A Sādhana of The Recitation of the Names of Mañjuśrī

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་མཉྫུ་ཤྲཱི་སཱ་དྷ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྤྲོས་བྲལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དང་། ། རྟོག་པའི་རླབས་དང་བྲལ་བ་ལས། ། སེམས་ཅན་དོན་དུ་གཟུགས་སྐུར་སྣང་། ། ཅིར་ཡང་སྣང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེ་ཞིང་དོན་མཛད་པ། ། འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་མགོན། ། དེ་ཡི་བསྒྲུབ་ལ་དགའ་བ་ལ། ། གཙོ་བོ་དད་པས་བཤད་པར་བྱ། ། དབང་ཐོབ་དམ་ཚིག་གནས་པ་དང་། ། གཏོང་ལ་དགའ་ཞིང་འཛིན་པ་མེད། ། སྲོག་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་ངང་དུ་བྱེད། ། གསོང་པོར་སྨྲ་ཞིང་རྩེ་དང་བྲལ། ། འདུ་འཛི་སྤངས་ཤིང་གཅིག་པོ་དགའ། ། ཟླ་བོ་མེད་ཅིང་དད་ལྡན་པས། ། ཉམས་དགའ་བ་ཡི་གནས་དག་ཏུ། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་གནས་པར་བྱ། ། ལྷ་ཡི་ང་རྒྱལ་གནས་པ་ཡིས། ། ས་གཞི་དྲ་བ་ར་བར་བསླབ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བརྗོད་པས། རྒྱང་གྲགས་གཅིག་ཙམ་བགེགས་ཚར་གཅད། ། དེ་ནས་ཤིན་ཏུ་བརྩེར་ལྡན་པས། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་མདུན་བསམས་ལ། ། ཕྱག་འཚལ་མཆོད་པས་སྡིག་པ་སྦྱང་། ། ཡི་རང་སྐྱབས་འགྲོ་སེམས་བསྐྱེད་བྱ། ། དགེ་བ་བསྔོ་བ་བསྟོད་པ་གུས་པར་བྱ། ། མཆོག་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཁྱོད་འདུད། ། ཡང་དག་མཐའ་གྱུར་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྟོང་ཉིད་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་ཆགས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་འདོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་དགྱེས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་རོལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་འཛུམ་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། །

In the language of India: Āryamañjuśrīsādhana-nāma. In the language of Tibet: ’Phags pa ’jam dpal gyi sgrub thabs zhes bya ba (The Sādhana of the Noble Mañjuśrī). Homage to Mañjuśrī Jñānasattva. From the state of great bliss free from conceptual elaboration, And free from the waves of discursive thought, You appear as the Form Body for the sake of sentient beings; Homage to you who appear as anything whatsoever. To the one of great compassion who acts for the benefit of others, The protector who pervades all wandering beings, For those who delight in accomplishing that [sādhana], I, the principal [author], shall explain it with faith. One who has received empowerment and abides by the samaya, Who delights in generosity and is free from grasping, Who practices yoga even at the cost of their life, Who speaks honestly and is free from frivolity, Who has abandoned distractions and delights in solitude, Who is without companions and possesses faith— In such delightful and pure places, One should sit upon a comfortable cushion. Abiding in the divine pride of the deity, One should train in the ground as a lattice and a fence. By reciting "Oṃ vajrayakṣa hūṃ phaṭ," Obstacles are subdued for a distance of one gyang-drak. Then, with great compassion, One should visualize the Buddhas and so forth before oneself, Purify misdeeds through prostrations and offerings, And perform rejoicing, taking refuge, and generating the bodhicitta. One should respectfully perform the dedication of merit and the praises: "I bow to you, the supreme vajra of supreme generosity. I bow to you, who have become the ultimate reality. I bow to you, who arise from emptiness. I bow to you, the awakening of the Buddhas. I bow to you, the passion of the Buddhas. I bow to you, the desire of the Buddhas. I bow to you, the joy of the Buddhas. I bow to you, the play of the Buddhas. I bow to you, the smile of the Buddhas. I bow to you, who arise from space."

སངས་རྒྱས་བཞད་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་གསུང་ཉིད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་ཐུགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། མེད་པ་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་རོལ་སྟོན་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཉིད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྡོམ་པ་དག་ནི་གཟུང་བར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། ཇི་ཙམ་དུས་ནས་བཟུང་ནས་ནི། ། མ་ལུས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། ནམ་ཞིག་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ལ། ། ཡོངས་སུ་གནས་པའི་བར་དག་ཏུ། ། བདག་གིས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་སེམས། ། མ་ལུས་པར་ནི་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་རྣམས། ། མ་ལུས་བདག་གི་ཐུགས་ལ་བསྡུ། ། ཐིམ་ཞུ་ཡེ་ཤེས་མེ་འབར་བས། ། ཉོན་མོངས་ཕུང་པོ་བསྲེག་པར་བསམ། ། སླར་གསོས་ཡེ་ཤེས་ལུས་སུ་བྱས། ། བྱང་ཆུབ་ལྔ་བདག་བསྒོམ་པ་ནི། ། ཡོངས་དག་མེ་ལོང་གསལ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ཡུལ་དངོས་རིགས་ཀུན་མ་ལུས་སོ་སོར་སྣང་། ། ཐམས་ཅད་ཡོངས་དག་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ལ། ། འདྲིས་པར་དེ་ལ་ཡང་དག་བལྟ་བར་བྱ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད། ། མགོན་སྐྱབས་དཔུང་གཉེན་དང་བྲལ་བས། ། སྡུག་བསྔལ་འཁོར་བ་རྒྱ་མཚོར་བྱིང་། ། སེམས་ཅན་དོན་དུ་སྡུག་བསྔལ་བྲལ། ། སྟོང་པ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་སྦྱར། ། བདག་སྟོང་སེམས་ཅན་དེ་འདྲ་ཡང་། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་ཀྱང་རབ་ཏུ་ཤེས། ། ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཡང་། ། བདག་མེད་རང་བཞིན་རིགས་པ་ལས། །

I bow to you, the smiling Buddha; I bow to you, the very speech of the Buddha; I prostrate and bow to the Buddha’s mind; I bow to you, who arise from non-existence; I bow to you, the manifestation of the Buddha; I bow to you, who arise from space; I bow to you, who arise from wisdom; I bow to you, the Net of Magical Illusion; I bow to you, who display the play of the Buddha; I bow to you, the all of all; I bow to you, the very body of wisdom. I shall uphold the vows. O Buddhas and Bodhisattvas, from this time forth, please attend to me without exception. Until I am fully established in the essence of enlightenment, I shall generate the supreme mind of enlightenment without exception. Then, I shall dissolve the Buddhas and the rest without exception into my heart. Contemplate that they melt and dissolve, and by the blazing fire of wisdom, the aggregates of afflictions are incinerated. Reconstituted, I am made into a body of wisdom. As for the meditation on the fivefold nature of enlightenment: in the maṇḍala of the utterly pure, clear mirror-like wisdom, all objects and all classes of phenomena appear individually and without exception. One should look correctly at that mirror-like wisdom in which everything is utterly pure. Generate compassion for sentient beings who, lacking a protector, refuge, or ally, are submerged in the ocean of cyclic existence and suffering. For the sake of sentient beings, I shall free them from suffering. I apply myself to the equality of emptiness. Although I am empty and sentient beings are likewise so, I thoroughly understand all phenomena. Furthermore, the compassion that takes phenomena as its object arises from the reasoning of the nature of selflessness.

མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་གསང་སྔགས་བརྗོད་པ་ནི། ། ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ། སྔགས་དོན་སྟོང་པར་བསྒོམས་ནས་ནི། ། ལྷན་ཅིག་གཉིས་མེད་ཆོས་རབ་གཟུང་། ། དེ་ཉིད་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཡིས། ། ཆོས་བདག་མེད་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དམིགས་མེད་སྙིང་རྗེ་སོ་སོར་བརྟག། སྙིང་རྗེའི་རྗེས་འགྲོ་གཟུང་འཛིན་ཡོངས་དང་བྲལ། ། ངོ་བོ་འོད་གསལ་ཡན་ལག་ཀུན་བྲལ་བ། ། རང་བཞིན་ཡོངས་དག་ཆོས་ཉིད་རྒྱུ་མཐུན་པས། ། དངོས་བྲལ་དོན་སྟོང་ངང་ལས་དེ་གནས་པས། ། ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་མ་བྲལ་བའི། ། རྣལ་འབྱོར་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་དབང་ཐོབ་པས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དབང་བསྒྱུར་བས། ། སེམས་ཀྱི་དོན་ནི་རབ་རྫོགས་ཕྱིར། ། ཁམས་གསུམ་འབྱུང་གནས་ཁྱབ་པར་གྱིས། ། དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་མྱ་ངན་འདས། ། དེ་ཕྱིར་ནན་ཏན་ཡེ་ཤེས་བསྒོམ། ། དེ་ལས་དངོས་པོ་གཟུགས་སུ་བྱུང་། ། སྤྲུལ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནམ་མཁའ་ལ། ། ཨ་ལས་ཟླ་བའི་གཟུགས་བསམ་པ། ། དེ་འོག་པད་དཀར་པདྨ་སྟེ། ། སྣ་ཚོགས་འདབ་བརྒྱད་མཛེས་པའོ། ། དེ་སྟེང་དྷཱིཿསེར་གུར་གུམ་མདོག། སྤྲོ་དང་བསྡུ་ལས་མཚན་མ་བསམ། ། དེ་ལས་དྷཱིཿམཚན་འཕྲོ་འདུ་ལས། ། སྐུ་གསེར་མདོག་ལས་ལྡེམ་བག་ཅན། ། བདེ་གཤེགས་དབུ་རྒྱན་ཟུར་ཕུད་ལྡན། ། རིན་ཆེན་རྣམ་བརྒྱན་གཞོན་ནུའི་ཚུལ། ། ལོ་བརྒྱད་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཞུགས། ། ཕྱག་གཡས་རལ་གྲི་པུ་སྟི་གཡོན། ། བཞིན་མཛེས་འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུར་བསྒོམ། ། གསལ་བས་ཐ་མལ་ཕུང་པོ་སྤོང་། ། ཐུགས་ཀར་ཟླ་སྟེང་དྷཱིཿདཀར་བསམ། །

One should generate the wisdom of equality. Then, the recitation of the secret mantra is: ākāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt. Having meditated on the meaning of the mantra as emptiness, one should grasp the supreme dharma of non-dual coemergence. By taking that very [emptiness] as the object, one should meditate on the selflessness of phenomena. One should analytically examine non-referential compassion. Following compassion, one is completely free from subject and object. Its essence is luminosity, free from all parts; its nature is utterly pure, the natural outflow of the dharmatā. By abiding in that state, which is devoid of entities and empty of objects, one meditates on the wisdom of the dharmadhātu. Thus, never separated from acting for the benefit of sentient beings, the yogi, having attained the power of former aspirations, gains mastery over all sentient beings. In order to perfectly fulfill the purpose of the mind, pervade the source of the three realms. Therefore, meditate with diligence on the wisdom of the ultimate and conventional nirvāṇa. From that, the entity arises in form; in the manner of an emanation, in the sky, one should visualize a moon from the syllable A. Below that is a white lotus, a beautiful eight-petaled lotus of various colors. Above that is a yellow dhīḥ, the color of saffron. Through the radiation and reabsorption [of light], one should visualize the sign. From the radiation and reabsorption of the dhīḥ sign, [the deity] appears with a golden body, graceful and supple. Wearing the crown of the Sugatas and locks of hair, adorned with jewels in the manner of a youth, eight years of age, seated in the vajra posture. In the right hand a sword, in the left a book. With a beautiful face like a rainbow, one should meditate. Through clarity, the ordinary aggregates are abandoned. At the heart, upon a moon, one should visualize a white dhīḥ.

དེ་ལས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཏེ། ། ཞལ་ལྔ་བྱིས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་ན་བཟའ་ཅན། ། ཟླ་དཀར་མདོག་ལས་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཞུགས། ། ཕྱག་གཡས་ཤེས་རབ་རལ་གྲི་བསྣམས། ། གཡོན་བཞི་ཤེས་རབ་པོ་ཏི་བསྣམས། ། གསལ་བ་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་ཐུགས་ལ་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། གསལ་བར་ཡི་གེ་ཨ་ལས་བསྐྱེད། ། ལྟེ་དབུས་རྩིབས་དྲུག་མུ་ཁྱུད་བཞི། ། ལྟེ་བར་ཡི་གེ་ཨ་དཀར་བསམ། ། རྩིབས་ལ་ཡི་གེ་སྔགས་དྲུག་དགོད། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྵྞཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ ཨོཾ་དྲུཿཁཙྪེ་དཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ ཨོཾ་པྲཛྙཱ་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ ཨོཾ་ཝཱ་གཱི་ཤྭ་རཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ ཨོཾ་ཨ་ར་པ་ཙ་ནཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ དམར་སྔོ་དཀར་དང་ལྗང་གུ་དང་། ། སེར་དང་དཀར་ཏེ་རིམ་བཞིན་བསམ། ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་ཀྱི་རིམ་བཞིན་ནོ། ། མུ་ཁྱུད་དང་པོ་དག་ལ་ནི། ། ཨོཾ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་བྷཱ་བ་སྭ་བྷཱ་བ་བི་ཤུདྡྷེ་བཛྲ། ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཿམུ་ཁྱུད་གཉིས་པོ་དག་ལ་ནི། ། ཨ་ཨཱ་ཨི་ཨཱི་ཨུ་ཨཱུ་ཨེ་ཨཻ་ཨོ་ཨཽ་ཨཾ་ཨཿམུ་ཁྱུད་གསུམ་པོ་དག་ནི། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྐུ་ཡི་སྔགས། ། ཨ་ཨཱ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ་ཧ་ར་ཧ་ར། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿབྷ་ག་ཝཱན་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟི་བཱ་གཱི་ཤྭ་ར་མ་ཧཱ་བཱ་ཙ། སརྦ་དྷརྨྨ་ག་ག་ནཱ་མ་ལ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷ་དྷརྨྨ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཱཿཕྱི་རོལ་མུ་ཁྱུད་ཐ་མ་ལ། ། ཡི་གེ་ཀ་སོགས་ཧ་ཡི་མཐར། ། ཐུབ་པའི་ཡི་གེ་རྣམ་བཀོད་པ། ། འཁོར་ལོ་སྔགས་ཀྱི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་དབུས་ཀྱི། ། ཨ་དཀར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ། བཅོམ་ལྡན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྒོམ། །

From that, the Primordial Buddha, With five faces, adorned with the ornaments of a youth, Clad in garments of various jewels, Seated in the cross-legged posture from the color of a white moon. His right hand holds the sword of insight; His four left hands hold the volumes of insight. One should understand him as being clearly manifest. In his heart is the wheel of insight, Clearly generated from the syllable A. In the center of the navel, a six-spoked wheel with four rims; At the hub, one should visualize a white syllable A. On the spokes, arrange the six syllables of the mantra: Oṃ vajratīkṣṇāya te namaḥ | Oṃ duḥkhacchedāya te namaḥ | Oṃ prajñājñānamūrtaye te namaḥ | Oṃ jñānakāyāya te namaḥ | Oṃ vāgīśvarāya te namaḥ | Oṃ arapacanāya te namaḥ | Visualize them in sequence as red, blue, white, green, Yellow, and white, respectively, According to the order of the wheel's spokes. On the first rim: Oṃ sarvadharmābhāvasvabhāva-viśuddhe vajra | A Ā Aṃ Aḥ | On the second rim: A Ā I Ī U Ū E AI O AU Aṃ Aḥ | On the third rim is the mantra of the body of the wisdom being: A Ā sarvatathāgatahr̥daya hara hara | Oṃ hūṃ hrīḥ bhagavān jñānamūrti vāgīśvara mahāvāca | sarvadharmāgaganāmalasupariśuddhadharmadhātujñānagarbha āḥ | On the outermost rim, From the letter Ka to the end of Ha, The syllables of the Sage are arranged; This is the sequence of the wheel's mantra. Then, from the complete transformation Of the white A in the center of the wheel, One should meditate on the Bhagavan Wisdom Being.

ཞལ་དྲུག་སྟོན་ཀའི་ཟླ་ལྟར་དཀར། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་གཙུག་ཕུད་མཛེས། ། ཉི་མ་འཆར་ཀའི་འོད་ཀྱིས་མཛེས། ། ཞི་བའི་ཚུལ་འཆང་རིན་ཆེན་བརྒྱན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཞུགས་པ་སྟེ། ། གཡས་གཡོན་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་བསྣམས། ། སྟེང་ན་ཤེས་རབ་པོ་ཏི་བསྣམས། ། མཛེས་པ་གསལ་བར་དམིགས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀ་རུ། ། ཟླ་མཆོག་གསལ་བར་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་ཐུགས་མཆོག་ངོ་བོ་སྟེ། ། དེ་སྟེང་ཡི་གེ་རྣམས་ངོ་བོ། ། ཨ་མཆོག་ཨ་དཀར་བསམ་པར་བྱ། ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་དེ་ལས་བྱུང་། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གསུང་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་འཁོར་ལོ་དྲུག་བརྩེགས་ལ། ། ཨོཾ་ཨཿཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་མཆོག། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿདང་ལྡན་པས། ། སྤྱན་དྲངས་མདུན་དུ་གསལ་བར་དམིགས། ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་དབུལ་བར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་དེ་ཉིད་གསུམ་ལྡན་པས། ། ཨེ་ཧཱ་བི་ར་ཧཱུཾ་པུཥྤེ་སྭཱ་ཧཱ། དྷཱུ་པེ་སྭཱ་ཧཱ། གནྡྷེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨཱ་ལོ་ཀེ་སྭཱ་ཧཱ། ནཻ་བི་དྱེ་སྭཱ་ཧཱ། བ་ལིཾ་ཁ་ཁ། ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི་སྭཱ་ཧཱ། སྥ་ར་ཎ་ཁཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཡོན་ཆབ་མེ་ཏོག་བདུག་སྤོས་དང་། ། དྲི་ཆབ་ལྷ་བཤོས་གཏོར་མ་དང་། ། སྒྲ་ལ་སོགས་པ་རིམ་བཞིན་དབུལ། ། འདུད་ལ་སོགས་པས་བསྟོད་པར་བྱ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿས་བསྟིམ་པའོ། ། ཡང་ན་འོད་ཀྱིས་ལྷ་མོ་བཀུག་ལ་དབང་བསྐུར་བར་བྱ། དེ་ནས་བཟླས་པ་བྱ་བ་སྟེ། ། ཡི་གེ་སྦྲུལ་མཐའ་ལྡན་པས་ན། ། ལྔ་པོ་ཡ་སྟེ་ན་མ་བོར། ། ཡི་གེ་ཚེག་བཅད་སུམ་ཅུ་ལ། ། མ་ཡེངས་གཏད་ལ་བཟླས་པ་གསལ། ། ངག་གི་དངོས་གྲུབ་དྲི་མ་བྲལ། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལ་དགྱེས། ། གྲངས་ནི་བརྒྱ་པ་དག་པར་བྱ། །

With six faces white as the autumn moon, His crown is beautified by an indranīla gem, Resplendent with the light of the rising sun, He maintains a peaceful demeanor and is adorned with jewels. Seated in the vajra posture, He holds blue utpala flowers in his right and left hands, And above them, he holds the volume of Prajñāpāramitā. Visualize him clearly and beautifully. At the heart of the wisdom being (jñānasattva), One should clearly imagine a supreme moon. The essence of his supreme heart Is the nature of the syllables above it. One should imagine the supreme letter A, a white A. From it, the Buddhas of the three times arise; It is the speech of all the Buddhas. Thus, upon the six stacked wheels, Are the supreme syllables OṂ ĀḤ HŪṂ, Together with JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ. Having invited them, visualize them clearly in front. One should present the offerings and so forth. Since all possess the three suchnesses: E HĀ VĪRA HŪṂ PUṢPE SVĀHĀ, DHŪPE SVĀHĀ, GANDHE SVĀHĀ, ĀLOKE SVĀHĀ, NAIVIDYE SVĀHĀ, BALIṂ KHA KHA KHĀHI KHĀHI SVĀHĀ, SPHARAṆA KHAṂ SVĀHĀ. Offer the water for the feet, flowers, incense, Scented water, divine food, and torma, And the sound [of music] and so forth in sequence. One should offer praise with prostrations and the like. With JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ, they are absorbed. Alternatively, the goddesses are summoned by light and empowerment is bestowed. Then, the recitation is performed: Since the syllables end with a snake’s tail, The fifth is YA, and NA is not omitted. For the thirty syllables of the verse, Focus without distraction and recite clearly. The siddhi of speech is free from stain; Even the ḍākinīs are pleased by it. As for the number, one should perform one hundred pure recitations.

ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་གོམས་པའོ། ། དེ་ནས་མཚན་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་ཨ་ལ་སེམས་གཏད་ལ། ། ངག་གི་མཚན་ནི་གསལ་བརྗོད་པའོ། ། དེ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་ཤེས་བྱ། ། ཤེས་ནས་རྟོག་པ་རྣམས་དང་བྲལ། ། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ལྷ་རྣམས་དང་། ། འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀུན། ། མ་ལུས་ཐམས་ཅད་དགྱེས་ནས་སུ། ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར། ། དུས་གསུམ་དག་ཏུ་བརྗོད་པ་དང་། ། ཡང་ན་དུས་དྲུག་དག་ཏུ་བརྗོད། ། ཡང་ན་དུས་ཀྱི་ངེས་མེད་པས། ། ནུས་ཚད་དག་ཏུ་བརྗོད་པའོ། ། མཚན་ནི་བརྗོད་པས་སྐྱོ་བ་ན། ། ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་སྔགས་དྲུག་ལས། ། སྔགས་དང་མཐུན་པའི་འོད་བྱུང་ནས། ། ལུས་སྣང་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་བྱས། ། མི་ཤེས་རི་བོ་ཐམས་ཅད་བཅོམ། ། ཕྱི་རོལ་དག་ཏུ་འཕྲོས་པ་ལས། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་ཁྱབ་པར་གནས། ། སངས་རྒྱས་ཞིང་ཁམས་གསལ་གྱུར་ནས། ། ཆོས་སྐུ་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པའི་དོན། ། བྱས་ནས་སླར་ནི་བཟླས་པ་ལས། ། སྙིང་གར་ཟླ་སྟེངས་ཨ་ལ་ཐིམ། ། བརྟན་པས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམ། ། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པའི་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། ཡེ་ཤེས་བསྒོམས་ན་སྤྲུལ་སྐུ་དང་། ། ཟླ་བའི་སྒོ་ནས་ལོངས་སྐུ་དང་། ། ཨ་ཡི་སྒོ་ནས་ཆོས་སྐུ་དང་། ། རིང་པོ་མི་ཐོགས་པར་འགྱུར་བ། ། བརྟན་པས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམ། ། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པའི་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། འདུལ་བའི་དབང་གིས་སེམས་ཅན་ལ། ། ཉེ་བར་བཟུང་བར་མངོན་སྣང་བའོ། ། དེ་ནས་སྟོང་ཉིད་ལ་གནས་བྱ། ། ཨ་ཉིད་ཐིག་ལེ་བྱང་ཆུབ་སྟེ། ། བྱང་སེམས་ཐམས་ཅད་དེ་ལ་འདུས། ། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་དེར་གནས་ན། ། འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུའི་ཐིག་ལེ་སྟེ། ། ཤེས་པ་བྱིང་རྒོད་མེད་པ་ཡིས། །

This is the cultivation of the wheel of insight. Next, the names shall be recited. Focusing the mind on the syllable A, the names are clearly articulated with the voice. Furthermore, one should know them to be without intrinsic nature. Having known this, one is freed from conceptual thoughts. All the worldly deities and all the supramundane deities, without exception, will be pleased and will perceive all excellent qualities. One should recite them three times a day, or else six times a day, or else without a fixed time, reciting as much as one is able. When weary of reciting the names, from the six mantras of the wheel of insight, light corresponding to the mantras emerges and illuminates the entire appearance of the body. It destroys all the mountains of ignorance and, radiating outward, remains pervading the entire expanse of space. Having clarified the buddha-fields, it accomplishes the purpose of attaining the wisdom of the dharmakāya. Then, through further recitation, it dissolves into the A upon the moon at the heart. Meditate repeatedly with stability. By meditating on wisdom in this way, the bodhisattva who practices thus will, before long, attain the nirmāṇakāya through the moon, the saṃbhogakāya through the moon, and the dharmakāya through the A. Meditate repeatedly with stability. By the power of taming sentient beings, the bodhisattva who practices thus appears to them in manifest form. Then, one should abide in emptiness. The A itself is the bindu of awakening; all bodhicitta is gathered therein. If all bliss abides there, it is the rainbow-like bindu. With a consciousness free from dullness and agitation—

གསལ་བ་འབད་པས་དད་པར་བྱ། ། སེམས་ཉིད་དེ་རང་ཡིན་ཞེ་ན། ། ཆོས་ཉིད་ངང་ལ་གནས་ཞེས་བྱ། ། ཐིག་ལེ་ཇེ་ཕྲ་ཤེས་པ་ཕྲ། ། རང་བཞིན་མེད་པས་གནས་པའོ། ། སེམས་ཉིད་བཏང་སྙོམས་གསལ་བ་ལ། ། གསལ་བ་མི་རྟོག་ཐོབ་པའོ། ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་གསལ་བ་དེ། ། སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཐོབ། ། འབྲས་བུ་ཆོས་སུ་ཐོབ་པའོ། ། དེ་ནས་སྐྱོ་བ་བྱུང་བ་ནི། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་མུཿགཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཐམས་ཅད་བསྡུས་ནས་ལྷ་ཉིད་གནས། ། ངག་ཏུ་བཟླས་པ་ནུས་ཚད་བཟླས། ། ཞི་ལ་གནས་ཤིང་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་དགའ་སེམས་བསྐྱེད། ། གཏོར་མ་རྟག་ཏུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སྟན་ལ་གཅིག་པུ་འདུག་ནས་སུ། ། ལམ་ལྔ་ཉམས་སུ་མྱང་བར་བྱ། ། ཚོགས་ལམ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའོ། ། སྦྱོར་ལམ་བཟླས་པར་བྱེད་པ་ན། ། མཐོང་ལམ་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་སྟེ། ། བསྒོམ་ལམ་འཕྲོ་འདུ་དག་ལ་གནས། ། མཐར་ཕྱིན་སྟོང་ཉིད་སེམས་དཔའོ། ། དགེ་མས་བརྩམས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ལ། ། འགལ་འཁྲུལ་མཆིས་ན་མཁས་བཟོད་མཛོད། ། བརྩམས་པའི་དགེ་རྩ་ཡོད་སྲིད་ན། ། སེམས་ཅན་མོས་དང་ཕྲད་པར་ཤོག། དགེ་བསྙེན་མ་སྙན་གྲགས་དགེ་མས་མཛད་པ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་རྫོགས་སོ། །

One should cultivate faith through the effort of clarity. If one asks, "Is that the nature of mind itself?" it is called "abiding in the state of the nature of phenomena." As the bindu becomes increasingly subtle, consciousness becomes subtle; because it lacks inherent existence, it abides. In the clarity of the equanimity of the nature of mind, one attains non-conceptual clarity. Based on that, one attains clarity that appears yet lacks inherent existence; this is the attainment of the result as the Dharma. Then, when weariness arises, recite "Oṃ Āḥ Hūṃ Muḥ" and request the departure. Having gathered everything, the deity remains. Recite the mantra verbally as much as one is able. Abiding in peace, generate compassion; generate a joyful mind for the benefit of sentient beings. One should always offer the torma. Sitting alone upon the seat, one should experience the five paths. The path of accumulation is the generation stage. When performing the recitation of the path of preparation, the characteristics of the path of seeing are described. One abides in the emanation and reabsorption of the path of meditation. The final stage is the emptiness-being. If there are any contradictions or errors in this sādhana composed by the laywoman Dge-ma, may the learned be patient. If there is any root of virtue in this composition, may sentient beings meet with devotion. Composed by the laywoman Nyen-drak Dge-ma. This concludes the Sādhana of the Noble Mañjuśrī.