The Heart of the Gnosis of the Dharmadhātu Utterly Pure Like the Stainless Sky

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ག་ག་ནཱ་མ་ལ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷོ་དྷརྨྨ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པར་གྱུར་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་དོན་གྱི་དགོངས་པ་སྦས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་མན་ངག་ལས་བརྒྱུད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་བགྱི་བ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དམ་པ་སྟེ། ། གྲུ་བཞིར་བགྱི་ཞིང་སྒོ་བཞི་དང་། ། རྟ་བབས་བཞིས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཐིག་བཞི་དང་ནི་ལྡན་གྱུར་པ། ། དར་དང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། གྲྭ་ཡི་ཕྱོགས་ནི་ཐམས་ཅད་དང་། ། སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་ནི་མཚམས་རྣམས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་སྤྲས་པར་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རོལ་ཐིག་གདབ་པོ། ། དེ་ཡི་རིམ་པའི་ནང་བཞུགས་ལ། ། འཁོར་ལོ་འདྲ་བར་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། ཐིག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བྱ། ། ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་མཛེས་བགྱིས་པར། ། རྡོ་རྗེ་ཀ་བའི་ནང་ལོགས་སུ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔས་བརྒྱན་ལ། ། དབུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ཡིད་འོང་བ། ། འདབ་མ་བརྒྱད་པ་གེ་སར་བཅས། ། དག་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་གནས། ། དེ་ཡི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་ནི། ། འོད་བཟང་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བའི་འོད། ། ཉི་མ་འཆར་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲ། ། སེན་མོའི་འོད་ནི་ཤས་ཆེར་དམར། ། ཆགས་བྲལ་ལ་སོགས་ཆགས་པ་ཆེ། །

In the language of India: Gaganāmalasupariśuddhadharmadhātujñānagarbha-nāma. In the language of Tibet: Nam mkha' dri ma med pa shin tu yongs su dag pa chos kyi dbyings kyi ye shes kyi snying po zhes bya ba. The condensed essence of all maṇḍalas, the hidden and unerring pith instructions on the intended meaning of the great maṇḍala called the Nam mkha' dri ma med pa shin tu yongs su dag pa chos kyi dbyings kyi ye shes kyi snying po—the accomplishment of all aims of the Blessed One, the Venerable Mañjuśrī—shall now be recounted. Next, I shall correctly explain the sublime great maṇḍala: It should be made square, with four gates, And beautifully adorned with four archways. It is endowed with four lines And decorated with silk and flower garlands. In all the corners and at the junctions Of the door-surrounds, it is inlaid With vajras and jewels; thus, The lines for the outer maṇḍala are drawn. Within that sequence, one should draw A vajra line encircling it like a wheel. It is made beautiful with eight pillars; Inside the vajra pillars, Adorned with five moon maṇḍalas, In the center of the central maṇḍala, Is a delightful multicolored lotus With eight petals and a filament, The abode of all purity. In the center of its hub, Is one with the light of an autumn moon, Resembling the maṇḍala of the rising sun, With fingernail-like light that is intensely red. Free from passion, yet possessing great passion.

ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་འབར་བའི་འོད། ། སྐྲ་མཆོག་ཆེན་པོ་མཐོན་ཀའི་རྩེ། ། སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་ཅོད་པན་ལྡན། ། ཞལ་བཞི་པ་ལ་ཕྱག་བརྒྱད་པ། ། སྒེག་པ་ལ་སོགས་ཉམས་དང་ལྡན། ། སྣ་ཚོགས་ན་བཟའ་ཡང་དག་བསྣམས། ། བྱིས་པའི་རྒྱན་གྱིས་ཡང་དག་སྤུང་། ། མཚན་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། ། དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུས་ཡང་དག་བརྒྱན། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེས། ། ཕྱག་གཉིས་དག་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། རལ་གྲི་མདའ་དང་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། གཡས་པའི་ཕྱག་མཆོག་རྣམ་པར་མཛེས། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དང་གཞུ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་མཆོག་གཡོན་པ་ན། ། དྲི་མེད་དཔེ་བྲལ་བསམ་མི་ཁྱབ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དྲི་མ་མེད། ། མགོན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དངོས། ། དཀྱིལ་འཁོར་མདུན་གྱི་གཙོ་གྱུར་ལ། ། རྫོགས་སངས་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅས། ། འཇམ་པའི་དབྱངས་ནི་ངེས་པར་དགོད། ། པདྨའི་འདབ་མ་ཐམས་ཅད་ལ། ། སེང་གེའི་གདན་གྱི་སྟེངས་བཞུགས་ཤིང་། ། ཐམས་ཅད་རིན་ཆེན་བདུན་བསྐོར་བར། ། འཁོར་ལོ་ཅན་ནི་བརྒྱད་བྲིའོ། ། གཙུག་ཏོར་ཆེན་པོ་ཡི་གེ་བདག། ཤར་གྱི་འདབ་མར་ཡང་དག་བྲི། ། གཙུག་ཏོར་གདུགས་ནི་དཀར་པོ་དག། ནུབ་ཀྱི་འདབ་མར་དགོད་པར་བྱ། ། གཟི་བརྗིད་ཕུང་པོ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ། ། གཙུག་ཏོར་རྣམ་རྒྱལ་བྱང་ཕྱོགས་སུ། ། རྣམ་པར་འཐོར་བ་དབང་ལྡན་ཕྱོགས། ། མེ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་གྱེན་འབྱུང་དགོད། ། གྱེན་འབྱུང་ཆེན་པོ་བདེན་བྲལ་ཕྱོགས། ། རྒྱལ་བ་རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་དགོད། ། སྔགས་རྣམས་ཀུན་ལའང་སྒྲུབ་པ་པོ། ། འཁོར་ལོ་ཅན་ནི་དེ་དག་བྲི། ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་སོང་ནས་སུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་པོ་དག་ཏུ་ནི། །

Blazing with light of various colors, with the great, dark-blue tips of the finest hair, and wearing the jeweled crown of the Buddha; with four faces and eight arms, endowed with the moods of grace and so forth, and perfectly clad in various garments; adorned with the ornaments of a youth and perfectly graced by the thirty-two major marks and eighty minor signs; the two hands are beautifully adorned with the great mudrā of the Wheel of Dharma; the supreme right hands are beautified by the sword, arrow, and vajra; the Prajñāpāramitā, bow, and the supreme vajra-bell are in the left hands; stainless, peerless, and inconceivable, the stainless wisdom of insight; the Protector, the very essence of all Buddhas, the principal deity in the front of the maṇḍala, seated in the perfect vajra posture—thus one should definitely place Mañjughoṣa. On all the petals of the lotus, seated upon lion thrones, one should draw the eight Wheel-bearers, surrounded by all the seven precious jewels. On the eastern petal, one should correctly draw the Lord of Syllables, the Great Uṣṇīṣa; on the western petal, one should place the White Parasol Uṣṇīṣa. The Mass of Splendor is in the south; the Uṣṇīṣavijaya is in the north; the Scattering One is in the direction of Ishāna; the Upward-Arising One is placed in the direction of Agni; the Great Upward-Arising One is in the direction of Nairṛti; and the Victor is placed in the direction of Vāyu. For all the mantras, the practitioner should draw those Wheel-bearers. Having gone by the power of the vajra, [one should place them] in the four maṇḍalas.

མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དགོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའང་། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱན་དང་གོས་འཆང་བ། ། དབང་ལྡན་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ནས་ནི། ། གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི་མཚམས་ཀྱི་ཆར། ། སྤྱན་དང་དེ་བཞིན་མཱ་མ་ཀཱི། ། གོས་དཀར་དེ་བཞིན་སྒྲོལ་མ་ནི། ། རབ་ཏུ་འབད་དེ་བྲི་བར་བྱ། ། སྒོ་རྣམས་སུ་ཡང་སྒོ་སྲུང་ནི། ། རང་གི་མཚན་མས་ཕྱག་བརྒྱན་པ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བློ་ལྡན་པས། ། རབ་ཏུ་འབད་དེ་བྲི་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་བྱུང་ནས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་ནི་གཉིས་པ་རུ། ། ཟུར་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། སྒོ་སྲུང་རྣམས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། དག་པའི་གཟུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། དེར་ནི་ཆོ་ག་བཞིན་བྲི་བྱ། ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་ནི་ས་རྣམས་བྲི། ། དེ་བཞིན་ལྷོ་ནི་རབ་འབར་བའི། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་བྲི། ། ནུབ་ཏུ་དབང་རྣམས་བཅུ་པོ་སྟེ། ། བྱང་དུ་གཟུངས་ནི་ཐམས་ཅད་བྲི། ། དེ་བཞིན་མཚམས་སུ་སྒེག་མོ་སོགས། ། དངོས་གྲུབ་བདེ་བ་ཀུན་སོགས་པ། ། གསང་སྔགས་དོན་དང་ལྡན་པར་བྲི། ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་བྱུང་ནས་སུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་གསུམ་པར་ནི། ། བསྐལ་པ་བཟང་པོ་ཐམས་ཅད་དང་། ། དེ་བཞིན་སྒོ་སྲུང་རྣམས་ཀྱང་བྲི། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའང་། ། གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ཡི་ཕོ་བྲང་ཕྱི་རོལ་བྲི། ། ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་གནས། ། ཟླུམ་ཞིང་ཀུན་དུ་བཟང་བ་དང་། ། སྒོ་བཞི་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པར་ཡང་། ། དེར་ནི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ། ། ཆུང་མ་ལ་སོགས་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན། །

The four [Buddhas] beginning with Akṣobhya, And all the Buddhas should be arranged. Vajrasattva and the others as well, Wearing various ornaments and garments, Starting from the direction of Īśāna, They should be drawn in the proper sequence. In the intermediate corners of that very [maṇḍala], Locanā and likewise Māmakī, Pāṇḍaravāsinī and Tārā, Should be drawn with great care. At the gates, the gatekeepers, Adorned with their own respective hand-symbols, The wise Vajra Master Should draw them with great effort. Having emerged with Vajravega, In the second supreme maṇḍala, Which is four-cornered and four-gated, And perfectly endowed with gatekeepers, In that maṇḍala of pure forms, One should draw [the deities] according to the ritual. In the eastern direction, the stages (bhūmis) are drawn; Likewise, in the south, the blazing Perfections (pāramitās) are all drawn. In the west are the ten powers (balas), And in the north, all the dhāraṇīs are drawn. Likewise, in the intermediate corners, Lāsyā and the others, Along with all the bliss of accomplishments and so forth, Should be drawn in accordance with the meaning of the secret mantra. Having emerged with Vajravega, In the third sublime maṇḍala, All the [Buddhas of] the Fortunate Aeon (Bhadrakalpa), And likewise the gatekeepers, should be drawn. Vajrapuṣpā and the others as well, Should be drawn in the proper sequence. Outside of that palace, one should draw The outer abode of the Vajra family, Circular and entirely excellent, With four gates that are exceedingly beautiful. There, Brahmā and the others, Adorned by their retinues of consorts and so forth, [should be drawn].

རྒྱན་དང་རང་གི་མཚན་མར་ལྡན། ། ཀུན་དུ་རིམ་བཞིན་ལེགས་པར་བྲི། ། ཕྱི་སྒོའི་ཤར་གྱི་ཆ་ལ་ནི། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ཐམས་ཅད་བསྲུངས་ལ་རབ་བརྩོན་པ། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་ལེགས་པར་གཞག། གཡོན་བརྐྱང་བས་ནི་ལེགས་བཞུགས་ཤིང་། ། ཕྱག་གཡས་དབྱུག་པ་འཕྱར་མཛད་ལ། ། ཕྱག་གཡོན་ཐུགས་ཀར་སྡིགས་མཛུབ་བསྒྲེང་། ། རབ་ཏུ་དྲག་པོར་བྲི་བར་བྱ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་ཁྲོ་བོ་ཆེ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ། ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་རྟ་མགྲིན་གྱི། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནུབ་ཕྱོགས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་སྤྱན་གྱིས་ནི། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱང་ཕྱོགས་སུ། ། ཕྱི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རོལ་དུ། ། བསྲུང་བའི་ཕྱིར་ནི་ཐམས་ཅད་དགོད། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་ཁོར་ཡུག་དང་། ། ཁོར་ཡུག་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་བྲི། ། བློ་ལྡན་ཡང་དག་ཀུན་རྫོགས་པར། ། སྔགས་ཞེས་པས་ནི་ལེགས་པར་བྲི། ། ད་ནི་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་དབྱངས་ནི་ཟླ་བ་ཉ་བའི་མདངས་ཅན་གྱི་སྐུ་ལ། རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་དང་ལྡན་པའི་ཅོད་པན་གྱི་སྟེང་དུ། སངས་རྒྱས་ལྔའི་རིན་པོ་ཆེའི་རྩེ་བྲན་ཅན་དུ་བྱས་ཏེ་ལྷག་མ་ནི་གསལ་བས་གོ་བར་ཟད་དོ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་བརྒྱད་ནི་ཀུན་ཀྱང་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ཅན། ཕྱག་གཡས་ན་འཁོར་ལོ་བསྟོད་དེ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་གྱིས་གདན་ལ་མཉེས་པས་བརྟེན་པར་མཛད་པའོ། ། ཞེ་སྡང་ཆེན་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་ནི། །

Adorned with ornaments and their respective insignia, they should be drawn clearly and in proper sequence. On the eastern side of the outer gate, the great mudrā of Yamāntaka should be placed, exerting himself to protect all and positioned perfectly in every respect. Seated with the left leg extended, his right hand brandishes a staff, and his left hand at his heart displays the threatening gesture; he should be drawn in a most fierce manner. To the south is the great mudrā of the great wrathful Aparājita; to the west is the great mudrā of the great wrathful Hayagrīva; and to the north is the great mudrā of Vajrabhairava. All these should be arranged on the exterior of the outer maṇḍala for the sake of protection. Outside of that, one should likewise draw the perimeter and the great perimeter. The wise one should draw them perfectly and completely using the mantras. Now, the determination of the body colors and so forth will be explained. The Blessed One Mañjughoṣa has a body with the luster of the full moon. Upon his crown, which is adorned with garlands of vajras, jewels, lotuses, and crossed vajras, are the jeweled crests of the five Buddhas; the remainder is clear and thus easily understood. The eight universal monarchs are all golden in color, seated in the vajra posture, wearing jeweled head-ornaments, holding a wheel aloft in their right hands, and resting their left hands comfortably upon their seats. As for the Blessed One Akṣobhya, the Great Hatred:

ཨུཏྤལ་སྔོན་པོའི་མདོག་ཅན་ཞལ་བཞི་པ། ཕྱག་བརྒྱད་པ་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་གླང་པོའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ། རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ཅན། ཞལ་དང་པོ་ཁྲོ་བོ་སྒེག་པ། ཞལ་གཡས་པ་གདངས་ཤིང་དྲག་པོ། ཞལ་གཡོན་པ་ཚེམས་ཀྱི་སྒྲོས་གནོན་པ། ཞལ་རྒྱབ་མ་མཆོག་ཏུ་གདུག་པ་ཐམས་ཅད་སྐྲག་པར་མཛད་པ། ཕྱག་གཡས་པ་རྣམས་ན་རལ་གྲི་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། མདའ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་རྣམས་ནི་སྡིགས་མཛུབ་བསྒྲེང་བ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། གཞུ་དང་ཞགས་པ་བསྣམས་པའོ། ། ཆགས་པ་ཆེན་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནི་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་མངའ་བ། ཞལ་སེར་པོ་དང་། ནག་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་ལྡན་པ་ཕྱག་བརྒྱད་པ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་རྟའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ། ཕྱག་གཡས་རྣམས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། རལ་གྲི་དང་། མདའ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་རྣམས་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་རྒྱལ་མཚན་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། གཞུ་དང་ཞགས་པ་བསྣམས་པའོ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ནི་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ཅན། ཞལ་བཞི་པ། ཕྱག་བརྒྱད་པ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་རྨ་བྱའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ། ཞལ་སྒེག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དམར་པོ་དང་ནག་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་མངའ་བ། ཕྱག་གཡས་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་། མདའ་དང་། རལ་གྲི་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་ན་པདྨ་དང་། གཞུ་དང་། ཞགས་པ་དང་། དྲིལ་བུ་བསྣམས་པའོ། །

The Blessed One, blue as a blue lotus, has four faces and eight arms. He sits in the vajra posture upon an elephant throne, adorned with a jeweled crown. His first face is wrathful and charming; his right face is gaping and fierce; his left face presses down upon the rows of teeth; and his rear face terrifies all who are most malicious. His right hands hold a sword, a vajra, an arrow, and a hook; his left hands hold a raised threatening gesture, a bell, a bow, and a noose. The Blessed One, the Great Passionate Ratnasambhava, is golden in color and wears a jeweled crown. He has four faces—yellow, black, white, and red—and eight arms. He sits in the vajra posture upon a horse throne. His right hands hold a vajra, a sword, an arrow, and a hook; his left hands hold a victory banner of the wish-fulfilling jewel, a bell, a bow, and a noose. The Blessed One, the Great Passionate Amitābha, is red in color and wears a jeweled crown. He has four faces and eight arms and sits in the vajra posture upon a peacock throne. His faces possess the expressions of charm and so forth, and are red, black, white, and yellow. His right hands hold a vajra, an arrow, a sword, and a hook; his left hands hold a lotus, a bow, a noose, and a bell.

ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ནི་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ཅན། ཞལ་བཞི་པ། ཕྱག་བརྒྱད་པ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་ཁྲི་ལ་བཞུགས་པ། ཞལ་དང་པོ་མཆེ་བ་གཙིགས་པ། ཁ་དོག་ནག་པོ་གཡས་པ་ཞི་བ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་རྒྱབ་སྒེག་པ། ཁ་དོག་དམར་པོ། གཡོན་པ་ཞི་བའི་ཚུལ་ཅན་མདོག་དཀར་པོ། ཕྱག་གཡས་པ་རྣམས་རལ་གྲི་དང་རྡོ་རྗེ་དང་། མདའ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་རྣམས་ན་དྲིལ་བུ་དང་། གཞུ་དང་སྡིགས་མཛུབ་བསྒྲེང་བ་དང་། ཞགས་པ་བསྣམས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཉི་མའི་འོད་མངའ་བ། རང་གི་གདན་གྱི་སྟེང་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའང་སྣ་ཚོགས་རྒྱན་དང་གོས་འཆང་བ། དབང་ལྡན་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ནས་ནི། གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་བྲི་བར་བྱ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ། ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་རང་གི་ཐུགས་ཀར་རྡོ་རྗེ་བསྟོད་པའི་ཚུལ་(ཀྱིས་,གྱིས་)བསྣམས་པ། གཡོན་བསྙེམས་པས་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པའོ། ། པདྨ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་ན་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གདན་དང་། སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དང་། དབུ་རྒྱན་གྱི་ངེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཐུན་མོང་ཡིན་ལ་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་རྡོ་རྗེ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་འདྲེན་ཞིང་བཞུགས་པའོ། །

The great wrathful Blessed One Amoghasiddhi is black in color, adorned with a jewel crown, four-faced, and eight-armed. He sits upon a garuḍa throne in the vajra posture. His first face has bared fangs and is black in color; the right face is peaceful and white; the back face is charming and red; and the left face is peaceful and white. His right hands hold a sword, a vajra, an arrow, and a hook. His left hands hold a bell, a bow, a raised threatening gesture (tarjanī), and a noose. All those Tathāgatas should be visualized as possessing the radiance of the sun, seated upon sun maṇḍalas upon their respective seats. Regarding the statement, "Vajrasattva and the others, wearing various ornaments and garments, should be drawn in their proper order starting from the direction of Īśāna," within that very maṇḍala of the Tathāgatas, in the maṇḍala of the Blessed One Akṣobhya, Vajrasattva is in the direction of Īśāna. He is white in color, holding a vajra at his heart with his right hand in the manner of praise, and holding a bell with his left hand in a proud gesture. He sits in the vajra posture upon a lotus and moon maṇḍala. The specific seat, posture, and crown of Vajrasattva are common to Vajrarāja and the others, but their particular features should be drawn: Vajrarāja is yellow in color and sits drawing a vajra and a hook.

རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་མདའ་དང་གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལེགས་པ་མརྒད་ཀྱི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྩོལ་བའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་རང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་སུ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྲེང་བ་འཆིང་ཞིང་བཞུགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་སྐུ་མདོག་དམར་པོ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རང་གི་ཐུགས་ཀར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་སྐུ་མདོག་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྔོ་བསངས། ཕྱག་གཉིས་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའི་རྒྱལ་མཚན་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་ནི་སྐུ་མདོག་པདྨའི་རྩ་ལྟར་དཀར་བ། སོའི་ཕྲེང་བ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་གཉིས་པ་བསྣམས་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སྐུ་མདོག་དམར་སྐྱ། ཕྱག་གཡོན་པ་བསྙེམས་པས་པདྨའི་སྡོང་བུ་འཛིན་ཅིང་ཕྱག་གཡས་པས་པདྨའི་འདབ་མ་ཁ་འབྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་ནི་འདིར་སྐུ་མདོག་གུར་གུམ་ལྟ་བུ་ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་རལ་གྲི་འཕྱར་བ། ཕྱག་གཡོན་པས་ཐུགས་ཀར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གླེགས་བམ་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱུ་སྐུ་མདོག་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བ་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཕྱག་གཡས་པ་ལྕེའི་ཕྱག་དང་ལྡན་པ། ཕྱག་གཡོན་པས་དུང་བསྣམས་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ།

Vajrarāga is red in color and holds a bow and arrow. Vajrasādhu is the color of emerald, and with his two hands, he bestows the word "Excellent." In the maṇḍala of the Blessed One Ratnasambhava, Vajraratna is yellow in color; at the site of his own empowerment, he sits with his two hands binding a garland of empowerment. Vajrasūrya is red in color, and with his two hands, he holds a sun maṇḍala at his heart. Vajradhvaja is dark blue like the sky, and with his two hands, he holds a victory banner of the wish-fulfilling jewel. Vajrahasa is white like a lotus stalk, and he holds a second vajra accompanied by two rows of teeth. In the maṇḍala of the Blessed One Amitābha, Vajradharma is pale red; with his left hand in a proud gesture, he holds a lotus stalk, and with his right hand, he opens the petals of a lotus. Vajratīkṣṇa is here saffron-colored, with his right hand brandishing a sword and his left hand holding a volume of the Prajñāpāramitā at his heart. Vajrahetu is golden in color and possesses the mudrā of the wheel of Dharma. Vajrabhāṣa is red in color, with his right hand in the tongue mudrā and his left hand holding a conch. In the maṇḍala of the Blessed One Amoghasiddhi, ...

རྡོ་རྗེ་ལས་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་གཉིས་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་བསྣམས་ནས་སྤྱི་བོར་འཇོག་ཅིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་མཆོད་པའི་དོན་དུ་གར་མཛད་ཅིང་བཞུགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྲུང་བ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆ་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་མཆེ་བ་གཉིས་རང་གི་ཞལ་དུ་འཛིན་ཅིང་གདུག་པ་ཐམས་ཅད་འཇིགས་པར་མཛད་པས་བཞུགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བསྡམས་ནས་བཞུགས་པའོ། ། མཚམས་རྣམས་སུ་སྤྱན་ནི་འཇམ་པའི་དབྱངས་དང་འདྲའོ། ། མཱ་མ་ཀཱི་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་དང་འདྲའོ། ། གོས་དཀར་མོ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་འདྲའོ། ། སྒྲོལ་མ་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་དོང་འདྲའོ། ། སེམས་མ་བཅུ་དྲུག་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་མོ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་མོ་དང་། དགའ་ལ་ཆགས་མ་དང་ལེགས་ལྡན་མ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱིའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་གཙོ་མོ་དང་། རཏྣའི་སྒྲོལ་མ་དང་། རྒྱལ་མཚན་རྩེ་མོའི་དཔུང་རྒྱན་དང་། བཀོད་པ་དང་ལྡན་མ་དང་བཞི་ནི་རཏྣའི་རིགས་ཀྱིའོ། ། རྡོ་རྗེ་ས་མོ་དང་ཀུན་དུ་འཁོར་ལོ་མ་དང་རླན་འཛིན་མ་དང་། སྟོང་དུ་ཟློས་མ་བཞི་པདྨོ་རིགས་ཀྱིའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྩེ་མོ་དང་། ཐམས་ཅད་བསྲུང་མ་དང་། མདངས་སླར་འཕྲོག་མ་དང་། གཟུངས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་དང་བཞི་ནི་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱིའོ། ། སྐུ་མདོག་ཕྱག་མཚན་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་དང་མཐུན་ནོ། ། འདིའི་ལུགས་ཀྱིས་སྤྱན་མ་ལ་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་སེམས་དཔས་བསྐོར།

From the Vajra [family], [Vajra]kārya is green in color, holding a three-pronged vajra in his two hands and placing it upon his crown; he remains performing a dance for the purpose of making offerings to the Tathāgatas. Vajrarakṣa is yellow in color, holding a vajra armor with his two hands. Vajrayakṣa is black in color, holding his two fangs in his own mouth with his two hands, remaining in a manner that terrifies all malevolent beings. Vajramuṣṭi is white in color, remaining with his two hands bound in the vajra-fist gesture. In the intermediate directions, Locanā is like Mañjughoṣa; Māmakī is like Akṣobhya; Pāṇḍaravāsinī is like Amitābha; and Tārā is like Amoghasiddhi. The sixteen female bodhisattvas are: Samantabhadrī, the Tathāgata-Aṅkuśī, Rati-rāgā, and Subhadrā—these belong to the Vajra family. Ratnāgrī, Ratna-Tārā, Dhvajāgrakeyūrā, and Vyūhavatī—these four belong to the Ratna family. Vajrabhūmī, Samantacakrī, Ārdra-dhāriṇī, and Sahasraparivartinī—these four belong to the Padma family. Siddhāgrī, Sarvarakṣā, Ojohārī, and the Dhāraṇī-mudrās—these four belong to the Karma family. Their colors and hand-symbols correspond to the sixteen male bodhisattvas. According to this system, Locanā is surrounded by the bodhisattvas of the Vajra family.

མཱ་མ་ཀཱི་ལ་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བཞིས་བསྐོར། གཞན་གཉིས་པོ་ཡང་རིགས་མཐུན་པས་བསྐོར་བའོ། ། འདིར་རྡོ་རྗེ་ཐིག་གི་ནང་ལོགས་སུ་རི་མོ་ཟུར་བཞི་པ་བྱས་པའི་བརྒྱད་ཆའི་སྒོ་སྟེ་རྟ་བབས་མེད་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའི་ཤར་གྱི་སྒོར་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པ་གཡས་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པའོ། ། ལྷོའི་སྒོར་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་བསྣམས་པ་གཡོན་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པའོ། ། ནུབ་ཀྱི་སྒོར་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་བསྣམས་པ་ས་གའི་འདུག་སྟངས་ཀྱིས་བཞུགས་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་རྡོ་རྗེ་འབེབས་པ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ་ཟླུམ་པོའི་འདུག་སྟངས་ཀྱིས་བཞུགས་པར་བྲི་བར་བྱ་སྟེ་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། གཉིས་པ་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཉིས་འགྱུར་ཏེ་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། གཉིས་པ་དེར་ཡང་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ས་བཅུ་གཉིས་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། ཀུན་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ཅན། ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་ན་རང་གི་མཚན་མ་བསྣམས་པའོ། ། དེ་ལ་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་ནི་སྐུ་མདོག་པདྨ་ལྟར་དམར་བ་ཕྱག་གཡོན་ན་པདྨ་དམར་པོ་བསྣམས་པའོ། ། རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས་ནི་རིན་པོ་ཆེ་པདྨ་རཱ་གའི་མདོག་ཅན། ཕྱག་གཡོན་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་བསྣམས་པའོ། །

Māmakī is surrounded by the four bodhisattvas of the Ratna family, and the other two [consorts] are likewise surrounded by those of their respective families. Here, inside the vajra lines, a four-cornered figure is drawn; the gates are one-eighth of the size, and there are no archways (toraṇa). The remainder is the outer maṇḍala. At its eastern gate is Vajrāṅkuśa, white in color, holding a vajra hook, and standing with his right leg extended. At the southern gate is Vajrapāśa, yellow in color, holding a vajra noose in his hand, and standing with his left leg extended. At the western gate is Vajrasphoṭa, red in color, holding a vajra chain with both hands, and standing in the earth-touching posture (bhujaṅgāsana). At the northern gate, one should draw Vajrāveśa, green in color, holding a vajra and a bell with both hands in the vajra-binding gesture, and standing in the circular posture; this is the inner maṇḍala. The second is the dhāraṇī maṇḍala, which is twice the size of the inner maṇḍala. In that second [maṇḍala], one should also draw the twelve grounds in the eastern direction. All of them sit in the sattvaparyaṅka posture upon variegated lotuses, wearing precious crowns, holding a vajra in their right hands, and holding their respective insignia in their left hands. Among them, the ground of engagement through aspiration (adhimukticaryā-bhūmi) is red like a lotus, and holds a red lotus in its left hand. The ground of great joy (pramuditā-bhūmi) is the color of a ruby (padmarāga), and holds a wish-fulfilling jewel (cintāmaṇi) in its left hand.

དྲི་མ་མེད་པའི་ས་ནི་ནོར་བུ་ཚོན་ཤེལ་གྱི་མདོག་ཅན། ཕྱག་གཡོན་གྱིས་ཐམས་ཅད་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་པདྨ་དཀར་པོ་བསྣམས་པའོ། ། འོད་བྱེད་པའི་ས་ནི་ཉི་མ་འཆར་ཀའི་མདོག་ཅན། ཕྱག་གཡོན་གྱིས་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྣམས་པའོ། ། འོད་འཕྲོ་བའི་ས་ནི་མརྒད་ལྟ་བུའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡོན་ན་ཨུཏྤལ་བསྣམས་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་དཀའ་བའི་ས་ནི་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཕྱག་གཡོན་པ་པང་བར་བཀན་ནས་བཞག་པས་ནོར་བུ་མརྐཏ་བསྣམས་པའོ། ། མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ས་ནི་གསེར་བཙོ་མ་ལྟ་བུའི་མདོག་ཅན། ཕྱག་གཡོན་གྱིས་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གླེགས་བམ་བསྣམས་པའོ། ། རིང་དུ་སོང་བའི་ས་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྔོ་བསངས་ཕྱག་གཡོན་གྱིས་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་དུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པའོ། ། མི་གཡོ་བའི་ས་ནི་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་ལྟར་དཀར་བ། ཕྱག་གཡོན་པ་བསྙེམས་པས་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་ལྔ་པ་མདོག་དམར་པོ་སྟེ། པདྨའི་སྡོང་བུ་འཛིན་པའོ། ། ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་ནི་སྐུ་མདོག་དམར་སྐྱ་ཕྱག་གཡོན་གྱིས་ཨུཏྤ་ལའི་སྟེང་དུ་རལ་གྲི་བསྣམས་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱི་ནི་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡོན་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གླེགས་བམ་བསྣམས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཀུན་དུ་འོད་ནི་ཉི་མ་གུང་གི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡོན་པས་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་བསྣམས་པའོ། །

The Stainless Ground (vimalā-bhūmi) is the color of a colored crystal gem; in her left hand, she holds a white lotus that individually discerns all things as pure. The Luminous Ground (prabhākari-bhūmi) is the color of the rising sun; in her left hand, she holds a sun maṇḍala upon a multicolored lotus. The Radiant Ground (arciṣmatī-bhūmi) is the color of emerald; in her left hand, she holds an utpala flower. The Difficult to Conquer Ground (sudurjayā-bhūmi) is yellow in body color; with her left hand resting palm-upward in her lap, she holds a marakata gem. The Manifest Ground (abhimukhī-bhūmi) is the color of refined gold; in her left hand, she holds a volume of the Prajñāpāramitā upon a lotus. The Far-Reaching Ground (dūraṅgamā-bhūmi) is as blue as the sky; in her left hand, she holds a crossed vajra upon a multicolored lotus. The Immovable Ground (acalā-bhūmi) is white like the autumn moon; her left hand is held with pride, holding a lotus stem upon which is a moon maṇḍala, and atop that, a five-pronged red vajra. The Excellent Intelligence Ground (sādhumatī-bhūmi) is pale red in body color; in her left hand, she holds a sword upon an utpala flower. The Cloud of Dharma Ground (dharmameghā-bhūmi) is golden in color; in her left hand, she holds a volume of the Prajñāpāramitā completely surrounded by clouds of Dharma. The Buddha’s Universal Radiance (buddha-samantaprabhā) is the color of the midday sun; in her left hand, she holds a statue of a perfectly enlightened Buddha upon a lotus, representing the Teacher.

ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་གཉིས་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། རྒྱན་སྣ་ཚོགས་འཆང་བ། གཞོན་ཞིང་དར་ལ་བབ་པ་ཞལ་གྱི་པདྨ་སྒེག་པའི་ཉམས་ཀྱིས་རྒྱས་པ། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་པས་སྤྲས་པའི་གསེར་གྱི་གདུ་བུས་ལག་ངར་བཀང་བ། རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་དང་། རྩེ་བྲན་མངའ་བ། ཕྱག་གཡས་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་པས་རང་གི་མཚན་མ་བསྣམས་པ་རིམ་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རིན་པོ་ཆེ་པདྨའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་པདྨ་དམར་པོ་ལྟར་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཕྱག་གཡོན་པས་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྣམས་པའོ། ། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྐུ་མདོག་དམར་སྐྱ། ཕྱག་གཡོན་པས་འབྲུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྙེ་མ་བསྣམས་པའོ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཕྱག་གཡོན་པས་ཨ་ཤྭ་ཀའི་མེ་ཏོག་གི་མགོ་ལྕོགས་འདབ་མ་དང་བཅས་པ་བསྣམས་པའོ། ། བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡོན་པས་པདྨ་དཀར་པོ་བསྣམས་པའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མརྐཏ་ཀྱི་མདོག་ཅན། ཕྱག་གཡོན་པས་ཨུཏྤ་ལ་བསྣམས་པའོ། ། བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྔོ་བསངས་ཕྱག་གཡོན་པས་པདྨ་དཀར་པོ་བསྣམས་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པའོ། །

In the southern direction, upon various lotuses and moon maṇḍalas, are the twelve pāramitās, seated in the sattvaparyaṅka posture. They wear various ornaments, are youthful and in the prime of their youth, and their lotus faces are full of a graceful, charming expression. Their forearms are filled with golden bracelets inlaid with various jewels, and they possess precious ornaments and crests. With their right hands, they hold wish-fulfilling jewels (cintāmaṇi) in order to completely fulfill the intentions of all sentient beings; with their left hands, they hold their respective emblems, and should be depicted in this order. Among them, the Jewel Pāramitā is red in color like a red lotus, and with her left hand, she holds a moon maṇḍala upon a lotus. The Generosity Pāramitā is reddish-white in color, and with her left hand, she holds a cluster of various grains and jewels. The Ethical Discipline Pāramitā is white in color, and with her left hand, she holds the head of an aśoka flower together with its petals. The Patience Pāramitā is golden in color, and with her left hand, she holds a white lotus. The Diligence Pāramitā is the color of marakata (emerald), and with her left hand, she holds an utpala. The Meditative Concentration Pāramitā is dark blue like the sky, and with her left hand, she holds a white lotus. The Wisdom Pāramitā is golden in color, and with her right hand, she displays the mudrā of the Wheel of Dharma.

ཕྱག་གཡོན་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གླེགས་བམ་བསྣམས་པའོ། ། ཐབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་པྲི་ཡང་ཀུ་ལྟར་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་གཡོན་པས་པདྨ་དཀར་པོའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པའོ། ། སྨོན་ལམ་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡོན་གྱིས་ཨུཏྤ་ལའི་སྟེང་དུ་རལ་གྲི་བསྣམས་པའོ། ། སྟོབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉི་མའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡོན་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གླེགས་བམ་བསྣམས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡོན་པས་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འབྲས་བུས་བརྒྱན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་གི་ཡལ་ག་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྐུ་མདོག་སྣ་ཚོགས་པ་ཕྱག་གཡོན་པས་སྣ་ཚོགས་པདྨ་བསྣམས་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་དབང་བཅུ་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། རྒྱན་དང་ན་བཟའ་སྣ་ཚོགས་པ་མངའ་བ། གཞོན་ཞིང་དར་ལ་བབ་པ། སྒེག་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་པ། ཞལ་གྱི་པདྨ་ཅུང་ཟད་འཛུམ་པ་དང་། སྤྱན་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོའི་འདབ་མ་འདྲ་བ། འོད་མཐའ་ཡས་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ཅན། ཕྱག་གཡས་ན་པདྨ་བསྣམས་པ། གཡོན་ན་བསྙེམས་པས་རང་གི་མཚན་མ་བསྣམས་པར་རིམ་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ལ་ཚེ་ལ་དབང་བ་སྐུ་མདོག་དམར་སྐྱ། ཕྱག་གཡོན་ན་པདྨ་རཱ་གའི་ནོར་བུའི་འདབ་མའི་དབུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་བཞུགས་པའི་སྐུ་བསྣམས་པའོ། །

With the left hand, she holds a volume of the Prajñāpāramitā. The Upāyapāramitā is green in color like a priyaṅgu flower; with her left hand, she holds a vajra upon a white lotus. The Praṇidhānapāramitā has a color like a blue utpala flower; with her left hand, she holds a sword upon a blue utpala. The Balapāramitā has the color of the sun; with her left hand, she holds a volume of the Prajñāpāramitā. The Jñānapāramitā has a color like the autumn moon; with her left hand, she holds a branch of the Bodhi tree adorned with various precious fruits. The Vajrakarmapāramitā is multicolored in body; with her left hand, she holds a multicolored lotus. In the western direction, the Ten Masteries (daśavaśitā) sit in the bodhisattva posture upon a lotus and moon maṇḍala. They possess various ornaments and garments, are youthful and in the prime of youth, and possess a graceful, charming expression. Their lotus faces are slightly smiling, and their eyes are like the petals of a blue utpala. They wear precious crowns of infinite light and hold lotuses in their right hands. In their left hands, they hold their respective symbols with a sense of pride; these should be drawn in sequence. Among them, the Mastery of Life (āyurvaśitā) is pale red in color; in her left hand, she holds a ruby lotus petal in the center of which is the Blessed One Amitāyus, seated in meditative equipoise.

སེམས་ལ་དབང་བ་ཟླ་བའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡོན་གྱིས་མེ་ཏོག་བནྡུ་ཀ་ལྟར་དམར་བའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསྣམས་པའོ། ། ཡོ་བྱད་ལ་དབང་བ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཕྱག་གཡོན་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱལ་མཚན་བསྣམས་པའོ། ། ལས་ལ་དབང་བ་མརྐཏ་ལྟ་བུའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡོན་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པའོ། ། སྐྱེ་བ་ལ་དབང་བ་སྐུ་མདོག་སྣ་ཚོགས་པ། ཕྱག་གཡོན་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པ་ཛཱ་ཏིའི་ཡལ་ག་བསྣམས་པའོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་ལ་དབང་བ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་གཡོན་ན་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྣམས་པའོ། ། མོས་པ་ལ་དབང་བ་པདྨའི་རྩ་བ་ལྟར་མདོག་དཀར་བ། ཕྱག་གཡོན་ན་མེ་ཏོག་པྲི་ཡང་ཀུའི་སྙེ་མ་བསྣམས་པའོ། ། སྨོན་ལམ་ལ་དབང་བ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡོན་ན་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོ་བསྣམས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་བ་མཐོན་ཀ་ཆེན་པོའི་མདོག་ཅན། ཕྱག་གཡོན་ན་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོའི་སྟེང་དུ་རལ་གྲི་བསྣམས་པའོ། ། ཆོས་ལ་དབང་བ་སྐུ་མདོག་དམར་སྐྱ། ཕྱག་གཡོན་ན་པདྨའི་སྟེང་དུ་བུམ་པ་བཟང་པོ་བསྣམས་པའོ། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའི་ཚོན་ཤེལ་གྱི་མདོག་ཅན། ཕྱག་གཡས་ན་པདྨ་དཀར་པོ་བསྣམས་པའོ། ། ཕྱག་གཡོན་ན་རིན་པོ་ཆེའི་ཤིང་གི་ཡལ་ག་བསྣམས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་གསེར་བཙོ་མ་ལྟ་བུའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡས་ན་པདྨ་སེར་པོའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱལ་མཚན་གྱི་སྟེང་དུ་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པའོ། ། འདི་གཉིས་ཀྱི་གདན་དང་དབུ་རྒྱན་ལ་སོགས་པའི་དབང་རྣམས་དང་འདྲ་བར་བྱའོ། །

The one with mastery over the mind is moon-colored, holding in his left hand a five-pronged vajra as red as a bandhūka flower. The one with mastery over requisites is yellow in color, holding in his left hand a victory banner of the precious wish-fulfilling jewel. The one with mastery over karma is the color of emerald, holding in his left hand a crossed vajra. The one with mastery over birth is multicolored, holding in his left hand a multicolored branch of a jāti flower. The one with mastery over miraculous powers is green in color, holding in his left hand the maṇḍalas of the sun and moon upon a lotus. The one with mastery over aspiration is white as a lotus root, holding in his left hand a cluster of priyaṅgu flowers. The one with mastery over prayer is golden in color, holding in his left hand a blue utpala lotus. The one with mastery over wisdom is the color of great sapphire, holding in his left hand a sword upon a blue utpala lotus. The one with mastery over the Dharma is pale red in color, holding in his left hand an excellent vase upon a lotus. The Wish-Fulfilling Jewel is the color of crystal, holding in his right hand a white lotus and in his left hand a branch of a precious tree. The Awakening of the Buddha is the color of refined gold, holding in his right hand a five-pronged vajra upon a yellow lotus, and in his left hand a wheel upon a victory banner of the precious wish-fulfilling jewel. The seats, crowns, and other attributes of these two should be made identical to those of the [other] masters.

བྱང་ཕྱོགས་སུ་གཟུགས་བཅུ་གཉིས་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་གྱི་རྩེ་བྲན་ཅན། ཕྱག་གཡས་ན་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་གྱིས་དཀུར་བརྟེན་པས་རང་གི་མཚན་མ་བསྣམས་པར་རིམ་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ནོར་ལྡན་གྱི་གཟུངས་ནི་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན། ཕྱག་གཡོན་ན་འབྲས་ཀྱི་སྙེ་མ་བསྣམས་པའོ། ། རིན་ཆེན་སྒྲོལ་མའི་གཟུངས་ནི་པདྨ་རཱ་གའི་མདོག་ཅན། ཕྱག་གཡོན་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་རྒྱལ་མཚན་བསྣམས་པའོ། ། གཙུག་ཏོར་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་གཟུངས་ནི་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ། ཕྱག་གཡོན་ན་ནོར་བུ་ཆུ་ཤེལ་གྱི་བུམ་པ་བསྣམས་པའོ། ། འོད་ཟེར་ཅན་གྱི་གཟུངས་ནི་སྐུ་མདོག་དམར་སྐྱ། ཕྱག་གཡོན་ན་ཁབ་དང་སྐུད་པ་བསྣམས་པའོ། ། རི་ཁྲོད་ལོ་མ་ཅན་གྱི་གཟུངས་ནི། སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་གཡོན་ན་ལོ་མ་སྦོམ་པ་བསྣམས་པའོ། ། དུག་སེལ་མའི་གཟུངས་ནི་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཕྱག་གཡོན་ན་དུག་གི་མེ་ཏོག་གི་སྙེ་མ་བསྣམས་པའོ། ། སྒོ་མཐའ་ཡས་པའི་གཟུངས་ནི་སྐུ་མདོག་པྲི་ཡང་ཀུ་ལྟར་ལྗང་སེར། ཕྱག་གཡོན་ན་པདྨ་དམར་པོའི་སྟེང་དུ་མི་ཟད་པའི་གཏེར་ཆེན་པོའི་བུམ་པ་བསྣམས་པའོ། ། སྐུལ་བྱེད་མའི་གཟུངས་ནི་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་མདོག་ཅན། ཕྱག་གཡོན་ན་ཕྲེང་བ་འཕྱང་བའི་བུམ་པ་བསྣམས་པའོ། ། ཤེས་རབ་འཕེལ་བའི་གཟུངས་ནི་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་ཉ་བ་ལྟ་བུའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡོན་ན་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོའི་སྟེང་དུ་རལ་གྲི་བསྣམས་པའོ། །

In the northern direction, upon a multicolored lotus and a moon maṇḍala, they should be drawn in succession, seated in the sattvaparyaṅka posture, adorned with all ornaments, and wearing jeweled crowns with crest-jewels. In their right hands they hold a crossed vajra, and with their left hands resting on their hips, they hold their respective emblems. Among them, the dhāraṇī of Vasudhārā is golden in color, and her left hand holds a cluster of rice ears. The dhāraṇī of Ratnatārā is the color of a ruby, and her left hand holds a victory banner with a wish-fulfilling jewel. The dhāraṇī of Uṣṇīṣavijayā is white in color, and her left hand holds a water-crystal jewel vase. The dhāraṇī of Mārīcī is pale red in color, and her left hand holds a needle and thread. The dhāraṇī of Parṇaśavarī is green in color, and her left hand holds a thick leaf. The dhāraṇī of Viṣṇudalā is white in color, and her left hand holds a cluster of poisonous flowers. The dhāraṇī of Anantamukhī is greenish-yellow like a priyaṅgu flower, and her left hand holds a vase of inexhaustible great treasure upon a red lotus. The dhāraṇī of Cundā is the color of the autumn moon, and her left hand holds a vase from which a rosary hangs. The dhāraṇī of Prajñāvardhanī is the color of the full autumn moon, and her left hand holds a sword upon a blue utpala lotus.

ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་གཟུངས་ནི་ནོར་བུ་མརྐད་ལྟ་བུའི་མདོག་ཅན། ཕྱག་གཡོན་པ་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པའི་པདྨ་དམར་སྐྱ་བསྣམས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་མི་ཟད་པའི་ཟ་མ་ཏོག་གི་གཟུངས་ནི། སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཕྱག་གཡོན་ན་རིན་པོ་ཆེའི་ཟ་མ་ཏོག་བསྣམས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་མཛོད་དང་ལྡན་པའི་གཟུངས་ནི་གསེར་བཙོ་མའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡོན་ན་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པའི་སྒྲོམ་བུ་བསྣམས་པའོ། ། གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར། ཆོས་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་སྐུ་མདོག་དམར་སྐྱ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་ཅན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པ་བསྣམས་པ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ་བྲིའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་དོན་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་སྐུ་མདོག་མརྐཏ་ལྟ་བུ་ཕྱག་ན་རིན་པོ་ཆེའི་ཞགས་པ་བསྣམས་པ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་ངེས་པའི་ཚིག་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་སྐུ་མདོག་དམར་སྐྱ། ཕྱག་ན་མཐའ་གཉིས་སུ་པདྨས་མཚན་པའི་ལྕགས་སྒྲོག་བསྣམས་པ། གདན་དང་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་སྤོབས་པ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་སྐུ་མདོག་མརྐཏ་ལྟར་ལྗང་གུ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པའི་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ་སྟེ་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ཤར་ལྷོའི་མཚམས་སུ་ལྷ་མོ་སྒེག་མོ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་མངའ་བ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ།

The dhāraṇī that completely purifies all karmic obscurations is the color of a marakata gem; in her left hand, she holds a pale red lotus marked with a three-pronged vajra. The dhāraṇī of the Inexhaustible Casket of Wisdom is red in color, holding a precious casket in her left hand. The dhāraṇī endowed with the Dharma treasury of all the Buddhas is the color of refined gold, holding a casket of various colors in her left hand. At the eastern gate of this very maṇḍala of dhāraṇīs, one should draw the goddess Dharma-pratisaṃvid (Perfect Knowledge of Phenomena), pale red in color, adorned with all ornaments and a precious crown, holding a vajra hook and a lasso in her hands, and seated in the bodhisattva posture. At the southern gate, one should draw Artha-pratisaṃvid (Perfect Knowledge of Meaning), the color of a marakata gem, holding a precious lasso in her hand, adorned with all ornaments, and seated in the bodhisattva posture. At the western gate, one should draw Nirukti-pratisaṃvid (Perfect Knowledge of Definitive Expression), pale red in color, holding a chain marked with lotuses at both ends in her hands; her seat, ornaments, and so forth are as before. At the northern gate, one should draw Pratibhāna-pratisaṃvid (Perfect Knowledge of Eloquence), green like a marakata gem, holding a bell marked with a three-pronged vajra in her two hands; the remaining details are as before. In the southeast corner, one should draw the goddess Lāsyā (Grace), golden in color, wearing a precious crown, and seated in the vajra posture.

ཕྱག་གཉིས་ཀ་རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་པའི་ཚུལ་འཆང་བའོ། ། ལྷོ་ནུབ་མཚམས་སུ་ཕྲེང་བ་མ་སྐུ་མདོག་དམར་སྐྱ། ཕྱག་ན་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་བསྣམས་པ། བཞུགས་ཚུལ་ལ་སོགས་ནི་སྒེག་མོ་དང་འདྲའོ། ། ནུབ་བྱང་མཚམས་སུ་གླུ་མ་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་པི་ཝང་བརྡུང་བ་ལ་བརྩོན་པ་སྟེ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། ། བྱང་ཤར་མཚམས་སུ་གར་མ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ། ཕྱག་གིས་མཆོག་གི་རྩེད་མོ་དང་གར་མཛད་པ་སྟེ་ལྷག་མ་ནི་སྒེག་མོ་དང་འདྲའོ། ། ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་སྲུངས་རྣམས་ནི་ཚངས་པའི་གནས་བཞིའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བར་མ་ནི་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞིའོ། ། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་སྲུང་རྣམས་ནི་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། ། རིམ་པ་གསུམ་པའི་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་མཆོག་སྩོལ་བ། ཕྱག་གཡོན་གྱིས་ཨུཏྤ་ལའི་སྟེང་དུ་རལ་གྲི་བསྣམས་པ། པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པའོ། ། བློ་གྲོས་མི་ཟད་པ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡས་ན་རལ་གྲི་བསྣམས་པའོ། ། ཕྱག་གཡོན་གྱིས་ཆོས་སྟོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་པདྨ་བསྣམས་པ་སྟེ། རྒྱན་དང་། བཞུགས་ཚུལ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་འདྲའོ། ། སའི་སྙིང་པོ་གསེར་བཙོ་མའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་ས་གནོན། ཕྱག་གཡོན་པདྨའི་སྟེང་ན་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་བསྣམས་པའོ། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་སྐུ་མདོག་མརྐཏ་ལྟར་ལྗང་སེར་ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་རིན་པོ་ཆེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆར་འབེབས་པ།

Both hands hold the vajra in the gesture of pride. In the southwest corner is Mālā, pale red in color, holding a precious rosary; her posture and other features are the same as those of Lāsyā. In the northwest corner is Gītā, red in color, intent on playing the lute; the rest is the same as before. In the northeast corner is Nṛtyā, green in color, performing supreme play and dance with her hands; the rest is the same as Lāsyā. The gatekeepers of the inner maṇḍala are the very essence of the four immeasurable abodes. The intermediate maṇḍala is the four types of perfect analytical knowledge. The gatekeepers of the outer maṇḍala are the nature of the four means of gathering disciples. In the eastern direction of the third tier is Samantabhadra, golden in color, adorned with all ornaments, wearing a precious crown, with his right hand in the gesture of supreme generosity and his left hand holding a sword atop an utpala lotus; he sits upon a moon maṇḍala on a lotus in the sattva-paryaṅka posture. Akṣayamati is golden in color, holding a sword in his right hand and a lotus in his left in the gesture of teaching the Dharma; his ornaments, posture, and so forth are the same as Samantabhadra. Kṣitigarbha is the color of refined gold, with his right hand in the earth-touching gesture and his left hand holding a wish-fulfilling tree atop a lotus. Ākāśagarbha is greenish-yellow like a marakata gem, with his right hand raining down a shower of all precious jewels.

ཕྱག་གཡོན་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་རྒྱལ་མཚན་བསྣམས་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ནམ་མཁའ་མཛོད་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡས་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་བསྣམས་པའོ། ། ཕྱག་གཡོན་ན་བུམ་པ་བཟང་པོ་ལས་འཕྱང་བའི་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་བསྣམས་པ། ཕྱག་ན་རིན་པོ་ཆེ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་གཡས་པ་རིན་པོ་ཆེ་སྦྱིན་པ་ལ་བརྩོན་པ། ཕྱག་གཡོན་པ་ན་པདྨའི་སྟེང་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཟླ་བ་བསྣམས་པའོ། ། རྒྱ་མཚོའི་བློ་གྲོས་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་ལྟར་དཀར་བ། ཕྱག་གཡས་ན་དུང་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་ན་རལ་གྲི་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་སྐུ་མདོག་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོའི་འདབ་མ་ལྟ་བུ་ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་ན་ས་བཅུ་སྟོན་པའི་གླེགས་བམ་བསྣམས་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཅོད་པན་ཅན་ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་དམ་པ་སྦྱིན་པ། ཕྱག་གཡོན་ན་པདྨ་བསྣམས་པའོ། ། མཐུ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན། ཕྱག་གཡས་ན་རལ་གྲི་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་ན་པདྨ་བསྣམས་པའོ། ། ཟླ་བའི་འོད་པདྨའི་རྩ་བ་ལྟར་དཀར་བ། ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེའི་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་གྱིས་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྣམས་པ། དྲ་བ་ཅན་གྱི་འོད་སྐུ་མདོག་དམར་སྐྱ་ཕྱག་གཡས་ན་རལ་གྲི་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་ན་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྣམས་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྐུ་མདོག་པདྨའི་རྩ་བ་ལྟར་དཀར་བ། ཕྱག་གཡས་ན་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་ན་པདྨའི་སྟེང་དུ་བུམ་པ་བསྣམས་པའོ། །

In his left hand, he holds a victory banner of the wish-fulfilling jewel. In the south is Gaganagañja, golden in color, holding a wish-fulfilling jewel in his right hand and a wish-granting tree hanging from an excellent vase in his left. Ratnapāṇi is green in color; his right hand is intent on the gift of jewels, and his left hand holds a moon of awakening upon a lotus. Sāgarabuddhi is white like the autumn moon, holding a conch in his right hand and a sword in his left. Vajragarbha is the color of the petals of a blue utpala lotus, holding a vajra in his right hand and a volume of scripture teaching the ten grounds in his left. In the west is Avalokiteśvara, white in color, with Amitābha as his crown ornament, granting the sublime gift with his right hand and holding a lotus in his left. Mahāsthāmaprāpta is golden in color, holding a sword in his right hand and a lotus in his left. Candraprabha is white like a lotus root, holding a vajra wheel in his right hand and a moon maṇḍala upon a lotus in his left. Jālinīprabha is pale red in color, holding a sword in his right hand and a sun maṇḍala upon a lotus in his left. In the north is Amitābha, white like a lotus root, holding a crossed vajra in his right hand and a vase upon a lotus in his left.

སྤོབས་པ་བརྩེགས་པ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་སེ་གོལ་བརྡེབས་པར་བརྩོན་པ་ཕྱག་གཡོན་ན་པདྨའི་སྟེང་དུ་རལ་གྲི་བསྣམས་པའོ། ། མྱ་ངན་གྱི་མུན་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འཇོམས་པའི་བློ་གྲོས་གུར་གུམ་གྱི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡས་ན་འོད་འཕྲོ་བ་མང་པོ་འཁྲུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་ན་མདུང་ཐུང་བསྣམས་པའོ། ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོའི་འདབ་མའི་མདོག་ཅན་ཕྱག་གཡས་ན་རལ་གྲི་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་ན་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་བ་དན་བསྣམས་པ་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་དང་། རྒྱན་དང་ན་བཟའ་དང་། དབུ་རྒྱན་རྣམས་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཅོད་པན་ཅན་ཏེ་ཁྱད་པར་ནི་དེ་ཡོད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཤར་མཚམས་སུ་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོའི་འདབ་མ་ལྟ་བུའི་མདོག་ཅན། ཞལ་བཞི་པ། ཕྱག་བརྒྱད་པ། ཞལ་དང་པོ་ཁྲོ་བོ་སྒེག་པ་སྟེ། དམར་བ་གཡས་པ། དྲག་པོ་གཡོན་པ། འཇིགས་སུ་རུང་བ། རྒྱབ་དཔའ་བོའི་ཞལ་དང་ལྡན་པ། ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་འཆང་བ། ཕྱག་གཡས་རྣམས་ན་རལ་གྲི་དང་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། མདའ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་རྣམས་ན་གཞུ་དང་། ཞགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ། གཡོན་བརྐྱང་བར་བཞུགས་པའི་ཞབས་གཡོན་པས་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་སྤྱི་བོར་གནོན་པ། ཞབས་གཡས་པས་ཨུ་མའི་ནུ་མ་རྒྱས་པ་མནན་པ།

Pratibhānakūṭa is golden in color; his right hand is engaged in snapping his fingers, and his left hand holds a sword upon a lotus. Sarvanīvaraṇaviṣkambhin is the color of saffron; his right hand holds a five-pronged vajra from which many rays of light radiate, and his left hand holds a short spear. Sarvāvaraṇaviṣkambhin is the color of the petals of a blue utpala; his right hand holds a sword, and his left hand holds a banner marked with a crossed vajra. These should be depicted such that their postures, ornaments, garments, and crowns are to be understood as being identical to those of Samantabhadra. The only distinction is that Avalokiteśvara has Amitābha as his crown ornament. In the northeast of that very abode of the bodhisattvas is Trailokyavijaya, the color of the petals of a blue utpala, with four faces and eight arms. His first face is wrathful and charming; the right is red and fierce, the left is fierce and terrifying, and the back is a heroic face. His two [central] hands hold a vajra and a bell, and at their hearts they form the Hūṃkāra mudrā. His right hands hold a sword, a hook, and an arrow; his left hands hold a bow, a noose, and a vajra. He stands with his left leg extended, his left foot treading upon the crown of Maheśvara, and his right foot treading upon the full breasts of Umā.

སངས་རྒྱས་ཀྱི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བརྒྱུས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་དང་། ན་བཟའ་སྣ་ཚོགས་མངའ་བ། གདུག་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ངེས་པར་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཤར་ལྷོ་མཚམས་སུ་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་མེ་ལྟར་འབར་བ་ཆར་སྤྲིན་གྱི་མདོག་ཅན་འོད་ཅན་གྱི་ཕྲེང་བ་འབར་བས་ཀུན་དུ་འཁྲུག་པ། ཞལ་བཞི་པ། ཕྱག་བརྒྱད་པ། ཞལ་སྒེག་པ་དང་། དཔའ་བ་དང་། འཇིགས་སུ་རུང་བ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་པ། ཕྱག་གཡས་རྣམས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། རལ་གྲི་དང་། མདའ་དང་། འཁོར་ལོ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་རྣམས་ནི་དྲིལ་བུ་དང་། ཞགས་པ་དང་། གཞུ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བཏགས་པའི་བ་དན་སྣ་ཚོགས་པ་བསྣམས་པ། མེ་སེར་སྐྱ་འབར་བའི་སྒྲའི་ཚོགས་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་སུ་རུང་བ། སྦྲུལ་ཆེན་པོའི་གདུ་བུ་དང་། དབུ་རྒྱན་དང་སྐ་རགས་དང་། ཞབས་གདུབ་དང་། མགུར་ཆུ་དང་། རྣ་རྒྱན་དང་། ཅོད་པན་གྱིས་བརྒྱན་པ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་དགོད་པ་ལ་མཁས་པ་ལས། གཡོན་བརྐྱང་བས་ཁྱབ་འཇུག་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་གནོན་པ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ལྷོ་ནུབ་མཚམས་སུ་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ཁྲག་འཐུང་སྐུ་མདོག་མཐིང་ཤུན་ལྟར་སྔོ་བ། ཞལ་བཞི་པ། ཕྱག་བརྒྱད་པ། ཞལ་དང་པོ་དྲག་པོ། ཞལ་གཡས་པ་རབ་ཏུ་རྨོངས་པ་རྣམས་སེམས་རྨོངས་པར་བྱེད་པ། ཞལ་གཡོན་པ་སྒེག་པ་དང་ལྡན་པ། ཞལ་རྒྱབ་བཾ་ཟ་བར་བྱེད་པ། ཕྱག་གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་འབར་བ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་ན་དྲིལ་བུ་དང་བ་དན་དང་བཅས་པའི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བསྣམས་པ་དང་གར་མཛད་པ།

One should firmly establish [the deities] adorned with ornaments such as strings of buddha-flowers and various garments, in order to subdue all malevolent beings. In the southeast corner, one should draw the wrathful Vajra Blazing Like Fire, the color of a rain cloud, surrounded by a blazing garland of light. He has four faces and eight arms. His faces possess the expressions of the charming, the heroic, the terrifying, and great compassion, and so forth. In his right hands, he holds a vajra, a sword, an arrow, and a wheel. In his left hands, he holds a bell, a noose, a bow, and a khaṭvāṅga with various banners attached. He is surrounded by a most terrifying mass of crackling, pale-yellow flames. He is adorned with great snakes as bracelets, a crown, a belt, anklets, a necklace, earrings, and a diadem. Skilled in the arrangement of the wheel of great illusion, he should be depicted with his left leg extended, treading upon Viṣṇu together with his wife. In the southwest corner, one should draw the great wrathful Vajra Heruka, blue in color like a flax flower. He has four faces and eight arms. His first face is fierce; his right face is extremely deluded, causing the minds of others to be deluded; his left face is charming; and his back face is devouring a corpse. In his right hands, he holds a blazing five-pronged vajra. In his left hands, he holds a khaṭvāṅga with a bell and a banner, and he performs a dance.

ཡང་གཉིས་ཀྱིས་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོའི་པགས་པ་རློན་པ་རླུང་གི་གོས་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཟུང་ནས་བསྣམས་པ། ཡང་གཉིས་ན་མདའ་དང་གཞུ་བསྣམས་པ། ཡང་ཕྱག་གཡས་ན་མ་ཧཱ་རཀྟས་ཡོངས་སུ་བཀང་བའི་ཀ་པཱ་ལའི་ཐོད་ཚལ་ཙ་ཤ་ཀ་བསྣམས་པ། ཡང་ཕྱག་གཡོན་ན་སྙིང་གི་པདྨའི་ནང་ན་མ་ཧཱ་མཱཾ་སས་བཀང་བའི་ཀ་པཱ་ལ་བསྣམས་པ། སངས་རྒྱས་ལྔས་མཚན་པའི་ཐོད་པ་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་ཅན་ཅོད་པན་མངའ་བ། འོད་ཟེར་སྔོན་པོ་འབར་བའི་རང་བཞིན་མངའ་བ། འོད་ཟེར་དམར་པོ་འབར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོ་མངའ་བ། གཡོན་བརྐྱང་བས་ཚངས་པ་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་མནན་ནས་བཞུགས་པར་བྲིའོ། ། ནུབ་བྱང་མཚམས་སུ་རྟ་མཆོག་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཞལ་བཞི་པ་ཞབས་བཞི་པ་ཕྱག་བརྒྱད་པ། ཞལ་དང་པོ་ཁྲོ་བོ་སྒེག་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་པ། སྤྱན་གསུམ་པ། ཞལ་གཡས་དྲག་པོ། ཞལ་གཡོན་ཚངས་པའི་གདོང་དང་ལྡན་པ། སྤྱི་བོའི་ཞལ་ལྗང་གུ་མཆུ་དང་སྤྱི་བོའི་གཙུག་ནས་གྱེན་དུ་འདེགས་པ། ཕྱག་གཡས་ཀྱིས་བ་དན་གསུམ་པ་ལྟ་བུའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པས་འདེགས་པའི་ཚུལ་དུ་མཛད་པ། ཕྱག་གཡོན་ན་ཁ་ཊྭཱྃ་ག་སྣ་ཚོགས་པདྨ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡས་པའི་གཉིས་པས་བ་དན་གསུམ་པ་ལྟ་བུས་གྱེན་དུ་སློང་བའི་ཚུལ་དུ་མཛད་པ། ཕྱག་གཡོན་པའི་གཉིས་པ་ན་མདུང་ཐུང་བསྣམས་པ། ཡང་ཕྱག་གཡས་ཀྱི་གཉིས་ན་རལ་གྲི་དང་མདའ་བསྣམས་པ། གཡོན་གྱི་ཕྱག་གཉིས་ན་དབྱུག་པ་དང་གཞུ་བསྣམས་པ། གཡོན་བརྐྱང་བའི་གནས་པས་བཞུགས་པ། གཡས་པ་གཅིག་གིས་དབང་པོ་དང་དབང་མོ་མནན་པ། གཉིས་པས་དགའ་བ་མོ་དང་མགུ་བ་མོ་མནན་པ།

Furthermore, two hands hold the fresh skin of the Great Terrifier (Mahābhairava) in the manner of a wind-garment. Two others hold a bow and arrow. In the right hands, he holds a skull-cup (kapāla) filled with mahā-rakta and a caśaka vessel. In the left hands, he holds a skull-cup filled with mahā-māṃsa within a lotus-heart. He wears a crown of five skulls marked by the five buddhas, with a crest-jewel upon the Buddha’s head. He possesses a nature of blazing blue light rays and a red light-maṇḍala of blazing red light rays. He should be depicted standing with his left leg extended, treading upon Brahmā together with his consort. In the northwest direction is Hayagrīva, green in color, with four faces, four legs, and eight arms. His first face has a wrathful and charming expression and three eyes. The right face is fierce, and the left face has the countenance of Brahmā. The green face on the crown has its lips and crown protruding upward. With his right hands, he holds a three-pronged banner together with a crossed-vajra (viśvavajra) in the manner of lifting them up. In his left hands, he holds a khaṭvāṅga with a multicolored lotus. With the second right hand, he acts in the manner of raising a three-pronged banner upward. In the second left hand, he holds a short spear. Furthermore, the two right hands hold a sword and an arrow, and the two left hands hold a staff and a bow. He stands in the posture of the left leg extended. With one right foot, he treads upon Indra and Indrāṇī; with the second, he treads upon Nandā and Rati.

གཡོན་གྱི་དང་པོས་བརྒྱ་བྱིན་དང་ཁྱབ་འཇུག་མནན་པ། གཉིས་པས་རྒྱལ་བར་བྱེད་པ་དང་འདོད་པའི་ལྷ་མནན་ནས་བཞུགས་པར་བྲིའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་ཁྲོ་བོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཆར་སྤྲིན་གྱི་མདོག་ཅན། ཞལ་དྲུག་པ་ཕྱག་དྲུག་པ་ཞབས་དྲུག་པ། ཞལ་དྲུག་པོ་སྒེག་པ་དང་། དཔའ་བ་དང་། འཇིགས་སུ་རུང་བ་དང་། ཞི་བ་དང་། དྲག་པོ་དང་རྔམ་པ་སྟེ། ཉམས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པས་ཡོངས་སུ་ཁྱབ་ཅིང་རྒྱས་པ། ཕྱག་གཡས་ན་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་པས་ཐུགས་ཀར་སྡིགས་མཛུབ་བསྒྲེང་བ་དང་། ཞགས་པ་བསྣམས་པ། ཡང་ཕྱག་གཡས་པ་གཉིས་ན་རལ་གྲི་དང་མདའ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་གཉིས་ན་གཞུ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བའི་ཅོད་པན་ཅན་སྦྲུལ་གྱིས་བརྒྱན་པ་སྟག་གི་པགས་པ་བསྣམས་པས། མ་ཧེའི་སྟེང་དུ་རོལ་པའི་སྟང་སྟབས་ཀྱིས་བཞུགས་པ་བྲིའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་གེ་སར་སེར་པོ་ལྟ་བུའི་མདོག་ཅན། ཞལ་བཞི་པ་ཕྱག་བརྒྱད་པ། ཞལ་དང་པོ་སྒེག་པ། ཞལ་གཡས་པ་གདངས་ཤིང་འཇིགས་སུ་རུང་བ། ཞལ་གཡོན་པ་ཞི་བ། ཞལ་རྒྱབ་མ་ཤིན་ཏུ་དྲག་ཅིང་གཏུམ་པ། ཕྱག་གཡས་ན་གཞུག་པར་བྱེད་པའི་ཞགས་པ་བསྣམས་པ། དེ་ལས་གཞན་པས་རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི་དང་མདའ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་པས་ཐུགས་ཀའི་ཕྱོགས་སུ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་བཅས་པའི་སྡིགས་མཛུབ་བསྒྲེང་བ་ལ་བརྩོན་པ་དེ་ལས་གཞན་པར་དྲིལ་བུ་དང་མདུང་ཐུང་དང་གཞུ་བསྣམས་པ། སྦྲུལ་གྱིས་བརྒྱན་པ། མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་ཅན། རོལ་པའི་སྟང་སྟབས་ཀྱིས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་པར་བྲིའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་པདྨ་མཐར་བྱེད་སྐུ་མདོག་དམར་པོ།

With the first left hand, he tramples Śakra and Viṣṇu; with the second, he tramples Jayanta and the god of desire. He should be depicted thus. At the eastern gate of that very [maṇḍala], one should draw the wrathful Yamāntaka, the color of a rain cloud, with six faces, six arms, and six legs. His six faces are completely pervaded and expanded by various expressions: charming, heroic, terrifying, peaceful, fierce, and wrathful. In his right hands, he holds a hook; in his left hands, he raises a threatening gesture at his heart and holds a noose. Furthermore, his two right hands hold a sword and an arrow, and his two left hands hold a bow and a bell. Wearing a crown of garlands of skulls and adorned with snakes, he is draped in a tiger skin and stands in a playful posture upon a buffalo. At the southern gate, one should draw Prajñāntaka, the color of a yellow lotus stamen, with four faces and eight arms. His first face is charming; his right face is gaping and terrifying; his left face is peaceful; and his rear face is extremely fierce and ferocious. In his right hands, he holds a noose for binding, and the others hold a vajra, a sword, and an arrow. In his left hands, he is intent on raising a threatening gesture together with a hook toward his heart, while the others hold a bell, a short spear, and a bow. Adorned with snakes and wearing a crown of Akṣobhya, he stands in a playful posture upon a sun maṇḍala. At the western gate, one should draw Padmāntaka, red in color.

ཞལ་བཞི་པ། ཕྱག་བརྒྱད་པ་ཞལ་དང་པོ་དང་། གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དང་། རྒྱབ་མ་སྟེ་བཞི་པོ་གྲངས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྒེག་པ་དང་། དྲག་པོ་དང་ཞི་བ་དང་། དགོད་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་པ། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡས་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི་དང་མདའ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་རྣམས་ཀྱིས་སྡིགས་མཛུབ་དང་། ཞགས་པ་དང་གཞུ་བསྣམས་པ། ཀླུའི་རྒྱལ་པོས་བརྒྱན་ཅིང་སྟག་གི་པགས་པ་མནབས་པ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་བརྟན་པར་ཆགས་ཤིང་། འཆིང་བ་དང་། པདྨ་དང་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་རོལ་པའི་སྟང་སྟབས་ཀྱིས་བཞུགས་པར་བྲི་བར་བྱའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་ཁྲོ་བོ་བགེགས་མཐར་བྱེད་སྤྲིན་སྔོན་པོའི་མདོག་ཅན། ཞལ་བཞི་པ། ཕྱག་བརྒྱད་པ། ཞལ་སྒེག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་པ། ཕྱག་གཡས་དང་གཡོན་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པས་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡས་རྣམས་ན་རལ་གྲི་དང་མདའ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་རྣམས་ན་སྡིགས་མཛུབ་ཞགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། གཞུ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ། སྐུ་ལ་སྦྲུལ་གྱིས་བརྒྱན་པ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཅོད་པན་ཅན་གཡོན་བརྐྱང་བས་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོ་མནན་ནས་བཞུགས་པ་བྲིའོ། ། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚམས་སུ་རི་མོ་བྲིས་ལ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། མེའི་ཕྱོགས་སུ་མེ་ཏོག་མ་སྐུ་མདོག་སེར་བ་ཕྱག་གཉིས་མེ་ཏོག་གིས་བཀང་བའོ། ། བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བདུག་པ་མ་སྐུ་མདོག་སྔོ་བ། ཕྱག་ན་སྤོས་ཁང་བསྣམས་པའོ། ། རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་མར་མེ་མ་སྐུ་མདོག་དམར་བ་ཕྱག་ན་མར་མེའི་སྡོང་བུ་བསྣམས་པའོ། །

He has four faces and eight arms. His first, right, left, and rear faces respectively possess the expressions of the charming, the wrathful, the peaceful, and the laughing. His two right and left hands hold a vajra-shackle. His right hands hold a vajra, a sword, and an arrow. His left hands hold a threatening gesture, a noose, and a bow. Adorned with nāga kings and wearing a tiger-skin garment, he is firmly attached to the awakening of the Buddha. He should be depicted standing in a playful posture upon a lotus and sun disk, amidst bonds. At the northern gate, one should draw the wrathful Vighnāntaka, the color of a dark blue cloud, with four faces and eight arms. His faces possess the expressions of the charming and so forth. His two right and left hands hold a bell bound with a vajra. His right hands hold a sword, an arrow, and a hook. His left hands hold a threatening gesture with a noose, a bow, and a bell. His body is adorned with snakes, he wears a Buddha’s crown, and he stands with his left leg extended, treading upon Gaṇapati. In the intermediate directions of the outer maṇḍala, one should draw lines and arrange offerings such as flowers. In the direction of fire, one should place Puṣpā, yellow in color, with two hands holding flowers. In the direction of the Nairṛta, one should place Dhūpā, blue in color, holding an incense burner in her hand. In the direction of the wind, one should place Dīpā, red in color, holding a lamp-stand in her hand.

དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བྱུག་པ་མ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་ན་དུང་ཆོས་བསྣམས་པའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོའི་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་གཟུགས་མ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཕྱག་གཡས་ན་མེ་ལོང་བསྣམས་པའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོའི་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་སྒྲོལ་མ་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྔོ་བསངས། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་པི་ཝང་བསྣམས་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོའི་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་དྲི་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་ན་དྲིའི་སྣོད་བསྣམས་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོའི་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་རོ་སྐུ་མདོག་སྣ་ཚོགས་པ་ཕྱག་ན་རོའི་སྣོད་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་བྱུང་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་གོ་རིམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་བྱང་ཤར་མཚམས་སུ་དབང་ལྡན་མདོག་དཀར་པོ་རལ་པ་དང་ཅོད་པན་ཡོད་པ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་རྩེ་གསུམ་པ་ཐོད་པ་འཛིན་པ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་མགོར་བཞག་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ། ཁྱུ་མཆོག་ལ་ཞོན་པ། ལྷ་མོ་ཨུ་མ་དང་བཅས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྲིའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཐལ་མོས་འདུད་པར་བྱེད་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་གཞོལ་བ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པར་བྲིའོ། ། དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་བརྒྱད་ནི་ཕྱོགས་དང་མཚམས་རྣམས་སུ་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། ཤར་དུ་བརྒྱ་བྱིན་མདོག་སེར་པོ་རྡོ་རྗེ་ཐོགས་པ། གླང་པོ་ཆེ་དཀར་པོ་ལ་ཞོན་པ་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་བྲིའོ། ། ཤར་ལྷོར་མེ་ལྷ་མདོག་དམར་པོ་ལག་པ་བཞི་པ། གཡས་གཉིས་ན་བླུགས་གཟར་དང་དབྱུག་པ་ཐོགས་པ།

In the northeast direction is Anulepanā, green in color, holding a conch-shell vessel in her hand. At the corner of the eastern gate is Vajrarūpā, yellow in color, holding a mirror in her right hand. At the corner of the southern gate is Vajratārā, blue like the sky, holding a vajra-lute in her hand. At the corner of the western gate is Vajragandhā, green in color, holding a vessel of perfume in her hand. At the corner of the northern gate is Vajrarasā, of variegated color, holding a vessel of flavors in her hand. Having emerged with the force of the vajra, one should draw Brahmā and the others in their proper order, beginning from the northeast and circling the outer vajra-family maṇḍala. In that regard, in the northeast corner is Īśāna, white in color, with matted hair and a crown, holding a three-pronged khaṭvāṅga and a skull-cup. With both hands joined in añjali, he places them upon his head and pays homage to the Blessed One. Mounted upon a bull, together with the goddess Umā, he should be drawn facing the maṇḍala. Likewise, all of them should be drawn facing the maṇḍala, intent upon bowing with hands joined in añjali. In that regard, the eight world-protectors are to be drawn in the cardinal and intermediate directions. In the east is Śakra, yellow in color, holding a vajra, mounted upon a white elephant, and accompanied by his wife. In the southeast is Agni, red in color, with four arms; his two right hands hold a sruk-ladle and a staff.

གཡོན་གཉིས་ཕྲེང་བ་དང་གུནྡྷེ་ཐོགས་པ་ར་སྐྱེས་ལ་ཞོན་པ་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཕྱག་འཚལ་བའི་ཐལ་མོ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་སོ་སོར་མ་སྨྲས་སོ། ། ལྷོར་གཤིན་རྗེ་མདོག་ནག་མོ་དབྱུག་པ་དང་མདུང་ཐུང་ཐོགས་པ། མ་ཧེ་ལ་ཞོན་པ་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་བྲིའོ། ། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་སྲིན་པོའི་བདག་པོ་མདོག་སྔོན་པོ་ལག་ན་རལ་གྲི་དང་ཕུབ་ཐོགས་པ། མི་རོ་ལ་ཞོན་པ་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་བྲིའོ། ། ནུབ་ཏུ་ཆུ་ལྷ་མདོག་དཀར་པོ་གཡས་དང་གཡོན་གཉིས་ན་དུང་དང་སྦྲུལ་གྱི་ཞགས་པ་ཐོགས་པ། ཆུ་སྲིན་ལ་ཞོན་པ་གདེངས་ཀ་བདུན་པ་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་བྲིའོ། ། ནུབ་བྱང་དུ་རླུང་ལྷ་ནམ་མཁའི་མདོག་ཅན་ལག་པ་གཉིས་ན་བ་དན་ཐོགས་པ་རི་དྭགས་ལ་ཞོན་པ་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་བྲིའོ། ། བྱང་དུ་ལུས་ངན་པོ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་གཡས་ན་ལྕགས་ཀྱུ་ཐོགས་པ། གཡོན་ན་དབྱུག་པ་ཐོགས་པ་མི་ལ་ཞོན་པ་ཆུང་མ་དང་བཅས་པར་བྲིའོ། ། འདི་དག་གི་ཆུང་མ་རྣམས་ཀྱི་མདོག་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་རང་རང་གི་ཁྱོ་དང་འདྲ་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དབང་ལྡན་དང་ཉེ་བར་ཚངས་པ་མདོག་སེར་པོ་གདོང་བཞི་པ་ལག་པ་བཞི་པ། ལག་པ་གཉིས་ན་པདྨ་དང་ཕྲེང་བ་ཐོགས་ནས་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། འཇོག་པ་དེ་ལས་གཞན་པ་གཉིས་ཀྱིས་དབྱུག་པ་དང་སྤྱི་བླུགས་འཛིན་པ། ངང་པ་ལ་ཞོན་པ་ཆུང་མ་དང་བཅས་པའི་འཁོར་གྱིས་བསྐོར་བར་བྲིའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཁྱབ་འཇུག་མདོག་ནག་མོ་ལག་པ་བཞི་པ་གཡས་དང་གཡོན་གཉིས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་དང་མདུང་ཐོགས་ནས་སྤྱི་བོར་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་འཇོག་པ།

The two left hands hold a rosary and a guṇḍī drum; he is mounted on a goat and should be depicted together with his wife. As for the palms of homage, since they are common to all, they are not described individually. In the south, Yama, black in color, holding a staff and a short spear, mounted on a buffalo, should be depicted together with his wife. In the southwest, the Lord of Rākṣasas, blue in color, holding a sword and a shield in his hands, mounted on a human corpse, should be depicted together with his wife. In the west, Varuṇa, white in color, holding a conch and a snake-noose in his right and left hands respectively, mounted on a makara and possessing seven hoods, should be depicted together with his wife. In the northwest, Vāyu, the color of the sky, holding a banner in both hands, mounted on a deer, should be depicted together with his wife. In the north, Kubera, golden in color, holding a hook in his right hand and a staff in his left, mounted on a man, should be depicted together with his wife. The colors and other attributes of these wives should be understood to be similar to those of their respective husbands. Near the northeast, Brahmā, yellow in color, with four faces and four arms, should be depicted; with two hands he holds a lotus and a rosary while joining his palms in homage, and with the other two he holds a staff and a water-pot. He is mounted on a swan and should be depicted surrounded by a retinue together with his wife. Below him, Viṣṇu, black in color, with four arms, holding a wheel and a spear with his right and left hands, should be depicted with his palms joined at his crown in homage.

དེ་ལས་གཞན་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཤ་རའི་གཞུ་དང་དབྱུག་པ་འཛིན་པ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་ལ་ཞོན་པ་ཆུང་མ་དང་བཅས་པའི་འཁོར་གྱིས་བསྐོར་བར་བྲིའོ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་མདོག་དཀར་པོ་ལག་པ་གཉིས་ན་ཐོད་པ་དང་། རྩེ་གསུམ་ཐོགས་ཏེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་ཟླ་བའི་རྩེ་བྲན་ཐོགས་པ་ཁྱུ་མཆོག་ལ་ཞོན་པ་ཆུང་མའི་ཚོགས་དང་བཅས་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བྲིའོ། ། གཞོན་ནུ་ཀཱརྟི་ཀ་མདོག་དམར་པོ་བྱིས་པའི་གཟུགས་ཅན་གདོང་དྲུག་པ། ལག་པ་དྲུག་པ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བྱས་ལ། ཡང་ལག་པ་གཉིས་ན་མདུང་ཐུང་དང་རྡོ་རྗེ་ཐོགས་པ། ཡང་གཉིས་ན་ཁྱིམ་བྱ་དང་། དྲིལ་བུ་ཐོགས་པ་རྨ་བྱ་ལ་ཞོན་པར་བྲིའོ། ། ནག་པོ་ཆེན་པོ་མདོག་ནག་པོ་མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་དང་ཐོད་པ་ཐོགས་པའོ། ། དགའ་བྱེད་དབང་ཕྱུག་ནི་མདོག་ནག་པོ་རྫ་རྔ་བརྡུང་བ་ལ་བརྩོན་པ་རྫ་རྔ་ལ་ཞོན་པའོ། ། ཉི་མ་ནི་མདོག་དམར་པོ་ལག་པ་གཉིས་ན་པདྨ་ལ་གནས་པ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐོགས་པ་རྟས་དྲངས་པའི་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་པའོ། ། ཟླ་བ་ནི་མདོག་དཀར་པོ་ལག་པ་གཉིས་ན་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐོགས་པ་ངང་པ་ལ་ཞོན་པའོ། ། མིག་དམར་ནི་མདོག་དམར་པོ་ལ་ལག་པ་གཡས་པ་ན་ཆུ་གྲི་ཐོགས་པ། ལག་པ་གཡོན་པ་ན་མི་མགོ་ཟ་བར་བྱེད་པ་གླང་པོ་ཆེ་ལ་ཞོན་པའོ། ། གཟའ་ལག་ནི་མདོག་སེར་པོ་ལག་ན་མདའ་གཞུ་ཐོགས་པ་པདྨ་ལ་འདུག་པའོ། ། ཕུར་བུ་མདོག་དཀར་པོ་ལག་ན་ཕྲེང་བ་དང་སྤྱི་བླུགས་ཐོགས་པ་པདྨ་ལ་གནས་པའོ། ། པ་བ་བསངས་མདོག་དཀར་པོ་ཕྲེང་བ་དང་གུནྡྷེ་ཐོགས་པ་བུམ་པ་ལ་འདུག་པའོ། ། སྤེན་པ་མདོག་ནག་པོ་དབྱུག་པ་ཐོགས་པ་རུས་སྦལ་ལ་ཞོན་པའོ། །

The other two should be depicted holding a bow and a staff, mounted on a garuḍa, and surrounded by a retinue including their wives. Maheśvara is white in color, holding a skull-cup and a trident in his two hands, with palms joined and wearing a crescent moon as a crest; he is mounted on a bull and completely surrounded by a host of wives. Kārttikeya is red in color, with the form of a child and six faces. He has six arms: with two he joins his palms, while the other two hold a short spear and a vajra, and the remaining two hold a domestic fowl and a bell; he is depicted mounted on a peacock. Mahākāla is black in color, holding a three-pointed trident and a skull-cup. Nandikeśvara is black in color, intent on beating a clay drum, and mounted on a clay drum. Sūrya is red in color, holding a lotus upon which rests a solar maṇḍala in his two hands; he is mounted on a chariot drawn by horses. Candra is white in color, holding a lunar maṇḍala upon a lotus in his two hands, and mounted on a swan. Aṅgāraka is red in color, holding a knife in his right hand and devouring a human head in his left, and mounted on an elephant. Budha is yellow in color, holding a bow and arrow in his hands, and seated upon a lotus. Bṛhaspati is white in color, holding a rosary and a water-pot in his hands, and seated upon a lotus. Śukra is white in color, holding a rosary and a guṇḍī drum, and seated upon a vase. Śanaiścara is black in color, holding a staff, and mounted on a tortoise.

སྒྲ་གཅན་མདོག་དམར་ནག་ལག་ན་ཉི་ཟླ་ཐོགས་པའོ། ། མཇུག་རིང་མདོག་ནག་པོ་རལ་གྲི་དང་སྦྲུལ་གྱི་ཞགས་པ་ཐོགས་པའོ། ། སྟོབས་བཟང་མདོག་ནག་པོ་རལ་གྲི་དང་གཤོལ་ཐོགས་པ་གླང་པོ་ཆེ་ལ་ཞོན་པའོ། ། རྒྱལ་བར་བྱེད་པ་མདོག་ལྗང་གུ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དང་། མདའ་དང་གཞུ་དང་ཁམ་ཕོར་ཐོགས་པ། ཀོ་ཀི་ལའི་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་པའོ། ། སྦྲང་རྩིར་བྱེད་པ་མདོག་དཀར་པོ་ལག་ན་ཆུ་སྲིན་གྱི་རྒྱལ་མཚན་དང་། མདའ་དང་གཞུ་དང་ཁམ་ཕོར་ཐོགས་པ་ནེ་ཚོའི་ཁྲི་ལ་ཞོན་པའོ། ། དཔྱིད་ཀྱི་ལྷ་མདོག་དཀར་པོ་ལག་ན་མདའ་དང་གཞུ་དང་། ཁམ་ཕོར་དང་རལ་གྲི་ཐོགས་པ་སྤྲིན་ལ་ཞོན་པའོ། ། མཐའ་ཡས་དང་ནོར་རྒྱས་དང་། འཇོག་པོ་དང་། སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་། པདྨ་དང་། པདྨ་ཆེན་པོ་དང་། དུང་སྐྱོང་དང་། རིགས་ལྡན་ཏེ་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་བརྒྱད་དེ་གདེངས་ཀ་བདུན་བདུན་དང་ལྡན་པ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བྱས་པ་བྲིའོ། ། དེ་ལ་མཐའ་ཡས་དང་། རིགས་ལྡན་གཉིས་ནི་བྲམ་ཟེའི་རིགས་ཏེ་མདོག་དམར་པོ་མེ་ལྷའི་བུའོ། ། ནོར་རྒྱས་དང་དུང་སྐྱོང་གཉིས་ནི་རྒྱལ་རིགས་ཏེ། མདོག་སེར་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་བུའོ། ། (འཛོག་,འཇོག་)པོ་དང་པདྨ་ཆེན་པོ་གཉིས་ནི་དམངས་རིགས་ཏེ་མདོག་ནག་པོ་རླུང་ལྷའི་བུའོ། ། སྟོབས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་པདྨ་གཉིས་ནི་རྗེའུ་རིགས་ཏེ། མདོག་དཀར་པོ་ཆུ་ལྷའི་བུའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་འཁོར་དང་བཅས་པ་བྲིའོ། ། ཐགས་བཟང་རིས་དང་སྟོབས་ལྡན་དང་། རབ་དགའ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་རྣམས་ནི་མདོག་ནག་པོ་རལ་གྲི་དང་ཕུབ་ལ་སོགས་པ་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་པ་ལག་ན་གོ་ཆ་གོན་ཞིང་ཆས་པ་འཁོར་དང་བཅས་པ་བྲིའོ། །

Rāhu is dark red-black in color and holds the sun and moon in his hands. Ketu is black in color and holds a sword and a snake-noose. Bala is black in color, holds a sword and a plow, and rides upon an elephant. Jayanta is green in color and holds a flower garland, a bow and arrow, and an earthenware bowl; he rides in a chariot drawn by cuckoos. Madhuka is white in color and holds a makara-banner, a bow and arrow, and an earthenware bowl; he rides upon a throne of parrots. Vasanta is white in color and holds a bow and arrow, an earthenware bowl, and a sword; he rides upon a cloud. The eight nāga kings—Ananta, Vāsuki, Takṣaka, Karkoṭaka, Padma, Mahāpadma, Śaṅkhapāla, and Kulika—each possessing seven hoods, should be depicted with palms joined in prayer. Among them, Ananta and Kulika belong to the brahmin caste and are red in color, sons of the Fire God. Vāsuki and Śaṅkhapāla belong to the kṣatriya caste and are yellow in color, sons of Śakra. Takṣaka and Mahāpadma belong to the vaiśya caste and are black in color, sons of the Wind God. Karkoṭaka and Padma belong to the śūdra caste and are white in color, sons of the Water God. These should also be depicted together with their retinues. The lords of the asuras, such as Vemacitra, Bali, Pramoda, and Virocana, are black in color and wear armor and equipment; they hold various weapons such as swords and shields, and should be depicted together with their retinues.

ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་དབང་པོ་རྣམས་ནི་གཤོག་རྒྱང་རིང་བ་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པ་པུས་མོའི་ལྷ་ངའི་བར་དུ་ཁ་བ་ལྟར་དཀར་བ། དེའི་སྟེང་དུ་ལྟེ་བའི་ཁུང་བུ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན། དེ་ནས་ལྐོག་མའི་བར་དུ་ཉི་མ་འཆར་ཀའི་མདོག་ཅན། དེ་ནས་ཀླད་པའི་སྟེང་གི་མཐར་ཐུག་པར་མ་ལུས་པར་ཨཉྫཱ་ན་བཅག་པ་ལྟ་བུའི་མདོག་ཅན། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དུ་མས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བྲིའོ། ། མིའམ་ཅིའི་རྒྱལ་པོ་ལྗོན་པ་ནི་མདོག་དམར་སྐྱ། ལག་ན་པི་ཝང་ཐོགས་པ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། མི་འམ་ཅིའི་རྒྱལ་པོ་དུ་མས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བྲིའོ། ། དྲི་ཟའི་རྒྱལ་པོ་གཙུག་ཕུད་ལྔ་པ་ནི་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། དྲི་ཟའི་རྒྱལ་པོ་དུ་མས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བྲིའོ། ། རིག་པ་འཛིན་པའི་དབང་པོའི་རྒྱལ་པོ་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་ནི་གསེར་བཙོ་མ་ལྟ་བུའི་མདོག་ཅན། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། རིག་པ་འཛིན་པའི་རྒྱལ་པོ་དུ་མས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བྲིའོ། ། གནོད་སྦྱིན་རྣམས་ཀྱང་ལག་ན་པཉྩ་པུ་ར་དང་ནེའུ་ལེ་ཐོགས་པའོ། ། དེ་ལ་གང་བ་བཟང་པོ་ནི་མདོག་སྔོན་པོ། ནོར་བུ་བཟང་པོ་ནི་མདོག་སེར་པོ། ནོར་སྦྱིན་ནི་མདོག་དམར་པོ། རྣམ་ཐོས་སྲས་ནི་མདོག་སེར་པོ་པི་ཙི་གུཎྜ་ལི་མདོག་དམར་པོ་ཀི་ལི་མི་ལི་མདོག་ལྗང་གུ། སྒོའི་དབང་པོ་མདོག་སེར་པོ། སྤྱོད་པའི་དབང་པོ་མདོག་སེར་པོ། འཕྲོག་མ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་དེ་ལ་བུ་དང་བཅས་པའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པར་བྲིའོ། ། ཐ་སྐར་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ། བྲ་ཉེ་མདོག་ལྗང་གུ། སྨིན་དྲུག་མདོག་ལྗང་སེར།

The lords of the garuḍas should be depicted surrounded by many garuḍas. Their wings are wide and multicolored; from the knees downward, they are white like snow; from there up to the navel, they are golden in color; from there up to the throat, they are the color of the rising sun; and from there up to the top of the head, they are entirely the color of crushed añjana. The kinnara king Druma should be depicted reddish-pale in color, holding a lute in his hand, adorned with all ornaments, and surrounded by many kinnara kings. The gandharva king Pañcaśikha should be depicted golden in color, adorned with all ornaments, and surrounded by many gandharva kings. The king of the vidyādharas, Sarvārthasiddha, should be depicted with a color like refined gold, adorned with all ornaments, and surrounded by many vidyādhara kings. The yakṣas should also be depicted holding pañcapura and mongoose in their hands. Among them, Pūrṇabhadra is blue in color; Maṇibhadra is yellow; Dhanada is red; Vaiśravaṇa is yellow; Piṅgala is red; Kilimili is green; Dvārapāla is yellow; Carapāla is yellow; and Hārītī is golden in color, accompanied by her sons. All of these should be depicted adorned with all ornaments. Aśvinī is white in color; Bharaṇī is green; Kṛttikā is greenish-yellow.

སྣར་མ་མདོག་དམར་སྐྱ། མགོ་མདོག་ནག་པོ། ལག་མདོག་དཀར་པོ། ནབ་སོ་མདོག་དཀར་པོ། རྒྱལ་མདོག་ལྗང་གུ། སྐག་མདོག་དཀར་པོ། མཆུ་མདོག་དཀར་པོ། བྲེ་མདོག་པྲི་ཡང་ཀུ་ལྟར་ལྗང་སེར། དབོ་མདོག་ལྗང་གུ། མེ་བཞི་མདོག་དཀར་པོ། ནག་པ་མདོག་ལྗང་གུ། ས་རི་མདོག་དཀར་པོ། ས་ག་མདོག་ནག་པོ། ལྷ་མཚམས་མདོག་ལྗང་གུ། (སྨྲོན་,སྣྲོན་)མདོག་དཀར་པོ། སྣྲུབས་མདོག་དཀར་པོ། ཆུ་སྟོད་མདོག་ནག་པོ། ཆུ་སྨད་མདོག་སྐྱ་བོ། ། གྲོ་བཞིན་མདོག་དམར་སྐྱ། བྱི་བཞིན་མདོག་ལྗང་གུ། མོན་གྲུ་མདོག་ནག་པོ། མོན་གྲི་མདོག་སེར་པོ། ཁྲུམས་(སྟོང་,སྟོད་)མདོག་ལྗང་གུ། ཁྲུམས་སྨད་མདོག་སེར་པོ། ནམ་གྲུ་མདོག་སེར་སྐྱ་སྟེ། རྒྱུ་སྐར་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྒྱན་དང་ལྡན་ཞིང་གོས་གྱོན་པ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ། བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་བྲིའོ། ། ཚངས་པ་མ་ནི་ཚངས་པ་དང་འདྲ་བར་བྲིའོ། ། དྲག་པོ་མ་ནི་དྲག་པོ་ལྟ་བུའོ། ། ཁྱབ་འཇུག་མ་ནི་ཁྱབ་འཇུག་ལྟ་བུའོ། ། གཞོན་ནུ་མ་ནི་ཀཱརྟི་ཀ་ལྟ་བུའོ། ། དབང་པོ་མ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་ལྟ་བུའོ། ། ཕག་མོ་ནི་མདོག་ནག་པོ་སྟེ། ཡི་དྭགས་ལ་ཞོན་པ། ཉ་རློན་པ་དང་། ཐོད་པ་ལག་ན་ཐོགས་པའོ། ། དགའ་བྱེད་མ་ནི་མདོག་དམར་པོ་ཡི་དྭགས་ལ་ཞོན་པ། ཀཱ་ཏི་ར་དང་ཐོད་པ་ལག་ན་ཐོགས་པའོ། ། དེ་དང་ཉེ་བ་ཉིད་དུ་བྷྲྀངྒི་རི་ཏི་བྲི་སྟེ། མ་མོ་བདུན་བྷྲྀངྒི་རི་ཏི་དང་བཅས་པར་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོ་ནི་མདོག་དཀར་པོ་ལག་པ་བཞི་པ། གླང་པོ་ཆེའི་མདོག་ཅན་ལག་པ་གཡས་དང་གཡོན་པ་ན་ལ་དུ་དང་ལ་ཕུག་ཐོགས་པ།

Rohiṇī is pale red; Mṛgaśirā is black; Ārdrā is white; Punarvasu is white; Puṣya is green; Aśleṣā is white; Maghā is white; Pūrvaphalgunī is greenish-yellow like priyaṅgu; Uttaraphalgunī is green; Hastā is white; Citrā is green; Svātī is white; Viśākhā is white; Anurādhā is green; Jyeṣṭhā is white; Mūla is black; Pūrvāṣāḍhā is pale; Uttarāṣāḍhā is pale; Śravaṇā is black; Abhijit is pale; Śatabhiṣaj is reddish-pale; Pūrvabhadrapadā is green; Uttarabhadrapadā is yellow; and Revatī is pale yellow. All these twenty-eight constellations should be depicted in the form of women, adorned with ornaments, wearing garments, and with palms joined together. Brahmāṇī should be depicted like Brahmā; Rudrāṇī like Rudra; Vaiṣṇavī like Viṣṇu; Kaumārī like Kārttikeya; and Indrāṇī like Śakra. Vārāhī is black in color, riding upon a preta, and holding a raw fish and a skull-cup in her hands. Raudrī is red in color, riding upon a preta, and holding a kātira and a skull-cup in her hands. Immediately adjacent to her, Bhṛṅgirīti should be depicted; thus, the seven Mātṛs should be drawn together with Bhṛṅgirīti. Gaṇapati is white in color and has four arms; he is the color of an elephant, and in his right and left hands he holds a laḍḍu and a radish.

དེ་ལས་གཞན་པ་གཉིས་ན་མདུང་རྩེ་གསུམ་དང་དགྲ་སྟ་ཐོགས་པ། སྦྲུལ་སེར་མཁར་ཐོགས་པ། བྱི་ལ་ལ་ཞོན་པ། ཚོགས་དུ་མས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ལྷ་གཞན་དག་ཀྱང་གཞལ་ཡས་ཁང་ན་གནས་པར་བྲིའོ། ། འདིར་ཡང་སྒོ་སྲུང་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ན་ནམ་མཁའ་ལྟར་དྲི་མ་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་མ་ལུས་ཤིང་། མ་ཚང་བ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་རྫོགས་པར་འགྱུར་བས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་མདོར་བསྡུས་ནས་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔར་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་དག་པ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་དབང་བསྐུར་ཞིང་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཐོབ་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་གང་གི་ཚེ། སློབ་མས་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་དུ་གསོལ་བ་བཏབ་པར་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་འདི་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། ངས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བསྡུ་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། འདི་ལ་ཡང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་དེ་ལ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་འཇུག་པར་འདོད་དམ་ཞེས་དྲི་བར་བྱའོ། །

The other two should be depicted holding a trident and a battle-axe, holding a yellow snake in their hands, riding upon a cat, and surrounded by a multitude of attendants. The other deities should also be depicted residing within the celestial mansion. Here, the gatekeepers are those very same ones, such as Vajrāṅkuśa and the rest. In this way, the great maṇḍala of the essence of the wisdom of the dharmadhātu—which is stainless like space and utterly pure—is the means for accomplishing all the siddhis, such as buddhahood itself, without exception or omission for all sentient beings. Since the desired goals will be fulfilled for those who aspire to the results, such as buddhahood, through entering the maṇḍala and so forth, I shall now write a concise ritual for the maṇḍala in order to depict it. Then, when the master—who has previously received empowerment and authorization in the great maṇḍala called the Essence of the Wisdom of the Dharmadhātu, which is stainless like space and utterly pure—has been requested by the disciple two or three times, he should then reflect in this way: "By gathering all sentient beings through the wisdom of the dharmadhātu, I shall gather them. In this regard, I shall also bestow unsurpassed, perfectly complete awakening." Then, he should ask the disciple: "O [Name], do you wish to enter the great maṇḍala of the essence of the wisdom of all the Tathāgatas?"

གལ་ཏེ་བདག་འཚལ་ལོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཡོ་བྱད་ཚོགས་སམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་དྲི་བར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་ཅུང་ཟད་ནི་(ཆོགས་,ཚོགས་)སོ་ཟེར་ན། དེ་ནས་དེའི་ལྟེ་བར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྟེང་དུ་འོད་ཟེར་འབར་བའི་ཕྲེང་བ་ཀུན་དུ་འཁྲིགས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བསམ་པ་དང་། སྙིང་གར་ཡང་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པའི་ངོ་བོ་ཡི་གེ་ཀ་ནག་པོར་བསམས་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་འབར་བའི་འོད་ཀྱིས་གྱེན་དུ་འབྱིན་པར་བྱེད་ཅིང་སྣ་བུག་གཡས་པ་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ནི་གཅེར་བུ་གཟུགས་མི་སྡུག་པ་གསུས་པ་འཕྱང་བ། སྐྲ་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ་བྱུང་བ་དང་། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཡང་སྙིང་གར་ཕྱིན་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་གཟུགས་ཀྱི་སྣ་ཁུང་དེ་ཉིད་ནས་བྱུང་ནས་གསང་སྔགས་དེ་ཟ་བར་གྱུར་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཁཱ་ད་ཡ་ཁཱ་ད་ཡ། སརྦ་པཱ་པཾ་ཨཱ་བ་ར་ཎ་ཨཱ་སྱ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཡང་ན་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རོ་སྟོད་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ལ་རོ་སྨད་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའི་དབྱིབས་སུ་གནས་པའི་ཕུར་བུས་གསང་སྔགས་འདི་དང་དེ་ཉིད་དུ་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལ་ཡ། སརྦ་བིགྷྣཱཾ་བནྡྷ་བནྡྷ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དེ་ནས་སློབ་མ་དེ་སཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་གཟུགས་སུ་བསམས་ལ། དེའི་སྤྱི་བོར་ཧཾ་ཕྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བགེགས་རྣམས་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཡོ་བྱད་མ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་བདེ་བླག་ཏུ་ཚང་བར་འགྱུར་རོ། ། སློབ་མ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཆོ་གའོ། །

If he says, "I understand," one should ask him, "Have you gathered the requisites for the maṇḍala, or not?" If he says, "I have gathered some," then one should visualize a sun maṇḍala at his navel, upon which is the syllable HŪṂ, surrounded by a dense mass of blazing garlands of light rays. At his heart, one should also visualize a black syllable KA, the essence of karmic obscurations. The blazing light of the syllable HŪṂ then expels it upward, and as it emerges from the right nostril, one should visualize it as a naked, hideous figure with a protruding belly and hair bristling upward. Then, the syllable HŪṂ returns to the heart, and one should visualize the Vajrayakṣa emerging from that very nostril and devouring those secret mantras. OṂ VAJRAYAKṢA KHĀDAYA KHĀDAYA SARVA PĀPAṂ ĀVARAṆA ĀSYA HŪṂ PHAṬ. Alternatively, from the syllable HŪṂ, one should visualize a kīla (ritual dagger) with an upper body in the form of a wrathful deity and a lower body in the shape of a single-pointed vajra. With this kīla, one should strike right there the secret mantras. OṂ VAJRA KĪLI KĪLAYA SARVA VIGHNĀṂ BANDHA BANDHA HŪṂ PHAṬ. Then, one should visualize the disciple in the form of Samantabhadra, arisen from the syllable SAṂ. At his crown, one should visualize a crossed vajra, arisen from the syllable HAṂ, for the purpose of protection. By doing so, internal obstructing spirits will not arise, and even those requisites that were not gathered will easily become complete. This is the ritual for fully accepting the disciple.

དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་གྲོག་མཁར་གྱིས་དང་། སྐྲ་དང་ཕུབ་མ་ལ་སོགས་པ་ལས་རང་རང་གི་ཕྱོགས་སྐྱོང་གི་གཟུགས་བརྙན་བྱ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བགེགས་བྱེད་པ་རྣམས་སྔགས་འདིས་བཀུག་ལ་བཅུག་སྟེ། བཅིངས་ལ་ཕུར་བུས་ལེགས་པར་བཏབ་སྟེ། ཧཱུཾ་བཞི་བའི་སྔགས་བཟླས་པའི་ཡུངས་ཀར་གྱིས་བསྣུན་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་གཉིས་རྒྱབ་སྦྱར་བ་བྱས་ལ་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ལྕགས་སྒྲོག་ལྟ་བུར་མདུད་དེ། མཛུབ་མོ་གཡས་པ་ལྕགས་ཀྱུར་བྱས་ལ་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་སྔགས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཾ་གུ་ཤ་མ་ཧཱ་ཀྲོ་དྷ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་སརྦ་ས་མ་ཡཾ་ཧཱུཾ་ཛཿ། དེ་ཉིད་དང་མཛུབ་མོ་གཉིས་རྩེ་སྤྲད་ནས་ཞགས་པ་དང་འདྲ་བར་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། སྔགས་ལ་ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཤ་མ་ཧཱ་ཀྲོ་དྷ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་སརྦ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་ལུ་གུ་རྒྱུད་ལྟར་མདུད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། སྔགས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་སྥོ་ཊ་མ་ཧཱ་ཀྲོ་དྷ་བནྡྷ་ཡ་སརྦ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་བཾ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་(བཅིང་ས་,བཅིངས་)ལ་དེ་རྣམས་ཀྱི་མགོ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཀོད་དེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུ་བསྐྱེད་ལ། རྐང་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་བར་དུ་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བསམས་ཏེ། བཀའ་བསྒོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྔགས་འདི་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦ་བིགྷྣཱཾ་བནྡྷ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དེ་ནས་བཛྲ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལ་རུ་ཊ་མ་ཊ། ཞེས་བྱ་བ་ལན་བདུན་བཟླས་པའི་ཡུངས་ཀར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་འབར་བ་ལྟ་བུས་བརྡེག་པར་བྱ་སྟེ།

Then, endowed with the yoga of Vajra Hūṃkāra, one should fashion images of the respective directional protectors from anthills, hair, chaff, and so forth. Having summoned the obstructors of the maṇḍala with this mantra and placed them [within the images], one should bind them and firmly strike them with ritual daggers (kīla). One should then strike them with white mustard seeds while reciting the four-Hūṃ mantra and leave them there. Forming the two wrathful fists back-to-back, one ties the two little fingers together like an iron chain. Extending the right index finger like a hook and holding it there is the mudrā of the Vajra Hook; the mantra is: OṂ VAJRA AṄKUŚA MAHĀKRODHA ĀKARṢAYA SARVA SAMAYAM HŪṂ JAḤ. In that same position, joining the tips of the two index fingers like a lasso and holding them there is the mudrā of the Vajra Lasso; the mantra is: OṂ VAJRA PĀŚA MAHĀKRODHA PRAVEŚAYA SARVA SAMAYA HŪṂ HŪṂ. From that same position, tying the two index fingers together like a chain is the mudrā of the Vajra Chain; the mantra is: OṂ VAJRA SPHOṬA MAHĀKRODHA BANDHAYA SARVA SAMAYA HŪṂ BAṂ. Then, having bound the mudrā of Vajra Hūṃkāra, one should place the syllable HŪṂ upon their heads. Visualizing the generation of the Vajra Kīla as before, one should imagine striking them with the kīla down to the soles of their feet and recite this mantra in the manner of issuing a command: OṂ VAJRA KĪLI KĪLAYA SARVA VIGHNĀN BANDHA HŪṂ PHAṬ. Then, one should strike them with white mustard seeds over which the mantra VAJRA KĪLI KĪLA RUṬA MAṬA has been recited seven times, while visualizing blazing HŪṂ syllables.

ཆོ་ག་འདི་ནི་ཇི་སྲིད་དཀྱིལ་འཁོར་ཞག་གི་བར་དུ་ཉིན་རེ་ཞིང་ཉི་མ་གུང་ལ་བྱའོ། ། ཕ་རོལ་གྱི་བགེགས་གཞོམ་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཡིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གནས་སུ་སྤོས་ཆུ་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་བྱུགས་ཤིང་མེ་ཏོག་སིལ་མ་གཏོར་ལ་བདུག་སྤོས་དྲི་ཞིམ་པོས་བདུག་པ་དང་། ཅི་སྙེད་པའི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་དག་ཏུ་སྟན་ནང་ཚངས་ཅན་འཇམ་པ་ལ་འདུག་སྟེ། སྔགས་འདི་དག་གིས་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ཀ་པི་ཀ་པི་ཀ་པི་ཙི་ཀ་མ་ན་སོ་བྷྱ་ཏཾ་རཱ་ག་དེ་ཤ་མོ་ཧ་མཱ་ད་མ་ན་ཨ་བྷིཥྛེ་ན་ཡརྐྲི་ཏཾ་ཏྲེ་ཀཱ་ལི་ཀཾ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ། སརྦ་པཱ་པ་སྤོ་ཊ་ཡཱ་མི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་པྲ་ཏི་དེ་ཤ་མི་སྭཱ་ཧཱ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ནཾ། ཨཏྨ་བྷ་བ་ན་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པྲ་ཏི་གྲྀཧྞན་ཏུ་མཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པུཎྱེ་ཛྙཱ་ན་སཾ་བྷ་རཾ་ཨ་ནུ་མོ་དེ་ཡཱ་མི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ས་མནྟ་བྷ་དྲ་མ་ཧཱ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་མ་ཧཱ་བོ་དྷི་ཙིཏྟོཏྤཱ་ཏ་མུཏྤ་ད་ཡ་མི་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཤྭན་སི་ཏ་སརྦ་ས་ཏ་དྷཱ་ནཱཾ། སརྦ་སིདྡྷ་ཡ་སཾ་པ་ན་བྱན་ཏཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཤྩ་ཨདྷི་ཥྛ་ནཱ་ཏཾ། སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་བ་ཤུ་དྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བས་ཕྱི་དང་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཟོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

This ritual should be performed every day at noon for as many days as the maṇḍala requires. This is the ritual for subduing external obstacles. Then, in a place that is pleasing to the mind, having smeared it with scented water and the like, scattered loose flowers, and perfumed it with fragrant incense, one should sit upon a soft, cushioned seat provided with an inner lining. There, one should perform the confession of misdeeds and so forth with these mantras: Oṃ sarvapāpaṃ kapika pika pici kamanaso bhayatāṃ rāgadeśamohamādamana abhiṣṭenayarkṛtaṃ trekālikaṃ | Hūṃ hūṃ hūṃ hūṃ | Phaṭ phaṭ phaṭ phaṭ | Sarvapāpa spoṭayāmi svāhā | Oṃ sarvapāpaṃ pratideśayāmi svāhā | Sarvatathāgatānām ātmabhāvanāṃ niryyātayāmi | Sarvatathāgatapratigṛhṇantu māṃ svāhā | Oṃ sarvatathāgatapuṇyajñānasaṃbharam anumodayāmi svāhā | Oṃ sarvatathāgatasamantabhadra mahāvajrasamaya mahābodhicittotpādam utpādayāmi svāhā | Then: Oṃ sarvatathāgataśvāsita sarvasattvadhānāṃ sarvasiddhayasampadanyantaṃ sarvatathāgataśca adhiṣṭhānātaṃ | Svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’haṃ. By means of this, one should meditate that all outer and inner phenomena are primordially unborn, naturally and utterly pure, and equal to space.

དེ་ནས་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་བསྒོམ་པའི་སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའི་ངོས་ཀྱི་དབུས་སུ་ཆུད་པ་འོད་ཀྱི་དྲ་བ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གྱུར་པ་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡི་གེ་མུ་ཁ་དོག་དམར་སྐྱ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བའོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་སྐུ་དང་ལྡན་པ། པདྨ་དང་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། ཕྱག་གཡས་གཉིས་ན་རལ་གྲི་དང་། མདའ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་གཉིས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའི་གླེགས་བམ་དང་གཞུ་བསྣམས་པ་ཉིད་དེ། ཤེས་རབ་རལ་གྲི་མདའ་གཞུ་ཐོགས། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ལྔའི་ཅོད་པན་ཅན་མངའ་བ། བྱིས་པའི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་། ཁྲོ་བོ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། རིག་པའི་ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་སྤྲོ་བ་དང་། བསྡུ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསམས་ལ། སྙིང་ག་དང་སྨིན་མཚམས་དང་། ལྐོག་མ་དང་སྤྱི་བོ་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དག་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་དང་། རིན་ཆེན་སེམས་མ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སེམས་མ་དང་། ལས་ཀྱི་སེམས་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་བཏབ་པར་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསམས་ལ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་མདུན་དུ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿལས་པདྨ་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པས་བཀུག་ལ་བཅིངས་ཏེ། དབང་དུ་བྱ་བ་ནས་མཆོད་ཡོན་དང་ཞབས་བསིལ་དང་།

Then, the nature of mind, cultivated through the accumulations of merit and primordial wisdom, enters the center of the expanse of space and transforms into a lotus and moon maṇḍala endowed with a great web of light. Upon that, there is the syllable MU, the essence of insight and method, pale red in color, radiating the light rays of immeasurable tathāgatas. From its complete transformation, one visualizes oneself as the venerable Mañjuśrī, possessing a body like the moon, seated in the vajra posture upon a lotus and moon. His two right hands hold a sword and an arrow; his two left hands hold a volume of the Prajñāpāramitā and a bow. Thus it is said: "Holding the sword of insight and the bow and arrow." He wears the crowns of the five buddhas and is adorned with all the ornaments of a youth. One visualizes oneself as the essence of all the tathāgatas, wrathful deities, bodhisattvas, and vidyā goddesses, in the nature of emanating and reabsorbing them. At the heart, the brow, the throat, and the crown, one visualizes oneself as being sealed by the four mudrās, which are the very nature of Vajrasattvī, Ratnasattvī, Dharmasattvī, and Karmasattvī, upon vajras, jewels, lotuses, and crossed vajras. One recites: samayas tvaṃ haṃ. Then, in front, one generates a lotus from the syllable HRĪḤ and a moon maṇḍala from the syllable A. One summons the wisdom being with the vajra hook and so forth, binds him, and brings him under control, followed by the offering water and the water for the feet.

མེ་ཏོག་དང་། སྤོས་དང་། མར་མེ་དང་། དྲི་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། ལྟ་བ་ཉིད་དུ་བྱས་ནས་དེ་བཞིན་དུ་མཆོད་ཅིང་དབང་བསྐུར་ལ་རང་གི་ལུས་ལ་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དེ་བལྟས་ནས་རང་གི་ལུས་ལ་རྣམ་པར་བསྒོམ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། དཔེ་བྱད་བཟང་པོས་བརྒྱན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྤྲུལ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར་བར་བདག་ཉིད་ཤེས་ནས་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། གན་རྐྱལ་དུ་ཁར་བཞག་སྟེ། ཐམས་ཅད་བསྐོར་ལ་སྔགས་འདི་ལན་བདུན་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཧཱུཾ་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ལ། མཛུབ་མོ་དང་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ལུ་གུ་རྒྱུད་ལྟར་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མ་ལུས་པ་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་བལྟས་ལ། འོག་ནས་བཤད་པའི་མཆོད་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱིས་ལེགས་པར་མཆོད་དེ། རྗེ་བཙུན་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཐུན་བཞིའི་རིམ་གྱིས་ཇི་སྲིད་དུ་མཐོང་བར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་བཟླ་བར་བྱ་བའམ། མཚན་མ་བྱུང་བའམ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་མཐོང་གི་བར་དུ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྵྞ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའམ། གསང་སྔགས་གཞན་དག་བཟླ་བའམ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་སྐད་ཅིག་མའི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བའི་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་དུ་བདག་ཉིད་བསམས་ལ།

One should make perfect offerings of flowers, incense, lamps, perfumes, and so forth. Having visualized [the deity], one should likewise offer, confer empowerment, and cause [the deity] to enter one's own body, for it is said: "Having visualized the wisdom-being (jñānasattva), one should meditate upon it within one's own body." Then, having become one, in order to emanate the supramundane maṇḍala circle of all the Tathāgatas and so forth—endowed with the excellence of all aspects and adorned with the thirty-two major marks and eighty minor marks—one should recognize oneself as having been empowered by the empowerment of all the Buddhas. Having bound the vajra-wheel mudrā and placed it face up in the mouth, one should rotate it all around and recite this mantra seven times: OṂ VAJRA CAKRA HŪṂ. As for the mudrā: having bound the two vajra fists, the index fingers and little fingers joined like a chain constitute the vajra-wheel. Then, having visualized the entire maṇḍala circle as if it were actually present, one should make excellent offerings with the specific offerings explained below. One should recite the Mañjuśrī-nāmasaṃgīti in four sessions until it is seen, or until signs arise, or until one sees it in a dream for the purpose of drawing the maṇḍala. One should recite the mantra beginning with OṂ VAJRA TĪKṢṆA or other secret mantras, or one should contemplate oneself as the venerable Mañjuśrī, who arises from momentary wisdom and possesses the nature of emanation and reabsorption, endowed with the excellence of all aspects.

དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སེམས་ཙམ་གྱི་སྤྲུལ་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་སེམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཡང་དག་པར་བལྟས་ལ་ཇི་སྲིད་མཚན་མ་བྱུང་བར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་བཀླག་པར་བྱའོ། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་ཆོ་ག་མདོར་བསྡུས་པའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཉིན་རེའམ། ཟླ་བ་རེའམ། ལོ་རེ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་དགའ་བར་བསྒྲུབ་ཅིང་ཟླ་བ་ཡར་གྱི་ངོ་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྒྱལ་པོས་ནི་ཁྲུ་བརྒྱའམ། ཁྲུ་ལྔ་བཅུའོ། ། བློན་པོའམ་བློན་པོ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཁྲུ་ལྔ་བཅུའམ། ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའོ། ། དེད་དཔོན་ནམ། ཚོང་དཔོན་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའམ། དེའི་ཕྱེད་དོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཁྲུ་བཅུ་གཉིས་སམ། ཁྲུ་དྲུག་པའམ། ཅི་ནུས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དང་པོར་རེ་ཞིག་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་ལྡན་པས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་དབུས་སུ་མི་རུས་ཀྱི་ཕྱེ་མའི་སྦྱིན་སྲེག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བགེགས་མངོན་པར་བསལ་ལ། བདག་དང་སློབ་མ་ལ་སོགས་པས་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ནས་(མྤྱང་,སྦྱང་) བར་བྱ་སྟེ། འདོམ་གང་ཙམ་མམ་ཁྲུ་གང་ཙམ་འོག་ཏུ་བརྐོས་ལ་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུས་གཏོར་བའི་སས་སླར་བཀང་ལ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོས་མངོན་པར་བསྔགས་པའི་སྤོས་ཆུས་ཆག་ཆག་བཏབ་སྟེ། ཀུན་དུ་བརྡུངས་ལ་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པ་ཁང་པ་བརྩེགས་པའི་ནང་དུ་ཆུད་པ་རྟ་བབས་བཞིས་མཛེས་པར་བྱས་ལ།

Having realized that the essence of all things is the emanation of mind alone, one should correctly visualize the maṇḍala wheel of the mind’s emanations and recite the Nāmasaṃgīti until the signs arise. This is the brief ritual for the preliminary service (pūrvasevā). Following that, one should practice as one pleases, whether daily, monthly, or annually, and during the waxing moon, the maṇḍala should be drawn according to the ritual. Regarding its size: for a king, it should be one hundred cubits or fifty cubits; for ministers or great ministers, fifty or twenty-five cubits; for caravan leaders or great merchants, twenty-five or half of that; and for practitioners, twelve cubits, six cubits, or as much as possible. First, having fully prepared all the necessary materials, one should eliminate the obstructors of the maṇḍala site in the center of the desired location by performing a fire offering (homa) of powdered human bone. Then, the master and the disciples should perform a peaceful fire offering. After that, the site should be purified: one should dig down about one fathom or one cubit, fill it back with earth sprinkled with fragrant water, and sprinkle it with scented water consecrated with the vajra-tip mantra. Having leveled it everywhere, it should be made to resemble the interior of a multi-storied palace, beautifully adorned with four archways (toraṇa).

སྒོ་བཞི་དང་སྐར་ཁུང་དྲ་བ་ཅན་ལ་སོགས་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ལ་མཐའ་མ་རྣམས་སུ་ལེགས་པར་བྲིས་ཤིང་དྲིལ་བུ་བཏགས་པའི་རྒྱལ་མཚན་བཟང་པོ་གཟུགས་པ་དང་། བླ་རེ་དམ་པ་བྲེ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་རས་རིས་ཀྱིས་ཉེ་བར་མཛེས་པར་བྱས་པ་བའི་ལྕི་བས་ཡང་དག་པར་སྦྱངས་ཤིང་དྲིས་ཉེ་བར་བྱུགས་པ་དང་། མཚམས་བཞིར་སྤོས་ཁང་བཞག་པ་དང་། མེ་ཏོག་དང་གོས་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་མཛེས་པར་བྱས་ལ། ལག་པ་ས་ལ་བཞག་སྟེ། ཧཱུཾ་བཞི་པ་དང་། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ལན་བདུན་ཡོངས་སུ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཁྲུས་བྱས་ཤིང་དྲིས་བྱུགས་ལ་གོས་དམར་པོའི་སྟོད་གཡོགས་དང་། ཟེའུ་ཀ་བཅིངས་ལ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་གདགས་ཤིང་གདོང་དྲི་ཞིམ་པོས་བྱུགས་ལ་གདུ་བུ་དང་། རྣ་རྒྱན་ལ་སོགས་པས་བདག་ཉིད་ལེགས་པར་བརྒྱན་ཏེ། ཟླ་བ་ཉ་བ་ནས་བརྩམས་ནས། ཕྱི་མའི་ཉའི་བར་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་བྱས་པའམ། ཡར་གྱི་ངོ་ལ་ཚེས་གཅིག་ནས་བརྩམས་པའམ། དེ་བཞིན་ཉིད་ཚེས་བརྒྱད་དང་། ཚེས་དགུ་དང་། ཚེས་བཅུ་གསུམ་དང་ཚེས་བཅུ་བཞི་རྣམས་ལ་བརྩམས་ནས་ཉའི་བར་དུའམ། སྔ་དྲོའི་དུས་སུ་བརྩམས་ནས་བྱའོ། ། དེ་ལ་དང་པོར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་དབུས་སུ་འདུག་ལ་བགེགས་བསལ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་འདུག་ནས། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྡོ་རྗེ་གཟུང་། ། ཆོས་ཀྱི་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བར་བྱ། ། དམ་ཚིག་གི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེར། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སྙིང་པོ་བཟླ། ། དེ་ལྟར་མཆོག་ཏུ་དམ་ཚིག་གསུམ་ཐོབ་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་རང་གི་ཕྱག་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བཟུང་ལ།

It should be completely surrounded by four gates, latticed windows, and so forth, with excellent victory banners—well-painted at their bases and hung with bells—erected at the extremities. A sublime canopy should be spread, and it should be made beautiful with cloth paintings of the Buddha, the Jewel, and so on. It should be thoroughly cleansed with cow dung and anointed with fragrant scents. Incense burners should be placed in the four intermediate directions, and it should be further beautified with flowers, garments, and the like. Placing one's hands on the ground, one should recite the four hūṃ syllables and the hundred-syllable mantra seven times. Then, having bathed and anointed oneself with fragrance, one should bind a red upper garment and a turban, wear a flower garland, and anoint the face with perfume. Being well-adorned with bracelets, earrings, and so forth, one should perform the maṇḍala rites starting from the full moon until the next full moon; or starting from the first day of the waxing moon; or likewise starting from the eighth, ninth, thirteenth, or fourteenth days until the full moon; or starting in the morning. In that regard, first one should sit in the center of the maṇḍala site and perform the expulsion of obstructing spirits and other rites. Sitting in the sattvaparyaṅka posture, one should hold the vajra with that very [hand] and ring the dharma-bell. Having blessed the great samaya-mudrā, one should recite the essence mantra. Thus, the master who has obtained the three supreme samayas should hold the vajra and bell with his own mudrās.

སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པའི་ཆོ་གའི་བྱ་བ་བྱས་ཏེ། རྟོག་པ་ཀུན་ལ་ཡང་དག་འཇུག། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པ་ནི། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་གསུམ་ཞེས་བྱ། ། རྒྱ་འདི་གསང་སྔགས་བསྒྲུབ་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་རབ་བསྐུལ་བས། ། ཆོ་ག་ལྷག་གམ་མ་ཚང་ཡང་། ། འགྲུབ་འགྱུར་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དང་པོ་སའི་ལྷ་མོ་ཡི་གེ་པཾ་ལས་བྱུང་བ་ལག་ན་བུམ་པ་ཐོགས་པ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་བསམས་ལ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོས་བཀུག་སྟེ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་འདི་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་རྒྱབ་སྦྱར་ལ་མཛུབ་མོ་དང་། མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་མདུད་པ་བྱ་བ་ནི་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། སྔགས་ལ་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛ། དེ་ནས་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་དུ་གྱུར། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ཀྱི་སྡེ་བཅོམ་པ། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་བདུད་ཀྱི་སྡེ། ། བཅོམ་པར་བྱས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་དེ་ཉིད་དུ་ཐིམ་པར་གྱུར་པར་བསམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ཁ་ཐུར་དུ་བསྟན་ཏེ་བཅིངས་ལ་བཞག་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲཱི་བྷ་བ་ཧཱུཾ། ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཧཱུཾ་འབར་བའི་ཚོགས་ཀྱི་ས་གཞི་གཏན་པ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པར་རྣམ་པར་བསམས་ལ་འདི་སྐད་དོ། ། དྲྀ་ཌྷ་བཛྲ་ཏིཥྛ།

Having performed the ritual activities for the benefit of all sentient beings, one correctly engages in all conceptualizations. The accomplishment of all maṇḍalas is called the "Three Great Samayas." This is the accomplishment of Secret Mantra. In all rituals for the attainment of siddhis, by thoroughly invoking the vajra and bell, even if the ritual is redundant or incomplete, it will be accomplished; one should not disparage it. Furthermore, first one should visualize the Earth Goddess arising from the syllable Paṃ, holding a vase in her hand and adorned with all ornaments. Summoning her with the King of Desire, one should worship her with flowers and so forth, and then make this supplication. For this, the mudrā and mantra are as follows: join the backs of the two vajra fists and interlace the index fingers and little fingers; this is the mudrā of the King of Desire. The mantra is Ṭakkirīja hūṃ jaḥ. Then, recite these words: "O Goddess, you are the witness To the specific modes of conduct Of all the Buddhas, the Protectors, And to the stages and the perfections. Just as the Protector, the Lion of the Śākyas, Subdued the hosts of Māra, So shall I subdue the hosts of Māra And draw the maṇḍala." Recite this three times. Then, visualize that she dissolves into that very spot. Upon it, bind the vajra in the downward-facing position and place it there, reciting Oṃ vajrībhava hūṃ three times. Then, visualize that from the vajra-binding, a mass of blazing Hūṃs transforms the ground into a vajra foundation reaching down to the very base of the world, and recite: Dṛḍha vajra tiṣṭha.

དེ་ནས་དང་པོའི་སྦྱོར་བ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྒྱལ་མཆོག་དང་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སུ་འོག་མིན་གྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་ན་གནས་ནས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་ཅིང་། མི་གཡོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་བཞུགས་པར་རིམ་པ་འདིས་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བྱ་བའམ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་པའི་མན་ངག་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་འདུས་པར་གྱུར་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དོན་ཞེས་བྱ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོར་བཞུགས་པ་གང་ན་བདེར་གཤེགས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་རྫོགས་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་བསྟན་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་སྤྱད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་ཅིང་། ཇི་ལྟར་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱ་སྙམ་ཞེས་གསུང་ཞིང་གན་དུ་བྱོན་ཏེ། བཛྲོད་ཏིཥྛ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་དང་། སེ་གོལ་བརྡབས་པས་སློང་བར་མཛད་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ལངས་ནས་མཆོག་ཏུ་དད་པས། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་པྲ་ཎ་མྱ་ན་བཛྲ་བནྡྷ་ནཾ་ཀ་རོ་མི་ཞེས་བརྗོད་ལ་ཕྱག་བྱས་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །

Then, one should meditate upon the three samādhis known as the "Initial Application," the "Supreme King of the Maṇḍala," and the "Supreme King of Activity." One should contemplate that [the practitioner], possessing the nature of the complete accumulations of merit and wisdom, abides in the celestial palace of Akaniṣṭha in the form of a great bodhisattva, manifesting manifest enlightenment and remaining in equipoise in the immovable samādhi. In order to bestow the pith instructions for what is called "perfectly complete enlightenment" or "unmistakenly perfectly complete enlightenment," all the tathāgatas gather together and approach the bodhisattva mahāsattva named Artha, who is seated at the heart of enlightenment. Having manifested the saṃbhogakāya for the sake of that bodhisattva to complete his purpose, they speak these words: "Son of noble family, without realizing the suchness of all the tathāgatas, how can you take joy in all the hardships and think, 'How shall I manifest perfectly complete unsurpassed, perfectly complete enlightenment?'" Having spoken thus, they approach him and awaken him by snapping their fingers and reciting the mantra vajrottiṣṭha. Then, having arisen with supreme faith, he prostrates and recites: oṃ sarvatathāgatakāyavākcittavajrapraṇāmanam vajrabandhanam karomi, and speaks as follows:

བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་མ་འཚལ་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས། དེ་ལྟར་ན་བསྒྲུབ་པར་བགྱི། བཀའ་སྩལ་དུ་གསོལ། དེ་ནས་རིགས་ཀྱི་བུ་རང་གི་སེམས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་མཉམ་པར་ཞོག་ལ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྔགས་འདི་ཅི་དགར་བཟླས་ཤིང་བསྒྲུབ་པར་གྱིས་ཤིག། ཅེས་གསུང་ཞིང་སེམས་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་མན་ངག་དེ་སྩོལ་བར་བསམ་པར་བྱ་བ་ནི། ཨོཾ་ཙིཏྟ་པྲ་ཏི་བེ་དྷི་ཀ་རོ་མི་ཞེས་བྱ་བ་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་སོ་སོར་རྟོགས་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེ་དེ་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་བརྒྱན་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུ་རང་གི་སྙིང་གར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བདག་གི་སྙིང་ག་ན་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུར་གདའ་བ་བདག་གིས་རྟོགས་སོ། ། དེ་ནས་རིགས་ཀྱི་བུ་སེམས་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བས་ན། དེ་ལྟ་བུར་སྦྱངས་པ་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་རས་དཀར་པོ་ལ་ཚོན་གྱིས་བསྒྱུར་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ནས། སླར་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་མན་ངག་སྟོན་པར་མཛད་པར་བསམ་པ་ནི། ཨོཾ་བོ་དྷི་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཤིན་ཏུ་འོད་གསལ་བའི་སེམས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས།

"Blessed One, since I do not know all the Tathāgatas, what is suchness like? How should I practice in that way? Please grant your instruction." Then [the Blessed One] said, "Son of noble family, examine your own mind and rest in meditative equipoise. Recite and practice this naturally accomplished mantra as you wish." One should then imagine that the instruction for the individual examination of the mind is being bestowed: Oṃ cittaprativedhaṃ karomi. This is the individual examination of one's own mind, which is the essence of suchness—non-dual with all the Tathāgatas and free from the conceptualizations of the aggregates, elements, sense bases, and the grasped and the grasper. One should meditate on that very jewel of the mind, adorned with great compassion and possessing the characteristics of equality with all the Tathāgatas, like a moon maṇḍala, at one's own heart. Then he addressed [the Buddha]: "Blessed One, I have realized that all the Tathāgatas appear within my heart like a moon maṇḍala." Then [the Blessed One] said, "Son of noble family, because that mind is naturally luminous, it will become purified in that way, just as a white cloth is dyed by color." Having spoken thus, one should again imagine that the instruction for bodhicitta is being shown: Oṃ bodhicittam utpādayāmi. Then, the extremely luminous mind completely transforms into the form of a moon maṇḍala.

རིམ་གྱིས་ཉེ་བར་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུར་མཐོང་བ་གང་ལགས་པ་དེ་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་ཅིང་ནམ་མཁའ་ལྟར་དྲི་མ་མེད་པ་ལ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་པར་བྲལ་བ་མེ་ལོང་ལྟ་བུར་རྣམ་པར་གནས་སོ། ། ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་ཤཤྨི་པྲི་སི་ཛ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྤྲོས་ཏེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་བ་ལས་འོད་ཟེར་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པར་གང་ཞིང་བྱུང་སྟེ། བྱུང་བ་དེ་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་ཞུགས་ནས་ཤེས་བྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རི་བོའི་རྩེ་མོ་བཅོམ་སྟེ། རྟོགས་པར་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་བྱུང་སྟེ། རྩེ་ལྔ་པ་སྤྱི་བོ་ནས་ཐུགས་ཀར་བཞུགས་ཏེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རབ་ཏུ་གནས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་གྱིས་དེ་ལེགས་པར་སྒྲུབས་ཤིག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྔགས་འདིས་རང་གི་སྙིང་གའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་སུ་སོམས་ཤིག། ཨོཾ་ཏིཥྛ་བཛྲ། ཡང་སྔགས་འདིས་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སྥར་བཛྲ། ཨོཾ་སཾ་ཧ་ར་བཛྲ། ཨོཾ་ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། དེ་ནས་གསོལ་པ།

It gradually increased until the moon maṇḍala became perfectly full. Then, he spoke these words: "That which is seen like the moon maṇḍala is what is called 'seeing the moon maṇḍala itself.' It is utterly pure, stainless like space, free from all conceptual elaborations, and abides like a mirror. By the mantra oṃ jñānaśaśipratiṣṭha hūṃ, it is emanated; from the full moon maṇḍala, various kinds of light rays fill and emerge. Having entered the celestial palace of the dharmadhātu, they illuminate the entire maṇḍala of all that can be known. They shatter the mountain peaks of the minds of all sentient beings, and having brought about realization, they emerge as a single form of the great vajra. With five prongs, it enters from the crown of the head into the heart and is firmly established upon the moon maṇḍala." Then [the Buddha said]: "Samantabhadra, the essence of all the Tathāgatas and the generation of the mind of awakening, has become manifest to you; therefore, accomplish it well! In order to demonstrate that Samantabhadra, the generation of the mind of awakening of all the Tathāgatas, contemplate the form of a vajra upon the moon maṇḍala at your own heart with this mantra: oṃ tiṣṭha vajra. Furthermore, emanate it with this mantra: oṃ sphara vajra, oṃ saṃhara vajra, oṃ oṃ jñāna vajra, and oṃ sarvatathāgatajñānavajra hūṃ hūṃ." Then he requested:

བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་ན་རྡོ་རྗེར་བདག་གིས་མཐོང་ངོ་། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སེམས་རྡོ་རྗེ་འདི། སྔགས་འདིས་བརྟན་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ནས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་མཉམ་པར་འཇུག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་དེར་ཞུགས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་ཞེས་རྡོ་རྗེ་མིང་གི་དབང་གིས་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་ནི་བདག་(ལགས་,ལེགས་)པར་མཐོང་ངོ་། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་བདག་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྔགས་འདི་ཅི་དགར་ཟློས་ལ་སྒོམས་ཤིག། ཨོཾ་ཡ་ཐ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སྟ་ཐཱ་ཨ་ཧཾ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་རློབས་ལ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་འདི་བརྟན་པར་མཛོད་ཅིག། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་དེར་ཞུགས་སོ། །

“Blessed One, I see the tathāgatas everywhere upon a moon maṇḍala as a vajra. Then, this vajra of the mind of all the tathāgatas, Samantabhadra, should be stabilized by this mantra: OṂ VAJRA-ĀTMAKO ’HAṂ. Then, as many as there are vajra expanse bodies, speech, and minds of all the tathāgatas who enter into equality throughout the entire expanse of space, all of them entered into that Sattvavajra through the blessings of all the tathāgatas. Then, all the tathāgatas conferred the empowerment of the vajra name, ‘Vajradhātu.’ Then, I clearly saw the bodies of all the Blessed Ones, the tathāgatas. ‘Great Being, therefore, you should recite and meditate at will upon this mantra, which is naturally established as the identity of the Buddha’s body endowed with the supreme of all aspects: OṂ YATHĀ SARVA-TATHĀGATA TATHĀ ’HAṂ.’ Then, having manifested complete enlightenment as a tathāgata, I prostrated to all the tathāgatas and addressed them: ‘Blessed Ones, all tathāgatas, please grant me your blessings and make this manifest complete awakening firm!’ Then, all the tathāgatas entered into that Sattvavajra of the Vajradhātu Tathāgata.”

དེ་ནས་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གསང་བའི་དམ་ཚིག་ཏུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་དབང་བསྐུར་བ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གསང་བའི་དམ་ཚིག་ཏུ་ཞུགས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་གོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ལྟར་སེམས་སོ་སོར་རྟོགས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་བ་རྣམས་ཀྱང་རང་རང་གི་བདག་ཉིད་དང་འདྲ་བར་འབྱུང་བར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། རང་གི་སེམས་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་དེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བྱུང་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་དེ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་བའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར། ཀུན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་པོས་ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་རབ་ཏུ་བཞག་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཞི་ནས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཏེ། ལྷན་ཅིག་ཡང་དག་པར་གནས་སོ། །

Then, at that very instant, he attained manifest, complete buddhahood in the wisdom of the equality of all tathāgatas. He entered the secret samaya of the mudrā of the vajra-equality wisdom of all tathāgatas, the secret samaya of the mudrā of the equality wisdom of the empowerment of the vajra-jewel of all tathāgatas. Through the realization of the equality wisdom of the dharma of all tathāgatas, he is naturally pure. He became a tathāgata, an arhat, a perfectly complete buddha, who has become the source of the wisdom of natural luminosity, the nature of the equality of the activities of all tathāgatas. Starting from the individual discernment of the mind in that way, one should contemplate that the members of the maṇḍala also arise as identical to one's own self, because they are of an essence inseparable from one's own mind. Furthermore, from the sattvavajra of all those tathāgatas, all tathāgatas emerge, generating the equality wisdom of all tathāgatas. They are empowered by the empowerment of the precious jewel arisen from space. Avalokiteśvara generates the wisdom of the dharma. Having established them in all the activities of all tathāgatas, the deities of the maṇḍala surround them from the four directions and abide together in perfect union.

དེ་ནས་གཞན་གྱི་དོན་མཛད་པའི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་པས་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་མིག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བལྟས་པ་དང་མི་ཤེས་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་གིས་དཀྲུགས་པར་ཤེས་ནས་བདག་འདིར་བབས་ལ་སྐལ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པར་སྤྲུལ་པས་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་ཡིད་ལ་ངེས་པར་བྱས་ཏེ། རིམ་པ་འདིས་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། ཧཱུཾ་ཡཾ་ཧཱུཾ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཧཱུཾ་བཾ་ཧཱུཾ། ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཧཱུཾ་རཾ་ཧཱུཾ། མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའ་ལས་ཡི་གེ་ཁཾ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསམས་ལ། དེའི་སྐུའི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལས་ཆུའི་རྒྱུན་སྦོམ་པོ་བྱུང་བས་སྣོད་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གང་བར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་དེ་ཉིད་དུ་ཐིམ་པར་གྱུར་པར་རྣམ་པར་བསམས་ནས། མེ་དང་ཆུའི་བར་དུ་ཧཱུཾ་ལཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། དེ་བཀོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ལས་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ལས་གསེར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྒོམ། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་སུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་རིའི་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་བསམ་མོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཁཾ་ལས་ཁང་པ་བརྩེགས་མ་རྣམ་པར་བསམ་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ས་བོན་འདི་རྣམས་ལས་པདྨ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་ལྷའི་གྲངས་སྙེད་ཀྱི་གདན་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ཡི་གེ་ཧྲཱིཿལས་ཐམས་ཅད་དུ་པདྨ་བསམ། ཨ་སི་ཨ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་ཅན་གྱི་སེང་གེའི་གདན་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ། ཧཱུཾ་གཾ་ཧཱུཾ། ཏྲཾ་བཾ་ཏྲཾ།

Then, because he has attained perfect buddhahood for the sake of others, he gazes upon all sentient beings with the eyes of love and compassion. Perceiving that they are agitated by ignorance, attachment, aversion, and delusion, he resolves in his mind: "I shall descend here and, by manifesting emanations such as the maṇḍala according to their respective fortunes, I shall take them under my care." Through this sequence, he should generate the vessel-like world. HŪṂ YAṂ HŪṂ: the wind maṇḍala. HŪṂ BAṂ HŪṂ: the water maṇḍala. HŪṂ RAṂ HŪṂ: the fire maṇḍala. Then, from the syllable KHAṂ in space, one should visualize the Blessed One Vairocana. From all the limbs of his body, a thick stream of water emerges, and one should meditate that it completely fills the entire vessel-like world. One should then visualize the Blessed One dissolving into that very place. Between the fire and the water, one arranges the syllable HŪṂ LAṂ HŪṂ. Preceded by that arrangement, through the stabilization of the samādhi of the Vajra Body, one meditates on a golden maṇḍala. Above that, from HŪṂ SUṂ HŪṂ, one should visualize Sumeru, the king of mountains. Above that, from KHAṂ, one should visualize a tiered palace. In its center, from these seed syllables, one should visualize as many seats as there are deities in the maṇḍala, such as the lotus and so forth. From the syllable HRĪḤ, one should visualize lotuses everywhere. With the syllables ASI A, one visualizes a lion throne for the Wheel-Holder in the center, and in the directions such as the east, HŪṂ GAṂ HŪṂ and TRAṂ BAṂ TRAṂ.

ཧྲི་མཾ་ཧྲི། ཨ་གཾ་ཨ། འདི་དག་ལས་གྲངས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གླང་པོ་ཆེ་དང་། རྟ་དང་། རྨ་བྱ་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་གདན་རྣམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་བབས་ཏེ། སེང་གེའི་གདན་ལ་ལེགས་པར་འདུག་སྟེ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བཞི་གླང་པོ་ཆེའི་གདན་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་གནས་པར་བསམས་ལ། བདག་ཉིད་ཞལ་བཞི་པ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱས་གནས་པར་བསྒོམ་ཞིང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་ནི་ང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ང་རྒྱལ་ཏེ། འདི་ནི་དང་པོ་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། ། ། རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་ཙམ་གྱིས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས་ན་ལོག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བ་རྣམས་རང་རང་གི་གནས་སུ་འོག་ནས་བཤད་པའི་སྙིང་པོས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རྡོ་རྗེ་བསྡུ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡཱ་ཛ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་ལ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་ཚོགས་རྣམས་བྱོན་པ་དང་། ཞབས་ལ་ཕྱག་བྱ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་མ་ཐག་ཏུ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལ་ཞུགས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱ་ཏ་བནྡ་ནཾ་ཀ་རོ་མི་ཨེ་མའོ། །

HRIḤ MAṂ HRIḤ, A GAṂ A. From these, one should generate the seats of the elephant, the horse, the peacock, and the garuḍa, respectively. Then, having descended together with Akṣobhya and the others, one sits properly upon a lion throne. Visualizing the four Buddhas, Akṣobhya and the rest, as being present upon the elephant seats and so forth, one meditates on oneself as four-faced and abiding in the mudrā of supreme enlightenment, maintaining the divine pride of thinking, "I am the Blessed One, the Vajradhātu." This is the samādhi called the "Initial Application." The Venerable Mañjuśrī has attained manifest buddhahood in the manner of Vairocana. Since the name "Vajradhātu" is merely a designation that has been transformed into something else, one should not misunderstand it. Then, the members of the maṇḍala should be established in their respective places in the manner of the Great Mudrā using the heart-mantras to be explained below. This is the samādhi called the "Supreme King of the Maṇḍala." Then, having bound the mudrā of the vajra-gathering that blesses all the Tathāgatas, one recites: OṂ VAJRA SAMAYĀ JAḤ JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ. As soon as all the Buddhas, together with the assemblies of their retinue maṇḍalas, have arrived, and after first prostrating at their feet, one should recite the verses of intentional praise and then visualize that they have entered into one's own four mudrās. In that regard, the prostration and the intentional praise are as follows: OṂ SARVA TATHĀGATA PĀDA VANDANAṂ KAROMI EMAHO.

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པའི་མཆོག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འཁོར་ལོ་ཡི། ། དབུས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མཛེས། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་ནུས་པ་མ་ལུས་པའི། ། ཤུགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་བྱུང་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་ན་གནས་པའི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐུགས་ཀར་ཞུགས་ཏེ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་ཅིང་། ཆུ་དང་འོ་མ་བཞིན་དུ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་པས་གནས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ལ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨེ་མ་འོ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རྒྱ་ཆེན་གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མིན། ། རྡུལ་ཕྲན་ཐམས་ཅད་གྲངས་རྙེད་ཀྱི། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་གཅིག་ཏུ་གྱུར། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པས་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་རྣམས་རང་གི་ལས་ལ་ཡང་དག་པར་སྦྱར་ནས། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀའི་ཟླ་བ་ལ་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེའི་ཕྲེང་བ་བསམས་ལ། ལན་བདུན་ནམ་བརྒྱད་ཀྱིས་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ནས། དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་མཆོད་པར་གྱུར་པར་བསམས་པའམ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་ནི་ང་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཆོག་ཏུ་ཡང་ང་རྒྱལ་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་ཅུང་ཟད་བཏུད་དེ། མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྟོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་འདེབས་པར་བདག་ཉིད་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་བརྟག་པར་བྱའོ། ། མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་འདི་དག་གིས། ། བདག་ཅག་གིས་ནི་བསྟོད་པ་ཡིས། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པ་ཡིས། །

"The Bodhisattva is the supreme conduct of Samantabhadra; in the center of the maṇḍala of the Tathāgatas, he is beautified by the Tathāgatas." Thus it is said. Then, having emerged through the blessing of the force of all powers without exception, one should imagine that they enter the hearts of Akṣobhya and the others residing outside the maṇḍala, utter this inspired utterance, and remain merged into one like water and milk. The inspired utterance is as follows: "O, how marvelous! All the Buddhas, Vast and primordially unborn, As many as the number of atoms, The Buddhas have become one." Then, the yogin, having correctly applied the deities of the maṇḍala to their respective activities, should visualize the garland of mantra syllables upon the moon in their hearts. Having performed the recitation seven or eight times, one should imagine that they themselves are making offerings to oneself, or one should cultivate supreme pride, thinking: "I am the Vajradhātu, the lord of all Tathāgatas." This is the samādhi called the Supreme King of Activities. Then, all the Tathāgatas, with palms joined and slightly bowed, preceded by a praise with one hundred and eight names, should be examined by oneself with this verse as they supplicate for the drawing of the maṇḍala: "By these one hundred and eight names, Through our praise, May we realize the Mahāyāna."

ཚུལ་ཆེན་ཡང་ནི་རྒྱས་པར་མཛོད། ། མགོན་པོ་ཁྱོད་ལ་གསོལ་བ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དམ་པ་ཡི། ། ཆོ་ག་མཆོག་ནི་བཤད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་སྔགས་པས་ཡང་དག་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་རང་གི་སྙིང་པོས་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ལ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། སྤོས་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཡོངས་སུ་གདུངས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྦྱོར་བས་གནས་ལ། འདི་ལྟར་བདག་ཉིད་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེང་ནི་བདག་ཚེ་འབྲས་བུ་ཡོད། ། བདག་གི་གསོན་པའང་འབྲས་བུར་བཅས། ། ལྷ་དང་དམ་ཚིག་གིས་མཉམ་པར། ། གྱུར་པར་བདག་ནི་སོམ་ཉི་མེད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་སེམས་གཅིག་ལས། ། མི་ལྡོག་པར་ནི་བདག་གྱུར་ཏེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་ནི། ། དེང་བདག་སྐྱེ་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེང་བདག་ཉིད་མ་དམ་པ་སྟེ། ། བདག་གི་མཆོད་སྦྱིན་བླ་ན་མེད། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤྱན་འདྲེན་པས། ། དེང་བདག་འདུས་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་བྱས་ལ་བདུག་སྤོས་ཕུལ་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། མ་ལུས་ཕྱོགས་ན་བཞུགས་པ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། དེང་འདིར་སངས་རྒྱས་ཀུན་གཤེགས་ཏེ། ། དངོས་གྲུབ་འདི་ནི་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། རང་གི་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱས་བདག་ཉིད་ལན་ཅིག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས།

Please also expand upon the great method. O Protector, I make this request of you: please explain the supreme ritual of the great and sacred maṇḍala, the great wheel of all the buddhas. Then, the mantra practitioner should offer the water for the feet and other offerings, which have been perfectly consecrated, using their own essence mantra. They should seal the maṇḍala of the deities with the four mudrās, make perfect offerings of incense and so forth, and abide in the application of the maṇḍala with a mind thoroughly moved by great compassion. In this way, they should generate enthusiasm within themselves: "Today my life has borne fruit; my living is also fruitful. I have no doubt that I have become equal to the deities and the samaya. Through the single mind of the bodhicitta, I have become irreversible. Today I am born into the family of the Tathāgatas; of this I have no doubt. Today I am the supreme self; my sacrificial offering is unsurpassed. By inviting all the buddhas, today I am the supreme assembly." Then, having prostrated with the entire body and offered incense, they should make a request to all the buddhas: "All you buddhas residing in every direction without exception, please attend to me! I, who am called [name], shall draw the maṇḍala of the Vajra-holder. May all the buddhas come here today and please grant this siddhi!" Having spoken thus, they should consecrate themselves once with their own samaya mudrā.

རང་གི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དག་གིས་འཁོར་ལོ་སྟེང་དུ་ནམ་མཁའ་ལ་གཞག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བས་རང་གི་རྐང་མཐིལ་གཉིས་སུ་ཨ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བཀོད་ལ། རྐང་མཐིལ་ནས་ཡོངས་སུ་བཟུང་སྟེ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས་བརྩམས་ཏེ། རིའི་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པར་ལྷག་པར་མོས་ལ། དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ་བསྐོར་ལ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དེ་དག་ཉིད་ས་ལ་འབྲི་ཞིང་བགེགས་ཐམས་ཅད་སྐྲོད་པ་ལ་བརྩོན་པར་འགྲོ་བར་བྱའོ། ། འདིར་བཤད་པ། ཕྱག་རྒྱ་ལ་གནས་དེ་བཞིན་ལངས། ། ཀུན་དུ་རྣམ་པར་བལྟས་ནས་ནི། ། བཛྲ་སཏྭ་ཞེས་བརྗོད་ནས། ། བསྒྱིངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར། ། སྔགས་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་ཟློས་ཤིང་། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བས་བལྟས་ནས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ས་ཡི་ཆར། ། ཉེས་ལྡན་པ་ཡང་དག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་སྙིང་ག་དང་། དཔྲལ་བ་དང་། ལྐོག་མ་དང་སྤྱི་བོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། གཡས་པས་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་གསོར་ཞིང་། ། གཡོན་པས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གསིལ་ནས་ཁྲོ་བས་འབར་བའི་ལུས་དང་། བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བས་སློབ་མ་ཆེ་གེ་ཞེས་བྱ་བ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ས་ཕྱོགས་འདིར་ནམ་མཁའ་ལྟར་དྲི་མ་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ང་འདྲི་ཡིས།

By means of one’s own mantra and mudrā, place the maṇḍala in the sky above. Through the yoga of Vajrasattva, visualize a double vajra (viśvavajra) arising from the syllable A on the soles of both feet. Grasping it from the soles of the feet, imagine it transforming into a vajra starting from the wind maṇḍala up to the summit of Sumeru, the king of mountains. Beginning from the direction of Ishāna, circumambulate and draw those very double vajras upon the ground, proceeding with diligence to expel all obstructing spirits (vighna). Regarding this, it is said: Abiding in the mudrā, likewise stand up; Having looked in all directions, Recite "Vajrasattva" and Circumambulate in a majestic manner. The mantrin, reciting the Vajrasattva mantra And looking with the vajra gaze, Upon the site of the maṇḍala, Even the flawed shall become pure. Then, endowed with the yoga of Vajra Hūṃkāra, bless the heart, forehead, throat, and crown with the mudrā of Vajra Hūṃkāra. With the right hand, brandish the great wrathful vajra, and with the left, ring the vajra bell. With a body blazing with wrath, perform three circumambulations and say: "The master named [Name] shall draw the maṇḍala of the dharmadhātu, stainless as space, in this location for the sake of bringing the disciple named [Name] to the perfection of complete enlightenment, and for the sake of causing all sentient beings to attain the fruit of unsurpassed wisdom."

ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་སྲིན་པོ་དང་ཡི་དྭགས་དང་། ཤ་ཟ་དང་། འབྱུང་པོ་དང་བརྗེད་བྱེད་དང་། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། གནོན་པོ་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མིའམ་ཅི་དང་། རིག་སྔགས་གྲུབ་པ་རྒན་པོ་དང་། རྒན་མོ་གཡོག་དང་འཁོར་དུ་བཅས་པ་གང་དག་འཁོད་པ་རྣམས་དེངས་ཤིག། དེང་འདི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་བཀའ་ཐོས་ནས་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་དེངས་ཤིག། གང་དག་མི་འགྲོ་བ་དེ་དག་ངའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་མགོ་བོ་ཚལ་པ་བརྒྱར་རྣམ་པར་འགས་པར་བྱའོ་ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ས་དེ་སྤངས་ནས་སོང་བར་བསམས་ལ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ནས་མཐེའུ་ཆུང་དང་མཛུབ་མོ་གཉིས་མདུད་པ་ལྟར་བྱས་ལ། ཁའི་སྟེང་དུ་ཁ་སྦུབ་སྟེ་བཞག་ལ། མཐུན་པའི་རྐང་སྟབས་ལ་སོགས་པས་མཆོངས་ལ། ཧཱུཾ་བཛྲ་བཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ་བྱིས་པ་གཞོན་ནུ་བཞིན་དུ་བདག་པོ་ལྔའི་གནས་སུ་ཡོངས་སུ་བསྐོར། དེ་ནས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བདག་ཉིད་བསམས་ལ། བདག་པོའི་གནས་སུ་རྐང་པ་གཉིས་དང་། ལག་པ་གཉིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ནས་སྙིང་ག་ལ་རེག་པར་བྱས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་གནས་ནས་ལག་པ་གཉིས་ཐད་ཀར་བརྐྱང་སྟེ། བདག་ཉིད་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ཞིག་ཨ་ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། ། དེ་ནས་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བས་དཀྱིལ་འཁོར་བཅིང་བ་དང་། ར་བ་དང་དྲ་བ་རྣམས་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭ་ལ་ཨ་ན་ལཱརྐ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སྙིང་གར་བཞག་ནས། གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་གསོར་ཏེ་བགེགས་རྣམས་གཞོམ་པར་བྱའོ། །

"Gods, asuras, yakṣas, rākṣasas, pretas, piśācas, bhūtas, apasmāras, ḍākinīs, grahas, garuḍas, kinnaras, and the aged male and female vidyā-siddhas, together with their servants and retinues—depart! Having heard the command of Vajradhara, depart this very instant! Those who do not go, I shall split their heads into a hundred pieces with the vajra of my wisdom!" Thus one should say three times. Then, one should visualize that the gods and the others have abandoned that place and departed. Binding the vajra-fist, one should interlock the little fingers and the index fingers like a knot, place it face down over the mouth, and leap with the appropriate footwork and so forth. Reciting "HŪṂ VAJRA BAṂ HŪṂ," one should circle the five locations of the master like a young child. Then, visualizing oneself as the viśvavajra, one should join the two hands and the two feet at the master's location, look toward the east, and touch the heart. Likewise, from that position, extend both arms straight out and bless oneself as a great viśvavajra with the syllable "A." Then, with the wrathful gaze, one should bind the maṇḍala and create the fence and the lattice. Reciting "OṂ VAJRA JVALA ANALĀRKA HŪṂ," one should place the left vajra-fist at the heart and brandish the vajra with the right hand to destroy the obstructors.

ཡང་རྡོ་རྗེ་མེའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པས་ཀྱང་བགེགས་བསྲེག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭ་ལ་ཨ་ན་ལ་ཧ་ན་ད་ཧ་པ་ཙ་མ་ཐ་བྷཉྫ་ར་ཎ་ཧཱུཾ་ཕཊ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ནང་དུ་བྱས་པའི་སོར་མོ་རྣམས་ནང་དུ་འབར་བ་ལྟ་བུར་བྱས་ལ། མཐེ་བོ་རྡོ་རྗེ་ལྟར་བསྒྲེང་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་མེའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ནེ་ཏྲི་བནྡྷ་བིགྷྣཱན་ཞེས་བྱ་བས་བགེགས་རྣམས་བཅིང་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་མཐེ་བོ་གཉིས་བརྐྱང་སྟེ། མཉམ་པར་གཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྤྱན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བརྐྱང་(བས་,བ་ས་)ལ་བཞག་ནས་འོག་ཕྱོགས་བཅིང་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ་རཀྵ་སརྦཾ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པས་ནམ་མཁའ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཧཱུཾ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་མཐེ་བོ་གཉིས་བརྐྱང་ལ། མཛུབ་མོ་གཉིས་མཆེ་བར་བྱས་པ་འདི་ནི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་སྤྱན་གྱི་སྟེང་དུ་ནམ་མཁའ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཧུ་ལུ་ཧཱུཾ་ཕཊ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ལ་མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་བཞིན་དུ་བསྐོར་ཏེ། མགོ་བོའི་སྟེང་དུ་མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུར་བཞག་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་སྤྱན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་པས་ཤར་ཕྱོགས་བཅིང་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་དྲུཾ་བནྡྷ་ཧཱུཾ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ལས་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ལྕགས་སྒྲོག་ལྟར་མདུད་དེ། མཛུབ་མོ་གཉིས་རྩེ་སྤྲད་ལ་ཡོངས་སུ་བཟློག་སྟེ། སྤྱི་བོར་གཞག་གོ། ། ཡང་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པས་དེ་ཉིད་བཅིང་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཤ་ཧྲཱིཿ།

Furthermore, one should perform the burning of obstructors and so forth with the Vajra Fire mudrā: OṂ VAJRA JVALĀNALA HANA DAHA PACA MATHA BHAÑJA RAṆA HŪṂ PHAṬ. Form the Vajra Binding mudrā with the fingers blazing inwardly, and extend the thumbs like vajras; this is the Vajra Fire mudrā. With OṂ VAJRA NETRI BANDHA VIGHNĀN, the obstructors should be bound. From the Vajra Clasp, extend the two thumbs and hold them level; this is the Vajra Eye mudrā. Extending the Vajra Clasp and placing it downward, one should bind the lower direction: OṂ VAJRA DṚḌHO ME BHAVA RAKṢA SARVAṂ SVĀHĀ. With the Vajra Yakṣa mudrā, one should bind the sky: OṂ VAJRA YAKṢA HŪṂ. From the Vajra Palms, extend the two thumbs and make the two index fingers like fangs; this is the mudrā. Alternatively, one should bind the sky above the Vajra Bhairava Eye: OṂ HULU HŪṂ PHAṬ. Binding the two vajra fists and rotating them like a firebrand, place the index fingers like hooks above the head; this is the Vajra Bhairava Eye mudrā. With the Vajra Uṣṇīṣa and the vajra, one should bind the eastern direction: OṂ DRŪṂ BANDHA HŪṂ. From the two vajra fists, tie the two little fingers like an iron chain, join the tips of the two index fingers, turn them completely, and place them on the crown of the head. Furthermore, one should bind that very same [direction] with the Vajra Lasso: OṂ VAJRA PĀŚA HRĪḤ.

རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་མཁྲིག་མ་མདུད་པ་བྱ་བ་ནི་ཞགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་བ་དན་གྱིས་ནུབ་ཕྱོགས་བཅིང་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་པྲ་ཏཾ་ཀེ་པཱ་ཏཾ་ཀི་ནི་ར་ཊ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་མཐེ་བོང་གཉིས་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་བྱ། མཛུབ་མོ་གཉིས་མཉམ་པར་སྦྱར་སྲིན་ལག་ཕྱེ་ལ་མཐེའུ་ཆུང་བ་དན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ནག་མོས་བྱང་ཕྱོགས་བསྲུང་བར་བྱ་སྟེ། ཧྲི་བཛྲ་ཀཱ་ལི་རུ་ཊ་མ་ཊ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ཁར་བཞག་ལ་བརྟན་པར་བྱས་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་ནག་མོའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོས་ལྷོ་ཕྱོགས་བཅིང་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤི་ཁ་རེ་རུ་ཊ་མ་ཊ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་རི་བོ་འདེགས་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཅིངས་ལ་ར་བ་བྱའོ། ། ཧཱུཾ་བཛྲ་ཀརྨ། ཡང་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱིས་ར་བ་བྱ་སྟེ། ཧཱུཾ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བས་རྡོ་རྗེ་ར་བ་བྱའོ། ། སྔགས་ནི་བཛྲ་བནྡྷ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཡང་ཧཱུཾ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཡཱ་མི་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་དཀྱིལ་འཁོར་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གར་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱིས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འདི་རྣམས་ཡིན་ནོ། ། ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བས། བསྐོར་བ་འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བཅིང་བའོ། ། ཁར་བསྐོར་བ་ནི་མཚམས་བཅིང་བའོ། ། སྙིང་ལ་འབར་ལྟར་ཞུགས་གྱུར་ཅིང་། ། ཕྱོགས་ཀུན་རྡོ་རྗེ་མེ་འབར་བས། ། ང་ཡིའང་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་ཡི། ། འབར་བའི་རྡོ་རྗེ་ར་བ་བྱ། ། ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་གསུངས་སོ། །

Binding the wrists with the vajra fists is the noose. One should bind the western direction with the vajra banner: OṂ VAJRA-PRATAMKE PĀTAMKINI RAṬ. From the vajra-binding mudrā, place the two thumbs in the bodhisattva posture (vajraparyaṅka). Join the two index fingers together, separate the ring fingers, and the little fingers are the banner. One should protect the northern direction with the Black Vajra: HRĪ VAJRA-KĀLI RUṬA MAṬ. Placing the very mudrā of the Vajra Yakṣa at the mouth and making it firm is the Black Vajra. One should bind the southern direction with the Vajra Peak: OṂ VAJRA-ŚIKHARE RUṬA MAṬ. Forming the two vajra fists in the manner of lifting a mountain is the mudrā of the Vajra Peak. One should construct the enclosure by binding the Vajra Action maṇḍala: HŪṂ VAJRA-KARMA. Furthermore, one should construct the enclosure with Vajra Hūṃkāra: HŪṂ. By the vajra-binding, one should construct the vajra enclosure. The mantra is VAJRA-BANDHA. Furthermore, by HŪṂ ANURĀGAYĀMI HŪṂ, the binding of the maṇḍala and so forth should be performed with the mudrās arising from the vajra dance. In that regard, these are the mudrās: by rotating the two wrathful fists in the direction of the wheel, this rotation is the binding of the maṇḍala. Rotating them at the mouth is the binding of the boundary. "Entering like a blazing fire into the heart, with vajra fires blazing in all directions, I too shall construct the blazing vajra enclosure of the Great Wrathful One," thus spoke the Blessed One, the Great Vajradhara.

ཨོཾ་མ་ཧཱ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སིདྡྷྱ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པ་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ནི་འདིའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་མཎྜལ་ཧཱུཾ་ཛྫཿཞེས་བྱ་བ་འདིས་གསང་བའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀུག་ལ། ཕུར་བུ་གདབ་བོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱི་མཛུབ་མོ་གཉིས་དང་། མཐེ་བོ་རྡོ་རྗེར་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའོ། ། འདིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་འགུགས་ཤིང་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱང་ཞུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་ཕུར་བུ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་སོར་བརྒྱད་པའི་ཚད་ཙམ་གྱིས་སེང་ལྡེང་གི་ཕུར་བུ་ཙནྡན་དམར་པོས་བྱུགས་ལ་སྲད་བུ་དམར་པོ་དང་། མེ་ཏོག་དམར་པོས་བཅིངས་ལ། སྟོད་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ལ་སྨད་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའི་དབྱིབས་སུ་འདུག་པ་ཧཱུཾ་ལས་བསྐྱེད་དོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦ་བི་གྷྣཾ་བནྡྷ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ལ་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་སྟེ། གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་བཟུང་ནས། དེས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚམས་བཞིར་བརྡུང་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཧ་ན་ཧ་ན། ད་མ་ད་མ། སཉྩཱུརྞཱ་ཡ་སཉྩཱུརྞཱ་ཡ། བཛྲ་བཛྲ་མུངྒ་ར་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་ལ་ལན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ཏེ་མེ་ཏོག་དམར་པོ་དང་། སྲད་བུ་དམར་པོས་བཅིངས་ལ། ཙནྡན་དམར་པོས་བྱུགས་ཏེ། དེས་ཀུན་དུ་བརྡུང་བར་བྱའོ། ། ཡང་། བཅིང་བའི་ཆོ་གའི་སྦྱོར་བ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་རབ་ཏུ་བརྟག། དཀྱིལ་འཁོར་བསྲུང་བ་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྡོ་རྗེ་གོ་ཆས་གོ་ཆ་བྱ། །

With the mantra oṃ mahāvajracakra adhiṣṭha siddhya hūṃ, one should also perform the consecration together with the mudrā. The mudrā for this is to rotate a wheel with the two vajra-fists. With the mantra oṃ vajramaṇḍala hūṃ jaḥ, one summons the secret-form maṇḍala and strikes with the kīla. The vajra-wheel is formed by the two index fingers and the two thumbs of the two vajra-fists acting as vajras. By means of this, all maṇḍalas are summoned and accomplished, and the worldly deities are also caused to enter. In that regard, the kīla is as follows: a kīla made of acacia wood, eight finger-widths in length, anointed with red sandalwood, and bound with red thread and red flowers. Its upper part has the form of a wrathful deity and its lower part has the shape of a single-pointed vajra; it is generated from the syllable hūṃ. Reciting oṃ vajrakīlikīlaya sarvavighnān bandha hūṃ phaṭ one hundred and eight times, one should hold it with the left vajra-fist and, holding a vajra-hammer with the right hand, strike it at the four corners of the maṇḍala. Reciting oṃ hana hana, dama dama, sañcūrṇaya sañcūrṇaya, vajra vajra mudgara hūṃ phaṭ one hundred and eight times over the vajra-hammer, it should be bound with red thread and red flowers and anointed with red sandalwood; with it, one should strike everywhere. Furthermore: "The application of the ritual for binding Should be visualized with the vajra-fist. For all protections of the maṇḍala, One should don the armor of the vajra-mail."*

དེ་ནས་བཛྲ་ཤི་ཁ་རེ་རུ་ཊ་མ་ཊ་ཞེས་བྱ་བས་མངོན་པར་བསྔགས་པའི་སྤོས་ཆུས་དཀྱིལ་འཁོར་ཉེ་བར་བྱུགས་ལ་གུར་ཀུམ་དང་། ཨ་ཀ་རུ་དང་ཙནྡན་དང་། ག་པུར་དང་། གླ་རྩི་ལ་སོགས་པའི་དྲི་དང་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་ལ་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་གྲངས་ཇི་སྙེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འདུག་ལ་ཡིད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་རྣམས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པས་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་དུ་གྱུར་པ་ལ་སོགས་རང་གི་སྙིང་པོར་བཞག་ལ། མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དོ། ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་གདབ་བོ། ། དེ་ལ་ཆོ་ག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། བཾ་ལས་རིན་པོ་ཆེའི་རང་བཞིན་གྱི་བུམ་པ་རྩ་བ་ནག་ནོག་མེད་པ། ལྟོ་བ་ཆེ་བ་མགྲིན་པ་རིང་བ། ཁ་དགྱེ་བ་བསྐྱེད་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ཧྲཱིཿལས་བྱུང་བའི་པདྨ་དེའི་སྟེང་དུ་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ལ། དེར་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རང་གི་དམ་ཚིག་གིས་གནས་པས་བཞུགས་པར་བསམས་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆུས་ཡོངས་སུ་བཀང་བར་བསམས་ལ། སྨན་ལྔ་དང་། འབྲུ་ལྔ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་བཅིངས་པའི་གསང་བའི་སྙིང་པོ་ཅན་མགུལ་པ་གོས་གཙང་མས་དཀྲིས་ལ། ཨ་མྲའི་ལོ་མ་ལ་སོགས་པས་ཁ་བཀབ་པ་བྱས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་བའི་སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་བཟླ་ཞིང་། ཨོཾ་བཛྲོ་ད་ཀ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་བརྗོད་བྱ་སྟེ། སྤོས་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐོར་ཏེ།

Then, having smeared the maṇḍala with incense water consecrated by the mantra vajraśikhare ruṭamaṭa, one should apply fragrances such as saffron, agarwood, sandalwood, camphor, and musk, and empower it with the mantras of the deities of the maṇḍala. One should then construct a maṇḍala containing as many deities as there are. Then, sitting in the center of the maṇḍala, one should mentally visualize the entire maṇḍala. Within those maṇḍalas, one should place the essence-mantra of the Venerable Mañjuśrī, who has arisen from the transformation of the Great Vairocana, and so forth, and worship them perfectly with the five types of offerings. Then, for the sake of conferring empowerment, one should empower the victory vase (vijayakalaśa) with mantras. The ritual for this is as follows: from the syllable vaṃ, one should visualize a vase made of precious gems, free from any black stains at its base, with a large belly and a long neck, and its mouth tilted upward. In its center, one should visualize a lotus arising from hrīḥ, and upon that, a moon maṇḍala arising from aḥ. One should then visualize the wheel of deities residing there, established by their own samaya. One should imagine it to be completely filled with the water of bodhicitta arising from that. It should be endowed with the five medicines, the five grains, and the five precious gems, bound with a garland of flowers, and its neck wrapped with a clean cloth. Having covered the mouth with mango leaves and the like, one should recite the mantras of the maṇḍala deities and perform one thousand and eight recitations of oṃ vajrodaka hūṃ hūṃ. Then, having made offerings of incense and so forth, one should circumambulate the maṇḍala.

བཅོམ་ལྡན་འདས་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་གྱི་སྤྱན་སྔར་བཞག་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཉིན་མོ་དུས་གསུམ་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡང་བཟླས་བརྗོད་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། སང་གྲི་བྱ་གྷྲྀ་ཀྲིཏ་ཀརྞི་ཀ་ཧ་ས་དེ་བ་སྟེ། སྨན་རྣམས་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ། ལྔ་པོ་འདི་དག་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འབྲས་ཀྱི་སོ་བ་མོན་སྲན་གྲེའུ་དང་། ། ནས་དང་གྲོ་དང་ཏིལ་དང་ལྔ། ། འབྲུ་རྣམས་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་འདི་དག་གསུངས། ། བྱི་རུ་གསེར་ནི་ས་ལེ་སྦྲམ། ། དུང་དང་མུ་ཏིག་ནོར་བུ་སྟེ། ། རིན་ཆེན་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ། ལྔ་པོ་འདི་དག་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པས། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་ལ་མངོན་པར་བསྔགས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོར་གཞག་པར་བྱ། དེ་ལ་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨོཾ་སུཾ་བྷ་ནི་སུཾ་བྷ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨཱ་ན་ཡ་ཧོཿ བྷ་ག་བཱན་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ཏེ། མཐེའུ་ཆུང་རྩེ་མོ་མདུད་བྱས་ལ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ནི་བསྒྲེང་བ་དག། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཕྱག་རྒྱ་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གསོལ་བ་འདི་ལྟར་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དེ་སྲིད་དུ་འདིར་འདུག་པ་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ངེས་པར་བཟློག་ཏུ་གསོལ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་དུ་གཏོར་མ་བྱིན་ལ་ཉེ་རེག་བྱ་སྟེ། དད་ཅིང་གུས་པར་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། སློབ་མ་རྣམས་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། །

Having placed [the substances] before the Blessed One, the Venerable Mañjuśrī, one should perform the recitation three times a day on the day of the maṇḍala and also perform the recitation within the maṇḍala; then, the empowerment should be conferred. Regarding the phrase "all medicines," these five should be known: parched rice, mung beans, barley, wheat, and sesame—these five. Regarding the phrase "all grains," these are taught for all ritual activities. Regarding the phrase "all precious gems," these five should be known: coral, gold, refined gold, conch, and pearl. Then, with the mantra and mudrā of Vajra Hūṃkāra, one should consecrate the all-purpose vase and likewise make perfect offerings of flowers and so forth, and place it at the gate of the maṇḍala. The mantra and mudrā for this are as follows: OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ | GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ | GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ | ĀNAYA HOḤ BHAGAVĀN VAJRA HŪṂ PHAṬ. Having bound the two wrathful fists, interlocking the tips of the little fingers and extending the two index fingers—this is the mudrā known as the Vajra Hūṃkāra mudrā. The supplication should be made as follows: "Until the maṇḍala is fully completed, I pray that the Blessed One certainly turn back those who remain here." Then, having offered the torma outside and performed the ritual rinsing, one should prostrate with faith and devotion and perform the preparatory rite for the disciples.

དེ་ལ་རེ་ཞིག་སློབ་མ་ལེགས་པར་ཁྲུས་བྱས་ཤིང་། གོས་གཙང་མ་གོན་ལ་ལག་ན་མེ་ཏོག་ཐོགས་པས་སློབ་དཔོན་ལ་ཕྱག་བྱ་སྟེ། འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དགའ་ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་བས། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ནི་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་སྩལ་དུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོ་བདག་ནི་འཇུག་པར་བགྱི། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མའི་སྙིང་གར་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་བསྐྱེད་ལ། ཁུ་ཚུར་གཡས་པས་བཟུང་ནས། རྡོ་རྗེ་དེ་སྙིང་གར་སྙིང་པོས་བཞག་སྟེ། སུ་ར་ཏེ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧོ་བཛྲ་སིདྡྷ་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་དེའི་མགོ་བོར་ལག་པ་བཞག་ལ་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ནས། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཧཾ་བཛྲ་རཀྵ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་གོ་ཆ་བསྐྱེད་ལ། རྐང་པའི་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་གོ་ཆ་བསྐོན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེའི་དྲིས་ལག་པར་དྲི་སྦྱིན། མེ་ཏོག་གིས་མེ་ཏོག་གཏོར་ཞིང་། བདུག་པས་བདུག་པ་གཏུལ་ཏེ། མེ་མར་ཉེ་བར་བསྟན་ལ་རེ་རེ་ཞིང་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པས་ཉེ་བར་གནས་པར་གྱིས་ཤིག། དེ་ནས་སློབ་མའི་གཙོ་བོ་ལ་བོས་ཏེ། འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཁྱོད་ནི་ཚུལ་ཆེན་སྣོད་ཡིན་གྱིས། ། བུ་ཚུར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡི། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་ཚུལ་ཆོ་ག་འདི། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། །

In that regard, first the disciple, having bathed well and put on clean clothes, holding a flower in the hand, should prostrate to the master and speak as follows: "O Great Joy, you are my teacher; O Master, please attend to me. I seek the Great Protector who teaches the way of the Bodhisattvas. Please grant me the reality of the samaya; please grant me the bodhicitta as well. Grant me the three refuges: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. O Protector, I shall enter the supreme city of great liberation." Then the master should generate a vajra from the syllable HŪṂ at the disciple's heart. Holding it with the right fist, he places that vajra at the heart with the essence mantra: sura te samaya stvaṃ ho vajra siddhya thā su khaṃ. Then, likewise, placing his hand on the disciple's head and reciting the essence mantra of the vajra activity, he should meditate on a crossed vajra. Then, generating armor from haṃ vajra rakṣa, he should don the armor down to the soles of the feet. Then, he should give the scent of the vajra to the hand, scatter flowers with the flower, waft incense with the incense, and show the lamp, reciting for each as follows: "From this day forward, remain present, endowed with all happiness." Then, addressing the principal disciple, he should speak as follows: "You are a vessel for the great way. Come, my son, I shall correctly teach you this ritual of the conduct of the Secret Mantra of the Mahāyāna."

རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་འདས་དང་། ། དེ་བཞིན་གང་དག་མ་བྱོན་དང་། ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་མགོན་པོ་རྣམས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་བཞུགས་པ་དག། དེ་དག་ཀུན་གྱིས་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་མཆོག་བཟང་འདི་མཁྱེན་ནས། ། དཔའ་བོ་བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཚད་མེད་བརྙེས། ། གསང་སྔགས་སྦྱོར་བ་མཉམ་མེད་དེ། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། བདུད་སྡེ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ། ། དཔུང་ཆེན་དག་ཀྱང་དེ་ཡིས་བཅོམ། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། རྟོག་པ་མ་ལུས་ལེགས་པར་བསྡུས་ནས་ནི། ། ཤིན་ཏུ་བསམ་པ་བཟང་པོ་ལྡན་པས་ཉོན། ། བརྗེད་ངས་བློ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་པའི། ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་མི་རློབ། ། དེ་ནས་ཆོ་ག་འདིས་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་དུ་གཞུག་སྟེ། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། ལས་ཀྱི་རིགས་སུ་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་ལས་ཀྱི་རིགས་སུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པའི་སོ་སོར་བཤགས་པས་སོ་སོར་བཤགས་པར་བགྱིའོ། །

The perfect buddhas of the past, Those likewise who have not yet come, And the protectors of the present, Who remain for the benefit of beings— Having realized this supreme and excellent Ritual of secret mantra, All those heroes at the foot of the Bodhi tree Attained immeasurable omniscience. Through that peerless application of secret mantra, The Protector, the Lion of the Śākyas, Vanquished the hosts of Māra, However fierce and vast their armies. Therefore, in order to attain omniscience, My son, apply your intelligence to this! Having properly gathered all conceptual thoughts, Listen with a most excellent intention. Those with forgetful minds will not be blessed By the Sugatas, such as Vajrasattva and the rest. Then, by means of this ritual, one should be led to perform the confession of misdeeds and so forth: "May all the buddhas of the ten directions, the bodhisattvas, and all those abiding in the families of the Tathāgata, Vajra, Ratna, Padma, and Karma, as well as all the essences, mudrās, secret mantras, and vidyā-mantras, please attend to me! I, who am called [name], in the presence of all the buddhas and bodhisattvas of the ten directions, and all those belonging to the families of the Tathāgata, Vajra, Ratna, Padma, and Karma, and all the deities of the essences, mudrās, secret mantras, and vidyā-mantras, shall individually confess all misdeeds through the unsurpassed individual confession."

ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མ་ལུས་པར་གཏོགས་པའི་བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཅིང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་མཛད་པའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བགྱིའོ། ། གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རབ་འབྱམས་ཐམས་ཅད་ན་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མ་བསྐོར་བ་དེ་དག་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྐུལ་མ་འཚལ་ལོ། ། གང་ཡང་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ལ་ནན་ཏན་ལྷུར་མཛད་པ་དེ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཇི་སྲིད་དུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བར་བཞུགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་སྐད་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་སློབ་དཔོན་དུ་འོས་པ་ཡོངས་སུ་བཟུང་ལ། ཁས་ལེན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཞིན་བཟང་སྨོས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སློབ་མས་ཀྱང་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་ན་མེད། ། སློབ་དཔོན་བདག་ལ་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ནི་བསླབ་པ་དང་། ། དགེ་བའི་ཆོས་ནི་བསྡུ་བ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། སློབ་དཔོན་ཉིད་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སློབ་དཔོན་དག་ནི་བདག་བགྱིད་དོ། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཡིད་འོང་བའི། ། དམ་ཚིག་དག་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། པདྨའི་རིགས་ཆེན་དག་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་ལས་ཀྱི་རིགས་ཆེན་ལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། །

Just as the Buddha Bhagavāns, having fully known all merit included within the entire expanse of phenomena (dharmadhātu), perform rejoicing, I too shall rejoice with that same rejoicing. Furthermore, to those in all the infinite world-systems of the ten directions who have not yet turned the wheel of Dharma, I entreat you to turn the wheel of the Dharma of the unsurpassed Mahāyāna. To those who are diligently engaged in turning the wheel of Dharma, I pray that you remain until the realm of sentient beings is entirely passed beyond suffering. This is to be recited twice or thrice. Then, having accepted a qualified disciple who is worthy of being a master, one should say to them, "O fair-faced one, make your commitment!" The disciple should then say: "Please grant me the unsurpassed bodhicitta, O Master. Grant me the three types of ethical discipline: the discipline of training, the discipline of gathering virtuous qualities, and the discipline of acting for the benefit of sentient beings—the great vow of all Buddhas. Grant me the three refuges: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. Grant me the vajra, the bell, the mudrā, and the state of being a Master. For the sake of the great and supreme Vajra family, I shall act as a Master. Grant me also the samayas of the lovely and supreme Jewel family. For the sake of the benefit of all sentient beings, [grant me] the pure great Lotus family and likewise the great Action family."

མགོན་པོས་བདག་ལ་སྡོམ་པ་སྩོལ། ། དེ་ལྟར་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་མོ། ། དེ་ནས་སྡོམ་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་ཤིང་མུ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་ཤིང་མུ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ན་བཞུགས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་དང་རིན་ཆེན་མཆོག་དང་། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་དུས་འདི་ནས་བཟུང་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་གནས་ཀྱི་བར་དུ། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་མགོན་པོ་རྣམས། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ངེས་པ་ཡི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་ན་མེད། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་སྡོམ་པ་ལ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ནི་བསླབ་པ་དང་། ། དགེ་བའི་ཆོས་ནི་བསྡུ་བ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ། ། དེ་བཞིན་བརྟན་པོར་གཟུང་བར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དང་། ། བླ་ན་མེད་པའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ། ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་གཟུང་བར་བགྱི། ། ནམ་དུ་ཡང་ནི་མི་གཏོང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། དམ་ཚིག་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ། ། ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་དུས་དྲུག་ཏུ། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རབ་ཏུ་སྦྱིན། །

"Protector, please bestow the vows upon me." Thus, [the request is made] twice and thrice. Then, the vows are to be conferred: "I prostrate to all the Tathāgatas, Arhats, and perfectly complete Buddhas residing in all the infinite and boundless world systems of the ten directions. All you Buddhas and Bodhisattvas, such as the Blessed Ones Vairocana, Akṣobhya, Ratnasambhava, Lokeśvara, and Amoghasiddhi, who reside in all the infinite and boundless world systems of the ten directions, please attend to me. I, who am called [name], from this time forth until I abide at the heart of enlightenment, shall generate the supreme, holy, and unsurpassed bodhicitta, just as the Protectors of the three times have definitely resolved upon enlightenment. I shall likewise firmly uphold the three types of ethical discipline within the Buddha-yoga vows: the discipline of moral restraint, the discipline of gathering virtuous dharmas, and the discipline of acting for the benefit of sentient beings. From this day forward, I shall uphold the unsurpassed Three Jewels—the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha—and never forsake them. In the great and supreme Vajra family, I shall truly uphold the vajra, the bell, and the mudrā, and I shall also uphold the master. In the great and supreme Ratna family, I shall practice the delightful samaya and bestow the four types of generosity at the six times of each day."

བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བ། ། པདྨའི་རིགས་མཆོག་དག་པ་ལ། ། ཕྱི་དང་གསང་བའི་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་གཟུང་བར་བགྱི། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བགྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་མེད་པ། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་བགྱིས་ནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། བདག་གི་སྡོམ་པ་མ་ལུས་གཟུང་། ། མ་བརྒལ་བ་ནི་བསྒྲལ་བར་བགྱི། ། མ་གྲོལ་བ་ནི་དགྲོལ་བར་བགྱི། ། དབུགས་མ་ཕྱུང་བ་དབུགས་དབྱུང་ཞིང་། ། སེམས་ཅན་མྱ་ངན་འདས་གཞག་བགྱི། ། དེ་ལྟར་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་དུའོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་ཚོགས་མཆོག་ལ། ། བྱང་ཆུབ་བར་དུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། གཞན་དག་དོན་ནི་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ལན་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། འདིས་སྨོན་ལམ་འདེབས་སུ་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ། བདག་གི་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་འདི་དག་གིས། ། འཇིག་རྟེན་མི་རིང་སངས་རྒྱས་གྱུར་པར་ཤོག། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་སྟོན་བགྱིད་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་མང་པོས་གཟིར་ལས་དགྲོལ། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཆོས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བའི། ། ལམ་མཆོག་འདི་ནི་དཔལ་དང་ལྡན། ། ཁྱོད་རྣམས་འདིར་ནི་དོང་བས་ན། ། རང་བྱུང་སྐལ་བ་ཆེན་པོ་པ། ། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སུ་འགྱུར། ། ཡོད་དང་མེད་ལས་རྣམ་པར་འདས། ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་དྲི་མ་མེད། ། ཟབ་མོ་རྟོག་གེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །

From the Great Enlightenment, in the pure and supreme Lotus family, I shall uphold the sublime Dharma of the three vehicles: the outer and the secret. In the great and supreme Action family, I shall correctly uphold all the vows in their entirety and perform the activities of offering to the best of my ability. Having generated the supreme and unsurpassed bodhicitta, I shall uphold my vows without exception for the sake of all sentient beings. Those who have not crossed over, I shall ferry across; those who are not liberated, I shall liberate; those who have not found relief, I shall relieve; and I shall establish all sentient beings in nirvāṇa. This is to be repeated twice and thrice. Furthermore: "In the Buddha, the Dharma, and the Supreme Assembly, I take refuge until I reach enlightenment. In order to perfectly accomplish the welfare of others, I generate the mind of enlightenment." Having performed the taking of refuge and so forth three times with these words, one should be led to make this aspiration: "By these virtuous deeds of mine, may I become a Buddha in this world without long delay. For the benefit of wandering beings, may I teach the Dharma and liberate sentient beings oppressed by manifold sufferings." Then, the Dharma should be taught: "This supreme path, which arises from the Great Vehicle, is glorious. Since you have entered here, you shall become Tathāgatas, the self-arisen ones of great fortune and omniscience of the entire world. Transcending existence and non-existence, stainless like space, profound, and beyond all ratiocination—"

རབ་ཏུ་མི་རྟོགས་གནས་མེད་པ། ། སྤྲོས་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ། སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ། ། ལས་དང་བྱ་བ་ལ་སོགས་བྲལ། ། བདེན་པ་གཉིས་ལ་གནས་པ་ཡིས། ། ཐེག་པ་རབ་ཀྱི་མཆོག་འདི་ཡི། ། ཚུལ་ལ་གནས་ན་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་བཛྲ་ཧ་ས་ཧ་ས་ཞེས་བྱ་བས་མངོན་པར་བསྔགས་པའི་སོ་ཤིང་གི་རྩེ་མོ་དྲིས་བསྐུས་ཤིང་མེ་ཏོག་གིས་བརྒྱན་པ། ཤིང་མངར་པོ་འོ་མ་ཅན་ལས་བྱུང་བ། ཚད་སོར་བཅུ་གཉིས་པ་འཆའ་རུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། སློབ་མ་ཤར་ཕྱོགས་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། མི་སྨྲ་བར་ནི་སོ་ཤིང་བཅའ། ། བཅས་ཟིན་ནས་ནི་མི་དགོས་ཤིང་། ། ཕན་ཚུན་དུ་ཡང་མི་དོར་རོ། ། སོ་ཤིང་མདུན་དུ་དྲང་པོར་དོར། ། དེ་ཚེ་བདག་ལ་བལྟ་བའམ། ། རྩེ་མོ་གྱེན་དུ་འགྲེང་གྱུར་ན། ། དེས་ན་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཅེས་བྱ། ། དེ་བཞིན་ཤར་དུ་ཁ་བལྟས་ན། ། དེ་ཡི་དངོས་གྲུབ་འབྲིང་དུ་བཤད། ། མཚམས་དང་བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་ན། ། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ། ། སོ་ཤིང་དོར་བ་བརྒྱ་ཞིག་ལས། ། གལ་ཏེ་ཐུར་དུ་ཁ་བལྟས་ན། ། དེས་ནི་ངེས་པར་ས་འོག་གི། དངོས་གྲུབ་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་ཎཾ་ཞེས་བྱ་བའི་གླུའི་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་བཟླས་པའི་ཆུས་འཐོར་འཐུང་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱིན་ལ། ཡང་ཨོཾ་ཧྲཱིཿབི་ཤུདྡྷ་སརྦ་པཱ་པ་ནིཤྩཱ་སྱ་ཤོ་དྷ་ཡ། སརྦ་བི་ཀ་ལ་བ་ན་ཨ་བན་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་པར་བཟླས་པའི་ཆུ་ཁྱོར་བ་གསུམ་འཐུང་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཀུ་ཤ་གཅིག་ལ་ཨོཾ་བཛྲ་ཏིཀྵྞ་དྷཾ་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་པར་བཟླས་པ་བྱིན་ལ་འདི་ལྟར་མགོ་བོའི་གནས་སུ་ཞོག་ཅིག་ཅེས་བསྒོའོ། །

Utterly non-conceptual and without abode, Free from all conceptual elaborations, Unelaborated by elaborations, And devoid of karma, activity, and the like. By abiding in the two truths, If one abides in the manner of this supreme vehicle, One will attain [the goal]. Then, one should have the student chew a tooth-stick that has been consecrated with the mantra vajra hasa hasa, its tip smeared with fragrance and adorned with flowers, made from a sweet, milky tree, and measuring twelve finger-widths. The student, facing the east, should chew the tooth-stick in silence. Once finished, it should not be discarded, nor should it be thrown away here and there. The tooth-stick should be thrown straight ahead in front of oneself. If at that time it points toward oneself, or if its tip stands upright, it is called the "supreme siddhi." Likewise, if it points toward the east, its siddhi is explained as "middling." If it points toward the intermediate directions or the north, one will achieve "worldly siddhis." If, out of the hundred tooth-sticks thrown, it points downward, there is no doubt that one will achieve the siddhi of the "subterranean realm." Then, one should give water consecrated with the vajra-gīta mantra oṃ vajra ṇaṃ for the purpose of rinsing and drinking. Furthermore, one should give water consecrated with oṃ hrīḥ viśuddha sarvapāpāni cāsya śodhaya sarvavikalpavānāpanaya hūṃ for the purpose of drinking three handfuls. Then, one should give a single kuśa blade consecrated with oṃ vajratīkṣṇa dhīḥ and instruct: "Place this at the location of your head."

ཡང་ཀུ་ཤ་གཞན་དག་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྔགས་མངོན་པར་བཟླས་པ་སྟན་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་མངོན་པར་བཟླས་པའི་སྲུང་སྐུད་མདུད་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཡང་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ཡང་བཟླས་བརྗོད་བྱ་སྟེ། དཔུང་པ་གཡོན་པ་ལ་བསྲུང་བ་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཅིང་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཞེས་བྱ་བས་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ཡ། མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ། བཛྲ་སཏྭ་ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛ། དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་ཝ། སུ་ཏོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་ཝ། སུ་པོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་ཝ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་ཝ། སརྦ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪ། སརྦ་ཀརྨྨ་སུ་ཙ་མེ། ཙིཏྟཾ་ཤྲེ་ཡཿཀུ་རུ་ཧཱུཾ། ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿ། བྷ་ག་ཝཱན། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་མཱ་མེ་མུཉྩ། བཛྲཱི་བྷ་ཝ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨཱཿཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་བཞིན་བཟང་རྣམས་ལོངས་ཤིག། སང་གི་ཉིན་མོ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ཐར་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་གྲོང་ཁྱེར་མཐོང་བར་འགྱུར་གྱིས། ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་རྨི་ལམ་རྣམས་ཀྱང་སྨོས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་ལ་སླར་བཏང་ངོ་། ། དེ་ནང་པར་མཚན་མོའི་མཐར་རྨི་ལམ་གང་དག་མཐོང་བ་དྲི་བར་བྱའོ། ། དྲི་བ་ཐོས་ནས་རྨི་ལམ་བཟང་པོའམ། ། ངན་པ་འཛེམ་པ་མེད་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། རྨི་ལམ་སངས་རྒྱས་མཐོང་བ་ནི། ། ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོ་མངོན་སུམ་བཞིན། ། མཆོད་རྟེན་དང་ནི་སྐུ་གཟུགས་མཐོང་། ། དེ་ལ་མཆོད་པ་རྩོམ་པ་དང་། ། དགེ་སློང་དག་ལ་ཆོས་ཉན་ཏམ། ། ཡང་ན་གཞན་ལས་ཉན་ཡང་རུང་། ། ཆོས་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་གླེགས་བམ་ཀློག་པ་དང་། །

Furthermore, in order to provide a seat, one should give other kuśa grasses over which the mantra of Vajrayakṣa has been recited. One should also recite the hundred-syllable mantra over a protection cord (sruṅ skud) that has three knots and has been empowered by the recitation of Vajrayakṣa; it should be tied on the left upper arm for the sake of protection and for the sake of stability. "Oṃ vajrayakṣa" is the mantra of Vajrayakṣa. "Oṃ vajrasattva samaya manupālaya | vajrasattva tvenopatiṣṭha | dṛḍho me bhava | sutoṣyo me bhava | supoṣyo me bhava | anurakto me bhava | sarvasiddhiṃ me prayaccha | sarvakarmasu ca me | cittaṃ śreyaḥ kuru hūṃ | ha ha ha ha hoḥ | bhagavān sarvatathāgatavajra mā me muñca | vajrībhava mahāsamayasattva āḥ" is the hundred-syllable mantra. Then, say: "O fair-faced ones, arise! Tomorrow you will see the city whose nature is Great Liberation. Tell me also the dreams you have seen." Having said this, they should be sent back. The next morning, at the end of the night, one should ask about whatever dreams were seen. Having heard the questions, one should report the dreams—whether good or bad—without hesitation. "Seeing a Buddha in a dream is like directly perceiving an ocean of qualities. Seeing a stūpa or a statue, or beginning to make offerings to them; or hearing the Dharma from monks, or hearing it from others; or analyzing the Dharma, or likewise reading a scripture—"

རྨི་ལམ་དགེ་འདུན་མཐོང་བ་དང་། ། ཡང་ན་དགེ་སློབ་གཅིག་པོ་མཐོང་། ། དེ་དང་འགྲོགས་ཤིང་གཏམ་ཟེར་དང་། ། ཡང་ན་དགེ་སློང་དངོས་པོར་གྱུར། ། གཙུག་ལག་ཁང་དག་མཐོང་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་དགེ་སློང་མ་དག་མཐོང་། ། རྒྱལ་བའི་སྲས་རྣམས་མཐོང་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཕ་མ་བླ་མ་དང་། ། མཛའ་བོ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམས། ། རྨི་ལམ་དུ་ནི་མཐོང་ན་ཤིས། ། རིག་སྔགས་དང་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། དེ་བཞིན་བསླབ་པ་འཛིན་པ་དང་། ། ཀུན་དགའ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། འབབ་ཆུ་རྣམས་དང་རྒྱ་མཚོ་དང་། ། རི་དང་གླང་པོ་ཆེ་དག་ཀྱང་། ། མཐོང་ན་ཡང་ནི་བཟང་བར་བསྒྲགས། ། རྒྱལ་པོ་དག་ནི་མཐོང་ན་ཤིས། ། བདེ་གཤེགས་སྤྱོད་དང་མཐུན་པ་ཡི། ། དཀའ་ཐུབ་ཅན་དང་བྲམ་ཟེ་དང་། ། ཕྱུག་པོ་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་དང་། ། བ་དང་རྟ་དང་ངང་པ་དང་། ། སེང་གེ་དང་ནི་རི་དྭགས་རྣམས། ། རྨི་ལམ་དུ་ནི་མཐོང་ན་ཤིས། ། བཀྲ་ཤིས་པ་ཡི་བྱ་རྣམས་དང་། ། གསེར་དག་དང་ནི་གཏེར་རྣམས་དང་། ། རིན་པོ་ཆེ་དང་དངུལ་དག་དང་། ། ནོར་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། མདོར་ན་འབྱུང་ཁུངས་རྣམ་པ་དང་། ། མཚོན་ཆ་རྣམས་དང་འབྲུ་རྣམས་དང་། ། འབྲས་བུ་རྣམས་དང་མེ་ཏོག་དང་། ། རྒྱན་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། ཁ་ཟས་དང་ནི་གོས་རྣམས་དང་། ། བྱིས་པ་དག་ནི་གཞོན་ནུ་དང་། ། བུད་མེད་གཟུགས་ནི་བཟང་པོ་དག། རྨི་ལམ་དུ་ནི་མཐོང་ན་བཟང་། ། ཡང་ན་ཐོབ་ཅིང་རེག་སྨྲ་དང་། ། རྨི་ལམ་དུ་ནི་དབང་བསྐུར་དང་། ། རྒྱལ་པོར་གྱུར་ཅིང་འབྱོར་པ་དང་། ། དམག་དཔོན་དུ་ནི་གྱུར་པ་དང་། ། གཡུལ་ལས་རྒྱལ་ཞིང་དགྲ་གསོད་དང་། ། གཉེན་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲོགས་པ་དང་། །

Seeing the Saṅgha in a dream, or seeing a single śikṣamāṇā, or traveling and conversing with them, or even becoming a monk oneself; seeing temples, and likewise seeing bhikṣuṇīs; seeing the sons of the Victors, and likewise parents, gurus, and various kinds of friends—if these are seen in a dream, they are auspicious. Obtaining vidyā-mantras and siddhis, as well as upholding the trainings, various kinds of joy, rivers, oceans, mountains, and elephants—if these are seen, they are also proclaimed to be excellent. Seeing kings is auspicious. Seeing those whose conduct accords with the Sugatas, ascetics, brahmins, wealthy persons, holy beings, cows, horses, swans, lions, and wild animals—if these are seen in a dream, they are auspicious. Auspicious birds, gold, treasures, jewels, silver, and various kinds of wealth; in short, various sources of origin, weapons, grains, fruits, flowers, various kinds of ornaments, food, and clothing; children, youths, and women of beautiful form—if these are seen in a dream, they are good. Or obtaining, touching, or speaking with them; being consecrated in a dream, becoming a king and becoming wealthy, becoming a general, being victorious in battle and slaying enemies, and traveling together with kinsmen.

ལྷ་རྣམས་ཀྱང་ནི་མཐོང་བ་དང་། ། ཐེག་པ་དང་ནི་ཤིང་རྟ་ཞོན། ། དེ་བཞིན་རི་དང་ཡང་ཐོག་འཛེགས། ། ངོ་མཚར་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དག། རྨི་ལམ་དུ་ནི་མཐོང་ན་དགེ། ཡམ་ཤིང་མེ་ལྷ་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད། ། བྱ་བ་བཟང་པོ་དག་ལ་འཇུག། ཆུ་ལ་རྐྱལ་ཞིང་རོང་ལས་རྒལ། ། རྐུན་པོ་དག་ནི་ཚར་གཅོད་དང་། ། སྟོབས་འགྱེད་པ་ལས་རྒྱལ་བ་དང་། ། གྱད་སྟངས་རྡོབ་ཅིང་འགྱིང་བ་དང་། ། རྩེད་མོ་སྣ་ཚོགས་རྨི་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་རྩལ་དང་སྤུངས་བྱེད་དང་། ། བཀྲ་ཤིས་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། མཐོང་ན་རབ་ཏུ་དགེ་བར་བཤད། ། གསང་སྔགས་ཆོ་ག་ཉན་པ་དང་། ། དགའ་སྟོན་དགེ་བ་མཐོང་བ་དང་། ། སྒྲུབ་པ་བཟང་པོ་རྩོམ་པ་དང་། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་ལྟས་རྣམས་ནི། ། དགེ་བ་རྣམ་པ་དུ་མ་དག། བློ་ཡིས་རྣམ་པར་དཔྱད་བྱ་ཞིང་། ། དེ་ལས་ཟློག་པ་སྤང་བར་བྱ། ། དགེ་བ་རྣམས་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། མི་དགེ་བ་ནི་མི་འགྲུབ་བོ། ། མི་དགེ་བ་དག་ཤེས་ནས་སུ། ། དེ་དག་མཁས་པས་སྤང་བར་བྱ། ། དགེ་བ་ཡི་ནི་ལྟས་རྣམས་ནི། ། རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་ལས། ། གསང་སྔགས་དངོས་གྲུབ་རྣམ་གསུམ་མོ། ། རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་འགྲུབ། ། མི་དགེ་བ་ལ་ཞི་བ་ཡི། ། སྦྱིན་སྲེག་ཞི་བའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། བ་ཡི་མར་ལས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཞི་བ་བྱ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་སྡིག་བྲལ་ཞིང་། ། རྣམ་པར་དག་པ་དེ་དག་ལ། ། རྗེས་སུ་བརྩེ་བ་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཅི་འདོད་པར་ནི་གཟུང་བར་བྱ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། བཟླས་བརྗོད་དང་བསྒོམ་པ་དག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱའོ། །

Seeing gods, or riding in vehicles and chariots, likewise climbing mountains or upper stories—seeing such various wonders in a dream is auspicious. Performing fire offerings with sacrificial wood, engaging in noble activities, swimming in water, crossing ravines, subduing thieves, prevailing in a contest of strength, wrestling, strutting with pride, dreaming of various games, as well as displays of skill and athletic feats—all such auspicious signs are explained to be most excellent when seen. Hearing the rituals of secret mantra, seeing joyful and virtuous festivities, and commencing excellent practices—these and other such signs are of many virtuous kinds. One should analyze them with the intellect and avoid those that are the opposite. Through the virtuous, success will be achieved; through the non-virtuous, it will not. Having recognized the non-virtuous, the wise should abandon them. Based on whether the auspicious signs are superior, middling, or inferior, the three types of accomplishments of secret mantra—superior, middling, and inferior—will be achieved. For non-virtuous signs, one should perform a pacifying fire offering with the pacifying secret mantra, using cow’s ghee one hundred and eight times according to the ritual. Then, for those disciples who are free from sin and completely pure, one should accept them as desired out of compassion. Thereafter, having properly worshipped the maṇḍala, one should perform the recitations and meditations exactly as prescribed.

དེ་ནས་ལྕེ་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་བསམས་ལ། དེའི་ལྟེ་བར་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿལས་པདྨ་རྣམ་པར་བསམ་མོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་རྃ་ལས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ངེས་པར་བཞུགས་པའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཧྲཱིཿརྣམ་པར་བཀོད་དེ། ཨོཾ་པདྨ་ས་ར་སྭ་ཏི་སཏྟྱཾ་ཨ་བརྟྟ་ཡ་ཤོ་དྷ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿརྃ་ཛྲཱཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ། ལྕེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདུག་སྤོས་ཕུལ་ལ་སྤྱན་དྲང་སྟེ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། སྲས་བཅས་འཇིག་རྟེན་རྣམ་གྲངས་དང་། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་རིགས་དག་དང་། ། དེ་བཞིན་པདྨ་ལས་ཀྱི་རིགས། ། སྙིང་པོ་སྔགས་དང་རིགས་རྣམས་དང་། ། གང་ཡང་ལྷའི་ཚོགས་རྣམས་ཀུན། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ངེས་ཞུགས་པ། ། དེ་རྣམས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་བརྩེ་བ་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ཡིས། ། ཡོ་བྱད་ཅི་འབྱོར་པ་ཡིས་ནི། ། ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྲོང་ཁྱེར་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་སང་ནི་འདྲི་བར་བགྱིད། ། ཐུགས་བརྩེ་ཉེ་བར་བཞག་ནས་ནི། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དག་གིས་འཁོར་ལོ་བཏེག་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་རྣམས་ཉིད་དང་བའི་ཤེལ་ལྟ་བུའི་ཁང་པ་བརྩེགས་མའི་ནང་དུ་བཞུགས་པར་བསམས་ལ། ཁ་སྦྱར་བྱས་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཁ་སྦྱར་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿཨཿཞེས་བྱ་བའི་དབུས་སུ་སྟེང་དང་འོག་དང་བར་དུ་དཀྲི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཨོཾ་ལྔ་ལྔ་དང་།

Then, on the tongue, visualize a vajra arising from the syllable HŪṂ upon a moon maṇḍala, and in its hub, visualize a lotus arising from the syllable HRĪḤ. Above that, visualize Amitābha, who dwells in meditative absorption, arising from RAṂ. At his heart, arrange the syllable HRĪḤ upon a moon maṇḍala and recite: OṂ PADMA SARASVATI SATYAṂ AVARTAYA ŚODHAYA HŪṂ HRĪḤ RAṂ JRĪṂ. Thus, the tongue should be consecrated. Then, having offered incense, invite [the deities]: "All perfect Buddhas residing in the ten directions, together with your sons, and the various classes of the world—the Vajra family, the Ratna family, and likewise the Padma and Karma families; the essences, mantras, and vidyās, and whatever hosts of deities there may be who have entered the dharmadhātu—please attend to me! Out of compassion for the disciples and for the sake of making offerings to you, I, who am called [name], shall draw the maṇḍala tomorrow, the supreme city whose nature is the dharmadhātu, using whatever materials I have acquired. Having established your compassionate presence, please grant your blessings." Then, lifting the maṇḍala with its own mantra and mudrā, visualize those very Tathāgatas residing within a multi-storied palace like clear crystal. Join the two [halves] and set it aside. The procedure for joining them is as follows: in the center of OṂ HŪṂ TRĀṂ HRĪḤ AḤ, for the purpose of wrapping [the threads] above, below, and in between, there are five OṂs each.

ཡང་སྟེང་དུ་བྃ་ལྔ་དང་། འོག་ཏུ་ཡང་ཧཱུཾ་ལྔ་བསམ་སྟེ། དེ་ལྟར་བདག་དང་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཉིད་དུ་སློབ་མའི་གཙོ་བོ་དང་། ལྷན་ཅིག་བསམ་གཏན་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་བློ་དང་ལྡན་པས་ཉལ་བར་བྱའོ། ། ཉི་མ་གཉིས་པ་ལ་ཉི་མ་འཆར་ཀར་ལེགས་པར་ཁྲུས་བྱས་ཤིང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པར་རབ་ཏུ་དགའ་ཞིང་ཡིད་བདེ་བ་དང་ལྡན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་སྤོས་ཀྱི་ཆུས་བྱུགས་ལ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་མཛེས་པར་བྱས་ཏེ། སྔོན་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། དཀར་པོའི་ཁ་དོག་དང་ལྡན་པའི་ཚོན་དྲིས་བསྒོས་ལ། སོ་སོའི་སྲད་བུ་བཅོས་ཏེ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ལེགས་པར་བཞག་ལ་ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿཨཿཨ་ཞེས་པའི་རང་གི་ས་བོན་རྣམས་ལས་བྱུང་བའི་སྲད་བུའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ཕྱོགས་ན་བཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གན་དུ་བཏང་བས་འབར་བར་བལྟ་ཞིང་ལྕགས་ཀྱུ་རང་གི་ལག་པ་ན་གནས་པས་དྲངས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྲད་བུ་རྣམས་ལེགས་པར་བཀལ་ལ། ཨ་ནྱོ་ནྱ་ཨ་ནུ་ག་ཏ། སརྦ་དྷརྨྨ་པ་ར་སྥ་ར་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦ་དྷརྨྨ་ཨཏྟྱནྟ་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦ་དྷརྨྨ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ་བསྒྲིལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཙནྡན་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པས་བསྐུས་པའི་གསེར་གྱི་སྣོད་ལ་སོགས་པའི་ནང་དུ་ལེགས་པར་བཞག་ལ། མེ་ཏོག་གིས་གཏོར་ཏེ། ཐིག་གདབ་པའི་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་ནས་ལན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཡོངས་སུ་བཟླ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདག་པོ་རྣམས་ཀྱང་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ཏེ། ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ།

Furthermore, one should visualize five vaṃ syllables above and five hūṃ syllables below, and in that manner meditate upon oneself and the maṇḍala. Then, together with the principal disciple, one should go to sleep with a mind settled in meditative concentration. On the second day, at sunrise, having bathed well and adorned oneself with all ornaments, being filled with great joy and mental well-being, one should smear the site of the maṇḍala with scented water and beautify it with flowers and the like. Having applied the colors—blue, yellow, red, green, and white—scented with perfume, one should prepare the individual threads and lay them out properly in sequence. One should then visualize light rays emanating from the threads, which arise from one's own seed syllables—hūṃ, trāṃ, hrīḥ, aḥ, and a—and send them to the presence of Akṣobhya and the others residing in their respective directions, seeing them as blazing. Drawing them in with an iron hook held in one's hand, one should properly twist those threads together while reciting: anyonyānugataḥ sarvadharmāḥ parasparānupraviṣṭāḥ sarvadharmā atyantanupraviṣṭāḥ sarvadharmāḥ hūṃ. Then, having placed them inside a golden vessel or the like, well-anointed with fine sandalwood and other substances, and having scattered flowers over them, one should hold the thread with a vajra-fist and recite the mantra for laying the lines one hundred and eight times. Then, having also recited the mantras of the lords one hundred and eight times, one should again make perfect offerings to all the Tathāgatas.

ཕྱག་བྱས་ལ་ལངས་ནས་ཡིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་གྱུར་པའི་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་གྲོགས་པོ་རྡོ་རྗེ་ལས་ཧཱུཾ་ཛྫ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཕྱུང་ནས། མ་དང་ཊ་ལས་མིག་གཡས་དང་གཡོན་གཉིས་སུ་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་སེར་པོ་སྣང་བ་བསྐྱེད་ལ། ཡི་གེ་ཛས་གྲོགས་པོའི་ལག་ཏུ་སྲད་བུ་བཏང་། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་དང་པོ་སྲད་བུ་བཟུང་ལ་ཕྱི་ནས་ཅི་བདེར་བྱའོ། ། མཁས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པ། ། ཤར་དང་ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དག་དང་། ། བྱང་དང་ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་དག་ཏུ། ། ཐིག་བཞི་བཏབ་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲཾ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཐམས་ཅད་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་འདིར་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཞེས་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་ལ། ཟུར་བཞི་པ་ལ་སོགས་པ་སྔར་བཤད་པའི་རིམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་ཐིག་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཆུར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཉིས་བལྡབ་སྦོམས་སུ་སྒོའི་ཉི་ཤུ་ཆའི་ཚད་ཀྱི་སྲད་བུས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་རིམ་པ་འདིས་ཐིག་གདབ་བོ། ། དེ་ལ་དང་པོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་བྱས་ལ། ཡི་གེ་ཛྫ་ལས་སྒྲུབ་པ་པོའི་གྲོགས་མཆོག་དེ་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་བྱས་པར་བཏང་ལ། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བསམས་ནས་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་འདུག་སྟེ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པར་བྱས་ལ། ལྟེ་བའི་ཕྱོགས་སུ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསྐོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོང་ལ་བྱང་དུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ཏེ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ཡང་སླར་ལོག་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་ཤར་དུ་བལྟ་བ་དང་། བྱང་དུ་བལྟ་བ་བྱ་སྟེ། དབུས་ཀྱི་ས་གཞིར་ཐིག་བརྐྱང་ལ།

Having prostrated and stood up, one should mentally transform oneself into Vairocana. From one’s own heart, the companion should be emanated from the vajra-karma syllable hūṃ jaḥ. Then, from the syllables ma and ṭa, one should generate yellow sun and moon disks as the appearance of the right and left eyes. With the syllable jaḥ, the thread is placed into the companion’s hand. Holding the thread first with the left vajra-muṣṭi, one should then proceed as is convenient. The wise one should strike the lines for the maṇḍala: By striking four lines in the directions of east and west, And in the directions of north and south, The eight [sections] of the maṇḍala are formed. With the mantra oṃ vajrasamaya sūtraṃ mātikrama hūṃ, one should properly exhort the Tathāgatas residing in all Buddha-fields, saying: "Please come here for the sake of sentient beings." Then, one should strike all the lines according to the previously explained sequence, beginning with the four corners. The thread should be twice the length of the maṇḍala in width and a twentieth of the door’s measurement in thickness; with such a thread, one should strike all the lines of the maṇḍala in this order. In that regard, first, having prostrated to all the Tathāgatas, one should transform the practitioner’s supreme companion into the form of Vajra-karma from the syllable jaḥ. Contemplating all directions as equal, one should sit at the western door, face toward the east, and hold [the thread] at the level of the navel. Then, moving in a circumambulatory manner, one should face north and hold [the thread]. Returning again, one should likewise look toward the east and look toward the north, stretching the thread across the central ground.

ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲཾ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེའི་ཕྱོགས་ཆར་འདུག་ལ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པར་བྱས་ནས་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཤར་གྱི་ངོས་སུ་ཐིག་གདབ་བོ། ། རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་གནས་ནས། ལྷོར་མངོན་པར་ཕྱོགས་ཏེ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་བོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འདུག་ལ་ཤར་དུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ཏེ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་བོ། ། ཡང་མེའི་ཕྱོགས་ཆར་འདུག་ལ་ནུབ་ཏུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ཏེ། ལྷོའི་ངོས་མངོན་པར་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཁྱམས་ཀྱི་ཐིག་དང་ལྷའི་གནས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུའང་སློབ་དཔོན་དང་། སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་གཡས་ནས་བསྐོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་འགྲོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེའི་མཚམས་སུ་འདུག་ལ་རླུང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་བར་དུ་བྲེ་བར་བྱའོ། ། ཡང་བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་ལ། དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་བར་དུ་སྲད་བུ་བྲེ་བར་བྱ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲཾ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཛཿཛཿཛཿཞེས་བྱ་བའི་ཛ་གསུམ་དང་། སྒྲུབ་པ་པོའི་གྲོགས་མཆོག་གིས་སྲད་བུ་དྲང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྒོ་ཐམས་ཅད་ནི་བརྒྱད་ཆའོ། ། སྒོ་ཁྱུད་དང་སྒོ་འགྲམ་དང་། ཁྱམས་དང་། ལྷའི་གནས་ནི་སྒོའི་ཕྱེད་ཀྱི་ཚད་དོ། ། ཚོན་སྣ་ལྔའི་ས་ནི་ཁྱམས་ཀྱི་ཕྱེད་ཀྱི་ཚད་དོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བཀོད་པ་ལས་ཆ་བཅུར་གསུངས་པ་དང་། ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལས་ཆ་དགུར་གསུངས་པ་དང་། བཅུ་དྲུག་ཆ་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། ཆ་དགུ་དག་ཏུ་བསྔགས་པ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །

Reciting "Oṃ vajrasamaya sūtraṃ mātikrama hūṃ," one should strike [the ground]. Then, standing in the southeast and facing north, one should strike the line on the eastern side of the outer maṇḍala. Standing in the northwest, facing south, one should strike the line of the western direction. Remaining in that same position, facing east, one should strike the line of the northern direction. Again, standing in the southeast and facing west, one should strike the line on the southern side. In the same way, one should understand how to strike the lines for the courtyard and the abodes of the deities; in all cases, the master and the supreme practice companion should proceed in a clockwise manner. Then, standing in the southeast, one should stretch the cord as far as the northwest. Again, standing in the southwest, one should stretch the cord as far as the northeast, reciting "Oṃ vajrasamaya sūtraṃ mātikrama hūṃ" in all instances. The three "jaḥ" syllables—"jaḥ jaḥ jaḥ"—should be uttered, and the supreme practice companion should pull the cord. In that regard, all the doors are one-eighth [of the total]. The door-surrounds, door-posts, courtyards, and the abodes of the deities are half the size of the doors. The area for the five-colored powders is half the size of the courtyard. This is because it is stated in the Great Maṇḍala Array: "It is taught as ten parts," and in the Victory over the Three Realms: "Possessing sixteen parts, it is praised as nine parts." Thus it is said.

དེ་ལ་སྒོ་ཁྱུད་ནི་སྒོའི་ཚད་དོ། ། དེའི་ཕྱེད་ནི་སྒོ་འགྲམ་དང་སྒོ་ལོགས་ཀྱི་ཚད་དོ། ། དེའི་ཕྱེད་ནི་ཚོན་སྣ་ལྔའི་སའོ། ། ཁྱམས་དང་ལྷའི་གནས་ནི་སྒོའི་ཕྱེད་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་རྒྱུད་གཞན་ལས་གསུངས་པའི་རིམ་པས་ཕྱེད་པ་སྟེ་འགལ་བ་མེད་དོ། ། རྟ་བབས་ཀྱི་ཚད་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་སྒོའི་སུམ་བལྡབ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱེད་ནི་གཉིས་པའོ། ། དེའི་ཕྱེད་ནི་གསུམ་པའོ། ། ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཟུར་བཞི་སྒོ་བཞི་པ་ལ་རྟ་བབས་མེད་པར་ལེགས་པར་ཐིག་བཏབ་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྟེ་བར་སེང་ལྡེང་གི་ཕུར་བུ་སྨད་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའི་དབྱིབས་ལ། སྟོད་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ལྟ་བུ་ཧཱུཾ་ལས་བསྐྱེད་ནས། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦ་བིགྷྣཱན་བནྡྷ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ལན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བས་བརྡུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ལ་བཏགས་པའི་སྲད་བུས་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་ཐིག་བཏབ་ལ། དེར་དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་འདྲ་བར་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱི་ཐིག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཆ་མཉམ་པ་ལ་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆའི་ཀ་བའི་ཐིག་ལྷོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆར་འདུག་ལ་བྱང་དུ་བལྟས་ཏེ་ཐིག་གདབ་བོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆའི་ཀ་བའི་ཐིག་ནི་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆར་འདུག་ལ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་བལྟའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆའི་ཀ་བའི་ཐིག་ནི་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆར་འདུག་ལ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་བལྟའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆའི་ཀ་བའི་ཐིག་ནི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆར་འདུག་ལ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་མངོན་པར་བལྟས་ཏེ་ཐིག་གདབ་བོ། །

In this context, the niryūha (door-architrave) is the measure of the door. Half of that is the measure of the door-jamb and the door-lintel. Half of that is the ground for the five colors. As for the statement that the courtyard and the abodes of the deities should be considered as half the size of the door, this is a division according to the sequence taught in other tantras, and thus there is no contradiction. The measure of the toraṇa (archway) is three times the door in all cases. The second [maṇḍala] is half of the outer maṇḍala. The third is half of that. As for the inner maṇḍala, which has four corners and four doors, one should properly lay the lines without a toraṇa. At the center of the maṇḍala, one should generate from the syllable HŪṂ a kīla made of khadira wood, with the lower part in the shape of a single-pointed vajra and the upper part like a five-pointed vajra. Reciting OṂ VAJRA KĪLI KĪLAYA SARVA VIGHNĀN BANDHAYA HŪṂ PHAṬ one hundred and eight times, one should strike it with a vajra hammer. Then, using a cord attached to that [kīla], one should lay the line for the vajra garland on the exterior of the inner maṇḍala. There, the lines for the eight pillars should also be laid in the same manner as the eight maṇḍalas. In the equal divisions, one should stand in the southern portion of the eastern section’s pillar line and, facing north, lay the line. The pillar line for the western section should be stood in the northern portion and face south. The pillar line for the northern section should be stood in the western portion and face east. The pillar line for the southern section should be stood in the eastern portion and, facing west, lay the line.

དབུས་ཀྱི་ཕུར་བུ་ལ་བཏགས་པའི་སྲད་བུ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། བསྐོར་ཕྱོགས་སུ་ཕྱིའི་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་གནས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོ་དང་། ཁོར་ཡུག་དང་། ཁོར་ཡུག་ཆེན་པོ་དག་གི་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བར་བྱེད་པ་ན་གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་འགྲན་ཚོལ་ཞིང་བགེགས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དམ། བདག་ཉིད་བགེགས་བྱེད་པར་གྱུར་ན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གྲོག་མཁར་གྱི་ས་ལས་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་བགེགས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་བྱ་སྟེ། བརྒྱ་བྱིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་རང་གི་ཕྱོགས་གནས་པ་ལ་ཨི་ལས་བརྒྱ་བྱིན་མདོག་སེར་པོ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མེ་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་བརྙན་རྃ་ལས་མེ་ལྷ་མདོག་དམར་པོ། ཨོཾ་ཧཱྃ་ལས་གཤིན་རྗེ་ནག་པོ། ཀྃ་ལས་སྲིན་པོ་ནག་པོ། བྃ་ལས་ཆུ་ལྷ་དཀར་པོ། ཡྃ་ལས་རླུང་ལྷ་དུད་ཀ། ། ཕཊ་ལས་ལུས་ངན་པོ་སེར་པོ། སུཾ་བྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་དབང་ལྡན་དཀར་པོ་བསྐྱེད་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པས་བཀུག་སྟེ་བཅུག་ལ་བཅིངས་ཏེ། དབང་དུ་བྱས་ནས་ཕུར་བུས་གདབ་བོ། ། ཤིན་ཏུ་ཡང་ཡུན་རིང་དུ་བགེགས་མེད་པར་བྱེད་འདོད་པས་སས་དགབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གལ་ཏེ་བགེགས་བྱེད་ན། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བར་བྱས་ལ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོས་བཀུག་ནས་བཅུག་ལ་བཅིངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། རྐང་པ་གཡོན་པས་མནན་ཏེ། ཧཱུཾ་བྃ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྤེལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་གཡས་བརྐྱང་བའི་གནས་པས་འདུག་ལ། བགེགས་བྱེད་པ་སྤྲིན་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་བལྟས་ཏེ།

Using the very cord tied to the central kīla, one should lay out the lines for the light maṇḍala on the exterior of the outer maṇḍala, as well as the circular maṇḍala of the outer Vajra family’s abode, the perimeter, and the great perimeter, proceeding in a clockwise direction. When drawing the maṇḍala, if someone seeks to challenge you or creates obstacles, or if you yourself become an obstacle, you should fashion images of the obstructing spirits, such as gods, from the earth of an anthill within the light maṇḍala of the maṇḍala. One should generate the image of Śakra in his own direction from the syllable i as a yellow Śakra; likewise, the image of Agni and others from raṃ as a red Agni; from oṃ hūṃ as black Yama; from kaṃ as black Rākṣasa; from vaṃ as white Varuṇa; from yaṃ as smoke-colored Vāyu; from phaṭ as yellow Kubera; and from sumbha as white Īśāna. Having summoned them with the vajra hook and so forth, and having caused them to enter, bind, and subjugate them, one should strike them with the kīla. If one wishes to ensure that there are no obstacles for a very long time, one should cover them with earth. Nevertheless, if obstacles still occur, one should perform the yoga of Vajra Hūṃkāra. Having summoned and caused them to enter with Rāgarāja, and having bound them, one should form the mudrā of Vajra Hūṃkāra, press down with the left foot, and remain in the posture of the right leg extended. Looking directly at the obstructing spirits, such as clouds and the like, one should recite hūṃ vaṃ hūṃ and so forth in an alternating manner.

དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་འཕངས་ལ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་སྤྲོས་པས་འོད་ཟེར་འབར་བ་ཀུན་དུ་འཁྲུག་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱིས་ཀྱང་རྐང་པས་བརྡེག་ཅིང་བསྣུན་པས་སྤྲིན་ལ་སོགས་པ་ཐལ་བར་བྱས་པར་གྱུར་པར་བསམས་ཏེ། དེས་ནི་དེ་དག་བཅོམ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་བྱས་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་ཨ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་གྱུར་ནས། ཧཾ་ལས་འཕགས་པ་མི་གཡོ་བ་ཡིད་ཀྱིས་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་སྟེ། བཛྲ་ཧཾ་ཤནྡྷ་ཞེས་ཡིད་ལ་བརྗོད་ལ་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་དྲིས་ཐིག་ལེ་བདུན་བྱས་ཏེ། ཐིག་ལེ་རེ་རེ་ཞིང་ཡྃ་རེ་རེའི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ལ། དབུས་མ་ཡང་ཡྃ་དང་ཐིག་ལེ་བདུན་དང་ལྡན་པར་བྱ་སྟེ། ཐིག་ལེ་བདུན་པོ་དེ་དག་ཀྱང་རླུང་ལྷ་བདུན་པོ་རི་དྭགས་ལ་ཞོན་པ། མདོག་ནག་པོ་འཕགས་པ་མི་གཡོ་བས། ཞགས་པས་བཅིངས་ནས་བཀུག་པར་གྱུར་པར་བསམས་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དབུས་མ་གཅིག་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། ལྷག་མ་རླུང་ལྷ་དྲུག་པོ་ནི་དེ་ལ་འཁོར་དུ་བསྐོར་ཏེ་ཀུན་ནས་གནས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཁམ་ཕོར་མ་ལས་རི་རབ་ཏུ་བསམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡི་གེ་མ་ཉིད་ལས་ཐམས་ཅད་དུ་རྡོ་རྗེས་གཡོགས་པ། དབུས་སུ་ཡང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བྱུང་བ་དང་། མཚམས་རྣམས་སུ་མདུང་རྩེ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་བཛྲ་ཧཾ་བནྡྷ་ཞེས་བརྗོད་དེ་ཁམ་ཕོར་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཡྃ་བདུན་དགབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཁམ་ཕོར་དང་རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསམས་ཏེ།

In that regard, one should cast the mudrā and emanate it throughout the entire expanse of space, imagining that blazing rays of light swirl everywhere and that Vajra Hūṃkāra also tramples and strikes with his feet, reducing the clouds and so forth to ashes; by this, they are utterly destroyed. Alternatively, having actualized the samādhi of emptiness, one subsequently transforms from the syllable A into Vairocana. Then, from the syllable Haṃ, one mentally emanates the noble Acala from the heart. Reciting vajra haṃśandha mentally, one makes seven drops of perfume in the direction of the wind outside the outer maṇḍala. Each drop is to be enclosed within a Yaṃ. The central one should also be provided with a Yaṃ and seven drops. One should imagine those seven drops as the seven wind deities riding on deer, black in color, and bound and summoned by the noble Acala with a noose. One should imagine that the one in the center is the principal deity, while the remaining six wind deities surround him as his retinue, dwelling on all sides. Then, one should imagine Mount Meru arising from a clay bowl. Upon that, from the syllable Ma itself, one imagines the maṇḍala of the Great Powerful One (Mahendra), covered everywhere with vajras. In the center, a five-pronged vajra arises from the syllable Hūṃ, and one should imagine spears at the intermediate points. Likewise, reciting vajra haṃbandha, one should cover those Yaṃs as previously described with the clay bowls. Then, upon the clay bowl and Mount Meru, one should imagine the Blessed One Vairocana arising from the syllable Oṃ.

འཕགས་པ་མི་གཡོ་བ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་གཡོན་བརྐྱང་བས་རི་རབ་མནན་ནས་རལ་གྲི་དང་ཞགས་པས་རླུང་རྣམས་ལ་སྡིགས་མཛུབ་མཛད་པར་བསམས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུས་ནི་རླུང་ཐམས་ཅད་བཅིང་བ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཆུའི་བགེགས་བཟློག་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཧཾ་ལས་རླུང་དང་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་འཕགས་པ་མི་གཡོ་བར་བདག་ཉིད་བསྐྱེད་ལ། གྲོག་མཁར་གྱི་སའམ། བ་ལང་གི་ལྕི་བ་ས་ལ་མ་ལྷུང་བས་བགེགས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ནས། ཁྃ་ལས་རལ་གྲི། རྃ་ལས་མེའི་སྙིང་པོ་ཡོད་པ་བསྐྱེད་ལ། ཀྵི་ལས་ཞགས་པ་དང་། ལྕགས་ཀྱུའི་རང་བཞིན་ཅན་བསྐྱེད་དེ། ལག་པ་གཡོན་པས་བཟུང་ལ། ལག་པ་གཡས་པས་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ཞགས་པས་དྲངས་ནས་བགེགས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ། གཡོན་བརྐྱང་བའི་གནས་པས་བཙིར་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། ན་མཿ ས་མནྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ་སྥོ་ཊ་ཡ་ཧཱུཾ་ཏྲ་ཊ་ཧྃ་མྃ་ཞེས་བརྗོད་ནས་གཟུགས་བརྙན་དེ་རལ་གྲིས་གཏུབ་པར་བྱའོ། ། དུག་དང་སྐྱེ་ཚེ་དང་། ལན་ཚྭ་ལ་སོགས་པས་གཟུགས་བརྙན་བསྐུས་ལ་མེས་གདུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་མེས་གདུངས་པས་དེ་ཉིད་གདུངས་པར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དེ། ཚངས་པའམ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་དག། དེ་ཡི་མོད་ལ་མྱུར་དུ་འཚིག། ཅེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། ལས་འདི་དག་ཀྱང་འཕགས་པ་མི་གཡོ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་འདིའི་གསང་སྔགས་ཁྲི་བཟླས་པའི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱས་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་ལས་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་ཞལ་བཞི་པ་ཕྱག་བཞི་པ། ཞབས་དྲུག་པ།

The noble Acala should also be visualized before the Blessed One, standing with his left leg extended, treading upon Mount Meru, and making the threatening gesture with a sword and noose toward the winds. By doing so, all winds will be bound. Next, the method for averting obstacles of water will be explained. One should generate oneself as the noble Acala, abiding upon a wind and fire maṇḍala arising from the syllable Haṃ. Then, having fashioned an image of the obstacle-maker from earth from an anthill or from cow dung that has not fallen to the ground, one should generate a sword from Khaṃ and the essence of fire from Raṃ. Having generated a noose and a hook from the nature of Kṣi, one should hold them with the left hand. With the right hand, one should draw [the obstacle-maker] in with the hook and noose, place him inside the image of the obstacle-maker, and press him down while standing in the posture with the left leg extended, saying these words: Namaḥ samantavajrāṇāṃ caṇḍamahāroṣaṇa sphoṭaya hūṃ traṭ haṃ maṃ. Having said this, one should cut that image with the sword. One should smear the image with poison, mustard seeds, salt, and so forth, and then burn it with fire. There is no doubt that by being burned with fire in that way, the obstacle-maker himself will be tormented. As the Blessed One Vairocana said: "Whether it be Brahmā or Śakra, they will be swiftly incinerated in that very instant." These activities should also be performed by a practitioner of the noble Acala yoga after first completing the preliminary service by reciting his secret mantra ten thousand times; only after that should the rite be performed. Alternatively, one may also use Oṃ Āḥ Hūṃ, which is the four-faced, four-armed, and six-legged Yamāntaka of black complexion.

ཕྱག་གཉིས་ན་རལ་གྲི་དང་དགྲ་སྟ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་གཉིས་ན་ཞགས་པ་དང་གཏུན་ཤིང་བསྣམས་པ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་གཟིགས་པ། ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་གང་བར་གནས་པར་རྣམ་པར་བསམས་ལ། མདུང་ཐུང་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། སྤྲིན་ལ་སོགས་པ་བཟློག་པའི་བསམ་པས་འཁྲུགས་པ་དང་བཅས་པས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ནང་དུ་བཅིངས་ལ། མཛུབ་མོ་གཉིས་སྦྱར་བ་ནི་མདུང་ཐུང་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གལ་ཏེ་བགེགས་རྣམས་ཞི་བར་མ་གྱུར་ན། ཁམ་ཕོར་སོ་མ་བཏང་བ་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་ཁྲག་དང་། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བ་དང་། དུག་དང་སྐྱེ་ཚེ་དང་། ད་དུ་རའི་ལོ་མའི་ཁུ་བས་གསང་སྔགས་བྲིས་ལ་ཡུངས་ཀར་ལ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ནས་ཁམ་ཕོར་ཁ་སྦྱར་ཏེ། དེའི་ནང་དུ་བཞག་ལ་མེའི་བགེགས་ལ་སོགས་པ་བསམས་ལ། སྲེག་བླུགས་བརྒྱའམ། སྲེག་བླུགས་བདུན་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་དག་འཇིགས་པའམ་འཆི་བའམ་མི་མ་ཡིན་པས་གཟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཟླས་བརྗོད་འབུམ་བྱས་ལ། མི་རུས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱས་པའི་ཕུར་བུ་སོར་བཞི་བའི་ཚད་ཙམ་ལ་ལན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པས་བཀུག་ཅིང་བཅུག་ནས་བཅིངས་ཏེ། གཟུགས་བརྙན་ཕུར་བུས་གདབ་པོ། ། དེ་ནས་མེའི་ཚ་བ་ཞི་བར་འདོད་ན། མེའི་སྟེང་དུ་བྃ་ལས་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་པདྨའི་དབུས་ན་གནས་པའི་འཁོར་ལོ། དེའི་སྟེང་དུ་བྃ་ཉིད་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུང་དང་། ཀུནྡ་ལྟར་དཀར་བ་བཞུགས་ཏེ།

Holding a sword and a battle-axe in his two [upper] hands, and a noose and a pestle in his two left hands, he gazes toward the south. One should visualize the hosts of wrathful deities filling the entire expanse of space. Then, forming the short-spear mudrā, one should apply it with agitation, with the intention of averting clouds and the like. The short-spear mudrā is formed by binding the vajra-clasp internally and joining the two index fingers. If the obstructing spirits are still not pacified, one should write the secret mantra inside two unbaked clay bowls using blood, charcoal from a charnel ground, poison, mustard seeds, and the juice of dadūra leaves. Having recited the mantra one hundred and eight times over white mustard seeds, the two bowls are joined together and placed inside [a fire pit]. Visualizing the fire-obstructing spirits and the like, one should perform a fire offering of one hundred or seven oblations. Then, those spirits will be terrified, killed, or seized by non-human beings. Alternatively, through the application of Vajra-Hūṃkāra, one should recite the syllable HŪṂ one hundred thousand times. Then, taking a four-finger-width kīla made from human bone and reciting the mantra over it one hundred and eight times, one should likewise summon, enter, and bind the spirits with the vajra-hook and other implements, and then strike the effigy with the kīla. Then, if one wishes to pacify the heat of the fire, one should visualize a water maṇḍala arising from the syllable VAṂ above the fire. Above that, in the center of a lotus, is a wheel. Above that, from the syllable VAṂ itself, the Blessed One Vairocana appears, white as a conch shell or a kunda flower.

མཚོ་ཆེན་པོ་མ་དྲོས་པ་འདྲ་བའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་བཞི་ལས་ཆུ་བོ་བཞི་འབབ་པའི་ཆར་གྱི་རྒྱུན་དགུས་ཕྱོགས་བཅུར་འགེངས་པར་གྱུར་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྤྱན་དང་། རྡོ་རྗེ་མེ་ལྟར་འབར་བས་ཁམ་ཕོར་གྱི་རི་རབ་དང་། ཕུར་བུ་ཡང་དག་པར་བསྲུངས་ལ་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་དང་། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་སྤྱན་དག་གིས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་བཅིང་བར་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བས་རྡོ་རྗེའི་དྲ་བ་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། བགེགས་རྣམས་ཀྱང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་བདག་མེད་པའི་མེས་ཐལ་བར་བྱས་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་ཕྱི་དང་ནང་གི་བགེགས་རྣམས་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པའི་ཕུར་བུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཞིས་ཕྱུང་ལ་ཕུར་བུའི་བུ་ག་ཚོན་སྣ་ལྔས་མཉམ་པོར་བྱའོ། ། སྲད་བུ་ནི་ཚོན་དཀར་པོ་དྲི་ཞིམ་པོ་ལ་སྦགས་ནས་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་ཐིག་གདབ་ནས་མིག་གཡས་དང་གཡོན་གཉིས་སུ་ཡི་གེ་ཧྲི་ལས་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་ལ། ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བས་ཀུན་དུ་བལྟས་ནས་སྒོ་རྣམས་དབྱེའོ། ། དེ་ཡང་ཧྲི་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་དག། མིག་ལ་རྣམ་པར་བཀོད་དེ་སྒོ་རྣམས་དབྱེའོ། ། ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བར་གནས་པས་ཀུན་བལྟས་ནས། དེ་ནས་སྒོ་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། དེ་ནས་སྲད་བུ་ལ་བཤད་པའི་ཁ་དོག་གི་རིམ་པས་ཚོན་རྩི་རྣམས་བླངས་ལ། ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿཨཿཨ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རྣམས་ལས་བསྐྱེད་དེ། རང་གི་རིགས་ཀྱི་ངོ་བོར་བསམས་ལ།

One should visualize that from the four great oceans, which are like the great Lake Anavatapta, the streams of the four rivers flow and fill the ten directions with nine torrents of rain. With Vajralocanā and Vajrajvālānalā, the clay bowl, Mount Meru, and the ritual stake (kīla) are perfectly protected; then, with the eyes of Vajrayakṣa and Vajrabhairava, the sky is bound, and with the vajra-binding, a vajra-net is formed. Alternatively, since all phenomena arise from mere cognition and the obstructors are of that same nature, they are reduced to ashes by the fire of selflessness; thereafter, outer and inner obstructors will be pacified. Then, the stake situated at the center of the maṇḍala is extracted with the four syllables HŪṂ, and the hole of the stake should be leveled with the five colors. The cord should be applied after being soaked in fragrant white pigment. Having thus properly laid the lines, one should generate sun and moon maṇḍalas from the syllable HRĪḤ in the right and left eyes, and having looked all around with the wrathful gaze, the gates are opened. Furthermore, having placed the sun and moon arising from HRĪḤ upon the eyes, the gates are opened. For it is said: "Abiding in the wrathful gaze and looking all around, then all the gates will emerge." Then, taking the pigments according to the sequence of colors explained for the cord, one should generate them from HŪṂ, TRĀṂ, HRĪḤ, ĀḤ, and A, and contemplate them as the essence of one's own family.

ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པས་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་མངོན་པར་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེ་ལ་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱ་གཉི་ག་ཡི། ། མཛུབ་མོའི་རྩེ་མོ་རབ་སྦྱར་བ། ། བྱས་ནས་ཚོན་རྩི་ཐམས་ཅད་ལ། ། འབར་བའི་ལྟ་བས་དགུག་པར་བྱ། ། མཐར་ཡི་གེ་ཧྲི་དང་། རྡོ་རྗེ་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱས་སྦར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འབར་བའི་ལྟ་བ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རབ་ཏུ་མྱུར་བར་གཡོ་བའི་མིག། མིག་གི་རྫི་མ་འདྲེན་པ་ནི། ། འབར་བའི་ལྟ་བ་ཞེས་སུ་གསུངས། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དགུག་པའོ། ། དེ་ནས་ཚོན་མང་པོར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བདེན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་པ་བྱ་སྟེ། བདེན་པ་གང་གིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཆགས་པར་མཛད་པའི་བདེན་པ་དེས་ཚོན་རྩི་རྣམས་འབར་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱས་ཚོན་དཀར་པོ་བླངས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་རཱ་ག་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དབུས་སུ་བཀྱེ་ལ་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་སོང་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་སྔགས་ཟློས་ཤིང་ནང་དུ་གནས་ལ། གཡས་ནས་བསྐོར་བའི་རིམ་པས་མཉམ་ཞིང་རྒྱུན་མ་འཆད་པར་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཆེན་པོས་དང་པོ་ཚོན་བཀྱེ་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་ཅི་བདེར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རིམ་པ་འདིས་བཀྱེ་བར་བྱ་སྟེ། སྔོན་པོ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་རང་བཞིན། ། གཉིས་པ་གསེར་ལ་དམིགས་པ་སྟེ། ། པདྨ་རཱ་གའི་རང་བཞིན་གཞན། ། གཞན་དག་མར་ཀཏ་ལྟ་བུར་བཤད། ། དཀར་པོ་ནང་དུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། འདི་ནི་ཚོན་གྱི་རིམ་པར་བཤད། །

One should perform the recitation one thousand and eight times of the mantra oṃ vajracitra samaya hūṃ together with the mudrā. In this regard, the mudrā for this is as follows: Having joined the tips of the index fingers of both vajra-mudrās, one should summon all the pigments with a blazing gaze. Finally, one should ignite them with the syllable hrīḥ and the vajra-lotus mudrā. In this context, the blazing gaze is described as follows: "The eyes moving very rapidly, drawing up the eyelashes—this is called the blazing gaze; it summons all beings." Then, in order to make the pigments manifold, one should perform the blessing of truth: "By the truth through which the Buddhas, by inferring the nature of sentient beings, act with affection toward sentient beings, by that truth, may the pigments become blazing!" Then, having made perfect offerings, and being endowed with the yoga of Vajrasattva, one should take the white pigment with the Vajrasattva mudrā and recite oṃ vajrarāga samaya hūṃ. Having cast it in the center, one should go to the direction of Ishāna (northeast). Reciting the mantra in that same way, one should remain inside and, following the sequence of circling from the right, first cast the pigment with the great vajra-fist of the left hand in a level and continuous manner; thereafter, one may proceed as is convenient. In this regard, the sequence for casting is as follows: "The first is blue, the nature of the vajra tip; the second is focused on gold; another is the nature of ruby; others are explained as being like emerald. The white is to be known as being inside; this is explained as the sequence of the pigments."

ཤར་ཕྱོགས་སུ་ནི་སྔོན་པོ་སྟེ། ། ལྷོ་ནི་སེར་པོ་ལེགས་སྦྱར་བ། ། ནུབ་ཀྱི་ཆར་ནི་དམར་པོ་སྟེ། ། བྱང་ནི་ལྗང་གུ་ཡང་དག་ལྡན། ། དབུས་ཀྱི་ས་ཡི་ཆ་ཉིད་དེ། ། ཤེལ་ལྟར་སྣང་བ་བླ་ན་མེད། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་རྟག་འཆང་ཞིང་། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་བཞག་ལེགས་པར་བྲི། ། གསང་སྔགས་དེ་ཉིད་ཡོངས་བཟླས་ཤིང་། ། ཚོན་གྱིས་ཐིག་ནི་ཡོངས་སུ་དགང་། ། ནང་གི་འཁོར་ལོ་ཚོན་དཀར་པོས་བྲིའོ། ། གཉིས་པ་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཚོན་སྣ་ལྔས་བྲིའོ། ། གསུམ་པ་ནི་ཚོན་གྱི་ཕྱེ་མ་ལྔས་བྲིའོ། ། ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཚོན་དཀར་པོ་དང་། ནག་པོ་དང་། དམར་པོས་བྲིའོ། ། འོད་ལ་སོགས་པ་དང་། ཁོར་ཡུག་དང་། ཁོར་ཡུག་ཆེན་པོའི་ཐིག་ནི་དཀར་པོའམ། སེར་པོས་དགང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་ཀུན་དུ་དྲི་ཞིམ་པོའི་དྲིས་ཉེ་བར་བྱུགས་ལ། མེ་ཏོག་གི་སིལ་མ་གཏོར་ཏེ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བཟླས་པའི་ཆུས་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཕྱི་དང་ནང་དུ་བཅས་པ་བསང་གཏོར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཁའི་དབུས་སུ་བཞག་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཧཱུཾ་ཞེས་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་དྲོའི་དུས་སུ་གླུ་དང་རོལ་མོའི་མཆོད་པ་རྣམས་དང་། མེ་ཏོག་དང་སྤོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དང་པོའི་འཁོར་ལོ་ཇི་སྙེད་པ་དང་། ཅི་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་མཆོད་ཅིང་བརྟག་པར་བྱའོ། །

In the eastern direction it is blue; the south is well-applied as yellow; the western part is red; and the north is perfectly green. The central area of the ground itself is unsurpassed, appearing like crystal. One should draw [the deities] in perfect meditative equipoise, constantly holding a vajra and bell. Having fully recited that very secret mantra, one should completely fill the lines with pigment. The inner wheel should be drawn with white pigment. The second, the dhāraṇī maṇḍala, is drawn with five colors. The third is drawn with five powdered pigments. The outer vajra-family maṇḍala is drawn with white, black, and red pigments. The lines for the light and so forth, the perimeter, and the great perimeter should be filled with white or yellow. Then, having thoroughly anointed the entire exterior with fragrant scents and scattered loose flowers, one should perform the sprinkling of purification, both inside and out, starting from the Ishana direction with water over which the hundred-syllable mantra has been recited. Then, in order to bless the great maṇḍala, one should place the vajra-wheel mudrā at the center of the mouth and recite: OṂ VAJRA CAKRA HŪṂ. Then, in the afternoon, one should worship and examine the first wheel as much as possible and in whatever way desired, with offerings of song, music, flowers, incense, and so forth.

དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་སྐུ་གཟུགས་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་དམར་སྐྱ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ་རང་གི་སྙིང་པོས་བཞུགས་སུ་གསོལ་ཏེ། ཡི་གེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པས་ཁ་སྦྱར་གྱི་སྡོམ་པ་གསལ་བར་སྣང་ལ་བཞུགས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རང་གི་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱས་དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཀུག་ལ་བཅུག་སྟེ་བཅིངས་ནས་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་བཏབ་པ་བྱས་ལ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་མཉེས་པར་བྱས་ནས་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ལའང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿབྷ་ག་བཱན་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟི་བཱ་གཱི་ཤྭ་ར། མ་ཧཱ་པ་ཙ་ག་ག་ན། ཨ་མ་ལ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷ་དྷརྨྨ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཱཿཞེས་བྱ་བ་འདིས་དབུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བཞུགས་སུ་གསོལ་ཏེ། གཞན་ཡང་། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོས་བཞུགས་སུ་གསོལ་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་རང་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་བཞུགས་སུ་གསོལ་ཏེ། དེ་ལ་ཨོཾ་བྷྲཱུྃ་ཨུཥྞཱི་ཥ། ཤར་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་ལའོ། ། ཨོཾ་ཏེ་ཛོ་ར་ཤི་སྭཱ་ཧཱ། ལྷོར་རོ། ། ཨོཾ་མ་མ་མ་མ་ཧཱུཾ། ནུབ་ཏུའོ། ། ཨོཾ་བི་ཛ་ཡ་ཧ། བྱང་དུའོ། ། ཨོཾ་ཀླེ་ཤ་ཨཥྚ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུའོ། ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ། དི་བྱ་དི་བྱ། ཨུདྒྷ་ཊ་ཨཥྞཱི་ཥ་དྷུ་ན་དྷུ་ན་ཧཱུཾ། མེའི་ཕྱོགས་སུའོ། ། ཨོཾ་ཏྲཾ་བནྡྷ་ཧཱུཾ། བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུའོ། ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ཨུཥྞཱི་ཥ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ། བནྡྷ་བནྡྷ། ད་མ་ད་མ། དྲུ་མ་དྲུ་མ། ཧ་ན་ཧ་ན་ཧཱུཾ། རླུང་གི་ཕྱོགས་སུའོ། །

Then, regarding the cast image and so forth of the samayasattva body of Mañjuśrīkumārabhūta, which is reddish-pink, one should recite samayas tvaṃ and request him to be seated with his own essence mantra. With unerring syllables, the union of the saṃvara (vow) appears clearly; the Blessed One is then summoned by means of his own samaya-mudrā through the manner of summoning and so forth, and having been caused to enter, bound, and brought under control, one should seal him with the four mudrās, bless him, please him, and then install him. One should understand that this applies to all [deities] in the same way. With the mantra: oṃ hūṃ hrīḥ bhagavān jñānamūrti vāgīśvara mahāpaśyaka gagana amalasu pariśuddha dharmadhātu jñānagarbha āḥ, one requests the Blessed One to be seated in the center. Furthermore, one requests him to be seated with the essence mantra oṃ hūṃ hrīḥ; because this is the essence of all the Tathāgatas, it is common to all. Alternatively, one may request them to be seated with their respective mantras: oṃ bhrūṃ uṣṇīṣa — on the eastern petal. oṃ tejo raśi svāhā — in the south. oṃ mama mama hūṃ — in the west. oṃ vijaya ha — in the north. oṃ kleśāṣṭani hūṃ phaṭ — in the northeast. oṃ jvala jvala divya divya udghāṭa aṣṭīṣa dhuna dhuna hūṃ — in the southeast. oṃ traṃ bandha hūṃ — in the southwest. oṃ jvala jvala uṣṇīṣa oṃ jvala jvala bandha bandha dama dama druma druma hana hana hūṃ — in the northwest.

ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿཨཿཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོས་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དགོད་པར་བྱའོ། ། ཨ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའའོ། ། ཛ་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་བའོ། ། ཧོཿརྡོ་རྗེ་ཆགས་པའོ། ། བ་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའོ། ། ཨོཾ་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ནོ། ། ཨོཾ་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་དོ། ། ཏྲྃ་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་ནོ། ། ཧ་རྡོ་རྗེ་བཞད་པའོ། ། ཧྲཱིཿརྡོ་རྗེ་ཆོས་སོ། ། དྷྭཾ་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའོ། ། སྃ་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའོ། ། རྃ་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའོ། ། ཀྃ་རྡོ་རྗེ་ལས་སོ། ། ཧྃ་རྡོ་རྗེ་སྲུང་བའོ། ། ཧཱུཾ་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ནོ། ། བྃ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་རོ། ། ལཱྃ་མཱྃ་པཱྃ་ཏཱྃ། མཚམས་རྣམས་སུའོ། ། སྒོ་རྣམས་སུ་ཛཿརྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའོ། ། ཧཱུཾ་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པའོ། ། བྃ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གོ། ། ཧོཿརྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བེ་ག་ཨ་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་བྱུང་ལ། གཉིས་པ་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ཨོཾ་བྷཱུ་མི་བི་ཤོ་དྷ་ནི་སརྦ་ཨརྠ་པ་རི་པཱུ་ར་ཎི་བྃ་བྷུ་ཏཾ་ཞེས་བྱ་བས་ཤར་དུ་ས་རྣམས་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་ར་མི་ཏཱ་ཨརྠ་པ་རི་པཱུ་ར་ཎི་ཨོ་པྲ་ཧཱུཾ་ཧཾ་ཞེས་བྱ་བས་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་དགོད་དོ། ། ཨོཾ་སརྦ་བ་ཤི་ཏེ་ཏྲཾ་རུ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་ནུབ་ཏུ་དབང་ཐམས་ཅད་དགོད་དོ། ། ཨོཾ་ཁ་ས་མཱཿསརྦ་དྷརྨ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བས་བྱང་དུ་གཟུངས་ཐམས་ཅད་དགོད་དོ། ། དེ་ཉིད་དུ་སྒོ་རྣམས་སུ་ཛཿརྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའོ། ། ཧཱུྃ་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པའོ། །

With the essence mantras Oṃ Hūṃ Trāṃ Hrīḥ Āḥ, one should arrange Akṣobhya, Ratnasambhava, Amitābha, and Amoghasiddhi—the Tathāgatas. A is Vajrasattva. Ja is Vajrarāja. Hoḥ is Vajrarāga. Va is Vajrasādhu. Oṃ is Vajraratna. Oṃ is Vajratejas. Traṃ is Vajradhvaja. Ha is Vajrahāsa. Hrīḥ is Vajradharma. Dhvaṃ is Vajratīkṣṇa. Saṃ is Vajrahetu. Raṃ is Vajrabhāṣa. Kaṃ is Vajrakarma. Haṃ is Vajrarakṣa. Hūṃ is Vajrayakṣa. Vaṃ is Vajramuṣṭi. Lāṃ, Māṃ, Pāṃ, and Tāṃ are in the intermediate directions. In the gates are Jaḥ Vajrāṅkuśa, Hūṃ Vajrapāśa, Vaṃ Vajrasphoṭa, and Hoḥ Vajraghaṇṭā. With the mantra Oṃ Vajravegākrama Hūṃ, one should emerge with Vajravega. In the second, the Dhāraṇī Maṇḍala: with the mantra Oṃ Bhūmiviśodhani Sarvārthaparipūraṇi Vaṃ Bhūtaṃ, one should place the earths in the east. With the mantra Oṃ Sarvapāramitārthaparipūraṇi O Pra Hūṃ Haṃ, one should arrange the perfections in the south. With the mantra Oṃ Sarvavaśite Traṃ Ru Hūṃ, one should arrange all powers in the west. With the mantra Oṃ Kha Samāḥ Sarvadharma Khaṃ, one should arrange all dhāraṇīs in the north. In that same [maṇḍala], in the gates are Jaḥ Vajrāṅkuśa and Hūṃ Vajrapāśa.

བཾ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གོ། ། ཧོཿརྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའོ། ། མཚམས་སུ་ཧོ་རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོའོ། ། ལཱ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མའོ། ། གཱི་རྡོ་རྗེ་གླུ་མའོ། ། ནྲྀ་རྡོ་རྗེ་གར་མའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་རྒལ་ལ་རིམ་པ་གསུམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཤར་ནས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པ་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ས་མནྟ་བྷ་དྲ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཀྵ་ཡེ་ཕུ་ཕུ། ཨོཾ་ཨཀྵ་ཡ་ཀརྨྨ་ཨཱ་བ་ར་ཎ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཀུ་ཀྵི་ཧ་ར་ཛཱ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཁ་ཨཱ་ཀཱ་ཤ་གརྦྷཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཨོཾ་ག་ག་ནཱ་གཱ་ན་ཛཱ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་རཏྣ་པཱ་ཎི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སཱ་ག་ར་མ་ཏི་སཾ་ཧ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཛྲ་གརྦྷ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཨོཾ་སྠཱ་མེ་སྠཱ་མེ་མ་ཧཱ་སྠཱ་མེ་བ་ཏི་སྭཱ་ཧཱ། ཙནྡྲེ་སུ་ཙནྦྲེ་བྱ་བ་ལོ་ཀི་ཏེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ནི་མ་ཧཱ་ཛྭ་ལ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། བྱང་ཕྱོགས་སུ། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏ་པྲ་བྷེ་ཨ་མྲྀ་ཏ་བ་ཏི་ཧཱུཾ། ཨོཾ་པྲ་ཏི་བྷ་ནེ་པྲ་ཏི་བྷ་ན་ཀུ་ཊེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་སརྦ་ཤོ་ཀ་ཏ་མོ་ནི་ར་ཧ་ཏ་མ་ཧི་ཧཱུཾ། ཨོཾ་སརྦ་ནི་བ་ར་ཎ་བིཥྐཾ་བི་ན་ཧཱུཾ། དེའི་སྒོར་ནི། ཨོཾ་ཡ་མཱནྟ་ཀ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་པྲཛྙཱཾ་ཏ་ཀ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་པདྨཱཾ་ཏ་ཀ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུནྜ་ལི་བིགྷྣཱནྟ་ཀ་ཧཱུཾ། མཚམས་རྣམས་སུ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞཱ་པ་ལ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོཿབྷ་ག་བཱན་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭ་ལ་ཨ་ན་ལཱརྐ་ཧཱུཾ། རྡོ་རྗེ་མེ་ལྟར་འབར་བའི་འོ། ། ཨོཾ་ཧེ་རུ་ཀ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཧྲཱི་སརྦ་དུཥྚ་ས་མ་ཡ་མུཊྚ་བྲ་བྷསྟ་ཙཀྲ་ཧཱུཾ་ཕཊ།

VAṂ is the vajra chain. HOḤ is the vajra bell. In the intermediate directions: HO is Vajralāsyā; LĀ is Vajramālā; GĪ is Vajragītā; NR̥ is Vajranṛtyā. Having crossed by the vajra-force, one should arrange Samantabhadra and the others in the third-tier maṇḍala, starting from the east: OṂ SAMANTABHADRA SVĀHĀ; OṂ AKṢAYE PHU PHU; OṂ AKṢAYA KARMA ĀVARAṆA VIŚODHANI SVĀHĀ; KU KṢI HA RA JĀ SVĀHĀ; OṂ KHA ĀKĀŚAGARBHĀYA SVĀHĀ. In the south: OṂ GAGANAGAÑJĀYA SVĀHĀ; OṂ RATNAPĀṆI SVĀHĀ; OṂ SĀGARAMATI SAṂHARA SVĀHĀ; OṂ VAJRAGARBHA HŪṂ PHAṬ. In the west: OṂ HRĪḤ OṂ STHĀME STHĀME MAHĀSTHĀMEVATI SVĀHĀ; CANDRE SUCANDRE JVALOKITE SVĀHĀ; OṂ JVALANI MAHĀJVALANI SVĀHĀ. In the north: OṂ AMR̥TAPRABHE AMR̥TAVATI HŪṂ; OṂ PRATIBHĀNE PRATIBHĀNAKUṬE HŪṂ; OṂ SARVAŚOKATAMONIRHATAMAHĪ HŪṂ; OṂ SARVANĪVARAṆAVIṢKAṂBHIṆA HŪṂ. At its gates: OṂ YAMĀNTAKA HŪṂ; OṂ PRAJÑĀNTAKA HŪṂ; OṂ PADMĀNTAKA HŪṂ; OṂ AMR̥TAKUNDALI VIGHNĀNTAKA HŪṂ. In the intermediate directions: OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ; GRIHṆA GRIHṆA HŪṂ; GRIHṆĀPAYA GRIHṆĀPAYA HŪṂ ĀNAYA HOḤ BHAGAVĀN VIDYĀRĀJA HŪṂ PHAṬ. This is for Trailokyavijaya. OṂ VAJRAJVALĀNALARKA HŪṂ. This is for Vajrajvālānalārka. OṂ HERUKA VAJRA SAMAYA HRĪḤ SARVADUṢṬA SAMAYA MUṬṬA PRABHASA CAKRA HŪṂ PHAṬ. This is for Heruka.

རྡོ་རྗེ་ཁྲག་འཐུང་གིའོ། ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུཾ། རྟ་མཆོག་གིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱུ་པེ། ཨོཾ་བཛྲ་དཱི་པེ། ཨོཾ་བཛྲ་གནྡྷེ། ཨོཾ་བཛྲ་རཱུ་པ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤཔྟ། ཨོཾ་བཛྲ་གནྡྷེ། ཨོཾ་བཛྲ་རཱ་སེ། ཨོཾ་བཛྲ་སྤརྴེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚམས་རྣམས་དང་། སྒོའི་མཚམས་ཀྱི་ལེའུ་ཙེ་རྣམས་སུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་ཕྱུང་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཚངས་པ་ལ་སོགས་ཨོཾ་དང་སྭཱ་ཧཱ་གཉིས་བར་དུ་མིང་དང་ལྡན་པར་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བྲཧྨ་ཎེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བིཥྞུ་བེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། ལྷའི་འཁོར་ལོ་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་བཏབ་པར་བསྒོམས་ནས། དེའི་གསང་སྔགས་བརྗོད་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ལན་བདུན་བསྐོར་བ་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ལ་མེ་ཏོག་སྔོན་པོའི་ཕྲེང་བ་བླངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས་ལ་ཉེས་པ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བལྟས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕུལ་ཏེ། གར་བྱས་ནས་བླངས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་མགོ་ལ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་མཉམ་པར་གཞག་པས་དབུས་སུ་འདུག་ལ་ཡིད་ཀྱིས་སྒོ་བཞི་དབྱེ་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨུདྒྷ་ཊ་ཡ་ས་མ་ཡ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ། འདིའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཛུབ་མོ་ལེགས་པར་ནི། ། སྦྱར་ལ་བཀན་ཏེ་བསྡམས་ནས་སུ། ། རབ་ཏུ་ཁྲོས་ནས་དབྱེ་བ་ནི། ། སྒོ་འབྱེད་པ་ཡི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཕྱག་བཞི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྡོམ་པ་གཟུང་བར་བྱས་ལ།

[This is] of Vajra Heruka: OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ. [This is] of Hayagrīva: OṂ VAJRA PUṢPE; OṂ VAJRA DHŪPE; OṂ VAJRA DĪPE; OṂ VAJRA GANDHE; OṂ VAJRA RŪPA; OṂ VAJRA ŚABDA; OṂ VAJRA GANDHE; OṂ VAJRA RĀSE; OṂ VAJRA SPARŚE. [These are to be placed] at the intermediate points of the maṇḍala and at the intermediate points of the gates. Having emerged with Vajravega, one should arrange [the deities] in the outer maṇḍala of the Vajra family, such as Brahmā and the others, with their names placed between OṂ and SVĀHĀ: OṂ BRAHMAṆE SVĀHĀ; OṂ VIṢṆAVE SVĀHĀ. This should be applied to all [the others]. Then, having perfectly worshipped the maṇḍala and meditated on the wheel of deities as being sealed with the four mudrās, one should recite their secret mantras and circumambulate the maṇḍala seven times. Ringing the vajra and bell and taking a garland of blue flowers, one should perform three circumambulations with the yoga of Vajra Hūṃkāra. Looking [at the maṇḍala] in order to pacify faults, one should offer [the garland] to the Blessed One. Having performed a dance and taken [the garland] back, one should bind it upon one's own head with the very yoga of Vajra Hūṃkāra. Following that, the Vajra Master, remaining in meditative equipoise, should sit in the center and mentally open the four gates: OṂ VAJRA UDGHAṬAYA SAMAYA PRAVEŚAYA HŪṂ. The mudrā for this is: "The vajra index fingers, well joined, turned upward and bound together; opening [them] with great wrath is the supreme way to open the gates." Following that, one should take the vows preceded by the four prostrations.

གོས་དམར་པོ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་གཙུག་ཏོར་ཡོངས་སུ་བཟླས་པའི་ཟེའུ་ཀ་བཅིངས་ཏེ། སྒོ་སྲུང་གིས་གདོང་གཡོགས་ལ་བཟླས་ལ། རྡོ་རྗེ་གོ་ཆས་གོ་གོན་ཞིང་ཟེའུ་ཀ་ལ་སོགས་པ་བཅིངས་བའི་སློབ་དཔོན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བླངས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་པྲ་བེ་ཤ་མི་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེའི་ཆུ་འཐུངས་ལ་བདག་ཉིད་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། ཏིཥྛ་བཛྲ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རང་གི་སྙིང་གར་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། ཕྲེང་བ་དེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་དོར་ལ། རང་གི་མགོ་ལ་བཅིངས་ཏེ་གདོང་གཡོགས་དགྲོལ་ཆུའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་དང་། དར་དཔྱངས་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་དང་། བདག་པོ་དང་། རང་གི་རྡོ་རྗེ་དང་། རྡོ་རྗེ་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་བྱས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་བླང་བར་བྱ་ཞིང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་ཆོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་རྣམས་ཀྱང་བླངས་ནས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དང་། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པས་བདག་ཉིད་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་མཐོང་ན། མཉྫུ་གྷོ་ཥ་ཧཾ་ཞེས་རང་གི་མིང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་མ་ལུས་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་ཇི་ལྟ་བུར་ནི་བཀའ་ནོད་དོ། ། དེ་ལྟར་བགྱིས་ནས་བདག་མིང་བརྗོད། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སྒྲུབ་པར་བགྱི། ། ཞེས་བྱ་བས་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་མདུན་དུ་འདུག་ལ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ།

Wearing red robes and having tied on a turban consecrated by the recitation of Vajrasattva and the Uṣṇīṣa, the gatekeeper should blindfold the candidate and recite the mantra. The master, having donned the vajra armor and tied on the turban and so forth, should take the flower garland with the samaya mudrā of Mañjughoṣa and say: oṃ vajrasamaya praveśaya mi. Then, having drunk the vajra water, one should enter oneself; reciting tiṣṭha vajra and so forth, one should perform the release of the mudrā at one’s own heart and so on. Having cast that garland into the great maṇḍala, one should bind it upon one’s own head, remove the blindfold, and receive the water initiation, the crown of the five buddhas, the silk pendants, the vajra garland, the lord initiation, the personal vajra, and the vajra-name initiation from the Blessed One. Having prostrated to the Blessed One, one should receive these, as well as the suchness, the dharma vows, and the vajra conduct of siddhi. Then, having perfectly worshipped oneself with the flowers and so forth, and the goddesses of grace and so forth, if one perceives the great mudrā of Mañjughoṣa, one should utter one’s own name: mañjughoṣo ’ham. In that way, one should accomplish the maṇḍala in its entirety. One should receive the instructions on the self-consecration and so forth. Having done so, one should say: “I, [name], shall now perform the vajra accomplishment.” Thus, the accomplishment is achieved. Then, sitting in front, the vajra master should remain in meditative equipoise.

རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་སེམས་དཔའ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་བཅིངས་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེ་གོལ་བརྡབ་བགྱིས་ལ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བར་བགྱི། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཛ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མགོན་པོ་འཇམ་དབྱངས་ཀྱི། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྒོམ་བྱེད་ཅིང་། ། མིང་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དམ་པ་ནི། ། ལན་ཅིག་རབ་ཏུ་བརྗོད་པར་བགྱི། ། ཡང་ན། མཆོག་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཁྱོད་འདུད། ། ཡང་དག་མཐར་གྱུར་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྟོང་ཉིད་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་ཆགས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་འདོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་དགྱེས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་རོལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་འཛུམ་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་བཞད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་གསུང་ཉིད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་ཐུགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། མེད་པ་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་རོལ་སྟོན་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཉིད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཅེས་བྱ་བས་བསྟོད་དོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པས་རང་རང་གི་སྒོ་ནས་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་བྱས་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ཏེ། རང་གི་སྔགས་བརྗོད་ལ། དྲྀ་ཤྱ་ཧོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ས་མ་ཡ་ཧོ྅ཧཾ། དེ་ནས་རང་གི་གསང་སྔགས་བརྗོད་དོ།

Having bound the vajra-hook mudrā of the Vajra Master Sattva and snapped the vajra-fingers, one should summon all the Buddhas while reciting: oṃ vajrasamaya jaḥ jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ. Then, while meditating on the Great Seal of the Protector Mañjughoṣa, one should recite the sublime One Hundred and Eight Names once. Alternatively, one should praise him with: Homage to you, the supreme Vajra-giver! Homage to you, the ultimate reality! Homage to you, arisen from emptiness! Homage to you, the awakening of the Buddhas! Homage to you, the Buddha’s passion! Homage to you, the Buddha’s desire! Homage to you, the Buddha’s joy! Homage to you, the Buddha’s play! Homage to you, the Buddha’s smile! Homage to you, the Buddha’s laughter! Homage to you, the Buddha’s very speech! Homage to you, the Buddha’s mind! Homage to you, arisen from non-existence! Homage to you, the source of the Buddhas! Homage to you, arisen from space! Homage to you, arisen from wisdom! Homage to you, the Net of Magical Illusion! Homage to you, who displays the Buddha’s play! Homage to you, the all of all! Homage to you, the wisdom-body itself! Thus one should praise. Then, by means of the vajra-hook and so forth, one should perform the summoning, entering, binding, and subduing from their respective doors. Having offered the water for the feet, one should recite one’s own mantra and say: dṛśya hoḥ. Then: jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ samaya stvaṃ samaya ho ahaṃ. After that, one should recite one’s own secret mantra.

དེ་ལྟར་ན་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་ལས་བྱུང་བས་ན། ། དེ་དག་བསྡམས་པ་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། བསྡམས་པ་བླ་མེད་བཤད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ནང་དུ་བཅིངས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་(གཙུགཏོར་,གཙུག་ཏོར་)རྣམས་ཀྱིའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་གུང་མོ་གཉིས་ཀྱི་ཚིགས་གསུམ་པ་བཅག་ལ་རལ་གྲི་ལྟ་བུར་བཞག། མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྒྲེངས་ལ་མཐེ་བོའི་སྟེང་དུ་བཅག་ནས་གཞག་པ་ནི་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། མཐེའུ་ཆུང་སྲིན་ལག་ཁུ་ཚུར་བྱ། ། གུང་མོ་དག་ནི་རབ་ཏུ་བརྐྱང་། ། མཛུབ་མོ་མཐེ་བོ་སྦྱར་བ་ནི། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་ཉིད་སྟེར་བྱེད་པའོ། ། རབ་ཏུ་བརྐྱང་ནས་སྦྱར་བ་ནི། ། གཙུག་ཏོར་དཀར་པོ་ཡིན་པར་བཤད། ། སྲིན་ལག་མཐེ་བོང་ལེགས་སྦྱར་ཞིང་། ། གུང་མོ་གཉིས་ནི་རྣམ་པར་བརྟག། གཟི་བརྗིད་ཕུང་པོ་དེ་བཞིན་དུ། ། རལ་གྲི་སྦྱར་བ་རྣམ་རྒྱལ་ཡིན། ། དེ་ཉིད་རྒྱལ་བ་ཞེས་གྲགས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་དཀྲོལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཁུ་ཚུར་ནང་དུ་ལྡན་བྱས་ལ། ། གཙུག་ཏོར་འདྲ་བར་འབྱུང་བ་ནི། ། གྱེན་དུ་འབྱུང་དང་ཆེར་འབྱུང་གི། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་ས་ལ་རེག། དེ་བཞིན་མཆོག་སྦྱིན་རིན་ཆེན་འབྱུང་། ། བསམ་གཏན་ཕྱག་རྒྱ་འོད་དཔག་མེད། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་ཀྱི་མི་འཇིགས་སྦྱིན། ། གུང་མོ་གཉིས་ནི་སྦྱར་བ་མཆོག། མཐེ་བོང་མཐེ་ཆུང་རབ་ཏུ་བརྐྱང་། ། ལྕགས་ཀྱུ་མདའ་ཡི་སྦྱོར་བ་དང་། ། ལེགས་སོ་ཞེས་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དབུས་མ་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མཆོག། མཛུབ་མོ་རྣམས་ཕྱེ་གཟི་བརྗིད་མཆོག།

In that way, they will be accomplished. Next, the samaya mudrās shall be taught: Since all samaya mudrās arise from the vajra-binding, I shall explain that supreme binding, the binding of the vajra. That which arises from binding the vajra-binding internally belongs to the [Uṣṇīṣa] deities. From the vajra-binding, the third joints of the two middle fingers are bent and placed like a sword; the two index fingers are extended and placed bent over the thumbs—this is the mudrā of Mañjughoṣa. Form a fist with the little and ring fingers, and extend the two middle fingers; joining the index fingers and thumbs bestows the state of a Universal Monarch (Cakravartin). Joining them while fully extended is explained as the White Uṣṇīṣa. Properly joining the ring fingers and thumbs, and positioning the two middle fingers, is the Splendorous Mass (Tejorāśi). Likewise, joining them like a sword is the Victorious One (Vijaya). That same gesture, known as the "Victor," is the Tathāgata Vajra-Clapper. Forming fists internally, the emergence of a shape like an uṣṇīṣa is the Touching the Ground of Akṣobhya, as well as the Upward-Arising and Great-Arising. Likewise, the Bestowing of the Supreme is Ratnasambhava; the Dhyāna mudrā is Amitābha; and the Bestowing of Fearlessness is Amoghasiddhi. Joining the two middle fingers is supreme; extending the thumbs and little fingers, along with the application of the hook and arrow, is the Bestowing of "Excellent." The middle fingers are the supreme Jewel-Vajra; the index fingers spread apart are the Supreme Splendor.

རྒྱལ་མཚན་གནས་སུ་ངེས་སྦྱར་དང་། ། བཞད་པའི་དུས་སུ་རབ་སྦྱར་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། གུང་མོ་པདྨ་རབ་བསྐུམ་པའོ། ། རལ་གྲི་འདྲ་བ་འཇམ་དབྱངས་ཀྱི། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་འཁོར་ལོ་འདྲ། ། ཁ་འབྱེད་གྱུར་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བ་འབའ་ཞིག་གི། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གར་བྱེད་པའོ། ། གོ་ཆ་གོན་པའི་ཚུལ་དག་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སྲུང་བའི་མཆེ་བ་གཉིས། ། རྣམ་གཙིགས་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི། ། ཁུ་ཚུར་བསྡུས་པ་ཁུ་ཚུར་གྱི། ། ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་སྦྱར་ནས་ནི། ། མཐེ་བོང་གཉིས་ནི་གཞིབས་ནས་སུ། ། མཛུབ་གཉིས་མིག་གི་དབྱིབས་འདྲར་བྱས། ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་ནི་ཡིན་པར་བཤད། ། མཛུབ་མོ་མཐེ་བོ་རྡོ་རྗེ་ཉིད། ། མཱ་མ་ཀཱི་ཡི་ཡིན་པར་བཤད། ། པདྨའི་ཐལ་མོ་གོས་དཀར་མོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ཁ་ཕྱེ་བ། ། ཨུཏྤལ་འདྲ་བ་སྒྲོན་མ་ཡིན། ། མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ནི་ལེགས་མདུད་ལ། ། མཛུབ་མོ་དག་ནི་ལྕགས་ཀྱུར་སྦྱར། ། དེ་ཉིད་ཞགས་པ་ལྟ་བུ་དང་། ། ལྕགས་སྒྲོག་འདྲ་བ་དག་ཏུའང་བརྟག། བཞི་པ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུར་ནི། ། སྲིན་ལག་ནང་བཅུག་ཁུ་ཚུར་ནི། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ནི་ལེགས་སྦྱར་བ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ཞེས་གྲགས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་འདྲ་བར་སྦྱར། ། ས་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་སྦྱར་ལ། མཛུབ་མོ་གཉིས་རྒྱབ་ཏུ་བཀུག་སྟེ། རིན་པོ་ཆེ་འདྲ་བར་གཞག་པ་ནི། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། སོར་མོ་ཐམས་ཅད་བརྐྱང་ལ། པདྨ་ལྟ་བུར་གཞག་པ་ནི་དབང་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། །

To the location of the victory banner, it is fixed; at the time of laughter, it is perfectly applied. The great mudrā of Vajradharma is the middle fingers bent like a lotus. Mañjughoṣa’s is like a sword; the Universal Monarch’s is like a wheel. The mudrā of the opening mouth belongs solely to Vajrabhāṣa. The mudrā of Karmavajra is the dancing of the crossed-vajra (viśvavajra). The manner of donning armor is the two fangs of Vajrarakṣa. The gaping mouth is that of Vajrayakṣa. The clenched fist is that of the Fist. Joining the palms hollow and pressing the two thumbs together, with the two index fingers formed like eyes, this is explained as Buddhalocanā. The index and thumb as a vajra is explained as Māmakī. The lotus-palm is Pāṇḍaravāsinī. The vajra-palm opened is the lamp-like Udumbara. The two little fingers are well-locked, and the two index fingers are joined as a hook; that same [mudrā] is also examined as a noose and as a chain. The fourth, the great vajra, is the fist with the ring fingers inserted and the two index fingers well-joined; it is renowned as the "Great Vajra" and is applied like the Vajradhātu. This is for all the [Buddha] grounds. Joining the palms hollow and bending the two index fingers back, placing them like a jewel is for all the perfections (pāramitās). Extending all the fingers and placing them like a lotus is for all the empowerments.

སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ནི་གཟུངས་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་སྙིང་གར་བཞག་ལ། རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོ་ཡིན་པར་བཤད། ། སྤྱི་བོའི་གནས་སུ་ཐལ་སྦྱར་བ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བར་རྣམ་པར་བསྒྲགས། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་ཁར་བུད་པ། ། རྡོ་རྗེ་གླུ་མ་ཡིན་པར་བཤད། ། གར་བརྡུང་བ་ཡི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། བསྐོར་ནས་འཇོག་པར་གར་གྱི་ཡིན། ། པདྨོའི་ཐལ་མོ་ཐུར་དུ་ལྡུགས། ། བདུག་པའིའོ། ། ཐལ་མོ་སྤྱི་བོར་འཇོག་པ་ནི་མེ་ཏོག་གིའོ། ། སྙིང་གར་མཐེ་བོང་བསྙམས་པ་ནི་མར་མེའི་འོ། ། རབ་ཏུ་བརྐྱང་ནས་བྱུག་པ་ནི་བྱུག་པའི་འོ། ། གཟུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སྟེང་དུ་ལག་པ་གཉིས་རབ་ཏུ་བརྐྱང་པའོ། ། རྣ་བའི་ཐད་ཀར་བརྐྱང་པ་ནི་སྒྲའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དྲི་རྣམ་པར་བཀོད་པའི་ཚུལ་ནི་དྲིའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཁར་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་ནི་རོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ནམ་མཁའ་ལ་རེག་པའི་ཚུལ་ནི་རེག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་སྦྱར་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་བཀུག་སྟེ། རིན་པོ་ཆེ་ལྟར་བྱས་པ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཐལ་མོ་ལེགས་པར་བརྐྱང་ནས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་ནི་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ས་གནོན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ནི་སའི་སྙིང་པོའི་འོ། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ནང་དུ་བཅུག་ལ། རལ་གྲི་ལྟར་བྱས་པ་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་འོ། ། གར་བརྡུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་རིན་པོ་ཆེའི་རྡོ་རྗེ་སྙིང་གར་གཞག་པ་ནི། ནམ་མཁའི་མཛོད་ཀྱིའོ། ། ལག་པ་གཉིས་ལེགས་པར་བརྐྱང་པ་ནི་ཕྱག་ན་རིན་ཆེན་གྱིའོ། ། ལག་པ་གཉིས་མཚོའི་རླབས་ལྟར་བྱ་བ་ནི་རྒྱ་མཚོའི་བློ་གྲོས་ཀྱིའོ། །

The viśvavajra mudrā itself is that of all dhāraṇīs. Placing the vajra-palms at the heart is explained as Vajralāsyā. Joining the palms at the crown of the head is proclaimed as Vajramālā. Bringing the joined palms to the mouth is explained as Vajragītā. Performing the manner of dancing and then placing them in a circle is for the dance. Pouring the lotus-palms downward is for incense. Placing the palms at the crown of the head is for flowers. Pressing the thumbs together at the heart is for the lamp. Extending them fully and anointing is for the unguent. The mudrā of form is the two hands extended upward. Extending them level with the ears is the mudrā of sound. The manner of arranging the scent is the mudrā of fragrance. Joining the palms at the mouth is the mudrā of taste. The manner of touching the sky is the mudrā of touch. Joining the palms hollow and bending the two index fingers to form a jewel is the mudrā of Samantabhadra. Extending the palms well and holding them like a wish-fulfilling gem is the mudrā of Akṣayamati. The earth-touching mudrā itself is that of Kṣitigarbha. Inserting the two index fingers within and forming them like a sword is that of Ākāśagarbha. Performing the manner of dancing and placing a precious vajra at the heart is that of Gaganagañja. Extending both hands well is that of Ratnapāṇi. Making the two hands like the waves of an ocean is that of Sāgaramati.

རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་འོ། ། གར་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བརྐྱང་ལ་པདྨ་ལྟར་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་པདྨའི་འོ། ། རལ་གྲི་འདེབས་པའི་ཚུལ་དུ་ལག་པ་གཉིས་བརྐྱང་པ་ནི་མཐུ་ཆེན་ཐོབ་པའིའོ། ། མཐེ་བོ་དང་མཛུབ་མོ་ཟླ་བ་འདྲ་བར་བྱས་པ་ནི་ཟླ་འོད་ཀྱིའོ། ། འོད་འཕྲོ་བ་གཏོང་བ་ལྟ་བུ་ནི་དྲ་བ་ཅན་གྱི་འོད་ཀྱིའོ། ། དབང་བསྐུར་བ་སྟེར་བའི་ཚུལ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་འོ། ། སེ་གོལ་བརྡེབས་པའི་ཚུལ་དུ་བྱེད་པ་ནི་སྤོབས་པ་རྣམ་པར་བརྩེགས་པའི་འོ། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་འབྱེད་པ་ནི་མྱ་ངན་གྱི་མུན་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འཇོམས་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱིའོ། ། རལ་གྲི་བརྡེབས་པའི་ཚུལ་དུ་བྱེད་ཅིང་གནས་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བའི་འོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་གུང་མོ་གཉིས་གཞིབས་ལ་སྲིན་ལག་གཉིས་ཀྱི་གཡས་པའི་མཛུབ་མོས་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་དང་། གཡོན་པའི་མཛུབ་མོས་གཡས་པའི་སྲིན་ལག་བཟུང་ལ་ཟླུམ་པར་བྱ་སྟེ། མཐེ་བོང་གཉིས་མངོན་པར་ཕྱོགས་པར་བྱས་ལ། ཁའི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིའོ། ། ལག་པ་གཡོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པ་ལས་ཁྲོ་བོའི་མཛུབ་མོ་སྙིང་གར་བཞག་ལ། ལག་པ་གཡས་པ་ཐལ་ལྕག་གི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་ནི་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པའི་འོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ལས་མཐེའུ་ཆུང་ལུ་གུ་རྒྱུད་ལྟར་མདུད་ནས་མཛུབ་མོ་གཞིབས་ཏེ་བསྒྲེང་བ་ལས་ལྡོག་ནས་དཔྲལ་བར་གཞག་པ་ནི་རྟ་མགྲིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

The five-pronged vajra mudrā is that of Vajragarbha. Extending the vajra-palms in a dancing manner and forming them like a lotus is that of Padmapāṇi. Extending both hands in the manner of striking with a sword is that of Mahāsthāmaprāpta. Forming the thumb and index finger like a moon is that of Candraprabha. Emitting rays of light is that of Jālinīprabha. The manner of bestowing empowerment is that of Amitābha. Making the gesture of snapping the fingers is that of Pratibhānakūṭa. Opening the joined palms is that of Sarvaduḥkhapraśamanabuddhi. Remaining in the manner of striking with a sword is that of Sarvanīvaraṇaviṣkambhin. From the vajra-binding, join the two middle fingers; with the right index finger, grasp the left ring finger, and with the left index finger, grasp the right ring finger, and curl them into a circle. Then, turning the two thumbs toward each other and placing them in the manner of a mouth is the mudrā of Yamāntaka. Forming a vajra-fist with the left hand and placing the wrathful index finger at the heart, while making the right hand in the manner of a slap, is that of Aparājita. From two vajra-fists, interlace the little fingers like a chain, join the index fingers and raise them, then turn them back and place them at the forehead; this is the mudrā of Hayagrīva.

ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་མཐེ་བོས་མཐེ་བོ་ཆུང་གི་སེན་མོ་མནན་ནས་དཔུང་མགོའི་དྲུང་དུ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ཏེ་གཞག་པ་ནི་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ནི་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ནང་དུ་བཅིངས་ལ་སོར་མོ་རྣམས་དབུས་སུ་འབར་བ་ལྟར་བྱས་ནས་མཐེ་བོ་གཉིས་བསྒྲེང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མེ་འབར་བའི་འོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་དམ་དུ་མདུད་ལ་མཐེ་བོང་གུང་མོ་རྡོ་རྗེ་ལྟར་དཔྲལ་བར་གཞག་པ་ནི་ཁྲག་འཐུང་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བ་དན་གསུམ་པ་བསྒྲེང་བ་ནི་རྟ་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ལག་པ་གཅིག་མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་ལྟར་བྱས་ལ། མཐེ་བོས་མཐེའུ་ཆུང་མནན་པ་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་ལག་པ་གཡས་པ་སྟེག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འདྲ་བར་བྱས་ལ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ལག་པ་ལ་མཐེ་བོས་དབུས་སུ་བཞག་པ་ནི་མེ་ལྷའི་འོ། ། མཛུབ་མོ་དང་མཐེ་བོ་སྦྱར་ནས་དབྱིག་པར་བྱས་པ་ནི་གཤིན་རྗེའི་འོ། ། དེ་ཉིད་ལས་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུར་བྱས་ནས་གཞག་པ་ནི་ཁྱབ་འཇུག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལག་པ་གཅིག་ན་ཐོད་པ་ཐོགས་པ་ལྟ་བུ་ནི་མ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སོར་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་བ་ནི་སྲིན་པོ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། མཛུབ་མོ་དང་མཐེ་བོ་སྦྱར་བ་ཞགས་པ་ལྟར་བྱ་བ་ནི་ཆུ་ལྷའི་འོ། ། མཛུབ་མོ་དང་གུང་མོ་གཉིས་རྒྱལ་མཚན་ལྟར་བསྒྲེང་བ་ནི་རྒྱལ་མཚན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་རླུང་ལྷའི་འོ། །

Pressing the thumb against the nail of the little finger with both thumbs and placing the hands near the shoulders in the manner of a vajra-binding is the mudrā of Amṛtakuṇḍalī. The very mudrā of Vajra-Hūṃkāra is the mudrā of Trailokyavijaya. Binding the vajra-clasp internally and making the fingers blaze in the center, then extending the two thumbs, is the mudrā of Vajrajvālānala. From the vajra-binding, tightly knotting the two index fingers and placing the thumbs and middle fingers like a vajra at the forehead is the mudrā of Heruka. Raising a three-pointed banner of a crossed vajra is the mudrā of Hayagrīva. As for the mudrās of the worldly deities: making one hand like a trident and pressing the little finger with the thumb is the mudrā of Īśāna. From that same position, raising the right hand and making it like a vajra is the mudrā of Śakra. Placing the thumb in the center of the hand while reciting "Oṃ" is the mudrā of Agni. Joining the index finger and thumb to form a staff is the mudrā of Yama. From that same position, making it like a wheel and placing it is the mudrā of Viṣṇu. Holding a skull-cup with one hand is the mudrā of the Mātṛs. Extending two fingers is the mudrā of the Rākṣasas. Joining the index finger and thumb to form a noose is the mudrā of Varuṇa. Extending the index and middle fingers like a victory banner is the mudrā of the Victory Banner, which is the mudrā of Vāyu.

གུང་མོ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲེངས་ནས་དབྱིག་པ་ལྟར་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ལུས་ངན་པོའི་འོ། ། མཆོད་སྦྱིན་ཐོགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཚངས་པའི་འོ། ། མདུང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དྲག་པོའི་འོ། ། གླང་པོའི་སྣ་ནི་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། བདུད་རྩིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུ་ནི་ཟླ་བའིའོ། ། འོད་ཟེར་སྟོང་འགྱེད་པ་ལྟ་བུ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ནི་ཉི་མའི་ཕྱག་རྒྱའིའོ། ། པི་ཝང་བརྡུང་ཞིང་གླུ་ལེན་པ་ལྟ་བུ་ནི་དྲི་ཟ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྫ་རྔ་བརྡུང་བ་ལྟ་བུ་ནི་དགའ་བྱེད་དབང་ཕྱུག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། འཁར་དཀྲོལ་ཐོགས་པ་ལྟ་བུ་ནི་མིའམ་ཅིའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྟག་པར་རྔ་བརྡུང་བ་ལྟ་བུ་ནི་རིག་པ་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལག་པ་གཉིས་གདེངས་ཀ་ལྟར་བྱ་བ་ནི་ཀླུ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གཞན་དག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཉིད་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྡོ་རྗེ་བསྒོམས་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། ལྕེ་ལ་ཡི་གེ་ཧྲི་ལས་པདྨ་དེའི་སྟེང་དུ་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ། དེའི་དབུས་སུ་ཧྲཱིཿལས་བྱུང་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་བསམས་ལ། སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཨ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་སྤྱི་བོར་བསམས་ལ་གར་ལས་བྱུང་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སོགས་པ་ལ་མཆོད་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བསྟན་པར་བྱའོ། །

The mudrā of raising the middle finger alone like a staff is that of Vaiśravaṇa. The mudrā of holding a sacrificial offering is that of Brahmā. The mudrā of the spear is that of Rudra. The mudrā of an elephant’s trunk is that of Gaṇapati. The mudrā resembling a maṇḍala of nectar is that of the Moon. The mudrā of the Sun is shown by the two hands emitting a thousand rays of light. The mudrā of the gandharvas is like playing a lute and singing. The mudrā of the joyful lord (Kāmeśvara) is like beating a clay drum. The mudrā of the kinnaras is like holding a gong. The mudrā of the vidyādharas is like constantly beating a drum. The mudrā of the nāgas is to make the two hands like a hood. Others are the great mudrās or the samaya mudrās; one should form the mudrā after meditating on a vajra upon a moon maṇḍala at the heart. On the tongue, from the syllable HṚĪḤ, a lotus arises; upon that, from the syllable A, a moon maṇḍala; and upon that, from the syllable HŪṂ, a vajra. In its center, one should visualize the Blessed One Amitābha, white in color, arising from the syllable HRĪḤ. Reciting all the syllables of the mantra is the dharma mudrā. Visualizing a crossed vajra from the syllable A at the crown of the head, that which arises from the dance is the karma mudrā. One should display the vajra fists when engaging in offerings to all the tathāgatas and so forth.

ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡང་ཇི་ལྟར་བྲིས་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ལས་བྱུང་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་བཏབ་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་རྣམ་པར་བསྒོམས་པ་ལ་བུམ་པ་གང་བ་ལ་སོགས་པས་མངོན་པར་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་བཛྲ་ཨ་མོ་གྷ་ས་མ་ཡོ་ད་ཀ་སིདྡྷྱ་ཨ་བྷིཥིཉྩ་སརྦ་སུ་ག་སོ་མན་སཱུ་ནི་ཨ་དད་ཏུ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཨཿཞེས་བྱ་བས་འཇམ་དཔལ་དབྱངས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་རྒྱས་བཟུང་ལ། མེ་ཏོག་གི་ཡལ་ག་ལས་ལན་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་བཟླས་ལ། མགོན་པོ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་གཞག་པར་བྱའོ། ། བུམ་པ་གཞན་དག་ཀྱང་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་དང་ལྡན་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཨོཾ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་ད་ཀ་ཧཱུཾ་ཞེས་ལན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ལ། གོས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་འབུམ་མམ་ཁྲིའམ། སྟོང་ངམ་བརྒྱའམ། སོ་སོ་ཞིང་རེ་རེ་ཞིག་གམ། སྤྱི་ལ་དེ་བཞིན་དུ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རིམ་པ་འདིས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པར་ཡང་དག་པར་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། མེ་ཏོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། གང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིའམ། གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་མེ་ཏོག་གི་བྱེ་བྲག་ཡིད་ལས་བྱུང་བའམ། ཆུ་ལས་སྐྱེས་པའམ། ཐང་ལས་སྐྱེས་པ་གང་དག་ཡོད་པ་དེ་རྣམས་འདི་ལྟ་སྟེ། མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱ་བའི་ཕྱིར།

Furthermore, the Mahāmudrās should be visualized as arising from the seed syllables in accordance with how they were drawn. Once the circles of deities have been meditated upon as sealed by the four mudrās, they should be presented with offerings such as full vases. Then, taking the Victorious Vase (vijayakalaśa) which possesses the characteristics as previously explained, one should hold the samaya-mudrā of Mañjuśrī and recite: Oṃ mahāsukha vajra amoghasamaya udaka siddhya abhiṣiñca sarvasugasaumanasūni ādadatu kuru kuru jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ aḥ. Having recited this twenty-one times over a branch of flowers, one should place it before the Protector Mañjuśrī. As for the other vases, which possess the symbols of Akṣobhya and the others, one should recite Oṃ vajrakrodha udaka hūṃ one hundred and eight times outside the maṇḍala. Then, one should offer various garments—whether a hundred thousand, ten thousand, a thousand, a hundred, or individually to each, or collectively to all. Then, one should make perfect offerings of flowers and so forth in this sequence. Binding the flower mudrā, one should say: "Whatever varieties of flowers belonging to gods and humans exist in this world system, or in all the world systems of the ten directions—whether born from the mind, born from water, or born from land—may all of them, without exception, be used for the purpose of making offerings to all the Tathāgatas."

ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིགས་ལྔ་དང་བཅས་པར་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་དབུལ་བར་བགྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་(པུཥྤ་,པུཥྤེ་)པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། བདུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིའམ་གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་བདུག་པའི་བྱེ་བྲག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའམ། ཡང་དག་པར་སྦྱར་བའམ། ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་གང་དག་ཡོད་པ་དེ་རྣམས་འདི་ལྟ་སྟེ། མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་(མད་,མེད་)པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིགས་ལྔ་དང་བཅས་པར་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་དབུལ་བར་བགྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་དྷཱུ་པ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། མར་མེའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིའམ། གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྣང་བའི་བྱེ་བྲག་ཡིད་ལས་བྱུང་བའམ། རིན་པོ་ཆེའི་འོད་དམ་མར་མེའི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་ཡོད་པ་དེ་རྣམས་འདི་ལྟ་སྟེ། མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིགས་ལྔ་དང་བཅས་པར་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་།

I offer these to all the buddhas and bodhisattvas of the ten directions, together with those of the five families, and to all the specific deities of the essence-mantras, mudrās, secret mantras, and knowledge-mantras. OṂ SARVA TATHĀGATA PUṢPA PŪJA MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. Binding the incense mudrā, one should say: Whatever varieties of incense there are among gods and humans in this world system, or in all the world systems of the ten directions—whether innate, compounded, or transformed—I offer them all, without exception, to all the tathāgatas in order to perform the act of offering. I offer them to all the buddhas and bodhisattvas of the ten directions, together with those of the five families, and to all the specific deities of the essence-mantras, mudrās, secret mantras, and knowledge-mantras. OṂ SARVA TATHĀGATA DHŪPA PŪJA MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. Binding the lamp mudrā, one should say: Whatever varieties of light there are among gods and humans in this world system, or in all the world systems of the ten directions—whether mental emanations, the radiance of jewels, or the light of lamps and so forth—I offer them all, without exception, to all the tathāgatas in order to perform the act of offering. I offer them to all the buddhas and bodhisattvas of the ten directions, together with those of the five families, and to all the specific deities of the essence-mantras, mudrās, secret mantras, and knowledge-mantras. OṂ SARVA TATHĀGATA ĀLOKA PŪJA MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ.

སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་དབུལ་བར་བགྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨཱ་ལོ་ཀ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། དྲིའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། གང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིའམ། གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་དྲིའི་བྱེ་བྲག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའམ་ཡང་དག་པར་སྦྱར་བའམ། ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་གང་དག་ཡོད་པ་རྣམས་འདི་ལྟ་སྟེ། མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིགས་ལྔ་དང་བཅས་པར་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་དབུལ་བར་བགྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་གནྡྷ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་སྦྱར་ལ་བཅིངས་ལ། འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིའམ། གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་རིན་པོ་ཆེའི་རི་བོའམ། རྒྱ་མཚོ་རིན་པོ་ཆེའི་ཚོགས་གང་དག་ཡོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདི་ལྟ་སྟེ། མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིགས་ལྔ་དང་བཅས་པར་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་དབུལ་བར་བགྱིའོ། །

I shall offer these to all the specific deities of the essences, mudrās, secret mantras, and knowledge mantras. OṂ SARVA TATHĀGATA ĀLOKA PŪJA MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. Binding the mudrā of fragrance, one should say: Whatever varieties of fragrance exist in this world system, or in all the world systems of the ten directions—whether innate, compounded, or transformed—to all those Tathāgatas without exception or remainder, for the sake of performing the act of offering, I shall offer them to all the Buddhas of the ten directions and the Bodhisattvas of the five families who reside there, and to all the specific deities of the essences, mudrās, secret mantras, and knowledge mantras. OṂ SARVA TATHĀGATA GANDHA PŪJA MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. Joining the palms hollowed and bound, one should say: Whatever jeweled mountains or oceans of jewel collections exist in this world system, or in all the world systems of the ten directions—to all those Tathāgatas without exception or remainder, for the sake of performing the act of offering, I shall offer them to all the Buddhas of the ten directions and the Bodhisattvas of the five families who reside there, and to all the specific deities of the essences, mudrās, secret mantras, and knowledge mantras. I shall offer them to all.

ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བོ་དྷྱཾ་ག་རཏྣ་ནེ་ཨ་ལངྐཱ་ར་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། བཞད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིའམ། གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་དགོད་པ་དང་། སྒེག་པ་དང་། དགའ་བ་དང་། རྩེད་མོའི་བདེ་བའི་བྱེ་བྲག་གང་དག་ཡོད་པ་དེ་རྣམས་འདི་ལྟ་སྟེ། མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིགས་ལྔ་དང་བཅས་པར་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་དབུལ་བར་བགྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧཱ་སྱ་ལཱ་སྱ་ར་ཏི་ཀྲཱྀ་ཌ་སཽ་ཁྱ་ཨ་ནུཏྟ་ར་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། བཞད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བསྐོར་བ་འདི་སྤྱི་བོར་བཞག་ལ། ཡང་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་སྦྱར་བ་བཅིངས་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིའམ། གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་ངམ། གོས་ཀྱི་ཤིང་གང་དག་ཡོད་པ་དེ་རྣམས་འདི་ལྟ་སྟེ། མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རིགས་ལྔ་དང་བཅས་པར་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་དབུལ་བར་བགྱིའོ།

OṂ SARVA-TATHĀGATA-BODDHYAṄGA-RATNA-NE-ALAṄKĀRA-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. Forming the mudrā of laughter, one should recite: Whatever varieties of the bliss of laughter, charm, joy, and play exist in this world system, or in all the world systems of the ten directions—those I offer to all the Tathāgatas without exception or remainder, in order to perform the act of offering. To all the Buddhas and Bodhisattvas of the five families residing in all the world systems of the ten directions, and to all the specific deities of the essences, mudrās, secret mantras, and vidyā-mantras, I offer them. OṂ SARVA-TATHĀGATA-HĀSYA-LĀSYA-RATI-KRĪḌA-SAUKHYA-ANUTTARA-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. Placing that same mudrā of laughter—the vajra-palms joined and rotated—at the crown of the head, and then forming the hollowed palms joined together, one should recite: Whatever wish-fulfilling trees or clothing trees exist in this world system, or in all the world systems of the ten directions—those I offer to all the Tathāgatas without exception or remainder, in order to perform the act of offering. To all the Buddhas and Bodhisattvas of the five families residing in all the world systems of the ten directions, and to all the specific deities of the essences, mudrās, secret mantras, and vidyā-mantras, I offer them.

། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུཏྟ་ར་བོ་དྷི་ཨ་ལངྐཱ་ར་བསྟྲ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ལ། སྙིང་རྗེའི་དབང་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསྒྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་དེ། མ་རྒལ་བ་རྣམས་བསྒྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། མ་གྲོལ་བ་རྣམས་དགྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། དབུགས་མ་ཕྱིན་པ་རྣམས་དབུགས་དབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་ཡང་དག་པར་བསྒྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བགྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བོ་དྷཾ་ཙིཏྟ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། སྒེག་མོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་འབྱོར་ཅིང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་འདོད་པ་ཙམ་ལ་རག་ལུས་པར་གྱུར་ཅིག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་མ་ཧཱ་བཛྲོད་བྷ་བ་དཱ་ན་པཱ་ར་མི་ཏཱ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྤ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མི་དགེ་བའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ཅིག། དགེ་བའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཅིག།

OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANUTTARA-BODHI-ĀLANKĀRA-VASTRA-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. Then, the Blessed One, having bound the action mudrā of Vajrasattva, should call to mind the suffering of cyclic existence for all sentient beings. Under the power of compassion, in order to liberate all sentient beings, he should generate the mind of awakening (bodhicitta), thinking: "I shall generate the mind of awakening in order to cross over those who have not crossed over, to liberate those who are not liberated, to give breath to those who have not found breath, to lead to parinirvāṇa those who have not attained parinirvāṇa, and to perfectly deliver the entire realm of sentient beings from the ocean of cyclic existence." OṂ SARVA-TATHĀGATA-BODDHACITTA-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. Having bound the mudrā of Lāsyā, one should say: "May all sentient beings be perfectly endowed with all requisites, and may all excellence depend upon mere desire." OṂ SARVA-TATHĀGATA-MAHĀVAJRODBHAVA-DĀNA-PĀRAMITĀ-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. Having bound the mudrā of Vajramālā, one should say: "May all sentient beings be free from all unvirtuous ends of physical, verbal, and mental action, and may they be endowed with all virtuous ends of physical, verbal, and mental action."

ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུཏྟ་ར་མ་ཧཱ་བོ་དྷི་ཧ་ར་ཤཱི་ལ་པཱ་ར་མི་ཏཱ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། རྡོ་རྗེ་གླུ་མཁན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ལུས་ཡང་དག་པར་བརྒྱན་པར་བྱས་པ་དང་། རྟག་ཏུ་ཕན་ཚུན་འཇིགས་པ་མེད་པ་དང་། ཞེ་འགྲས་པ་མེད་པས་ཞུགས་ཤིང་མིག་དང་ཡིད་མངོན་པར་དགའ་བ་དང་། ཆོས་ཟབ་མོ་ལ་བཟོད་པ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཅིག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུཏྟ་ར་མ་ཧཱ་དྷརྨ་ཨ་བ་བྷོ་དྷི་ཀྵཱན་ཏི་པཱ་ར་མི་ཏཱ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། རྡོ་རྗེ་གར་མཁན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་དང་ལྡན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་ཡོངས་སུ་གཞོལ་ཞིང་འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཅིག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སན་ས་རཱ་པ་རི་ཏྱཾ་ག་ཨ་ནུཏྟ་ར་མ་ཧཱ་བཱིརྱ་པཱ་ར་མི་ཏཱ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། མེ་ཏོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ཅིག། བསམ་གཏན་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་རྣམས་དང་། རིག་པ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་གྱུར་ཅིག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུཏྟ་ར་མ་ཧཱ་སཽ་ཁྱ་བི་ཧཱ་ར་དྷྱཱ་ན་པཱ་ར་མི་ཏཱ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ།

OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANUTTARA-MAHĀ-BODDHI-HARA-ŚĪLA-PĀRAMITĀ-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. Forming the mudrā of the Vajra Songstress, one should say: "May all sentient beings have their bodies perfectly adorned with all the major and minor marks; may they always enter into one another without fear or animosity, with eyes and minds full of joy, and may they possess the patient endurance of the profound Dharma." OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANUTTARA-MAHĀ-DHARMA-ABHODHI-KṢĀNTI-PĀRAMITĀ-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. Forming the mudrā of the Vajra Dancer, one should say: "May all sentient beings possess a joyful delight in the conduct of the bodhisattvas, and may they possess the diligence that is fully intent upon buddhahood itself and the complete abandonment of saṃsāra." OṂ SARVA-TATHĀGATA-SAN-SARĀ-PARITYĀGA-ANUTTARA-MAHĀ-VĪRYA-PĀRAMITĀ-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. Forming the mudrā of the Flower, one should say: "May all sentient beings be free from the afflictions and the secondary afflictions. May they attain the excellence of mastery over meditative concentrations, absorptions, liberations, meditative attainments, superknowledges, and all forms of knowledge." OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANUTTARA-MAHĀ-SAUKHYA-VIHĀRA-DHYĀNA-PĀRAMITĀ-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ.

བདུག་སྤོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་རབ་དང་། ཡེ་ཤེས་རྣམས་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པར་གྱུར་ཅིག། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་ཐོབ་སྟེ། བཟོ་དང་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་ཤིང་སྒྱུ་རྩལ་དང་ལྡན་ལ། གསང་བའི་ཆོ་ག་ཤེས་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་སྟེ་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཡང་དག་པར་གཅོད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུཏྟ་ར་ཀླེ་ཤ་ཙྪེ་ད་སརྦ་དྷརྨྨཱ་ས་མནྟ་ཛྙཱ་ན་མ་ཧཱ་པྲཛྙཱ་པཱ་ར་མི་ཏཱ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ལུས་ཀྱི་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞབས་དྲུང་དུ་མོས་པ་བྱས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ཏ་ཀཱ་ཡ་ནིཪྻཱ་ཏ་ན་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོས་བསྐོར་བས་ཤིས་པར་བརྗོད་པའི་ཚུལ་དུ་བཅིངས་ལ། ཐམས་ཅད་དུ་ལྕེ་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་སྙེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཉམ་ཉིད་མི་གཡོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བསྟོད་པས་མཆོད་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཱཀ་ནིཪྻཱ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དང་། བསམ་པ་གཅིག་པའི་སྦྱོར་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ལས་ལྷག་པར་མོས་པ་བྱས་ལ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙིཏྟ་ནིཪྻཱ་ཏ་ན་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་།

Form the mudrā of incense and recite these words: "May all sentient beings be perfectly endowed with supramundane insight and primordial wisdom. May they attain the four types of perfect analytical knowledge, understand all crafts and treatises, and possess artistic skill. May they know the secret rituals, perceive suchness, and attain the primordial wisdom that completely cuts through the afflictive and cognitive obscurations." OṂ SARVA TATHĀGATA ANUTTARA KLEŚACCHEDA SARVADHARMĀ SAMANTA JÑĀNA MAHĀPRAJÑĀPĀRAMITĀ PŪJĀ MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. In order to perform physical service, visualize yourself before the feet of all the Tathāgatas of the ten directions and all world systems without exception, and recite these words: OṂ SARVA TATHĀGATA KĀYA NIRYĀTANA PŪJĀ MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. Form the vajra-palms in the manner of a circumambulation to express auspiciousness. With the intense visualization of making offerings through hundreds of thousands of tongues in every direction with praises such as "Immovable Equality," recite these words: OṂ SARVA TATHĀGATA VĀK NIRYĀTANA PŪJĀ MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. With the application of a single intention together with all the Bodhisattvas, cultivate the intense visualization of the equality of all phenomena: OṂ SARVA TATHĀGATA CITTA NIRYĀTANA PŪJĀ MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ. All phenomena are the emptiness of the nature of non-substantiality.

མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་རྣམ་པར་ལྷག་པར་མོས་པ་བྱས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་གུ་ཧྱ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། དེ་ནས་གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་སྣ་ཚོགས་པས་རྣམ་པར་བཀྲ་བ་བརྒྱ་སྟོང་ལ་སོགས་པའི་གྲངས་སྙེད་དམ། འབྱོར་པ་ཅི་ཡོད་པ་རྣམས་དབུལ་བར་བྱ་བ་དང་། རོ་བརྒྱ་བའི་ལྷའི་ཞལ་ཟས་དང་། སྭ་སྟི་ཀ་ལ་སོགས་པའི་བཟའ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་འབུམ་མམ། བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ། ཨཱདྱ་ནུཏྤ་ནན་ཏྭཱཏ་ཅེས་བརྗོད་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། རོལ་མོ་བཅུ་ཕྲག་སྟོང་ངམ། རོལ་མོ་བརྒྱ་ཕྲག་སྟོང་ངམ། རོལ་མོ་བཅུ་འམ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿཞེས་བྱ་བ་མངོན་པར་བཟླས་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། རྣམ་པ་བཅུ་པོ་འདི་ལྟ་སྟེ། གླིང་བུ་དང་། པི་ཝང་དང་། རྫ་རྔ་དང་། རྫ་རྔ་ཆུང་ངུ་དང་། ཆ་ལང་དང་། རྔ་བོ་ཆེ་དང་། མི་དང་ག་དང་། རྔ་རིང་དང་། རྔ་སྐེད་ཉག་དང་། ཏི་མ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཤིན་ཏུ་བརྟགས་པའི་རྟ་དང་གླང་པོ་ཆེ་དང་། བ་ལང་གི་ཁྱུ་རྣམས་ཀྱང་། ཨོཾ་བཛྲ་སྥ་ར་ཎ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བས་མངོན་པར་བཟླས་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས། སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཞག་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་གཏོར་མ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། འབྲས་ཡོས་བཅས་ཤིང་ཏིལ་དང་བཅས། ། འབྲས་ཆན་མེ་ཏོག་ཆུ་དང་བཅས། ། སྲན་ཆན་བཅས་ཤིང་མང་དུ་བྱ། ། མར་དང་ཙག་ཙེག་བཅས་པ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བཟའ་བ་རྣམས་ལ། ཨ་ཀཱ་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་བཟླས་ཏེ།

Having cultivated an intense resolve for the signless and the wishless, one should recite: OṂ SARVA-TATHĀGATA-GUHYA-PŪJĀ-MEGHA-SAMUDRA-SPHARAṆA-SAMAYE HŪṂ. Then, one should offer as many as a hundred thousand or whatever number of various parasols, victory banners, and flags there may be, or whatever wealth is available. One should also offer a hundred thousand or a hundred thousand varieties of divine food of a hundred flavors, such as svastika cakes and other edibles, while reciting: OṂ AKĀRO MUKHAṂ SARVA-DHARMĀṆĀM ĀDY-ANUTPANNA-TVĀT. One should offer ten thousand or a hundred thousand musical instruments, or ten instruments, while reciting the mantra OṂ HŪṂ HRĪḤ. The ten types of instruments are as follows: the flute, the lute, the large drum, the small drum, the cymbals, the great drum, the miṅga, the long drum, the waist-drum, and the one called timala. One should also offer well-trained horses, elephants, and herds of cattle, while reciting OṂ VAJRA-SPHARAṆA-KHAṂ. Having thus perfectly worshipped the maṇḍala, one should station the supreme practice companion within the maṇḍala and offer the torma outside. Regarding the various foods such as those described in the verse: "With parched rice and sesame, with cooked rice, flowers, and water, with bean soup and many [ingredients], with butter and sweets," one should fully recite the mantra beginning with AKĀRO.

ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱ་དྱ་ནུཏྤན་ན་ཏྭཏ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤི་ཁ་རེ་རུ་ཊ་མ་ཊ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨཱ་ན་ཡ་ཧོཿབྷ་ག་བཱན་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ལན་བདུན་མངོན་པར་བསྔགས་ལ། ཤར་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ། ལན་གསུམ་གསུམ་དབུལ་བ་དང་། མཆོད་ཡོན་དང་། དྲི་དང་མེ་ཏོག་དང་། སྤོས་དང་། མར་མེ་དང་ལྡན་པར་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་སྲིད་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྤྱན་དྲང་ངོ་། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ལ་མཆོད་ཡོན་དབུལ་ཞིང་སྤོས་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། གཏོར་མ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ལ་འདི་དག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ཏེ། རྐང་པ་གཡས་པ་བརྐྱང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འདུག་ནས། ལག་པ་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ལ། གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱ་སྟ་ཟུར་ཕྱོགས་སུ་གཞག་སྟེ། གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུས་སྤྱན་དྲང་བ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ལས་མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུར་བྱས་པ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྐང་པ་གཡོན་པ་རྐྱང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འདུག་ལ་སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཛུབ་མོ་བརྐྱང་བ་ནི། སླར་བཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཡང་དེའི་སྔགས་ནི། ན་མོ་བཛྲ་སྱ་དེ་ཤི་དེ་ཤི་བཛྲ་པཱ་ཎི་རཀྵ་རཀྵ་སྭཱ་ཧཱ། མེའི་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ནས་ལག་གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་ཟླུམ་པོར་བཀུག་སྟེ།

Recite the mantra ākāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt, oṃ vajraśikhare ruṭa maṭa, oṃ sumbhani sumbha hūṃ, gṛhṇa gṛhṇa hūṃ, gṛhṇāpaya gṛhṇāpaya hūṃ, ānaya hoḥ bhagavān vidyārāja hūṃ phaṭ seven times. Beginning from the eastern direction, offer [the substances] three times each, together with the water for the face, fragrance, flowers, incense, and lamps. Furthermore, one should visualize the form of the maṇḍala. Then, invite [the deities]. Next, display the samaya-mudrā, offer the water for the face, and present perfect offerings of incense and so forth, and then offer the torma. After that, request them to depart. In this regard, the mudrās and mantras are as follows: facing the eastern direction, sit in the posture of extending the right leg. Display the vajra-mudrā with the left hand, and place the right vajra-mudrā at the side of the hip. Inviting [the deity] with the right vajra index finger acting as a hook is the mudrā for inviting Śakra. Making that same index finger into a hook is the samaya-mudrā of Śakra. Sitting in the posture of extending the left leg, extending the index finger from the inviting mudrā is the mudrā for sending [the deity] back. Furthermore, the mantra for that is: namo vajrasya deśi deśi vajrapāṇi rakṣa rakṣa svāhā. Facing the direction of fire, bend the index finger of the right hand into a circle.

གུང་མོའི་ཚིག་གསུམ་པར་བཙུགས་ལ་མཐེ་བོ་ལག་མཐིལ་དུ་བཞག་པ་ནི་མེ་ལྷ་སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཐེ་བོའི་ངོས་ལ་མཛུབ་མོ་བཙུགས་པ་ནི་མེ་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་མཐེ་བོའི་ངོས་ལ་བཙུགས་ཏེ། ཕྱིར་དྲག་ཏུ་བརྐྱང་བ་ནི་སླར་བཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེའི་སྔགས་ནི་ཨགྣི་ཨེ་ཧི་ཀ་པི་ལཱ་ཀ་པི་ལཱ། ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ཧ་ཧ་ཤི་ཀི་ཏི་ལི་བི་རཱུ་པཀྵ་སྭཱ་ཧཱ། གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ནས་སྙིམ་པ་བདུན་དུ་གཞག་སྟེ། སོར་མོ་ཕན་ཚུན་བསྣོལ་ལ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ནས་སྲིན་ལག་གཉིས་བསྒྲེངས་པ་གཞིབས་ལ་གཡབས་ཏེ། ཡང་ནང་དུ་བཞག་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྲིན་ལག་གཉིས་ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་དེ་བཞིན་དུ་གཤིབས་ཏེ་བསྒྲེངས་ལ་སྙིང་གར་གཞག་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་སྲིན་ལག་སྦྱར་བ་ནི་སླར་བཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་ནི་ས་མ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་རྐང་པ་མཉམ་པས་འདུག་ལ་ལག་པ་གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པ་ལས་མཛུབ་མོ་དང་གུང་མོ་རལ་གྲི་དང་འདྲ་བར་གཞིབས་ལ་བསྒྲེངས་ཏེ་བཞག། ལག་པ་གཡོན་པ་ཡང་དེ་ལྟར་བྱ་སྟེ། སྟ་ཟུར་ལོགས་སུ་བཞག་ལ་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་བཀུག་སྟེ། གཡས་པ་ནི་བདེན་བྲལ་སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་ལག་པ་གཡོན་པ་སྟ་ཟུར་ཕྱོགས་སུ་རལ་གྲི་དང་འདྲ་བར་གཞག་པ་ནི་བདེན་བྲལ་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཛུབ་མོ་བརྐྱང་པ་ནི་སླར་བཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་ནི་སརྦ་བྷཱུ་ཏ་བྷ་ཡ་ཀ་ར། ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ།

Placing the middle finger at the third joint and resting the thumb in the palm is the mudrā for inviting the Fire God (Agni). From the mudrā for inviting, placing the index finger against the side of the thumb is the samaya mudrā of the Fire God. From that same mudrā, placing the index finger against the side of the thumb and then extending it forcefully outward is the mudrā for sending [the deity] back. The mantra for this is: agni ehi kapila kapila jvala jvala ha ha śikite virūpākṣa svāhā. Facing the direction of Yama, place the hollowed palms seven times together. Interlace the fingers, clench them into fists, and extend the two ring fingers side by side to wave them; then placing them back inside is the mudrā for inviting Yama. Extending the two ring fingers outward in the same manner and placing them at the heart is the samaya mudrā. Joining the ring fingers from that same position is the mudrā for sending [the deity] back. The mantra is: samaye svāhā. Sitting with feet even in the direction of Nairṛti, clench the right hand into a fist and extend the index and middle fingers side by side like a sword. Do the same with the left hand, placing it at the side of the hip; then, hooking the left index finger, the right [hand] is the mudrā for inviting Nairṛti. From that same mudrā, placing the left hand at the side of the hip like a sword is the samaya mudrā of Nairṛti. Extending the index finger from the mudrā for inviting is the mudrā for sending [the deity] back. The mantra is: sarvabhūtabhayakara kuru kuru svāhā.

ཆུ་ལྷའི་ཕྱོགས་སུ་རྐང་པ་མཉམ་པས་འདུག་ལ་ལག་པ་གཡས་པ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ནས་མཐེ་བོ་དང་མཛུབ་མོ་གཅིག་ཏུ་སྦྱར་ཏེ། ཞགས་མིག་ལྟར་བྱས་ལ། གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་ཡང་དེ་ལྟར་བྱས་ཏེ། སྙིང་གར་བཞག་ལ་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུས་གཡབས་པ་ནི་ཆུ་ལྷ་སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཚུལ་དུ་བཞག་པ་ལས་ཞགས་མིག་ལྟར་བྱས་པ་ནི་ཆུ་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གཡོན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཛུབ་མོ་བརྐྱང་བ་ནི་སླར་གཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་ནི་ཏྲི་ཏྲི་པུ་ཊ། ཏྲི་ཏྲི་ཤི་ཁོ་ཏི་བི་སུ་པཱཀྵ་སྭཱ་ཧཱ། རླུང་ལྷའི་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ཏེ་འདུག་ལ་ལག་པ་གཡས་པ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ཏེ་གུང་མོ་བསྒྲེང་བའི་ཚིགས་དང་པོར་མཛུབ་མོ་བཀུག་པའི་ཐོར་ཏོ་བཙུགས་ལ་ལག་པ་གཡས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ་སྟ་ཟུར་ལོགས་སུ་བཞག་ཅིང་མཐེ་བོ་བསྐུལ་བ་ནི་རླུང་ལྷ་སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཞག་པ་ནི་རླུང་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཐེ་བོ་བརྐྱང་པ་ནི་སླར་གཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་ནི་ཨོཾ་སྭ་སཾ་ཁ་ཁུ་ཁུ་ཁ་སྭཱ་ཧཱ། ཀུ་བེ་ར་ལ་མངོན་དུ་བལྟས་ཏེ་འདུག་ནས་ལག་པ་གཉིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ལ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ནང་དུ་ལྡོག་སྟེ། མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་གཞིབས་ནས་བརྐྱང་ལ་དེའི་རྒྱབ་ཏུ་སྲིན་ལག་གཉིས་སོ་སོར་བཞག་ནས་གུང་མོ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་ལྟར་བཀུག་སྟེ། གཡབས་པ་ནི་ཀུ་བེ་ར་སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

In the direction of Varuṇa, sit with feet together. Form a fist with the right hand and join the thumb and index finger together like the eye of a noose. Form the left fist in the same way and place it at the heart; waving the left index finger like a hook is the mudrā for inviting Varuṇa. From that same mudrā, placing the left index finger in the manner of a fist and forming it like the eye of a noose is the samaya mudrā of Varuṇa. Extending the index finger from the left mudrā is the mudrā for dismissal. The mantra is: trī trī puṭa trī trī śikhodi visupākṣa svāhā. Facing the direction of Vāyu, sit and form a fist with the right hand. Hook the index finger at the first joint of the raised middle finger and place the tip of the right hand similarly at the side of the hip; stimulating the thumb is the mudrā for inviting Vāyu. From that same mudrā, placing the thumb as before is the samaya mudrā of Vāyu. Extending the thumb from the inviting mudrā is the mudrā for dismissal. The mantra is: oṃ svasaṃ kha khu kha svāhā. Facing Kubera, sit with the two hands joined in añjali. Reverse the vajra-binding gesture, join the two little fingers and extend them, place the two ring fingers separately behind them, and hook the two middle fingers like a vajra; waving them is the mudrā for inviting Kubera.

ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་གུང་མོ་གཉིས་ནང་དུ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བའི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་ནི་ཀུ་བེ་རའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་གུང་མོ་གཉིས་བརྐྱང་བ་ནི་སླར་གཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་ནི་ཨོཾ་ཀུ་བེ་ར་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ཏེ་འདུག་ལ་ལག་པ་གཅིག་ཏུ་སྦྱར་ཏེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བྱས་ལ་སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་ནང་དུ་བཀུག་སྟེ་བསྣོལ་ལ་གུང་མོ་གཉིས་གཞིབས་ཏེ་བསྒྲེང་བའི་རྒྱབ་ལོགས་སུ་མཛུབ་མོ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་འདྲ་བར་བྱ། མཐེ་བོ་གཉིས་རབ་ཏུ་གཞིབས་ཏེ་བཞག་ལ་དེ་ཉིད་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཕན་ཚུན་སེན་མོ་སྤྲད་ནས་ནང་དུ་གཡབས་པ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་སྔ་མ་ལྟར་མཛུབ་མོ་རྡོ་རྗེའི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཛུབ་མོ་བརྐྱང་བ་ནི་སླར་གཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་ནི་ཨོཾ་ཛུཾ་ཛུཾ་ཤཱི་བ་སྭཱ་ཧཱ། གཡོན་བརྐྱང་བའི་གནས་པས་འདུག་ལ་ལག་པ་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་སྦྱར་ཏེ་བཞག་ལ་སྟེང་དུ་བལྟས་ཏེ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་ལྕགས་ཀྱུས་ནི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་སྤྱན་དྲང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་སྔ་མ་ལྟར་གཞག་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བརྐྱང་བ་ནི་སླར་གཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨུར་དྷཾ་བྲཧྨ་ཎེ་སྭཱ་ཧཱ། སཱུ་རྱཱ་གྲ་ཧ་ཨ་དྷི་པ་ཏ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཙནྡྲ་ཡ་ནཀྵ་ཏྲ་ཨདྷི་པ་ཏ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། རྐང་པ་མཉམ་པར་གནས་པས་འདུག་ལ་ལག་པ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་སྦྱར་ཏེ།

From that same mudrā, placing the two middle fingers inward in the manner of a vajra-binding is the samaya mudrā of Kubera. Extending the two middle fingers from the invitation mudrā is the mudrā for dismissal. The mantra is: OṂ KUBERĀYE SVĀHĀ. Facing the direction of Īśāna, sit with the hands joined together in añjali. Hook the ring and little fingers inward and cross them, then align the two middle fingers and raise them. Behind them, form the two index fingers like a vajra. Place the two thumbs pressed firmly together, and from that position, interlace the two index fingers with their nails and wave them inward; this is the invitation mudrā of Īśāna. From that same position, placing the index fingers in the manner of a vajra as before is the samaya mudrā of Īśāna. Extending the two index fingers from the invitation mudrā is the mudrā for dismissal. The mantra is: OṂ JŪṂ JŪṂ ŚĪVA SVĀHĀ. Sitting in the posture with the left leg extended, join the palms with the hollows facing upward and look above. With the hooks of the two index fingers, one should invite Brahmā and the others. From that same position, placing the two index fingers as before is the samaya mudrā. Extending the two index fingers from the invitation mudrā is the mudrā for dismissal. The mantras are as follows: OṂ ŪRDHVAṂ BRAHMAṆE SVĀHĀ; SŪRYĀGRAHĀDHIPATAYE SVĀHĀ; CANDRĀYA NAKṢATRĀDHIPATAYE SVĀHĀ. Sitting with the feet together, join the two hands together.

སོར་མོ་རྣམས་བར་མཚམས་མེད་པར་རྩེ་མོ་ཕན་ཚུན་སྦྱར། མཐེ་བོ་ཟླུམ་པོ་བྱས་ལ་འོག་ཏུ་བལྟས་ཏེ། སའི་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པ་མཛུབ་མོའི་ལྕགས་ཀྱུས་སྤྱན་དྲང་བ་ནི་འོག་གི་ལྷ་སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མཛུབ་མོ་གཞག་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་བརྐྱང་བ་ནི་སླར་གཏང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་ནི་ཨ་དྷྭ་པྲྀ་ཐྭི་བྷྱཿསྭཱ་ཧཱ། ཨ་སུ་རེ་བྷྱཿསྭཱ་ཧཱ། ནཱ་གེ་བྷྱཿསྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་སྔགས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ལ་འཐོར་འཐུང་ཕུལ་ལ། ལས་འདིས་རང་གི་སློབ་མའི་ཚོགས་དང་བདག་ལ་བགེགས་མེད་པར་མཛོད་ཅིག། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་ཡང་སྩོལ་ཅིག་ཅེས་བྱས་ནས་ཐམས་ཅད་སླར་གཏང་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པའི་རྒྱུད་ལས་བྱུང་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཏོར་མ་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་གནོད་སྦྱིན་ལྟོ་འཕྱེ་གྲུལ། ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་འདབ་བཟང་ལུས་སྲུལ་པོ། ། དྲི་ཟ་སྲིན་པོ་གདོན་གྱི་རིགས་རྣམས་དང་། ། གང་དག་ས་ལ་གནས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་ཅན། ། བུ་སྨད་ཚོགས་བཅས་གཡོག་འཁོར་བཅས་པ་ལ། བདག་གིས་པུས་མོ་ས་ལ་བཙུགས་ནས་སུ། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་ཁྱེད་ལ་གསོལ་འདེབས་ཀྱིས། ། གནས་ནས་ཕན་གདགས་སླད་དུ་འདིར་སྤྱོན་ཅིག། འབྱུང་པོ་གང་དག་རི་རབ་སྟེང་གནས་དང་། ། དགའ་བའི་ཚལ་དང་ལྷ་ཡི་གནས་རྣམས་དང་། ། ཤར་ནུབ་རི་དང་ཉི་ཟླའི་ཁྱིམ་རྣམས་དང་། ། རི་བོ་ཀུན་ལ་གང་དག་གནས་པ་དང་། ། ཆུ་བོ་ཀུན་དང་ཆུ་ཡི་མདོ་རྣམས་དང་། ། རིན་ཆེན་གནས་ན་ལྷག་པར་གནས་པ་དང་། ། མཚོ་དང་རྫིང་དང་ལྟེང་ཀ་ཆུ་ངོགས་དང་། །

Join the fingers without any gaps, touching their tips to one another. Form the thumbs into a circle and point them downward; this is the mudrā for inviting the earth goddess and others by means of the hook of the index fingers, which is the mudrā for inviting the deities below. Placing the index fingers as before from the mudrā of invitation is the samaya mudrā. Extending the two index fingers is the mudrā for dismissal. The mantra is: adhvapṛthvibhyaḥ svāhā | asurebhyaḥ svāhā | nāgebhyaḥ svāhā. Then, with that very mantra, offer the ācāma (sprinkling water) to all, and say: "By this rite, please ensure that there are no obstacles for me and my assembly of disciples. Grant us also the supreme siddhi." Having said this, all should be dismissed. Alternatively, one should offer the bali (offering cake) with the verses from the Subāhuparipṛcchā-tantra: "Gods, asuras, yakṣas, mahoragas, and kumbhāṇḍas; garuḍas, suparṇas, and kaṭapūtanas; gandharvas, rākṣasas, and all classes of malevolent spirits; and those with miraculous powers who dwell upon the earth—to you, together with your wives, children, and retinues, I kneel upon the ground and join my palms in prayer: come here from your abodes to bestow your favor. Whatever spirits dwell upon Mount Meru, in the Joyful Grove, or in the celestial realms; on the eastern and western mountains, or in the abodes of the sun and moon; those who dwell on all the mountains, in all the rivers, and at the confluences of waters; those who especially dwell in places of jewels, in lakes, ponds, pools, and by the water's edge;..."

གཡའ་ཆུ་སིལ་མ་ཅན་ན་གང་གནས་དང་། ། གྲོང་དང་ཕྱུགས་ལྷས་གྲོང་ཁྱེར་སྟོང་པ་དང་། ། ཁང་སྟོང་དང་ནི་ལྷ་ཡི་ཁང་པ་དང་། ། གཙུག་ལག་ཁང་ངམ་གྲོང་ཁྱེར་གནས་དག་གམ། ། དཀའ་ཐུབ་གནས་དང་གླང་ཆེན་བྲེས་དང་ནི། ། རྒྱལ་པོའི་དཀོར་ཁང་དག་ན་གང་གནས་དང་། ། ལམ་སྲང་བཞི་མདོ་དག་དང་སུམ་མདོ་དང་། ། གང་དག་ལམ་ཆེན་དང་ནི་ཤིང་གཅིག་དྲུང་། ། དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོའམ་ནགས་ཚལ་ཆེན་པོ་དང་། ། སེང་གེ་དྲེད་དང་གཅན་ཟན་གནས་དག་དང་། ། འབྲོག་ཆེན་འཇིགས་སུ་རུང་བར་གང་གནས་དང་། ། གང་དག་གླིང་མཆོག་དག་ན་གནས་པ་དང་། ། ལྷུན་པོ་དུར་ཁྲོད་དག་ན་གནས་པ་རྣམས། ། རབ་ཏུ་དགྱེས་ཤིང་མགུ་བར་གྱུར་ནས་སུ། ། ཕྲེང་བ་མེ་ཏོག་དྲི་དང་བདུག་པ་དང་། ། བསྟོད་དང་གཏོར་མ་མར་མེ་གུས་ཕུལ་བ། ། འདི་དག་བཞེས་ཏེ་བཏུང་ཞིང་བསྣམས་ནས་སུ། ། ལས་འདི་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མཆིས་པར་མཛོད། ། ཅེས་བྱ་བས་སོ། ། དེ་ལྟར་གཏོར་མ་སྦྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྦྱོར་བའམ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཉེ་རེག་བྱས་ལ་ལྷག་དང་མ་ཚང་བའི་ཆོ་གའི་ཉེས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྤྱན་ལ་སོགས་པས་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ། ཕྱག་རྒྱ་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ལན་རྣམས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་ལན་ནོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། པདྨའི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་ལན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་བྱང་བར་བསླབས་པའི་སློབ་མ་དང་།

Those who dwell in places with cool mountain streams, in villages, cattle pens, and empty cities; in empty houses, temples, monasteries, or city dwellings; in hermitages, elephant stables, or royal treasuries; at crossroads, triple junctions, and great highways; at the foot of solitary trees, in great charnel grounds, or in vast forests; in the haunts of lions, bears, and predators; in terrifying great wildernesses; those who dwell in supreme islands, and those who dwell on Mount Meru or in charnel grounds—having become thoroughly delighted and satisfied, please accept these garlands, flowers, perfumes, incense, praises, torma offerings, and lamps respectfully presented. Having partaken of and smelled these, may you cause the fruits of these activities to be realized. Thus it is said. All such offerings of torma should be performed through the application of Noble Yamāntaka, or the application of Vajra Hūṃkāra, and so forth. Then, having performed the ritual rinsing (ācamana), in order to pacify any faults in the ritual procedure—whether of excess or omission—one should perform a peaceful fire offering (homa) with Locanā and the others. One should then worship the maṇḍala through the distinctions of the mudrās and the responses to the mudrās: the mudrā of the Vajra family is the mudrā; the mudrā of the Karma family is the response to the mudrā; the mudrā of the Ratna family is the mudrā; and the mudrā of the Padma family is the response to the mudrā. This should be done for a disciple who has been thoroughly trained.

རང་ཉིད་ཀྱིས་བཅིང་བར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་ཞག་འབྱོར་པ་ཡོད་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་ཧ་ཅང་མི་རིང་བར་བསྙེན་བཀུར་དང་གུས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཤར་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡུམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཀླག་པར་བྱའོ། ། ལྷོར་ནི་རིན་པོ་ཆེ་ཏོག་གི་མདོ། ནུབ་ཏུ་སྡོང་པོས་བརྒྱན་པའོ། ། བྱང་དུ་ཟླ་བའི་སྒྲོན་མའི་མདོ་བཀླག་པར་བྱ་ཞིང་། ཕྱི་རོལ་དུ་གར་བྱེད་དུ་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟད་མོ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཕྱོགས་བཞིར་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་ལུས་ཁྲུས་བྱས་ཤིང་དྲིས་བསྒོས་པ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པ་གདོང་དྲི་ཞིམ་པོས་བྱུགས་ཤིང་བདག་ཉིད་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་ནས་མགོ་བོ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་མཆོག་གིས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བཟུང་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པར་བྱ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་སྡོམ་པ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་འཇུག་པར་བྱའོ། ། འཇུག་པའི་ཚེ་སློབ་མ་ལ་སོགས་པས་འདི་ལྟར་གླུ་བླང་ངོ་། ། ཨོཾ་པྲ་བི་ཤ་བྷ་ག་བཱན་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་མོ་ཀྵ་བུ་རཾ། སརྦ་སིདྡྷི་མ་ཧཱ་སུ་ཁཱ་ར་མྱ་པ་ར་སུ་ཁོཏྟ་མ་སི་དྡྷྱ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཔྲ་སིདྡྷེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞུགས་ནས་རོལ་ཅིང་དགའ་བ་དང་། ། སྒེག་པས་མགོན་ལ་ཕྱག་བྱའོ། ། ཕྱག་བྱས་ནས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དེར། ། ལན་གསུམ་བར་དུ་བསྐོར་བར་བྱ། ། མ་ཧཱ་ར་ཏ་སུ་ཊི་དྷ་སུ་སུ་ཏོ་ཥྱ། སུ་ཁུ་ཁོ་མཉྫུ་ན་ཐ་བྱ་སིདྡྷ་མཱ་མ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཡང་མདུན་དུ་འདུག་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདི་ལན་ཅིག་བརྗོད་དོ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་བདེ་བ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རིན་ཆེ་བ། །

One should bind [the cord] oneself. If the day for entering the maṇḍala has arrived, then not far from the maṇḍala, preceded by service and respect, one should recite the Bhagavatī Prajñāpāramitā in the east. In the south, the Ratnaketu Sūtra; in the west, the Kanakavatsa Sūtra; and in the north, the Candrapradīpa Sūtra should be recited. Furthermore, outside, the spectators should be made to perform dances and so forth in the four directions. Then, having bathed the body, anointed with fragrance, adorned with flower garlands, and smeared with sweet-smelling unguents on the face, one should adorn oneself with all ornaments. Holding a flower garland with the supreme mudrā of Mañjuśrī at the head, one should enter the maṇḍala. Having generated the mind of awakening (bodhicitta) and taken the vows and so forth, one should enter. At the time of entering, the disciples and others should sing this song: OṂ PRAVIŚA BHAGAVĀN MAHĀSUKHAMOKṢAPURAM | SARVASIDDHI MAHĀSUKHĀRAṂYA PARASUKHOTTAMA SIDDHYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ PRASIDDHE SVĀHĀ || Having entered, one should enjoy and rejoice, and with grace, prostrate to the Protector. Having prostrated, one should circumambulate that maṇḍala three times. One should also recite: MAHĀRATA SUṬIṬHA SU SU TOṢYA | SUKHU KHA MAÑJUNATHA VYA SIDDHA MĀMA. Then, sitting again in front, one should recite this suchness (tattva) once: Great passion, great bliss, Great vajra, great jewel.

ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ལས་ཆེ་བ། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་དེ་དག་གྲུབ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཆུ་འཐུངས་ལ། ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཕྱེ་ལ་བདག་ཉིད་ལ་དབབ་པར་བྱའོ། ། བཛྲ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཨཿཞེས་བྱས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་དབྱངས་དང་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པས་བདག་ཉིད་གང་བར་བསམས་ལ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་ན་བབས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དབབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྙིང་པོ་འདིས་སྙིང་གར་དགྲོལ་ལོ། ། ཨོཾ་ཏིཥྛ་བཛྲ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། ཤཱ་ཤྭ་ཏོ་མེ་བྷ་བ་ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བ། སུ་པོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། ཧྲྀ་ད་ཡ་མེ། ཨ་དྷི་ཏིཥྛ། སརྦ་སིདྡྷིཾ་མེ་པྲ་ཡཙྪ། སརྦ་ཀརྨྨ་སུ་ཙ་མེ་ཅིཏྟཾ་ཤྲེ་ཡཿཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿ དེ་ནས་ཕྲེང་བ་དེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་སྙིང་པོ་འདིས་དོར་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་པ་ར་མ་སུ་ཁཱ་ཤཱ་ཡ་སུ་ལ་ལི་ཏི་བི་ལཱ་ས་ན་མི་ཏེ་ན་མ་མི་བྷ་ག་བཱན་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཧི་ཧི་ཧི་ཧི་པྲ་ཏཱིཙྪ་བཛྲ་ཀུ་སུ་མ་ཨཉྫ་ལིན་ནཱ་ཐ་ཧོ། དེ་ནས་ཕྲེང་བ་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། དངོས་གྲུབ་(གྱི་,ཀྱི་)རྡོ་རྗེ་བླང་བའི་བར་དུ་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བསྐོར་བས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་བྱས་ནས་འོག་ནས་བཤད་པའི་ཆོ་གས་སྡོམ་པ་འཛིན་པའི་བར་དུ་བྱས་པ་ཁོ་ནར་ཡང་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཟླས་པ་དང་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོ་ག་རྣམས་བྱས་ནས། ཕྱིར་བྱུང་ལ་སློབ་མ་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་དུ་འོས་པའི་སློབ་མ་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཆུས་བསངས་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་ལ།

Greater than the great wisdom, Mañjuvajra is accomplished. Then, having drunk the vajra water, one should open the wrathful fist with the Vajrasattvī fist and cause it to descend upon oneself. Reciting "Vajrāveśa Aḥ," one should visualize oneself being filled by the Blessed One Mañjughoṣa, Akṣobhya, and the others; if one recites the hundred-syllable mantra, the descent will occur. Then, with this essence mantra, one should release the descent mudrā at the heart: Oṃ tiṣṭha vajra dṛḍho me bhava | śāśvato me bhava | anurakto me bhava | supoṣyo me bhava | hṛdayaṃ me adhiṣṭha | sarvasiddhiṃ me prayaccha | sarvakarmasu ca me cittaṃ śreyaḥ kuru hūṃ ha ha ha ha hoḥ | Then, with this essence mantra, one should cast the garland into the great maṇḍala: Oṃ paramasukhāśaya sulalita vilāsane namate namo bhagavān jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ hi hi hi hi pratīccha vajra kusuma añjaliṃ nātha hoḥ | Then, having performed the binding of the garland and so forth, up to the taking of the vajra of accomplishment, one should perform the circumambulation with the vajra palms and prostrate to the Blessed One. One should then cultivate intense devotion, performing everything up to the taking of the vows according to the ritual explained below. Then, having performed the rituals of recitation, meditation, and so forth, one should go out and admit the disciples. The disciples who are fit to be masters should be purified with the all-activity water, blessed as Vajrasattva, and adorned with all ornaments.

རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ཡོངས་སུ་བཟླས་པའི་གོས་དམར་པོས་སྟོད་གཡོགས་དང་སྨད་གཡོགས་བསྐོན་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏིཥྛ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་མངོན་པར་བསྔགས་པ་གོས་དམར་པོ་ལས་བྱས་པའི་གཙུག་ཏོར་དང་། སྒོ་སྲུང་བཞིའི་སྙིང་པོ་ཡོངས་སུ་བཟླས་པའི་གོས་དམར་པོའི་གདོང་གཡོགས་བཅིངས་ལ། ཡོན་གྱི་དམ་པ་དག་ཕུལ་བ་ཡོངས་སུ་གཟུང་སྟེ། དེའི་སྙིང་ག་དང་། དཔྲལ་བ་དང་། ལྐོག་མ་དང་། སྤྱི་བོ་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་དེའི་ས་བོན་གྱིས་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། ཤར་གྱི་སྒོར་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བརྐྱང་ནས་ལུས་ཐམས་ཅད་ཕབ་པས། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛོ་པསྠཱ་ནཱ་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཾ་ནིཪྻཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་སཏྭ། ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ་ཕྱག་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་རང་གི་བདག་པོ་ལས་གནང་བ་ཐོབ་ཅིང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དང་འདྲ་བར་སྤྲུལ་ལ། དེའི་སྙིང་གར་བཅུག་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་རྣམ་པར་བསམ་མོ། དེ་ནས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་འདུག་ལ་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་སྙིང་གར་སྦྱར་ནས། དཔྲལ་བ་ས་ལ་རེག་པར་ཕྱག་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཡ། ཨཱཏྨ་ནཾ་ནིཪྻཱ་ཏ་ཡཱ་མི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་རཏྣ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེས་དེ་བཞིན་དུ་རིན་པོ་ཆེའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ནུས་པ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་དུ་དེ་བྱས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་འདུག་ལ་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་སྤྱི་བོར་སྦྱོར་དུ་(གཅུག་,བཅུག་)སྟེ། ཁ་ས་ལ་རེག་པའི་ཕྱག་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ། །

One should dress [the candidate] in an upper and lower garment of red cloth over which the Vajrayakṣa mantra has been recited. Having bound on a crown made of red cloth consecrated with the mantra oṃ vajra tiṣṭha hūṃ phaṭ and a face veil of red cloth over which the heart mantras of the four gatekeepers have been recited, and having accepted the supreme offerings, one should arrange the seed syllables of the vajra, the jewel, the lotus, and the crossed vajra upon the moon disks at the candidate’s heart, forehead, throat, and crown. Then, at the eastern gate, with the vajra-palms extended and the body prostrated, one should have them prostrate while reciting: oṃ sarvatathāgatapūjopasthānāyātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgata-vajrasattva adhiṣṭhasva māṃ. Then, having obtained permission from one’s own lord, one should emanate oneself as Vajrasattva, identical to the nature of one’s own family, and visualize that [the candidate] is placed in the heart and blessed. Then, sitting at the gate of the [southern] direction, with the vajra-palms joined at the heart, one should have them prostrate by touching the forehead to the ground, reciting: oṃ sarvatathāgatapūjābhiṣekāyātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgata-vajraratna abhiṣiñca māṃ. Then, one should visualize that by means of the Vajraratna, the power of a jewel-turning wheel-king is generated in that very way. Then, sitting at the western gate, with the vajra-palms joined at the crown, one should have them prostrate by touching the mouth to the ground.

ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བྲ་བར་ཏ་ན་ཡ། ཨཱཏྨ་ནཾ་ནིཪྻཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་དྷརྨྨ་བྲ་བར་ཏ་ཡ་མཱཾ། དེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་ནུས་པ་བསྐྱེད་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་འདུག་ལ་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་སྙིང་གར་སྦྱོར་དུ་བཅུག་ལ། མགོ་བོ་ས་ལ་རེག་པར་ཕྱག་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་ཀརྨྨ་ཎི་ཨཱཏྨ་ནཾ་ནིཪྻཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་གཱ་ཏ་བཛྲ་ཀརྨྨ་ཀུ་རུ་མཱཾ། དེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས། ཕྱི་དང་ནང་དང་གསང་བའི་མཆོད་པ་བྱེད་ནུས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་བཞག་ལ་དེ་བཞིན་དུ་སྡོམ་པ་སྦྱིན་ནོ། ། ཨོཾ་བོ་དྷི་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་མེད་པ། ། དམ་པ་དག་གིས་བསྐྱེད་ནས་སུ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་ནི། ། སྙིང་པོས་རབ་ཏུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སུ་ར་ཏ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧོ། སིདྡྷི་བཛྲ་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ་ཞེས་བསྐུལ་ལོ། ། དེ་ནས་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་འཆིང་དུ་གཞུག་ཅིང་། དེ་བཞིན་དུ་ཕྲེང་བ་འཛིན་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རང་ཉིད་འཇུག་པས་ཞུགས་པ་ལ་ཡང་ལན་གསུམ་བསྐོར་བ་བྱས་ནས། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་བདེ་བ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རིན་ཆེ་བ། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ལས་ཆེ་བ། ། འགྲོ་ཀུན་བདག་ཉིད་གྲུབ་པར་མཛོད། ། ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་མདུན་དུ་འདུག་སྟེ།

OṂ SARVA-TATHĀGATA-PŪJA-PRAVARTANĀYA ĀTMĀNAṂ NIRYĀTAYĀMI | SARVA-TATHĀGATA-VAJRA-DHARMA-PRAVARTAYA MĀM | One should then imagine that, in the same way, Vajradharma has generated the capacity to turn the wheel of Dharma. Then, having them sit at the northern gate and join their vajra-palms at the heart, one should have them prostrate by touching their heads to the ground. OṂ SARVA-TATHĀGATA-PŪJA-KARMANI ĀTMĀNAṂ NIRYĀTAYĀMI | SARVA-TATHĀGATA-VAJRA-KARMA KURU MĀM | One should then imagine that, likewise, through the blessing of Vajrakarma, they are blessed with the capacity to perform outer, inner, and secret offerings. Then, having placed them at the eastern gate, one bestows the vows in the same manner. One recites: OṂ BODHICITTA-UTPĀDAYĀMI | "Having generated the supreme, unsurpassed bodhicitta, one should firmly place the vajra at the heart with the essence mantra." Then, one exhorts them with: SURATA-SAMAYA STVAṂ HOḤ | SIDDHI VAJRA YATHĀ SUKHAṂ | Then, with the mantra SAMAYA STVAṂ, one should have them bind the samaya-mudrā of Mañjuvajra and likewise have them hold a rosary. Then, having entered just as before, and having performed three circumambulations, one recites: "Great bliss of great passion, great vajra, great jewel, great wisdom, and great activity—may you establish the self-nature of all beings!" Then, one sits before them.

བསྐུལ་བས་མེ་ཏོག་དོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་བསྒྲུབས་ལ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་མཆོད་དེ། འདིས་བདེན་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཁྱབ་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་ལ་ཞུགས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡབ་གྱུར་ཉིད། ། འདོད་ཆགས་དམ་ཚིག་མཆོག་གྱུར་པའོ། ། མགོན་པོ་བདེན་པ་འདི་ཡིས་ནི། ། བདག་ལ་ཁྱེད་ཀྱིས་འདོད་རྫོགས་ཤོག། ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་དང་། ། དམ་ཚིག་ཀྱང་ནི་དགོངས་པ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ། ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་ཀུན་དོན་མཛོད་ཅིག། ཅེས་བྱ་བ་འདིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ནས། སློབ་མ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་བཀའ་ནོད་པར་བྱ་སྟེ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། སློབ་མ་འདི་ནི་གཞུག་པར་བགྱི། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་བྱེད་པའི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཕོ་བྲང་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་འདིར། ། བདག་གིས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བགྱི། ། ཞེས་བརྗོད་པ་ལ། ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ་སློབ་མ་བཅུག་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། མ་ཧཱ་ར་ཏ་པུ་ཊི་དྷ་སུ་ཏོ་ཥྱ་སུ་སུ་ཁོ་བཛྲ་སཏྭ་དྱ་སིདྡྷྱ་མྃ་ཞེས་སྨྲོས་ཤིག། དེ་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་ཀྱང་བསྒོའོ། ། དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་ཀྱིས། ངས་ཁྱོད་ལ་ཡེ་ཤེས་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའང་ཐོབ་ན། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ།

Having performed all the rituals, such as the casting of the flower, as requested, and having made manifest offerings with the outer, inner, and secret offerings, one should perform the blessing of truth with the following: "Pervading the minds of all sentient beings, Entering the hearts of all sentient beings, You are the father of all sentient beings, The supreme samaya of passion. By this truth, O Protector, May you fulfill my desires!" Then, having supplicated the Blessed One with: "Through the blessing of the dharmadhātu And by recollecting the samaya, For the sake of attaining all siddhis, Act for the benefit of all beings through your compassion!" One should then request permission to admit the disciples, saying: "I, who am called [name], A vajra master of great conduct, For the benefit of all sentient beings, Shall admit this disciple. Into this great maṇḍala palace Of all the Tathāgatas, Which brings about the attainment of vajra wisdom, I shall admit the disciple." Upon saying this, one says "samaya hūṃ" and admits the disciple, then says: "Mahā rāga puṣṭi dhasu toṣya susukho vajrasattva dya siddhyam." Then, one should also instruct them: "Today you have entered the family of all the Tathāgatas. If you obtain the wisdom through which even the state of all the Tathāgatas is attained, what need is there to mention other siddhis?"

དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཡིས་ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་མ་སྨྲ་ཤིག། དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ཏ་རེ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ཁ་ཐུར་དུ་བསྟན་པ་རྡོ་རྗེ་སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་བཞག་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ཡིན་གྱིས། གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་ལ་སྨྲས་ན་ཀླད་པ་འགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མནའི་ཆུའི་སྙིང་པོས་ལན་ཅིག་བསྔགས་ལ་སློབ་མ་འཐུང་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ལ་མནའི་སྙིང་པོ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཁྱོད་ཀྱི། ། སྙིང་ལ་ཡང་དག་ཞུགས་མཛད་ཀྱིས། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་ཏེ་གཤེགས། ། ཨོཾ་བཛྲོད་ཀ་ཋ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་ཡིས་འགྲུབ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། གལ་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་སྨྲས། ། སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ན་འདུག་པའམ། ། དད་པ་མེད་ལ་རྟེན་ལ་བསྟན། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ལ་འདི་སྐད་བསྒོ་ཞིང་། དེང་ཕྱིད་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ང་ཡིན་གྱིས། ངས་འདི་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བྱ་དགོས་སོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་བརྙས་པར་མ་བྱེད་ཅིག། མི་བདེ་བ་མ་སྤངས་པས་ཁྱོད་འཆི་བའི་དུས་བྱས་ནས་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏ་རེ། འདི་སྐད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་ལ་དབབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་བསྒོའོ། །

"Generate such wisdom, and do not speak of it to those who have not seen the great maṇḍala; otherwise, your samaya will be impaired." Then, placing the mudrā of Vajrasattvā with the palm facing downward upon the crown of the vajra disciple's head, one should say: "This is your vajra samaya. If you speak of it to anyone, your head will split apart." Then, having consecrated that very samaya mudrā once with the essence of the oath-water, one should make the disciple drink it. The essence of the oath is as follows: "Vajrasattva himself has truly entered your heart. If you speak of this method, he will immediately tear it apart and depart. Oṃ vajrodaka ṭha. This is your hell-water; if you transgress the samaya, it will burn you. If you guard the samaya, the siddhis will be accomplished by this water of vajra nectar. If you speak of the vajra, bell, and mudrās to those who have not seen the maṇḍala, or to those dwelling among the masses, or to those without faith, you will be destroyed." Then, one should instruct the disciple: "From this day forward, I am your Vajrapāṇi. Whatever I command you to do, you must do. Do not treat me with contempt. If you do not abandon your misconduct, you will die and fall into hell." One should then instruct them to say: "May the blessing of all the Tathāgatas descend upon me, and may Vajrasattva enter me!"

དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་སེམས་མ་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་དུ་གཞུག་གོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིན་པར་གྲགས། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་བླ་མེད་ནི། ། དེ་རིང་ཉིད་དུ་འབབ་པར་ཤོག། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཨཿཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་ལས་བྱུང་ནས་དེའི་སྙིང་གར་ཞུགས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་བབས་པར་གྱུར་པར་བསམས་ན་བབས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་ཧོ་ཨ་ཧོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་རང་གི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་བཀོད་དེ། སེའུ་འབྲུའི་མེ་ཏོག་དང་འདྲ་བའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རང་གི་དམ་ཚིག་དང་བཅས་པ་རང་གི་སྙིང་པོ་ལས་ངེས་པར་ཕྱུང་ལ། བཛྲ་བནྡྷ་ཏྲཊ། ཞེས་བྱ་བས་དེའི་སྙིང་ག་ཕྱེ་ལ་དེར་བཅུག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་སྔགས་བརྗོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་བར་གྱུར་བར་བསམས་ན་ཡང་བབས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མས་ཕྱེ་ན་ཡང་བབས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་བདུན་ནམ་བརྒྱད་བརྗོད་པས་ཀྱང་བབས་པར་འགྱུར་རོ། ། སློབ་མའི་གཙོ་བོའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བྱ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པས་མཉམ་གཞག་སྟན་བྱས་ནས། ། བདག་ལུས་གང་ཡིན་སྣོད་ཀྱི་སྒོ་དབྱེ་ཞིང་། ། སྙིང་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་བལྟ། ། སྔགས་ཀྱི་བདག་པོ་ཡི་གེ་ཨ་དམར་གཟུགས། ། བརྗོད་པས་ཡང་དག་ཆགས་པས་གཡོ་བར་བལྟ། ། སློབ་མའི་ལུས་འདིར་སྒོ་ནི་དབྱེ་བྱས་པར། ། ཞུགས་ནས་རྡོ་རྗེ་བྱས་པའི་སྙིང་ལ་གནས། ། མ་ལུས་ལུས་ལ་ཀུན་དུ་བཀང་ནས་སུ། །

Then, the Vajra Master should quickly form the seal of Vajrasattvī and have [the disciple] recite these words: "This is the Vajra Samaya, Renowned as Vajrasattva. May the unsurpassed Vajra Wisdom Descend this very day!" Recite: Oṃ vajrāveśa aḥ. Then, having arisen from the binding of the seal, imagine that it enters their heart and that Vajrasattvī has descended; by so doing, she will descend. Alternatively, place the syllables ho a ho upon the moon at one's own heart. From one's own essence-mantra, clearly emanate Vajrasattva, who resembles a pomegranate flower, together with his samaya. Open the disciple's heart with vajra bandha traṭ and insert [the deity] there. Form the seal of the Vajra Descent and recite the mantra; if one imagines that the Blessed One completely fills [the disciple], they will also descend. If one forms the wrathful fist and opens [the heart] with Vajrasattvī, they will also descend. By reciting the seven or eight vajra words of the Mahāyānābhisamaya, they will also descend. Place a vajra at the heart of the principal disciple. Having established the seat of meditative equipoise with the hundred-syllable mantra, open the door of the vessel of one's own body and look into the center of the vajra residing in the heart. By reciting the red syllable a, the Lord of Mantras, look upon it as being moved by perfect passion. Having opened the doors of the disciple's body, [the deity] enters and resides in the heart made of vajra. Having completely filled the entire body without exception, ...

རྐང་པ་གཡོན་པས་གཡས་པ་མནན་ནས་ནི། ། སྔགས་པས་སློབ་མའི་རྐང་པ་དེ་ལ་དབབ། ། ཀུན་དུ་དྲིལ་བུའི་སྒྲ་ནི་ཡང་དག་དཀྲོལ། ། ལག་པའི་པདྨ་འབབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བྱས། ། མི་བསྐྱོད་རིན་ཆེན་ལ་སོགས་བདེ་གཤེགས་རྣམས། ། རང་གི་ཕྱོགས་རྟོགས་ལས་བྱོན་འོད་བབས་པས། ། ལེགས་བབས་གྱུར་པས་རང་གི་བུ་ལ་བལྟ། ། གང་ཞིག་དེས་ཀྱང་བབས་པར་མ་གྱུར་ན། ། ལག་པ་གཡས་པས་ཏིལ་གྱི་ས་བོན་གཞག། དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཡང་རབ་བཀོད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་འོད་འབར་བ་ནི་རྣམ་པར་བསམ། ། གཡོན་པའི་མཐེབ་མཛུབ་ཕྱག་རྒྱར་བྱས་པ་ཡིས། ། བླངས་པར་བསམས་ལ་མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ལུས་ནི་ཐལ་བར་བྱས་པས་རྣམ་དག་པའི། ། བསོད་ནམས་ལུས་ལའང་སྔགས་ཀྱི་འོད་ཀྱིས་དགང་། ། ཡེ་ཤེས་བབས་པ་ཉིད་དུ་བསམས་ནས་ནི། ། རྫས་བཞིན་འབབ་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་འགྱུར། ། ལ་ལ་དག་གིས་བཤད་པ་མཆེ་བའི་མྱུ་གུ་ཅུང་ཟད་གཙིགས་པའི་རྩེ་མོའི་འོད་དཀར་གཡོ་ཞིང་དགོད་པའི་ཞལ། སྨིན་མ་འདེབས་པས་རོལ་ཅིང་མ་ལུས་འབྲུག་སྒྲ་ལྟ་བུར་ཧཱུཾ་ནི་འཇིགས་པའི་སྒྲ། ། སངས་རྒྱས་མེ་ཏོག་ཆུ་ཕྲེང་གཉིས་བཏགས་འོད་ཆེན་ཚོགས་ལྡན་རང་གི་ལུས་བསྒོམས་ལ། ། དེ་ཡིས་རང་གི་སློབ་མའི་རྙོག་པ་རྣམས་སྦྱང་སྔགས་པའི་མཆོག་གིས་བསྐྱོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། གསང་སྔགས་འདི་གདོན་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཏ་ཊ་ཏ་ཊ། དྷ་མ་དྷ་མ། བཛྲ་ཧཱུཾ་ཀ་ར། ཀྲྀ་ཏ་བི་ཀྲྀ་ཏ་བི་དྷུ་ཛི་ཧྭ་དུར་དནྟ་ད་མ་ཀ། ས་དྲཱ་ཧ་སི་ཊ་ལཾ་བོ་དྷ་ར་ཀ་ཧ་ཀ་ཧ། ཙུ་ལ་ཙུ་ལ། མུཉྫ་མུཉྫ། ཨཊྚ་ཧ་ས། དྷ་ར་བི་དྷ་ར། བཛྲ་བཛྲ་ཨཾ་ག། བཛྲ་ནེ་ཏྲ། བཛྲ་ཤྲོ་ཏྲ།

Pressing the right foot with the left, the mantra practitioner should cause it to descend upon the disciple’s foot. Ringing the bell clearly all around, one should form the mudrā of the falling lotus-hand. The Sugatas, such as Akṣobhya, Ratnasambhava, and the rest, arrive from the realization of their own directions, and light descends. Having descended well, they look upon their own child. If even by that it does not descend, one should place a sesame seed with the right hand. Having clearly arranged the syllable HŪṂ in the center, one should visualize a blazing vajra light. Forming the mudrā with the left thumb and forefinger, one should imagine taking it up and perform a fire offering. By turning the body into ash, it is purified; then, with the light of the mantra, fill the body of merit. Having visualized the descent of wisdom itself, it will truly descend like a substance. Some explain it thus: with a face smiling with the white light moving from the tips of slightly bared fangs, playing with the knitting of eyebrows, and the terrifying sound of HŪṂ like the roar of thunder without exception; meditate on one’s own body as possessing a great mass of light, adorned with two garlands of Buddha-flowers and water. With that, the supreme mantra practitioner should stir and purify the impurities of their own disciple. Following that, bind the five-pronged vajra mudrā and recite this secret mantra: OṂ TAṬA TAṬA | DHAMA DHAMA | VAJRA HŪṂKARA | KṚTA VIKṚTA VIDHUJIVHA DURDANTA DAMAKA | SADRA HASIṬA LAMBODHARAKA HAKA HA | CULA CULA | MUNJA MUNJA | AṬṬAHASA | DHARA VIDHARA | VAJRA VAJRA AṄGA | VAJRA NETRA | VAJRA ŚROTRA | VAJRA ŚROTRA.

བཛྲ་གྷཱ་ཎ། བཛྲ་ཛི་ཧྭཱ། བཛྲ་དནྟ། ཀིཉྩ་ར་ཡ། སི་པྲ་བི་ཤ། བཛྲ་ནེ་ཧྲྀ་ད་ཡཾ། ཨ་བི་ཤ་གྷཱུརྞ་གྷཱུརྞ། གྷཱུརྞཱ་པ་ཡ་གྷཱུརྞཱ་པ་ཡ། བྷྲ་མ་བྷྲ་མ། བྷྲ་མ་ཡ། པ་ཊ་ཡ་མོ་ཊ་ཡ། ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ། ཛྭ་ལ་པཱ་པ་ཡ། ལ་གྷུ་ལ་གྷུ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨཱ་ཛྙཱ་ཀ་ར། པྲ་བ་ར་དྷརྨྨ་བ་ལ་ཏ། བི་ཛ་ལ་ཧེ་ཧེ་བྷ་ག་བཱན། བཛྲ་ཧཱུཾ་ཀ་ར། ཧཱུཾ་ཀྲི་ཏ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། སྦྱོར་བ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྔགས་འདི་ཡང་གདོན་པར་བྱ་སྟེ། བཛྲ་ཧཱུཾ་ཀ་ར་མ་ཧཱ་བ་ལ་པ་ར་ཀྲ་མ། སརྦ་ཡཛྙོ་པ་བི་ཏ། ཨ་ལི་ཏ། ཨཱ་ཀྲནྟ་ཧ་ར་ཤི་ར་ཀ་པཱ་ལ་མཱ་ལཱ་དྷ་ར། མ་ཧཱ་རཽ་དྲ་ཨཊྚ་ཧ་ས་བི་ཀྲྀ་ཏཱ་ནཱ་ཡ། མོ་ན་ད་ནུ་དྷ་ར། ཀ་ར་ཧ་དྷ་ནཱ་ཧཱུཾ། བྷི་མ་ཧཱུཾ་ཀ་ར། པྲ་ཙ་ལི་ཏ་ནཱ་ཡ་ན། ཀྲོ་དྷ་རཱ་ཛ། ཨ་གྷ་མུག་ཁྱ་ཏི། བྷུ་བ་ན་བྷུ་བ་ན། ཀཾ་པ་ཀཾ་པ་ཀཾ་པ་ཡ་ཧི། པྲ་བེ་ཤ་ཡ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ། བ་ར་སྱེ་དེ་ཧེ། ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ། སརྦཾ་ཀིན་ནི་བ་ར་ཤབྡ། སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ། བཛྲ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཏྲཱ་ཊ་ཏྲཱ་ཊ་ཏྲཱ་ཊ། ཨོཾ་ཨོཾ་ཨོཾ་ཨོཾ། བྷྲཱུཾ་བྷྲཱུཾ་བྷྲཱུཾ་བྷྲཱུཾ། ཨེ་ཧི་བྷ་ག་བཱན། མ་ཧཱ་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཀ་ར། ཀ་ཧ་ཀ་ཧ། ཤབྡ། ན་ད་ཧཱུཾ་ཀ་ར། ཀི་ལི་ཀི་ལི་ཤབྡ་ནར་ཏྭ་བ་ཡ། ཧེ་བྷ་ག་བཱན། ཏྲཻ་ལོ་ཀྱ་བི་ཛ་ཡ། ཨ་ཛི་ཏ་ན་ཛ་ཡ། ནིར་ཛི་ཏ་ཛ་ཡ། ནིར་ཛི་ཏ་ཛ་ཡ། ཧ་ན་ཧ་ན། ཧྲི་ཧྲི། ད་ཧ་ད་ཧ། པ་ཙ་པ་ཙ། ཧུ་ལུ་ཧུ་ལུ། ཧེ་ཧེ། ཨ། ཨོཾ་ཨོཾ་ཨོཾ། བྷ་ག་བཱན། ཏྲཻ་ལོ་ཀྱ་བི་ཛ་ཡ། ཨ་སྨིན་མན་རཱ་མ་དྷྱེ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ནཱཾ། ཨཱ་ཀ་ར་ཡ། པྲ་བེ་ཤ་ཡ། བནྡྷ་ཡ། ཏོ་ཥ་ཡ། བ་ཤི་ཀུ་རུ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཙ་ཏུར་ཧཱུཾ་ཀ་ར་མ་ཧཱ་བ་ལ། པ་རཱ་ཀྲ་མ་སྭཱ་ཧཱ།

VAJRA GHĀṆA | VAJRA JIHVĀ | VAJRA DANTA | KINTSARAYA | SIPRAVIŚA | VAJRA NEHRIDAYAM | AVIŚA GHŪRṆA GHŪRṆA | GHŪRṆĀPAYA GHŪRṆĀPAYA | BHRAMA BHRAMA | BHRAMAYA | PAṬAYA MOṬAYA | ĀVEŚAYA | JVALĀPĀPAYA | LAGHU LAGHU | SARVA TATHĀGATA ĀJÑĀKARA | PRABARA DHARMABALATA | VIJALA HE HE BHAGAVĀN | VAJRA HŪṂKARA | HŪṂ KṚTAYA SVĀHĀ. By this very application, this mantra should also be recited: VAJRA HŪṂKARA MAHĀBALA PARĀKRAMA | SARVA YAJÑOPAVITA | ALITA | ĀKRAṂTA HARASHIRA KAPĀLAMĀLĀDHARA | MAHĀRAUDRA AṬṬAHĀSA VIKṚTĀNĀYA | MONADA NUDHARA | KARAHADHANĀ HŪṂ | BHIMA HŪṂKARA | PRACALITANĀYANA | KRODHA RĀJA | AGHAMUKHYATI | BHUVANA BHUVANA | KAṂPA KAṂPA KAṂPAYAHI | PRAVEŚAYA PRAVEŚAYA | VARASYE DEHE | ĀVEŚAYA | SARVAṂ KINNIPARA ŚABDA | SUMBHANI SUMBHA | VAJRA HŪṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ | TRĀṬ TRĀṬ TRĀṬ | OṂ OṂ OṂ OṂ | BHRŪṂ BHRŪṂ BHRŪṂ BHRŪṂ | EHI BHAGAVĀN | MAHĀVAJRA HŪṂKARA | KAHAKAHA | ŚABDA | NADAHŪṂKARA | KILI KILI ŚABDA NARTĀPAYA | HE BHAGAVĀN | TRAILOKYA VIJAYA | AJITANAJAYA | NIRJITAJAYA | NIRJITAJAYA | HANA HANA | HRI HRI | DAHA DAHA | PACA PACA | HULU HULU | HE HE | A | OṂ OṂ OṂ | BHAGAVĀN | TRAILOKYA VIJAYA | ASMIMANRĀMADHYE | SARVA TATHĀGATĀNĀM | ĀKĀRAYA | PRAVEŚAYA | BANDHAYA | TOṢAYA | VAŚIKURU JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ CATUR HŪṂKARA MAHĀBALA | PARĀKRAMA SVĀHĀ.

མ་ལས་མིག་ནི་ཉི་ཟླར་བྱས་པ་དང་། དཔྲལ་བའི་ཕྱོགས་སུ་མཛེས་པའི་ར་གནས་པ། ། སྔགས་པས་རང་གི་བུ་ཡི་མིག་ཕྱེ་སྟེ། ། འཁོར་ལོ་འདི་དག་མ་ལུས་བསྟན་པར་བྱ། ། གང་ཚེ་དེས་དེར་ཅི་ཡང་མ་མཐོང་ན། ། ར་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཡིས། ། དེ་སྙིང་སྣང་བར་བྱས་ལ་དེ་ནས་ནི། ། དེ་ནི་ཉིས་འགྱུར་མིག་ཏུ་ཞུགས་པར་བསམ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱིས་མིག་གཉིས་བསྐུལ་བས་ན། ། དེ་ཚེ་ཅུང་ཟད་དེ་ཡིས་མཐོང་བར་འགྱུར། ། དེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་མཚན་མ་མ་མཐོང་ན། ། རྗེས་མཐུན་གནས་ལས་བདེན་པའི་བྱིན་རླབས་བྱ། ། འགྲོ་བའི་དོན་ལ་ཆགས་བྲལ་མ་མཛད་ཅེས། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་དེ་སོགས་ཀྱིས་བསྐུལ་ཞིང་། ། པུས་མོ་གཉིས་ཀ་ས་ལ་བཙུགས་ནས་ནི། ། གཟུགས་མཐོང་ཕྱིར་ན་མཆོད་ཡོན་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་བབས་ཏེ་བབས་མ་ཐག་ཏུ་ལྷའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ཡེ་ཤེས་དེས་ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེའི་སྙིང་གའི་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་ལ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་བདེན་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདི་ལྟར་བདག་གི་སློབ་མ་འདི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་ལེགས་བཅུག་ན། ། ལྷ་ཡི་རིགས་ཀྱི་རིམ་པ་དག། འདི་ཡི་བསོད་ནམས་ཅི་འདྲ་ལས། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་འབབ་པར་འགྱུར། ། འདི་ནི་དངོས་གྲུབ་གང་འགྲུབ་དང་། ། རིགས་ནི་གང་གི་སྣོད་འགྱུར་དང་། ། བསོད་ནམས་མཐུ་ནི་གང་ཡོད་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གྱུར། ། དེ་ནས་ཨོཾ་པ་ར་མ་སུ་ཁཱ་ཤཱ་ཡ་སུ་ལ་ལ་ཏི་བི་ལ་སཱ་ན་མི་ཏི་ན་མཱ་མི་བྷ་ག་ཝཱན།

Having made the mother’s eyes the sun and moon, and the beautiful syllable ra abiding in the region of the forehead, the mantra practitioner should open the eyes of his son and show him these maṇḍalas without exception. If he sees nothing there, then by means of a garland of light arising from the ra, he should illuminate his heart; then, one should imagine that light entering his eyes in a twofold manner. When his two eyes are stimulated by that light, he will then see a little. If he still does not see any signs in that way, the practitioner of vows should perform the blessing of truth from a corresponding place, exhorting him with words such as: "Do not remain detached from the welfare of beings!" Then, with both knees placed upon the ground, he should offer the argha water so that he may see the forms. Immediately upon descending, the divine wisdom (jñāna) will arise. Through that wisdom, he will come to know the minds of others, and so forth; this should be applied extensively. Then, with the mantra tiṣṭha vajra and so forth, one should release the mudrā at his heart and recite the blessing of truth with this verse: "Just as this disciple of mine Has been properly introduced into the maṇḍala, According to the sequence of the deity families And whatever merit he possesses, So shall he descend. Whatever siddhi he will achieve, Whatever family he is a vessel for, And whatever power of merit he has— May this maṇḍala be just so." Then, with oṃ paramasukhāśaya sulalita vilasānamiti namāmi bhagavān, [one should perform the descent].

ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཧི་ཧི་ཧི་ཧི། པྲ་ཏཱིཙྪ་བཛྲ་ཀུ་སུ་མ་ཨཉྫ་ལི་ནཱ་ཐ་ཧོཿ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་ཕྲེང་བ་དེ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དོར་རོ། ། དེ་ནས་དངོས་གྲུབ་རབ་འབྲིང་མེ་ཏོག་བབས་པ་ལས་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་བརྟག་སྟེ། གང་ཚེ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་གྱི། ། དབུ་ལ་མེ་ཏོག་བབས་གྱུར་ན། ། དེ་ཚེ་གཙུག་ཏོར་མཛོད་སྤུ་དག། འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་གདོན་མི་ཟ། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་རྣམས་ཀྱང་། ། ཞལ་དུ་བབས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། སྟོད་དུ་བབས་ན་ཕྱོགས་རྣམས་འགྲུབ། ། རྐེད་དུ་བབས་ན་འབྲིང་རྣམས་འགྲུབ། ། རོ་སྨད་ཕྱོགས་སུ་བབས་ན་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཕལ་རྣམས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། བར་གྱི་སྐུ་ལ་བབས་ན་ནི། ། སྙིང་པོ་ལ་སོགས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། སྨད་དུ་བབས་པར་གྱུར་ན་ནི། ། མངག་གཞུག་ལ་སོགས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། རིམ་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི། ། རིགས་བཞི་རྣམས་ལས་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་ལྷ་རྣམས་གཞན་ལ་ཡང་། ། དངོས་གྲུབ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བཤད། ། གལ་ཏེ་ལྷ་ཡི་གཟུགས་དག་ལས། ། མེ་ཏོག་རིང་དུ་ལྷུང་གྱུར་ན། ། དེ་ཡི་དངོས་གྲུབ་ཡུན་རིང་འགྱུར། ། ཉེ་ན་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་འགྲུབ། ། གསང་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་མཆོད་པ་དག། གང་དུ་བཀྲམ་པ་ཚུན་ཆད་ནི། ། དེ་ཡིས་ས་རིས་དེ་ཡིན་ཏེ། ། མེ་ཏོག་དེར་ལྷུང་དེ་ཡི་རིགས། ། ལྷ་གཉིས་ཀྱི་ནི་བར་དག་ཏུ། ། གལ་ཏེ་མེ་ཏོག་བབས་གྱུར་ན། ། གང་དུ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ནི། ། དེ་ནི་དེ་ཡི་རིགས་སུ་བཤད། ། གལ་ཏེ་ལ་ལའི་མེ་ཏོག་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་མང་པོ་འདས་ནས་བབས། ། དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་ཕལ་འགྲུབ་ཅིང་། །

Jaḥ hūṃ baṃ hoḥ hi hi hi hi | pratīccha vajra kusuma añjali nātha hoḥ | With this mantra, one should cast the rosary into the maṇḍala. Then, one should examine the superior, middling, or inferior siddhis based on where the flower falls. One examines this based on the distinctions of the deities and the distinctions of the locations: If the flower falls upon the head of the Blessed Buddha, then the uṣṇīṣa and the ūrṇā will undoubtedly be accomplished. If the mantras of Locanā and the others fall into the mouth, they will be accomplished. If it falls on the upper body, the [deities of the] directions will be accomplished. If it falls on the waist, the middling [siddhis] will be accomplished. If it falls on the lower body, common siddhis will be accomplished. If it falls on the central body, the hṛdaya and so forth will be accomplished. If it falls on the lower part, the servants and so forth will be accomplished. All these stages should be understood according to the four families. Likewise, for other deities as well, three types of siddhis are explained. If the flower falls far from the forms of the deities, the siddhi for that person will take a long time. If it is near, the siddhi will be accomplished quickly. As far as the offerings of the secret mantras are spread, that is the area of that [deity]; the flower falling there belongs to that family. If the flower falls between two deities, whichever it is closer to, that is explained as belonging to that family. If someone’s flower falls after passing over many maṇḍalas, common siddhis will be accomplished for them.

ད་ནི་དད་པའང་རབ་ཏུ་ཆུང་། ། གལ་ཏེ་མེ་ཏོག་དོར་བ་དག། ར་བའི་རི་མོ་ལ་བབས་ན། ། ཞི་བར་བྱས་ནས་དེ་ནས་གདོད། ། ནན་ཏན་བསྐྱེད་དེ་འདོར་དུ་གཞུག། དེ་སྟེ་ཐེ་ཚོམ་གྱུར་ན་ནི། ། མཁས་པས་བཟླས་ཏེ་འདོར་མི་གཞུག། དེ་ནི་གར་ཡང་ངེས་མེད་པས། ། དེས་ནི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་མི་འགྱུར། ། གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་མཉམ་པ་དང་། ། དོན་མེད་ཕྱི་རོལ་ལྷུང་ན་ནི། ། ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས་སུ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་འདོར་དུ་གཞུག། སྙིང་པོར་མེ་ཏོག་བབས་ན་ནི། ། རྟག་ཏུ་དོན་མེད་མི་འགྱུར་བཤད། ། སྲད་བུ་དག་གི་ཆོ་ག་བཞིན། ། དེ་ཡི་ཉེ་འཁོར་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཡིས། ། མེ་ཏོག་རྣམས་ནི་བོར་བ་ལ། ། བདག་གི་མདུན་དུ་གང་ལྷུང་བ། ། དེ་ལ་ཞི་བ་བརྩམ་པར་བྱ། ། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་ཞི་བྱས་ནས། ། དེ་ནི་སླར་ཡང་འདོར་དུ་གཞུག། ལན་གསུམ་སྤོགས་ཏེ་བོར་ན་ཡང་། ། གལ་ཏེ་ལེགས་པར་མ་བབས་ན། ། རེ་ཐག་བཅད་དེ་སླར་གཏད་དོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་བབས་པ་ལས། ལྷ་ཡང་དག་པར་ཤེས་པར་བྱས་ནས། ཕྲེང་བ་བླངས་ཏེ། ཨོཾ་པྲ་ཏི་གྲྀཧྞ་ཏ་མི་མཾ་སཏྭ་མ་ཧཱ་བ་ལ་ཞེས་བརྗོད་ནས་དེའི་མགོ་ལ་བཅིང་ངོ་། ། ཡེ་ཤེས་བབས་པའི་མཚན་མ་ལས་ཉེ་བར་མཚོན་ནས། དེ་ལ་མིག་གིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་ཞེས་དྲིས་ཏེ། དེས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་དཀར་པོ་རྣམ་པར་མཐོང་ན་ནི། ། དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་བསླབ་བོ། ། གལ་ཏེ་སེར་པོ་མཐོང་ན་དེ་ལ་དོན་འབྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་བོ། ། གལ་ཏེ་དམར་པོ་མཐོང་ན་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་བོ། །

Now, if their faith is also very weak, and if the flower they cast falls upon the lines of the enclosure, they should be pacified and then made to cast again with diligence. If they are filled with doubt, the wise should not allow them to cast it at all; since that is uncertain, they will not attain the siddhi. If it falls between two [lines], or if it falls uselessly outside, one should perform a pacifying fire offering and then have them cast the flower again. It is taught that if the flower falls upon the heart [of the mandala], it will never be in vain. One should understand the area near the center according to the ritual of the cords. By such methods as these, when the flowers are cast, whichever deity falls before one, one should begin the pacifying rite for that deity. Having pacified it with a fire offering, one should have them cast again. Even if they cast it three times more and it still does not fall well, one should cut off hope and return [the candidate] to their original state. Then, having identified the deity by the flower that fell, one takes the garland and, reciting "Oṃ pratigṛhṇa tam imam sattva mahābala," binds it upon their head. Having indicated it through the signs of the descent of wisdom, one asks, "What did you see with your eyes?" Whatever they saw will be accomplished accordingly. If they see white, one should teach them the supreme siddhi. If they see yellow, one should teach them the wisdom that brings about purpose. If they see red, one should teach them the wisdom of passion.

འོན་ཏེ་ནག་པོར་མཐོང་ན་དེ་ལ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་བོ། ། གལ་ཏེ་སྣ་ཚོགས་པར་མཐོང་ན་དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་སྙིང་པོ་འདིས་གདོང་གཡོགས་བཀྲོལ་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ཡཾ་ཏེདྱ་ཙཀྵཱུདྒྷ་ཊ་ཏཏྤ་ར། ཨུདྒྷ་ཊ་ཡ་ཏི་སརྦཱ་ཀྵོ་བཛྲ་ཙཀྵུ་ར་ནུཏྟ་རཾ། དེ་ནས་ཧེ་བཛྲ་པ་ཤྱ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་གདོང་གཡོགས་དགྲོལ་ནས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཟང་པོ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བླ་མ་དགར་གྱུར་ནས། ། སློབ་མ་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བསྒོའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཟང་པོ་འདི་ལ་ལྟོས། ། ད་ནི་དད་པ་རབ་ཏུ་བསྐྱེད། ། ཁྱོད་ནི་སངས་རྒྱས་རིགས་སུ་སྐྱེས། ། སྔགས་དང་རིག་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། འགྲོ་བ་ཕུན་སུམ་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་། ། ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ལ་མངོན་དུ་འགྱུར། ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་ཕྱིར་དམ་ཚིག་སྐྱོངས། ། གསང་སྔགས་ལ་ཡང་བརྩོན་པར་གྱིས། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། མི་མཉམ་མེད་པས་ཟུར་བཞི་སྙོམས། ། དྲན་དང་དབང་པོས་སྒོ་བཞི་སྟེ། ། བསམ་གཏན་རྣམས་ཀྱི་རྟ་བབས་བཞི། ། ཏིང་འཛིན་ཁྱམས་སུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཁྱམས་ལ་བརྟེན་པའི་རྡོ་རྗེ་དག། གཟུགས་རྣམས་ལྷ་མོས་མཆོད་པ་ཡིན། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བཀྲ་བ་ཡིན། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་བྱེད་པའོ། ། གདུལ་བྱས་བསྐྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་མཆོག། དར་འཕན་དྲིལ་བུ་སྒྲོགས་པ་ཡིན། ། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་རྟག་མེ་ཏོག། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་མེ་ཏོག་ཕྲེང་། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་རིན་ཆེན་མཆོག། ཉི་མ་ཟླ་བར་ཡང་དག་ལྡན། ། ཀུན་གྲུབ་མི་ཟད་བདེ་བ་སྟེ། །

However, if it appears black, one should teach the wisdom of wrathful activity (abhicāra). If it appears multicolored, one should teach the wisdom of all accomplishments (siddhi); thus it should be applied extensively. Then, with this essence mantra, the face covering is removed: oṃ vajrasattva samayam te dya cakṣūṃ udghāṭaya udghāṭaya sarvākṣo vajracakṣur anuttaram. Then, one says: he vajra paśya. Then, having removed the face covering, the excellent maṇḍala should be shown. Then, the guru, being pleased, addresses the disciple in this way: "Look upon this excellent maṇḍala! Now, generate supreme faith. You are born into the family of the Buddhas. You are blessed by mantra and knowledge (vidyā). All the supreme accomplishments for wandering beings will manifest for you. To attain accomplishment, maintain the samaya. Be diligent also in the secret mantra." Then, the suchness (tattva) of the maṇḍala should be explained: "Because it is without inequality, it is symmetrical with four corners. The four gates are mindfulness and the faculties. The four archways are the meditative concentrations (dhyāna). The courtyard should be known as meditative absorption (samādhi). The vajras supported by the courtyard are the goddesses making offerings to the forms. It is variegated with all ornaments and fulfills all intentions. The various movements of those to be trained are the supreme [decoration]; the banners and bells proclaim [the teachings]. The mirror is the wisdom of constant flowers; the flower garlands are the branches of enlightenment. The lattices and half-lattices are the supreme jewels, perfectly endowed with the sun and moon. It is the inexhaustible bliss of all-accomplishment."

བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་གྲགས་པའོ། ། དེ་ནི་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། ། ཀ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲ་བ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་བདེ་བ་ཀུན་སྟེར་བའི། ། རྣམ་ཐར་བརྒྱད་པོ་དེ་ཉིད་ཡིན། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། མདོ་སྡེའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བས་ན། ། རྡོ་རྗེ་ཐིག་གིས་ཡོངས་བཏབ་ཅིང་། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཡོངས་སུ་རྫོགས། ། གང་དུ་འཇུག་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། མི་ཚུགས་པ་དང་མི་ལྡོག་དང་། ། བདེ་བ་ཆེན་པོར་རབ་གྲུབ་ཕྱིར། ། དེ་དག་དག་པར་ཡང་དག་འགྱུར། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྙིང་པོ་ཡང་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ནས་བརྩམས་ཏེ། མགོན་པོ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་བར་དུ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡོན་བླངས་ལ་གང་དུ་མེ་ཏོག་བབས་པར་གྱུར་པ་དེའི་རིགས་དང་། གཟུགས་སུ་དེ་བསྐྱེད་ལ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། སྙིང་པོ་འདི་དང་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བུམ་པའི་ཆུས་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ། དེ་ནས་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཅོད་པན་དང་དར་དཔྱངས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་ལ། གང་གི་མཚན་མའི་དབང་བསྐུར་བ་ལག་ཏུ་བྱིན་ཏེ། མཚན་མ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྔགས་འདི་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དབང་། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་བསྐུར་བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དུ་རབ་གྲུབ་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་ལོང་། ། རང་གི་མཚན་མས་བདག་པོའི་དབང་། ། སྙིང་པོ་འདིས་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཾ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་ཏིཥྛ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། དེ་ནས་སྙིང་པོ་འདིས་དྲིལ་བུ་སྦྱིན་ནོ། །

It is renowned as "Great Bliss." Regarding that, the pillars of the inner maṇḍala, which resemble a maṇḍala, are the eight liberations themselves, which bestow all the bliss of siddhis. Because the bodhicitta of the Mahāyāna turns the wheel of the sūtras, it is completely encircled by the vajra lines and is perfected in every respect. Because merely entering it makes one invincible, irreversible, and fully accomplishes great bliss, those [pillars] become perfectly pure. Next, the mudrās and heart-mantras (hṛdaya) shall be explained. Then, beginning with Vajrāṅkuśa and continuing up to the Protector Mañjughoṣa, they should be taught. Then, having received the fee, one should generate the disciple in the form and family of whichever deity the flower fell upon. Having blessed them with that deity’s mudrā and mantra, one should confer empowerment with the water from the vase blessed by the vajra and this heart-mantra: OṂ VAJRA ABHIṢIÑCA. Then, one should confer empowerment with a crown and silk streamers appropriate to that [deity], and place the empowerment of the hand-symbol (cihna) into their hand. In accordance with the symbol, one should recite this mantra: "The vajra empowerment of the Buddhas is conferred upon you today. For the sake of the complete accomplishment of all Buddhas, take this vajra!" The empowerment of the lord is given with one’s own symbol and this heart-mantra: OṂ VAJRA ADHIPATI STVAṂ ABHIṢIÑCĀMI TIṢṬHA VAJRA SAMAYA STVAṂ. Then, with this heart-mantra, the bell is given.

ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་ཎཱཾ། ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ། དེ་ནས་སྙིང་པོ་འདིས་རྡོ་རྗེ་མིང་གི་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་ཏྭ་སྟྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི། བཛྲ་ནཱ་མ་ཨ་བྷེ་ཥེ་ཀ་ཏ། ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་གང་གི་མིང་གང་བརྗོད་བ་དེ་ལ་དེར་སྐྱེ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་བཞག་ལ། སྤོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། སྔགས་བསྐུལ་བའི་ཚིག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པའི་སྔགས་བྱིན་ལ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་ཡེ་ཤེས་རིག་པའི་དབང་བསྐུར་བས། བསླབ་པར་བྱ་བ་ནི་རིག་པའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། སློབ་མས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བསྐོར་བ་བྱས་ལ་ཕྱག་བྱ་སྟེ། ཕྲེང་བ་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་གཟུང་བར་བྱའོ། ། རིག་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་དུ་འོས་པའི་སློབ་མས་ཡོན་བཟང་པོ་ཕུལ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་བུདྡྷ་པ་ར་རཏྣ་སཾ་ཛ་ཡ་དྷཱུ་པ་དཱི་པྱ་མ་ཀུ་ཊ་ཡ་ནཱ་མ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་པྲ་བ་ར་བཛྲ་དྷ་ར་ཤྲཱི་བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཨ་ཧཾ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཡོན་གྱི་མཆོག་བླངས་ལ། སློབ་དཔོན་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་ཉིད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོའི་མཐར་སྣ་ཚོགས་པདྨ་བྲིས་ལ། སློབ་དཔོན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་པོའི་སྐུར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་གནས་པར་བསམས་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། །

Akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt. Then, with this essence mantra, the vajra-name empowerment is conferred: Oṃ vajrasattva tvaṃ abhiṣiñcāmi vajranāmābhiṣekataḥ. One should say, "O Vajra," and so forth, pronouncing whatever name is given, and saying, "May you be born as that." Then, having placed [the disciple] in the manner of the Mahāmudrā and having made perfect offerings with incense and so forth, one should bestow the mantra by reciting the mantra of the invocation one hundred and eight times. By conferring the empowerment of the knowledge of the four mudrās, the training to be undertaken is the knowledge empowerment. The disciple should also perform the circling of the vajra-palms and prostrate, and should take up all those [items] such as the binding of the garland. This is the ritual for the knowledge empowerment. Then, the disciple who is fit to be a master should offer an excellent gift and make a supplication: Oṃ sarvabuddhapararatna saṃjaya dhūpadīpyamakuṭaya nāma abhiṣiñca pravara vajradhara śrīvajrasattva samayas tvaṃ ahaṃ. With this, the practitioner of the yoga of the Blessed One Vairocana should accept the supreme gift. The master, having become the venerable Mañjuśrī himself as the Great Vairocana, should draw a variegated lotus at the edge of the eastern gate. One should visualize the master abiding upon a moon maṇḍala in the form of the Great Vajradhara, and having blessed him with Vajrasattvī and the others, the empowerment should be conferred.

ཡང་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་ཁྲུ་གསུམ་ཙམ་ཡོངས་སུ་དོར་བར་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ལ་མངོན་པར་བྱས་པར་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱེད་ཀྱི་ཚད་ཙམ་ལ་ཟུར་བཞི་པ་སྒོ་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཚོན་སྣ་ལྔས་བྲིས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བྲི། དེའི་སྟེང་དུ་སེང་གེའི་གདན་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རས་ཀྱི་བཀབ་པ་དང་། སེང་གེའི་གདན་གྱི་སྟེང་དུ་བླ་རེ་བྲེ་ཞིང་གཡས་ལོགས་སུ་དར་དང་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པའི་གདུགས་རྩེ་མོ་དཀར་བ་དང་། དམར་བ་ལ་གཙུག་ཏོར་གདུགས་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་བཟླས་པ། གཡོན་དུ་དར་དང་རས་སྣ་ཚོགས་པས་བཀྲ་བའི་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་ཨོཾ་ཡོངས་སུ་བཟླས་པའི་ལེགས་པར་བཞག་ལ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ཏེ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས། རྔ་བོ་ཆེ་དང་། རྔ་རིང་དང་། རུ་དུད་ལ་སོགས་པའི་རོལ་མོ་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་དུ་གར་དང་གླུ་ལ་སོགས་པ་དང་། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་། བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་གླུ་ལེན་ཅིང་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་འབེབས་པ་ལ་སོགས་པའི་བུམ་པའི་ཆུ་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་སྔགས་གདོན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་དང་། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཇི་སྲིད་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པའི་བར་དུ་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ནས་དེའི་མགོར་ཡང་འཇམ་པའི་སྐུ་གཟུགས་དེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱས་བཟུང་ལ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་བཛྲ་སཏྭཾ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿསུ་ར་ཏ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བཟླས་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའི་སློབ་དཔོན་དུ་འགྱུར་རོ། །

Alternatively, having set aside a space of about three cubits from the maṇḍala, one should draw an inner maṇḍala measuring half the size of the outer one, square in shape and facing west, using five colors. In its center, draw an eight-petaled lotus. Upon that, place a lion throne with a moon maṇḍala covered by a cloth. Above the lion throne, hang a canopy. To the right, place a white-topped parasol adorned with silk and flower garlands, over which the Uṣṇīṣa-śveta-gātrā (White Umbrella) mantra has been recited. To the left, properly set up victory banners and streamers variegated with various silks and cloths, over which the Oṃ mantra has been recited. Having offered the water for the feet and made perfect offerings of flowers and so forth, and having consecrated the musical instruments such as the great drum, the long drum, and the ruduṃ with mudrās, one should perform the empowerment into the state of a great Vajrācārya. While dancing, singing, and so forth outside, and while the lāsyā goddesses and others make offerings, singing auspicious songs and ringing bells, one should first recite the mantras for the vase waters of the Vajrāveśa and so forth, and then confer the empowerment with the mantra Oṃ vajra abhiṣiñca. One should confer the empowerment up to the Vijaya vase. Then, holding the gentle image of the deity at the [disciple's] head with the samaya-mudrā, one should recite the mantra Oṃ mahāsukha vajrasattva jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ suratatvaṃ, and [the disciple] will become a master of the great Vajradhara.

ཤེས་རབ་ཡན་ལག་འདུས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་འཇམ་དབྱངས་བྱང་ཆུབ་དེ་དབང་བསྐུར། ། རྒྱལ་མཆོག་སྲས་བཅས་རྣམས་ཀྱིས་ལེགས་གསུངས་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། དེས་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་མཆོག་ལ་བཀྲ་ཤིས་ཤོག། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་ཚོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འཇུག་ཅིང་། ། སྲིད་པའི་སྙིང་པོར་རྣམ་རོལ་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པས། ། བདེ་བྱེད་རབ་མཆོག་ལེགས་པར་གླུར་བླངས་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། དེས་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་མཆོག་ལ་བཀྲ་ཤིས་ཤོག། ཤིན་ཏུ་ཞི་བའི་མཛད་པ་ཕུལ་བྱུང་མ་ལུས་པས། ། སེམས་ཅན་བདེ་གཤེགས་རྟོགས་མཛད་བཅོམ་ལྡན་དབང་བསྐུར་ལ། ། དཔག་མེད་ལྷ་ཡི་མཆོག་གིས་ལེགས་གསུངས་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། དེས་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་མཆོག་ལ་བཀྲ་ཤིས་ཤོག། དཔལ་ལྡན་ཁམས་གསུམ་རྣམ་རྒྱལ་དཀྱིལ་འཁོར་རབ་མཆོག་ལ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་པོར་རྒྱལ་མཆོག་དབང་བསྐུར་བ། ། ལྷ་ཡི་མཆོག་གིས་བཏུད་དེ་རབ་བཤད་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། དེས་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་མཆོག་ལ་བཀྲ་ཤིས་ཤོག། འགྲོ་བ་སྣ་ཚོགས་འདུལ་ཕྱིར་ཕྱག་ན་པདྨོ་ཡིས། ། རྫོགས་སངས་རིན་ཆེན་ཅོད་པན་བདུད་རྩིའི་ཆུས་དབང་བསྐུར། ། པདྨའི་འདོད་ཆགས་རྣམས་ལེགས་པ་ཡི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། དེས་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་མཆོག་ལ་བཀྲ་ཤིས་ཤོག། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་འབྱོར་པས་ཉམས་དགའ་ཞིང་། ། དོན་རྣམས་ཀུན་གྲུབ་བདེ་སྦྱིན་དབང་བསྐུར་ཆེན་པོ་ལ། ། དགེ་བ་ཕུན་ཚོགས་མཛད་པས་ལེགས་གསུངས་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། དེས་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་མཆོག་ལ་བཀྲ་ཤིས་ཤོག།

From the vajra born of the assembly of the branches of insight, May the awakening mind of Mañjughoṣa bestow empowerment. Whatever auspiciousness was well-spoken by the supreme kings and their heirs, By that, may there be auspiciousness for your supreme empowerment. Entering the maṇḍala of the glorious Vajrasattva assembly, With the playful lāsyā and others who sport in the essence of existence, Whatever auspiciousness was well-chanted as the supreme bliss-bringer, By that, may there be auspiciousness for your supreme empowerment. Through all the unsurpassed deeds of perfect peace, The Bhagavān empowers beings to realize the Sugatas. Whatever auspiciousness was well-spoken by the supreme, immeasurable deities, By that, may there be auspiciousness for your supreme empowerment. In the supreme maṇḍala of the glorious Trailokyavijaya, The supreme king is empowered as the sovereign of the three worlds. Whatever auspiciousness was proclaimed by the supreme deities bowing down, By that, may there be auspiciousness for your supreme empowerment. To tame the various types of beings, the Lotus-Holder Empowers him with the nectar-water of the precious crown of perfect buddhahood. Whatever auspiciousness of the lotus and passion is well-spoken, By that, may there be auspiciousness for your supreme empowerment. In the delightful wealth of the precious jewel of Ākāśagarbha, For the great empowerment that grants bliss and accomplishes all aims, Whatever auspiciousness was well-spoken through the performance of perfect virtue, By that, may there be auspiciousness for your supreme empowerment.

འཁོར་ལོས་སྒྱུར་དྲུག་དགེ་བའི་བཀྲ་ཤིས་གླུ་བླངས་ལས། ། བསོད་ནམས་རིན་ཆེན་དྲི་མེད་མི་མཉམ་གང་ཐོབ་པ། ། དེས་ནི་ཀུན་སོན་འབྱོར་པའི་དབང་བསྐུར་ཆེན་པོ་ལ། ། འཇམ་དཔལ་གྲགས་བཅས་འཇིག་རྟེན་རྣམ་པར་དག་གྱུར་ཅིག། དེ་ནས་གོས་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཅོད་པན་དང་དར་དཔྱངས་ལ་སོགས་པའི་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར་ལ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཐམས་ཅད་བདག། རྡོ་རྗེའི་སྙེམས་ཚུལ་བདག་པོའི་བདག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཇམ་དཔལ་ལ་བྱ་བར་བཤད་དེ། མིང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ཧི་ཞེས་བརྗོད་ལ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་པོ་ཉིད་དུ་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ་ཅེས་བརྗོད་ལ་དྲིལ་བུ་བྱིན་ཏེ་ཆོས་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དངོས་རྣམས་རང་བཞིན་དག་པའི་ཕྱིར། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་མེད་བྱས། ། རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། དམ་པའི་དངོས་པོ་བྱེད་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་དྷཱིཿབརྗོད་ལ། ། མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་བཞག་ལ། དམ་ཚིག་བསྒྲག་པར་བྱའོ། ། སྲིད་པའི་བདེ་བ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་། ། སྡུག་བསྔལ་མང་པོ་ཞི་བྱའི་ཕྱིར། ། ཤིན་ཏུ་བདེ་བ་དམ་པའི་ཐབས། ། དེ་བས་དམ་ཚིག་བསྲུང་བར་གྱིས། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཅི་འདོད་པ་ནི་བསྟེན་བཞིན་དུ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། །

From the Six Universal Monarchs’ Auspicious Song of Virtue: "By the merit of the stainless, peerless jewel obtained from singing this auspicious song, may the world, together with Mañjuśrīkīrti, be completely purified through the great empowerment of universal prosperity." Then, having adorned [the disciple] with garments and so forth, one confers the empowerment of the Buddha’s crown, silk pendants, and so on. Having made perfect offerings of flowers and the like, one bestows the vajra empowerment and should teach suchness: "The being without beginning or end, Vajrasattva, the great joy, Samantabhadra, the self of all, The master of the vajra pride." This is explained as referring to Mañjuśrī, because he is the essence of all names. Then, uttering "Hi," one confers the empowerment of lordship in that same way. Uttering "Akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt," one gives the bell and should teach the Dharma: "Because things are pure by nature, They are rendered non-existent by their very essence. Through the being who is pure by nature, The supreme reality is brought about." Then, uttering the syllable "Dhīḥ," one should bestow the name empowerment. Placing [the disciple] in the manner of the Mahāmudrā, one should proclaim the samaya: "The pleasures of existence are extremely slight; To pacify the many sufferings, And as the means for the supreme, ultimate bliss, Therefore, guard the samaya. While enjoying all desired sensory pleasures Just as you wish, Through the union with your own deity..."

བདག་དང་གཞན་ལ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཇི་སྲིད་འཁོར་བའི་གནས་སུ་ནི། ། མཁས་མཆོག་འདུག་པར་གྱུར་པའི་ཚེ། ། དེ་སྲིད་མཚུངས་མེད་སེམས་ཅན་དོན། ། མྱ་ངན་མི་འདའ་བྱེད་པར་ནུས། ། གསང་བའི་མཆོག་གི་དམ་ཚིག་ཐབས། ། བསོད་ནམས་བྱིན་རློབ་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་གྲུབ། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་སྟོན་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་དང་། ཡིད་ཀྱི་གཟུགས་ནི་བརྟན་པའི་ཕྱིར། ། ཕྱག་རྒྱ་དམ་ཚིག་ཡིན་པར་གྲགས། ། གང་གིས་ལུས་ཀུན་བརྟན་པས་ན། ། ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཤྲཱི་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྤོས་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་ལན་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པ་བྱས་པའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པར་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ནི། ། རྗེས་སུ་གནང་བའི་སྦྱིན་བརྩོན་པས། ། སློབ་མ་རྫོགས་པར་ཤེས་ནས་ནི། ། གོ་འཕང་འདི་ནི་ཐོབ་པར་བྱ། ། ཤིན་ཏུ་གསང་བའི་གཞུང་འདི་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་མས་གསོལ་བྱས་ཏེ། ། དེ་ཉིད་ལ་ནི་ཡོན་གྱི་མཆོག། དམ་པ་ཕུལ་ནས་གསོལ་བ་གདབ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྣམ་བསྒོམས་པ། ། སློབ་དཔོན་ཞབས་ཀྱི་པདྨ་ལ། ། དབང་བསྐུར་ཕྱིར་ནི་གསོལ་བ་འཚལ། ། སློབ་དཔོན་རབ་ཏུ་རྨད་བྱུང་བ། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་ཉིད། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་བྱེད་པ། ། སྐལ་བ་ཆེན་པོས་བདག་ལ་སྩོལ། ། གང་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རྙོག་མེད་དོན་ནི་བདག་བགྱིད་ཅིང་། ། བརྟུལ་ཞུགས་བཟང་ཁྱོད་དྲིན་གྱིས་ནི། །

One should make offerings to oneself and others. As long as the supreme wise ones remain within the realms of saṃsāra, for that long they are able to act for the benefit of peerless sentient beings without passing into nirvāṇa. Through the method of the supreme secret samaya, which accomplishes the blessing of merit, one achieves mastery over all siddhis and demonstrates the welfare of sentient beings. Thus it is said: "Because the form of the mind is stable, it is renowned as the samaya mudrā; because the entire body is stabilized, it is proclaimed as the mudrā." Then, the syllable Śrī should be uttered. Having made perfect offerings with incense and so forth, one should train in the wisdom of the four mudrās and the mantra recited one thousand and eight times. This is the ritual for the empowerment of the master. Then, the Vajra Master, diligent in bestowing the subsequent authorization, and having fully understood the disciple, should cause them to attain this state. The Vajra disciple, having requested this very most secret text and offered the supreme, sublime fee to that very person, should make this supplication: "O Vajra-holder named [so-and-so], who has meditated upon the bodhicitta, I pray for empowerment at the lotus feet of the master. O most wonderful master, grant me the empowerment of the Victors, which brings about the awakening of a Buddha, through your great fortune. Through your kindness, O you of excellent conduct, may I act for the stainless benefit of all sentient beings."

སངས་རྒྱས་ཀུན་དོན་མཛད་པའང་བགྱིད། ། སློབ་དཔོན་ཕན་པར་འདོད་པ་ཡིས། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་གྱིས་བྱས་པ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱས་ཤིང་། ། ཁམས་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ང་ཡིས་སྦྱིན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ནམ་མཁའི་ཁམས། ། ཡོངས་སུ་གང་བར་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཕྱི་རོལ་དྲི་སོགས་དམ་ཚིག་གི། སྤྲིན་ལྟར་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་བསྒོམ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་ནི། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ། ། དམ་ཚིག་མཆོག་གི་བུམ་པ་ཡང་། ། འཛིན་པར་མཁས་པས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བཀའ་དྲིན་གྱིས། ། དེ་ཚེ་དེ་ལ་དབང་བསྐུར་བ། ། རྫོགས་སངས་རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་རྣམས། ། རང་ཉིད་གསོལ་བར་མཛད་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་ནས་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿམ་ཧཱ་སུ་ཁ་བཛྲ་སཏྭ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་སྟྭཾ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི། སརྦ་བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཾ། དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ་སིདྡྷྱ་ན་མཿཏེ་བྷ་ག་ཝཱན་མ་ཧཱ་བཛྲ་ཧ་ར་སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ། མ་ཧཱ་བཛྲ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿཞེས་བྱ་བ་འདིས་ལག་པ་གཉིས་སུ་རྡོ་རྗེ་བྱིན་ལ་ཕྱི་ནང་གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། མེ་ཏོག་མའི་གཟུགས་ཅན་གྱིས་མེ་ཏོག་གིས་གཏོར་ལ། དེང་ཚུན་ཆད་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པས་མཆོད་ན་ཁྱོད་མཆོད་པའི་ཡན་ལག་བརྩམས་ཀྱིས།

The master, desiring to benefit [the disciple], should perform the empowerment, the great vajra, which all the Buddhas of the three realms have performed. All the Buddhas shall bestow it. The empowerment is the great vajra; it is venerated by all the three realms. Arising from the wisdom of the three realms, I, as all the Buddhas, bestow it. One should meditate on all the Buddhas completely filling the expanse of space. The practitioner of the vow should meditate on external offerings, such as perfumes, like clouds. Alternatively, one should meditate on the vajra through the samādhi of the Vajradhātu. The wise should also meditate on holding the vases of the supreme samaya. Through the grace of the Vajra Master, at that time, the empowerment is bestowed upon him. The perfect Buddhas and the goddesses will themselves offer [the empowerment]. Then, holding the Victorious Vase with the vajra-fist, the empowerment should be conferred with: OṂ JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ MAHĀSUKHA VAJRASATTVA ABHIṢEKASTVAṂ ABHIṢIÑCĀMI SARVA VAJRĀDHIPATI STVAṂ DṚḌHO ME BHAVA SIDDHYA NAMASTE BHAGAVĀN MAHĀVAJRA HARASURATA STVAṂ MAHĀVAJRA SVĀHĀ. OṂ BHURBHUVAḤ SVAḤ. With this, the vajra is placed in both hands, and after making perfect offerings of the outer, inner, and secret types, the mantra should be recited. One who has the form of Puṣpā should scatter flowers, saying: "From this day forward, when you make offerings to all the Buddhas and Bodhisattvas, you have begun the branch of offering."

སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་བྱས་པའི་སྐུར་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་བདུག་པ་མའི་གཟུགས་ཀྱིས་བདུག་པས་བདུགས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། གང་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཚིམ་པར་གྱུར་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཁྱེད་ལ་འཇུག་པར་མཛད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་མར་མེ་མའི་གཟུགས་སུ་མར་མེ་ཉེ་བར་བསྟན་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་དང་འདྲ་བར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱན་ཡང་དག་པར་འབར་བས། མ་རིག་པས་ཁེབས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བས་སྣང་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་བྱུག་པ་མའི་གཟུགས་ཅན་གྱིས་བྱུག་པས་བྱུགས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེང་ཚུན་ཆད་ཁྱོད་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དང་། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པའི་དྲིའི་རྒྱུན་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་སྒེག་མོའི་གཟུགས་ཅན་གྱིས་མེ་ཏོག་ཅིག་སྒེག་པ་དང་བཅས་པས་འཕངས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དེ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་འདོད་པས་མཆོད་ཅིང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བླ་ན་མེད་པའི་དགའ་བ་དང་མགུ་བ་དང་རངས་པའི་རོལ་པས་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་རོལ་བར་གྱིས་ཤིག། དེ་ནས་ལྷ་མོ་ཕྲེང་བ་མའི་གཟུགས་ཅན་གྱིས་ཕྲེང་བ་བཅིངས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།

It is said that one will see a body adorned with the major and minor marks of a great being. Then, one should offer incense in the form of Dhūpā and say: "May all the Tathāgatas, who satisfy all sentient beings, enter into you." Then, one should present a lamp in the form of Dīpā and say: "From this day forward, like Vajradharma, may you cause the eyes of all the Tathāgatas to blaze perfectly, and illuminate with the light of wisdom those sentient beings shrouded in ignorance." Then, one should anoint with unguent in the form of Gandhā and say: "From now on, you shall bestow the continuous fragrance of ethical discipline, meditative concentration, insight, and so forth, upon all the Buddhas and Bodhisattvas, and throughout the entire world." Then, one should cast a flower with a graceful gesture in the form of the goddess Lāsyā and say: "From this day forward, may you worship all the Tathāgatas and Bodhisattvas with desire, and enjoy the unsurpassed play of joy, delight, and rapture of all the Tathāgatas by following the conduct of mantra." Then, one should bind a garland in the form of the goddess Mālā and say:

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་བཅས་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲེང་བས་རྒྱུན་དུ་མཆོད་པ་ལ་སྐྱོ་བ་མེད་པར་གྱིས་ཤིག་འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་འདི་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲེང་བརྒྱན་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་གླུ་མའི་གཟུགས་ཅན་དང་། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་སུ་སཾ་གྲ་ཧཏ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། གླུ་བླངས་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྲོགས་ཤིང་། རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་གར་མཁན་མའི་གཟུགས་ཀྱི་གར་གྱི་ལག་པས་སད་པར་བྱས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གར་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་ཅིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་གར་གྱི་རྗེས་སུ་དགྱེས་པར་གྱིས་ཤིག། དེ་ནས་རིན་པོ་ཆེའམ་གསེར་གྱི་ཐུར་མ་ཐོགས་ལ་མདུན་དུ་འདུག་སྟེ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་མིག་མཁན་རྒྱལ་པོ་ཡིས། ། འཇིག་རྟེན་རབ་རིབ་བསལ་བ་ལྟར། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་མི་ཤེས་པའི། ། རབ་རིབ་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསལ། ། དེ་ནས་མིག་ཏུ་པྲ་བཀོད་ལ་མེ་ལོང་བླངས་ནས། ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། དག་ཅིང་གསལ་ལ་དྲི་མ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལས་ཀུན་དུ་བྱུང་། ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་གནས་མེད་པར། ། དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཤེས་ནས་སུ། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་མཉམ་མེད་བྱོས། །

"May you all, these Tathāgatas together with the Bodhisattvas, never grow weary of making continuous offerings with the garlands of all the Tathāgatas. For this garland of all the Tathāgatas is the supreme among the ornaments of all the Tathāgatas." Then, assuming the form of the goddess Gītā, one should sing the song beginning with "Oṃ vajrasattva susaṃgrahata" and say: "From this day forward, proclaim all dharmas, and before long, all sentient beings shall experience the perfect gathering of all the Tathāgatas." Then, assuming the form of the goddess Nartakī, one should awaken [the disciple] with a dancing hand and say: "Enter into the dance of all the Tathāgatas and please all the Tathāgatas with your dance." Then, holding a jeweled or golden probe, one should sit before [the disciple] and say: "Just as the King of Eye-Physicians removed the cataracts of the world, so too shall the Victors remove the cataracts of ignorance from you, my son." Then, having applied the pra [ointment] to the eyes and taken up a mirror, one should teach the characteristics of the dharmas: "Phenomena are like reflections: Pure, clear, and stainless, Ungraspable and inexpressible, Arisen entirely from causes and karma. Without intrinsic nature and without abode— Knowing phenomena to be thus, Act for the incomparable benefit of sentient beings."

འོན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་སྲས་སུ་སྐྱེ། ། དེ་ནས་ཧོཿཞེས་བྱ་བས་གཞུ་བྱིན་ལ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། ཕྱོགས་བཞིར་མདའ་བཞི་འཕན་དུ་གཞུག་ཅིང་། སྟེང་དང་འོག་ཏུ་ཡང་རེ་རེ་འཕེན་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་ཤ་དྷ་བན་ཛྫ་ཀ་བྱིན་ལ་འདིས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་སྤྲུལ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་། གཞན་དག་ལ་ཡང་བྱིན་ཅིག། དེ་ནས་རྒྱལ་མཚན་བྱིན་ལ་འདིས་ནི་དགྲ་ཐམས་ཅད་དང་འཐབ་པ་ལས་ཉེ་བར་རྒྱལ་བ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སྙེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བྱིན་ལ། འདིས་མ་རུངས་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། གཞན་ཡང་ཨ་བཛྲ་སཏྭ་ཞེས་བྱ་བས་མེ་ལོང་བླངས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ཉིད། ། དག་ཅིང་གསལ་ལ་དྲི་མ་མེད། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱི་ནི་སྙིང་ལ་གནས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་རང་ཉིད་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། འདི་སྐད་ཅེས་ཀྱང་བསྒོ་སྟེ། གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་པར་རྟོགས་ཤིང་། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་སུ་བཞག་ཅིང་། དུང་ཡང་ལག་པ་གཡས་པར་བྱིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་སྨྲ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེ་དང་ལྷན་ཅིག་བྱིན་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དེ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཅིག། དེ་རིང་ཕན་ཆད་འཇིག་རྟེན་ལ། ། སྐྱོབ་པ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། ཆོས་ཀྱི་དུང་ནི་བླ་མེད་པས། ། ཀུན་དུ་མ་ལུས་གང་བར་གྱིས། །

Nevertheless, you shall be born as a son of the buddhas. Then, with the syllable HOḤ, the bow is given, and it is said: "Pleasure all the tathāgatas!" One should then have them shoot four arrows in the four directions, and shoot one each above and below. Then, the śadhavajja is given, and it is said: "By means of this, emanate and enjoy all accomplishments and all sensory enjoyments, and give them to others as well." Then the victory banner is given, and it is said: "By means of this, you will attain complete victory in battle against all enemies." Then the mudrā of Vajragarvā is given, and it is said: "Accomplish all that is malevolent!" Furthermore, with the words oṃ vajrasattva, the mirror is taken and it is said: "The very nature of Vajrasattva, Pure, luminous, and stainless, Dwells within your heart, my son; I am the self of all buddhas." Thus it is said, and he is further instructed: "Realize that this very thing is the bodhicitta-vajra, the lord of all tathāgatas." Then, the wheel of dharma is placed between the two feet, and the conch is given into the right hand. The wheel of dharma and the conch are given together with the syllables of the dharma, and it is said: "From this day forward, turn the wheel of dharma by the mere generation of the mind of awakening. From this day forth, for the sake of the world, turn the wheel of the Protectors. With the unsurpassed conch of dharma, fill everything everywhere without exception."

སོམ་ཉི་ཡིད་གཉིས་མི་བྱ་ཞིང་། ། དོགས་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སུ། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པ་ཚུལ་གྱི་མཆོག། འཇིག་རྟེན་འདི་ལ་རབ་ཏུ་སྒྲོགས། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་སངས་རྒྱས་ལ། ། ཕན་འདོགས་དྲིན་དུ་གཟོ་ཞེས་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ཀུན་ཀྱང་། ། ཀུན་དུ་ཁྱོད་ལ་སྲུང་བར་བྱེད། ། རང་གི་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པས་བསྟོད་ལ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ནས། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ལྟ་བུ་ཡི། ། ཁམས་གསུམ་ན་ནི་སྡིག་མེད་དེ། ། དེ་བས་འདོད་ལ་ཆགས་བྲལ་བ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་མ་བྱེད་ཅིག། གསང་བ་བསྒྲགས་ནས་ཐལ་མོ་དང་བཅས་པས་དང་པོར་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་མགོན་པོ་རབ་སྒྲུབ་མཛད། ། རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་རྡོ་རྗེ་འོད། ། རྡོ་རྗེ་དཔལ་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་ཆོས་ཆེན་པོ། ། དཔལ་ཀུན་གྱི་ནི་རྒྱལ་པོ་མཆོག། སྤྲོས་མེད་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་དང་རྡུང་བ་ཆེ། ། གནོད་སྦྱིན་གཏུམ་པོ་གདོན་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱང་ཆུབ་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། ཐེག་ཆེན་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དོན་ཀུན་གྱི་ནི་དེ་ཉིད་དོན། ། སེམས་ཅན་དོན་ཆེན་ཀུན་རིག་པ། ། ཀུན་མཁྱེན་ཀུན་བྱས་ཐམས་ཅད་དེ། ། ཀུན་གཟིགས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་བདག་རབ་རྡོ་རྗེ་མཆོག། རྡོ་རྗེ་བརྩོན་རབ་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་དེ་ཉིད་དོན། ། སེམས་ཅན་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་འདོད་པ་ཆེ། །

Do not harbor doubt or hesitation, but in a manner free from suspicion, proclaim throughout this world the supreme way of Secret Mantra conduct. By doing so, you are said to be benefiting the Buddhas and repaying their kindness. All those Vajra-holders will also protect you in every way. Having praised [the deity] with one's own hundred and eight names and displayed the samaya-mudrā, one should say the following first, with palms joined: "Vajrasattva, the Great Being, Vajra Protector, the Accomplisher, Vajra Empowerment, Vajra Light, Vajra Glory, to you I prostrate. Vajra Laughter, the Great Dharma, Supreme King of all Glories, To you, free from conceptual elaboration, I prostrate. Vajra Action, the Great Hammer, Fierce Yakṣa, Great Spirit, Vajra Fist, the Great Mudrā, To all the Buddhas, I prostrate. Bodhisattva, Great Awakening, All Buddhas, the Tathāgatas, Vajra Wisdom, Great Wisdom, To you, the Mahāyāna, I prostrate. The reality of all purposes, Knower of the great benefit of sentient beings, Omniscient, All-Doer, All-That, To you, the All-Seeing, I prostrate. Supreme Vajra Self, Supreme Vajra, Vajra Diligence, Vajradhara, Reality of the Great Samaya, To you, the Sentient Being, I prostrate. Vajra Hook, Great Desire..."

རབ་ཏུ་དགའ་བ་འོད་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་འོད་དང་འོད་ཆེན་པོ། ། སངས་རྒྱས་འོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཆོག་རྡོ་རྗེ་དགུ། ། རིག་མཆོག་མཆོག་དང་མི་ཡི་མཆོག། རྡོ་རྗེ་དམ་པ་མཆོག་ཆེན་པོ། ། རིག་མཆོག་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་གསལ་བ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བ་རང་གསང་འཆང་། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་བསམ་གཏན་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དགོས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་མཆོག་གསང་རྡོ་རྗེ་མཆོག། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་མཁས་པ་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ། ། སངས་རྒྱས་མཆོད་པ་མཆོད་པ་ཆེ། ། སེམས་དཔའ་མཆོད་པ་རབ་མཆོག་པ། ། ཐབས་ཆེན་དང་ནི་དངོས་གྲུབ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་གྲུབ་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏའི་གླུ་ཆེན་པོ། ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏའི་གསུང་དབྱངས་ཏེ། ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སེམས་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་ཁྱོད། ། སངས་རྒྱས་གཙོ་བོ་རྒྱལ་བཀའ་ཉན། ། སངས་རྒྱས་བཤེས་གཉེན་རྒྱལ་མཆོག་སྐྱེས། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེ་དང་ཁྱབ། ། ཞི་ཁྲོ་སྟོན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་དེ་ཉིད་ཆེ། ། ཡང་དག་མཐའ་དང་ཆེ་བའི་ཚུལ། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་ཀུན་མཁྱེན་པ། ། དོན་དམ་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་དང་སྤྱོད་པ་མཆོག། བདུད་དང་བདུད་ནི་རབ་འདུལ་བ། ། ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་མཉམ་ཉིད་མཁྱེན། ། ཀུན་དུ་འགྲོ་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་ཧཱུཾ་སྟེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཞེས་འདུལ་བའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ། ། ཕྱག་རྒྱ་བརྗོད་ཅིང་བརྗོད་པ་དང་། ། རིམ་གྲོར་ཏ་ཐཱ་ག་ཏས་ཁྱབ། །

To the Great Joy, the Great Light, To Vajra Light and the Great Radiance, To the Buddha Light, I prostrate. To the Supreme Vajra King, the Nine Vajras, To the Supreme Knowledge, the Supreme, and the Supreme among Men, To the Supreme Vajra, the Great Supreme, To you, the Supreme Knowledge, I prostrate. To the Vajra Expanse and the Great Clarity, To the Vajra Secret, the Holder of the Self-Secret, To the Vajra Garland and the Great Meditative Concentration, To the Vajra Purpose, I prostrate. To the Supreme Secret of the Buddhas, the Supreme Vajra, To the Buddha Awakening, the Great Sage, To the Buddha Wisdom, the Great Buddha, To you, the Buddha of Buddhas, I prostrate. To the Buddha Offering, the Great Offering, To the Offering of the Hero, the Most Supreme, To the Great Method and the Great Siddhi, To you, the Vajra Accomplishment, I prostrate. To the Great Song of the Tathāgatas, To the Melodious Speech of the Tathāgatas, To the Great Mind of the Tathāgatas, To you, the Vajra of Vajras, I prostrate. To the Chief of Buddhas, the One who Heeds the Victor’s Command, To the Buddha’s Spiritual Friend, the Supreme Victor-Born, To the Great Vairocana and the Pervasive One, To the Teacher of Peace and Wrath, I prostrate. To the Tathāgata Reality, the Great, To the Ultimate Limit and the Mode of Greatness, To the Omniscient One of the Perfections, To you, the Ultimate Truth, I prostrate. To Samantabhadra and the Supreme Conduct, To the Subduer of Māras and the Māras, To the Supreme of All and the Knower of Equality, To you, the All-Pervading One, I prostrate. To the Buddha Hūṃ, the one called Hūṃ, To the Vajra Hūṃ who Subdues, To you, Vajrapāṇi, I prostrate. Through the expression and recitation of mudrās, You are pervaded by the Tathāgatas in service.

གང་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་བསྟན་པ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་ཁྱོད། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཁྱོད་རག་ལུས། ། ཀུན་གཟིགས་ཡབ་ནི་ཁྱོད་ཡིན་ཏེ། ། འབྱུང་པོ་དང་ནི་འབྱུང་འགྱུར་བའི། ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྒྲུབས། ། བསྟོད་པའི་རྒྱལ་པོ་འདི་ཡིས་ནི། ། གླུ་བླངས་གང་ཞིག་སྟོད་བྱེད་ཅིང་། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་འདྲར་འགྱུར། ། མགོན་པོ་ཁྱོད་ལ་གསོལ་བ་ནི། ། སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛད་པའི་ཕྱིར། ། རང་གི་རིགས་ནི་སྐྱེད་པར་མཛོད། ། མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་འདི་དག་གིས། ། མགོན་པོ་ཁྱོད་ལ་བསྟོད་བགྱིས་པས། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པ་ཡིས། ། ཚུལ་ཆེན་ཡང་ནི་རྒྱས་པར་མཛོད། ། དེ་ནས། འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཇི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་འདུལ་འགྱུར་བའི། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་གྱིས། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དུ་བསྒོམས་ནས། དེའི་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཆུས་དབང་བསྐུར་ལ། ། རིན་པོ་ཆེའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཉིད་དུ་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་མྱུ་གུའི་ཅོད་པན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར་ཏེ། རིན་པོ་ཆེའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་མཉམ་པར་བཅིངས་ལ་མཐེ་བོ་དང་མཛུབ་མོ་རྩེ་སྦྱར་བའི་ཕྱག་རྒྱས་རིན་པོ་ཆེ་བྱིན་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཉི་མ་འདི་ནི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཐོང་། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས། །

Because you have taught Vajrasattva, you are called Vajrasattva. Complete enlightenment depends upon you; you are the All-Seeing Father. You have accomplished the Tathāgatas of the past and those yet to come. Whoever sings this king of praises and offers it in worship will become like the Holder of the Vajra. Protector, I pray to you: for the sake of accomplishing the welfare of all sentient beings, please give birth to your own family. By praising you, Protector, with these one hundred and eight names, may you cause the great way of realizing the Mahāyāna to flourish. Then, say: "For the benefit of the entire world, throughout all world systems, turn the vajra wheel in whatever way is necessary to discipline beings." Thus it is said: "Be victorious! Be victorious! Turn the vajra wheel of the Lord of the Vajra Family!" Then, having meditated on the Vajra Jewel and blessed it with its mudrā, confer the water empowerment in the same manner. Consecrate him with the crown of the Vajra Jewel sprout, signifying the status of a Universal Monarch of Jewels. Form the precious vajra fist equally, and with the mudrā of the joined thumb and index finger, bestow the jewel. Then, reveal the suchness: "This sun is supreme; it beholds all the Tathāgatas. It is the Blessed One, Ākāśagarbha."

བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་མཛད་པའོ། ། ཧྲི་དེ་ནས་བདག་པོ་ཉིད་དུ་དབང་བསྐུར་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་ཎཱཾ་ཞེས་བྱ་བས་དྲིལ་བུ་བྱིན་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པས་ན། ། དོན་གྱི་བསམ་གྲུབ་བླ་ན་མེད། ། དེ་ཡང་འདོད་པ་རབ་གྲུབ་ཕྱིར། ། འདོད་དང་ཐར་བའི་བདེ་ཆེན་པོ། ། དྷཱིཿ དེ་ནས་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་བཞག་ནས་དམ་ཚིག་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། འདོད་དང་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་དང་། ། མི་མཐུན་པ་ཡང་སྦྱིན་བྱ་ཞིང་། ། བདག་ཉིད་དང་ནི་ཕ་རོལ་གྱི། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་གྱིས། ། ཤཱི། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ། ཨོཾ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿམ་ཧཱ་སུ་ཁ་བཛྲ་རཏྣ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་སྟྭཾ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི། སརྦ་རཏྣ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཾ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། སིདྡྷ་ན་མ་ཏེ། བྷ་ག་ཝཱན། མ་ཧཱ་རཏྣ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཨ་ཧཾ་བཛྲ་རཏྣ། ཨོཾ་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿཞེས་བྱ་བ་འདིས་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་རིན་པོ་ཆེ་བྱིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། རང་གི་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པས་བསྟོད་ལ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་ཉེ་བར་བསྟན་ནས། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་ཕྱིར་དང་། ། སངས་རྒྱས་དོན་ལ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཕ་རོལ་ནོར་རྣམས་ཕྲོགས་ཀྱང་ནི། ། སྡིག་གིས་གོས་པར་མི་འགྱུར་ཞེས། ། གསང་བ་བརྗོད་ནས་དེ་བཞིན་དུ། ། རིན་ཆེན་ཁྱོད་ལ་གསོལ་བ་ནི། ། ནོར་གྱི་ཚོགས་ནི་བཤད་དུ་གསོལ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དབང་གི་མཆོག། མདོར་ན་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དུ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། ཇི་ལྟར་འདུལ་བ་སྣ་ཚོགས་པའི། ། ནོར་བུའི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། ཞེས་བརྗོད་ལ།

Fulfilling all intentions. Then, having conferred the empowerment of the Lord himself, one should bestow the bell with the mantra ākāro mukhaṃ sarvadharmāṇām and teach suchness: "Since all intentions are accomplished, the supreme accomplishment of the goal is unsurpassed. Furthermore, for the sake of perfectly fulfilling desires, it is the great bliss of desire and liberation. Dhīḥ." Then, having conferred the name empowerment and established [the disciple] accordingly, one should teach the samaya: "All desires and pleasures, as well as those that are discordant, should be bestowed. Fulfill all the intentions of both yourself and others. Śī." Then, likewise, with the mantra oṃ jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ mahāsukha vajraratnābhiṣekas tvaṃ abhiṣiñcāmi sarvaratnādhipatis tvaṃ dṛḍho me bhava siddha namate bhagavān mahāratnasamayas tvaṃ ahaṃ vajraratna oṃ bhūr bhuvaḥ svaḥ, one should bestow the jewel with both hands. Having likewise made perfect offerings and praised [the deity] with one's own hundred and eight names, and having also demonstrated the samaya mudrā, one should utter the secret [instruction]: "For the benefit of all sentient beings, and by engaging in the welfare of the Buddhas, even if one robs the wealth of others, one will not be stained by sin." Then, one should say: "O Jewel, I pray to you: please explain the collection of wealth. In brief, for the sake of benefiting all sentient beings throughout the entire world, please turn the jewel-wheel in whatever various ways are necessary to discipline them." Thus it is said.

རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སུ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེའི་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། དེ་བཞིན་དུ་ཆུས་དབང་བསྐུར་ལ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུའི་དར་དཔྱངས་ཅོད་པན་གྱི་དབང་གིས་དབང་བསྐུར་ཏེ་པདྨ་བྱིན་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་སྟེ། ། གདུལ་བའི་ཐབས་ཀྱི་མཛད་པ་ནི། ། དགའ་བའི་རོལ་མོར་རབ་ཏུ་འཇུག། ཧྲིཿདེ་ནས་བདག་པོའི་དབང་བསྐུར་བ། ། ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ། ཅེས་བྱ་བས་དྲིལ་བུ་བྱིན་ནས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་པདྨ་དམར་པོ་ནི། ། ཚོན་གྱི་ཉེས་པས་མི་གོས་ལྟར། ། དེ་བཞིན་གནས་པའི་ཉེས་པ་ཡིས། ། འགྲོ་ཕན་རྣམས་ལ་མི་གོས་སོ། ། དྷཱིཿདེ་ནས་མིང་གི་དབང་གིས་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་ལ། དེ་བཞིན་གཞན་ནས་དམ་ཚིག་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཆོ་ག་དག་ནི་གང་དག་གིས། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་འདུལ་འགྱུར་བ། ། པདྨ་དག་པར་སྦྱོར་བའི་བདག། དེ་དང་དེས་ནི་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཤྲཱི་དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ཨོཾ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿམ་ཧཱ་སུ་ཁཾ་པདྨ་མ་ཧཱ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་སྟྭཾ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི། སརྦ་པདྨ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཡ་ར་ཧ་མེ་བྷ་བ། སིདྡྷ་ན་མ་ཏེ་བྷ་ག་ཝཱན་མ་ཧཱ་པདྨ་སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ། ཨ་ཧཾ་བཛྲ་པདྨ་ཨོཾ་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿཞེས་བྱ་བས་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་པདྨ་བྱིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ།

"May you be victorious! May you be victorious! O Lord of the Jewel Family, turn the jewel wheel!" Thus one should say. Then, having visualized oneself as Vajradharma and blessed with his mudrā, one should likewise confer the water empowerment. Then, conferring the empowerment of the silk streamers and crown of the bodies of all the Tathāgatas, one should give the lotus and teach suchness: "That very [lotus] is the Buddha, the Blessed One, The Lord Avalokiteśvara. His activity, the method for training beings, Enters fully into the music of joy." Then, for the empowerment of the Lord, one gives the bell with the mantra: ākāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt. One should then teach the characteristic of phenomena: "Just as a red lotus Is not stained by the defects of dye, Likewise, by the defects of abiding, Those who benefit beings are not stained." Then, having conferred the empowerment of the name, one should likewise teach the samaya from elsewhere: "By whatever rituals Beings are to be trained, The Lord who joins with the pure lotus Should apply those very [rituals]." Then, likewise: oṃ jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ mahāsukhaṃ padma mahābhiṣeka stvaṃ abhiṣiñcāmi sarvapadma-abhiṣecaya rāhame bhava siddha namate bhagavān mahāpadma suratva stvaṃ ahaṃ vajrapadma oṃ bhūr bhuvaḥ svaḥ. With these words, one gives the lotus with both hands and likewise performs the perfect worship.

མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྟོད་ནས། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཉེ་བར་བསྟན་ལ། ། འདོད་ཆགས་འདྲ་བའི་བདེ་བ་མེད། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ལ་དེ་ཕུལ་ལ། ། སེམས་ཅན་དོན་ཕྱིར་གཞན་ཆུང་མ། ། བསྟེན་ན་བསོད་ནམས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསང་བ་བརྗོད་ལ། དེ་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དཔའ་བོ་ཁྱོད་ལ་གསོལ་བ་ནི། ། རང་གི་རིགས་རྣམས་བསྐྱེད་ནས་ཀྱང་། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དམ་པ་ནི། ། ཐུབ་པ་ཆེན་པོས་བཤད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས། མདོར་ན་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། ཇི་ལྟར་འདུལ་བ་སྣ་ཚོགས་པའི། ། པདྨའི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག། པདྨའི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་ཡི། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་གྱུར་ཅིག། ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཅན་དུ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེའི་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཆུས་དབང་བསྐུར་ཏེ། ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ཉིད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅོད་(བན་,པན་)གྱི་དབང་གིས་དབང་བསྐུར་ནས། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བྱིན་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། རྟག་པའི་འདོད་ཆགས་ལས་བྱུང་ཁྲོ། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ཡི་ཕུང་པོའི་གཟུགས། ། འབར་བའི་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་ཆེ། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ནི་ཀུན་དུ་འབར། ། ཧྲཱིཿདེ་ནས་བདག་པོ་ཉིད་དུ་དབང་བསྐུར་ལ། ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་ཎཱཾ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དྲིལ་བུ་བྱིན་ནས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད། །

Having praised [the deity] with the one hundred and eight names, the samaya-mudrā is presented, and the secret mantra is recited: "There is no bliss like that of passion; having offered that to the Victors, if one relies on another as a wife for the sake of sentient beings, merit will be obtained." Then, he says: "O Hero, I pray to you: having generated your own families, I pray that the Great Sage will explain the sublime Wheel of Dharma." Then: "In short, for the sake of benefiting all sentient beings in all worlds, please turn the Lotus Wheel according to the various ways of taming." Having said this, he says: "Victory! Victory! May the Lord of the Lotus Family turn the Wheel of Dharma!" Then, visualizing [the disciple] as the Holder of the Variegated Vajra (Viśvavajrin), he is consecrated with that mudrā and likewise with the water empowerment. Having conferred the empowerment of the Vajra Crown of all the Tathāgatas, which is the turning of the Wheel of All Activities, he gives the Variegated Vajra and should teach suchness: "The wrathful one born from eternal passion, the form of the mass of vajra-fire, the great union of the blazing vajra—the ḍākinīs are all ablaze." Then, having conferred the empowerment of the Lord himself, he gives the bell with "Akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām" and so forth, and should teach the characteristic of phenomena: "Phenomena have the characteristic of space, and space itself has no characteristic."

ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། འདི་ཀུན་མྱུར་དུ་འཛིན་པར་འགྱུར། ། དྷཱིཿདེ་ནས་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་བཞག་ནས་དམ་ཚིག་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁར་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ཞེས་སྨྲ་ཞིང་། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱས་རྒྱས་བཏབ་ལ། ། ཁམས་གསུམ་ཡང་ནི་བཟའ་བར་བྱ། ། ཤྲཱི་དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ། ཨོཾ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿམ་ཧཱ་སུ་ཁ་བཛྲ་ཀརྨྨ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་སྟྭཾ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི། སརྦ་བཛྲ་ཀརྨྨ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཾ། དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། སིདྡྷ་ན་མ་ཏེ་བྷ་ག་ཝཱན་མ་ཧཱ་བཛྲ་བི་ཤྭ། སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ། ཨ་ཧཾ། བཛྲ་ཀརྨྨ་ཨོཾ་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿཞེས་བྱ་བ་འདིས་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བྱིན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་མཆོད་ནས་རང་གི་མིང་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པས་བསྟོད་དེ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཉེ་བར་བསྟན་ལ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་བསྟན་པའི་དོན་དུ་ནི། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསད་ན་ཡང་། ། དེ་ཡི་སྡིག་པས་གོས་མི་འགྱུར། ། ཞེས་གསང་བ་བརྗོད་ལ་དེ་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། མགོན་པོ་ཁྱོད་ལ་གསོལ་བ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་དབང་བྱེད་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། རང་གི་རིགས་ནི་སྐྱེད་པར་མཛོད། ། དེ་ནས། མདོར་ན་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། ཇི་ལྟར་འདུལ་བ་སྣ་ཚོགས་པའི། ། ལས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག། ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་པས།

The yogi, equal to space, will swiftly grasp all of this. Then, having bestowed the name empowerment, and having placed [the disciple] in that state, the samaya should be taught: "By uniting everything with space, Proclaiming 'everything is space,' And sealing with the vajra mudrā, One should consume even the three realms." Then, in the same way: Oṃ jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ mahāsukha vajrakarmābhiṣekata tvaṃ abhiṣiñcāmi sarva vajrakarmādhipati tvaṃ dṛḍho me bhava siddha namate bhagavān mahāvajraviśva suratvaṃ ahaṃ vajrakarma oṃ bhūr bhuvaḥ svaḥ. With this, having given the activity-vajra with both hands and having worshipped in the same manner, one should praise [the disciple] with one's own name one hundred and eight times. Then, having demonstrated the samaya mudrā, the secret [instruction] should be spoken: "For the benefit of all sentient beings, And for the sake of the Buddha's teaching, Even if one kills all sentient beings, One will not be stained by that sin." Then, one should say: "O Protector, I pray to you: To exercise mastery over all Buddhas, And to act for the benefit of all sentient beings, Please generate your own family." Then: "In short, throughout all the worlds, For the benefit of all sentient beings, Turn the wheel of activity In whatever ways are necessary to discipline them." Having said this, one should say: "Be victorious! Be victorious! Turn the wheel of Dharma of the Lord of the Karma Family!" Then, the yogi of Vajrasattva...

སློབ་མ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེའི་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ཆུས་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ཉིད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཅོད་པན་དང་དར་དཔྱངས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྡོ་རྗེ་བྱིན་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ལྟ་ངན་རྣམས་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། མྱ་ངན་འདས་འདི་སྟོན་པར་འགྱུར། ། སྣ་ཚོགས་འདུལ་བར་སྟོན་པ་ནི། ། བརྟན་ཞིང་ངེས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅན། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་གནས་མཆོག་པའི། ། ཆོ་ག་ལ་སོགས་ངེས་པར་དགོས། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་ཚོགས་ལ་སོགས། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་ཉིད་དུ་རྟོགས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་གྲུབ། ། སྣ་ཚོགས་མཁྱེན་པ་དཔའ་བྱེད་མཆོག། དྷཱིཿདེ་ནས་བདག་པོ་ཉིད་དུ་དབང་བསྐུར་ལ། ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དྲིལ་བུ་བྱིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད། ། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཀུན་མཆོག་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གསལ། ། དྷཱིཿདེ་ནས་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བས་བསྐུར་བ་བྱས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ནས་དམ་ཚིག་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཅི་འདོད་པར་ནི་བསྟན་བཞིན་དུ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་མཆོག་མཆོད་པ་ནི། ། བགྱིའོ་ཞེས་ནི་རབ་ཏུ་བསམ། ། ཤྲཱི་དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ། ཨོཾ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿམ་ཧཱ་སུ་ཁཾ་བཛྲ་དྷཱ་ཏུ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་སྟྭཾ།

Visualize the disciple as Vairocana. Having blessed them with his mudrā, confer the water empowerment in the same manner. Confer the crown and silk-ribbon empowerment of all the Tathāgatas, which is the very turning of the wheel of Dharma of all the Tathāgatas. Having given the Tathāgata-vajra, the suchness should be revealed: "In that very state, the Blessed One, The Tathāgata and the Bodhicitta, For the sake of benefiting those with wrong views, Will reveal this nirvāṇa. Teaching the various ways of discipline, Possessing the stable and certain nature of phenomena, For the supreme abiding in existence, Rituals and so forth are certainly required. The Buddha, the Dharma, the Saṅgha, and so forth— Realize them as the Three Jewels themselves. Existence is perfectly established; The omniscient one, the supreme hero, Dhīḥ." Then, confer the lordship empowerment. Giving the bell with "Akāro mukham" and so forth, the characteristics of phenomena should be taught: "Everything has the characteristic of space, And space itself has no characteristic. The yogi, equal to space, Is clear in the equality of all that is supreme. Dhīḥ." Then, having conferred the name empowerment, the samaya should be taught from elsewhere: "In all the enjoyments of desire, Just as one wishes, according to the teaching, One should think: 'I shall perform The offering to the supreme Three Jewels.'" Śrī. Then, in the same way: "Oṃ jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ mahāsukhaṃ vajradhātu abhiṣekata tvam."

ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ་སིདྡྷ་ན་མ་ཏེ་བྷ་ག་ཝཱན། མ་ཧཱ་བཻ་རོ་ཙ་ན་སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ། ཨ་ཧཾ། བཛྲ་དྷཱ་ཏུ་ཨོཾ་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿཞེས་བྱ་བས་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྡོ་རྗེ་བྱིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པས་བསྟོད་ནས། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཉེ་བར་བསྟན་ལ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་རྣམས། ། འདུལ་གྱུར་དེ་ལྟ་དེ་ལྟ་བུར། ། ཆགས་ལ་སོགས་པས་ཡུན་རིང་དུ། ། དེ་བཞིན་འགྲོ་བའི་དོན་རྣམས་ཀྱིས། ། ཞེས་གསང་བ་བརྗོད་ལ། དེ་ནས། མགོན་པོ་ཁྱོད་ལ་གསོལ་བ་ནི། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་ནས་ཀྱང་། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས། མདོར་ན་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། ཇི་ལྟར་འདུལ་བ་སྣ་ཚོགས་པའི། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་རྗེས་སུ་གནང་ཞིང་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བསྒོམས་ལ། དེ་བཞིན་བཞག་སྟེ། གཟེངས་བསྟོད་པས་ནི་དངོས་པོ་ཀུན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་མིང་དབང་བསྐུར་བས་ཀྱང་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ལུང་བསྟན་ཏོ། ། ཨོཾ་ང་ཡིས་འདི་ལྟར་ཁྱོད་ལུང་བསྟན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། དངོས་པོ་མཆོག་ཏུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། །

Abhiṣiñcāmi sarvatathāgatādhipatirdṛḍho me bhava siddhyamante bhagavān mahāvairocana suratvastvam ahaṃ vajradhātu oṃ bhūr bhuvaḥ svaḥ. With these words, the vajra of the Tathāgata is placed in both hands. Having made offerings in that same manner and praised him with the hundred and eight names, the samaya-mudrā is displayed. Then, the secret mantra is recited: "In whatever way sentient beings are to be tamed, in that very way, through attachment and so forth, for a long time, may the welfare of beings be accomplished." Then, it is said: "O Protector, I beseech you: for the benefit of all sentient beings, having generated great compassion, please turn the wheel of Dharma." Then, it is said: "In short, throughout all the worlds, for the benefit of all sentient beings, please turn the wheel of Dharma in various ways according to how they are to be tamed." Then one should say: "Be victorious! Be victorious! Turn the wheel of Dharma of the Lord of all Tathāgatas!" This is the ritual of the authorization and empowerment. Then, the disciple is visualized as Vajrasattva and is established in that state: "By uplifting all things, which are the very nature of all Buddhas, and by the empowerment of the Vajra Name, the Tathāgata grants the prophecy: 'Oṃ, I thus prophesy you as Vajrasattva, the Tathāgata, for the sake of accomplishing the supreme reality.'"

སྲིད་པའི་ངན་འགྲོ་རྣམས་ལས་བཏོན། ། ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ། སིདྡྷ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿ། དེ་ལ་གཟེངས་བསྟོད་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སྙིང་གར་བཞག། ལ། གཡས་པ་མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། འདིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་ཆོ་ག་ལུང་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་དམ་ཚིག་སློབ་དཔོན་དང་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་སྟོན་པར་མཛད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ། འདི་ཉིད་ཀྱིས་གཟེངས་བསྟོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་དངོས་གྲུབ་མཆོག་གྲུབ་པའི་བྱིན་རླབས་དང་། གསང་བ་འདིའི་སྟོབས་ལ་དད་པར་བྱའོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་ཞུགས་པའི་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བ་ལ་སོགས་པའི་དབུགས་དབྱུང་བ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རང་གི་དམ་ཚིག་ལ་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་དྲངས་ཏེ། འདིར་ཞུགས་ནས་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། སྒྲུབ་པ་དང་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པས། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྟན་པས་བརྟན་པར་གྱུར་ཅིག། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་བྱུང་ལ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ལྟར་ཡངས་པ་ཆེན་པོ་འདིར་གནས་ཤིང་རབ་ཏུ་གནས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། རང་གི་དམ་ཚིག་གི་སློབ་དཔོན་ལ་རག་ལུས་ཤིང་།

You are delivered from the miserable realms of existence. O Tathāgata named [Name], Siddha Samayas Tvaṃ Bhurbhuvaḥ Svaḥ. The praise for this is as follows: place the left vajra-fist at the heart, and with the right hand, grant the gesture of fearlessness. By this, the prophecy of the supreme secret of the Mahāmudrā rite is to be bestowed. In this regard, all the Tathāgatas, all the Vajradharas, and the entire retinue of Bodhisattvas, with one voice, grant the prophecy of unsurpassed, perfectly complete enlightenment to the master of the samaya. Thus, one should say: "Through the blessing of having attained the supreme siddhi of the supreme secret by means of this very Mahāmudrā of praise, one should have faith in the power of this secret." Then, for those who have entered, the encouragement of the gathering of all the Tathāgatas and so forth is to be given: "All the Tathāgatas, Vajradharas, and the entire maṇḍala of the Bodhisattva retinue, as many as there are, are drawn in with joy according to their own samaya. Having entered here and been brought under control, through practice and subsequent practice, may you become firm through the stability of the entire Vajradhātu. Arising in equality with the entire Dharmadhātu, may you abide and remain firmly in this great expanse as vast as the entire realm of space, dependent upon all the Tathāgatas and your own master of the samaya."

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུས་སུ་དམིགས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ཐམས་ཅད་དང་། རང་གི་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱིས་ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ་ཞེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། རང་གི་དམ་ཚིག་གི་སློབ་དཔོན་དང་མཉམ་པར་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་དབུགས་འབྱིན་པར་མཛད་དོ་ཞེས་དད་པར་གྱིས་ཤིག། མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། མཐོང་བ་དང་ནི་ཞུགས་པ་ཡིས། ། སྲིད་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་བར། ། ཁྱོད་ནི་དེང་ཉིད་གནས་པ་ཡིན། ། བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ལས་ནི། ། སླར་ཁྱོད་འཆི་བ་ཡོད་མིན་ཏེ། ། མི་ཚུགས་པ་དང་མི་སོད་པས། ། ཅིས་ཀྱང་མི་འཇིགས་དགའ་བར་གྱིས། ། དངོས་པོ་མཆོག་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཁྱོད་འདས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྟོན་པའི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་གྲུབ་པ་འདི། ། རྟག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྲུང་བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་མཐུན་པར་གསུངས། ། དམ་པ་བརྟག་པའི་བཀའ་ཡིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་གཏང་མི་བྱ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་གང་ཡིན་པའོ། ། གང་འདི་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་སུ། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་དོགས་པ་མེད། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་མི་སྨད་ཅིང་། ། ནམ་ཡང་གཏང་བར་མི་བྱའོ། ། མི་ཤེས་པའམ་རྨོངས་པ་ཡིས། ། ཚུལ་ཆེན་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་སུ། ། དཀའ་ཐུབ་ཅན་གྱིས་མ་གདུངས་ཤིག། ཅི་བདེ་བར་ནི་བདེ་བར་གཟུང་། ། འདི་ནི་མ་བྱོན་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། ནམ་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་ཞིང་། ། སློབ་དཔོན་སྨད་པར་མི་བྱ་སྟེ། །

Visualize yourself in the midst of all the tathāgatas. All the tathāgatas and your own preceptor have now blessed you, saying, "You are all the tathāgatas." Have faith that all the tathāgatas and your own samaya preceptor grant you encouragement with one voice: "By seeing and entering the most secret maṇḍala, you are today established in liberation from all of existence. From this vehicle of great bliss, there is no further death for you. Since you are neither harmed nor killed, rejoice without any fear. Because the supreme reality is accomplished, you have transcended the suffering of existence. Because existence is perfectly accomplished, you shall become the supreme teacher. You must always protect this accomplishment of the samaya vows. This is the sublime, definitive word spoken in unison by all the buddhas. Do not forsake the bodhicitta, which is Vajrapāṇi himself. From the very moment it is born, there is no doubt that one is a buddha. Do not disparage the sublime Dharma, and never abandon it. Do not teach the great way to those who are ignorant or deluded. Having completely renounced yourself, do not torment yourself with asceticism. Hold this in happiness as it is most blissful. These are the vajra, the bell, and the mudrās of the future perfect buddhas; never abandon them, and never disparage the preceptor."

འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་མཚུངས་བླ་མ་ཡི། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་གང་སྨོད་པ། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་སྨད་པས་ན། ། རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ཐོབ་འགྱུར་ཏེ། ། རིམས་དང་དུག་དང་དབྱིག་དུག་ནང་། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱིས་གཙེ་བ་དང་། ། གདོན་དང་ལོག་འདྲེན་གཏུམ་པོ་ཡིས། ། བསད་ནས་སེམས་དམྱལ་ལྟུང་བར་འགྱུར། ། དེ་བས་ནན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་ཆེ། ། དགེ་བ་རབ་ཏུ་མི་སྤྱོམས་པ། ། ནམ་ཡང་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། བླ་མ་ལ་ནི་གུས་བཅས་ཡོན། ། རྗེས་མཐུན་ཁྱོད་ཀྱིས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེས་ནི་རིམས་སོགས་གནོད་པ་རྣམས། ། ཕྱིར་ཞིང་དབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། རང་གི་དམ་ཚིག་སློབ་དཔོན་ནི། ། སྦྱིན་མིན་བུ་དང་ཆུང་མ་དང་། ། རང་སྲོག་གིས་རྟག་བསྟན་བྱ་ན། ། ལོངས་སྤྱོད་གཡོ་བས་སྨོས་ཅི་དགོས། ། གང་ཕྱིར་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་ནི། ། གྲངས་མེད་པར་ནི་རྙེད་དཀའ་བའི། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱང་བརྩོན་ལྡན་ལ། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སྟེར་བར་བྱེད། ། རྟག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་དམ་ཚིག་སྲུངས། ། རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོད། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་ཡང་དབུལ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། དེ་བྱིན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྟག་ཏུ་བྱིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་བྱིན་བསོད་ནམས་མཆོག་དག་གིས། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེང་ཁྱོད་སྐྱེ་བ་འབྲས་བཅས་ཏེ། ། གང་འདིར་ལེགས་པར་གནས་པས་ན། ། དམ་ཚིག་ལྷ་རྣམས་ཀུན་དང་མཉམ། ། རང་བྱུང་དུ་ཡང་དེར་སྐྱེས་སོ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བཅས་པ། ། ཀུན་གྱིས་དེང་ཁྱོད་དབང་བསྐུར་བས། །

This is equal to all the buddhas. Whoever disparages the master, the guru who is equal to all the buddhas, disparages the buddhas themselves; therefore, they will constantly experience suffering. They will be afflicted by fevers, poisons, and snake venom, tormented by ḍākinīs, and killed by fierce spirits and misleading demons, falling into the hell realms. Therefore, with every effort, you must never disparage the Vajra Master of great intelligence, who does not boast of his virtues. You should offer the guru respectful gifts in accordance with the teachings; by doing so, harms such as fevers will not recur. One should always serve the master of one’s own samaya with one’s children, wife, and even one’s own life, let alone with fleeting wealth. Because the state of buddhahood, which is difficult to find even in countless tens of millions of eons, is bestowed upon the diligent in this very life. Always guard your samaya, always worship the Tathāgatas, and always make offerings to the guru. This is equal to all the buddhas; by giving to him, you are constantly making offerings to all the buddhas. Through the supreme merit of giving to him, you will attain the supreme siddhi. Today your birth has borne fruit; because you have remained well here, you are equal to all the deities of samaya and have been born as a self-arisen one. Today, all the buddhas and Vajra Holders have conferred empowerment upon you.

ཁམས་གསུམ་གྱི་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། རྒྱལ་པོའི་བདག་པོར་བསྟན་པ་ཡིན། ། དེང་ནི་བདུད་ལས་རྣམ་རྒྱལ་ཏེ། ། གྲོང་ཁྱེར་མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་ཞུགས། ། ཁྱེད་རྣམས་ཀྱི་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། ། དེང་ཉིད་ཐོབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཨཿདེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་དབུགས་དབྱུང་བ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་མཆོག་རྣམས་ལ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་བཅས་པས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱག་རྒྱས་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་གྱུར་ཅིག། མཆོག་ཏུ་རྟག་པ་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་གཏན་ཚིག་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། གང་ཁྱོད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱི་མཐུ་ཉིད་ཀྱིས། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། ངེས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་གནས་ཏེ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་མ་འོངས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ལ། དུས་གསུམ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། དེ་ལྟར་བྱུང་བ་ཉིད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་དབུགས་དབྱུང་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བདག་སྦྱོར་ཞིང་། ། ཐམས་ཅད་སྦྱོར་བ་རྗེས་སྦྱར་ལྡན། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་དམ་པ་རྟག་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁྱོད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ། །

The great king of the three realms, Is taught to be the sovereign of kings. Today, having completely conquered the Māras, You have entered the supreme city. There is no doubt that you Will attain Buddhahood this very day. Āḥ! This is the supreme, secret consolation of all the Tathāgatas. Through the power of generating the mind of enlightenment (bodhicitta) together with the mudrā of non-retrogression, all the Tathāgatas and the glorious Vajra Master [declare]: "May you become Buddhas! You should understand that this is the supreme permanence." If one asks what the logical proof for this is: by the mere power of your generating the supreme mind of great enlightenment of all the Tathāgatas as the nature of all things, you become non-retrogressive. Because of that non-retrogression, you abide in the definitive aggregates and, being certain of unsurpassed, perfect, and complete enlightenment, you are a future Buddha. Since the three times are equal, you should understand that you have thus awakened as a Tathāgata, Arhat, and perfectly complete Buddha in the present. This is the supreme, secret consolation. As it is said: "Uniting oneself with Vajrasattva, Possessing the application of all unions, One should know oneself as Buddhahood; The supreme Buddha is permanent." Furthermore, why is this so? Because of your entire self-nature...

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རང་གི་དམ་ཚིག་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ནི་དོན་ཡོད་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་དམ་ཚིག་རྗེས་སུ་བསྒྲུབས་པས་མཆོག་ཏུ་གྲུབ་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་དུས་ཐམས་ཅད་དང་། གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཅི་ནུས་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། ཡིད་མི་བདེ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལེན་པས་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་པ་ཉིད་དུ་རྗེས་སུ་བསྲུང་བར་བྱ་ཞིང་ཞིག་པར་མི་བྱའོ། ། ཇི་སྙེད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་དང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་སྦྱོར་བས་ལེགས་པར་མཆོད་ལ་བདེ་བར་གཟུང་བར་བྱ་ཞེས་ཡང་དག་པར་གསོ་བར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་རིག་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། གང་གིས་ན་ཁྱོད་ཕ་རོལ་མུ་སྟེགས་ཀྱི་གཞུང་གིས་ལོག་པའི་ལྟ་བ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་ཞིང་། ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་དུ་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ལུས་འདི་ཤིན་ཏུ་ཡང་མི་སྨྲ་བ་ཉིད་དང་། སེམས་ཤིན་ཏུ་ཡང་འགོག་པར་མི་འགྱུར་བར་གང་གིས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དཔལ་གྱི་རང་གི་དམ་ཚིག་གིས་བླ་ན་མེད་པའི་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་རྟག་པར་འགྱུར་བར་ཡང་གྱིས་ཤིག། ཡང་སྨྲས་པ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་དང་། །

The complete upholding of the personal samaya of all the tathāgatas is purposeful; therefore, one should realize the state of manifest, perfect buddhahood as a tathāgata, an arhat, and a perfectly complete awakened one. By accomplishing the glorious samaya of all the tathāgatas, the supreme attainment is to be known as the state of all the tathāgatas themselves. Therefore, at all times and in all circumstances, to the best of your ability, you must constantly guard and never let it perish by taking up suffering and mental distress. You should properly sustain and maintain it by offering well with all enjoyments and resources, as well as through the application of the samaya of the unsurpassed Great Vehicle, the supreme secret of all the tathāgatas. Just as it is for yourself, so should it be applied to others. By this, you shall not fall into the wrong views of the doctrines of non-Buddhist outsiders, nor into the downfalls and so forth of the śrāvakas and pratyekabuddhas. You must ensure that this body does not become utterly mute and the mind does not become utterly ceased, so that through the personal samaya of the glorious vajra body, speech, and mind of all the tathāgatas, the supreme, eternal, and unsurpassed siddhi may be attained. Furthermore, it is said: "All the enjoyments of desire..."

ཅིས་ཀྱང་མི་འཇིགས་དགའ་བར་གྱིས། ། སྡིག་པ་མེད་ཀྱིས་མི་འཇིགས་ཤིག། དམ་ཚིག་འདའ་བར་དཀའ་བའོ། ། ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པ་རྣམས་ལ་མཆོག་ཏུ་གསང་བ་འདི་བཀའ་སྩལ་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡིད་ནི་རབ་ཏུ་དང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། རང་གི་དམ་ཚིག་མི་ཟད་བདེ་ལ་བརྟེན། ། བདེ་བའི་བདེ་བ་ཆུང་ལ་སངས་རྒྱས་ནི། ། ཀུན་དང་འདྲ་མཉམ་རྟག་པར་ཁྱོད་གྱུར་ཏོ། ། སློབ་མས་གུས་པར་བླ་མ་ཡི། ། རྐང་པ་གཉིས་ལ་ཕྱག་བྱ་སྟེ། ། དེ་ནས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ཀུན། ། རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པར་ཁས་བླང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་དམ་བཅའ་བྱས་ནས་ནི། ། ཆོ་ག་འདི་ཡིས་རང་ཉིད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལྔ་པ་ནི། ། བླངས་ནས་ཀྱང་ནི་དེ་ལ་སྦྱིན། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལག་ན་འདུག། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། དེ་ནས་ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་སྟྭཾ། དྷ་ར་ཡ་མི་བཛྲ་སཏྭ་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དེ་ནས། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོ་བ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་བས་གསུངས། ། ཞེས་བརྗོད་ལ་དྲིལ་བུ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་དབང་བསྐུར་བྱས་ནས་ནི། ། དེ་ནས་སར་པའི་གོས་རྣམས་བསྐོན། ། མེ་ཏོག་དྲི་ལ་སོགས་པས་མཆོད། ། མཆོད་ཕྱིར་གདུ་བུ་བཅས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བླ་མ་བདག་ཉིད་ཀྱིས། །

"Be joyful, for you have nothing to fear. Since you are without sin, do not be afraid. The samaya is difficult to transgress." Thus the Blessed One Vajrasattva spoke. This supreme secret was proclaimed to all the Tathāgatas and to the maṇḍala of the retinue of Vajra-holders and Bodhisattvas. "With a vajra of a perfectly pure mind, rely upon the inexhaustible bliss of your own samaya. Through the bliss of bliss, you have become equal to all Buddhas, eternally and forever." The disciple should respectfully prostrate at the feet of the guru and then pledge to practice everything exactly as it was taught. Having made such a vow, the guru should take a five-pronged vajra according to this ritual and place it in the disciple's hand, saying: "This is all the Buddhas, residing in the hand of Vajrasattva. You too must always hold it; be firm in the conduct of Vajrapāṇi." Then, reciting: Oṃ sarvatathāgatasiddhi-vajrasamaya tiṣṭha eṣa tvāṃ dhārayāmi vajrasattva hi hi hi hi hūṃ, the guru should say: "This is the melody of the insight of all the Buddhas. You too must always hold it; the Victorious One, Vajrabodhi, has spoken thus." With these words, he should give the bell. Having thus conferred the empowerment, the disciple should be dressed in new garments and honored with flowers, incense, and so forth. For the sake of worship, he should be provided with bracelets. Then the guru himself—

དེ་ཡི་སྤྱི་བོར་གདུགས་ཀྱང་གཟུང་། ། ཐལ་མོ་སྦྱོར་བ་བྱས་ནས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལེགས་པར་བསྐོར་དུ་གཞུག། གདུགས་དང་བཅས་པ་སྒོ་ཕྱོགས་སུ། ། སྤྱི་བོར་འདུད་དེ་ཕྱག་འཚལ་གཞུག། སློབ་མ་འདི་ནི་ཕུལ་བ་ལགས། ། གསང་སྔགས་རྒྱུད་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། ། མཁན་པོས་དེ་སྐད་སྨྲས་ནས་སུ། ། གདུགས་བཞག་ནས་ནི་སློབ་མ་དེ། ། ལག་པས་ལེགས་པར་བླངས་ནས་སུ། ། དེ་ནས་འདི་སྐད་བསྒོ་བར་བྱ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སློབ་དཔོན་འགྱུར། ། གསང་སྔགས་རྒྱུད་ཀྱང་འཛིན་པར་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བཀུར་བར་འགྱུར། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྙིང་བརྩེའི་ཕྱིར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བཞིན། ། ནན་ཏན་བསྐྱེད་དེ་བྲི་བར་བགྱི། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡང་རྒྱུད་ལ་སྦྱོར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཆོས་ལ་སེར་སྣ་དང་། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་མི་ཕན་པ། ། ཉམ་ང་ཆེན་པོར་གྱུར་ཀྱང་ནི། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་མི་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་རེ་རེ་ཡིས། ། ལག་པ་གཡོན་པས་གཡས་པ་ཡི། ། མཐེ་བོ་ནས་ནི་བཟུང་ནས་སུ། ། ཞི་བ་ཡི་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། སློབ་མ་གུས་དང་ལྡན་པ་དང་། ། རང་གི་རིགས་དང་མཚམས་པ་ཡིས། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་བདག་བསྲུང་སྟེ། ། སྔགས་པས་སློབ་མ་ལས་ཡོན་བླང་། ། སློབ་མ་ཡིས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ནི། ། ཇི་ལྟར་དགའ་བར་འགྱུར་བར་བྱ། ། དེ་ནས་སློབ་མས་འདི་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ་ཞེས་མིང་དུ་བྱས་ལ། བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱ་སྟེ། ཕྱག་བྱས་ནས་བདག་ཉིད་དབུལ་བར་བྱ་ཞིང་། །

One should hold a parasol over his head, join the palms in prayer, and have him circumambulate the maṇḍala properly. Together with the parasol, he should be made to bow his head and prostrate toward the entrance, saying: "This disciple is offered to you; he shall uphold the tantras of Secret Mantra." Once the abbot has spoken thus, he should set down the parasol, take the disciple by the hand, and then give this instruction: "Now you shall become a master of the maṇḍala and shall uphold the tantras of Secret Mantra. You shall be honored by all the Buddhas, Bodhisattvas, and deities. Out of compassion for all sentient beings, you must apply yourself with diligence and draw the maṇḍala according to the ritual. You must also engage practitioners in the tantras. My son, you must never practice stinginess toward the Dharma or act in ways that do not benefit sentient beings, even if it should lead to great personal peril." Then, each disciple should grasp the thumb of the right hand with the left hand and perform a peaceful fire offering. Through the meditative absorption of Vajrasattva, the practitioner should perform the fire offering for all misdeeds, in accordance with the disciple's devotion and their own spiritual lineage. Having done so, the mantrin should protect himself and receive the ritual fee from the disciple. The disciple, in turn, should act in whatever way brings them joy. Then the disciple should adopt the name "Vairocana," circumambulate three times, prostrate, and offer themselves.

མཆོད་པ་ཆེན་པོས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་གང་དང་གང་། ། ཁྱད་པར་ཅན་ནི་དེ་དང་དེ། ། དེ་ཉིད་མི་ཟད་འདོད་པ་ཡིས། ། དེ་དང་དེ་ནི་བླ་མ་སྦྱིན། ། དེ་ནི་བསོད་ནམས་ཚོགས་སུ་འགྱུར། ། ཚོགས་ལས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། ཡང་ན་དེ་ནི་དགར་འགྱུར་བ། ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་སྤྱད་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་དབང་བསྐུར་བ། ། སློབ་དཔོན་ཞེས་ནི་བཤད་པ་ཡིན། ། དེ་ཡིས་བསྟན་པའི་གསང་སྔགས་རྣམས། ། གྲུབ་པར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ནས་གསང་བའི་མཆོད་པ་བཞིས་མཆོད་དེ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་སུ་སཾ་གྲ་ཧཾ། ཨོཾ་བཛྲ་རཏྣ་མ་ནུཏྟ་རཾ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷརྨྨ་གཱ་ཡ་ནེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀརྨ་ཀ་རོདྡྷ་བ། ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཕྱི་དང་ནང་གི་མཆོད་པ་བྱས་ལ། ཐམས་ཅད་ཅི་ནུས་པ་དང་། ཅི་འབྱོར་པ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པར་མཆོད་པ་རྣམས་དང་། སློབ་མ་རྣམས་མཆོད་པ་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་དང་། གླུ་དང་རོལ་མོ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་དང་གཞན་དགའ་བར་མཆོད་ཅིང་ཅི་འདོད་པ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་རྣམས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་སུ་ལ་ཡང་མ་སྨྲ་ཤིག། ཅེས་མནའི་སྙིང་པོ་བྱིན་ལ་ཇི་ལྟར་ཞུགས་པ་རྣམས་གཏང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་ལེགས་པར་བསྟོད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གསོལ་བ་གདབ་ཅིང་བཟོད་པ་གསོལ་ལ་ཉི་མ་འཆར་ཀའི་དུས་སུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། གྱེན་དུ་བཀྲོལ་ཏེ། སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཀྲྀ་ཏོ་བ་སརྦ་སཏྭཱརྠ། ། སིདྡྷ་མ་དཏྟཱ་ཡཱ་ནུ་ག།

One should make offerings with great offerings. Whatever is most joyful and whatever is particularly excellent, if one desires that very thing to be inexhaustible, one should give that very thing to the guru. That becomes a collection of merit; from the collection, the supreme siddhi arises. Or, that which becomes a source of joy—thus should one practice correctly. One who is thus correctly empowered is explained as the "Master." There is no doubt that the secret mantras taught by him will be accomplished. Then, having made offerings with the four secret offerings: oṃ vajrasattva susaṃgrahaṃ, oṃ vajraratna manuttaraṃ, oṃ vajradharma gāyane, oṃ vajrakarma karodhava, one performs the outer and inner offerings with the eight offerings of Vajralāsyā and the others. All offerings should be made according to one's ability, according to what is available, and in a manner that is appropriate, and the disciples should also be made to make offerings. Following that, one should make offerings to delight oneself and others with food, drink, song, music, and so forth, and enjoy whatever is desired. Then, giving the essence of the oath, "Do not tell this to anyone at all," those who have entered the rite should be dismissed. Then, having made perfect offerings with flowers and so forth and having praised well, one should supplicate all the Tathāgatas and ask for their forbearance. At the time of sunrise, one should bind the mudrā of Vajrasattvī, release it upward, and recite this essence: oṃ kṛto sarvasattvārthaḥ siddhaṃ madattāyānuja.

གཙྪ་ཏྭཱཾ་བུདྡྷཱ་བི་ཥ་ཡཾ། ། པུ་ན་ར་ག་མ་ན་ཡཙྪ་བཛྲ་སཏྭ་མུཿ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བ་རྣམས་ནི། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བྱ་བས་རང་གི་ལུས་ལ་ཉེ་བར་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྙིང་ག་ནས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་རང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་ན་འདུག་པས་དབང་བསྐུར་ལ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱིས་ཕྲེང་བ་བཅིང་བ་དང་། གོ་ཆ་བཅིང་བ་སྙིང་པོ་འདིས་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་རཏྣ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ། སརྦ་མུ་དྲ་མེ་དྲྀ་ཌྷ་ཀུ་རུ་བར་ཀ་བ་ཙེ་ན་བཾ། གོ་ཆའི་མཐར་ཕྲེང་བ་བཅིང་བ་བཀྲོལ་ལ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་བདག་ཉིད་མཉམ་པའི་ཐལ་མོས་དགྱེས་པའི་སྙིང་པོ་འདི་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏུ་ཥྱ་ཧོ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་ལ་རྡོ་རྗེ་དགའ་བ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱིན་ཏེ། ལེགས་སོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཁྱོད། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཁྱོད་ལེགས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཁྱོད་ལེགས་པ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་ཁྱོད་ལེགས་སོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བླ་ན་མེད། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གསང་། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་འདུས་པའི། ། མདོ་སྡེ་འདི་ནི་ལེགས་པར་བཤད། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལ་ཡ། སརྦ་བིགྷྣཱཾ། བཛྲ་དྷ་ར་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བས་ཕུར་བུ་བཏོན་ལ་འོ་མས་བཀྲུའོ། ། ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ཚོན་(རྩེ་,རྩི་)རྣམས་བསྡུས་ལ་འབད་པས་ཆུ་ཀླུང་ཆེན་པོར་དོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གནས་ཀྱང་བ་ལང་གི་ལྕི་བས་ཉེ་བར་བྱུགས་ལ། བཟའ་བ་དང་ནི་བཅའ་བ་རྣམས། ། ཅི་དགའ་བར་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཁྱི་དང་བྱ་རོག་ལ་སོགས་ལ། །

Gaccha tvāṃ buddhaviṣayaṃ punarāgamanaṃ yaccha vajrasattva muḥ. The emanated maṇḍala deities, such as Akṣobhya and the rest, should be withdrawn into one’s own body with the syllables jaḥ hūṃ baṃ hoḥ. Then, having conferred empowerment while the Vajraratna mudrā emerging from the heart remains at the site of one’s own empowerment, one should bind the rosary and the armor with this essence mantra: oṃ vajraratna abhiṣiñca sarvamudrā me dṛḍhīkuru varakavacenāṃ baṃ. At the conclusion of the armor, one should loosen the binding of the rosary, join the palms, and with the palms joined in equanimity, recite this essence of joy: oṃ vajratuṣya hoḥ. Reciting the hundred-syllable mantra, one should grant the "Vajra Joy, Excellent!" (vajratuṣya sādhu). "Excellent, O Vajrasattva! Excellent, O Vajraratna! Excellent, O Vajradharma! Excellent, O Vajrakarma! This unsurpassed Mahāyāna, the secret of all Tathāgatas, this sūtra of the Mahāyāna Abhisamaya, has been excellently explained." With oṃ vajrakīlikīlaya sarvavighnān vajradhara ājñāpaya hūṃ hūṃ hūṃ hūṃ phaṭ, one should extract the ritual stakes (kīla) and wash them with milk. With ākāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt, one should collect the pigments and diligently cast them into a great river. Then, the site should be smeared with cow dung. "Food and snacks should be given as one pleases to dogs, crows, and the like."

ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་སྦྱིན་ནོ། ། ཡོ་བྱད་རྫས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། ། སློབ་དཔོན་དག་གིས་བསྡུས་ནས་ནི། ། བདག་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱད་པར་བྱ། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་བགོར་མི་རུང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཡོ་བྱད་ཀུན། ། སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་དབང་བར་བཤད། ། གལ་ཏེ་སློབ་མས་སྤྱད་ན་ནི། ། དམ་ཚིག་ལས་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར། ། གང་ཞིག་སྤྱད་པར་མི་འདོད་ན། ། དེ་ཡི་ཆོ་གའི་རིམ་འདིའོ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོ་བྱད་དུ། ། དེ་དག་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དབུལ། ། གདུགས་དང་རྔ་ཡབ་དྲི་ལ་སོགས། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། བ་དན་གདུག་སྤོས་དྲི་ལ་སོགས། ། དམ་པའི་ཆོས་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། གོས་དང་ཡོ་བྱད་སྣོད་ལ་སོགས། ། དགེ་འདུན་རྣམས་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་དག་ལས་ནི་སློབ་མ་ཡིས། ། ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་བསྐུར་རོ། ། དགེ་འདུན་མེད་ན་དགེ་སློང་སྦྱིན། ། ཡང་ན་དགེ་སློང་མ་ལ་སྦྱིན། ། གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་མི་འདོད་ན། ། བསྙེན་བཀུར་དག་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དེ་ཡི་ཕྱི་དེ་ཉིན། ། ཉེས་བྱས་ལྷག་མ་ཞི་བའི་ཕྱིར། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་ཞི་བ་ཡི། ། སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བྱའོ། ། སློབ་མ་ས་དག་ཞི་བྱའི་ཕྱིར། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་གསང་སྔགས་དང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། བྱམས་པ་ཆེན་པོའང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཉེས་བྱས་ཐམས་ཅད་ཞི་བྱའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་ཞི་བ་ཆེན་པོ་བྱའོ། ། དད་མེད་དམན་ལ་འཇུག་ལ་མིན། ། འདོད་ལ་ཆགས་དང་ཁྲོ་བོའི་དབང་བསྐུར་དང་། ། སློབ་མ་བུ་མིན་བློ་གྲོས་དམན་རྣམས་ལ། ། ཆོ་གའི་བསྒྲུབ་པ་འདི་ནི་སྦྱིན་མི་བྱ། །

Not even the slightest bit should be given. All the ritual materials and requisites, having been collected by the preceptors, should be used by themselves; they are not to be distributed among the disciples. It is explained that all the requisites of the maṇḍala belong to the preceptor himself. If a disciple were to use them, they would fall from their samaya. For one who does not wish to use them, this is the sequence of the ritual: they should be offered according to the ritual as requisites for the Three Jewels. Parasols, fly-whisks, incense, and so forth, should be offered to the Buddha himself. Banners, perfumes, incense, and so forth, should be offered to the Sublime Dharma. Clothing, requisites, vessels, and so forth, should be offered to the Saṅgha. From these, the disciple should not take even the slightest bit. If there is no Saṅgha, they should be given to a monk, or otherwise to a nun. If they themselves do not desire them, they should be given to those who provide service. Then, on the following day, in order to pacify any remaining misdeeds, the wise should perform one hundred and eight pacifying homa offerings. In order to purify the ground for the disciples, they should recite the secret mantras of Locanā and the others, and for the benefit of all sentient beings, they should also meditate on great loving-kindness. In order to pacify all misdeeds, they should then perform the great pacification. This ritual practice should not be given to those lacking faith, to the inferior, to those who do not enter the path, to those dominated by desire or anger, nor to disciples who are not like sons and possess inferior intelligence.

ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་སྣང་བས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་ཞིང་གནང་བ་ཐོབ་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། དབང་བསྐུར་ཞིང་གནང་བ་ཐོབ་པས་དུས་མཚམས་གསུམ་མམ་བཞིར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་ནས་དངོས་གྲུབ་དང་རྡོ་རྗེ་བླང་བའི་བར་གྱི་ཆོ་ག་རྣམས་རྗེས་སུ་བཅད་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མ་ལུས་པར་མངོན་སུམ་བཞིན་བལྟས་ལ་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་སྲིད་མཚན་མ་མཐོང་གི་བར་དུ་ཚིག་གཞན་མི་སྨྲ་བར་བཀླག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཔྱིད་ཟླ་ར་བའི་ཟླ་བ་ཉ་བ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་གས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ལ་དེར་བཞུགས་ཏེ་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་སྤྱད་ལ། སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་མ་བཤིག་པར་ཇི་སྲིད་ཉི་མ་ཤར་བའི་དུས་སུ་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་ལས་འོད་ཟེར་རྣམས་ངེས་པར་བྱུང་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་བར་བྱས་ཏེ། སྒྲུབ་པ་པོའི་སྤྱི་བོར་ནུབ་པར་གྱུར་གྱི་བར་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ལོ་བཅུ་དྲུག་ལོན་པ་ལྟ་བུའི་སྐྲ་ཟླུམ་པོར་འཁྱིལ་བ། ལུས་ལ་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། དཔེ་བྱད་བཟང་པོས་བརྒྱན་པ་ལྷའི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཞུགས་པ། རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་བག་མེད་པས་དེ་གྲུབ་པར་མ་གྱུར་ན། དེ་ཚེ་དཔྱིད་ཟླ་ཐ་ཆུང་གི་ཉ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ནས་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཞུགས་ན། དེ་ལྟར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། ། དེར་ཡང་མ་གྲུབ་ན་སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུང་གི་ཟླ་བ་ཉ་བ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། །

Thus spoke the Blessed One, the Great Vajra Wisdom Light. Then, having received the empowerment and obtained the permission, one should subsequently perform the practice. Having received the empowerment and permission, one should consecrate [the maṇḍala] at three or four sessions. From the time of the empowerment until the taking of the siddhi and the vajra, one should visualize the entire maṇḍala circle as if it were directly present and recite the Chanting of the Names of Mañjuśrī without speaking other words until the signs of accomplishment are seen. Then, on the full moon of the first month of spring, one should draw the maṇḍala according to the ritual explained in the Sādhana of the Maṇḍala and sit within it. Performing all the rituals, one should recite the mantra without breaking the cross-legged posture until the time of sunrise, at which point rays of light will certainly emerge from the Venerable Mañjuśrī, illuminating the maṇḍala and dissolving into the crown of the practitioner's head. Following that, one will become like the Venerable Mañjuśrī, with hair curled in a topknot like a sixteen-year-old, the body adorned with the thirty-two major marks and eighty minor signs, and seated with all the ornaments of a deity. If, due to negligence, this is not accomplished, then on the full moon of the last month of spring, one should construct the maṇḍala in the same way and engage in the practice as before; in that way, one will succeed. If it is still not accomplished there, one should engage in the practice in the same way on the full moon of the last month of autumn.

སྒྲུབ་པ་བདུན་པ་ལ་ནི་མཚམས་མེད་པ་ལྔ་བྱས་པ་ཡང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་སོ། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་འབྲིང་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་དང་། བུམ་པ་བཟང་པོ་དང་། དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་དང་། རལ་གྲིའི་རིག་པ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་དེ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པས་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཀློག་ཅིང་དེའི་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་གས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐ་མ་ནི་གསད་པ་དང་བསྐྲད་པ་དང་། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། དགུག་པ་དང་། རྒྱས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་དང་། རྐང་མགྱོགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཏེ། ། དེ་དག་ཀྱང་དེ་དང་དེ་ལ་མོས་པས་བཀླགས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་སྒྲུབ་པ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གལ་ཏེ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་མ་གྲུབ་ཀྱང་འབྲིང་ངམ་ཐ་མ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དངོས་གྲུབ་འབྲིང་སྒྲུབ་པ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཐ་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི། ཐ་མ་ལ་སྒྲུབ་པར་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་དང་འབྲིང་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་གི་ཕྱིར་འབད་པར་བྱ་སྟེ། དངོས་གྲུབ་འབྲིང་དང་ཐ་མ་རྣམས་ནི་འབད་པ་མེད་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གསང་སྔགས་གཞན་དག་བསྒྲུབས་ན་མཚན་གྱི་དོན་གང་ཡང་རུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ལྷའི་གཟུགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ནི་འདི་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པས་ན།

Regarding the seventh practice, the Blessed One, the Great Vairocana, the Vajra Tathāgata, declared: "Even those who have committed the five crimes of immediate retribution will achieve accomplishment." The supreme siddhi consists of the Buddhas, Bodhisattvas, and so forth. The middling siddhi consists of the wish-fulfilling jewel, the excellent vase, the wish-granting tree, the vidyādhara of the sword, and so forth. Through intense devotion to these, one will achieve them by reciting the Nāmasaṃgīti and performing its practice ritual. The inferior siddhi consists of the siddhis of killing, expelling, separating, subjugating, summoning, increasing wealth, swift-footedness, and so forth. By reciting with devotion to each of these, they too will be achieved. For those engaged in the practice for supreme siddhi, even if the supreme siddhi is not achieved, the middling or inferior will be achieved. For those engaged in the practice for middling siddhi, even if that is not achieved, the inferior will be achieved; however, for those engaged in the practice for inferior siddhi, the supreme and middling will not be achieved. Therefore, one should strive for the supreme siddhi, for the middling and inferior siddhis will be achieved without effort. When practicing other secret mantras, one should do so through the yoga of the deity's form, which is the essence of any appropriate meaning of the name. Therefore, since all siddhis are achieved here by way of the suchness of the maṇḍala:

སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་མ་བརྟགས་པ་དག་ལ་སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་དོན་བརྟག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་ན་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་དང་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྷ་རྣམས་རྣམ་པར་དགོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ངེས་པར་བསྟན་པ་བཤད་པ་ནི་མེད་ཀྱི་རང་བཟོར་བརྟགས་པ་ལྟ་བུར་ཤེས་སོ་ཞེ་ན་འདི་ལྟར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ནི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཉིད་དུ་གནས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་བཤད་པ་ཡིན་གྱི་རང་བཟོར་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་འོད་ཟེར་འགྱེད་པའི་སྣང་བས་དངོས་པོ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མངོན་ཡང་། དམུས་ལོང་དང་མིག་མེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མི་མཐོང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་མིག་མ་ཚང་བས་གལ་ཏེ་རྩོད་དུས་ཟིན་ཀྱང་དེའི་ཚེ་ཉེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བློ་གྲོས་དམན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སླར་ཡང་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། སྔགས་མཆོག་མངའ་བདག་རིག་སྔགས་རྒྱལ། ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་དོན་ཆེན་བྱེད། ། གཙུག་ཏོར་ཆེན་པོ་རྨད་བྱུང་གཙུག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། གཙུག་ཏོར་བརྒྱད་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། རིན་ཆེན་ཀུན་བདག་དབང་ཕྱུག་སྟེ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ཀུན་གྱི་བདག། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ཀུན་གྱི་རྗེ། །

In order to care for all sentient beings, the Mañjuśrī-nāmasaṃgīti was spoken by the one who is the embodiment of all deities of mantra and mudrā. Therefore, in order to examine the meaning of the preceding and subsequent sections regarding whatever may be unexamined, the suchness shall be explained. If it is asked: "In the Nāmasaṃgīti, there is no explicit teaching on the specific arrangement of the maṇḍalas, mantras, mudrās, and deities; rather, it appears to be a fabrication," it should be explained as follows: everything is established as the Nāmasaṃgīti itself and is explained accordingly; it is not a fabrication. Just as the appearance of the sun’s maṇḍala, emitting extremely clear rays of light, makes all things very clearly manifest, yet those who are blind from birth or sightless do not see them, likewise, if one lacks the eye of extremely clear intelligence, even if one has grasped the age of strife, there is no fault at that time. Nevertheless, in order for those of inferior intelligence to understand, it shall be explained once more: "The sovereign of the supreme mantra, the king of vidyā-mantras, the king of secret mantras who accomplishes great purpose, the great uṣṇīṣa, the marvelous crown"—by such [verses], the eight uṣṇīṣas are explained. "The lord of all jewels, the sovereign, the lord of all lords of the world, the master of all Vajradharas."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཁོར་དང་བཅས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་བདེ་བ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་རྣམས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། འཛིན་པ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ཞགས། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས་པ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་སྒོ་སྲུང་རྣམས་ཀྱང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཆེ་བ་སངས་རྒྱས་རིག་སྔགས་འཆང་། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་རིག་པ་བཞི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་དུ་ཡང་། ། མགོན་པོ་ས་བཅུ་དབང་ཕྱུག་སྟེ། ། ས་བཅུ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་གནས། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་ས་རྣམས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་བཅུ་ཐོབ་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་སོ། ། རྣམ་བཅུ་དབང་ལྡན་ཆེ་བ་པོ། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་དབང་རྣམས་སོ། ། དེ་ཉིད་དྲན་པ་ཆེན་པོ་འཆང་། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་དོན་གྱི་གཟུངས་དང་ཚིག་གི་གཟུངས་དང་། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་གཟུངས་དང་། སྔགས་ཀྱི་གཟུངས་ཏེ་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུངས་ལ་བྱའོ། ། དབུགས་འབྱིན་ཆེན་པོ་དགའ་སྟོན་ཆེ། ། དགའ་ཆེན་རོལ་མོ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་དགའ་བའི་མཆོད་པ་སྟེ། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རིམ་པ་གསུམ་པ་ལས། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བློ་གྲོས་བཟང་། ། ས་ཡི་སྙིང་པོ་འགྲོ་བ་འཛིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། སྒོར་ནི། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་བགེགས་ཀྱི་རྒྱལ། །

The phrase "thus it is said" refers to the explanation of the Tathāgatas together with their retinues of bodhisattvas. "Vajrasattva, the great being; Vajrarāja, the great bliss," and so forth, teaches the sixteen bodhisattvas. "Great holder, Vajrapāśa; Vajrāṅkuśa, the great noose," and so forth, also speaks of the gatekeepers. "Great one, Buddha, holder of vidyā-mantras," and so forth, explains the four vidyās, such as Buddhalocanā and the others. "In the maṇḍala of dhāraṇīs, the Protector, Lord of the ten grounds, who is firmly established upon the ten grounds," and so forth, explains the grounds. "Attainer of the ten perfections," and so forth, refers to the perfections. "Great one possessing the ten powers," and so forth, refers to the powers. "Holder of the great mindfulness of suchness," and so forth: "mindfulness" refers to the dhāraṇīs of meaning, the dhāraṇīs of words, the dhāraṇīs of clear realization, and the dhāraṇīs of mantra. "Great consolation, great festival; great joy, great music," and so forth, explains the offering of joy, as well as the offerings of Lāsyā and the others. Similarly, from the third stage: "Samantabhadra, the one of excellent intelligence; Kṣitigarbha, the sustainer of beings," and so forth, explains the sixteen bodhisattvas beginning with Samantabhadra. At the gates: "Yamāntaka, the king of obstructors..." [and so on].

དོན་ཡོད་ཞགས་པ་རྣམ་པར་རྒྱལ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་འཇིགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་དང་། པདྨ་མཐར་བྱེད་དང་། བགེགས་མཐར་བྱེད་རྣམས་དེ་བཞིན་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། མཚམས་རྣམས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་སྟེ་ཧཱུཾ། ། ཞེས་སྒྲོགས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་མིག་ནི་བཟད། ། ཅེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་མེ་ལྟར་འབར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་འཇིགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁྲག་འཐུང་ངོ་། ། ཧི་ཧི་ཞེས་སྒྲོགས་འཇིགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྟ་མཆོག་གོ། བདུག་པ་མ་ལ་སོགས་རྣམས་ཀྱང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡང་དག་པར་སྤྲོས་ནས་སྦྱར་ཞིང་བཤད་ཟིན་པས། འདིར་ཞིབ་ཏུ་མ་སྨོས་སོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡང་ཚངས་པ་དང་དྲག་པོ་དང་། སྲེད་མེད་ཀྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པས། འཁོར་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་ན་ནང་དུ་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པས་མནན་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་གཞག་ཅེ་ན། འདི་ལ་བརྩད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དྲེགས་པ་བསལ་བར་མཛད་ནས་སྤྲུལ་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་མཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་ཡིན་པས་མི་མཐུན་པའི་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གསང་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཅི་ཕྱིར་བཞག། ཅེས་ཟེར་ན། གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པ་པོ། ། ཞེས་གསུངས་པས་ན།

"Amoghapāśa, the Victorious One; Vajrabhairava, the Terrifier"—by these and other such terms, Yamāntaka, Padmāntaka, and Vighnāntaka are explained in that same manner. "The intermediate directions proclaim the vajra HŪṂ, HŪṂ" refers to Trailokyavijaya. "The blazing vajra, the terrible eye" refers to Vajrajvālānalārka. "Vajrabhairava, the Terrifier" refers to Vajra-Heruka. "Proclaiming HI HI, the Terrifier" refers to Hayagrīva. "The incense goddess and the others also satisfy the minds of all sentient beings"—this is taught by such passages; since all of these have already been correctly emanated, applied, and explained, they are not mentioned in detail here. Externally, in the maṇḍala of the Vajra family, Brahmā, Rudra, Nārāyaṇa, and so forth are also constantly associated, and are thus shown to be part of the retinue. If one asks, "How is it that Trailokyavijaya and the others are suppressed internally while they are placed externally?" one should not dispute this; it is because, having subdued their pride, they are honored through emanated forms. Since the Blessed One has placed them in the manner of a retinue, there is no inconsistency or contradiction. If one asks, "Why are the secret mantras and mudrās placed [there]?" it is because it is said: "The progenitor of all secret mantras."

གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོས་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ན་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ། ། གསང་སྔགས་ཚུལ་ཆེན་ལས་བྱུང་བ། ། གསང་སྔགས་ཚུལ་ཆེན་བདག་ཉིད་ཅན། ། ཞེས་གསུངས་པ་ན། དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་དང་། དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་རབ་འབྱམ་ཐམས་ཅད་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྦྱོར་བས་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་སྦྱོར་བར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལ་ཡང་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡི་དོན་སྟོན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་མེད་པས་འདི་ཉིད་དུ་ཐམས་ཅད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་བདག་གིས་སྦྱར་བ་དེ་བཞིན་དུ་སྔགས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པར་བརྟག་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དུས་དང་སྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་བྱ་དགོས་ཏེ། གསང་སྔགས་མ་བཟླས་མི་འགྲུབ་ལ། ། སྦྱིན་སྲེག་མ་བྱས་འབྲས་མི་འབྱིན། ། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་རྣམས་བརྩམ་པར་བྱ། ། སྦྱིན་སྲེག་མེད་པར་ལས་རྣམས་ལ། ། དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། དེ་བས་སྦྱིན་སྲེག་ལས་རྣམས་ལ། ། སྔགས་པས་འབད་པ་ཆེན་པོ་བྱ། ། དེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཐབ་ཁུང་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་དབྱེ་བས་ནི་མཐའ་ཡས་སོ། ། རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལས་ནི་རྣམ་པ་ལྔའམ། བཞི་ཐབ་ཁུང་རྣམ་པར་དབྱེ་སྟེ།

Because one thoroughly understands the specific purposes of all secret mantras, they are all applied in accordance with one another. As it is said: "Arising from the great system of secret mantra, possessing the nature of the great system of secret mantra," the venerable Mañjuśrī applies the entire vast array of activities—such as maṇḍalas, mudrās, secret mantras, vidyā-mantras, and the accomplishment of siddhis—so that they are applied in every way. Therefore, there is no contradiction even in the application of the mudrās and mantras just explained, because in the ultimate sense, they are of that very nature. Regarding the phrase "showing the meaning of the four mudrās," since there are no mudrās distinct from the mahāmudrā, the samaya-mudrā, the dharma-mudrā, and the karma-mudrā, everything is shown in this very context. Just as I have applied them, those skilled in the meaning of mantra and the pāramitās should certainly investigate them. At the time of the maṇḍala and the time of practice, the ritual of the fire offering (homa) must be performed: "Without reciting mantra, it is not accomplished; Without performing the fire offering, the fruit is not produced. To thoroughly accomplish all mantras, One should undertake the activities of the fire offering. Without the fire offering, in all activities, Siddhis will not arise. Therefore, in the activities of the fire offering, The mantra practitioner should exert great effort." Regarding that, the hearths for the fire offering are infinite according to the classification of sentient beings. However, according to the classification of families, the hearths are distinguished into five or four types.

འདི་ནི་ཐབ་ཁུང་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། ། རྒྱ་ཆེར་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་གསང་བའི་རྒྱུད་ལས་ཐབ་ཁུང་གི་རྣམ་པ་བརྒྱ་རྩ་བཅུར་གསུངས་སོ། ། ལས་ཀྱི་དབྱེ་བས་འདི་ལྟ་སྟེ། ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་། དབང་དང་། མངོན་སྤྱོད་དང་། དགུག་པ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། བསྐྲད་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། གསད་པ་དང་། བསྒྲུབ་པ་དང་། ཚེ་འཕེལ་བ་དང་། ནོར་དང་འབྲུ་དགུག་པ་དང་། འདོད་པའི་གཟུགས་ཉིད་དང་། མི་སྣང་བ་དང་། བཀའ་བཞིན་བྱེད་པ་དང་། སྡིག་པ་རབ་ཏུ་གཞིག་པ་དང་། རིག་པ་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱ་བ་དང་། ནམ་མཁར་འགྲོ་བ་དང་། རིག་སྔགས་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ལ་ཞི་བ་ལ་ཀུན་ནས་ཟླུམ་པོའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་ཟུར་བཞིའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་གྲུ་གསུམ་མོ། ། དགུག་པ་ལ་ནི་ལྕགས་ཀྱུའོ། ། དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའོ། ། ནོར་དང་འབྲུ་དགུག་པ་ལ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུའོ། ། འདོད་པའི་གཟུགས་ཀྱི་ནི་མཚན་ལྟ་བུའོ། ། མི་སྣང་བར་བྱ་བ་ནི་མདའ་གཞུ་ལྟ་བུའོ། ། བཀའ་བཞིན་བྱེད་པ་ནི་རལ་གྲི་ལྟ་བུའོ། ། སྡིག་པ་རབ་ཏུ་གཞིག་པ་ནི་རྟ་བབས་དང་བཅས་པའི་རྩིག་པའམ་འོབས་ལྟ་བུའོ། ། རིག་པ་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱ་བ་ནི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལྟ་བུའོ། ། ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་ནི་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུའོ། ། རིག་སྔགས་ཀྱི་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་འབར་བ་ལྟ་བུའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པ་ནི་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུ་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་དམ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐུན་མོང་གི་བརྐོ་བའི་ཆོ་ག་ལས།

This is the determination of the hearth. In the Extensive Secret Tantra of the Vajra Wrathful One’s Meditative Absorption, one hundred and ten types of hearths are taught. According to the distinctions of activity, they are as follows: pacifying, increasing, magnetizing, wrathful, summoning, subjugating, expelling, binding, slaying, accomplishing, increasing longevity, summoning wealth and grain, assuming a desired form, invisibility, acting according to commands, utterly destroying negativity, causing the vidyā to be enamored, traveling through the sky, generating the splendor of the vidyā-mantra, and accomplishing the great maṇḍala. Regarding those, for pacifying, it is completely circular. For increasing, it is four-cornered. For wrathful activity, it is triangular. For summoning, it is like a hook. For subjugating, it is like a vajra. For summoning wealth and grain, it is like a jewel. For assuming a desired form, it is like a sign. For invisibility, it is like a bow and arrow. For acting according to commands, it is like a sword. For utterly destroying negativity, it is like a wall with a gateway or a moat. For causing the vidyā to be enamored, it is like the mudrā of one’s own family. For traveling through the sky, it is like the maṇḍala of space. For generating the splendor of the vidyā-mantra, it is like a blazing fire. For accomplishing the great maṇḍala, it is exactly like a wheel or like the maṇḍalas of those [deities]. Likewise, from the common ritual of excavation:

སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཟུར་བཞི་པ་དང་། སྒོ་བཞི་པར་ཐིག་བཏབ་ལ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེས་སྤྲས་པ་དང་། ལྷོར་རིན་པོ་ཆེས་སྤྲས་པ་དང་། ནུབ་ཏུ་པདྨས་སྤྲས་པ་དང་། བྱང་དུ་པདྨ་རྡོ་རྗེས་སྤྲས་པར་བྱས་ལ། དེར་ཤར་ཕྱོགས་སུ་པདྨ་དང་། ནགས་ཀྱི་ལྕུག་མ་དང་། བགྲང་ཕྲེང་དང་། རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས་དང་། རིགས་ཀྱི་པགས་པ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་བྲིའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་དང་། ཟླ་བ་ཁམ་པ་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། ཐོར་ཚུགས་དང་མིག་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་བྲིའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་འཁོར་ལོ་དང་། དུང་དང་། བེ་ཅོན་དང་། རལ་གྲི་དང་ཕུབ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་བྲིའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་མདུང་ཐུང་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། བ་དན་དང་། རྨ་བྱ་དང་། ར་སྐྱེས་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཐབ་ཁུང་བརྐོས་ལ་ཐབ་ཀྱི་ནང་དུ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའམ། དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་པའི་སྦྱོར་བས་དགོད་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བྱས་ནས། སྦྱིན་སྲེག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཚིམ་པར་བྱས་ལ། རང་ཉིད་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ཞི་བ་ལ་ཨོཾ་སརྦྦ་དུ་ཁོ་བ་ཤ་མི་ནེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཡུངས་ཀར་ལ་སོགས་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲས་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུཾ།

For all fire offering rituals, one should lay out the lines for an outer maṇḍala that is four-cornered and four-doored. The eastern side should be adorned with vajras, the southern with jewels, the western with lotuses, and the northern with lotuses and vajras. In that [maṇḍala], one should draw five mudrās in the eastern direction: a lotus, a forest creeper, a rosary, a water-pot, and a hide of the [appropriate] family. In the southern direction, one should draw five mudrās: a trident, a crescent moon, a victory banner, a topknot, and an eye. In the western direction, one should draw five mudrās: a wheel, a conch, a club, a sword, and a shield. In the northern direction, one should draw five mudrās: a short spear, a bell, a banner, a peacock, and a goat. In the center of the maṇḍala, one should excavate a hearth pit. Inside the hearth, one should arrange the mudrās of the supramundane deities of the maṇḍala, or the maṇḍala itself, through the perfect application of the ritual. Having performed all the protections and so forth according to the maṇḍala ritual, one should satisfy the deities of the maṇḍala with fire offerings in accordance with their specific activities, and thereby accomplish the siddhis one personally desires. For pacification, one should perform the fire offering with white mustard seeds and so forth, reciting: oṃ sarvaduḥkhopaśamani svāhā. For enrichment, one should perform the fire offering with rice and so forth, reciting: oṃ vajrapuṣṭaye svāhā. For wrathful activities, [one should recite]: oṃ sumbhani sumbha hūṃ.

གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོཿབྷ་ག་ཝཱན་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་དང་། མི་རུས་ཀྱི་ཕྱེ་མ་ལ་སོགས་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། སྡིག་པ་རབ་ཏུ་གཞིལ་བ་ལ། ཨོཾ་སརྦྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཏིལ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ནོར་དང་འབྲུ་ལ་སོགས་པ་དགུག་པ་ལ་ནི། ཨོཾ་སརྦ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ། དྷ་ན་དྷ་ན། དི་ཀཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། འབྲས་ལ་སོགས་པའོ། ། བསྲུང་བའི་དོན་དུ་ནི། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཀུ་ཤའི་མྱུ་གུ་ཏིལ་མར་ལ་བཏགས་པའི་འོ། ། ཚེ་འཕེལ་བ་ལ་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དཱུར་ཝའི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་འོ། ། དགུག་པ་ལ་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཀུབ་ཙ་ཀའི་ཚེར་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཅིང་བ་ལ་ནི་ཧཱུཾ་བཛྲ་བྷནྡྷ་ཡ་བཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ལྕགས་ཀྱི་ཕྱེ་མ་ལ་སོགས་པའི་འོ། ། གསད་པ་ལ་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བ་ལ་སོགས་པའི་འོ། ། དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་བ་ཤི་ཀུ་རུ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མེ་ཏོག་དམར་པོ་ལ་སོགས་པའི་འོ། ། འདོད་པའི་གཟུགས་ལ་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱ་མ་རཱུ་པེ་ནེ་ཨཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཤིང་དྲེགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་འོ། ། ཆགས་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་རཱ་ག་ཎ་ཡ་ཧོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མེ་སྐྱུར་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནམ་མཁར་འགྲོ་བ་ལ་ནི། ཨོཾ་ཁེ་ཙ་རི་ཎི་ཧ་ཧ་ཧ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མནྡཱ་ར་བའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་འོ། །

"GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ! GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ ĀNAYA HOḤ BHAGAVĀN VIDYĀRĀJA MĀRAYA HŪṂ PHAṬ!" With these words, one should perform the fire offering (homa) using powdered human bone and so forth. To utterly suppress misdeeds: "OṂ SARVA PĀPAṂ DAHANA VAJRĀYA SVĀHĀ." With these words, one should perform the fire offering using sesame seeds and so forth. To summon wealth, grain, and so forth: "OṂ SARVA ĀKARṢAYA DHANA DHANA DIKAṂ VAJRA PUṢṬAYE SVĀHĀ." With these words, one should use rice and so forth. For the purpose of protection: "OṂ APRATIHATA VAJRĀYA SVĀHĀ." With these words, one should use kusha grass sprouts smeared with sesame oil. To increase longevity: "OṂ VAJRA ĀYUṢE SVĀHĀ." With these words, one should use dūrvā grass sprouts and so forth. For summoning: "OṂ VAJRA ĀKARṢAYA SVĀHĀ." With these words, one should use the thorns of the kubjaka plant and so forth. For binding the maṇḍala: "HŪṂ VAJRA BANDHAYA BAṂ." With these words, one should use iron filings and so forth. For killing: "OṂ VAJRA MĀRAYA HŪṂ." With these words, one should use the ashes of a charnel ground and so forth. For subjugation: "OṂ VAJRA VAŚI KURUYE SVĀHĀ." With these words, one should use red flowers and so forth. For the form of desire: "OṂ VAJRA KĀMARŪPEṆE AṂ." With these words, one should use the fruit of the dre-gs-pa tree and so forth. To cause passion: "OṂ VAJRA ĀRĀGAṆAYA HOḤ." With these words, one should use sour firewood and so forth. To travel through the sky: "OṂ KHECARIṆI HA HA HA." With these words, one should use mandārava flowers and so forth.

བཀའ་བཞིན་བསྒྲུབ་པ་ལ་ནི། ཧཱུཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་འོ། ། མི་སྣང་བར་བྱ་བ་ལ་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་དཪྴ་ན་ཡཱ་ཨཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། འབྲས་བུ་མི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་འོ། ། རིག་སྔགས་གཟི་བརྗིད་བསྐྱེད་པ་ལ། ཨོཾ་བཛྲཱརྠ་སིདྡྷ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མར་ལ་སོགས་པའི་འོ། ། དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་ཆོ་ག་ལ་ནི། ཨོཾ་སིདྡྷི་སུ་སིདྡྷི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཡུངས་ཀར་ལ་སོགས་པའི་འོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པ་ལ་ནི། ཨོཾ་མཎྜ་ལ་ཨ་དྷི་པ་ཏ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་མཎྜ་ལ་སིདྡྷི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བྷྲ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བྷུ་བྷ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སྭ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿསྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སྭ་སྟི་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྭ་སྟི་ཀའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་འོ། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེར་ཆེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། མདོར་བསྡུས་ན་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མེ་ལྷ་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་སུ་བསྟན་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་མེ་ཉིད་དང་པོ་སྟེ། དེ་ནི་དབང་ཆེན་ཞེས་སུ་བསྒྲགས། ། ཁ་དོག་སེར་པོའི་མདོག་ཅན་ལ། ། མདོག་དང་རྒྱས་དང་སྟོབས་ཀྱང་སྟེར། ། འབར་བའི་ཕྲེང་ཆེན་ཏིང་འཛིན་གནས། ། ཡེ་ཤེས་རྫོགས་བྱེད་ཤེས་པར་བྱ། ། གཉིས་པ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། སྟོན་ཀའི་ཟླ་བའི་འོད་དང་མཉམ། ། དཔལ་ལྡན་གོས་ཀྱང་དཀར་པོ་གོན། ། བགྲང་ཕྲེང་དང་ནི་གུནྡྷེ་ཐོགས། ། གསུམ་པ་རླུང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ། ཁ་དོག་ནག་པོ་རྩུབ་པའོ། ། བཞི་པ་དམར་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། ནུབ་ཀའི་མཚམས་ཀྱི་དམར་ཐག་འདྲ། ། ལྔ་པ་མི་འདའ་ཞེས་བྱ་བ། །

Regarding the accomplishment according to the command: HŪṂ VAJRA ĀJÑĀPAYATI HŪṂ; this is for the flowers and so forth of the Vajra-holder. Regarding the making invisible: OṂ VAJRA ĀDARŚANAYĀ AṂ; this is for the invisibility of fruits and so forth. Regarding the generation of the majesty of the vidyā-mantra: OṂ VAJRĀRTHASIDDHAYE SVĀHĀ; this is for the ghee and so forth. Regarding the ritual for accomplishing all aims: OṂ SIDDHI SUSIDDHAYE SVĀHĀ; this is for the white mustard seeds and so forth. Regarding the accomplishment of the great maṇḍala: OṂ MAṆḌALA ADHIPATAYE SVĀHĀ, OṂ MAṆḌALA SIDDHAYE SVĀHĀ, OṂ BHRĀḤ SVĀHĀ, OṂ BHŪ BHAVA SVĀHĀ, OṂ SVA SVĀHĀ, OṂ BHUR BHUVA SVAḤ SVĀHĀ, and OṂ SVASTI SVĀHĀ; these are for the svastika flowers and so forth. One should perform the fire offering (homa), but it should not be excessively extensive. In brief, the supramundane fire deities are taught to be of twelve types. What are they? The first is the fire of wisdom itself; it is proclaimed as the "Great Powerful One" (Mahendra). Having a yellow color, it bestows color, prosperity, and strength. Abiding in the samādhi of a great garland of flames, it should be known as the "Completer of Wisdom." The second is called "The Holder" (Dhara); it is equal to the light of the autumn moon. Wearing glorious white garments, it holds a rosary and a guṇḍī lute. The third is called "Wind" (Vāyu); it is black in color and coarse. The fourth is called "Red" (Rakta); it is like the crimson glow of the western horizon at twilight. The fifth is called "The Intransgressible" (Anatikrama).

སྤུན་ལ་ཁ་དོག་དམ་པ་སྟེ། ། མགྲིན་པ་རིང་ལ་གཟི་བརྗིད་ཆེ། ། ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ཕན་འདོགས་པའོ། ། དྲུག་པ་ཁྲོ་བོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། མི་གཡོན་དུད་པའི་ཁ་དོག་ཅན། ། གྱེན་དུ་སྐྲ་བརྫེས་སྒྲ་ཆེན་འབྱིན། ། མཆེ་བ་བཞི་པ་སྟོབས་པོ་ཆེ། ། བདུན་པ་ལྟོ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། རྣོ་ལ་ཁ་དོག་ཀུན་དང་ལྡན། ། བརྒྱད་པ་ཟད་བྱེད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ། གློག་འགྱུ་བ་ཡི་འོད་འདྲ་བ། ། དགུག་པ་ཡིད་ལས་སྐྱེས་ཞེས་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་སྟོབས་པོ་ཆེ། ། བཅུ་པ་འཇིག་རྟེན་འབྱིན་པ་སྟེ། ། ཤ་ཟའི་མི་ནི་དེ་ལས་གཞན། ། བཅུ་གཅིག་བར་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། འདོད་མེད་དབང་གི་ལས་ཅན་ནོ། ། རྨུགས་བྱེད་ཅེས་པ་བཅུ་གཉིས་པ། ། སེམས་ཅན་རྨོངས་པར་བྱེད་པའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས། ། ལས་ཀྱི་རྗེས་མཐུན་གསང་སྔགས་དང་། ། ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བར་ལྡན་པ་ཡི། ། ཀུན་དང་ལས་དོན་སྒྲུབ་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་ཤིན་ཏུ་བསྡུས་པ་ནི། ། རྣམ་པ་བཞི་རུ་ཡོངས་བསྒྲགས་པ། ། སེམས་ཅན་མོས་པའི་དབང་གིས་ནི། ། ཆོ་ག་འདི་ནི་བསྡུས་པ་ཡིན། ། ཐབ་དང་ལྷ་ཡི་གྲངས་དང་ནི། ། མདོར་བསྡུས་འབྲིང་དང་རྒྱས་པ་རུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། འཇིག་རྟེན་མགོན་པོས་གསུངས་པ་ཡིན། ། དེ་ལས་ཤིན་ཏུ་བསྡུས་པ་ཟླུམ་པོ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཟླུམ་པོ་དང་། ཟུར་བཞི་དང་། གྲུ་གསུམ་དང་། ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ལྟ་བུ་ལ་ཁྲུ་གཅིག་པ་དང་། ཁྲུ་དོ་པ་དང་། ཁྲུ་བཞི་དང་། ཁྲུ་དྲུག་པ་དང་། ཁྲུ་བརྒྱད་པ་དང་། ཁྲུ་བཅུ་པ་དང་། སོར་བཅུ་དྲུག་པ་དང་། མཐོ་གང་ཙམ་སྟེ།

The first is of excellent color, with a long neck and great majesty; he is the benefactor of all. The sixth is called the Wrathful One, smoke-colored and immovable, with hair bristling upward and emitting a great sound; he has four fangs and is of great power. The seventh is called the Belly, sharp and possessing all colors. The eighth is called the Destroyer, like the light of a flashing lightning bolt. The ninth is called Mind-Born, possessing various forms and great power. The tenth is the World-Producer; others than these are the flesh-eating men; these should be known up to the eleventh, whose function is the power of desirelessness. The twelfth is called the Stupefier, who causes sentient beings to be deluded; he is born from the power of meditative concentration. Endowed with the application of mantras and mudrās that accord with their activities, they accomplish all purposes and deeds. Then, the very concise is proclaimed in four ways; this ritual is condensed according to the inclinations of sentient beings. For the sake of benefiting all sentient beings, the Protector of the World has taught [the rites] in brief, intermediate, and extensive forms, including the hearths and the number of deities. Regarding the very concise, the circular and so forth shall be explained: the circular, the four-cornered, the triangular, and the half-moon shapes, measuring one cubit, two cubits, four cubits, six cubits, eight cubits, ten cubits, sixteen finger-widths, or just a span.

ལས་དང་རྫས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཐབ་ཀྱི་ཚད་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདིར་ཐབ་ཁུང་རྣམ་པ་བཞིར་རྫས་དང་ལས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལས་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡིན་གྱི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཐབ་ཁུང་ནི་མི་སྣང་ངོ་། ། ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། ཞི་བ་ལ་ཟླུམ་པོའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་གྲུ་བཞིའོ། ། དབང་བ་ལ་ནི་གྲུ་གསུམ་མོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་གྲུ་གསུམ་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ལ་གདོན་དང་ཉེ་བར་འཚེ་བ་དང་། རིམས་དང་བགེགས་ཀྱིས་ཟིན་པ་(ཞ་,ཞི་)བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་། ཐར་པ་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཞི་བར་བྱེད་པས་ན། ཞི་བའི་ལས་ཞེས་བཤད་དོ། ། རལ་གྲི་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། གཏེར་ཆེན་པོ་དང་། རྒྱལ་སྲིད་དང་། བཅུད་ཀྱིས་ལེན་དང་། གསེར་འགྱུར་གྱི་རྩི་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པ་ནི་རྒྱས་པའོ། ། ལྷ་དང་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་དྲི་ཟ་དང་མིའམ་ཅི་དང་། སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་དང་རྒྱལ་པོ་བྲན་གཡོག་དང་བཅས་པ་དབང་དུ་བྱེད་པས་ན་དབང་ངོ་། ། གསད་པ་དང་བསྐྲད་པ་དང་། དབྱེ་བ་དང་། གནོན་པ་དང་། རྨོངས་པར་བྱས་པ་དང་། ཡན་ལག་བཅད་པ་ནི་མངོན་སྤྱོད་དོ། ། ལས་ཀྱི་ཚོགས་དེ་དག་ངེས་པར་ཤེས་པར་བྱས་ལ། ལས་ཐམས་ཅད་དགུག་པའི་ཐབ་ཁུང་དུ་ཐམས་ཅད་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་། འཁོར་ལོས་དབུས་སུ་མཚན་པས་ན། ལས་ཐམས་ཅད་པ་ཞེས་ཟེར་མོད་ཀྱི་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་ལྷ་ཡིན་ལ། ལྷ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ན། རྡོ་རྗེ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་དང་།

The dimensions of the hearth are determined in accordance with the substances and the activities. Here, the hearths are specifically determined as four types based on the distinctions of substances and activities, yet a hearth for all activities is not seen. Why is that? For pacifying, it is circular; for enriching, it is square; for magnetizing, it is triangular; and for wrathful rites, it is triangular and possesses a crescent moon. In that regard, because it pacifies possession by demons, harms, fevers, and obstacles, and because it accomplishes the superknowledges and liberation and pacifies the afflictions and secondary afflictions, it is explained as the "pacifying activity." The accomplishment of the sword, wheel, vajra, jewel, lotus, great treasure, sovereignty, alchemy, the elixir of longevity, and so forth, is "enriching." Because it brings under control gods, nāgas, yakṣas, gandharvas, kinnaras, men and women, and so forth, along with kings and their retinues, it is "magnetizing." Killing, expelling, separating, suppressing, bewildering, and cutting off limbs are "wrathful rites." Once these collections of activities are definitely understood, all of them should be performed in the hearth for summoning all activities. Furthermore, although it is said to be "for all activities" because it is marked in the center by a vajra, jewel, lotus, crossed vajra, and wheel, that is incorrect; for whatever is the mudrā is the deity, and whatever is the deity is that very mudrā. Thus, the vajra is Akṣobhya, and...

མཱ་མ་ཀཱིའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། རིན་པོ་ཆེ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་དང་། རིན་ཆེན་སྒྲོལ་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། པདྨ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། གོས་དཀར་མོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་། སྒྲོལ་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། རིགས་པ་འདིས་ན་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ཉིད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་ཉིད་ལས། ལས་ཐམས་ཅད་པ་འདི་ཅི་ཞིག་རིགས་ཞེས་ལ་ལ་དག་ཟེར་རོ། ། དེ་ཡང་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ལས་ནི། ཐབ་གྲུ་བཞི་པ་དེ་ཉིད་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཐབ་ཁུང་ཡིན་པར་བཤད་དེ། དེ་ཉིད་དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པའི་རྒྱུད་ལས་བཀག་སྟེ། རྫིང་བུའི་དབྱིབས་ལྟ་བུར་གླུ་དང་གསང་བ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་བསྲེག་པ་དང་། ཡན་ལག་གཞིག་པའི་དོན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཐབ་ཁུང་གྲུ་བཞི་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་རྒྱུད་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པས་རྡོ་རྗེས་བརྒྱན་པའི་ཐབ་ཁུང་ལས་ཐམས་ཅད་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཟུར་བཞི་པ་ལ་ཁྲུ་གང་ཙམ། ཟབས་སུ་དེའི་ཕྱེད་ཙམ་བརྐོས་ཏེ། ཐབ་ཁུང་གི་སྟེང་དུ་སོར་བཞི་ཙམ་དོར་བར་དཔངས་དང་རྒྱར་སོར་བཞི་པའི་ཀུན་དུ་མཉམ་པའི་ཁ་ཁྱེར་ལ། ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ཞགས་པ་དང་། ལྕགས་སྒྲོག་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། མཚམས་སུ་ཟླ་བ་ཁམ་པ་དང་། རྩེ་གསུམ་པའི་རྡོ་རྗེས་མཚན་ལ་ཐབ་ཀྱི་དབུས་སུ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ཐབ་བས་ཅུང་ཟད་དམའ་བ་འདབ་མ་བརྒྱད་ལ་རྡོ་རྗེ་བརྒྱད་ལྟེ་བའི་གེ་སར་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཕྱེད་ནུབ་ཕྱེད་བགྲེང་བ་སྟེ།

It is the essence of Māmakī. The jewel is the essence of Ratnasambhava and Ratnatārā. The lotus is the essence of Amitābha and Pāṇḍaravāsinī. The crossed vajra is the essence of Amoghasiddhi and Tārā. The wheel is the essence of Vairocana and Buddhalocanā. By this reasoning, it is the all-accomplishing [fire pit]. Regarding this, some ask: "What is the nature of this all-accomplishing [pit]?" It is established as the all-accomplishing fire pit from the very cause that brings about accomplishment. However, that is refuted in the Subāhuparipṛcchā Tantra, which asks: "How could a square pit serve to burn the bodies of those who sing and those who are secret, or to destroy their limbs?" As for the square fire pit, the Vajramālā Tantra states that the Blessed One Śākyamuni taught that the fire pit adorned with vajras is the all-accomplishing one. How is it? It is four-cornered, about one cubit in size, and dug to a depth of half that. Above the pit, leaving a space of about four finger-widths, there is a rim equal in height and width of four finger-widths. In the cardinal directions, it is marked with a hook, a noose, a chain, and a bell; in the intermediate directions, with a crescent moon and a three-pronged vajra. In the center of the pit is an eight-petaled lotus slightly lower than the pit itself. On the eight petals are eight vajras, and in the pericarp of the center is a five-pronged vajra, half-submerged and half-erect.

འདི་དག་ནི་རྡོ་རྗེས་བརྒྱན་པའི་ཐབ་ཁུང་ལས་ཐམས་ཅད་པའོ། ། ཐབ་ཁུང་དེ་ཉིད་རྗེ་བཙུན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་རྒྱུད་ཆེན་པོ་དང་དམ་ཚིག་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་དང་། ཀུན་ནས་དབང་བསྐུར་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས་གསུངས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་ལ། ། དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྗེ་བཙུན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས། དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་བརྟག། ཅེས་གསུངས་པས། ཐབ་ཁུང་དེ་ཉིད་ལས་ཐམས་ཅད་ཡིན་པར་བཤད་དོ། ། དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས་ནི་པདྨ་ལྟ་བུའི་དབྱིབས་ཅན་གྱི་ཐབ་ཁུང་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་པར་བཤད་དོ། ། བུད་མེད་དང་རྒྱལ་པོའི་བུ་མོ་དང་། གྲོང་དང་། གྲོང་ཁྱེར་ཐོབ་པ་དང་། དོན་ཐམས་ཅད་ནི་པདྨའི་དབྱིབས་ལྟ་བུས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དཔལ་ཕྱག་ན་པདྨོས་ཀྱང་། པདྨ་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་དང་། རབ་ཏུ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས་པདྨའི་དབྱིབས་ཅན་ཐབ་ཁུང་དེ་ཉིད་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་པར་གསུངས་ཏེ། ཐབ་ཁུང་འདི་ནི་ཟླུམ་པོ་ལ་ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་ཁྲུ་གང་ཙམ་ལ་འོག་ཏུ་ཁྲུ་ཕྱེད་པར་བརྐོས་པ་དབུས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་པདྨ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྐོར་བ། ཐབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་སོར་བཞི་དོར་བ་དཔངས་དང་རྒྱར་སོར་བཞི་པ་ཐབ་ཁུང་ནས་བྱུང་བའི་པདྨ་ཁ་བྱེ་བ་ལྟ་བུའི་ཁ་ཁྱེར་ལ། ཁ་ཁྱེར་གྱི་རྒྱབ་ཏུ་པདྨའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བ།

These are the fire pits for all activities from the Vajrālaṃkāra. Regarding that very fire pit, it is taught in the Mahāvairocanābhisambodhi-tantra, the Trisamaya-vijaya-mahātantra, the Sarvatathāgatābhiṣekodaya-mahātantra, and the Vajrapāṇi-hṛdaya-mahātantra: "Possessing eight vajras, one should place a great vajra in the center." The venerable Vajradhara also stated in the Vajrodaya-mahātantra: "One should thoroughly visualize a vajra in the center." Thus, that fire pit is explained as being for all activities. In the Subāhuparipṛcchā, it is explained that the fire pit for all activities is lotus-shaped. It is said: "The attainment of women, princesses, villages, and cities, as well as all purposes, will be accomplished through the lotus shape." The glorious Padmapāṇi also stated in the Padmodaya-mahātantra and the Pratiṣṭhā-mahātantra that the lotus-shaped fire pit is for all activities. This fire pit is circular, with a circumference of about one cubit, dug half a cubit deep. In the center, it is surrounded by eight petals. Leaving four finger-widths above the pit, the rim is four finger-widths in height and breadth, resembling an opening lotus emerging from the pit. Behind the rim, it is encircled by a garland of lotuses.

ཐབ་ཀྱི་དབུས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་པདྨ་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པར་བྱའོ། ། མཚམས་ཀྱི་པདྨ་ལ་མིག་གཉིས་དང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་དང་། པདྨ་དང་ཨུཏྤལ་དགོད་དོ། ། དབུས་ཀྱི་པདྨ་ལ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་དགོད་དོ། ། ཐབ་ཁུང་གི་ནང་གི་ཐ་མར་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་ཐབ་ཁུང་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཐབ་བོ། ། གཞན་དག་གིས་ཐམས་ཅད་པའི་ཐབ་ཁུང་གཞན་དག་ཏུ་ཡང་འཆད་དོ། ། རྗེ་བཙུན་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་འདིར་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ནི་དོན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པ་ཡིན་པར་བཤད་དེ། ཞལ་བཞི་པ་དང་། ཕྱག་བརྒྱད་པ་དང་། སྐུ་མདོག་དང་དབྱིབས་སྣ་ཚོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཞལ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་དཀར་པོ་ཞི་བར་མཛད་པའོ། ། ལྷོའི་ཞལ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། སེར་པོ་རྒྱས་པ་འཕེལ་བར་མཛད་པའོ། ། ནུབ་ཀྱི་ཞལ་ནི་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། དམར་པོ་འགྲོ་བ་རྣམས་དབང་དུ་མཛད་པའོ། ། བྱང་གི་ཞལ་ནི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། ནག་པོ་ཉོན་མོངས་པའི་དགྲ་རྣམས་དང་། བདུད་ཀྱི་དགྲ་བོ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་མཛད་པ་སྟེ་མངོན་སྤྱོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཞི་བ་དང་། རྒྱས་པ་དང་། དབང་དང་།

Upon the lotuses in the cardinal directions of the center of the hearth, one should arrange the mudrās of the vajra, the jewel, the lotus, and the crossed vajra. Upon the lotuses in the intermediate directions, one should arrange two eyes, a three-pronged vajra, a lotus, and an utpala. Upon the central lotus, one should arrange an eight-spoked wheel. A hearth that is completely encircled by a vajra garland at the inner edge of the hearth pit is the hearth for all activities. Others also explain other hearths for all activities. In this Chanting the Names of the Venerable One, the Blessed One, the Venerable Mañjuśrī Kumārabhūta, who is the very nature of the dharmadhātu, is explained as the perfection of all purposes. Because he is the very nature of various colors and forms, he is the nature of both the support and the supported. In that regard, the eastern face is the nature of Vajrasattva, the bodhicitta of the mirror-like wisdom, which is white and performs pacification. The southern face is the nature of Ratnasambhava, the wisdom of equality, which is yellow and performs enrichment. The western face is the nature of Amitābha, the wisdom of individual discernment, which is red and brings beings under control. The northern face is the nature of Amoghasiddhi, the wisdom of accomplishing activities, which is black and performs the wrathful activity of exhausting all enemies—the afflictions and all the Māras. Thus, pacification, enrichment, and control...

མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་རྣམས་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་ན། ཐབ་གཅིག་ལ་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཐབ་ཁུང་དུ་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཐབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དབྱེ་བ་ལ་དོན་མེད་དེ། ཐབ་གཅིག་ཏུ་ལས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ལེགས་པར་ལས་བྱེད་པས་ན། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཞི་བའི་ལས་ལ་བསྐུར་ཞིང་བཀའི་འཁོར་ལོའི་སྦྱོར་བས་ཞི་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པ་དང་། དབང་དང་། མངོན་སྤྱོད་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པའམ། དགོངས་པའི་དབང་གིས་ཉེ་བར་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། ། ཐབ་ཁུང་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཞི་བ་ལ་ནི་ས་གཞི་དཀར་པོ་ལ་རྒྱར་ཁྲུ་གང་ཙམ་བརྐོས་ལ་ཟབས་སུ་སོར་བཅུ་གཉིས་པ་དེའི་དབུས་སུ་པདྨའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་སོར་བརྒྱད་པ་ཐབ་ཀྱི་སྟེང་བར་དུ་སོར་བཞི་དོར་བ་དཔངས་དང་རྒྱར་སོར་བཞི་པའི་ཁ་ཁྱེར་གྱིས་བསྐོར་བ་ལ་མཚམས་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པ། ཐབ་དེ་ས་གཞི་དཀར་པོ་དང་བའི་ལྕི་བས་བྱུགས་ལ། ཡང་དེ་གཉིས་ཀ་དྲི་དཀར་པོས་ཉེ་བར་བྱུག་ཅིང་མེ་ཏོག་དཀར་པོས་གཏོར་བ་དུས་གསུམ་དུ་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་ས་གཞི་སེར་པོ་ལ་རྒྱར་ཁྲུ་དོ་ཟབས་སུ་ཁྲུ་གང་ཟུར་བཞི་པའམ། རིན་པོ་ཆེ་ཟུར་བརྒྱད་པ་དང་འདྲ་བར་བརྐོས་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་སོར་བརྒྱད་པའི་ཁ་ཁྱེར་དབྱིབས་དེ་དང་འདྲ་བར་བསྐོར་ལ་ཁུང་བུར་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པའི་ལྟེ་བ་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་སོར་དྲུག་པས་མཚན་པ། ས་སེར་པོ་དང་དྲི་སེར་པོས་ཐབ་དང་ས་གཞི་དེ་བྱུགས་ལ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་གཏོར་བར་བྱའོ། །

Because it brings the activities of wrathful sorcery (abhicāra) to completion, a single hearth is explained as the hearth for all activities. If one asks, "In that case, there would be no purpose in distinguishing the characteristics of the hearths, as all activities would be accomplished in a single one," it is not without purpose. Since the Lord of the Maṇḍala himself performs the activities excellently, all maṇḍalas are designated as "peaceful" through the application of the Wheel of Command (ājñācakra). Likewise, one should perform the activities of enrichment (puṣṭi), power (vaśya), and wrathful sorcery. Therefore, the distinct characteristics are either due to different definitions or are adopted by the power of the intended meaning. The characteristics of each individual hearth shall now be explained. For the peaceful activity, one should dig into white ground to a width of one cubit and a depth of twelve finger-widths. In its center, upon a lotus, is a five-pronged vajra eight finger-widths long. Excluding four finger-widths from the top of the hearth, it is surrounded by a rim four finger-widths in height and width, marked at the intermediate points by three-pronged vajras. That hearth is smeared with white earth and cow dung, and both of these should be further anointed with white fragrance and strewn with white flowers; this should be done three times a day. For the enriching activity, one should dig into yellow ground to a width of two cubits and a depth of one cubit, in a square shape or like an eight-sided jewel. Upon that, a rim of eight finger-widths is constructed in a similar shape. In the pit, the hub of an eight-spoked wheel is marked with a six-finger-width vajra-jewel. The hearth and the ground are smeared with yellow earth and yellow fragrance, and various flowers should be strewn there.

མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་རྩུབ་ཅིང་གས་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་གནག་པའི་ས་གཞི་ལ་གྲུ་གསུམ་པ་ཟླ་གམ་གཉིས་མཚན་པ་དང་ལྡན་པ་སོར་ཉི་ཤུ་པ་ཟབས་སུ་སོར་བཅུ་པ། ཐབ་ཀྱི་མགོ་བྱང་དུ་བལྟ་བ། འོག་ཏུ་རྩེ་གསུམ་པའི་སྟེང་དུ་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་སོར་བརྒྱད་པས་མཚན་པ། དེའི་སྟེང་དུ་སོར་གསུམ་དོར་བར་དཔངས་དང་རྒྱར་སོར་གསུམ་དོར་བ། ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པའི་ཁ་ཁྱེར་གྱིས་བསྐོར་བ། ས་ནག་པོ་དང་རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་དང་། བོང་བུ་དང་རྔ་མོའི་རྟུག་པ་ལ་སོགས་པ་ཅི་སྙེད་པས་བྱུགས་ལ། དྲི་མི་ཞིམ་པའི་དྲི་དང་མེ་ཏོག་སྔོན་པོའམ། དམར་པོའམ། ཕུབ་མས་གཏོར་རོ། ། དབང་ལ་ནི་ས་གཞི་དམར་པོ་ལ་ཐབ་ཀྱི་དབྱིབས་བྷ་ག་ལྟ་བུ་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨས་མཚན་པའོ། ། དགུག་པ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་ལྟ་བུས་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེས་མཚན་པའོ། ། དེ་དང་འདྲ་བའི་ཁ་ཁྱེར་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བས་དམར་པོ་དང་དྲི་དམར་པོས་བྱུགས་པ། མེ་ཏོག་དམར་པོས་ཉེ་བར་མཛེས་པར་བྱས་པའོ། ། འདི་གཉིས་ཀྱི་ཟབས་དང་རྒྱའི་ཚད་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞི་བའི་ཐབ་ཁུང་དང་འདྲ་བ་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཐབ་ཁུང་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཏེ་འོན་ཀྱང་ཁ་ཁྱེར་ནི་པདྨ་ཁ་བྱེ་བ་ལྟ་བུ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བ་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པས་མཚན་པའོ་ཞེས་པ་ལ་ལ་དག་བརྗོད་དོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རམ་ལྷའི་ཁང་པའི་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཞི་བའི་ཐབ་ཁུང་། ལྷོར་རྒྱས་པ། ནུབ་ཏུ་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། དགུག་པ། བྱང་དུ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཐབ་ཁུང་བྱ་ཞིང་།

For the rite of wrathful activity (abhicāra), the site should be rough, cracked, and extremely black. The hearth (kuṇḍa) should be triangular, marked with two semicircles, twenty finger-widths (aṅgula) in length and ten finger-widths in depth. Its front should face north. At the bottom, it is marked with a trident, upon which stands an eight-finger-width wrathful vajra. Above that, leaving a space of three finger-widths, the height and width are also three finger-widths. It is surrounded by a rim facing outward. It should be smeared with black earth, the ashes of cremated corpses, and as much as available of the dung of donkeys and camels, and so forth. It is then strewn with foul-smelling scents and blue, red, or chaff-colored flowers. For the rite of power (vaśya), the site is red, and the shape of the hearth is like a bhaga, marked with a vajra and a lotus. For the rite of summoning (ākarṣaṇa), it is like a single-pointed vajra, marked in the center with a vajra and a jewel. It is completely surrounded by a similar rim, smeared with red and red-smelling substances, and beautifully adorned with red flowers. Regarding the measurements of the depth and width of these two, they are the same as the hearth for pacifying (śāntika); the hearth for all-purpose rites (sarvakarma) is also like that. However, some say that the rim is like an opening lotus, surrounded by a garland of vajras, and marked in the center with a vajra, jewel, lotus, and a wheel in the center of a crossed vajra (viśvavajra). The hearth for pacifying should be to the east of the maṇḍala or the deity’s temple; the hearth for enriching (pauṣṭika) to the south; the hearths for power and summoning to the west; and the hearth for wrathful activity to the north.

ཚོན་རྩི་རྣམས་ཀྱང་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བརྟག་པར་བྱའོ། ། ཐབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ནས་ཐབ་ཁུང་གི་གནས་རབ་ཏུ་ཤིས་པའི་ཆུ་ཤིང་ལོ་མའམ། མཚན་དང་ལྡན་ཞིང་ཤིན་ཏུ་སར་པའི་གོས་དང་། སཱ་ལུའམ། པདྨའི་འདབ་མས་ཐབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་གཡོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཀུ་ཤ་དགྲམ་པར་བྱ་སྟེ། རྩ་བ་ནས་བཏོན་ཞིང་མ་ཉམས་པ་འབུས་མ་ཟོས་པ་ཤིན་ཏུ་གསར་ཞིང་སྔོ་བའི་ཀུ་ཤས་གཡོགས་པར་བྱའོ། ། དང་པོ་ཤར་དུ་རྩེ་བསྟན་གཞག། གཉིས་པ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཁ་བལྟས་པའོ། ། གསུམ་པའི་རྩེ་མོ་ནུབ་ཏུ་སྟེ། ། བཞི་པ་རྩེ་མོ་བྱང་དུའོ། ། དོན་ཀུན་བསྒྲུབ་པའི་ཀུ་ཤ་ཡིས། ། ཐབ་ཀྱི་ཤར་ནས་དང་པོར་གཡོགས། ། འདིར་ཀུ་ཤ་བླང་བའི་སྔགས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨི་དཾ་ཀུ་ཤ་ཤུ་བྷ་དྷི་བྷྱ་པཱུ་ཏ་པྲཧྨ་བི་བ་ཏྲེན། བུདྡྷ་དྷརྨྨ་སཾ་གྷ་ཏི་པྲྀ་ཐྭི་སཉྫ་ཏ་གརྦྷ་ཨ་བིགྷྣཱན་མ་མ་ཤཱནྟིཾ་ཀུརྦནྡུ་སྭཱ་ཧཱ། གསང་སྔགས་འདི་ཀུ་ཤ་ལ་ལན་བདུན་བཟླས་ལ་སྔར་བཤད་པའི་ཆོ་གས་དགྲམ་པར་བྱའོ། ། འདབ་དང་ཀུ་ཤའི་ཚོགས་དགྲམ་པའི་ཆོ་གའོ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་པ་ལ་ཤ་དང་ཨུ་དུམ་ཝཱ་ར་དང་། ཨ་མྲ་དང་། ཨ་ཤྭདྠ་དང་། པླཀྴ་དང་། སྨི་དྱ་དང་། ཤ་མི་དང་། ནྱ་གྲོ་དྷ་ལ་སོགས་པ་ཤིང་འོ་མ་ཅན་ལས་བྱུང་བ། འདབ་མ་དང་བཅས་པ་མཉམ་པོར་བཅད་པ། རྩེ་མོའི་ཆ་ལས་བྱུང་བའི་མཐོ་གང་ཙམ་གྱི་ཡམ་ཤིང་ལ་སྦྲང་རྩི་དང་མར་ལ་རྩེ་མོ་གཉིས་བཏགས་ལ། དྲི་དཀར་པོའི་སྤོས་ཆུས་བཀྲུས་པ་རྩེ་མོ་འདབ་མ་གཉིས་དང་བཅས་པ་སྟེ། རྩེ་གཅིག་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། རྙིང་པ་དང་ལོ་མ་མེད་པ་དང་། ཁོང་སྟོང་དང་། ཆག་པ་དང་། ཤུན་ལྤགས་མེད་པ་དང་། ཐུང་ངུ་དང་ཡོན་པོ་དང་།

The pigments should also be examined in accordance with the specific activity. This concludes the characteristics of the hearth. Then, the site of the hearth should be covered up to its edge with the leaves of a banana tree, or with a cloth that is auspicious, very new, and marked with signs, or with rice or lotus petals. Then, one should spread kuśa grass; it should be covered with kuśa that has been pulled from the roots, is unblemished, not eaten by insects, very fresh, and green. First, place the tips facing east; second, facing south; third, the tips toward the west; and fourth, the tips toward the north. With kuśa grass that accomplishes all aims, first cover the eastern side of the hearth. Here, the mantra for taking the kuśa is as follows: idaṃ kuśaṃ śubhadhibhyaḥ pūta-brahmavivartreṇa buddhadharmasaṃghatipṛthvisañjātagarbha avighnān mama śāntiṃ kurvantu svāhā. One should recite this secret mantra seven times over the kuśa and spread it according to the previously explained ritual. This is the ritual for spreading the leaves and the collection of kuśa. For pacifying rites, one should use fuel sticks made from milky trees such as the palāśa, udumbara, āmra, aśvattha, plakṣa, smīya, śamī, and nyagrodha. These should be cut evenly along with their leaves, about a span in length from the tip, and both ends should be smeared with honey and ghee. They should be washed with scented water of white incense, and the tips should be provided with two leaves; one should perform the fire offering with those that have a single point. One should avoid those that are old, leafless, hollow, broken, barkless, short, or crooked.

རྩེ་མོ་གས་པ་དང་། ཧ་ཅང་ཕྲ་བ་དང་། ཧ་ཅང་སྦོམ་པ་དང་། རིང་པོ་དང་། འབུས་ཟོས་པ་དང་། སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པ་རྣམས་ནི་སྤང་བར་བྱའོ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་ནས་དང་། འོ་མ་དང་། སྦྲང་རྩི་དང་། མར་དང་། ཞོ་དང་། འབྲས་དང་། འབྲས་ཡོས་དང་། ཀུ་ཤ་སྔོན་པོ་དང་། དཱུར་ཝ་སྔོན་པོ་དང་། ཨ་མྲའི་ལོ་མ་དང་། ཙནྡན་དང་། པྲི་ཡང་ཀུའི་མེ་ཏོག་དང་། སཱ་ལུའི་ཆན་དང་། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དང་། གེ་སར་དང་ཐང་ཆུ་དྲི་ཞིམ་པ་ཅི་སྙེད་པ་ལས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་ཡམ་ཤིང་དེ་རྣམས་དེ་ཉིད་ལས་སྦོམས་སུ་ཆག་གང་ལ་སྲིད་དུ་ཁྲུ་གང་ཙམ་འོ་མ་དང་ཞོ་དང་། མར་ལ་བཏགས་ཏེ་དྲི་ཞིམ་པོའི་སྤོས་ཆུ་ལ་སྦྱངས་ལ། མངར་གསུམ་ལ་བཏགས་པའི་འབྲས་ཆན་བཟང་པོའི་བཤོས་དང་། ཞོ་དང་སྦྲང་རྩི་དང་། མར་དང་བསྲེས་པའི་ཏིལ་ནག་པོ་དང་། ཞོ་དང་འབྲས་ཆན་མར་དང་བཅས་པ་དང་། ཤ་ཏ་པུཥྤ་དང་། བིལ་བའི་འབྲས་བུ་དང་། འབྲས་ཤ་ལི་དང་། ནཱ་ག་གེ་སར་དང་། ཀརྞི་ཀའི་མེ་ཏོག་དང་། འབྲུ་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་ནིམ་པ་དང་། སེང་ལྡེང་དང་། ཀོ་བི་དར་དང་། བ་ལ་ཏ་ཀ་དང་། མ་ད་ནའམ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཤིང་ཁ་བ་དང་ཚེར་མ་ཅན་དང་། རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་ཅན་དང་། མགལ་དུམ་གྱི་ཡམ་ཤིང་རྩ་བའི་ཆ་ལས་བྱུང་བ་གས་པ་སོར་བཅུའི་ཚད་ཙམ། དུག་དང་ཁྲག་དང་ཡུངས་མ་ལ་བཏགས་པའི་རྩེ་མོ་གཉི་ག་རྣོ་བ་དང་། ཡུངས་ནག་དང་། ཡུངས་མར་དང་། ཁྲག་དང་། ལན་ཚྭ་དང་། སྐྱེ་ཚེ་དང་། ནིམྦའི་ལོ་མ་དང་། རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་དང་། རྐང་རྗེས་ཀྱི་ས་དང་། བོང་བུ་དང་རྔ་མོ་ལ་སོགས་པའི་རྟུག་པ་དང་། ཁྱིམ་བྱའི་ཞག་དང་།

One should discard fuel that is split, too thin, too thick, too long, worm-eaten, or infested with living organisms. For pacifying rites, one should perform the fire offering with barley, milk, honey, ghee, curd, rice, parched rice, green kuśa grass, green dūrvā grass, mango leaves, sandalwood, priyaṅgu flowers, śāli rice, white flowers, filaments, and whatever fragrant resins are available. For enriching rites, one should use the same aforementioned fuel sticks, but thicker than a finger-joint and about one cubit in length; these should be smeared with milk, curd, and ghee, cleansed with fragrant scented water, and then used for the fire offering along with fine rice balls mixed with the three sweets, black sesame mixed with curd, honey, and ghee, curd and rice with ghee, śatapuṣpa, bilva fruit, śāli rice, nāgakeśara, karṇikāra flowers, and various grains. For rites of wrathful activity, one should use fuel sticks made from neem, khadira, kovidāra, palāśa, or madana, or other bitter and thorny woods, or charcoal from a cremation ground, or pieces of charred wood from the root of a tree, ten finger-widths in length and split; these should have both ends sharpened and be smeared with poison, blood, and mustard, and used for the fire offering with black mustard, mustard oil, blood, salt, black mustard seeds, neem leaves, cremation-ground ash, soil from a footprint, and the dung of donkeys, camels, and the like, as well as the fat of a domestic fowl.

བྱ་རོག་ལ་སོགས་པའི་གཤོག་པ་དང་། གཅིན་དང་། རྟུག་པ་དང་། ཚེར་མ་དང་། མི་རུས་ཀྱི་ཕྱེ་མ་དང་། སྦྲང་རྩི་ལ་སོགས་པ་དང་། ཅི་རྙེད་པའམ། རྫས་རེ་རེ་ཞིང་དུག་དང་། ཁྲག་དང་། ལན་ཚྭ་དང་། སྐྱེ་ཚེ་དང་། ད་དུ་རའི་ལོ་མའི་ཁུ་བ་ལ་བཏགས་པའི་རྫས་དེ་རྣམས་ཐལ་བ་དང་། སོལ་བའམ་ཕུབ་མ་ལས་དགྲ་བོའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ། གཏུབ་ཅིང་གཏུབ་ཅིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དབང་གི་ལས་ལ་ནི་ཙམ་པ་ཀ་དང་། ཨ་ཤྭདྠ་དང་། བ་ཀུ་ལ་དང་། པྲི་ཡང་ཀུ་དང་། ལ་ཀུ་ཙ་ལ་སོགས་པའི་ཡམ་ཤིང་སོར་ལྔ་པ་ལ་འདབ་མ་དང་བཅས་པ་དང་། འབྲས་བུ་དང་། མེ་ཏོག་སྐྱུར་པོ་རྣམས་དང་། གཞན་ཡང་རང་གི་རྟོག་པ་ལས་གསུངས་པའི་རྫས་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དགུག་པ་ལ་ནི་དེ་ཉིད་དང་ཚེར་མ་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཨུ་དུམ་ཝཱ་ར་པ་ལ་ཤ། པླཀྴ་དང་ནི་ནྱ་གྲོ་དྷ། ། སེང་ལྡེང་དང་ནི་ཨརྐ་དང་། ། ཨ་མྲ་བེ་ཏ་ཀ་ཏ་དང་། ། ཨ་མ་དྱ་དང་ཤ་མི་དང་། ། ཨ་པ་མརྐ་ལས་བྱུང་དང་། ། ཨ་ཤྭདྠ་དང་བཅས་པ་ནི། ། ཡམ་སྲེག་ཤིང་ནི་བཅུ་གཉིས་བསྟན། ། གསར་ཞིང་དྲང་ལ་མཐོ་གང་ཙམ། ། རྩེ་གཉིས་དྲི་ཞིམ་ལེགས་པར་བཏགས། ། ཡམ་ཤིང་དག་ནི་རྩེ་གཅིག་ཏུ། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་བསྲེག་པར་བྱ། ། ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གང་ཅུང་ཟད། ། གང་ཡང་རྒྱས་པའི་བསྲེག་བྱ་དང་། ། བདག་གི་ཟངས་ཏེ་དེ་དག་ཀུན། ། ཉིན་རེ་སྭཱ་ཧཱའི་མཐར་བཅས་དབུལ། ། མར་ལ་བཏགས་པའི་གུ་གུལ་དང་། ། སཱ་ལའི་ཐང་ཆུ་ལ་སོགས་པ། ། གསང་སྔགས་ལྷ་ཡི་བྱེ་བྲག་གིས། ། སྦྱིན་སྲེག་ལ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་སོགས་མཆོད་པ། ། ལས་ཐུན་རང་སྔགས་ཇི་བཞིན་བཟླ། །

One should make an image of the enemy from ashes, charcoal, or chaff, using whatever materials are available—such as the wings of crows and the like, urine, excrement, thorns, powdered human bone, honey, and so forth—or each of these substances ground together with poison, blood, salt, black mustard, and the juice of datura leaves. Having fashioned the image, one should repeatedly cut it into pieces and perform the fire offering (homa). For the activity of magnetizing (vaśīkaraṇa), one should perform the fire offering with campaka, aśvattha, bakula, priyaṅgu, lakucha, and other five-finger-width fuel sticks (samidh) that have leaves, fruits, and sour flowers, as well as other substances taught in one’s own specific ritual manual (kalpa). For summoning (ākarṣaṇa), one should perform the fire offering with those same materials and thorns shaped like hooks. The udumbara, pālāśa, plakṣa, and nyagrodha, The khadira, arka, āmra, vetasa, Amātaka, śamī, and those from apāmārga, Together with the aśvattha—these are taught as the twelve fuel sticks. Fresh, straight, and about a span in length, With two ends, fragrant, and well-prepared; These fuel sticks, with a single-pointed tip, Should be burned for all ritual activities. Whatever fire offerings are for pacifying (śāntika), And whatever are for enriching (pauṣṭika), All of these, including my own [offerings], Should be offered daily, ending with svāhā. Guggulu mixed with butter, Sal tree resin (sāra), and so forth, According to the specific deity of the secret mantra, One should offer them in the fire offering. Offerings of fragrance, flowers, and so on, Should be recited with the specific mantra of the ritual session.

རྫས་རྣམས་ཀྱི་ནི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཤིང་སྲོག་ཆགས་མེད་པ་རྣམས་ལ་ཐབ་ཁུང་ལས་ཅུང་ཟད་དམའ་བའམ། དགོན་པའི་བ་ལང་གི་ལྕི་བའི་བུད་ཤིང་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་དགོན་པའི་བ་ལང་གི་ལྕི་བ་མ་གཏོགས་པ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བུད་ཤིང་རྣམས་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་ཁ་བ་དང་། ཚ་བ་དང་། དྲི་མི་ཞིམ་པའི་བུད་ཤིང་དང་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཤིང་ངམ། བོང་བུ་དང་རྔ་མོ་ལ་སོགས་པའི་རྟུག་པའམ། ཤིང་ཤིན་ཏུ་སྐམས་པའོ། ། དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་ནི་ནིམྦ་དང་། ཨ་མྲའི་ཤིང་དང་གཞན་ཡང་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པའི་ཤིང་ངོ་། ། དགུག་པ་ལ་ནི་ཚེར་མ་དང་བཅས་པའོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་པ་ལ་ནི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བུད་ཤིང་གིས་བྱའོ། ། བུད་ཤིང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། ། གསེར་རམ་དངུལ་ལམ་རྡོའམ་ཤིང་ངམ། སའི་རྡུལ་ལས་བྱས་པའམ། དུང་ཆོས་སམ། ཉ་ཕྱིས་སམ། ཤེལ་ལས་བྱས་པའི་སྣོད་ལེགས་པར་བཀྲུས་པ་དྲི་ཞིམ་པའི་སྤོས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བདུགས་པའི་མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་དུ་ཆུ་བོའམ། ལྟེང་ཀའམ། རྫིང་བུའམ། ཆུ་མིག་གམ། ཁྲོན་པའམ། གཡའ་ཆུའམ། བཀོད་མ་ལ་སོགས་པའི་ཆུ་ངོགས་གཙང་མ་སྐྱེ་བོ་མང་པོས་བསྟེན་པ་མ་ཡིན་པ། རྒྱལ་པོ་དང་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པ། བ་ལང་དང་། བོང་བུ་དང་། ར་ལུག་དང་། རྟ་དང་། མ་ཧེ་དང་གླང་པོ་ཆེ་རྣམས་ཀྱིས་སྨོས་པར་མ་བྱས་པའི་ཆུ་ངོགས་ལས། ཆུ་ཤིན་ཏུ་དང་བ། སྣོད་གཞན་གྱིས་མ་རེག་པ། རིགས་ངན་དང་། སྨེ་ཤ་ཅན་དང་བཅས་པས་བསྟེན་པའམ། ངན་ཅིང་དམན་པ་ལ་འཇུག་པ་དང་། མིའུ་ཐུང་དང་། ཞར་བ་དང་། ལོང་བ་དང་། མཛེ་ཅན་དང་།

This is the definition of the substances. For pacification, one should use sacrificial wood free of living organisms, which is slightly lower than the hearth, or use firewood of wild cow dung. For enrichment, one should use the aforementioned firewood together with fruit, excluding wild cow dung. For wrathful rites, one should use firewood that is bitter, pungent, or foul-smelling, or wood from a charnel ground, or the dung of donkeys, camels, and so forth, or wood that is extremely dry. For subjugation, one should use wood from the nimba tree, the mango tree, or other trees that bear flowers. For summoning, one should use wood that has thorns. For all-purpose rites, one should use firewood that accords with the specific activity. This is the definition of the firewood. As for the vessel for the arghya offering: it may be made of gold, silver, stone, wood, or clay; or it may be a conch shell, a mother-of-pearl shell, or made of crystal. Having thoroughly washed such a vessel and well-fumigated it with fragrant incense, one should take water from a river, a pond, a pool, a spring, a well, a mountain stream, a geyser, or similar sources. The water should be from a clean bank frequented by many people, not near a king, and not defiled by the presence of cattle, donkeys, goats, sheep, horses, buffaloes, or elephants. The water must be extremely clear and untouched by other vessels. It should not be from a place frequented by those of low caste or butchers, nor from a place associated with the base and inferior, or from a place where dwarfs, the lame, the blind, or those with leprosy reside.

ཤ་བཀྲ་ལ་སོགས་པའི་ནད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གདུངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་མཐོང་ཞིང་མ་རེག་པའི་ཆུས་མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་བཀང་ལ། ཙནྡན་དང་། ག་ཕུར་གྱིས་བསྒོས་ཤིང་། ཛཱ་ཏི་དང་མ་ལི་ཀ་ལ་སོགས་པའི་མེ་ཏོག་གིས་བརྒྱན་པ། སྤོས་དྲི་ཞིམ་པོས་བདུགས་པའི་མཆོད་ཡོན་ལེགས་པར་བརྡུངས་པའི་གསེར་གྱི་གདུ་བུ་དང་། གསང་བྱེད་ལ་སོགས་པ་བཏགས་པའི་ལག་པ་དང་། རང་གི་ལྷའི་སྔགས་སམ། རང་གི་རྟོག་པ་ལས་བཤད་པའི་སྔགས་ལན་བདུན་བཟླས་ལ་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་དྲི་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱར་བའི་ཆུ་རང་གི་ལྷའི་སྔགས་སྭཱ་ཧཱའི་མཐའ་དང་བཅས་པས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པ་ལ་ནི་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱར་བའི་ཆུ་ཏིལ་དང་ཞོ་རུ་བཅས་པ་ཨོཾ་གྱི་མཐའ་དང་བཅས་པས་བཟླས་པ་བྱའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་དྲི་ནག་པོ་དང་སྦྱར་བའི་ཆུ་ཁྲག་དང་། ཀོ་ཏྲ་པ་དང་། བ་གཅིན་དང་བཅས་པ་ལ་ཕཊ་ཀྱི་མཐའ་དང་བཅས་པས་བཟླས་པ་བྱའོ། ། དབང་ལ་ནི་དྲི་དམར་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱར་བའི་ཆུ་བོའི་མཐའ་དང་བཅས་པས་བཟླས་པ་བྱའོ། ། དགུག་པ་ལ་ནི་ཛའི་མཐའ་དང་བཅས་པས་བཟླས་པ་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དྲི་ལ་སོགས་པ་ནི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གཞག་པར་བྱའོ། ། མཆོད་ཡོན་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ནས་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་དང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་གཉིས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཆུའི་སྣོད་དང་།

Those who are completely afflicted by diseases such as vitiligo should fill a vessel for the arghya offering with water that is neither seen nor touched by them. This water should be infused with sandalwood and kapūra, adorned with flowers such as jātī and mallikā, and scented with fragrant incense. With hands adorned with well-crafted golden bracelets, secret rings, and so forth, one should recite the mantra of one’s own deity or the mantra explained in one’s own kalpa seven times and place the vessel to the left. For pacifying rites (śānti), one should recite the mantra of one’s own deity, ending with svāhā, over water mixed with white fragrances and the like. Likewise, for enriching rites (pauṣṭika), one should recite the mantra ending with oṃ over water mixed with yellow substances and so forth, along with sesame and curd. For rites of forceful subjugation (abhicāra), one should recite the mantra ending with phaṭ over water mixed with black fragrances, blood, koṭṭa grain, and cow urine. For rites of magnetizing (vaśīkaraṇa), one should recite the mantra ending with vaṣaṭ over water mixed with red fragrances and the like. For rites of summoning (ākarṣaṇa), one should recite the mantra ending with jaḥ. In all cases, the fragrances and other ingredients should be arranged in accordance with the specific activity. This is the definition of the arghya offering. Then, for the pacifying, enriching, and magnetizing rites, one should use the mantras of Vajrayakṣa and Vajraśekhara for the vessel of all-purpose water.

མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་ལ་བཟླས་ལ་རང་གི་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་བཞག་ནས་དེ་དག་ཉིད་བཟླས་པའི་ཆུས་བསངས་པའི་བུད་ཤིང་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་སྲེག་གི་རྫས་རྣམས་རང་གི་གཡས་ཕྱོགས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། གསད་པ་དང་བསྐྲད་པ་དང་། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་ལ་ནི་བསད་པ་དང་། དགོད་པ་གོ་བཟློག་སྟེ་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཧཱུཾ་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྔགས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ལས་མཐེའུ་ཆུང་གི་རྩེ་མོ་གཉིས་མཆེ་བར་བྱ་སྟེ། ཁར་གཞག་པ་འདི་ནི་འདིའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤི་ཁ་རེ་རུ་ཊ་མ་ཊ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོའི་སྔགས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་རི་འདེགས་པར་བྱ་བ་ནི་འདིའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྫས་གཞག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་རང་གི་ལྷའི་ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེ་ལས་ཐབ་ཁུང་བསྐྱེད་ལ་དེའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་རྃ་སུམ་མདོ་རིས་མཚན་དང་བཅས་པས་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨའི་སྟེང་དུ་གནས་པའི་ཨི་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་ན་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་གནས་པ་དུང་དང་། ཀུནྡ་ལྟ་བུའི་པ་པ་ཀཱི་མེ་མིག་གསུམ་པ་རལ་པ་དང་ཅོད་པན་དུ་ལྡན་པ་ལག་པ་བཞི་གཡས་པས་དབྱུག་པ་དང་། མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པ། གཡོན་ན་གུནྡྷེ་དང་ཕྲེང་བ་ཐོགས་པ་རྒྱན་དང་གོས་དང་། མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་པ་དཀར་པོ་དང་ལྡན་པ། ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ནས་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་གྱི་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་འཕྲོ་བར་བསམ་པར་བྱའོ། །

Having recited the mantra over the vessel for the offering water, place it to one's left. Then, having purified the sacrificial materials, such as the firewood, with water over which that same mantra has been recited, one should place them to one's right. For rites such as killing, expelling, and separating, the positions for killing and the placement of the materials should be reversed. Oṃ vajrayakṣa hūṃ is the mantra of Vajrayakṣa. From the two vajra fists, the tips of the two little fingers are to be made into fangs; placing them in the mouth is the mudrā of this deity. Oṃ vajraśikhare ruṭa maṭa is the mantra of Vajraśikhara. The mudrā of this deity is the two vajra fists in the gesture of lifting a mountain. These are the characteristics for placing the materials. For the rite of pacification, one should generate the hearth from the seed syllable of one's own deity. In its center, marked with the syllable raṃ and the three-fold lines, is a lotus arising from oṃ. Upon this lotus, within a circle of light arising from i, is a water maṇḍala. In the center of this water maṇḍala, one should visualize the deity who is white like a conch or a kunda flower, with three eyes, possessing matted hair and a crown, and four arms. His right hands hold a staff and grant the gesture of fearlessness; his left hands hold a guṇḍī and a rosary. He is adorned with white ornaments, garments, and a sacred thread (yajñopavīta). From all the limbs of his body, white light rays of the nature of nectar radiate forth. One should meditate in this way.

རྒྱས་པ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་ན་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་དབུས་ན་རྒྱས་པའི་མེ་དབང་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་རལ་པ་དང་ཅོད་པན་ཐོགས་པ་མིག་གསུམ་པ། ཕྱག་བཞི་པ་གཡས་ན་དབྱུག་པ་ཐོགས་པ་དང་། མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པ་གཡོན་ན་ཕྲེང་བ་དང་གུནྡྷེ་ཐོགས་པ་རྒྱན་དང་གོས་དང་། མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་སེར་པོར་ལྡན་པ། འོད་ཟེར་སེར་པོ་གཏོང་བའི་ཚོགས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པའི་ཁམས་ཀྱི་སྟོབས་དང་། ཁ་དོག་དང་། དཔལ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་འབར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་ན་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་ཁ་དོག་དམར་ཞིང་ཉི་མ་འཆར་ཀ་ལྟ་བུར་འོད་ཟེར་དམར་པོ་རབ་ཏུ་འགྱེད་པ། ལག་པ་བཞི་པ་གཡས་ན་དབྱུག་པ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན་པ། གཡོན་ན་ཞགས་པ་དང་གུནྡྷེ་ཐོགས་པ། རྒྱན་དང་གོས་དང་ཕྲེང་བ་དང་། དྲི་དང་བྱུག་པ་དང་། མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་པ་དམར་པོ་དང་ལྡན་པ་མིག་གསུམ་པ། རལ་པའི་ཚོགས་དང་། ཅོད་པན་དང་ལྡན་པའི་དབང་གི་མེ་དབང་གི་ལས་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་འབར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་མིག་གསུམ་པ། ལག་པ་བཞི་པ་དུ་བའི་མདོག་ཅན་མི་གཡོ་བ། གཡས་ན་རལ་གྲི་དང་དབྱུག་པ་ཐོགས་པ། གཡོན་ན་ཞགས་པ་དང་གུནྡྷེ་ཐོགས་པ། སྐྲ་ཁམ་པ་གྱེན་དུ་འབར་བ་ཤས་ཆེར་ཁྲོ་ཞིང་མིག་དམར་བ་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་བཞིན་རྣམ་པར་འགྱུར་བ། ཁྲོས་ཤིང་ཤས་ཆེར་འཇིགས་སུ་རུང་བ་རྒྱན་དང་གོས་དང་། མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་ལ་སོགས་པ་ནག་པོ་དང་ལྡན་པ།

For the rite of enrichment, one should likewise visualize the fire of enrichment called Mahendra, situated in the center of a maṇḍala of light within a maṇḍala of the Great Power (Mahendra). He has matted hair and a crown, three eyes, and four arms. In his right hands, he holds a staff and bestows fearlessness; in his left hands, he holds a rosary and a guṇḍī drum. He is adorned with yellow ornaments, garments, and a sacred thread (yajñopavīta). He emits a mass of yellow light rays that completely perfect the strength, complexion, and glory of the realms of all sentient beings without exception. For the rite of magnetizing, one should likewise meditate on the fire of magnetizing, situated upon a maṇḍala of fire within a blazing maṇḍala. It is red in color, like the rising sun, and radiates intense red light rays. He has four arms; in his right hands, he holds a staff and a hook, and in his left hands, he holds a noose and a guṇḍī drum. He is adorned with red ornaments, garments, garlands, perfumes, ointments, and a sacred thread. He has three eyes, a mass of matted hair, and a crown. For the rite of wrathful activity, one should likewise [visualize] within a blazing maṇḍala, upon a maṇḍala of wind, the one arisen from the syllable HŪṂ. He has three eyes, four arms, and the color of smoke. He is Acala (the Immovable). In his right hands, he holds a sword and a staff; in his left hands, he holds a noose and a guṇḍī drum. His tawny hair blazes upward; he is intensely wrathful, with red eyes, bared fangs, and a distorted face. He is furious and extremely terrifying, adorned with black ornaments, garments, a sacred thread, and so forth.

འོད་ཟེར་ནག་པོའི་ཕྲེང་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྲིད་པ་གསུམ་(ཁྱེད་,ཁྱད་)པར་བྱེད་པའི་རླུང་ཞེས་བྱ་བའི་མེ་གསད་པ་ལ་སོགས་པའི་གདུག་པའི་ལས་རྣམས་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཞི་བ་ལ་ནི་འོ་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་ལས་བྱུང་བའི་མེའམ་རྒྱུན་བཞག་གི་མེའམ། བྲམ་ཟེ་ཐ་མལ་པའི་མེས་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་རྒྱལ་པོའམ། རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་བའི་མེའམ། དགོན་པའི་མེའམ་ནགས་མཆེད་པའི་མེས་བྱའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེའམ། རུས་པའམ་རྡོ་ལས་བྱུང་བའི་མེའམ། གདོལ་པའི་ཁྱིམ་ལས་བྱུང་བའི་མེས་བྱའོ། ། དབང་ལ་ནི་སྨད་འཚོང་མའམ། རྗེའུ་རིགས་ཀྱི་ཁྱིམ་ལས་བྱུང་བའི་མེས་བྱའོ། ། དགུག་པ་ལ་ནི་གར་མཁན་དང་རོལ་མོ་པའམ། ལམ་དུ་བུས་པའི་མེས་བྱའོ། ། མེའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དགང་གཟར་ནི་གསེར་རམ་དངུལ་གྱི་རྒྱུ་ལས་བྱས་པའམ། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཤིང་ལས་བྱས་པ་པདྨའི་འདབ་མའི་དབྱིབས་ལྟ་བུ་དེའི་ཡུ་བ་སྐྱེས་བུ་ཚད་དང་ལྡན་པའི་མཐེ་བོ་སོར་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ལ་སོགས་པས་གཟུང་དུ་རུང་བ། དེའི་རྩེ་མོའི་ཆར་སོར་བཞི་པ། ཁ་ཟུར་སོར་བཞི་པ། ཟབས་སུ་སོར་གཉིས་པ་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པས་མཚན་པ། ཁུ་བ་བྱུང་བའི་བུ་ག་སོར་གཅིག་ཙམ་དེའི་མཆུ་སོར་བཞི་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པ། ཡུ་བའི་འོག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་སོར་དྲུག་པ་བྱའོ། ། བླུགས་གཟར་ནི་ཡུ་བ་ཁྲུ་གང་ཙམ་པདྨའི་དབྱིབས་ལྟ་བུ་ལ་ཁའི་རྒྱར་སོར་གཉིས་པ། ཟབས་སུ་སོར་གཅིག་པ་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པས་མཚན་པ་ཡུ་བའི་འོག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་བྱའོ། །

One should meditate on the performance of malevolent rites, such as the extinguishing of the fire known as the "wind that differentiates the three realms," by means of garlands of black light rays. Regarding that, for pacification, one should use fire produced from milky trees, or a perpetual fire, or the ordinary fire of a Brahmin. For enrichment, one should use fire from the house of a king or a Kṣatriya, or a fire from a hermitage, or a forest fire. For wrathful rites, one should use fire from a charnel ground, or fire produced from bone or stone, or fire from the house of an outcaste. For magnetizing, one should use fire from a prostitute or the house of a Vaiśya. For summoning, one should use fire from a dancer or musician, or fire produced on a road. These are the characteristics of the fire. As for the darvi (ladle): it should be made of gold or silver, or from sacrificial wood, shaped like a lotus petal. Its handle should be thirty-four finger-widths long, the measure of a man, and be graspable by a vajra-fist or similar grip. Its tip portion is four finger-widths long, its opening is four finger-widths wide, and its depth is two finger-widths. It is marked in the center with a five-pronged vajra. There is an opening about one finger-width wide for the flow of liquid, and its spout is four finger-widths long, marked with a three-pronged vajra. Below the handle, one should fashion a vajra and jewel six finger-widths long. As for the sruk (spoon): its handle is about one cubit long, shaped like a lotus, with an opening two finger-widths wide and a depth of one finger-width. It is marked in the center with a five-pronged vajra, and below the handle, one should fashion a vajra and jewel.

དགང་གཟར་མེད་ན་སོར་མོ་ལྔ་གཞིབས་ནས་དགང་བླུགས་བྱས་ལ། སྲིན་ལག་དང་གུང་མོ་དང་མཐེ་བོ་གཞིབས་པས་ནི་སྲེག་བླུགས་ཅིག་ཤོས་བྱའོ། ། དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ནས་ལེགས་པར་ཁྲུས་བྱས་ཤིང་ཡན་ལག་དྲིས་བསྒོས་ལ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རྒྱན་དང་། གོས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ཞི་བ་དང་། རྒྱས་པ་དང་། དབང་དང་མངོན་སྤྱོད་དང་། དགུག་པ་དང་། དབྱེ་བ་དང་། བསྐྲད་པའི་བསམ་པས་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་བྱ་བ་དང་ལྡན་ཞིང་རང་གི་ལྷའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡིད་ཀྱིས་འཇིགས་པ་མེད་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པར་བརྩོན་པས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཞི་བ་ལ་ནི་གོས་དང་ཅོད་པན་དང་། རྒྱན་དཀར་པོ་དང་ལྡན་ཞིང་གསང་བྱེད་དང་བཅས་པ་གདུ་བུ་དང་བཅས་པས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བསྲུང་བའི་ཆོ་ག་དང་བཟླས་བརྗོད་བྱ་ཞིང་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་མི་སྨྲ་བར་འཇམ་ཞིང་བདེ་པའི་སྟན་ནང་ཚངས་ཅན་ལ་པདྨའི་འདུག་སྟངས་ཀྱིས་འདུག་ནས། ལག་པའི་པདྨ་གཉིས་ཀྱི་གྲུ་མོའི་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་དྲི་ཞིམ་པོས་ལེགས་པར་བྱུགས་ལ། ཕྱི་དྲོའི་དུས་སུ་ཤར་དུ་བལྟས། བློས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དམིགས་ནས་ཡར་གྱི་ངོའི་ཚེས་གཅིག་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཇི་སྲིད་བདག་གམ་གཞན་ཞི་བར་མངོན་པར་འདོད་པ་ཞི་བར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཞི་བའི་ལས་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཕྲེང་བ་དང་། བྱུག་པ་དང་གོས་སེར་པོ་དང་། རྒྱན་སྣ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པས་བཟང་པོའི་འདུག་སྟངས་དང་ཡིད་རབ་ཏུ་དགའ་བས་ཟླ་བ་ཉ་ནས་བརྩམས་ཏེ།

If a pouring ladle is not available, one should join the five fingers together to form the pouring ladle; by joining the ring finger, the middle finger, and the thumb, one should perform the other [the offering ladle]. This is the definition of the pouring ladle and the offering ladle. Then, having bathed well and anointed the limbs with fragrance, and being endowed with the ornaments, garments, and so forth as previously described, one should perform the fire ritual (homa) with the intention of pacifying, enriching, magnetizing, subjugating, summoning, separating, or expelling. Possessing the application of one's own deity and a mind in accordance with the specific activity, one should fearlessly perform everything as it has been taught, striving for the benefit of all sentient beings. Regarding that, for the rite of pacifying: one should be endowed with white garments, a crown, and white ornaments, together with a secret covering and bracelets. One should perform the protective rituals and recitations as explained, and possessing great loving-kindness, remain silent. Sitting in the lotus posture on a soft, comfortable cushion with a stuffed interior, one should well-anoint both lotus-hands up to the elbows with fragrant substances. Facing east during the afternoon, one should visualize the object to be accomplished and, beginning from the first day of the waxing moon, perform the pacifying rite until oneself or another who desires pacification has become pacified. For the rite of enriching: likewise, being endowed with garlands, ointments, yellow garments, and various ornaments, one should sit in the auspicious posture with a mind of intense joy. Beginning from the full moon—

ཕྱི་མའི་ཉའི་བར་དུ་ཇི་སྲིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་རྒྱས་པར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་ཏེ། དགའ་བ་དང་ལྡན་པས་སྔ་དྲོའི་དུས་སུ་རྒྱས་པའི་ལས་བྱའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་ཁྲོས་ཤིང་རྒྱན་དང་གོས་སྔོན་པོའམ། ཁྲག་གིས་སྦགས་པའི་གོས་བགོས་ལ་སྟན་སྲ་བ་ལ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་བྲང་ལ་མནན་པའམ། སྟན་མེད་པར་རྐང་པས་རྐང་པ་མནན་ཞིང་། སོས་སོ་འཆའ་བ་དང་། མིག་མི་འགུལ་བ་དང་། གདོང་གཉེར་མ་བསྙེར་བ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་བདུད་དང་དགྲ་རྣམས་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཟླ་བ་མར་ངོའི་ཉིན་ཞག་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་ཁྲོ་བོ་ཉིད་ཚད་མར་བྱ་སྟེ། ཉི་མ་གུང་ངམ་མཚན་ཕྱེད་ལ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་བྱའོ། ། དབང་ལ་ནི་ཁྲོ་བ་མེད་པ་དང་། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པར་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་གདོན་པ་ལ་ཆགས་པས་གོས་རྒྱན་དམར་པོ་དང་ལྡན་པས་སྟན་བདེ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་འདུག་སྟེ། ཁ་ནུབ་བམ་བྱང་དུ་བལྟས་ལ་དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱའོ། ། ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྤྲུལ་པའི་མེ་ལྷ་ལ་བོད་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་སྦྱངས་ལ་དེ་བཟླས་པའི་ཆུ་ཀུ་ཤའི་རྩེ་མོས་བླངས་བས་སྐོར་ཕྱོགས་སུ་ལན་གསུམ་བསངས་ལ་གཙང་ཞིང་སྐམ་པའི་རྩྭ་དང་བཅས་པའི་བུད་ཤིང་བཙུག་ལ་རླུང་ཡབ་ཀྱིས་རླུང་དང་། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས་སྦར་ལ། དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ཐབ་ཀྱི་དབུས་སུ་བསམས་ནས།

Until the final day of the waxing moon, for as long as the desired expansion of the rite is intended, one should face north and perform the rites of enrichment during the morning with a joyful mind. For the rites of wrathful activity, one should be angry, wearing blue ornaments and garments or clothes stained with blood; sitting on a hard seat and facing south, one should press down upon the chest of the effigy of the target, or, without a seat, press foot against foot, gnashing the teeth, with unblinking eyes and a furrowed brow. With great compassion, in order to repel the māras and enemies who harm the Three Jewels, one should take the wrathful deity itself as the authority on any day of the waning moon, and perform the rites of wrathful activity at midday or midnight. For the rites of magnetizing, one should be free of anger and without manifest pride, possessing attachment to the liberation of all sentient beings without exception; wearing red garments and ornaments, one should sit in the vajra posture on a comfortable seat, facing west or north, and perform the rites of summoning and so forth. In accordance with the nature of the rite, one should summon the external emanation of the fire deity; having purified it with the mantra and mudrā of Vajrayakṣa, one should sprinkle it three times in a clockwise direction with water taken on the tip of a kuśa grass blade and recited over it. Having arranged the firewood along with clean, dry grass, one should fan it with a bellows and kindle it with the secret mantra oṃ jvala hūṃ. Then, one should visualize the samayasattva in the center of the hearth.

ཕྱག་རྒྱ་འདི་སྔགས་དང་བཅས་པས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲང་བར་བྱའོ། ། ལག་པ་གཡས་པ་མི་འཇིགས་པར་བྱས་ལ། མཐེ་བོའི་རྩེ་མོ་སྲིན་ལག་གི་ཚིགས་ཀྱི་རྩ་བར་བཞག་ལ་དགུག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྐྱོད་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་མེའི་སྔགས་འདོན་ཞིང་སྤྱན་དྲང་བར་བྱའོ། ། ཨེ་ཧྱེ་ཧི་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་དེ་བ་རྀ་ཥི་དྭི་ཛ་ས་ཏ་མ། གྲྀ་ཧི་ཏྭཱ་ཧུ་ཏི་མ་ཧཱ་རསྨིན་སནྣི་ཧི་ཏོ་བྷ་བཱ། ཨོཾ་པཱ་པ་ཀ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞི་བ་ལའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་དུ། ཨོཾ་མ་ཧེནྡྲ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། དབང་ལ་ནི། ཨོཾ་ཀ་མ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི། ཨོཾ་ཀྲོ་དྷ་ཨགྣ་ཡེ་ཛ་ཧི་ཏྲོ་ཏྲ་ཡ་ཧཱུཾ། ཆེ་གེ་མོ་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། མེ་ལྷ་འོངས་པ་དང་། སྔར་བཤད་པའི་བསང་གཏོར་གྱི་ཆོ་གས་བསངས་ལ་མཆོད་ཡོན་དབུལ་ལོ། ། ཨི་ཡཾ་ཨརྒྷཾ་མཱ་ཡཾ་དཏྟཾ་གྲྀཧྞ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བརྗོད་ལ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་མདུན་དུ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ལ། ཞབས་ལ་ཞབས་བསིལ་དབུལ་ལོ། ། སྤྱན་དྲང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བསྲུང་བ་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས། རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་གྱི་སྙིང་པོ་ལན་བདུན་བཟླས་པའི་མར་གྱིས་ཉེ་བར་གསལ་བར་སྦར་ལ། དེའི་ལྕེ་དང་དགང་གཟར་དང་བླུག་གཟར་གྱི་ཁ་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ས་བོན་རྣམ་པར་བཀོད་དེ། བརླ་དང་། པུས་མོ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ལག་པ་བཅུག་ལ་དང་པོར་བླུགས་གཟར་གྱིས་མར་གྱི་དགང་བླུགས་གསུམ་ཞི་བ་དང་། རྒྱས་པ་དང་དབང་དང་དགུག་པའི་ལས་ལ་ཞལ་ཅུང་ཟད་གདངས་པར་དབུལ་ལོ། །

With this mudrā and the mantra, one should invite the wisdom-being (jñānasattva). Forming the right hand in the gesture of fearlessness, place the tip of the thumb at the base of the ring finger joint and move it repeatedly in the manner of summoning. While reciting the mantra of the desired fire, one should invite it: Ehyehi mahābhūta deva ṛṣi dvija satama | Gṛhītvā hūtiṃ mahārasmīṃ sannihito bhava || Oṃ pāvaka agnaye svāhā. (For pacifying) For enriching, likewise: Oṃ mahendra agnaye svāhā. For magnetizing: Oṃ kāma agnaye svāhā. For wrathful activity: Oṃ krodha agnaye jahitrotaya hūṃ | [Name] māraya hūṃ phaṭ. Once the fire deity has arrived, purify it with the previously explained ritual of sprinkling (prokṣaṇa) and offer the water for the face (arghya). Reciting: "Iyaṃ arghaṃ māyaṃ dattaṃ gṛhṇa siddhiṃ me prayaccha svāhā," offer the water for the face in front with both hands, and then offer the water for the feet (pādya) at the feet. This is the ritual of invitation and so forth. Then, having performed the protection, offerings, and so on as previously explained, and having become the lord of all families, kindle the fire clearly with ghee while reciting the essence mantra of the venerable Mañjuśrī seven times. Having placed the seed syllable of that [deity] upon the tongue and the mouths of the ladle (darvī) and the pouring-spoon (sruc), place the hands between the thighs and knees. First, with the pouring-spoon, offer three ladlefuls of ghee into the slightly opened mouth for the activities of pacifying, enriching, magnetizing, and summoning.

མངོན་སྤྱོད་ལ་ཤིན་ཏུ་གདངས་པར་དུག་དང་བཅས་པའི་ཡུངས་མར་དབུལ་ལོ། ། གནས་སྐབས་འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ། ལ་ལ་ནི་སྤྱན་གཉིས་ལ་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ། བལྟས་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ཚིམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ལ་ལ་ནི་དཔྲལ་བར་རོ། ། ལ་ལ་ནི་མགོ་ལའོ། ། ལ་ལ་ནི་ཐུགས་ཀར་རོ། ། ལ་ལ་ནི་ལྟེ་བའི་གནས་སུའོ། ། ལ་ལ་ནི་མདུན་དུ་དབུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་སྣ་ཚོགས་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པའི་གནས་རབ་ཏུ་དགག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས་གནས་ཀྱི་ངེས་པ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གསུངས་པ། ཟས་ནི་ཟོས་པར་གྱུར་པ་ཡིས། ། ཡིད་དགའ་བ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར། ། དེ་བས་འབད་པ་ཆེན་པོ་ཡིས། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་ནི་ངེས་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་ཟས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་གླིང་བཞིའི་དབང་ཕྱུག་གི་རྒྱལ་པོ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་བདུན་གྱི་རྒྱུ་ལས་བྱས་པའི་སྣོད་ཀྱི་ནང་དུ་ཁ་དོག་དང་དྲི་དང་རོ་རྣམས་དང་ལྡན་པ་ཕན་ཞིང་བདེ་བར་རྣམ་པར་འཇུ་བའི་ཟས་ལ་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསང་སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཆེན་པོ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་བཞིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པའི་གླིང་ཆེན་པོ་བཞིར་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་མཛད་པ།

For the rite of wrathful activity, one should offer mustard oil mixed with poison. At this point, the Blessed One stated in the Vajrapāṇi Empowerment Tantra: "Some should offer it to the two eyes, because they are satisfied by the mere glance; some to the forehead; some to the head; some to the heart; some to the navel; and some should offer it in front." In order to thoroughly refute such various conceptualizations regarding the location, the Blessed One established the definitive location in the great tantra called the Extremely Vast Bodhisattva Piṭaka, where it is said: "By eating food, One becomes joyful in mind and so forth. Therefore, with great effort, One should certainly perform the fire offering." Thus, one should contemplate it as performing the function of food. The sequence for this is as follows: just as a universal monarch, the sovereign of the four continents, partakes of food that is beneficial and pleasant to digest, possessing color, fragrance, and flavor, in a vessel made of the seven precious gems; likewise, the great universal monarch of Secret Mantra acts as the great king of Secret Mantra within the four great continents of the four seals, which are the essence of the four doors of liberation: emptiness, signlessness, wishlessness, and natural luminosity.

བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་གྱི་རིན་པོ་ཆེའི་སྣོད་དུ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་དྲི་ང་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དྲི་དང་ལྡན་པ་ཞི་བ་དང་། དྲག་པོ་ལ་སོགས་པའི་རོ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བར་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། སྣོད་རྣམས་ནི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སྣོད་ཀྱི་ངེས་པའི་རིམ་པ་འདི་ཡིན་ནོ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་དངུལ་གྱི་སྣོད་དོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་གསེར་གྱི་སྣོད་དོ། ། དབང་ལ་ནི་ཟངས་ཀྱི་སྣོད་དོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་ཁར་བའི་སྣོད་དམ་ལྕགས་ཀྱི་སྣོད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་ལ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། འདི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་ལ་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྣོད་རྣམས་བསམས་ལ་ལག་པ་གཡས་པའི་མཐེ་བོ་དང་། མཐེའུ་ཆུང་ལྕགས་སྒྲོག་ཏུ་སྦྲེལ་བས། བླུགས་གཟར་བཟུང་ལ་སོར་མོ་ལྷག་མ་རྣམས་ཡུ་བའི་སྟེང་དུ་བཞག་ལ། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་ཤིང་ལེགས་པར་བཞུ་བའི་མར་གྱི་དགང་བླུགས་ཕུལ་ལ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་པའི་མཚན་མ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། དབྱིབས་དང་མདོག་དང་དྲི་དག་ལས། ། དགེ་དང་མི་དགེ་ཡོངས་བརྟགས་ལ། ། དང་པོ་བྱས་ནས་ཤེས་བྱས་ལ། ། མཚན་མ་ངན་པ་ཞི་བྱའི་ཕྱིར། ། ཞི་བ་ཡི་ནི་ཆོ་ག་ཡིས། ། མཉམ་པར་བཞག་ལ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཉེས་པའི་དོགས་པ་ལས་འདས་ན། ། ཕྱི་ནས་ལས་རྣམས་བརྩམ་པར་བྱ། ། དབྱིབས་ནི་གླང་པོ་ཆེ་དང་། རྟ་དང་། ཁྱུ་མཆོག་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། དུང་དང་། པདྨ་དང་། ཉ་དང་། དཔལ་བེའུ་དང་།

Within the precious vessel of the seven branches of enlightenment, one partakes of the nectar of wisdom, which possesses all the syllables of Secret Mantra, is free from all foul odors, is endowed with the fragrance of ethical discipline, and possesses all the flavors of pacification, wrath, and so forth, ripening as benefit and happiness for all sentient beings. The vessels should be prepared in accordance with the specific activity; this is the sequence for the vessels: for pacification, a silver vessel; for enrichment, a gold vessel; for magnetizing, a copper vessel; and for the ritual of external fire offerings for wrathful activities, a vessel of bell-metal or iron should be examined. This is the sequence for the internal fire offering. In this way, for the external fire offering, one should visualize the vessels in accordance with the activity. Joining the thumb and little finger of the right hand like an iron chain, one should hold the pouring ladle, placing the remaining fingers upon the handle. Having offered a full ladle of butter that is thoroughly refined and well-melted, one should examine the signs of virtue and non-virtue. "From the shape, color, and odor, One should thoroughly examine the virtuous and non-virtuous. Having first understood what has occurred, In order to pacify any inauspicious signs, One should perform the fire offering With the ritual of pacification while in meditative equipoise. If one has transcended the suspicion of faults, Then one should subsequently begin the activities." The shapes are: an elephant, a horse, a bull, a vajra, a conch, a lotus, a fish, and a glorious knot.

གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། བུམ་པ་དང་། གཡུང་དྲུང་དང་། དགང་གཟར་དང་། བླུགས་གཟར་ལྟ་བུ་བསྔགས་སོ། ། མདོག་ནི་མཐོན་ཀ་དང་། དཀར་པོ་དང་། བྱི་རུ་བཅག་པ་ལྟ་བུ་དང་། ལྷམ་བུ་ཆུ་གཤེར་དང་། ལེ་བརྒན་རྩི་དང་། བཻ་ཌཱུརྱ་དང་། གསེར་ཞུན་མ་ལྟ་བུ་དང་། ཉི་མ་འབར་བ་དང་། གཡས་སུ་འཁྱིལ་ཞིང་ཤིན་ཏུ་སྣུམ་པ་བསྔགས་སོ། ། སྒྲ་ནི་ཆར་སྤྲིན་གྱི་འབྲུག་སྒྲ་དང་། རྒྱ་མཚོ་དང་། དུང་དང་། པི་ཝང་དང་། གླིང་བུ་དང་། རྫ་རྔ་དང་། རྔ་བོ་ཆེ་དང་། རྔ་རིང་དང་། ཁྱུ་མཆོག་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཀ་ལ་པིངྐ་དང་། ངང་པ་དང་རྨ་བྱ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུར་ཡིད་དུ་འོང་བའི་སྒྲ་དག་བསྔགས་སོ། ། དྲི་ནི་པདྨ་དང་། ཨུཏྤ་ལ་དང་། ཀུ་མུ་ཏ་དང་། དྲི་བཟང་དང་། ཙམ་པ་ཀ་དང་། བ་ཀུ་ལ་དང་། མ་ལ་ཏི་དང་། པ་ལ་ཡ་དང་། གུར་ཀུམ་དང་། གླ་རྩི་ལ་སོགས་པ་དང་མཚུངས་པའི་དྲི་བསྔགས་སོ། ། དེ་དག་ལས་བཟློག་པ་ནི་བསྔགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབྱིབས་ནི་མདུང་རྩེ་ལྟ་བུ་དང་། ཞིབ་མ་ལྟ་བུ་དང་། བ་ལང་གི་མགོ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་ཤིས་ཤིང་སྨད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། མདོག་ནི་ཁ་དོག་ངན་པ་དང་། ལྗང་བ་དང་། སྔོན་པོ་དང་། ནག་པོ་དང་། དུད་ཀ་དང་། ཏིལ་མར་དང་། རྩུབ་པ་དང་། པ་ལ་ཤ་ལ་སོགས་པའི་མདོག་ནི་མི་ཤིས་སོ། ། དྲི་ནི་མི་རོའི་དྲི་དང་། དྲི་ངན་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྨད་པའི་རྡུལ་དང་། བྱི་ལ་དང་། མ་ཧེ་དང་། ཁྱི་དང་། སྦྲུལ་དང་། ཉའི་ཞག་ལ་སོགས་པའི་དྲི་ནི་སྨད་པ་ཡིན་ནོ། ། སྒྲ་ནི་བོང་བུ་དང་། ཁྱི་དང་ཅེ་སྤྱང་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་ཞིང་འུར་འུར་པོ་དང་། སིམ་སིམ་ཟེར་བའི་སྒྲ་ནི་མི་ཤིས་པ་ཡིན་ནོ། །

The shapes praised are like a parasol, a victory banner, a vase, a swastika, a pouring ladle, and a dipping ladle. As for the colors, those praised are deep blue, white, like broken coral, like the lham bu chu gshér flower, saffron, lapis lazuli, like refined gold, like a blazing sun, and those that curl to the right and are very glossy. As for the sounds, those praised are like the thunder of rain clouds, and pleasant sounds like the ocean, a conch, a lute, a flute, a clay drum, a great drum, a long drum, a bull, a maṇḍala, the kalaviṅka bird, and the calls of swans and peacocks. As for the scents, those praised are like those of the lotus, the utpala, the kumuda, fragrant perfumes, the campaka, the bakula, the malati, the palaya, saffron, musk, and so forth. The opposite of these is not praised: shapes such as a spearhead, a sieve, or a cow’s head are inauspicious and to be disparaged. Colors that are poor, green, blue, black, smoke-colored, like sesame oil, rough, or like the color of the palasha tree and so forth are inauspicious. Scents like the smell of a human corpse, various foul odors, the dust of disparaged things, or the scents of a cat, a buffalo, a dog, a snake, fish fat, and so forth are to be disparaged. Sounds like those of a donkey, a dog, a jackal, and so forth, as well as roaring or hissing sounds, are inauspicious.

དུ་བ་མང་བ་དང་། རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་དང་། རིམ་གྱིས་ལྡང་བ་དང་། ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་འབར་བ་དང་། མེ་ལྕེ་འཆད་པ་དང་། གཟི་བརྗིད་མེད་པ་དང་། རྩུབ་ཅིང་གནག་པ་སྤྲིན་དང་། པ་ལ་ཤའི་མདོག་ཅན་ནི་སྨད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་བགེགས་དང་བཅས་ཤེས་ནས་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བསང་ཞིང་རྣམ་པར་སྦྱངས་ལ་ཡང་དག་པར་གསུངས་ཏེ། མར་གྱི་དགང་བླུགས་བདུན་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཡང་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་བསངས་ལ། དང་པོར་བླུགས་གཟར་གྱིས་དགང་བླུགས་གསུམ་མམ། བདུན་མེའི་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ། བླུགས་གཟར་ལ་སོགས་པས་མར་ལ་སོགས་པའི་དགང་བླུགས་གསུམ་མམ། བདུན་དབུལ་བར་བྱའོ། ། འདིར་རིམ་པ་ནི་ཡམ་ཤིང་གིས་མེ་འབར་བ་བྱས་པ་ལ་མར་དང་། དེ་ནས་ཏིལ། དེའི་འོག་ཏུ་འབྲས་ཆན་ལ་སོགས་པ་དེ་ནས་ཞུ་བའི་རྫས་ཐམས་ཅད་ནི་ཞལ་དུ་བྱའོ། ། ཡམ་ཤིང་དང་མི་རུས་ཀྱི་ཕྱེ་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུའོ། ། ཞོ་དང་འབྲས་ཆན་ལ་སོགས་པའི་བཟའ་བ་དང་། འཐོར་འཐུང་དང་ཏིལ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱག་ཏུའོ། ། དྲི་ནི་ཐུགས་ཀར་རོ། ། མེ་ཏོག་ནི་དབུ་ལའོ། ། བདུག་སྤོས་ནི་འོད་འབར་བ་ལའོ། ། ཞབས་བསིལ་ནི་ཞབས་ལའོ། ། མཆོད་ཡོན་དང་མར་མེ་མདུན་དུ་དབུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་ལ་ལ་དག་ཟེར་རོ། ། དེ་ནས་འཐོར་འཐུང་དང་བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། མེ་ལྷ་ཐབ་ཁུང་དུ་འབར་བའི་རྣམ་པའམ། རང་གི་གཟུགས་ཀྱིས་མེའི་ཕྱོགས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། འདི་ལ་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པ་དག་ཡོད་དེ། ལ་ལ་ནི་ཐབ་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་མེའི་ཕྱོགས་སུ་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། ། ལ་ལ་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་དག་བྱེད་དོ། །

Smoke that is excessive, flickering, rising gradually, burning only slightly, with flickering tongues of flame, lacking brilliance, coarse and black, or the color of clouds or the pālaśa tree, is to be disparaged. Having thus recognized the presence of obstacles, one should purify and cleanse [the fire] with the mantra and mudrā of the Vajrayakṣa, and having properly recited [the mantra], one should perform the fire offering (homa) by offering seven ladles of clarified butter. Furthermore, having purified [the materials] with one's own mantra, one should first perform the fire offering with three or seven ladles of butter using the fire's own mantra, and then offer three or seven ladles of butter and so forth with the pouring-spoon (sruva) and other implements. In this regard, the sequence is as follows: having caused the fire to blaze with fuel-sticks (samidh), one offers butter; then sesame; after that, cooked rice and so forth; and then all the liquid substances are to be offered into the mouth. Fuel-sticks, powdered human bone, and so forth, are to be offered into the circle of light (prabhā-maṇḍala). Curd, cooked rice, and other foods, as well as the sprinkling-water (prokṣaṇa), sesame, and so forth, are to be offered into the hands. Fragrance is to be offered at the heart. Flowers are to be offered on the head. Incense is to be offered into the blazing light. Foot-bath water is to be offered at the feet. Some say that the water for the guest-offering (argha) and the lamp should be offered in front. Then, having performed the sprinkling-water and the cleansing-sprinkling (prokṣaṇa), one should place the Fire God (Agni) in the fire-pit in the form of a flame or in his own form toward the direction of the fire. Regarding this, there are erroneous practices: some place [the deity] outside the pit in the direction of the fire, while others perform the ritual of requesting the deity to depart.

ལ་ལ་ནི་ཐབ་ཁུང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་མེའི་ཕྱོགས་སུ་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལས་ཐབ་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་འཇོག་པ་དང་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ལྷ་རྣམས་ཞལ་ནི་མེ་ཡིན་ཏེ། ། སྦྱིན་སྲེག་དེ་ཉིད་མེ་ལ་གནས། ། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་ཚིམ་བྱས་ནས། ། དགྱེས་པས་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པས་མེས་སྟོང་པར་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པ་ནི་མི་རོའི་ཁར་ཟན་སྟོབ་པ་དང་འདྲ་བར་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་། མེ་ཡི་གནས་ནི་མི་ཤེས་པར། ། གང་ཞིག་སྦྱིན་སྲེག་ལས་བྱེད་པ། ། དེ་ནི་སྦྱིན་སྲེག་ལས་བྱས་མིན། ། ལས་ཀྱི་འབྲས་བུར་འགྱུར་མ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཐབ་ཁུང་གི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཀོད་པ་དང་། འབར་བའི་རྣམ་པར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བྱས་པ་ལ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལྷ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་བས་མི་རིགས་སོ། ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ལྕེ་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་མ་ལུས་པའི་གཞིར་གྱུར་པ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེའི་ཐུགས་ཀའི་ཟླ་བ་དང་། པདྨའི་སྟེང་དུ་རང་གི་ལྷའི་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་མཚན་མ་ལས་བྱུང་བའི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྒྱན་དང་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་བསམས་ལ། ཡང་དག་པར་མཆོད་ཅིང་འཐོར་འཐུང་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དགང་བླུགས་ལ་སོགས་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། མཆོད་ཡོན་དབུལ་བ་དང་། མེ་གནས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །

Some place [the fire] within that very hearth in the direction of the fire. It is improper to place it outside the hearth or to request its departure, for it is said: "The gods have fire as their mouth; the burnt offering itself resides in the fire. Having been satisfied by the burnt offering, they will joyfully bestow accomplishments." Thus, to perform a burnt offering in a fire that is empty is as pointless as offering food into the mouth of a corpse. The Blessed One also said: "Whoever performs a burnt offering without knowing the abode of the fire, that is not a performed burnt offering; it will not become the fruit of the action." Furthermore, it is improper to arrange [the fire] in one part of the hearth and then transform it into the form of a blazing flame, for the supramundane deities would then become invisible. Therefore, one should visualize the syllables of the dharmadhātu from which the flames of the wisdom-fire of all the Tathāgatas perfectly arise. These are the essence of the perfection of insight, serving as the basis for everything without exception. Upon a moon and lotus in the heart of the supramundane wisdom-fire, one should visualize the signs arising from the transformation of the seed-syllable of one's own deity, along with the appropriate ornaments, colors, and so forth, in accordance with the ritual action. Then, having made perfect offerings and preceded by the ritual rinsing (ācamana), one should present the ladle-offerings and so forth. This is the offering of the guest-water and the characteristics of the abode of the fire.

དེ་ལ་ཞི་བ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོའི་སྔགས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཡོ་བྱད་རྣམས་བསངས་ལ། མེ་ཐབ་ཀྱི་དབུས་སུ་སྐུ་མདོག་དཀར་ཞིང་ཞི་བ། ན་བཟའ་དཀར་པོ་བསྣམས་པ། རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ། པདྨ་དཀར་པོ་ལ་བཞུགས་པར་ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱ་ཏུ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཕྱག་གཉིས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་པ་དང་ལྡན་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ཞལ་དགྱེས་ཤིང་མགུ་བ། ན་བཟའ་སེར་པོ་བསྣམས་ཤིང་པདྨ་སེར་པོ་ལ་བཞུགས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་འདུག་པ་རྒྱན་དང་། ན་བཟའ་ནག་པོ་དང་ལྡན་ཞིང་ཁྲོས་པ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བ་སྔར་བཤད་པའི་གདན་ལ་བཞུགས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དབང་ལ་ནི་ཧོ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་རྒྱན་དང་ན་བཟའ་དམར་པོ་དང་ལྡན་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དགུག་པ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་ཛ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་ཉིད་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་དང་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་དང་། བུམ་པ་བཟང་པོ་དང་། རལ་གྲི་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་རྐང་མགྱོགས་དང་། ཚངས་པའི་སྐུད་པ་དང་། གསེར་འགྱུར་རྩི་དང་བཅུད་ལེན་ལ་སོགས་པ་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོ་ག་འདིས་གསང་སྔགས་ཚིམ་པར་བྱ་བ་དང་། གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་པ་དང་། ཡང་དག་པར་འབར་བར་བྱས་ལ་དེའི་འོག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །

Regarding that, for pacifying rites, one should purify the fire-offering materials with the mantra of the Vajra Peak. In the center of the fire pit, one should visualize the Blessed One Vairocana, white in color and peaceful, wearing white robes and adorned with ornaments, seated upon a white lotus, with the mantra oṃ vajradhātu svāhā, and possessing the two hands in the mudrā of supreme enlightenment. For enriching rites, one should likewise visualize the Blessed One Ratnasambhava, with a joyful and pleased countenance, wearing yellow robes and seated upon a yellow lotus. For wrathful rites, one should likewise visualize Yamāntaka, possessing black ornaments and robes, arisen from the syllable hūṃ and seated upon the previously described seat in a wrathful state. For magnetizing rites, one should visualize the Blessed One Vajrarāga, arisen from the syllable hoḥ, possessing red ornaments and robes. For summoning rites, one should likewise visualize Vajrarāja, arisen from the syllable jaḥ. Alternatively, since he is the very essence of all the Tathāgatas, one should meditate on the venerable Mañjuśrī himself for the activities of pacifying and so forth. Then, in order to accomplish the great siddhis such as the wish-fulfilling jewel, the wish-granting tree, the excellent vase, the sword, the vajra, swift-footedness, the Brahma-thread, the gold-transforming elixir, and the extraction of essences, one should satisfy the secret mantra with this ritual, generate its splendor, and cause it to blaze perfectly; thereafter, one should perform the accomplishment.

རྒྱ་མཚོར་འབབ་པའི་ཆུ་ཀླུང་གི་ངོགས་གཉིས་ཀྱི་ས་ལས་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་པདྨའི་སྦུབས་ཀྱི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ། ཚོན་གྱིས་བྱུགས་ནས་པདྨའི་སྐུད་པས་དཀྲིས་ལ་མར་དང་སྦྲང་རྩིས་ནང་བཀང་སྟེ། ཨ་ཀ་རུ་དང་། ཙནྡན་དང་། པདྨ་གེ་སར་ཕྱེ་མར་བཏགས་པས་གཏོར་ལ། ག་ཕུར་དང་བདུག་པས་བདུགས་ཏེ་ཞག་གཅིག་སྨྱུང་བར་གནས་ལ་དེའི་འོག་ཏུ་ཞག་གསུམ་གསང་སྔགས་འདི་དང་དྲི་དཀར་པོ་དང་སྦྱར་བའི་ཆུ་རྒྱུན་ཕྲ་བས་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་དེ་བ་ཨ་ཙིཏ་ཏྱ་ཨ་མྲྀརྟ་དྷ་རེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། རིམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་ཞུགས་པར་གྱུར་པ་དང་། རྒྱ་མཚོར་འབབ་པའི་ཆུ་བོ་ལ་བསྐྱོན་ཏེ་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་ཚིམ་པར་བྱས་ན། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་སྩོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། གཟི་བརྗིད་བསྐྱེད་པ་དང་ཚིམ་པར་བྱ་བ་ནི་གསང་སྔགས་འདིས་བླུགས་གཟར་དང་མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཧྲི་ཁཾ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ལྟར་སྦྱིན་སྲེག་དང་ཆུ་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་དང་། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་བསྲེག་པར་བྱ་བ་ནི་མར་དང་ཏིལ་དང་། འབྲས་དང་། ཞོ་དང་། འབྲས་ཆན་ལ་སོགས་པའོ། ། གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་རྫས་ནི་པདྨ་དང་། ཨུཏྤ་ལ་དང་། ཙམ་པ་ཀ་དང་། མ་ལི་ཀ་དང་། ཛཱ་ཏིའི་མེ་ཏོག་གི་རིགས་རྣམས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། མེ་ཏོག་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་མཆོད་པ་དང་སྲེག་བླུགས་ཀྱང་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་གྲངས་རྫོགས་པ་དང་།

From the earth on both banks of a river flowing into the ocean, one should fashion an image of one’s own deity, place it inside the hollow of a lotus, and coat it with pigment. Wrap it with lotus fibers, fill the interior with ghee and honey, and sprinkle it with the powdered incense of agarwood, sandalwood, and lotus filaments. Incense it with guggulu and incense, observe a one-day fast, and thereafter, for three days, perform an empowerment by pouring a fine stream of water mixed with white fragrance while reciting this mantra: OṂ SARVA DEVA ACITTYA AMRITA DHARE SVĀHĀ. OṂ HŪṂ PHAṬ NI SVĀHĀ. Once all have gradually entered, place the image upon a river flowing into the ocean and cast it in. If the deities of the secret mantra are thus satisfied, they will swiftly bestow accomplishments. To generate majesty and satisfy them, one should offer oblations of ghee from a pouring ladle while reciting this mantra: OṂ HRĪḤ KHAṂ SVĀHĀ. In this way, through the sequence of fire offerings, the request for departure, offerings, and so forth, everything will be accomplished. Regarding the substances to be burned: ghee, sesame, rice, curd, cooked rice, and so on. The substances for the request for departure are to be offered as varieties of lotus, utpala, campaka, mallika, and jasmine flowers. One should also perform the offerings and the fire oblations with those very flowers. Then, once the number of fire offerings as desired has been completed—

མཐའ་མར་ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿཞེས་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོས་མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་ལན་གསུམ་མམ་བདུན་ནམ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གིས་གཟི་བརྗིད་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེའི་མཐར་དགང་བླུགས་ཕུལ་ལ། མཆོད་ཡོན་དང་། ཞལ་བསིལ་དང་། འཐོར་འཐུང་གསོལ་ཏེ། ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་ལེགས་པར་བསྟོད་དེ། མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱིར་གསོལ་བ་བཏབ་ལ་བཟོད་པར་གསོལ་ཏེ། དེ་ནས་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། ཨོཾ་མུཿཞེས་བརྗོད་ནས་གྱེན་དུ་དཀྲོལ་ཏེ། ཨོཾ་ཀྲྀ་ཏོ་བ་སརྦྦ་སཏྭཱརྠ། ། སིདྡྷི་མ་དཏྟཱ་ཡ་ཐཱ་ནུ་ག། གཙྪ་ཏྭཱཾ་བུདྡྷཱ་བི་ཥ་ཡཾ། ། པུ་ན་ར་ག་མ་ན་ཡཙྪ། ། ཞེས་བརྗོད་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ནས། སྤྲུལ་པའི་མེ་ཐབ་ཀྱི་དབུས་སུ་བསམས་ལ་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། བསང་གཏོར་དང་འཐོར་འཐུང་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་ལ་སྲེག་རྫས་ཀྱི་ལྷག་མ་རྣམས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། མཐར་དགང་བླུགས་པ་དང་འཐོར་འཐུང་ཡང་བྱིན་ནས་བསང་གཏོར་ཡང་བྱས་ལ་མཆོད་ནས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱིར་གསོལ་བ་བཏབ་ལ། མེ་ལྷ་སྔར་བཤད་པའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་བཅིངས་ལ་མཐེ་བོང་བསྒྲེང་སྟེ། ཡ་ཧི་ཡ་ཧི་ཞེས་བྱ་བ་དང་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ནས་སྔར་བཤད་པའི་ཆོ་གས་གནས་བསྲུང་བ་དང་བདག་བསྲུང་བ་བྱས་ལ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ལན་བདུན་བཟླས་ནས་རང་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ལ་ལེགས་པར་ལྡང་བར་བྱའོ། ། དངོས་གྲུབ་མ་ལུས་འབྱུང་གཉིས་མཚོར་གྱུར་ཅིང་། ། དཔག་མེད་བདེ་བསྐྱེད་སྦྱིན་སྲེག་དེ་ཉིད་ནི། །

Finally, one should increase the brilliance [of the fire] by offering three, seven, or twenty-one oblations of clarified butter with the essence mantra of all the Tathāgatas: OṂ HŪṂ HRĪḤ. At the conclusion of that, offer the ladle of filling (pūrṇāhuti), present the water for the face, the water for rinsing the mouth, and the water for sprinkling, and perform the perfect offerings and excellent praises. Then, make a supplication for the desired siddhi and request forbearance. Next, bind the mudrā of Sattvavajrī, utter OṂ MUḤ, and release [the mudrā] upward. Recite: OṂ KṚTO SARVASATTVĀRTHAḤ | SIDDHIM ADATTĀYA THĀNUGA | GACCHATVAṂ BUDDHAVIṢAYAṂ | PUNARĀGAMANĀYA CA || Having thus requested the departure of the jñānasattva, visualize him in the center of the emanated fire-pit and perform the perfect offerings. Bestow the sprinkling water, the water for sprinkling, and so forth, and perform the fire offering with the remaining sacrificial substances. Finally, having offered the ladle of filling and the water for sprinkling, and having performed the sprinkling, make offerings and supplicate for the desired siddhi. Then, binding the same mudrā and mantra as previously explained for the fire deity, raise the thumb and say YĀHI YĀHI to request his departure. Then, having protected the site and protected oneself according to the previously explained ritual, recite the hundred-syllable mantra seven times. Dedicate one's roots of virtue toward unsurpassed, perfectly complete enlightenment and arise properly. This very fire offering, which is a lake from which all siddhis without exception arise, and which generates immeasurable bliss—

འཇམ་བཅས་མི་གནས་གྲགས་པ་ཞེས་བྱ་བ། ། སེམས་ཅན་ཕན་ཕྱིར་ཡང་དག་བཤད་པ་ཡིན། ། དེ་ཉིད་དམ་པར་བཤད་པའི་ཀུན་སྟོང་བདག་ཉིད་ཐབ་ཁུང་ནི། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་པདྨ་རྡོ་རྗེ་ལྡན། ། ནམ་མཁའི་ངོས་ལྟར་ཡངས་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་ས་བོན་ལ། ། བློ་ངན་བསྲེགས་ནས་ཤིན་ཏུ་འབར་ལ་ཉོན་མོངས་ཞི་རབ་ཞི། ། བདེ་གཤེགས་སྲས་བཅས་སྔགས་ཀྱིས་འབར་བའི་གཟི་བརྗིད་འཕྲོ་བས་འཁྱུད། ། སྲིད་པ་གསུམ་གྱིས་ཐབ་ཏུ་འདུས་བྱས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བསྲེག། བློ་གྲོས་ངན་པ་ཤིན་ཏུ་བསྲེགས་པས་ཀུན་རྟོག་ཀུན་ལས་གྲོལ། ། ཉོན་མོངས་གདུང་བ་ཞི་བར་བཤད་པའི་ཞི་བའི་གདུགས་སུ་བགྱིས། ། ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་དག་ཏུ་རྣམ་རྟོག་དྲ་བ་རྣམས། ། བསྲེག་པར་བྱ་ཞེས་ཐུབ་པའི་ཟླ་བ་དག་གིས་གསུངས། ། བགེགས་དང་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ། ། གཉིད་མེད་དེ་ཉིད་དུ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའང་སྟོང་པ་ཡིན། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འདིར་བཤད་པ། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་ཤེས་པ་ལ། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུའང་དགའ་ཕྱིར་རོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དང་མཉམ་པར་རྗེས་འགྲོ་རབ་གནས་ཆོས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གླེགས་བམ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དག། འཇིག་རྟེན་དོན་དམ་མི་ཤེས་འདི་ནའང་མགོན་པོ་ཡིས། ། འཇིག་རྟེན་ཕན་པར་བཞེད་པས་རབ་གནས་མཛད་པ་ཡིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། སྔགས་དང་། སྟང་སྟབས་དང་བཟླས་བརྗོད་དང་། སྦྱིན་སྲེག་དང་། མཆོད་པ་དང་། ལས་ལ་སྦྱར་བ་དང་། སླར་བསྡུ་བ་རྣམས་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་དེ་ཁོ་ན་བཅུ་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། །

That which is called the "Glorious Non-Abiding with Gentleness" is correctly explained for the benefit of sentient beings. The hearth of the nature of universal emptiness, explained as the supreme reality, is in every way endowed with a lotus and vajra without beginning or end. Like the expanse of the sky, it is vast; by the mere attachment of the seed-syllable, the fire blazes intensely, burning away inferior intellect and utterly pacifying the afflictions. Embraced by the radiating splendor of the blazing mantras of the Sugatas and their heirs, all conditioned things gathered in the hearth of the three realms are incinerated. By thoroughly burning away inferior intellect, one is liberated from all conceptual constructions. It is made into a peaceful parasol that explains the pacification of the torment of the afflictions. The Sage-Moon has taught that in the internal fire offering, the nets of conceptualization are to be burned. Obstacles and accomplishments are merely conceptualizations; in the state of non-sleep, even conceptualization is empty. This is explained here in two ways, through the distinction of outer and inner, for the sake of delighting those who know the ritual of the fire offering in every respect. The phenomena that abide in accordance with the expanse of space are the volumes, vajras, and bells of the Tathāgatas. Even here, the Protector, desiring the benefit of the world, performs the consecration for those who do not know the ultimate truth of the world. It is taught that in the system of Secret Mantra, the ten realities are the maṇḍala, meditative absorption, mudrā, mantra, posture, recitation, fire offering, offering, application to activities, and the re-absorption.

སློབ་མ་དེ་ཉིད་བཅུ་ཤེས་ཤིང་། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ལྡན། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆོ་ག་ཤེས། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས། ། ལྷ་ཁང་མཆོད་རྟེན་སྐུ་གཟུགས་དང་། ། དམ་ཆོས་གླེགས་བམ་རས་རིས་དག། ཟིན་ཅིང་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པ་དང་། ། བདེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཀུན་བསྐྱེད་པ། ། ཤེས་ནས་མཚན་ཉིད་ལ་མཁས་པས། ། རབ་ཏུ་གནས་པ་བྱེད་པར་འོས། ། བསོད་ནམས་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། གཙུག་ལག་ཁང་སོགས་ཁྱད་འཕགས་བྱ། ། སྟེང་གཡོགས་མཆོད་རྟེན་གནས་རྣམས་དང་། ། ཁྱིམ་དང་ལྷ་ཡི་ཁང་པར་ཡང་། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་རབ་གནས་པ། ། ཆོ་ག་ལས་གསུངས་བཞིན་དུ་བྱ། ། ཆོ་ག་ཉམས་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། རབ་གནས་རྟག་ཏུ་སྨོད་པ་དང་། ། ཚེ་འདིར་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་དང་། ། འཇིག་རྟེན་གཞན་དུའང་འཇིགས་ཆེན་འབྱུང་། ། དེ་བས་དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་ཡིས། ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཅི་ནུས་དང་། ། དེ་བཞིན་ཆོ་ག་གསུངས་ཚུལ་གྱིས། ། ཀུན་ནས་རབ་ཏུ་འབད་དེ་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་བསོད་ནམས་ཆེ། ། མཐོང་དང་མ་མཐོང་སྐྱེ་འགྱུར་ལ། ། སྔགས་པ་བཟང་པོས་སྐུ་གཟུགས་ནི། ། དགོས་པར་གྱུར་པ་དེ་ལས་བྱུང་། ། གང་དུ་སྐུ་གཟུགས་ཟིན་ནས་ནི། ། ཡུན་རིང་ནས་ཀྱང་མ་མཆོད་ན། ། ཇི་སྲིད་མཆོད་གནས་མ་གྱུར་པས། ། དེ་ནས་མི་ཤིས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་ལ་ལ་ཞིག། རིགས་དང་མཚན་ཉིད་མེད་པ་དག། འཇིག་རྟེན་ཀུན་གྱིས་བཀུར་མི་བྱེད། ། སྐུ་གཟུགས་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་འགྱུར། ། སྐུ་གཟུགས་རབ་གནས་མ་བྱས་པར། ། ཕྱག་འཚལ་བ་དང་མཆོད་འགྱུར་བ། ། སྔགས་དང་བྲལ་བས་ཐལ་བར་ནི། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱས་བཞིན་འབྲས་བུ་མེད། །

The disciple who knows the ten suchnesses, Is perfectly endowed with all the characteristics, Knows the mantras, mudrās, and rituals, And is highly skilled in all activities. Temples, stūpas, and images, Sacred Dharma volumes and painted scrolls— Having mastered these and completed them all, And knowing how to generate all the qualities of bliss, One who is skilled in the characteristics Is worthy to perform the consecration. In order to increase merit, One should make the temple and so forth sublime. For the roof-coverings, stūpas, dwellings, Houses, and even temples of the gods, The consecration of the Buddha and others Should be performed exactly as taught in the rituals. One must not let the ritual degenerate; For those who constantly disparage the consecration, Great suffering will arise in this life, And great terrors will occur in the next world as well. Therefore, those who desire accomplishments Should, to the best of their ability, Exert themselves in every way To perform it according to the taught ritual. If done in this way, great merit will arise In both the seen and the unseen worlds. It is from this that the need for images Arises for the excellent mantra practitioner. If an image is completed But not worshipped for a long time, As long as it has not become an object of worship, Inauspiciousness will arise from it. Just as a certain person Lacking noble birth and good characteristics Is not honored by the whole world, So too it is with images. If an image is not consecrated, Yet one prostrates to it or makes offerings, Being devoid of mantra, it is like Performing a fire offering with ashes—there is no fruit.

དེ་བཞིན་འདིར་ནི་སྔགས་མེ་གནས། ། མཆོད་གནས་མཆོད་པར་བྱེད་པ་གང་། ། ལས་དེ་ཡི་ནི་རྣམ་སྨིན་གྱིས། ། སྐྱེ་བ་ཀུན་དུ་མཆོད་མི་འགྱུར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་གནས་པ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་རྒྱལ་བས་རབ་ཏུ་གནས་པར་མཛད། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དུ་གནས་གྱུར་ཀྱང་། ། དེ་ནི་གང་ལའང་གནས་པ་མེད། ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་དུ། ། གནས་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བརྟག། འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ལ་གནས་ནས། ། རབ་ཏུ་གནས་པར་ཡོངས་བརྟགས་ཀྱི། ། དོན་དམ་ཚུལ་དུ་གང་ཞིག་ལ། ། གང་གིས་གང་དུ་རབ་གནས་བྱ། ། གཟོད་ནས་ཞི་ཞིང་སྐྱེ་མེད་ལ། ། འདི་ལྟའི་རབ་གནས་ཇི་ལྟར་བྱ། ། སེམས་ཅན་དང་པོའི་ལས་ཅན་གྱི། ། རྒྱུད་རྣམས་ཡང་དག་སྦྱང་ཕྱིར་བྱས། ། དེ་ལ་དང་པོ་རེ་རེ་ཞིག་ཡོངས་སུ་བརྟག་པའི་གནས་ཉེ་བར་སྦྱངས་པར་གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། བླ་རེ་དང་། བ་དན་རྣམས་བསྒྲེངས་ལ། སྤོས་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དང་། མཆོག་ཏུ་གསོལ་བས་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་སློབ་དཔོན་གྱི་ཉི་མ་ཤིས་པ་དང་སྐར་མ་བཟང་པོ་ལ་སློབ་དཔོན་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པས། སྤྱན་འབྱེད་ཀྱི་ནང་དུ་སོང་ན་རིགས་ལྔར་གཏོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ། དེ་དང་འབྲེལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དང་། ཐིག་གདབ་ཅིང་གསོལ་བ་གདབ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཚོན་གྱི་ལས་ལ་སོགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པར་བྱས་ལ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ལ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཨ་ཧཾ།

Likewise, here the mantra resides in the fire. Whoever performs an offering to the object of worship, by the ripening of that karma, they shall not be honored in any future birth. The Bodhisattva asked: "Blessed One, why does the Victor perform the consecration of phenomena that are without a basis?" The Blessed One replied: "Although the Buddhas abide everywhere, they do not abide in anything at all. Like space, they are thoroughly conceived as abiding in all things. While abiding in the conventional world, the consecration is fully conceived; but in the manner of the ultimate, what is there, by whom, or where could a consecration be performed? Since they are primordially peaceful and unborn, how could such a consecration be performed? It is done in order to perfectly purify the mental continuums of sentient beings who are beginners. Regarding that, first, having thoroughly purified the site to be examined, one should raise parasols, victory banners, canopies, and flags. Then, on an auspicious day and under a favorable constellation, the master—having made the supreme request with incense, flowers, and so forth, and being in a state of profound meditative equipoise—enters the eye-opening ceremony. Having prostrated to the Buddhas and Bodhisattvas belonging to the five families, and having completed the maṇḍala through the rituals of the maṇḍala such as seizing the ground, drawing the lines, making the requests, and the work of the colors, one should make perfect offerings of flowers and so forth, and present the water for the feet, saying: samayas tvaṃ, samayas tvaṃ, ahaṃ."

ཞེས་བྱ་བ་སྔགས་འདི་ལན་གསུམ་བརྗོད་དོ། ། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ནི། ། དགའ་ལྡན་ན་ནི་བཞུགས་པ་ལས། ། ལྷ་མོ་སྒྱུ་འཕྲུལ་ལྷུམས་འཇུག་པ། ། དེ་བཞིན་གཟུགས་འདིར་ཁྱེད་བཞུགས་མཛོད། ། འདིར་ཞུགས་རྟག་ཏུ་མགོན་པོར་ནི། ། གྱུར་ནས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་འདི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་འཕེལ་བའི་ཕྱིར། ། ཆེ་གེ་མོའི་དོན་དུ་བཞེས་སུ་གསོལ། ། སྐུ་གཟུགས་ལྷག་པར་གནས་བྱས་ལ། ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་བརྩམ་པར་བྱ། ། སློབ་མ་སྨྱུང་བར་གནས་པ་ཡིས། ། བྱ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་སྤྱད། ། སྔགས་པ་གང་དག་ཅི་སྒོམ་དང་། ། ཆོ་ག་མཆོད་ལ་སོགས་པ་བྱ། ། གཡོ་མེད་པ་ཡིས་བྱས་གྱུར་ན། ། མཆོད་སྦྱིན་ཆེན་པོའི་འབྲས་བུ་ཐོབ། ། སྤྱན་དྲངས་གདན་ལ་བཞུགས་གསོལ་དང་། ། དེ་བཞིན་མཆོད་ཡོན་མེ་ཏོག་དང་། ། སྤོས་དང་མར་མེ་ལྷ་བཤོས་ཏེ། ། མཆོད་པ་སྔགས་དང་ལྡན་པར་དབུལ། ། སྐུ་གཟུགས་ཤར་དུ་ཞལ་བསྟན་ལ། ། རས་ནི་སེར་པོས་གཡོགས་པར་བྱ། ། སྦྱང་བས་ལེགས་པར་བསལ་བྱ་ཞིང་། ། དེ་ནས་སྔགས་འདིས་ཡུངས་ཀར་ནི། ། ཆུའམ་ཡང་ན་མེ་ནང་དུ། ། ལན་ཅིག་ཡོངས་སུ་གཏང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྐུར་བསམས་ལ་དབུ་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ། ཞལ་ལ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿཐུགས་ཀར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དགོད་དོ། ། ཡང་ན་གང་དང་གང་གི་ས་བོན་གང་ཡིན་པ་དེ། དེའི་ཐུགས་ཀར་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱས་ལ་བསྒྲུབ་པོ། །

Recite this mantra three times: "Just as all the Buddhas, While residing in Tuṣita, Entered the womb of the goddess Māyā, So too, O Form, please abide here. Having entered here, may you always be our Protector; For the sake of [Name], please accept these flowers and so forth, In order to increase the bodhicitta." Once the image has been consecrated, one should then begin the empowerment. The disciple, remaining in a state of fasting, should perform all these activities. Whatever the mantra practitioner meditates upon, and whatever rituals, offerings, and so forth are performed—if they are done without wavering, the fruit of a great sacrificial offering will be attained. Having invited [the deity] and requested them to be seated, one should likewise offer the water for the feet, flowers, incense, lamps, and divine food, presenting these offerings together with the mantras. With the image facing east, it should be covered with a yellow cloth. Having thoroughly cleared it through purification, one should then cast white mustard seeds into water or into fire once, with this mantra: OṂ SARVA PĀPAṂ DAHANA VAJRĀYA SVĀHĀ. Then, visualize the body as possessing the excellence of all aspects, and place the syllable OṂ on the head, the syllable HRĪḤ on the face, and the syllable HŪṂ at the heart. Alternatively, whichever seed syllable belongs to whichever [deity], that should be placed at the heart. Then, one should accomplish the practice by summoning, entering, binding, and bringing under control the wisdom being (jñānasattva) into that [image].

དེ་ནས་ཏིལ་མར་དྲི་ཆེན་གྱིས་བསྐུས་ལ་དཱུར་ཝའི་པིར་གྱིས་སྦྱང་ཞིང་བཀྲུའོ། ། ཏིལ་མར་གྱི་སྔགས་ནི་ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བི་ཤོ་དྷ་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། བུམ་པ་ལྔའམ་བརྒྱད་རིན་པོ་ཆེ་ལྔ་དང་། འབྲུ་ལྔ་སྨན་ལྔ་དང་ལྡན་ཞིང་དྲི་ཞིམ་པོའི་སྤོས་ཆུས་ཡོངས་སུ་གང་བ། མགུལ་པ་རས་བཟང་པོས་བཅིངས་ལ། ཨ་མྲའི་ལོ་མ་ལ་སོགས་པས་ཁ་བཀབ་པ་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུ་བསྔགས་མངོན་པར་བཟླ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བི་ཤུདྡྷ་བཛྲོད་ཀ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཛི་ན་ཛི་ཀ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱ་རོ་ལྀ་ཀ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷྲྀཀ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་མངོན་པར་བཟླ་བར་བྱའོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་དང་། དེ་བཞིན་རིག་པ་སྤྱད་དང་ནི། ། བཀྲ་ཤིས་ཞེས་གྲགས་ཡིད་འོང་བའི། ། ཚིགས་བཅད་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་བལྟམས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་གྱིས་ཁྲུས་གསོལ་བ། ། ལྷ་ཡི་ཆུ་ནི་དག་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་ཁྲུས་གསོལ་ལོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ། སྤྱན་གྱི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་རུ་རུ་སྥུ་རུ་ཏིཥྛ་སིདྡྷ་ལོ་ཙ་ནེ། སརྦྦཱརྠ་སཱ་དྷ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ལུགས་མ་ཁྲུས་ནི་བྱ་བར་གསུངས། ། རི་མོ་མེ་ལོང་དག་ལ་བཀྲུ། ། རས་རིས་ཆུ་ནི་མེད་བྱའམ། ། ལག་པ་སླར་ཡང་བསང་གཏོར་བྱ། ། ག་ཕུར་གུར་ཀུམ་བཅས་པ་ཡི། ། རས་དཀར་ཟུང་གིས་དགབ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བྷ་བ་སེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཛྲ་གནྡྷེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་བྷིརྞ་བི་བྷུ་ཥ་ཎེ་སྭཱ་ཧཱ། དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་བཅུག་ནས་ནི། ། དེ་ནས་རང་གི་དམ་ཚིག་བསྒྲགས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་རབ་བསྐུར་བས། ། ཅི་རིགས་པར་ནི་དབང་བསྐུར་བྱ། །

Then, having anointed [the image] with sesame oil and vairocana (great fragrance), one should cleanse and wash it with a brush made of dūrvā grass. The mantra for the sesame oil is: oṃ sarvatathāgatakāyaviśodhane svāhā. For the purpose of conferring empowerment, one should recite the mantras over five or eight vases, which are filled with the five precious substances, the five grains, the five medicines, and fragrant incense water. Their necks are bound with fine cloth and their openings are covered with mango leaves and the like. One should recite the following mantras according to the divisions of the families: oṃ viśuddhavajrodaka hūṃ, oṃ jinajika svāhā, oṃ ārolika svāhā, oṃ vajradhṛk svāhā. One should recite these verses, which are known as the "Empowerment Ritual," the "Application of Knowledge," and the "Auspicious," which are pleasing to the mind: "Just as at the very moment of birth, All the gods offered a bath, So too, with pure divine water, Do I offer this bath." oṃ sarvatathāgatābhiṣekasamayaśriye hūṃ. The mantra for Locanā is: oṃ ruru sphuru tiṣṭha siddhalocane sarvārthasādhani svāhā. It is taught that for cast metal images, the bath should be performed [directly]; for paintings, one should wash them in a mirror; for cloth paintings, one should either avoid water or perform the sprinkling with the hands. One should cover [the image] with a pair of white cloths mixed with saffron and camphor. oṃ vajrabhava se svāhā, oṃ vajragandhe svāhā, oṃ vajrābhiraṇavibhūṣaṇe svāhā. Having placed [the image] in the center of the maṇḍala, one then proclaims one's own samaya. Having conferred the empowerment through mantra and mudrā, one should bestow the empowerment in whatever way is appropriate.

ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿཨཿ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཅོད་པན་དང་དར་དཔྱངས་བཅིང་བ་བྱས་ལ་བཞུགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ཡང་འོག་ཏུ་ཤིན་ཏུ་དུད་པ་དང་། དེ་ནི་མི་ཡོ་དྲང་པོར་ནི། ། སྐུ་གཟུགས་ཡང་དག་གཞག་བྱ་སྟེ། ། དེ་ལྟར་མིན་ན་ཉེས་བསྐྱེད་འགྱུར། ། མེ་ཏོག་སྤོས་དང་དེ་བཞིན་དྲི། ། དེ་བཞིན་མར་མེ་ན་བཟའ་སྟེ། ། དེ་ཀུན་གསང་སྔགས་ལྡན་པར་ནི། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱུ་པེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་གནྡྷེ་ཧཱུཾ། སྔགས་ཀྱིས་བསང་བྱས་བཤོས་བསྡོགས་ཏེ། གསེར་ལས་བྱས་པའི་ཐུར་མ་ཡིས། ། སྤྱན་ནི་དབྱེ་བ་བྱས་ནས་ནི། ། ཞལ་ཟས་དེ་ནི་མཁས་པས་བསྟབས། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙཀྵུ་ས་མནྟ་ཙཀྵུ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་དི་བྱ་ཨན་ས་མཱ་དཱི་དྷྱ་ན་པྲི་ཎ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་དེ་ནས་ཡང་། ། ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་སློབ་མ་གཞུག། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་གསོལ་བཏབ་པའི། ། སྐུ་གཟུགས་དག་ནི་ཁྱད་པར་དུ། ། ཇི་སྐད་གསུངས་བཞིན་རབ་གནས་པ། ། དེ་ནི་ངས་བཅས་བྱེད་དུ་བཅུག། ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་ནི་ཀུན་རྫོགས་པས། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་མཆོད་པར་གྱིས། ། དེ་བས་དབང་བསྐུར་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པར་བྱས་ནས། སྦྱིན་བླུགས་སྟོང་ངམ་དེའི་ཕྱེད་དམ་དེའི་ཕྱེད་ཕྱེད་ཀྱི་མངར་གསུམ་དང་བསྲེས་པའི་འབྲུ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་དང་ནི་སློབ་མ་ཀུན། ། ཞི་དང་རྒྱས་པ་འཕེལ་བྱའི་ཕྱིར། ། ཐབ་ཁུང་ཟུར་ནི་བཞི་པ་ལ། ། འོ་མ་ཅན་ཤིང་བུད་ཤིང་བྱ། ། དེ་ཡི་ཡམ་ཤིང་འོ་མ་མར། ། བཤོས་ཀྱི་ལྷག་མ་དབུལ་བར་བྱ། །

OṂ HŪṂ TRĀṂ HRĪḤ AḤ. Likewise, having bound the crown and the silk pendants, one should request the deity to be seated. Furthermore: "The image should be placed perfectly below, very slightly bowed and straight; if it is not so, faults will arise. Flowers, incense, and likewise perfumes, as well as lamps and garments—all these, accompanied by mantras, should be offered to the deities. OṂ VAJRA PUṢPE HŪṂ. OṂ VAJRA DHŪPE HŪṂ. OṂ VAJRA GANDHE HŪṂ." Having purified with the mantra, the food is prepared; then, having opened the eyes with a golden probe, the wise one should present the food. OṂ VAJRA CAKṢU SAMANTA CAKṢU VIŚODHANI SVĀHĀ. OṂ DIVYA ANNASAMUDĀYĀNA PRĪṆAYE SVĀHĀ. Having done that, then furthermore, the wise disciple should be introduced: "The consecration of the images for which you have petitioned me, exactly as it was taught, has been performed by me. Since you have completed all of that, perform the offerings as you please." Then, having conferred the empowerment and established them in the samaya, one should perform a fire offering with all grains mixed with the three sweets, using a thousand, or half of that, or half of that again, oblations. For the sake of increasing the peace and prosperity of oneself and all disciples, one should use wood from milky trees as fuel for the four-cornered hearth. Its sacrificial wood, milk, and ghee, along with the remains of the food, should be offered.

ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། གཙུག་ལག་ཁང་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཞུགས་གནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལྟར་ཡངས་པར་ཡིད་ཀྱིས་སྔགས་འདིས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿདེ་ནས་ལྷག་པར་གནས་དང་། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་གས་གཏོར་མ་བྱིན་ཏེ། ཡང་མཆོད་པ་བྱས་ནས་རབ་ཏུ་གནས་པ་བྱའོ། ། ཨོཾ་སུ་པྲ་ཏིཥྛ་བཛྲེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿ(བྷུ་,བྷྲཱུཾ་)ཁཾ་བཛྲཱི་བྷ་བ་དྲྀ་ཌྷ་ཏིཥྛ་བྷུ་ཁཾ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་ཅིང་ལེགས་པར་རབ་ཏུ་གནས་པ་བསམས་ལ་བུས་པ་ལྔའམ། བརྒྱད་དམ་བཅུ་དྲུག་སྤོས་ཆུས་ཡོངས་སུ་གང་ཞིང་། མངོན་པར་བསྔགས་པས་གཙུག་ལག་ཁང་མ་ལུས་པར་བསང་གཏོར་བྱའོ། ། དེའི་སྔགས་ནི་ཨོཾ་བཛྲོད་ཀ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ། དེའི་འོག་ཏུ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྔར་བསྟན་པའི་ཆོ་གས་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཙུག་ལག་ཁང་སྐྱོང་དུ་ནག་པོ་ཆེན་པོ་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་བྱས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་ལུང་བསྒོ་བར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་གཙུག་ལག་ཁང་འདི་གནས་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྲུངས་ཤིག། འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་གྱི་བཀའ་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲུབས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་བར་བྱའོ། །

One should perform the pacifying and other rites according to the fire offering rituals taught in such mantras as oṃ vajrāyuṣe svāhā. The temple should be mentally generated by this mantra as the abode of all buddhas, bodhisattvas, śrāvakas, and pratyekabuddhas—a celestial palace of various meditative absorptions as vast as the expanse of phenomena (dharmadhātu). Oṃ hūṃ hrīḥ. Then, having performed the preparatory consecration, the offerings, and so forth, one should present the torma according to the ritual explained in the maṇḍala rites. Having again performed the offerings, the consecration (pratishṭhā) should be performed. Oṃ supratiṣṭha vajre svāhā. Oṃ hūṃ hrīḥ (bhrūṃ) khaṃ vajrībhava dṛḍha tiṣṭha bhu khaṃ. Then, one should visualize that through the blessings of the buddhas, bodhisattvas, and the Great Vajradhara, the temple is as indestructible as a vajra and perfectly consecrated. With five, eight, or sixteen vessels completely filled with scented water and consecrated with mantras, one should sprinkle the entire temple. The mantra for that is oṃ vajrodaka abhiṣiñca. Following that, the Blessed Buddhas should be consecrated according to the previously taught ritual. Then, having summoned, caused to enter, bound, and brought under control Mahākāla as the protector of the temple, one should issue the command while in the yoga of Vajra-Hūṃkāra: "As long as this temple remains, you must protect it! You must also carry out the commands of the Noble Saṅgha!" Thus one should command him.

དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པའི་མཆོད་རྟེན་ཡང་ལྷག་པར་གནས་པ་དང་། མཆོད་ཡོན་དང་། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་པོར་བྱས་ལ། ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མཆོད་རྟེན་གྱི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་ཅིང་། སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་བསམས་ལ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། གསང་སྔགས་དང་། རིག་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། བཅུག་ལ་མཆོད་རྟེན་དུ་བཞག་སྟེ་མཉེས་པར་བྱས་ལ་ཁྲུས་དང་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷིཥེ་ཀ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་སུ་པྲ་ཏིཥྛ་བཛྲ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿབྷཱུཾ་ཏྲི་ཏྲ་ཏིཥྛ་ཞེས་བྱ་བས་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་གླེགས་བམ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ། གཙུག་ལག་ཁང་དང་མཆོད་རྟེན་དང་། རས་རིས་དང་གླེགས་བམ་དག་ནི་མེ་ལོང་ཉིད་ལ་བཀྲུའོ། ། ལྷག་པར་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཡི་གེའི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པར་སྟོན་པར་བསམས་ལ། ཨོཾ་པྲཛྙེ་ཤྲུ་ཏེ་མ་ཏི་བི་ཛ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་དང་། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿཐཾ་ཞེས་བྱ་བས་ཀྱང་རབ་ཏུ་གནས་པ་དང་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། །

Similarly, for the consecration of a noble stūpa, first perform the preliminary offerings, the water for the feet, and the general offerings. From the syllable BHRŪṂ, Vairocana and Vajradhātvīśvarī are fully transformed and generated in the form of the stūpa. Visualize it as the celestial palace of all the buddhas and bodhisattvas. Invite all the buddhas, bodhisattvas, secret mantras, and deities of knowledge, and having caused them to enter, establish them in the stūpa. Having pleased them, make perfect offerings with all the requisites for bathing and worship. Then, perform the consecration with the following: OṂ SARVA-TATHĀGATA-ABHIṢEKASAMAYA-ŚRIYE HŪṂ. OṂ SUPRATIṢṬHA-VAJRA SVĀHĀ. OṂ HŪṂ HRĪḤ BHRŪṂ TRI TRA TIṢṬHA. Then, one should visualize that the Tathāgatas residing in the ten directions bestow their blessings. The remainder is as before. The consecration of volumes of the sublime Dharma should be performed as follows: temples, stūpas, painted scrolls, and volumes should be washed in a mirror. All procedures such as the preliminary consecration and so forth should be performed as before. As for the Prajñāpāramitā, visualize that the forms of the letters are fully transformed to reveal the conventional and ultimate truths. Then, perform the consecration and empowerment with: OṂ PRAJÑE ŚRUTE MATI VIJAYE SVĀHĀ, and also with: OṂ HŪṂ HRĪḤ THAṂ.

སྔགས་སྟོན་པའི་གླེགས་བམ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཡི་གེའི་གཟུགས་སུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྔགས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུས་འཁོར་བ་ན་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་མཛད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བསམ་མོ། ། མཆོད་པ་དང་། གཏོར་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྐུ་གཟུགས་སྤྱན་དབྱེ་བའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་སིལ་སྙན་དང་རོལ་མོ་བྱས་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་དང་ལྷ་རྣམས་དང་། ། དེ་སྲས་ཚངས་སོགས་ལྷ་ཚོགས་ཀུན། ། གང་ཞིག་ཆོ་གའི་བྱ་བ་ནི། ། ནོངས་གྱུར་དེ་དག་བཟོད་མཛད་རིགས། ། སྦྱིན་བདག་རྣམས་ལ་ཞི་བ་དང་། ། བདེ་ལེགས་ཆེན་པོ་ཀུན་མཛད་དེ། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། སླར་ཡང་འབྱོན་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། གང་འདི་སྐུ་གཟུགས་བསྐལ་པའམ། ། བསྐལ་པ་བརྒྱ་ལས་ལྷག་གནས་ཤིང་། ། ས་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་ནི། ། རླུང་ལས་ལྷ་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བསྲུངས། ། སློབ་དཔོན་སློབ་མ་བཅས་པ་དང་། ། བུ་དང་ཚ་བོ་རྣམས་བསྲུངས་ཏེ། ། རབ་དགའ་ཡིད་བདེར་གྱུར་ནས་ནི། ། རབ་གནས་བཟང་པོ་དག་ཏུ་བཞུད། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དྲི་མེད་པའི། ། མཉམ་མེད་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་མཚན་ཉིད་དང་། ། བྱེ་བྲག་རྣམས་ནི་བཤད་པར་བྱ། ། གསེར་སོགས་ལས་བྱས་རྡོ་རྗེ་ནི། ། རྩེ་ལྔ་འོད་ཟེར་བཅས་པ་ལ། ། ཆང་གཟུངས་ཆ་གསུམ་མཛེས་པ་དང་། ། ར་དང་རྩེ་མོའི་བྱེ་བྲག་ཅན། ། ཚད་ནི་སོར་བཞི་དག་དང་ནི། ། བརྒྱད་དང་བཅུ་དང་བཅུ་གཉིས་དང་། 224a] བཅུ་དྲུག་དེ་བཞིན་ཉི་ཤུ་སྟེ། །

The volume that teaches the mantra should be visualized as Vajradharma, who has completely transformed into the form of the syllables. One should then think that he is blessed to act for the benefit of all wandering beings in saṃsāra through the form-body of the mantra, and that all the Tathāgatas and all the Vajradharas likewise bless him. The offerings, the torma, and so forth should be performed according to the ritual for opening the eyes of a statue. Then, having played cymbals and music, one should request them to depart: "O Perfect Buddhas and the gods, And all the hosts of gods such as Brahmā, the sons of the Victors: Whatever errors have occurred in the performance of the ritual, It is right that you grant forgiveness for them. Bestowing peace and great well-being upon the patrons, And having performed all these deeds, I request you to depart for the realm of the Buddhas; I pray that you will return once again. May this statue remain for an eon, Or for more than a hundred eons; May all the gods protect it from earth, fire, water, and wind. Protecting the master and the disciples, As well as the sons and grandsons, May they become joyful and happy in mind, And depart for the excellent place of consecration. Having prostrated to the peerless one, Whose insight and wisdom are stainless, I shall explain the characteristics And the specific details of the vajra and bell." The vajra made of gold or other materials should have five prongs and be accompanied by light rays. The handle should be beautiful with three sections, and it should have the distinctions of the prongs and the tips. As for the measurements, they are four, eight, ten, twelve, sixteen, and likewise twenty finger-widths.

དེ་ལས་ཉུང་དང་ལྷག་པར་མིན། ། རྡོ་རྗེ་བརྒྱད་པོ་ངེས་པ་ཡི། ། ཚད་ཡིན་པར་ནི་བཤད་པ་ཡིན། ། མཛེས་ཤིང་མ་ཆག་འཇམ་པ་དང་། ། བརྟན་ཞིང་མ་གས་སྲ་བར་འགྱུར། ། སོར་བཞི་པ་ཡི་ཚད་དག་ནི། ། དེ་ལས་ཉེས་འགྱུར་ཐ་མ་ཡིན། ། སུམ་འགྱུར་རྡོ་རྗེ་བར་མ་སྟེ། ། བཞི་འགྱུར་དག་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཆུར་ནི་གསུམ་དུ་བྱས་པ་ཡི། ། དབུས་མའི་ཆ་ནི་ཟླུམ་པོར་བྱ། ། དཀྱིལ་མ་བརྒྱད་ཆས་མཐོ་བར་བྱ། ། ཟླུམ་པོ་ར་རྩེ་གསུམ་པ་ལ། ། ཆ་གཅིག་དབུས་སུ་གནས་པར་བྱ། ། ཁྲོ་གཉེར་སྣ་ཚོགས་ལྡན་པ་དང་། ། རིན་ཆེན་འདབ་མ་མྱུ་གུ་དང་། ། པདྨ་དེ་བཞིན་གཉིས་སུ་བྱ། ། ར་ནི་ཆ་གསུམ་གནས་པ་ལས། ། ཆ་གཅིག་དག་ནི་དཀྱིལ་དུ་གཞག། སོར་གཅིག་བརྒྱད་ཅར་བྱ་བ་ནི། ། དབུས་མའི་ར་ཡི་བར་ཞེས་བྱ། ། གཞན་རྣམས་ཆོ་ག་ཇི་བཞིན་བྱ། ། ཟུར་བཞི་ཤིན་ཏུ་རྣོ་བ་དང་། ། དཀྱིལ་སྦོམ་རྩེ་མོ་ཕྲ་བ་ལ། ། འོག་དཔག་གསུམ་དང་ལྡན་ཞིང་རྫོགས། ། དབུས་མ་ལྷག་བཅས་མཛེས་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆར་བཞག་པའི། ། ར་གཞན་དག་ནི་ཡན་ལག་བཞི། ། ཕྲ་ཞིང་དབུས་སུ་གུག་པ་དང་། ། དབུས་མའི་ར་ལ་འདུད་པ་སྟེ། ། རྒྱ་ནི་དབུས་མའི་ར་ཡི་ཕྱེད། ། ནས་འབྲུ་ཙམ་གྱིས་མ་རེག་པའོ། ། ཆུ་སྲིན་མཆེ་བ་གཙིགས་འདྲ་བའི། ། ཆུ་སྲིན་ཁ་ནས་དབྱུང་བར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་ར། ། པདྨ་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པ། ། རྣོ་དང་མི་རྣོ་གྱེས་པ་དང་། ། ཞི་བ་དག་དང་རྣམ་པ་བཞི། ། ཕྱི་རོལ་ར་ནི་རྒྱར་གྱུར་པ། ། གང་ཞིག་དེ་ཡི་དབུས་མ་མཚུངས། ། གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེའི་དབང་། ། མཚན་ཉིད་དག་གི་ཁྱད་པར་ནི། ། ནང་གི་དབུས་མའི་ར་དག་ནི། །

Neither less nor more than that, the eight vajras are explained to have a definite measurement. They should be beautiful, unbroken, smooth, stable, uncracked, and firm. A measurement of four finger-widths is the smallest; three times that is the medium; and four times that is the supreme. Having divided the length into three parts, the middle section should be made circular. The middle [spoke] should be raised by one-eighth [of the width]. On the circular three-pronged [vajra], one part should be positioned in the center. It should possess various frowns, jewel petals, sprouts, and likewise two lotuses. Since the prongs are positioned in three parts, one part should be placed in the center. Making one finger-width for each of the eight is called the interval between the middle prongs. The others should be made according to the ritual. The four corners should be very sharp; the center thick and the tips thin; complete with three lower projections; and the middle one should be made beautiful with a slight protrusion. Likewise, the other prongs placed in the cardinal directions are the four limbs. They are thin, curved in the middle, and bow toward the middle prong. Their width is half that of the middle prong, not touching by the measure of a barley grain. They should be issued from the mouth of a makara, resembling the bared fangs of a sea monster. The prongs are the nature of the five wisdoms, resting upon lotuses and wheels. Sharp, not sharp, diverging, and peaceful—these are the four types. Whatever the width of the outer prongs, the middle one is equal to that. These are the specific characteristics of the secret vajra and the vajra empowerment. As for the inner middle prongs:

བཞི་ཆ་ཡིས་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཕྱི་རོལ་གྲི་གུག་དབྱིབས་འདྲ་ལ། ། རྣོ་ཞིང་རྩེ་མོ་གྱེས་པར་བྱ། ། གཡུལ་དང་འཐབ་པར་འཕེན་ནུས་པ། ། ཆུ་སྲིན་གདོང་གིས་ཟིན་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་གང་ཡིན་པར། ། མཚམས་དག་ཏུ་ནི་གནས་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་སྣ་ཚོགས་པར་གྱུར་པ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་མིན་པར་བཤད། ། དེ་ཡང་དཔུང་བཟང་གི་རྒྱུད་ལས། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་ངེས་པར་འཆང་བ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་གང་ཡིན་དེ་ནི་འདིར་བཤད་བྱ། ། སོར་བཅུ་བཅུ་གཉིས་བཅུ་དྲུག་བཅོ་བརྒྱད་དང་། ། མཆོག་གི་ཚད་ནི་སོར་ཡང་ཉི་ཤུའོ། ། གསེར་གྱི་རྡོ་རྗེ་རིག་འཛིན་ཉིད་དང་ནི། ། ས་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་ཕྱིར་རབ་ཏུ་ཤིས། ། རྒྱལ་པོའི་དོན་དུ་དངུལ་ནི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། ཟངས་ཀྱི་རིན་ཆེན་འབྱུང་བའི་གླུ་བསྐུལ་ལ། ། ལྷ་མིན་དབང་པོ་འཁྲུལ་འཁོར་གཞིག་པ་དང་། ། ཕུབ་ཏུ་འགྲོ་བ་རྡོ་ཡི་རྡོ་རྗེའོ། ། དོན་ཀུན་བསྒྲུབ་པ་ལ་ནི་ལྕགས་གསུམ་གྱི། ། གནོད་སྦྱིན་སྡེ་འཇོམས་པ་ལ་ལྕགས་ཀྱིའོ། ། དོན་གཞན་ལ་ནི་སེང་ལྡེང་དཔལ་དང་ཚེ། ། ནད་མེད་ནོར་རྫས་ལ་ནི་བིལ་བའོ། ། གནོད་སྦྱིན་མ་བསྒྲུབ་པ་ལ་མ་དྷུའི་ཤིང་། ། ཆོས་ཀྱི་དོན་དུ་ཨ་ཤྭད་ལས་བྱས་ཤིང་། ། གསལ་ཞིང་རྩེ་མོ་དགར་རྣམས་ཞིག་པ་ལ། ། མི་རྣམས་(པ་སང་,བསད་)པ་ལ་ནི་མི་རུས་ཀྱི། ། ཤེལ་ལས་བྱས་པའི་མིག་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་ལ། ། དབྱེ་ཕྱིར་ནིམ་པ་ལས་བྱས་རབ་ཏུ་ཤིས། ། བསད་ཅིང་སྐམ་ལ་བ་རུ་ར་ཡི་ཤིང་། ། ཤ་ཟ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་རྟག་ཏུ་ཤིས། ། ལྷ་དང་གནོད་སྦྱིན་དྲི་ཟ་བསྒྲུབ་པ་ལ། ། སྒྲོན་ཤིང་ལས་ནི་བྱས་པའི་རྡོ་རྗེའོ། །

One should fashion it with a fourth part; its outer shape should resemble a curved knife, sharp and with a spreading tip. It should be capable of being hurled in battle and combat, and should be grasped by a makara’s mouth. As for the three-pronged vajra, it should be positioned at the intermediate points. Likewise, that which has become manifold is explained as the crossed vajra. Furthermore, from the Subāhuparipṛcchā Tantra: "I shall here explain the vajra which the practitioner must certainly hold. Twelve, sixteen, eighteen, or twenty finger-breadths are the supreme measurements. A golden vajra is highly auspicious for attaining the state of a Vidyādhara and for attaining the [Buddha] grounds. For the sake of a king, silver is supreme; for the invocation of the song of the precious source, copper is used. To destroy the mechanical devices of the lords of asuras, a stone vajra serves as a shield. For accomplishing all aims, [a vajra of] the three metals is used; for subduing hosts of yakṣas, iron is used. For other aims, acacia wood brings glory and longevity; for health and wealth, the bilva fruit is used. For the practice of yakṣīs, the madhūka wood is used; for the sake of the Dharma, it is made from aśvattha wood. For clarity and to destroy the tips of the [enemy's] joy, [a vajra of] human bone is used for killing people. For great magical illusions made of crystal, a nimba wood vajra is highly auspicious for the purpose of separating [enemies]. For killing and drying, the belleric myrobalan wood is used; it is also always auspicious for the practice of piśācas. For the practice of gods, yakṣas, and gandharvas, a vajra made from deodar wood is used."

ཇི་སྟེ་རླུང་ནི་དབང་དུ་བྱེད་འདོད་ན། ། དེ་ཚེ་ཀླུ་ཤིང་རྩ་ལས་བྱེད་པའོ། ། གཟུགས་བསྒྱུར་པ་ལ་ས་ལས་བྱས་པའོ། ། རོ་ལངས་བསྒྲུབ་པ་ལ་ནི་ཀ་དམ་པའི། ། བུ་ནན་ག་དང་ར་ཛ་ཨརྐ་དང་། ། ཨ་ཤྭད་ཤིང་གི་རྡོ་རྗེ་ནོར་གྱི་ཕྱིར། ། བླ་བ་ཨ་མྲ་ཤྲི་བརྞ་བ། ། ཨརྫུ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱས་པ་ནི། ། མི་རྣམས་གཡུལ་ལས་རྒྱལ་བར་བྱ་ཕྱིར་རོ། ། ཡིད་དུ་འོང་བའི་འདོད་པ་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། ཙནྡན་དཀར་པོ་དང་ནི་དམར་པོ་སྟེ། ། དབྱིབས་ལེགས་འཇམ་ཞིང་མ་ཉམས་རྨ་མེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་སྲ་བ་བཅང་བར་བྱ། ། དང་པོ་ཟློས་ཚེ་དེ་ནི་ཐོགས་ནས་སུ། ། བཟླས་བརྗོད་ཟིན་ན་མྱུར་བ་ཁོ་ནར་ནི། ། དད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཕྱག་བྱས་དྲི་སོགས་ཀྱིས། ། མཆོད་ནས་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་བའི་ཞབས་དྲུང་གཞག། ང་ཡི་རིགས་ཀྱི་གསང་སྔགས་སྒྲུབ་པ་པོས། ། རྡོ་རྗེ་མེད་ན་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལས་གཅིག་ཀྱང་རྙེད་པར་མ་གྱུར་ན། ། ཁུ་ཚུར་བཅངས་ལ་རྩེ་གཅིག་སེམས་ཀྱིས་བཟླས། ། ཞེས་འབྱུང་། ལྕགས་གསུམ་ལས་བྱས་དྲིལ་བུ་མཐར། ། ཕྱི་ལ་པདྨ་བ་ལང་ཁ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་བདེ་གཤེགས་རིགས། ། ལས་མཆོག་དགུ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་མ་ལྡན་དང་། ། ཁོང་སྟོང་ལྕེ་དང་བཅས་པ་དང་། ། གྲུ་བཞི་མཉམ་པའི་ཁ་ཆེར་དང་། ། རྩེ་མོ་མདུང་གི་གནས་དང་བཅས། ། ཆ་བཞི་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ནི། ། བིལ་བ་དཔལ་ནོར་རྒྱས་པ་ཐོབ། ། པདྨ་པདྨའི་དབྱིབས་འདྲ་ཞིང་། ། ཁོང་སྟོང་རྐང་པ་དྲུག་དང་ལྡན། ། ཨུཏྤལ་འདབ་མ་ཅན་གྱིས་ཀྱང་། ། ཞི་དང་རྒྱས་པའི་དོན་སྟོན་ཏེ། ། ཆ་གསུམ་ཡོངས་སུ་དོར་བར་ནི། ། མཚན་མ་ཕྲེང་བ་སྐ་རགས་བཅས། །

If one wishes to bring the winds under control, then it should be made from the root of the nāga-tree. For the transformation of form, it is made from clay. For the accomplishment of a vetāla, it is made from the wood of the kadamba. For the sake of wealth, a vajra should be made from the wood of the bun-nan-ga, the rāja-arbha, the aśvattha, the plava, the āmra, the śrīparṇa, the arjuna, and so forth, in order to ensure that humans are victorious in battle. To obtain desirable and pleasing objects, it should be made of white or red sandalwood; it should be well-shaped, smooth, unblemished, and without flaws. One should hold a firm five-pronged vajra. At the beginning of the recitation, one should hold it; once the recitation is finished, one should immediately, with a faithful mind, prostrate, offer incense and so forth, and place the vajra at the feet of the Victorious One. For a practitioner of the secret mantras of my family, success will not be achieved without the vajra. If not even one of these is to be found, one should clench the fist and recite with a one-pointed mind. Thus it is said. At the end of the bell made of the three metals, there is an outer lotus with a cow's face. The vajra, the lotus, and the Tathāgata family produce the nine supreme activities. If it lacks the vajra and so forth, or if it is hollow, or has a tongue, or is square and flat-mouthed, or has a spear-head at the tip, or if the four parts are abandoned, one will obtain the prosperity of the bilva fruit. The lotus is like the shape of a lotus, hollow, and has six legs; even with the petals of an utpala, it indicates the purposes of pacifying and increasing. The three parts are completely discarded, along with the signs, the garland, and the belt.

སྐྱེ་མེད་དོན་གྱི་ཟབ་པ་དང་། ། ཤེས་རབ་སྒྲ་ཡི་རྗེས་འགྲོ་དབྱངས། ། འོག་པུ་སྐ་རགས་ལྡན་པ་ཡི། ། བ་ལང་ཁ་ནི་མཆོག་ཏུ་བཤད། ། དྲིལ་བུ་ཟུར་བཞི་མཉམ་པ་དང་། ། སོར་ནི་བདུན་དང་བརྒྱད་དང་བཅུ། ། རིགས་ནི་ལྔ་པོ་ཀུན་ལ་ཡང་། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྟེར་བྱེད་གསུངས། ། དེ་ལྟར་དྲིལ་བུ་གསུམ་མཉམ་པར། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་སོགས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། བུམ་པ་དང་ནི་ལྡན་པ་རུ། ། བླུགས་པས་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་བཤད། ། འདི་ནི་དྲིལ་བུའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ནམ་མཁའ་དྲི་མེད་དཀྱིལ་འཁོར་ལེགས་བྲིས་པའི། ། རྣམ་པར་དཀར་བའི་དགེ་བ་གང་ཡིན་དེས། ། འགྲོ་ཀུན་ལྟ་ངན་སྤྲིན་ཚོགས་རྣམས་བསལ་ཏེ། ། ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་དུ་ཉི་ཟླ་ལྟར་གྱུར་ཅིག།

The profound meaning of the unborn, And the melody following the sound of insight— The "ox-mouth" bell, complete with a waistband and a base, Is explained as the most supreme. A bell with four equal corners, Measuring seven, eight, or ten finger-widths, Is said to bestow all accomplishments Upon all five families. Thus, the three bells being equal, Adorned with vajras, lotuses, and so forth, And provided with a vase, It is explained that when cast, it bestows accomplishments. This is the definition of the bell. By whatever pure virtue is gained From well-drawing the stainless maṇḍala of space, May the clouds of wrong views of all beings be cleared away, And may they become like the sun and moon in every direction.