས་ལ་བྱུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་ལོང་བསྟན་ལ། ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། དག་ཅིང་གསལ་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལས་ཀུན་དུ་འབྱུང་། ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་གནས་མེད་པར། ། དེ་ལྟར་ཆོས་འདི་ཤེས་ནས་སུ། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་མཉམ་མེད་བྱོས། ། འོན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་སྲས་སུ་སྐྱེས། །

Through music, one becomes a dancer. By offering the hoḥ incense, the Perfect Buddhas are greatly satisfied by your excellent ascetic conduct; may the Sugatas descend upon beings and satisfy them with wisdom. By scattering the aḥ flowers, the Perfect Buddhas once again accumulate the branches of enlightenment; you shall attain the body of a Sugata, endowed with the major and minor marks. By bhrūṃ, like the Vajradharma himself, light the fire of the Dharma well; dispel the darkness of ignorance for sentient beings with the light of wisdom. By phuṃ, O Victorious One, by your offering of the bell, turn the wheel of enlightenment for embodied beings: ethical discipline, meditative concentration, insight, and the vision of liberated wisdom. Gaḥ. Then, possessing the application of the master, take the consecrated golden probe and speak these words before the disciple: "Just as the King of Eye-Physicians dispelled the cataracts of the world, so may the Victorious Ones dispel the dimness of your ignorance, my son." Oṃ vajranetra apaharati mi raṃ hrīḥ. Visualize the syllable pra at the disciple's two eyes and apply the ointment. Then, show the mirror and teach the characteristics of phenomena: "All phenomena are like reflections: pure, clear, and unclouded; ungraspable and inexpressible, arising entirely from causes and karma. Without intrinsic nature and without abiding, having known these phenomena in this way, perform the peerless benefit of sentient beings. Nevertheless, you are born as a son of the Buddha."

དེ་ནས་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཐ་མ་ལས་བྱུང་བའི་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ལ་བྱིན་ཏེ། ། ཆོས་རྣམས་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད། ། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཀུན་མཆོག་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གསལ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧོས་གཞུ་བྱིན་ལ། འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་དེ། ཕྱོགས་བཞིར་མདའ་བཞི་འཕང་བར་བྱའོ། ། གཅིག་ནི་སྟེང་དུའོ། ། གཅིག་ནི་འོག་ཏུའོ། ། ཡང་ཨཿབཛྲ་སཏྭ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་མེ་ལོང་བླངས་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མེ་ལོང་བཞིན། ། དག་ཅིང་གསལ་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་རང་ཉིད་ནི། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱི་ནི་སྙིང་ལ་ཞུགས། ། གང་འདི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་འདི་ཡིན་པར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་ཧེ་ཏུ་མཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རྐང་པ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གཞག། ཨོཾ་བཛྲ་བྷ་ཥ་རཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ལག་པ་གཡས་སུ་དུང་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་དང་པོས་ལག་པ་གཡོན་དུ་གླེགས་བམ་དང་། དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཐ་མས་དྲིལ་བུ་བྱིན་ལ། དེ་ནས་བརྩམས་ཏེ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཅིག། དེ་རིང་ཕན་ཆད་འཇིག་རྟེན་ལ། ། སྐྱོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། ཆོས་ཀྱི་དུང་ནི་བླ་མེད་པས། ། ཀུན་དུ་མ་ལུས་གང་བར་གྱིས། ། སོམ་ཉི་ཡིད་གཉིས་མི་བྱ་ཞིང་། ། དོགས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། ། གསང་སྔགས་སྤྱད་པའི་ཚུལ་གྱི་མཆོག། འཇིག་རྟེན་འདི་ལ་རབ་ཏུ་སྒྲོགས། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་སངས་རྒྱས་ལ། །

Then, having sounded the bell produced from the final vowel and bestowed it, one should say: "All phenomena have the characteristic of space; space, moreover, has no characteristic. Through union with space, the supreme equality of all is clarified." Then, having given the bow with the syllable HOḤ, one should say: "Pleasant all the Tathāgatas!" and shoot four arrows in the four directions—one upward and one downward. Furthermore, with "AḤ VAJRASATTVA," one should take the mirror and say: "Vajrasattva is like a mirror: pure, clear, and stainless. The self of all Buddhas has entered into your heart, my son. Know that this is the bodhicitta, the lord of all Tathāgatas." Then, with "OṂ VAJRA HETU MAṂ," place the wheel of Dharma between the two feet. With "OṂ VAJRA BHĀṢA RAṂ," place the conch in the right hand, the book in the left hand with the first vowel, and the bell with the final vowel. Then say: "From this moment on, by the mere generation of the mind of awakening, turn the wheel of Dharma! From this day forward, in the world, turn the wheel of the Protectors. With the unsurpassed conch of Dharma, fill everything without exception. Without doubt or hesitation, and with a mind free of suspicion, proclaim the supreme way of practicing the Secret Mantra in this world. By doing so, to the Buddhas..."

ཕན་ཐོགས་དྲིན་དུ་གཟོ་ཞེས་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ཀུན་ཀྱང་། ། ཀུན་དུ་ཁྱོད་ལ་སྲུང་བར་བྱེད། ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པས། འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་ཐམས་ཅད་དུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། ཇི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་འདུལ་འགྱུར་བའི། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་དང་། ཁྲོ་བོ་དང་། པདྨ་དང་། ནོར་བུའི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར་ཞེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔས་རྗེས་སུ་གནང་བ་བྱིན་ལ། གཟེངས་བསྟོད་པ་ནི། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྒྱུར་གྱུར་པས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་སྙིང་གར་གཡོན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཆོས་གོས་ཀྱི་ཐ་མ་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ལ་གཡས་པ་མཆོག་སྦྱིན་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བས་ལུང་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨེ་ཤོ་ཧཾ། བྱཱ་ཀ་རོ་མི་ཏྭཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བྷ་བ་དུར་ག་ཏི་ཏོ་དྷི་ཏྱཱནྟ་བྷ་བ་སིདྡྷ་ཡེ་ཧེ་བཛྲ་ནཱ་མ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿགང་ལ་གཟེངས་བསྟོད་པ་འདི་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་ལུང་བསྟན་པ་མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་ཆོ་གས་བྱས་པ་དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་དམ་ཚིག་སློབ་དཔོན་ལ་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་སྟོན་པར་མཛད་དོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ།

It is said: "One should repay the kindness of those who have been beneficial." All those Vajra-holders will also protect you in every way. Possessing the application of the wheel-turning of the perfectly complete Buddha, for the sake of benefiting all sentient beings in all worlds, you shall turn the wheel of Dharma in whatever way is necessary to discipline them. Likewise, you shall turn the wheels of the Vajra, the Wrathful, the Lotus, and the Jewel. Having granted the authorization with these five verses, the encouragement is as follows: By means of the application of the identity of all Buddhas through the Great Seal (Mahāmudrā), one should hold the hem of the Dharma robe with the left hand in the Tathāgata fist at the heart, while the right hand is in the gesture of supreme generosity (varada). Then, one should confer the prophecy through the Vajra-name empowerment: Oṃ eṣo 'haṃ vyākaromi tvāṃ vajrasattvas tathāgato bhava durgatito dhītyāntabhava siddhaye he vajranāma tathāgata siddhasamayas tvam bhurbhūvaḥ svāḥ. To whoever this encouragement and the prophecy by means of the Great Seal are performed through the most secret ritual, all the Tathāgatas such as Vajrasattva, all the Vajra-holders, and all the Tathāgatas together with the maṇḍala of the bodhisattva retinue, will with one voice prophesy that the master’s own samaya is unsurpassed, perfectly complete enlightenment. It is as follows:

གཟེངས་བསྟོད་པ་འདི་ཉིད་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་མཆོག་ཏུ་གསང་བ་དམ་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་འདི་དང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་སྟོབས་ལ་དད་པར་བྱའོ་ཞེས་སློབ་མ་རྣམས་ལ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསང་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ལྟ་བུ་ཡི། ། ཁམས་གསུམ་ན་ནི་སྡིག་མེད་དེ། ། དེ་བས་འདོད་ལ་ཆགས་བྲལ་བར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་མ་བྱེད་ཅིག། མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་ཧ་ན་ཕཊ། དེའི་འོག་ཏུ་རང་གི་ལག་པ་གཡོན་པས་སློབ་མའི་མཐེ་བོ་གཡས་པ་བཟུང་ལ། སློབ་མའི་གཙོ་བོ་ལ་དམིགས་ནས་མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་བྱ་བ་དང་། སྦྲང་རྩི་དང་མར་དང་ཞོ་དང་བསྲེས་པའི་ཏིལ་གྱི་སྲེག་བླུགས་བརྒྱ་བྱས་ལ། བསང་གཏོར་བྱས་ཏེ་སྙིང་གར་བྱུགས་ལ་ལས་ཐམས་ཅད་པ་དང་། རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་བཟླས་པའི་སྲུང་སྐུད་དང་། གདུ་བུ་ལག་ངར་དུ་གདགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེའི་མགོ་བོར་གདུགས་བཞག་ལ། སྐོར་བ་བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་དང་བཅས་པར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོར་གདུགས་དང་བཅས་པར་ལུས་ཕབ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སློབ་མ་འདི་ནི་ཕུལ་བ་ལགས། ། གསང་སྔགས་རྒྱུད་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། ། གདུགས་བཞག་ནས་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། སྙིང་ལ་འབབ་པ་དེ་ལ་བརྗོད། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སློབ་དཔོན་གྱུར། ། གསང་སྔགས་རྒྱུད་ཀྱང་འཛིན་པར་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བཀུར་བར་འགྱུར། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྙིང་བརྩེའི་ཕྱིར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བཞིན། ། ནན་ཏན་བསྐྱེད་དེ་བྲི་བར་གྱིས། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡང་རྒྱུད་ལ་སྦྱོར། །

One should say to the disciples: "By means of this very exhortation and the mudrā of Mahāmudrā, you should have faith in this blessing of the supreme secret, sublime siddhi, and the power of Secret Mantra." Then, the secret should be proclaimed within the maṇḍala: "In the three realms, there is no sin like that of being free from passion; therefore, you must not become free from passion for desire." Mahāsamaya hana phaṭ. Following that, with the left hand, the preceptor should grasp the right thumb of the disciple. Focusing on the principal disciple, he should perform a burnt offering of ghee, and then one hundred burnt offerings of sesame mixed with honey, ghee, and curd. Having performed the sprinkling of water for purification, he should smear it on the heart and tie a protection cord and a bracelet on the forearm, reciting the activity mantra and the essence mantra of the family. Then, placing a parasol over the disciple's head, he should have him circumambulate. With palms joined, the disciple should prostrate at the entrance of the maṇḍala along with the parasol, and the preceptor should say these words: "This disciple is offered; he shall uphold the Secret Mantra tantras." Having set down the parasol, the preceptor should speak to that disciple, touching his heart: "Now you have become a master of the maṇḍala; you shall also uphold the Secret Mantra tantras. You shall be honored by all the Buddhas, Bodhisattvas, and deities. Out of compassion for all sentient beings, you must apply yourself with diligence and draw the maṇḍala according to the ritual. You must also engage practitioners in the tantras."

དེ་ནས་རང་ཉིད་ཀྱིས་ལན་བརྒྱ་བཟླས་པ་དང་བཅས་པའི་སྔགས་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པར་སློབ་མ་ལ་བྱིན་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདི་ལ་སྩལ་ལགས་ཀྱིས། ། འདི་ལ་འགོ་བར་མཛད་དུ་གསོལ། ། བཅོམ་ལྡན་བདག་གིས་བཟུང་ལགས་ཀྱིས། ། བདག་ལ་འགོ་བར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་རིམ་བཞིན་དུ་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་དག་གིས་སྔགས་བསྐུལ་ལ་སྨྲ་བས་བྱིན་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཟླས་ལ་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡང་བསླབས་ལ། ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་ཕྱག་རྒྱ་ལ་མི་མཁས་པ་གང་ལ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་སྟོན་པར་མ་བྱེད་ཅིག། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བར་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ལས་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་པ་དང་སོམ་ཉིར་གྱུར་ནས་ཡ་ང་བ་མ་སྤངས་པས་དུས་བྱས་ནས་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། རྒྱུ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འདུས་པ་ལ་སོགས་པའི་དབུགས་དབྱུང་བ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་ནི། ། མཐོང་བ་དང་ནི་ཞུགས་གྱུར་པས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་ངེས་གྲོལ་ཞིང་། ། ཁྱེད་རྣམས་དེ་ཉིད་ལེགས་པར་གནས། ། བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ལས་ནི། ། སླར་འཆི་བ་ནི་ཡོད་མིན་ཏེ། ། མི་ཤིགས་པ་དང་མི་སོད་པས། ། ཅིས་ཀྱང་མི་འཇིགས་དགའ་བར་གྱིས། ། སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཁྱོད་བཏོན། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྟོན་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་གྲུབ་པ་འདི། ། རྟག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྲུང་བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་མཐུན་པར་གསུངས། ། གང་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་དོགས་མེད་པའི། །

Then, having recited the mantra one hundred times himself, the preceptor should give it to the disciple together with the mudrā, while the preceptor and disciple respectively recite the mantra and say: "Bhagavān, you have bestowed this upon me; please grant it to this [disciple]. Bhagavān, I have received it; please grant it to me." Having thus bestowed it, they should recite the mantra within the maṇḍala and also teach the four mudrās of the deities. Then [the preceptor] should say: "You must not show these mudrās to anyone else who is unskilled in them. Why is that? Because if those sentient beings apply themselves to binding the mudrās without having seen the maṇḍala, they will fail to obtain the result and, falling into doubt, will pass away without having abandoned their fears and go to hell. For that reason, you should grant the encouragement of the gathering of all the Tathāgatas and so forth to those who have entered: 'By seeing and entering this sublime secret maṇḍala, You are certainly liberated from all misdeeds; You are now well-established in that very reality. From this vehicle of great bliss, There is no further death. Since it is indestructible and cannot be slain, Be joyful, for there is nothing to fear. You have been extracted from the suffering of existence; Because existence is now perfectly accomplished, You have become the supreme Teacher. This accomplishment of the samaya vows Must be guarded by you at all times. It is spoken in unison by all the Buddhas. By the mere generation of which, One becomes a Buddha without doubt.'"

བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་གཏང་མི་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་གང་ཡིན་པའོ། ། དེ་རིང་ཕན་ཆད་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས། ། སྲོག་དང་རུས་པ་ལ་བབ་ཀྱང་། ། དམ་པའི་ཆོས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་བརྙས་མི་བྱ། ། གདུག་ལ་བྱམས་དང་ཆགས་བྲལ་བར། ། ནམ་ཡང་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ། ཁྱོད་ནི་དམྱལ་བའི་མེ་ནང་འདོར། ། བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་སུ། ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ཀྱང་མ་གདུངས་ཤིག། ཅི་བདེ་བར་ནི་བདེ་བར་གཟུང་། ། འདི་ནི་མ་བྱོན་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། ནམ་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་དོར་ཞིང་། ། སློབ་དཔོན་སྨད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་མཚུངས་བླ་མ་ཡི། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་གང་སྨོད་པ། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་སྨད་པས། ། རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ཐོབ་འགྱུར་ཏེ། ། རིམས་དང་དུག་དང་དབྱིག་དུག་ནད། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱིས་གཙེས་པ་དང་། ། གདོན་དང་ལོག་འདྲེན་གཏུམ་པོ་ཡིས། ། བསད་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་ལྟུང་འགྱུར། ། དེ་བས་ནན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་ཆེ། ། དགེ་ལ་རབ་ཏུ་མི་སྤྱོམ་པ། ། ནམ་ཡང་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། བླ་མ་ལ་ནི་གུས་བཅས་ཡོན། ། རྗེས་མཐུན་ཁྱོད་ཀྱིས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེས་ན་རིམས་སོགས་གནོད་པ་རྣམས། ། ཕྱིར་ཞིང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། རང་གི་དམ་ཚིག་སློབ་དཔོན་ནི། ། སྦྱིན་མིན་བུ་དང་ཆུང་མ་དང་། ། རང་སྲོག་གིས་རྟག་བསྟེན་བྱ་ན། ། ལོངས་སྤྱོད་གཡོ་བ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། གང་ཕྱིར་བསྐལ་པ་བྱེ་བར་ནི། ། གྲངས་མེད་པར་རྙེད་དཀའ་བ་ཡི། །

Do not forsake the bodhicitta, which is the vajra mudrā. From this day forward, my child, even if it costs you your life or your very bones, do not disparage the sublime Dharma, the bodhicitta, or the master. Never act with love toward the wicked, nor ever be free from passion [toward the virtuous]. If you act otherwise, the Buddhas will cast you into the fires of hell. Completely renouncing yourself, do not torment yourself with asceticism. Hold yourself in happiness as you find it. These—the vajra, the bell, and the mudrās—must never be forsaken. The master must never be disparaged, for he is equal to all the Buddhas. Whoever disparages the master, who is equal to all the Buddhas, disparages all the Buddhas and will thus constantly experience suffering. They will be afflicted by fevers, poisons, and the venom of scorpions; they will be tormented by ḍākinīs, and after being killed by fierce spirits and obstructors, they will fall into the sentient-being hells. Therefore, with all diligence, never disparage the vajra master of great intelligence, who is not ostentatious in his virtue. With devotion, you should offer gifts to the guru in accordance with the tradition. By doing so, harms such as fevers will not recur. One should always serve the master, who is one's own samaya, even with one's children, wife, and life; what need is there to mention fleeting wealth? For it is through him that what is difficult to find in countless tens of millions of eons is attained.

སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱང་བརྩོན་ལྡན་ལ། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སྟེར་བར་བྱེད། ། རྟག་ཏུ་རང་གི་དམ་ཚིག་བསྲུང་། ། རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོད། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་ཡང་དབུལ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། དེ་བྱིན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྟག་ཏུ་བྱིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་བྱིན་བསོད་ནམས་ཚོགས་ཡིན་ཏེ། ། ཚོགས་ལས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་ཡོན་ཏན་བཟུང་། ། སྐྱོན་རྣམས་ནམས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། ། ཡོན་ཏན་བཟུང་བས་དངོས་གྲུབ་ཅིང་། ། སྐྱོན་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དངོས་གྲུབ་ཉམས། ། དེ་ཡི་གྲིབ་མ་འགོམ་པ་ནི། ། མཆོད་རྟེན་བཤིག་དང་འདྲ་བར་གསུངས། ། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུའི་གསང་བ་པ། ། དམ་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པར་འགྱུར། ། སློབ་དཔོན་སྨོད་པར་བྱེད་པ་དག། རྨི་ལམ་དུ་ཡང་མཐོང་མི་བྱ། ། སློབ་དཔོན་སྨད་པ་གང་ཡིན་ཏེ། ། བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང་། ། གཏུམ་པོའི་ལས་བྱེད་ངན་པའི་བདག། མཁས་པས་རྟག་ཏུ་སྤང་བར་བྱ། ། མནར་མེད་ལ་སོགས་འཇིགས་རུང་བའི། ། དམྱལ་བ་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ། ། དེར་ནི་སློབ་དཔོན་སྨད་བྱེད་པ། ། གནས་པར་འགྱུར་ཞེས་རབ་ཏུ་གསུངས། ། དེ་ཕྱིར་ཀུན་གྱིས་རབ་བསྒྲིམས་ཏེ། ། བསམ་ཡས་འབྲས་བུ་སྦྱིན་བྱེད་པ། ། སངས་རྒྱས་འབྲས་བུ་འདོད་པ་ཡི། ། སེམས་ཅན་དད་པས་དེ་མཆོད་ཅིག། གང་ཕྱིར་འདི་ནི་ལེགས་གནས་པས། ། དེང་ཁྱོད་སྐྱེ་བ་འབྲས་བུར་བཅས། ། དམ་ཚིག་ལྷ་རྣམས་ཀུན་མཉམ་པར། ། དེང་ཁྱོད་གྱུར་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བཅས་པ། ། ཀུན་གྱི་དེང་ཁྱོད་དབང་བསྐུར་བས། ། ཁམས་གསུམ་གྱི་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེ། །

Even the Buddha himself, to the diligent, Bestows [enlightenment] in this very life. Always guard your own samaya; Always worship the Tathāgatas; Always make offerings to the guru as well. This is equal to all the Buddhas. Giving to him is the same as Always giving to all the Buddhas. Giving to him is the accumulation of merit; From that accumulation, the supreme siddhi arises. Grasp the qualities of the master, Never [grasp] his faults. By grasping qualities, siddhi is attained; By faults, siddhi is lost. Treading upon his shadow Is said to be like destroying a stūpa. All the supreme secret beings, Both moving and non-moving, will be abandoned. Those who revile the master Should not be seen even in dreams. Whoever disparages the master Will be seized by obstacles and misleading spirits. The wise should always avoid Those of evil nature who perform fierce deeds. It is clearly taught that those who disparage the master Will dwell in the terrifying hells, Such as the Avīci and others. Therefore, with great diligence, Those sentient beings who desire the fruit of Buddhahood Should worship him with faith, For he bestows the inconceivable fruit. Because you have been well-established in this, Today your birth has become fruitful. Today you have become equal To all the deities of the samaya; of this there is no doubt. By the empowerment bestowed today by all The Buddhas and Vajra-holders, You are the great king of the three realms.

རྒྱལ་བའི་བདག་པོར་བསྟན་པ་ཡིན། ། དེང་ནི་བདུད་ལས་རྣམ་རྒྱལ་ཏེ། ། གྲོང་ཁྱེར་མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་ཞུགས། ། ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། ། དེང་འདིར་ཐོབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཅིས་ཀྱང་མི་འཇིགས་དགའ་བར་གྱིས། ། དམ་ཚིག་འདི་ནི་འདའ་དཀའ་སྟེ། ། སྡིག་པ་མེད་ཀྱིས་མ་འཇིགས་ཤིག། དེ་ལྟར་ཡིད་ནི་རབ་དང་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་གྱིས། ། རང་གི་དམ་ཚིག་མི་ཟད་བདེ་བསྐྱེད་བསྟེན་པར་གྱིས། ། དེང་ནི་འགྲོ་ལ་མྱུར་བདེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། ། རབ་ཏུ་མཉམ་ཞིང་རྟག་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར། ། སློབ་མ་རབ་དང་མཉེས་གཤིན་པས། ། བླ་མའི་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གཙོ་བོས་ཇི་ལྟར་བཀའ་སྩལ་པ། ། དེ་བཞིན་བདག་ནི་བགྱིད་ཅེས་བརྗོད། ། དེ་ལྟར་ན་མདོར་བསྡུས་པ་དང་བར་མ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་དབྱེ་བ་ནི་འདིར་མ་ཐོས་ཏེ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཆོ་ག་གཅིག་པུ་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་མཁན་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མཛད་པའི་འཕགས་པ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཆོ་གའི་རིམ་པ་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་གསུམ་དུ་བྱ་བར་འདོད་པར་བྱའོ། ། སྤྱིའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གའོ། ། གཞན་ཡང་དཔོན་དུ་དབང་བསྐུར་བར་འོས་པའི་སློབ་མ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཁྲུས་དང་གོས་དང་རྒྱན་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་ལ་དམ་ཚིག་གསུམ་སྦྱིན་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་བཞག་ལ། སློབ་དཔོན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་།

You are taught to be the Lord of Victors. Today, having triumphed over the māras, you have entered the supreme city. There is no doubt that you will attain buddhahood itself this very day. Rejoice without any fear, even amidst all the enjoyments of desire. This samaya is difficult to transgress; since there is no sin, do not be afraid. Thus, with a mind of supreme faith, become Vajrasattva itself. Rely upon your own inexhaustible samaya, which generates bliss. Today, you will quickly realize that you are equal to Vajrasattva, the constant and eternal one, for the sake of the happiness of beings. With a mind of supreme devotion and affection, the disciples prostrate at the feet of the guru. "Just as the Lord has commanded, so shall I act," they say. Thus, the distinctions between the concise, intermediate, and extensive empowerments are not heard here, because only the complete ritual is obtained. Nevertheless, one should desire to perform the three [levels of empowerment] by following the sequence of the ritual for the Great Maṇḍala of the Noble Vajradhātu composed by the Abbot. This is the general ritual for empowerment. Furthermore, for a disciple who is worthy of being empowered as a master, one should likewise adorn them with bathing, clothing, ornaments, and so forth, and perform the ritual up to the point of bestowing the three samayas. Having placed them upon a moon maṇḍala facing the maṇḍala, the preceptor [should explain] the suchness of the maṇḍala and the suchness of the deities.

སློབ་དཔོན་གྱི་ལས་རྣམས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་དེའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་ཡིན་ནོ། ། འདི་དག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསང་བ་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔ་པས་རྗེས་སུ་གནང་བ་བྱིན་ལ། གཟེངས་བསྟོད་པས་ལུང་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། མི་མཉམ་མེད་པས་ཟུར་བཞིར་མཉམ། ། དྲན་དང་དབང་པོས་སྒོ་བཞི་སྟེ། ། བསམ་གཏན་རྣམས་ཀྱིས་རྟ་བབས་བཞི། ། ཏིང་འཛིན་ཁྱམས་སུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཁྱམས་ལ་བརྟེན་པའི་རྡོ་རྗེ་མཆོག། གཟུངས་རྣམས་ལྷ་མོས་མཆོད་པ་ཡིན། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བཀྲ་བ་ཡང་། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་བྱེད་པའོ། ། གདུལ་བས་བསྐྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་མཆོག། དམ་ཆོས་སྒྲ་ནི་ཀུན་འགྲོ་བ། ། རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་སྣ་ཚོགས་མཆོག། དར་འཕན་དྲིལ་བུ་སྒྲོགས་པ་ཡིན། ། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་བཏགས་མེ་ཏོག། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་མེ་ཏོག་ཕྲེང་། ། དྲ་བ་མེ་ལོང་བཏགས་མེ་ཏོག། མེ་ཏོག་ཆུན་འཕྱང་རྒྱན་གྱིས་བསྐོར། ། ཀུན་གྲུབ་མི་ཟད་བདེ་བ་སྟེ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བཤད་དེ། ། དེ་ཡི་ནང་གི་འཁོར་ལོ་དེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་པ་འདྲ་བ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་བདེ་བ་ཀུན་སྟེར་བའི། ། རྣམ་ཐར་བརྒྱད་པོ་དེ་ཉིད་ཡིན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཐེག་པ་ཆེ། ། མདོ་སྡེ་འཁོར་ལོ་རབ་བསྐོར་བས། ། རྡོ་རྗེའི་ཐིག་གིས་ཡོངས་བསྐོར་བའི། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་ཡིན་པར་བཤད། ། འགྲོ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆགས་པས། ། ཚོན་ནི་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡིན། ། དབང་པོའི་དོན་ནི་རྣམ་དག་པ། ། རང་གི་མཚན་ཉིད་རབ་དབྱེ་ཉིད། །

The activities of the master shall be explained. That very [place] is the site where the master confers the empowerment. These too were taught by the Blessed One to be secret. Then, having granted the authorization with the fifth verse, one should provide the prophecy through encouragement. The suchness of the maṇḍala is as follows: It is equal with four corners because it is without inequality. The four gates are mindfulness and the faculties. The four archways are the meditative concentrations. The courtyard should be understood as meditative absorption. The supreme vajras supported by the courtyard are the goddesses of the dhāraṇīs making offerings. Though variegated with all ornaments, it fulfills all intentions. The supreme variety moved by those to be trained is the sound of the sublime Dharma pervading everywhere. The supreme variety moved by the wind is the ringing of banners and bells. The flowers are the mirror-like wisdom. The flower garlands are the branches of enlightenment. The lattice is the mirror-like wisdom flowers. It is surrounded by ornaments of hanging flower clusters. It is the inexhaustible bliss of all-accomplishment; it is explained as "Great Bliss." The inner wheel within that, which resembles an eight-spoked maṇḍala, is the suchness of the eight liberations that bestows all the bliss of siddhis. Because it turns the wheel of the sūtras of the Great Vehicle of bodhicitta, it is explained as the "Vajra Wheel" completely encircled by vajra lines. Through the passion of wisdom for beings, the colors are the five perfect Buddhas. The objects of the faculties are completely pure; they are the very distinctions of their own characteristics.

ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་འཐུང་། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་བུམ་པ་དེ། ། ཚོགས་རྫོགས་པ་ཡི་རྒྱུ་མཐུན་ཞིང་། ། ཐུགས་རྗེའི་རླན་ལྡན་བུམ་པ་གང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་གང་དུ་མེ་ཏོག་སྤོས། ། མར་མེ་ཆེད་དང་དྲིར་བཤད་པ། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་ཡིད་རབ་ཚིམ། ། ཆོས་ཀྱི་སྣང་གྲགས་ཚོགས་བསྡུས་ཡིན། ། ཆོས་ཀྱི་ཟས་ནི་ལྷ་བཤོས་ཏེ། ། ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་པ་ཡང་གོས། ། གླུ་དང་གར་དང་རོལ་མོ་མཆོག། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཕེལ་བྱེད་ཡིན། ། གྲོང་ཁྱེར་ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་པས། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོ་བསྡུས་པ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་སྤྲོས་པས་མཛེས་པ་ནི། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་སོགས་འབྲས་བུ་ཡིན། ། ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱང་དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྣང་བར་མཛད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་ལས་རྣམས་ཀྱང་། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། དམ་ཚིག་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། ཆོ་ག་བཞིན་བཅིངས་ཞུགས་ནས་ཀྱང་། ། སྥོ་ཊའི་ཕྱག་རྒྱས་དབབ་པར་བགྱི། ། དེ་ལ་ཐམས་ཅད་དབབ་པའི་སྙིང་པོ་ནི་འདི་ལགས་སོ། ། ཨཿབདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་སོགས། ། ཇི་ལྟ་བར་ནི་བཀའ་མནོད་དོ། ། དེ་ལྟར་བགྱིས་ནས་བདག་མིང་བརྗོད། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བསྒྲུབ་པར་བགྱི། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་སེམས་དཔའ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་བཅིངས་ནས་ནི། ། སེ་གོལ་མང་པོ་བརྡབ་བགྱིས་ལ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བར་བགྱི། ། དེ་ཚེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ལ་སོགས་བཅས་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་གང་བ་རྣམས། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་སུ་འདུས་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡི། །

Drink the nectar of insight and wisdom. That vase of the Vajra-holder is the concordant cause for completing the accumulations; the vase is filled with the moisture of compassion. Wherever in the maṇḍala flowers, incense, lamps, and perfumes are explained, they satisfy the mind with the branches of enlightenment and gather the assembly of the appearance and sound of the Dharma. The food of the Dharma is the divine offering; shame and modesty are the garments. Song, dance, and supreme music increase the state of great bliss. The city is the city of liberation; thus, the essence of the maṇḍala is condensed. Such beauty through elaboration is the fruit of the perfections and so forth. Regarding the suchness of the deity, it is said: "The glorious Mañjuvajra is the manifestation of the wisdom of insight," and so on. As for the activities of the master: then the Vajra Master, having entered while binding the mudrā of the supreme samaya according to the ritual, should perform the descent by means of the sphoṭa mudrā. In that regard, this is the essence for the descent of all: Aḥ. Having performed the self-consecration and so forth, one should receive the command as it is. Having done so, one should utter one's own name, and then perform the vajra-accomplishment. Having bound the vajra-hook mudrā of the Vajra Master Sattva and snapped the fingers many times, one should gather all the Buddhas. At that time, all the Buddhas, together with Vajrasattva and the rest, filling all the maṇḍalas, will assemble within the maṇḍalas. Then, of Vajrasattva...

ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྒོམ་བྱེད་ཅིང་། ། མིང་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དམ་པ་ནི། ། ལན་ཅིག་བར་དུ་བརྗོད་པར་བགྱི། ། དེ་ནས་འདུས་པ་དགྱེས་པས་ན། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་བརྟན་པར་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རང་གྲུབ་པ། ། གྲོགས་པོ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་གནས། ། དེ་ནས་སྒོ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ། ། ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་ལས་བགྱིས་ནས། ། ལས་ཆེན་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་བཞག་པར་བགྱི། ། དམ་ཚིག་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པས། ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་ཅིང་། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཀུན་བསྡུ་བར། ། སྤྱན་དྲངས་ནས་ནི་རབ་ཏུ་བཞུགས། ། བཅིངས་ནས་དེ་ཡི་དབང་དུ་འགྱུར། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྣམས། ། གསང་བའི་མཆོད་པས་མཉེས་བགྱིས་ལ། ། སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། ཐམས་ཅད་མཛོད་ཅེས་གསོལ་བར་བགྱི། ། འདི་ནི་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གའོ། ། སློབ་མ་གཞན་དག་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཅུག་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པ་དང་། རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱས་ཀྱང་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་སྔར་བཤད་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞག་སྟེ། སྤོས་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ཡོན་སྦྱིན་ཏེ། དང་པོ་ཁོ་ནར་ཆུ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཅོད་པན་དར་དཔྱངས་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་བདག་པོ་དང་། མིང་གི་དབང་བསྐུར་ལ་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ།

While meditating on Mahāmudrā, one should recite the sublime one hundred and eight names just once. Then, because the assembly is delighted, the Tathāgatas will become steadfast. Vajrasattva, self-accomplished, will remain close as a friend. Then, having performed the activities of the hook and so forth at all the gates, one should establish the samayas with the mudrās of the supreme great activities. Through the mudrās of the supreme samaya and the Sattvavajra and so forth, one thus accomplishes great awakening. Reciting "Jaḥ hūṃ baṃ hoḥ," one then invites and causes all the Buddhas and great beings to enter and remain. Having bound them, they come under one's power. Then, having pleased the great beings with secret offerings, one should request: "Please accomplish all the welfare of sentient beings!" This is the ritual for the secret empowerment. As for the other disciples, they are introduced in the usual manner. Having shown them the maṇḍala, they are blessed as their own chosen deity by means of the samaya-mudrā of Vajrasattvī and so forth. Having placed them upon the moon maṇḍala previously described by means of Mahāmudrā, one offers the water for the feet with incense and so forth. First, the water empowerment; then the crown, silk pendants, vajra, lord, and name empowerments; and they are also perfectly worshipped with the goddesses of grace and so forth.

སྔགས་བྱིན་ལ་རང་གི་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་སྔ་མ་བཞིན་བསྟན་ནས་སློབ་མ་རེ་རེ་ནས་བཟུང་སྟེ། བླུགས་གཟར་གྱིས་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་བོ་ནས་བསྐོར་ཞིང་ཕབ་སྟེ། དགང་བླུགས་བདུན་ཕུལ་ལ་བསང་ཞིང་བྱབས་ལ་ལག་པར་གདུ་བུ་གདགས་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཐུན་མོང་གི་འཇུག་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་དྲི་ལ་སོགས་པ་དང་། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཅི་ནུས་པར་མཆོད་ཅིག་ཅེས་སློབ་མ་རྣམས་ལ་བསྒོ་ལ། མཆོད་པ་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས་ཇི་ལྟར་ཞུགས་པ་རྣམས་ཡང་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། མགོན་པོ་ལ་ཕུལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་ཚིམ་པར་བྱས་ནས། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་བྱིན་ལ། དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་མཚན་མོ་ཉལ་བར་བསྒོམ་པ་དང་བཟླས་པ་བྱས་ལ། ཡང་སུ་ལ་ཡང་སྨྲ་བར་མི་བྱེད་ཅིག་ཐམས་ཅད་ལ་བསྒོ་ལ་བླ་མས་ཡོན་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཆུང་མ་སྡུག་པ་དང་། ། རིན་ཆེན་གསེར་ནི་འབར་བ་དང་། ། ནོར་བུ་མུ་ཏིག་བྱུ་རུ་དང་། ། ལུས་ཀྱང་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ཡིན། ། སློབ་མས་བླ་མ་ལ་གུས་པས། ། ཅི་ནས་འདི་ལྟར་བྱ་བ་སྟེ། ། ཇི་ལྟར་བླ་མ་མགུ་བར་བྱ། ། བླ་མ་མགུ་བས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི། ། གཞན་དུ་མིན་ཞེས་ཐུབ་པས་གསུངས། ། དེ་ནས་བཞིན་བཟང་ལོངས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་ཅི་རིགས་པ་རྫོགས་པར་གྱིས་ལ། གང་གིས་རིང་པོ་མི་ཐོགས་པ་ཁོ་ནར་ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་སྙིང་ལ་འབབ་པའི་ཚིག་བརྗོད་ལ་སློབ་མ་གཏང་བར་བྱའོ། །

Having bestowed the mantra and displayed the four mudrās of one’s own deity as before, one should take hold of each disciple individually. Circling and lowering the dru ladle over the crown of their heads, one should offer seven pūrṇa ladles, perform the cleansing and purification, and place a bracelet upon their hand. This is the ritual for the common entry. Then, having perfectly made offerings to the deities of the maṇḍala with perfumes and so forth, as well as with the goddesses of grace and so forth, one should instruct the disciples, saying, "Make offerings to all the Tathāgatas as much as you are able." Having had them perform the offerings, one should satisfy all those who have entered with food, drink, and so forth, as well as with the items previously offered to the Protector. Then, having bestowed the vajra vow with the words, "This is all the Buddhas," and so forth, one should have them meditate and perform recitation together with those [deities] while sleeping at night. Furthermore, one should instruct everyone, "Do not speak to anyone," and the guru should receive the fee. Then: "A beloved wife, Blazing jewels and gold, Gems, pearls, and coral, And even one's own body should be given. With devotion, the disciple Should act in this way toward the guru. One should please the guru; The Sage has said that through pleasing the guru, Siddhis are attained, and not otherwise." Then, saying, "O fair-faced ones, arise! Complete whatever was taught by the Tathāgatas as appropriate. Act in such a way that, before long, you will become teachers of the world, including the gods," one should dismiss the disciples with words that touch their hearts.

དེ་ནས་མེ་ཐབ་ཀྱི་དབུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་བདག་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། རྒྱས་པའི་ཆོ་གས་མར་གྱི་དགང་བླུགས་བརྒྱ་ཕུལ་ལ། ཞི་བའི་ཆོ་གས་ཀྱང་མར་གྱི་དགང་བླུགས་བརྒྱ་ཕུལ་ཏེ། ཡང་དག་པར་བསྟོད་ལ་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་ཕྱོགས་ཀྱི་གཏོར་མ་བྱིན་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ། མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ཏེ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ལན་གསུམ་བསྐོར་བ་བྱས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལ། ཇི་ལྟར་སྤྲུལ་པའི་ཚོགས་ཀྱང་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ལ། ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦྦ་དྷརྨྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ་ཅེས་བརྗོད་ལ། དེའི་དོན་ལ་ལྷག་པར་མོས་ཤིང་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་འཕྱག་པར་བྱའོ། ། འབད་པས་ཚོན་རྩི་བསྡུས་ནས་ནི། ། ཆུ་ཆེན་དག་ཏུ་དོར་བར་བྱ། ། དོར་ནས་ཀྱང་ནི་ས་གཞི་དེ། ། བ་ཡི་ལྕི་བས་བྱུག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལོཏ་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦྦ་ཀཱི་ལཱཾ། བུདྡྷ་སདྡྷྱ་ན་བཛྲ་དྷ་ར་ཨཱ་ཛྙཱ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཕུར་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསམ་གཏན་ལས་བྱུང་བའི་ཕུར་བུ་ཕྱུང་ལ་སེང་ལྡེང་ལས་བྱུང་བའི་ཕུར་བུ་ཞི་བའི་རིག་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པའི་འོ་མའམ་སྤོས་ཆུས་བཀྲུས་ནས་བུ་ག་ཡང་དགང་བར་བྱའོ། ། ལག་པ་གཉིས་ཁུ་ཚུར་བཅངས། མཛུབ་མོ་གཉིས་ཟླུམ་པོར་བྱས་ཏེ། ལག་ངར་བརྐྱང་ལ་སྐམ་པ་ལྟ་བུར་བྱ་བ་ནི། ཕུར་བུ་དབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

Then, in the center of the fire pit, one should visualize the Blessed One, the Lord of the great maṇḍala, together with the maṇḍala circle. Having offered one hundred ladlefuls of ghee according to the rite of enrichment, and having also offered one hundred ladlefuls of ghee according to the rite of pacification, one should offer perfect praise and present all the offerings. Having given the directional torma offerings and prostrated, one should present the water for the feet, dedicate the roots of virtue, and as before, release the mudrās and so forth. Having bound the mudrā of Vajrasattva and circumambulated the maṇḍala three times, one should request the wisdom maṇḍala and the secret maṇḍala to depart. One should then cause the emanated assembly to be absorbed back into one’s own body, recite "ākāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt," and with intense devotion to its meaning, sweep the maṇḍala with the syllable HŪṂ. Having diligently gathered the colored powders, one should cast them into a great body of water. After casting them, that ground should be smeared with cow dung. Then, with the vajrakīla mantra: "OṂ VAJRA KĪLOTTAKĪLAYA SARVA KĪLĀN BUDDHASIDDHYANA VAJRA DHARA ĀJÑĀYA HŪṂ HŪṂ HŪṂ," one should extract the kīlas produced through meditative concentration. The kīlas made of acacia wood should be washed with milk or scented water over which the hundred and eight pacifying mantras have been recited, and the holes should be filled. The mudrā for extracting the kīlas is as follows: clench both hands into fists, make the two index fingers round, and extend the forearms to form the shape of tongs.

དེ་ནས་བདག་ཉིད་དང་སློབ་མ་དང་། སའི་བདག་པོ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་ཏེ་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཡོ་བྱད་རྣམས། ། ཐམས་ཅད་སློབ་དཔོན་དབང་བར་བཤད། ། སློབ་མས་ཅུང་ཟད་བསྐུར་མི་བྱ། ། གལ་ཏེ་ཁྱེར་ན་དམ་ཚིག་ཉམས། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་ཅི་རིགས་པར། ། བདག་ཉིད་འདོད་པས་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བས་གསུངས་སོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པ་རྩོམ་པ་ན། གང་གི་ཚེ་སློབ་དཔོན་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་འགྲོ་ན། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་སྔར་བཤད་པའི་རང་གི་ངོ་བོར་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་རང་གི་ས་བོན་ལས་ངེས་པར་བྱུང་བ། གདུག་པའི་བགེགས་མ་ལུས་པ་འདུལ་བ་ལ་འཇུག་པ་ལྷ་དང་མི་མ་དང་བ་རྣམས་དང་བར་མཛད་པ། དང་བ་རྣམས་སླར་ཡང་འཕེལ་བར་མཛད་པ་སྟེ། མདོར་ན་དེ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་པར་མི་འདོད་པ་ཟློག་པར་མཛད་ཅིང་། མངོན་པར་འདོད་པ་རྫོགས་པར་མཛད་པ། མ་ཚང་བའི་ཉེས་པ་རྣམས་སེལ་བར་མཛད་པ། ཁྲོ་བོ་མཐའ་ཡས་པས་ཀུན་དུ་བསྐོར་བ་ཧཱ་ཧཱ་ཞེས་བཞད་པས་རི་བོ་ཆེན་པོ་དང་། རྒྱ་མཚོའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁྲུགས་པར་མཛད་པས། ནམ་མཁའི་གཏོས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་གང་གི་ཚེ་སློབ་དཔོན་ནང་ན་གནས་པ་དེའི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་ན་བཞུགས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། བྲི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་གའོ། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་བདག་པོའི་སྦྱོར་བ་འདི་ཉིད་དང་ལྡན་པས་ས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ནས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། སློབ་མ་སླར་བཏང་བ་དང་།

Then, focusing upon oneself, the disciples, the lord of the earth, and all sentient beings, one should perform the peaceful fire offering (śānti-homa). It is taught that all the requisites of the maṇḍala belong to the master; the disciple should not take even a little. If they take them, the samaya is impaired. The master, however, may use them as he sees fit according to his own needs. Thus spoke the Blessed One, the glorious Māyājāla. In all cases, when beginning the maṇḍala, fire offering, and so forth, whenever the master must go outside, at that time one should visualize the Blessed Noble Yamāntaka—emerging from his own seed-syllable at one's own heart in the form previously described—engaged in subduing all malevolent obstructors without exception, inspiring faith in gods and humans, and further increasing the faith of those who already possess it. In short, he averts all that is undesirable for all sentient beings and fulfills all that is desired. He clears away the faults of incompleteness and is surrounded by infinite wrathful deities. With the laughter of "Hā Hā," he causes the great mountains and the maṇḍala of the ocean to tremble, pervading the entire expanse of space. When the master is staying inside, one should visualize him as staying outside. This is the ritual for drawing the maṇḍala. Possessing this very application of the Lord as before, one performs all the rituals from the ritual for seizing the site (bhūmiparigraha) and so forth, up to the empowerment and the dismissal of the disciples.

ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་བར་དུ་ཡིད་ཀྱིས་བྱས་ཏེ། ཡིད་ཀྱིས་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་རྒྱ་ཆེར་བྱའོ། ། ཡང་ན་དེ་བཞིན་དུ་བདག་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་བསྲེག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དང་། གཞལ་ཡས་ཁང་བསྐྱེད་ལ་དེའི་ནང་དུ་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གདན་ཅི་རིགས་པར་པདྨ་ལ་གནས་པར་བསམས་ལ། སློབ་མ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་མེས་ཐལ་བར་བྱས་ལ། རང་གི་སྔགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་སྣ་བུག་གཡས་པ་ནས་བཅུག་སྟེ། རང་གི་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་ལས་བསྐྱེད་པ། སྣ་བུག་ཅིག་ཤོས་ནས་ཕྱུང་སྟེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་མ་ལ་གཞག་སྟེ། སྐུ་ལ་སོགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་བདག་པོའི་སྦྱོར་བས་གནས་པར་རང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་རིག་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པ་རང་གི་སྙིང་གའི་རྡོ་རྗེ་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་མ་ལུས་པར་བསམས་ལ་མཐར་རང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་མེར་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པས། དེ་ཉིད་ཟླ་བ་ཞུ་བའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཕྱུང་ལ། གནས་ཇི་ལྟ་བ་ན་གནས་པའི་ལྷ་མ་ལུས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་སྦྱོར་བས་གནས་པ་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷ་མོ་བཞི་བདེ་བ་ཆེན་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྙིང་པོ་དང་།

One should perform the extensive ritual of the external maṇḍala mentally, up to the peaceful fire offering. Alternatively, the practitioner of the Lord [yoga] should first perform the incineration of the buddha-field and generate the celestial palace. Within that, one should visualize a seat of a moon and sun maṇḍala, as appropriate, resting upon a lotus. Having reduced the disciple to ashes with the fire residing in the fire maṇḍala, one should draw [the disciple] into one's own nostril through the right nostril as the essence of one's own mantra. Generated from one's own seed-syllable, one should draw [the disciple] out through the other nostril and place them in the center of the moon maṇḍala. Having blessed them with the [bodies of the] Buddha and so forth, and having them abide through the yoga of the Lord, they become non-dual with the knowledge of one's own mudrā. The syllable HŪṂ, residing at the hub of the vajra at one's own heart, completely transforms. One should visualize the entire wheel of deities of the maṇḍala without exception. Finally, by correctly entering the fire of the great bliss of one's own mudrā, that very [disciple] is emitted in the form of a melted moon. Surrounded by all the deities residing in their respective places and abiding through the yoga of the Lord of the maṇḍala, they are blessed with the three syllables as before. The four goddesses arising from HŪṂ bless [the disciple] with great bliss, and the essence—

ཡོན་བླང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའི་ངོས་ཀུན་དུ་བཀང་ནས་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ནང་དུ་ཞུགས་པས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་བུམ་པ་ཕྱག་ན་བསྣམས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱི་བོ་ནས་དབང་བསྐུར་ཞིང་། དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་། སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་དབང་བསྐུར་ཏེ། དེའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་། གོས་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པའི་ཅོད་པན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་གླུ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་དགའ་བར་བྱས་ལ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་དམ་ཚིག་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་རེ་ཞིག་གཞན་གྱི་དབང་བསྐུར་བདག་ཉིད་ཀྱང་བདག་པོའི་སྦྱོར་བས་རང་གི་རིག་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པས་འདི་ལྟ་བུའི་དབང་བསྐུར་བ་ཉིད་བླང་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ཡང་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྔགས་པ་དབང་བསྐུར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། ། ཡིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ནི་འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་མངོན་པར་བཞེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་འདུས་པར་དབང་བསྐུར་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སློབ་དཔོན་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བལྟ་བར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་།

Preceded by the acceptance of the offering, all the buddhas fill the entire expanse of space like a vessel full of sesame seeds. The goddesses, such as Locanā and the others, enter within, and they confer empowerment from the crown of the head with vases held in their hands, which are the nature of all the tathāgatas and the essence of great bliss. While reciting the verse beginning, "The empowerment is the great vajra," and the essence mantra, they confer the empowerment. Through its light rays, one is freed from all faults. Preceded by the crown empowerment adorned with garments and so forth, one is perfectly gladdened by songs. Then, as before, the bestowing of the samaya and so forth should be completed. For the time being, this is the empowerment of others. One should also receive such an empowerment oneself by becoming non-dual with one's own consort through the yoga of the lord. This is the secret empowerment; it is the supreme of all empowerments conferred upon the mantrin by all the tathāgatas, and it is the cause of all the most sublime siddhis. Regarding the ritual of the mental maṇḍala, this is precisely what the Blessed One intended here. As it is said in the Guhyasamāja, the Secret Assembly of the Body, Speech, and Mind of all the tathāgatas: "How should all the tathāgatas and all the bodhisattvas view the Blessed One, the master who has received empowerment?" It is in this way that the body, speech, and—

ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་འདུས་པས་འདྲེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་འདི་ཡིད་ཀྱི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱིའི་མེད་པ་དང་། དེའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལེའུ་ལས་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་ལྟར་ཀུན་དུ་གང་བའི་རྒྱལ་བའི་བུམ་པའི་ཆུ་དང་དབང་བསྐུར་བར་མཛད་པར་བསམ་པར་བྱ་བ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་འདྲའོ་ཞེས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དཔལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་ནས། ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་ཤིང་། དེ་ཉིད་རས་དང་རྩིག་པ་དང་། ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་ཡང་བསམ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས་དེ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དབང་བསྐུར་བ་ཡིད་ཀྱི་ཉིད་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་བཤད་པ་ཁྱད་པར་མེད་པ་དང་། བསྟན་པ་དེས་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། གལ་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་ཡིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིད་ཀྱི་ཡིན་གྱི། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལ་ལ་ཟེར་བ་དེ་ནི་མི་རིགས་སོ། ། བདག་ཅིག་གི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གལ་ཏེ་འདུལ་བའི་དབང་གིས་གཞན་དག་ལ་འདི་སྐད་དུ་གསུངས་ཀྱི་ཡང་དག་པར་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་དབང་བསྐུར་བ་འདི་ནི་མི་སེམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོ་ག་གཞན་དག་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འདོད་དེ། ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །

The secret empowerment, characterized by the merging of the assembly of the Vajra Mind, is mental in nature; it is for ordinary beings who lack the external [mandala] and is established in that regard. Therefore, as it is stated in the Chapter on the Maṇḍala: "One should visualize the water of the Victorious Ones' vases, which are as full as sesame pods, conferring the empowerment; this is similar to the suchness of the maṇḍala." Likewise, in the Śrī Tattvasaṃgraha, after describing the maṇḍalas of the Vajradhātu and so forth, it describes the maṇḍala of a single mudrā, stating: "That very [maṇḍala] should be visualized on cloth, on a wall, or in the direction of space." Thus, in all cases such as the great maṇḍala, the empowerment is exclusively authorized as being mental. If the explanation of all maṇḍalas is without distinction, what difference is there in that teaching? If one were to say, "It is only the maṇḍala of a single mudrā and not the great maṇḍala and so forth," or if some were to ask, "Why is it that the maṇḍala of a single mudrā is mental while the great maṇḍala and so forth are not?" that is unreasonable. Our own masters also state that if it was spoken in that way to others for the sake of discipline, it is not the ultimate truth. Just as this empowerment follows the mental continuum, why should other rituals not be accepted in the same way? There is no difference.

ཡིད་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་ཕྱིར་རྩམ་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་དེ་བྲི་བའི་ཆོ་ག་ཡང་། ཇི་སྲིད་ཡིད་ཀྱི་ཆོ་ག་རྗེས་སུ་མ་སྤྱད་པ་དེ་སྲིད་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཡིད་ཀྱི་ཆོ་ག་འདི་སྟོབས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཆོག་ཡིན་གྱི། ཕྱིའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཡིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་གཉི་གས་ཀྱང་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་བྱས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པར་བཤད་པ། ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བདེ་བར་གནས་པར་བྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལ་བདེ་ཕན་བསྒྲུབ་པར་བརྩོན་པ་ཡིས། ། བདག་གིས་ཆོ་ག་འདི་བཤད་དགེ་ཐོབ་གང་ཡིན་པ། ། དེས་ནི་འགྲོ་བ་ཀུན་དང་བདག་གིས་འདི་ཉིད་ཀྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་མངོན་སུམ་གྱུར་པ་མྱུར་ཐོབ་ཤོག། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བདེ་བ་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་རྫོགས་སོ། ། ། །

Because the mind is that which performs the formative action, all these ritual procedures for drawing [the maṇḍala] will not bear fruit as long as the mental ritual is not practiced. Therefore, because this mental ritual is powerful, it is supreme, whereas the external is not. This is the ritual of the mental maṇḍala. Thus, having accomplished the welfare of all beings without exception through both [methods], and having explained the unsurpassed offering to all the tathāgatas, one should abide in bliss through the suchness of all phenomena, which is like the stainless sky. Through whatever virtue I have gained by explaining this ritual, striving to accomplish the benefit and happiness of the three worlds, may I and all wandering beings swiftly attain the direct realization of this very maṇḍala wheel. The ritual of the maṇḍala called "Generating Bliss for All Sentient Beings" is complete.