A Running Commentary on the Sādhana in the “Endowed with Secrecy” Tradition for “The Recitation of the Names of Mañjuśrī” called “Clear Gnosis”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ནཱ་མ་སཾ་གཱི་ཏི་གུ་ཧྱ་བཱནྣོ་པི་ཀ་ཛྙཱ་ན་དཱི་པ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་གསང་བ་དང་ལྡན་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ཡེ་ཤེས་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ། ངག་གི་དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་ཁྱབ་བདག་ལྔ་ཡི་དངོས། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ལ་རབ་བཏུད་དེ། ། དོན་དམ་ཟབ་མོའི་ངེས་དོན་ལ། ། བདག་འདྲས་དཔག་པར་མི་འོས་ཀྱང་། ། བདག་པས་བློ་དམན་དོན་ལ་གཟུང་བ་དང་། ། ངེས་དོན་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དང་། ། བླ་མའི་གདམས་ངག་མ་ཐོབ་རྣལ་འབྱོར་དོན་ལྟོས་པའི། ། གང་ཟག་རྣམས་ལ་ཕན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། འཇམ་དཔལ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ཡི། ། རྒྱུད་ལས་ངེས་དོན་བཏུས་ཏེ་བཤད། ། དེ་ལ་མདོའི་དོན་ཞུས་ཤིང་སླར་གསུངས་པའི་ཐབས་བསྟན་པ་དང་། ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཐབས་བསྟན་པ་གཉིས་ལས། འདིར་མདོའི་དོན་ཞུས་ཤིང་སླར་གསུངས་པའི་ཚུལ་བསྟན་པ་བཤད་དེ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་ཐིག་ལེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཏན་ལ་དབབ་དགོས་ཏེ། དེའི་དོན་ནི་གནས་པ་བཞི། ངོ་བོ་བཞི། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཐབས་བཞི། དེའི་འབྲས་བུ་བཞི་ལ་ཡང་དག་པའི་དོན་འདུས་པས་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཐིག་ལེ་བཅུ་དྲུག་མི་ཤིགས་དབུས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པའི་དུས་ན་ཚིག་དང་ཡི་གེའི་སྒྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བས། ཡན་ལག་མེད་ཅིང་རྩིས་ལས་འདས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྟོག་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་དྲུག་སྦྱང་བའི་གཉེན་པོར་དབུགས་དབྱུང་དྲུག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་བསྐྱེད་ལ།

In the language of India: Āryamañjuśrīnāmasaṃgītiguhyanopikasādhanavṛttijñānaprakāśa-nāma. In the language of Tibet: ’Phags pa ’jam dpal gyi mtshan yang dag par brjod pa’i gsang ba dang ldan pa’i sgrub pa’i thabs kyi ’grel pa ye shes gsal ba zhes bya ba (The Clarification of Wisdom: A Commentary on the Sādhana of the Secret Recitation of the Names of the Noble Mañjuśrī). Homage to the Lord of Speech! Having bowed deeply to the wisdom body of the glorious, all-pervading Lord of the five aspects, although one such as I is unworthy to fathom the definitive meaning of the profound ultimate, I shall explain by extracting the definitive meaning from the Mañjuśrī-māyājāla-tantra for the benefit of those individuals who, possessing inferior intellects, rely on the meaning of yoga without having received the oral instructions of a guru, and for the sake of teaching the characteristics of the three definitive meanings. Regarding this, there are two parts: the teaching on the method of requesting and receiving the meaning of the sūtra, and the teaching on the method of practice. Here, I shall explain the manner of requesting and receiving the meaning of the sūtra. According to the system of Secret Mantra, it is necessary to establish the bindu of bodhicitta. Since the true meaning is subsumed within the four abidings, the four essences, the four methods of experience, and the four results, in order to teach these, it is said: "In the center of the indestructible, the sixteen bindus." Thus, at the time of realizing non-dual wisdom, one is free from the extremes of verbal and literal elaboration; therefore, it is said: "Without limbs and beyond calculation." In that way, as an antidote to purify conceptualization and the six afflictions, one should generate the assembly of deities of the maṇḍala of the six breaths.

དེ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཟིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ལྡན་ཞིང་ཡིད་རྟོག་འདས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ནི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་གྱིས་ཡང་དག་པའི་གནས་སུ་འགྲོ་བའི་ལམ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། ངེས་འབྱུང་ཀུན་གྱི་ལམ་གང་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དོན་གསུམ་དབྱེར་མེད་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དོན་གསུམ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་བློས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། སྣང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལུས་ཀྱི་མཐའ་ནི་ངེས་རྟོགས་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ལ་གནས་ན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེའི་ངང་ལ་གསང་སྔགས་ཀྱི་དོན་གྱིས་འགྲོ་བའི་བློ་སྦྱང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གསང་སྔགས་དོན་ཀུན་སྐྱེད་པ་པོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེའི་ངང་ལས་སྐུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ཀུན་གྱི་མཆོག། སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པའི་རྒྱུད་འཆང་བ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་བརྗོད་པའི་གནས་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མཆོད་འོས་བསྟོད་འོས་རིམ་གྲོའི་གནས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འཁོར་གྱི་གཙོ་བོས་སྟོན་པ་ལ་མཆོད་བསྟོད་བྱས་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་ཞུས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྫུ་འཕྲུལ་ལྡན། ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་མཐུ་བོ་ཆེས། ། ཉིད་ལ་སྙན་པའི་ཚིག་དག་གིས། ། བསྟོད་ནས་མཚན་གྱི་རིམ་པ་ཞུས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། སྟོན་པས་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱ་བའི་རིམ་པ་དང་།

Furthermore, in order to be embraced by a non-conceptual mind, it is said: "Possessing that very [nature], the mind transcends conceptualization." To show that such a meaning is the path for all the wise to proceed to the authentic state, it is said: "Whatever is the path of all renunciations." To realize the three meanings as inseparable, it is said: "With a mind free of doubt regarding the three meanings." To realize the meaning of the non-arising of all appearing phenomena, it is said: "The limits of the body must be definitively realized." To show that if one abides in such a meaning, the unerring result will arise, it is said: "Unsurpassed enlightenment." To train the minds of beings in the meaning of Secret Mantra within that state, it is said: "The progenitor of all Secret Mantra meanings." To show that from within that state, the welfare of beings is accomplished through the two bodies, it is said: "The supreme of all Sambhogakāyas, the holder of the Buddha’s emanation lineage." To show that such a one is the object of worship and praise for gods and humans, it is said: "Worthy of offerings, worthy of praise, the object of veneration." To show that the leader of the retinue, having offered worship and praise to the Teacher, requested the welfare of beings, it is said: "The Bodhisattva endowed with miraculous powers, the mighty Vajrapāṇi, having praised him with pleasing words, requested the sequence of names." The Teacher [then taught] the sequence of the approach for the sake of beings, and...

དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་རིམ་པ་དང་། དེ་ལ་ཚོགས་བསག་པ་དང་། སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བའི་རིམ་པ་དང་། ན་བ་ལ་ཕན་གདགས་པའི་རིམ་པ་དང་། ཤི་བ་ལ་ཕན་གདགས་པའི་རིམ་པ་དང་། ལུས་ཀྱི་རྩ་གནས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྟན་པའི་རིམ་པ་དང་། སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་རིམ་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་རིམ་པ་དང་། བླ་མ་ལ་ཡོན་དབུལ་བའི་རིམ་པ་དང་བཅུ་གསུངས་པས་ན། བློ་ཞན་དོན་དུ་རིམ་པས་གསུངས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེའི་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཐབས་ལ་གཉིས་ཏེ། བསྙེན་པ་དང་སྒྲུབ་པ་གཉིས་སོ། ། སྔོན་ལ་བསྙེན་པ་སྟོན་ཏེ། དོན་དང་ལྡན་པའི་སློབ་དཔོན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས། ། སློབ་དཔོན་ཆ་ལུགས་གནས་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་པོས་ཉམས་དང་གར་འཐད་དུ་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་དང་ནི་རྗེས་མཐུན་པའི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚིག་རྐང་ལྔ་གསུངས་སོ། ། ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་དུ་འདུག་ལ། སྟེང་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་དུ་འདུག་པ། མེ་ཏོག་གི་སྣམ་བུ་ལང་ལིང་དུ་ཆགས་པ། ཤར་རི་གཞོལ་བ། ནུབ་རི་སྐྱོབ་པ། ལྕུག་ཕྲན་གྱི་ཚལ་ཡོད་པ། བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་བྱ་སྣ་ཚོགས་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་དེ་འདྲའི་གནས་སུ་བསྙེན་པ་བྱ་སྟེ། དབང་བསྐུར་པ་ཐོབ་པ། བླ་མའི་བཀའ་བཞིན་བྱེད་པ། དམ་ཚིག་ལ་གནས་པ་བྱ་བའི་ལས་ལ་མ་རྨོངས་པའི་བརྩེ་བའི་གྲོགས་དང་འགྲོགས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གྲོགས་བཟང་བཙལ་ལ་བསྙེན་པ་བརྩམ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། །

Ten stages are taught: the sequence for drawing the maṇḍala, the sequence for accumulating merit therein, the sequence for performing the fire offering, the sequence for benefiting the sick, the sequence for benefiting the deceased, the sequence for teaching the wheels of the body’s channel locations, the sequence for conferring empowerment upon the disciple, the sequence for requesting the departure of the maṇḍala deities, and the sequence for offering the fee to the guru. Thus it is said: "For the sake of those with dull intellects, they are taught in stages." Regarding the method for practicing these, there are two: approach and accomplishment. First, the approach is shown. Because the master who possesses the [proper] purpose is the very essence of the Great Vajradhara, it is said: "The Great Vajradhara, assuming the appearance of a master..." Then, in order for the practitioner to remain in a place that is conducive to their experience and conduct, five lines beginning with "In a place concordant with meditative concentration..." are taught. Regarding the phrase "and so forth," it refers to a place such as one where there is an eight-petaled lotus below and an eight-spoked wheel above, with a profusion of flower garlands, the eastern mountain sloping down and the western mountain providing protection, a grove of young saplings, and various auspicious birds singing. In such a place, one should perform the approach. To show that one should associate with compassionate companions who have received empowerment, act according to the guru’s instructions, abide by the samaya, and are not confused regarding the activities to be performed, it is said: "Seek good companions and begin the approach."

དེ་ནས་དོན་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་བདེ་བའི་སྟན་ནང་ཚངས་ཅན་འབོལ་བ་ལ་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ངམ་ཇི་ལྟར་བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་སྟེ། ཁ་ཟས་ཀྱི་ཚོད་བཟུང་། གཉིད་ཀྱི་ཆ་མཉམ། ལུས་ཆམ་ལ་ཕབ། སེམས་ཁོག་གློད་དེ་སྒོམ་པ་བརྟན་པའི་ཕྱིར། བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་རྣམ་རྟོག་གི་བགེགས་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བདག་དང་ས་གཞི་ཡོངས་བསྲུང་ཞིང་། ། ར་བ་དྲ་བས་མཚམས་བཅད་དང་། ། ཕྱོགས་དང་སྟེང་འོག་བཅིང་སོགས་པ། ། རབ་ཏུ་འབད་དེ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའི་དོན་ནི་མགོན་པོ་ཀུན་སྣང་གི་རྒྱུད་ལས་འདི་སྐད་དུ། ཀྱེ་མ་ལྷ་ཡི་བུ་རྣམས་དང་། ། གཞོན་ནུ་རྣམས་ནི་ཚོ་འདོད་དང་། ། ཕྱི་རོལ་རྒོལ་བ་ཚར་གཅོད་དང་། ། རྣམ་རྟོག་བགེགས་རྣམས་བསྲུང་འདོད་ན། ། དང་པོར་སྟོང་པ་ཆེན་པོར་བསྒོམ། ། དེ་ཡི་ངང་ལས་རང་གི་དངོས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག་པོར་བསམ། ། ལྕེ་ལ་ཟླ་བ་རྡོ་རྗེ་ནི། ། རྩེ་ལྔ་པར་ནི་རྣམ་བསམས་ལ། ། བཛྲ་ཛི་ཧྭ་ཞེས་བརྗོད་དེ། རྡོ་རྗེའི་ལྕེ་རུ་རྣམ་པར་བསམ། ། སྔགས་ཟློས་ནུས་པའི་མཐུ་དང་ལྡན། ། ལག་པ་གཉིས་སུ་ཨ་དང་ཧཱུྃ། ། གོང་མའི་གོ་རིམ་དོན་དང་ལྡན། ། བཛྲ་ཧ་ཏ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་ལྟ་བུར་བསམ། ། ཕྱག་རྒྱ་ནུས་པའི་མཐུ་དང་ལྡན། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་ཧཱུྃ་ལས་ནི། ། གྲྀཧྞ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་བཾཾ་ཧཱུྃ། ཞེས་པའི་སྔགས་ནི་བརྗོད་ནས་ཀྱང་། ། རྡོ་རྗེ་ཏི་རཱིནྟི་རི་བཅིང་། ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་མེ་ལྟར་རབ་ཏུ་འབར་བ་ཆར་སྤྲིན་གྱི་མདོག་ཅན། འོད་ཟེར་གྱི་ཕྲེང་བས་ཀུན་དུ་འཁྲུག་པ། ཞལ་བཞི་པ།

Then, that practitioner endowed with the meaningful [practice] should sit upon a comfortable cushioned seat with a soft inner lining, in the vajra posture or in whatever posture is comfortable. Having sat upon a comfortable seat, as it is said: "One should sit upon a comfortable seat," one should moderate the food, balance the sleep, settle the body, and relax the mind in order to stabilize the meditation. Then, in order to protect against the obstacles of conceptual thought, it is said: "Protecting oneself and the entire ground, one should meditate with great effort upon the boundaries of the fence and the net, and the binding of the directions, above, and below." The meaning of this is stated in the Tantra of the Protector Universal Illumination (Kun snang mgon po'i rgyud) as follows: "O sons of the gods and youths who desire long life, who wish to subdue external adversaries, and who wish to protect against the obstacles of conceptual thought: first, meditate on great emptiness. From within that state, visualize your own form as the Lord of all Buddhas. Visualize a moon and a five-pronged vajra upon the tongue, and reciting vajra-jihva, visualize the tongue as a vajra. Possessing the power to recite the mantra, in the two hands are the syllables A and Hūṃ in the aforementioned order. Reciting vajra-hasta, visualize them as being like five-pronged vajras. Possessing the power of the mudrā, then from the syllable Hūṃ, recite the mantra gṛhṇa vajra samaya baṃ hūṃ and bind the tīriṇṭi vajra-mudrā. [Visualize] the Great Wrathful One, blazing intensely like fire, the color of a rain cloud, completely agitated by garlands of light rays, with four faces."

ཕྱག་བརྒྱད་པ། ཞལ་སྒེག་པ། དཔའ་བ་འཇིགས་སུ་རུང་བ། སྙིང་རྗེ་ཆེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་པ། ཕྱག་གཡས་པ་རྣམས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། རལ་གྲི་དང་། མདའ་དང་། འཁོར་ལོ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་པ་རྣམས་ན་དྲིལ་བུ་དང་། ཞགས་པ་དང་། གཞུ་དང་། ཁ་ཊྭཱྃ་ག་ལ་བཏགས་པའི་བ་དན་སྣ་ཚོགས་བསྣམས་པ། མེ་སེར་སྐྱ་འབར་བ་ལྟ་བུའི་སྐྲའི་ཚོགས་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་སུ་རུང་བ། སྦྲུལ་ཆེན་པོས་གདུ་བུ་དང་དབུ་རྒྱན་དང་། སྐ་རགས་དང་ཞབས་གདུབ་དང་། མགུར་ཆུ་དང་། རྣ་རྒྱན་དང་། ཅོད་པན་གྱིས་བརྒྱན་པ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་དགོད་པ་ལ་མཁས་པ། གཡོན་བརྐྱང་བས་ཁྱབ་འཇུག་དང་ཆུང་མར་བཅས་པ་གནོན་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་འདུག་ལ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པས་ནང་བཅིངས་ཏེ། ། མཐེ་བོང་གཉིས་ནི་གཞིབས་བྱས་ལ། ། བསྒྲེང་བའི་སོར་མོའི་སྟེང་ནས་དགབ། ། ཏི་རཱིནྟི་རིའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭ་ལ་ཨ་ན་ལཱརྐ་ཧཱུྃ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ། ། གསང་སྔགས་དམ་པ་བརྗོད་ནས་ནི། ། སྤྱི་བོ་ནས་བརྩམས་ཕྱོགས་བཞི་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་དབང་བསྐུར་བླང་། ། ཨོཾ་ཊུཾ་ཞེས་པའི་ཡི་གེ་གཉིས། ། གོ་ཆ་དམ་པ་བགོས་ནས་ནི། ། མཐར་ནི་མཉམ་པའི་ཐལ་མོ་དང་། ། བཛྲ་ཏུ་ཥྱ་ཧོཿཞེས་བརྗོད། ལུས་ཀྱི་ཆ་ལུགས་མཉམ་པར་བྱ། ། དེ་ཉིད་ལས་ནི་མ་གཡོས་པར། ། གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་སྙིང་གར་བཞག། གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ནི། ། ལན་གསུམ་དག་ཏུ་གསོར་བྱས་ལ། ། བགེགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བསྣུན་པར་བྱ། ། ༀ་བཛྲ་ཛྭ་ལ་ཨ་ན་ལཱརྐ་ཧཱུྃ། དེ་ནས་སེམས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱི། ། སྐད་ཅིག་རེ་ལ་ཏིང་འཛིན་རེ། །

He has eight arms and four faces, possessing expressions such as the playful, the heroic, the terrifying, and the compassionate. In his right hands, he holds a vajra, a sword, an arrow, and a wheel. In his left hands, he holds a bell, a noose, a bow, and a khaṭvāṅga adorned with various banners. His mass of hair is extremely terrifying, like blazing pale-yellow fire. He is adorned with great serpents as bracelets, a crown, a belt, anklets, a necklace, earrings, and a diadem. He is skilled in manifesting the wheel of great illusion. One should meditate on him treading upon Viṣṇu and his consort with his left leg extended. Then, sitting in the half-lotus posture, one should bind the interior with the vajra-binding gesture (vajrabandha). Having pressed the two thumbs together, one should cover them from above with the raised fingers. This is the tīriṇtīri mudrā. Reciting the sublime mantra: oṃ vajrajvālānalārka hūṃ abhiṣiñca māṃ, one should receive the empowerment of the vajra garland from the crown of the head and the four directions. Having donned the sublime armor with the two syllables oṃ ṭuṃ, one should finally join the palms together and recite vajratuṣya hoḥ. One should make the physical posture even. Without wavering from that very state, one should place the left fist at the heart. The right vajra-fist should be brandished three times to strike down all obstructing spirits. oṃ vajrajvālānalārka hūṃ. Then, through the miraculous display of the mind, one should enter into a different meditative absorption in each instant.

(བསྒྱར་‚བསྐྱར་)ཏེ་ལས་རྣམས་རིམ་པར་བྱ། ། བདག་ཉིད་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་མེ། ། གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་མེ་དབལ་གཡོན་སྡིག་མཛུབ། མདོག་སེར་ཞིང་འོད་འབར་བ། དེ་ཡི་ཆོ་འཕྲུལ་ལས་བྱུང་བའི། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ནང་བཅིངས་ཏེ། ། སོར་མོ་ནང་དུ་འབར་བར་བྱ། ། མཐེ་བོང་རྡོ་རྗེར་བསྒྲེང་བ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། བགེགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བསྲེགས་པར་བསམ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭ་ལ་ཨ་ན་ལ་ཧ་ན་ད་ཧ་པ་ཙ་མ་ཐཱ་བྷཉྫ་ར་ཎ་ཧཱུྃ་ཕཊ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བཅིངས་བྱས་ཏེ། ། མཐེ་བོང་གཉིས་ནི་རབ་ཏུ་བརྐྱང་། ། སྙོམས་ལ་སྟེང་དུ་བཞག་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སྤྱན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། བགེགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བཅིང་བར་བྱ། ། བཛྲ་ནེ་ཏྲི་བནྡྷ་སརྦ་བིགྷྣཱཾ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ལ། ། མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་བཞིན་བསྐོར་ཏེ། ། མགོ་ཡི་སྟེང་དུ་མཛུབ་མོ་གཉིས། ། ལྕགས་ཀྱུའི་ཚུལ་དུ་བཞག་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། ཨོཾ་ཧུ་ལུ་ཧུ་ལུ་ཧཱུཾ་ཕཊ། གསང་སྔགས་དམ་པ་བརྗོད་པ་ཡིས། ། སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཁྲོ་བོ་ནི། ། གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་གཡོན་སྡིགས་མཛུབ། ། དཔག་ཏུ་མེད་པས་སྟེང་ཕྱོགས་གཏམས། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བརྐྱང་བྱས་ཏེ། ། མཐེ་བོང་གཉིས་རྐྱང་མཛུབ་མོ་གཉིས། ། མཆེ་བ་ལྟ་བུར་བྱས་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཧཱུཾ། གསང་སྔགས་དམ་པ་བརྗོད་པ་ཡིས། ། སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་ཁྲོ་བོ་ནི། ། མཆེ་བ་ཐོགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་རྣམ་པར་གཏམས། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ཏེ། ། མཐེ་ཆུང་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་སྦྲེལ། །

Having repeated [the mantra], perform the rites in sequence. One should visualize oneself as the wrathful Vajra Fire, yellow in color and blazing with light, holding a vajra-flame in the right hand and a threatening mudrā in the left. From the miraculous display of that [deity], one should perform the vajra-binding, binding the hands within and causing the fingers to blaze inwardly. Extending the thumbs like vajras is the mudrā of Vajra Fire; one should imagine all obstructors being incinerated. Oṃ vajra jvala anala hana daha paca matha bhañja raṇa hūṃ phaṭ. Having bound the vajra-binding, extend both thumbs and place them level above [the palms]; this is the mudrā of Vajra Eye, which binds all obstructors. Vajra netri bandha sarva vighnān. Having bound the two vajra-fists, rotate them like a firebrand and place the two index fingers above the head in the manner of a hook; this is the mudrā of Vajra Terrifier. Oṃ hulu hulu hūṃ phaṭ. By reciting this sublime mantra, one should visualize white-colored wrathful deities, holding vajras in the right hands and threatening mudrās in the left, filling the upper direction in immeasurable numbers. Extending the vajra-palms, extend the two thumbs and form the two index fingers like fangs; this is the mudrā of Vajra Yakṣa. Oṃ vajra yakṣa hūṃ. By reciting this sublime mantra, one should visualize blue-colored wrathful deities holding fangs, filling that very place in immeasurable numbers. Having bound the two vajra-fists, link the little fingers together like a chain.

མཛུབ་མོ་གཉིས་ནི་རྩེ་སྦྱར་ཏེ། ། བཟློག་ནས་སྤྱི་བོར་གཞག་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། ཨོཾ་དྲུཾ་བནྡྷ་ཧཾ། གསང་སྔགས་དམ་པ་བརྗོད་པ་ཡིས། ། སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཁྲོ་བོ་ནི། ། གཙུག་ཏོར་དང་ནི་སྡིགས་མཛུབ་བསྣམས། ། དཔག་ཏུ་མེད་པས་ཤར་ཕྱོགས་གཏམས། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ཏེ། ། མཁྲིག་མ་གཉིས་ནི་མདུད་བྱས་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཞགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་བཛྲ་པཱ་ཤ་ཧྲཱིཿ། གསང་སྔགས་དམ་པ་བརྗོད་པ་ཡིས། ། སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཁྲོ་བོ་ནི། ། ཞགས་པ་དང་ནི་སྡིགས་མཛུབ་བསྣམས། ། དཔག་ཏུ་མེད་པས་དེ་ཉིད་གཏམས། ། ལག་པ་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས། ། མཐེ་བོང་གཉིས་ནི་སེམས་དཔའ་ཡི། ། སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་བཅས་པ་ལས། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ནི་མཉམ་པར་གཞིབས། ། ཕྱེ་ལ་མཐེ་ཆུང་གཉིས་པོ་ནི། ། བ་དན་ལྟ་བུར་བྱས་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བ་དན་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པ་ཏཾ་ཀི་པ་ཏཾ་ཀི་ནི་ར་ཊ། གསང་སྔགས་དམ་པ་བརྗོད་པ་ཡིས། ། སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཁྲོ་བོ་ནི། ། བ་དན་དང་ནི་སྡིགས་མཛུབ་བསྣམས། ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་པར་གཏམས། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད། ། ཁ་རུ་རྣམ་པར་བསྟན་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དུས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། ཧྲཱིཿབཛྲ་ཀཱ་ལི་རུ་ཊ་མ་ཊ། གསང་སྔགས་དམ་པ་བརྗོད་པ་ཡིས། ། སྐུ་མདོག་ནག་པོ་ཁྲོ་བོ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་སྡིགས་མཛུབ་བསྣམས། ། བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་པར་གཏམས། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་ནི། ། རི་བོ་འདེགས་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤི་ཥ་རེ་རུ་ཊ་མ་ཊ། །

Joining the tips of the two index fingers and turning them upward to rest upon the crown of the head is the mudrā of Vajroṣṇīṣa. Reciting the sublime secret mantra: OṂ DRUṂ BANDHA HAṂ. A red-colored wrathful deity, holding an uṣṇīṣa and making the threatening gesture (tarjanī), fills the eastern direction with immeasurable numbers. Binding the two vajra fists and tying the two wrists together is the mudrā of the Vajrapāśa. Reciting the sublime secret mantra: OṂ HŪṂ VAJRAPĀŚA HRĪḤ. A yellow-colored wrathful deity, holding a noose and making the threatening gesture, fills that very direction with immeasurable numbers. From the vajra-binding of the hands, the two thumbs are placed in the bodhisattva posture (paryaṅka), the two index fingers are aligned and pressed together, and the two little fingers are spread apart and formed like a banner. This is the mudrā of the Vajrapatākinī. Reciting the sublime secret mantra: OṂ VAJRAPATAṄKI PATAṄKINI RAṬ. A red-colored wrathful deity, holding a banner and making the threatening gesture, completely fills the western direction. The mudrā of Vajrayakṣa itself, displayed at the mouth, is the mudrā of Vajrakāla. Reciting the sublime secret mantra: HRĪḤ VAJRAKĀLIRUṬA MAṬ. A black-colored wrathful deity, holding a vajra and making the threatening gesture, completely fills the northern direction. With the two vajra fists, one performs the manner of lifting a mountain. This is the mudrā of Vajraśikhara. Reciting: OṂ VAJRAŚIKHARE RUṬA MAṬ.

གསང་སྔགས་དམ་པ་བརྗོད་པ་ཡིས། ། སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་ཁྲོ་བོ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་སྡིགས་མཛུབ་བསྣམས། ། ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་པར་གཏམས། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ས་སྟེང་བཞག། ཨོཾ་བཛྲ་དྲྀ་བྷོ་མེ་བྷ་བ་རཀྵ་སརྦ་སྭཱ་ཧཱ། གསང་སྔགས་དམ་པ་བརྗོད་པ་ཡིས། ། སྐུ་མདོག་སྨུག་པོ་ཁྲོ་བོ་ནི། ། ཐོ་བ་དང་ནི་སྡིགས་མཛུབ་བསྣམས། ། འོག་གི་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་པར་གཏམས། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ལ། ། མཁྲིག་མ་གཉིས་བསྣོལ་མཐེ་ཆུང་གཉིས། ། ལྕགས་ཀྱུའི་ཚུལ་དུ་སྦྲེལ་བྱས་ལ། ། མཛུབ་མོའི་སྡིགས་མཛུབ་གཉིས་བསྒྲེང་བ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ། བྷ་ག་བཱན་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་ཧཱུཾ་ཕཊ། གསང་སྔགས་དམ་པ་བརྗོད་པ་ཡིས། ། ནང་དུ་ཧཱུཾ་མཛད་ར་བར་གྱུར། ། དེ་ཉིད་ལས་ནི་མཛུབ་མོ་དང་། ། གུང་མོ་གཉིས་ནི་རྡོ་རྗེར་བྱས། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀརྨ་ཧཱུཾ། གསང་སྔགས་དམ་པ་བརྗོད་པ་ཡིས། ། ཕྱི་རོལ་ལས་ཀྱི་ར་བར་གྱུར། ། ལག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་དང་། ། བཛྲ་བནྡྷ་བཾ། ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་དྲ་བར་བསམ། ། འདི་འདྲའི་སྦྱོར་བ་རབ་འབད་ན། ། ལྷ་ཡི་རྫུ་འཕྲུལ་དག་ཀྱང་རྡུགས། ། ཚངས་དང་བརྒྱ་བྱིན་སྟོབས་ཆེ་བ། ། མནན་ཏེ་ཤར་དང་སྟེང་དུ་བཅིངས། ། དོན་དམ་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཕྱོགས་བཅུ་ཐམས་ཅད་བཅིང་བར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ས་ཕྱོགས་དེའི་ལྷ་དང་ཀླུ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་ཞིང་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་ཤིན་ཏུ་བརྩེར་ལྡན་པས། །

By reciting the sublime secret mantra, the blue-colored wrathful deity, holding a vajra and making the threatening gesture, is stationed in the southern direction. Placing the vajra-binding mudrā upon the ground: OṂ VAJRA DṚḌHO ME BHAVA RAKṢA SARVA SVĀHĀ. By reciting the sublime secret mantra, the maroon-colored wrathful deity, holding a mallet and making the threatening gesture, is stationed in the downward direction. Binding the two vajra fists and crossing the two wrists, join the two little fingers in the manner of a hook and extend the two index fingers in the threatening gesture; this is the mudrā of Vajra Hūṃkāra. OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ | GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ | GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ | ĀNAYA HO BHAGAVĀN VIDYĀRĀJA HŪṂ PHAṬ. By reciting the sublime secret mantra, Hūṃkāra becomes the inner enclosure. From that very [mudrā], making the index and middle fingers into a vajra is the Vajra Action mudrā: OṂ VAJRA KARMA HŪṂ. By reciting the sublime secret mantra, it becomes the outer Action enclosure. With both hands in the vajra-binding, VAJRA BANDHA BAṂ. Visualize the outer vajra net. If one exerts oneself in such an application, even the miraculous powers of the gods will be thwarted. Having suppressed the powerful Brahmā and Śakra, they are bound in the east and above. By the application of the three ultimate [mudrās], all ten directions will be bound. Thus it was said. Then, in order to pacify and please all the gods, nāgas, and others of that region, with great compassion:

སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་མཉེས་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། བདག་ཉིད་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བརྩེ་བ་དང་ལྡན་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེས་འོག་ནས་གསུངས་པའི་དོན་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་པ་ནི་ལྷ་ཀླུ་ལའོ། ། སྲེག་པ་ནི་ས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ནོ། ། མཉེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷའོ། ། དེ་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཚོགས་བསོགས་པའི་ཡན་ལག་གོ། ། དེ་ལྟར་བགེགས་བསྲུངས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཞི་བར་བྱས་ནས་གཟོད་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་བསྙེན་པ་རབ་འབད་དེ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཁོ་ནའོ། ། དགྱེས་པ་བསྐྱེད་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་ནི། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དགྱེས་པ་བསྐྱེད་པ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་སྤྲུལ་ཚོགས་དགུའི་ལྷ་ཚོའོ། ། དེ་གང་སྤྲུལ་ཞེ་ན། ནམ་མཁར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན། ། ཞེས་པ་ཁོ་ནའོ། ། ཇི་ལྟར་སྤྲུལ་ཞེ་ན། མཁའ་ལ་འདུས་པའི་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་པ་ཞེས་པ་སྟེ་སྤྲུལ་ལོ། ། དེའི་རྐྱེན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། ལག་གི་འདུ་བྱེད་བསྒོམ་ཅིང་བྱ། ། འབྲུ་ལྔ་གནས་པའི་སོར་མོ་ལ། ། ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། ལག་གི་འདུ་བྱེད་ནི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སོར་མོ་ནི་ལྔའོ། ། འབྲུ་ལྔ་ལྡན་པ་ནི་གུང་མོ་ལ་ཨོཾ། ། མཛུབ་མོ་ལ་ཧཱུཾ། སྲིན་ལག་ལ་ཧྲཱིཿ། མཐེ་བོང་ལ་ཏྲཱཾ། མཐེ་ཆུང་ལ་ཨཿབསམ་པར་བྱའོ། ། མཛུབ་མོའི་མཐེ་ཆུང་མདུད་བྱས་ལ། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ལ། ། མཛུབ་མོ་མཐེ་ཆུང་ལུ་གུ་རྒྱུད། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །

"One should please [the deities] through fire offering," it is said. This means that, possessing the divine pride of the Primordial Buddha (Ādibuddha), one should act with compassion for all sentient beings. Through the meanings explained below, "giving" refers to the gods and nāgas; "burning" refers to the defects of the site; and "pleasing" refers to the deities of the maṇḍala. If one asks what the result of this is, it is a branch of accumulating the collections. Thus, having protected against obstacles and pacified the defects of the site, in order to show the emanation of the support maṇḍala, it is said: "Then, having exerted oneself in the approach retreat..." and "In order to generate joy, the wheel..." Generating joy refers to the Sugatas. The wheel refers to the assembly of deities of the nine emanations. If one asks which is emanated, it is said: "It is to be meditated upon in the sky." If one asks how it is emanated, it is said: "Together with the wheel gathered in the sky," which means it is emanated. To show the conditions for that, it is said: "One should meditate and perform the hand gestures; on the fingers where the five syllables reside..." Hand gestures (mudrā) are the hand movements. The fingers are five. Possessing the five syllables means one should visualize OṂ on the middle finger, HŪṂ on the index finger, HRĪḤ on the ring finger, TRĀṂ on the thumb, and AḤ on the little finger. "Having bound the index and little fingers" refers to the Vajra Wheel mudrā: "Having bound the two vajra fists, the index and little fingers are linked like a chain. This is the Vajra Wheel, which accomplishes all maṇḍalas."

ཞེས་པ་ཁོ་ནའོ། ། ཐམས་ཅད་འདུས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་གསང་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་དགོས་པའི་དོན་ཏོ། ། ལྔ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལྔའོ། ། གཅིག་ནི་དེའི་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་པའོ། ། དྲུག་ནི་དབུགས་དབྱུང་དྲུག་གོ། ། གསུམ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ནི་སྔགས་ལས་བསྐྱེད། ། ཅེས་པ་ནི། ཨོཾ་མཉྫུ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཙཀྲ་ཧཱུྃ། ཞེས་པའོ། ། བླ་མ་དང་མཉམ་སྦྱོར་འདུས་པས། ཞེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་གང་ཡིན་པའི་དབུ་རྒྱན་དུ་བླ་མ་བཞུགས་པའོ། ། མཉམ་པར་ཤིན་ཏུ་བསྟོད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་མཉམ་པ་ནི་བླ་མ་དང་པོ། ཤིན་ཏུ་བསྟོད་པ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་འདུད་ལ་སོགས་པའོ། ། ཨེ་མ་ནི་ནམ་མཁར་སྤྲུལ་པའི་ལྷ་ཚོགས་ལ་ངོ་མཚར་ཆེ་བའོ། ། ཨེ་མ་ཡན་ལག་འདུས་པའི་ཞེས་པའི་དོན་དུ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱིས་སྤྲུལ་ལོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་ཞེས་པ། སྦྱོར་བ་ནི་མཆོད་པའི་རྟེན་སྤྲུལ་པའོ། ། འདི་ནི་གསུམ་ལས་འབྱུང་ཞེས་པ་ནི་སྔགས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་ལས་འབྱུང་ངོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་སྤྲུལ་པ་དེ་མདུན་གྱི་ནམ་མཁར་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དང་འདྲ་བར་ཡིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་མཁའ་ལ་གསལ་བཀོད་དེ། ། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་འདྲར་མཐོང་ནས། ། ཞེས་པ་ཁོ་ནའོ། ། དེ་ལྟར་བསམ་པ་དེ་ལ་མཆོད་བསྟོད་བྱ་བའི་ཕྱིར། དགའ་བས་མཆོད་ལ་གླུ་ཡིས་བསྟོད། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། དགའ་བས་མཆོད་པ་ནི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དང་ཡིད་ཀྱིས་མཆོད་པས་སོ། །

This is the only [explanation]. Regarding the phrase "by the application of the union of all," this means that the three—mantra, mudrā, and samādhi—are required. "Five" refers to the five Sugatas. "One" refers to their indivisible essence. "Six" refers to the six breaths of relief. "Three" refers to the body, speech, and mind. Regarding the phrase "this maṇḍala is generated from mantra," it is: oṃ mañjuśrī-vajracakra hūṃ. Regarding the phrase "through the union with the guru," this means that the guru resides as the crown ornament of whichever deity is the principal of the maṇḍala. Regarding the phrase "one should offer praise in equality," "equality" refers to the guru, and "thorough praise" refers to the prostrations and so forth that follow. "Ema" expresses the wonder toward the assembly of deities emanated in space. The meaning of "Ema, the assembly of limbs" is that they are emanated by the three—body, speech, and mind. Regarding "this application," "application" refers to the emanation of the support for the offering. Regarding "this arises from the three," the meaning is that it arises from the three: mantra, mudrā, and samādhi. In order to make that emanation clearly manifest to the mind in the space before one, as if it were a direct perception of the senses, it says: "Having thus clearly arranged it in space, seeing it as if it were a direct perception of the senses." In order to perform offerings and praise to that which has been thus visualized, it says: "Offer with joy and praise with song." "Offering with joy" means offering with flowers and so forth, as well as with the mind.

གླུ་ཡིས་བསྟོད་པ་ནི་མཆོད་པ་དེའི་རྗེས་ལ་འདུད་ཀྱིས་བསྟོད་པ་སྟེ། མཆོག་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཁྱོད་འདུད། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཉི་ཤུས་བསྟོད་པའོ། ། དང་པོས་མཆོད་ཅིང་ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལ་སྙེགས་སོ། ། རྗེས་ཡི་རང་དང་བཤགས་པ་དང་། ། གསོལ་གདབ་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་དང་། ། བཅུ་ཡི་ཡན་ལག་ཀུན་འདུས་པས། ། ཞེས་པའི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ། གང་དག་ཕྱོགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ན། ། དུས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་བཞུགས་པའི། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། ཉན་ཐོས་བཅས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས། ། སྔོན་ཆད་སྡིག་པ་ཅི་བགྱིས་པ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ནི། ། དུས་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བཤགས་པར་བགྱི། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་བརྩེ་བའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་ཚོགས་མཆོག་སྟེ། ། བླ་མེད་དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་ལ། ། བྱང་ཆུབ་བར་དུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་དེ་ཡི་སྲས། ། ཤེས་རབ་ཅན་ལ་བདག་དབུལ་གྱིས། ། དེ་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བདག་བཞེས་ལ། ། འབྲས་བུ་རྒྱ་ཆེན་སྩལ་དུ་གསོལ། ། སྡུག་བསྔལ་ཆུ་བོའི་ནང་གནས་པ། ། སྐྱེ་བོ་ཀུན་ཏུ་སྦྱོང་བ་དང་། ། རྒྱལ་བའི་བཞེད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ནས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་དེ་ཡི་སྲས། ། ཤེས་རབ་ཆེ་དང་ཉན་ཐོས་དང་། ། རང་རྒྱལ་རྣམས་དང་སྐྱེ་བོ་ཡི། ། དགེ་བ་དེ་ལ་རྗེས་སུ་སྨོན། ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་ཉེར་གནས་པའི། ། གང་དག་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་རྟོགས་པའི། ། བདག་གིས་གསོལ་བས་རྒྱལ་བ་རྣམས། ། འཁོར་ལོ་དམ་པ་བསྐོར་དུ་གསོལ། ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱས་ནས་ནི། ། སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་འདས་གནས་པ། །

Praising with songs is the offering, followed by praising with prostrations, such as the twenty-verse praise beginning with, "I prostrate to you, the supreme vajra-giver." The phrase "first, having made offerings" refers back to the preceding section. Regarding the meaning of the line: "Rejoicing, confession, supplication, prostration, and so forth—the ten branches are all gathered together," it is as follows: I prostrate to all the Buddhas and Bodhisattvas, And to the Śrāvakas, who dwell throughout all directions And at all times. Whatever sins I have previously committed Throughout beginningless saṃsāra, I confess them all before the presence of the Buddhas At all times. Out of compassion for all sentient beings, I take refuge until I reach enlightenment In the unsurpassed Three Jewels: The Buddha, the Dharma, and the Supreme Assembly. I offer myself to all the Buddhas and their heirs, The wise ones; may they all accept me And grant me the vast fruit [of my practice]. In order to purify all beings Who dwell within the river of suffering, And to fulfill the intentions of the Victors, I generate the mind of enlightenment. I rejoice in the virtue of all the Buddhas and their heirs, The wise ones, the Śrāvakas, The Pratyekabuddhas, and all other beings. To the Victors who dwell at the heart of enlightenment And have realized the factors of awakening, I supplicate you: please turn the sublime wheel of Dharma. Having completed all that was to be done, The Buddhas who now abide in nirvāṇa...

བདག་གིས་གསོལ་བས་རྒྱས་པ་ཀུན། ། ནམ་ཡང་མྱ་ངན་མི་འདའ་གསོལ། ། སྲིད་པའི་བཙོན་རའི་ནང་གནས་པའི། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་གྱུར་ཅིག། རྣམ་པའི་མཆོག་རྣམས་ཀུན་ལྡན་པའི། ། སངས་རྒྱས་སྐལ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་དེ་ཡི་སྲས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་གཞེས་རྣམས་ཀྱིས། ། ཇི་ལྟར་སྨོན་པ་དེ་བཞིན་དུ། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལེགས་པར་སྨོན། ། ཕྱག་ལ་སོགས་པའི་བསོད་ནམས་གང་། ། ཚད་མེད་བདག་གིས་ཅི་བསགས་པ། ། ཇི་ལྟར་མགོན་པོས་མཁྱེན་པ་བཞིན། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་དེ་དག་བསྔོ། ། ཡན་ལག་བཅུ་པོ་དེ་དག་ལ། ། སྐྱེ་བོ་གང་ཞིག་དད་མོས་པ། ། ཉེས་པའི་བག་ཆགས་ཀུན་དག་ནས། ། གསང་བ་མཉེས་པའི་སྣོད་དུ་རུང་། ། ཞེས་ཆོ་ག་འདུས་པའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས་གསུངས་སོ། ། བདག་ཉིད་རུང་བར་འགྱུར་བ་དང་། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཚོགས་བསགས་པས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་བྱང་ནས་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དགའ་བའི་མདངས་ཀྱིས་བསྟོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཚིགས་བཅད་གླུ་ཡིས་བསྟོད་པ་བྱ། ། ཞེས་པ་ནས། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཞུས་པའི་ལེའུ་བཅུ་དགུ་པ་ནས། ། འདི་སྐད་དུ། ཉིད་ཀྱི་མདངས་བཟང་ཚོགས་ཀྱིས་ནི། ། ཟླ་བ་རྒྱས་པ་ཟིལ་གནོན་ཅིང་། ། རིག་པ་རྣམ་པར་གསལ་གྱུར་པ། ། འཇམ་དཔལ་ཁྱེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མ་སྒྲིབས་ཟུར་ཕུད་གསལ་བ་ལ། ། ནོར་བུ་འབར་བའི་སྐུ་མངའ་བ། ། མི་དམིགས་པ་ནི་ཀུན་གྱི་སྐུ། ། འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། བདུད་རྩི་འདྲ་ཞིང་འཇམ་ལ་བཟང་། ། ཡིད་འོང་གསུང་གི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་རིན་ཆེན་མཛོད། ། འཇམ་དཔལ་ཁྱེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། །

Through my supplication, may all the Buddhas never pass into parinirvāṇa. May all sentient beings dwelling within the prison of cyclic existence find happiness. May they possess the fortune of Buddhahood, endowed with all the supreme aspects. May all the Buddhas and their sons, who remain for the sake of benefiting wandering beings, fulfill their aspirations exactly as they have prayed. I perfectly dedicate the merit of prostrations and so forth, whatever immeasurable amount I have accumulated, toward enlightenment, just as the Protectors know. Any person who has faith and devotion in these ten branches will be purified of all the latencies of faults and become a fit vessel for the secret [teachings]. Thus it is taught in the Great Tantra of the Compendium of Rituals. Regarding the phrase "one becomes a fit vessel for oneself": by accumulating merit in that way, the obscurations of the afflictions are purified, and one is made into a fit vessel. In order to offer praise with a joyful radiance, it says: "One should offer praise with verses and songs." From the nineteenth chapter, the Chapter Requested by Vajrapāṇi, it is said: "With your own excellent radiance, you outshine the full moon. To Mañjuśrī, whose knowledge is utterly clear, I prostrate. To Mañjuśrī, who possesses a body of blazing jewels upon your unobscured, radiant topknot, the body of all that is non-referential, I prostrate and praise. To Mañjuśrī, who proclaims the sound of a lovely, gentle, and excellent speech like nectar, the treasury of the precious sublime Dharma, I prostrate and praise."

གང་གཱའི་ཆུ་ཐིགས་ལྟར་གྲངས་མེད། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ན་རྣམ་པར་བཞུགས། ། ཉོན་མོངས་དྲི་མ་རབ་སྤངས་པ། ། འཇམ་དཔལ་ཁྱེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་བསྒྱིངས་པ་ཡི། ། འཇིགས་པའི་སྐུ་ཡི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། གཤིན་རྗེའི་དྲེགས་པ་འཇོམས་མཛད་པ། ། འཇམ་དཔལ་ཁྱེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རང་གི་སྤྱན་དང་མདངས་འདྲ་བའི། ། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་རབ་མཛེས་པའི། ། ལྷུང་བཟེད་ཕྱག་མཆོག་རབ་བསྣམས་པའི། ། འཇམ་དཔལ་ཁྱེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ། ། རྒྱ་ཆེར་བསྟོད་པའི་སྤྱོད་པ་གང་། ། འགྲོ་བའི་བླ་མ་སྟོན་པ་པོ། ། འཇམ་དཔལ་ཁྱེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། བྱས་པའི་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། དགྱེས་པའི་བདག་གི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས། སྙན་པའི་ཚིག་གིས་ལེགས་པར་བསམ། ། ཞེས་པ། དགྱེས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟོད་པའི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། སྙན་པའི་ཚིག་ནི་ཚོགས་བསོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་རིགས་ཀྱི་བུ་ལེགས་སོ་ཞེས་གནང་བ་བྱིན་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟར་གནང་བ་སྩལ་བས་དོན་དང་ལྡན་ཏེ། དྲིན་ལ་ལན་གྱིས་གླན་པའི་ཕྱིར། ། དྲིན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་སླར་བསྟོད་པ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་གཙོ་བོ་ལྔའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པའི་ཕྱིར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རབ་ཏུ་བཟུང་། ། ཞེས་པ་དང་པོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། སངས་རྒྱས་རོལ་སྟོན་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཅེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟོད་དོ། ། དེ་ནས་ཡུམ་བཞིའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པའི་ཕྱིར། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཅེས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དྲ་བའི་ལས་ཁྱོད་འདུད། ། ཅེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟོད་དོ། །

Numberless as the drops of the Ganges, You dwell throughout the world-realms. To Mañjuśrī, who has utterly abandoned The stains of the afflictions, I prostrate and offer praise. With bared fangs and a majestic bearing, Through the manner of a terrifying form, You subdue the arrogance of Yama. To Mañjuśrī, I prostrate and offer praise. Holding in your supreme hand an alms bowl Adorned with a beautiful blue utpala, Resembling your own eyes and radiance. To Mañjuśrī, I prostrate and offer praise. Whatever conduct of extensive praise Is offered to the Buddhas dwelling in the ten directions, To the Teacher, the Guru of beings, To Mañjuśrī, I prostrate and offer praise. Thus it was said. "In order to ensure that the result of what has been done is realized, The deities who are my own joyful ones Should contemplate well with pleasant words." Regarding this, "joyful ones" refers to the deities praised above. "Pleasant words" refers to the deities who have gathered the accumulations granting the son of noble family the permission, "Excellent!" One should contemplate this. By granting such permission, the purpose is fulfilled. Therefore, it is said: "In order to repay the kindness, I shall praise you once more in the manner of gratitude." Furthermore, in order to praise by way of the five principal deities, the praise begins from "Having firmly grasped the bodhicitta" and continues up to "I bow to you, the display of the Buddha." Then, in order to praise by way of the four Mothers, the praise begins from "The essence of the mirror-like wisdom" and continues up to "I bow to you, the activity of the Vajra Net."

དེ་ནས་ནང་གི་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་ལ་བསྟོད་པའི་ཕྱིར། སྟོང་པའི་རང་བཞིན་འདོད་ཆགས་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཉིད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཅེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟོད་དོ། ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་བརྒྱད་ལ་བསྟོད་པའི་ཕྱིར། ། སྦྱིན་བདག་ཆེན་པོ་གཙོ་བོ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནས། རྡོ་རྗེ་དག་བྱེད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཅེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟོད་དོ། ། སྒོ་སྐྱོང་བཞི་པོའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་འདྲེན་པ་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནས། རྡོ་རྗེ་འབེབས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཅེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟོད་དོ། ། དེ་ནས་བསྐལ་བཟང་གི་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་ལ་བསྟོད་པའི་ཕྱིར། བྱམས་ཆེན་རང་བཞིན་དཔག་ཏུ་མེད། ། ཅེས་པ་ནས། ཕ་རོལ་ཕྱིན་བཅུའི་གཙོ་ལ་འདུད། ། ཅེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟོད་དོ། ། དེ་ལྟར་བསྟོད་པ་བྱེད་པ་དེ། ། ཞེས་པ་ནི། རིགས་ཀྱི་བུ་གང་ལ་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་ལ་དེ་ལྟར་བསྟོད་པ་བྱས་པས་ཕྱིར་རིང་པོ་མི་ཐོགས་པར་འཇམ་དཔལ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འཁོར་པོ་འདུས་པའི་གཙོ་མཆོག་འགྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། གོང་དུ་གསུངས་པ་དེ་རྣམས་ནི་ཆོས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མར་གྱུར་པས། དེ་དག་ནི་མཆོག་གི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་པ་གསུངས་སོ། ། དེས་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་སྦྱོར་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མར་ཡང་འགྲོ་ལ། དེ་ལ་མ་ཡེངས་པར་གསལ་དགོས་པས་ན། སྦྱོར་བའི་འཁོར་ལོ་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་ལྔས་ནམ་མཁའི་འཁོར་ལོ་ལ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་རིམ་པ་འདི་ལྡན་པས། ། ཞེས་པ་ནི།

Then, in order to praise the sixteen inner bodhisattvas, the praise begins with "The nature of emptiness is great passion" and continues until "I bow to you, the wisdom body itself." Then, in order to praise the eight goddesses, the praise begins with "The great benefactor, the sovereign" and continues until "I bow to you, the purifying vajra." To demonstrate the praise by way of the four gatekeepers, the praise begins with "The great magnetizer, the vajra hook" and continues until "I bow to you, the vajra-descender." Then, in order to praise the sixteen bodhisattvas of the Fortunate Aeon, the praise begins with "The nature of great love is immeasurable" and continues until "I bow to the sovereign of the ten perfections." Regarding the phrase "Thus, performing the praise," it means that any son of noble family who offers such praise to the assembly of deities of the maṇḍala will, before long, attain Mañjuśrī, the King of Dharma. Therefore, it is said: "The supreme leader of the gathered retinue is accomplished." Since those aforementioned [praises] are the supreme among all religious practices and are the very first of all, they are called the "Supreme King." Because they engage one in the authentic meaning and precede all maṇḍalas, and because one must be clear and undistracted therein, it is called "the samādhi of the first wheel of application." Then, in order to please the wheel of space with the five prostrations, it says: "Then, by possessing this sequence..."

དེ་ནས་གོང་དུ་བསྟོད་པ་བྱས་པའི་དེ་མ་ཐག་པའོ། ། རིམ་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གནས་གང་དུ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་འཁོར་ལོའི་ཚོགས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། བཙལ་ནས་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། མ་ལུས་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་གང་གིས་བཙལ་ཞེ་ན། ཕྱག་ལྔ་ཞེས་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ། དཔལ་གྱི་འབྱུང་གནས་འཇམ་དཔལ་ཀུན་གྱི་དཔལ། ། མཐའ་དག་བྱམས་པས་ཁྱབ་པ་འཇམ་པའི་དང་། ། འཇམ་དང་དཔལ་དུ་གྲགས་པས་དོན་དང་ལྡན། ། འཇམ་དཔལ་ཡང་དག་དཔལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གཞོན་ནུ་སྐུ་མདོག་གསེར་མདངས་འོད་ལམ་ལམ། ། རིན་ཆེན་མཆོག་གི་རྒྱན་སྤྲས་ས་ལེར་གསལ། ། བྱིན་ཆེ་དང་བའི་ཐུགས་མངའ་འཛུམ་པ་པོ། ། གཟི་བརྗིད་མཛེས་དང་ལྡན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཡོན་ཏན་གཏེར་གྱི་ཨུཏྤལ་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། པདྨ་རྒྱས་འདྲའི་སྙིང་པོའི་གདན་ལ་བཞུགས། ། ལྷ་ཡི་ལྷར་གྱུར་ཆ་ལུགས་ལྷ་ལས་འཕགས། ། བལྟ་བས་མི་ངོམས་ཁྱེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གཞོན་ནུ་སྤྲུལ་པའི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལ། ། གང་ཞིག་ཡུད་ཙམ་མཐོང་བས་འདུན་པ་སྐྱེ། ། གང་ལ་ཅི་འདུལ་དེ་ལྟར་སྤྲུལ་མཛད་པ། ། ཐབས་ཀྱིས་འདྲེན་པའི་མགོན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣམ་རྟོག་སྤྲོས་ལས་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་བརྙེས། ། ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་མཐའ་ལ་མི་འཇུག་པ། ། དམིགས་མེད་མཉམ་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་གནས། ། ཡང་དག་དོན་ཆེན་སྟོན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཞེས་པའོ། ། ཚོམ་བུ་ལྔ་ཞེས་པ་ནི་རིགས་ལྔའོ། མཉེས་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་ལྔའོ། དེ་ལྟར་ཚོགས་བསགས་ནས། ད་ནི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་མཉེས་པའི་འོག་ཏུ་ནི། །

Then, immediately following the praise offered above, there is the mudrā that arises in the sequence below. If one asks, "In what location?" it is said: "The assembly of the wheel of all space." If one asks, "Having sought them, what is done?" it is said: "In order to please them without exception." If one asks, "By what are they sought?" it is the five prostrations, as follows: Homage to Mañjuśrī, the source of glory, the glory of all; To Mañju, who pervades all with love and gentleness; To the one renowned as Mañjuśrī, endowed with meaningful purpose; Homage to the perfect glory of Mañjuśrī. To the youth with a golden-hued, radiant complexion, Adorned with the finest jewels, shining with clarity; To the one with great blessings and a pure heart, smiling, Endowed with majesty and beauty, I prostrate. Holding an utpala flower, a treasury of qualities, in hand, Seated upon a lotus-heart throne like a blossoming lotus; The god among gods, whose appearance transcends the gods, To you, whom one never tires of beholding, I prostrate. To the youth with the marks and signs of emanation, Who inspires longing by being seen for even a moment; Who emanates in whatever way is necessary to tame whoever needs taming, To the protector who leads through skillful means, I prostrate. Having attained the wisdom of knowing beyond conceptual elaboration, Not falling into the extremes of existence, non-existence, permanence, or nihilism, Abiding in the dharmadhātu through non-referential equanimity, To the one who reveals the great, authentic meaning, I prostrate. Thus it is said. "The five clusters" refers to the five families. "To please" refers to the five prostrations. Having thus accumulated the collections, now, in order to demonstrate the generation of the supreme mind of enlightenment, it says: "After having pleased them in that way..."

ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། གོང་མ་ལྟར་ཕྱག་ལྔས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་པའི་རྗེས་ལ། གཟོད་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་མངོན་འདོད་པས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཚོགས་བསགས་ནས། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བསམ་པས། དེ་གང་གི་སྒོ་ནས་ཐོབ་ཅེ་ན། སེམས་ཅན་ཡོངས་བསྒྲལ་བསམ་པ་དང་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བའི་འདམ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྐམ་སར་བསྒྲལ་བར་བྱའོ་སྙམ་སྟེ། སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། ། དེས་ན། བྱང་ཆུབ་དམ་པར་སྨོན་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་འདི་དག་གི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་ཅེས་པ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། ཞེས་པ་ནས། ། མ་ལུས་པར་ནི་སྐྱེ་བར་བགྱི། ། ཞེས་པའི་བར་དུ་བསྟན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དེ་ནི་འཇུག་པ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་སྡོམ་པ་བཟུང་སྟེ། དེའི་དོན་ནི་རྣམ་པ་དྲུག་སྟེ། དཀྱུས་ཉིད་ན་གསལ་བས་འདིས་མ་བཀྲོལ་ལོ། ། དེ་ལྟར་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་དབང་ནོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྡོམ་པ་བཟུང་བྱས་ལ། ། ཞེས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པ་རྣམས་སོ། ། སྡོམ་པ་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱིའོ། ། འཛིན་པ་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པ་དེ་རྣམས་བདག་གིས་བཟུང་ལ། གཟོད་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་དབང་བླང་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། རིམ་པར་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དང་པོར་སེམས་བསྐྱེད། དེ་ནས་འཇུག་པ། དེ་ནས་བུམ་པའི་དབང་། དེ་ནས་གསང་བའི་དབང་། དེ་ནས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་། དེ་ནས་བཞི་པའི་དོན་བསྟན།

Thus it is said. The meaning is that after pleasing the maṇḍala of the wisdom deities with the five prostrations as described above, one then generates the mind of supreme enlightenment. Regarding the phrase "desiring the wisdom being," this means that after accumulating the collections in that way, one thinks, "I shall attain the wisdom being." If one asks by what means that is attained, it is said: "with the intention to liberate all sentient beings." This means thinking, "I shall liberate all sentient beings from the mire of saṃsāra onto the dry land of enlightenment," which is the generation of the aspirational mind of supreme enlightenment. Therefore, it is said: "one should aspire to supreme enlightenment." Then, regarding the instruction to "recite these words," this refers to the section from "Buddhas and bodhisattvas..." down to "...I shall generate without exception," which is easy to understand. That is the generation of the engaging mind of enlightenment. Then, one takes the vows. The meaning of that consists of six aspects, which are clear in the main text itself and thus are not explained here. Having thus taken the vows, in order to receive the empowerment, it is said: "Having thus taken the vows." "Thus" refers to what was explained above. "Vows" refers to those of body, speech, and mind. "Taking" means that I shall take those aforementioned vows and then receive the empowerment that follows. Furthermore, if one asks what that is, it is said: "in sequence." First, the generation of the mind; then, the engaging mind; then, the vase empowerment; then, the secret empowerment; then, the wisdom-gnosis empowerment; and then, the explanation of the meaning of the fourth.

དེ་ལྟར་བརྟུལ་ཞུགས་བཞི་དང་ལྡན་པ་ལ་དབང་དང་དམ་ཚིག་འབྲེལ་པར་བསྟན་པས་ན་རིམ་པར་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་གང་བསྐུར་ཞེ་ན། དབང་བསྐུར་བཞི་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་དོན་དང་ལྡན་པ་ལ་ཐོག་མ་བུམ་པ་ནས་བཞི་པའི་བར་བསྐུར་བ་ནས། ཀུན་རྫོགས་ཞེས་གསུངས་པ་ཁོ་ནའོ། ། འོ་ན་དེའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ། སྤྱི་གཙུག་ཅེས་པས་བུམ་པའི་དབང་དང་། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་པའི། ། ཞེས་པས་གསང་བའི་དབང་དང་། ལྷ་བསྙེན་བྱ་ཞེས་པས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་དང་། དོན་དམ་ཞེས་པས་བཞི་པའི་དོན་བསྟན་པའོ། ། དོན་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་སྐབས་འདིར་དབང་བཅུ་པོ་བསྐུར་བར་བྱས་ཏེ། མེ་ཏོག་དོར་བ་ནི། ཧཱུཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་བཛྲ་ཧཱུྃ། དེ་ནས་མནའི་དམ་ཚིག་སྦྱིན་པ་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུྃ། དེ་ནས་འདིས་གདོང་གཡོགས་དགྲོལ་བར་བྱ། ཨོཾ་བཛྲ་ཧ་སྱ་ཨུངྒྷ་ཊཱ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཤྱ་ཧོཿ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀ་ལ་ཤ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་བུདྡྷ་ཀ་ལ་ཤ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཨོཾ། ༀ་རཏྣ་ཀ་ལ་ཤ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏྲཱཾ། ཨོཾ་པདྨ་ཀ་ལ་ཤ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧྲཱིཿ། ཨོཾ་ཀརྨ་ཀ་ལ་ཤ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཨཿ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བུདྡྷ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཨོཾ། ཨོཾ་རཏྣ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏྲཱཾ། ཨོཾ་པདྨ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧྲཱིཿ། ཨོཾ་ཀརྨ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཨཿ། ཨོཾ་རཏྣ་མཱ་ལ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏྲཱཾ། ཨོཾ་བཛྲ་པཊྚ་ཨ་བ་ལྃ་བ་ན་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏྲཱཾ། ཨོཾ་བཛྲ་མུ་དྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་བུདྡྷ་མུ་དྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཨོཾ། ཨོཾ་རཏྣ་མུ་དྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏྲཱཾ། ཨོཾ་པདྨ་མུ་དྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧྲཱིཿ། ཨོཾ་ཀརྨ་མུ་དྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཨཿ།

Thus, because the connection between empowerment and samaya is taught for one who possesses the four ascetic observances, it is said, "in sequence." Furthermore, if one asks what is conferred, it is said, "the four empowerments." Moreover, for one who possesses the meaning, the sequence from the first, the vase empowerment, up to the fourth is conferred; this is precisely what is meant by "all complete." If one then asks what their essence is: "the crown of the head" indicates the vase empowerment; "the non-duality of method and insight" indicates the secret empowerment; "the deity should be approached" indicates the wisdom-gnosis empowerment; and "the ultimate" indicates the meaning of the fourth. Having understood the meaning in that way, the ten empowerments are to be conferred at this point. As for the casting of the flower: HŪṂ PRATĪCCHA VAJRA HŪṂ. Then, the giving of the oath of the pledge: OṂ VAJRA SAMAYA HŪṂ. Then, with this, the face veil should be removed: OṂ VAJRA HASYA UDGHAṬĀYA HŪṂ PHAṬ. OṂ VAJRA PĀŚYA HOḤ. OṂ VAJRA SAMAYA HŪṂ PHAṬ. OṂ VAJRA KALAŚA ABHIṢIÑCA HŪṂ. OṂ BUDDHA KALAŚA ABHIṢIÑCA OṂ. OṂ RATNA KALAŚA ABHIṢIÑCA TRĀṂ. OṂ PADMA KALAŚA ABHIṢIÑCA HRĪḤ. OṂ KARMA KALAŚA ABHIṢIÑCA AḤ. OṂ VAJRA ABHIṢIÑCA HŪṂ. OṂ BUDDHA ABHIṢIÑCA OṂ. OṂ RATNA ABHIṢIÑCA TRĀṂ. OṂ PADMA ABHIṢIÑCA HRĪḤ. OṂ KARMA ABHIṢIÑCA AḤ. OṂ RATNA MĀLA ABHIṢIÑCA TRĀṂ. OṂ VAJRA PAṬṬA AVAḶAMBANA ABHIṢIÑCA TRĀṂ. OṂ VAJRA MUDRĀ ABHIṢIÑCA HŪṂ. OṂ BUDDHA MUDRĀ ABHIṢIÑCA OṂ. OṂ RATNA MUDRĀ ABHIṢIÑCA TRĀṂ. OṂ PADMA MUDRĀ ABHIṢIÑCA HRĪḤ. OṂ KARMA MUDRĀ ABHIṢIÑCA AḤ.

ཨོཾ་བཛྲ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་བུདྡྷ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཨོཾ། ཨོཾ་རཏྣ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏྲཱཾ། ཨོཾ་པདྨ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧྲཱིཿ། ཨོཾ་ཀརྨ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཨཿ། ༀ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུྃ་བྷྲཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཨོཾ་ཨོཾ་ཨོཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏྲཱཾ་ཏྲཱཾ་ཏྲཱཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧྲཱིཿཧྲཱིཿཧྲཱིཿ། ༀ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཨཿཨཿཨཿ། ༀ་བཛྲ་དྷ་ར་ཎ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་བུདྡྷ་དྷ་ར་ཎ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཨོཾ། ཨོཾ་རཏྣ་དྷ་ར་ཎ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏྲཱཾ། ༀ་པདྨ་དྷ་ར་ཎ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧྲཱིཿ། ཨོཾ་ཀརྨ་དྷ་ར་ཎ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཨཿ། ཨོཾ་བཛྲ་གུ་ཧྱ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུྃ། ༀ་བུདྡྷ་གུ་ཧྱ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཨོཾ། ༀ་རཏྣ་གུ་ཧྱ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏྲཱཾ། ༀ་པདྨ་གུ་ཧྱ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧྲཱིཿ། ཨོཾ་ཀརྨ་གུ་ཧྱ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཨཿ། ཨོཾ་པྲ་ཛྙཱོ་པ་ཡོ་ས་མ་ཡོ་ག་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུཾ་ཨཱཿཞེས་པས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་མདོ་ལས། རྣམ་བཅུ་དབང་ལྡན་ཆེ་བ་པོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཚོགས་སོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་བདག་ལ་བསྒྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ནམ་མཁའི་འཁོར་ལོའི་ཚོགས། ། ཞེས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་དེ་མ་ཐག་པའོ། ། ནམ་མཁའི་འཁོར་ལོའི་ཚོགས་ནི་ཚོགས་མདུན་ན་སྤྲུལ་པའི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། མ་ལུས་བདག་གིས་བསྡུ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་བཞི་གོ་སླའོ། ། སླར་གསོ་ལུས་དང་ལྡན་པར་བྱ། །

OṂ VAJRA NĀMA ABHIṢIÑCA HŪṂ. OṂ BUDDHA NĀMA ABHIṢIÑCA OṂ. OṂ RATNA NĀMA ABHIṢIÑCA TRĀṂ. OṂ PADMA NĀMA ABHIṢIÑCA HRĪḤ. OṂ KARMA NĀMA ABHIṢIÑCA AḤ. OṂ VAJRA CAKRA ABHIṢIÑCA HŪṂ BHRŪṂ. OṂ VAJRA CAKRA ADHIPATI ABHIṢIÑCA OṂ OṂ OṂ. OṂ VAJRA CAKRA ADHIPATI ABHIṢIÑCA HŪṂ HŪṂ HŪṂ. OṂ VAJRA CAKRA ADHIPATI ABHIṢIÑCA TRĀṂ TRĀṂ TRĀṂ. OṂ VAJRA CAKRA ADHIPATI ABHIṢIÑCA HRĪḤ HRĪḤ HRĪḤ. OṂ VAJRA CAKRA ADHIPATI ABHIṢIÑCA AḤ AḤ AḤ. OṂ VAJRA DHARAṆA ABHIṢIÑCA HŪṂ. OṂ BUDDHA DHARAṆA ABHIṢIÑCA OṂ. OṂ RATNA DHARAṆA ABHIṢIÑCA TRĀṂ. OṂ PADMA DHARAṆA ABHIṢIÑCA HRĪḤ. OṂ KARMA DHARAṆA ABHIṢIÑCA AḤ. OṂ VAJRA GUHYA ABHIṢIÑCA HŪṂ. OṂ BUDDHA GUHYA ABHIṢIÑCA OṂ. OṂ RATNA GUHYA ABHIṢIÑCA TRĀṂ. OṂ PADMA GUHYA ABHIṢIÑCA HRĪḤ. OṂ KARMA GUHYA ABHIṢIÑCA AḤ. OṂ PRAJÑOPĀYA SAMAYOGA ABHIṢIÑCA HŪṂ ĀḤ. With these, the empowerment should be conferred. Furthermore, it is said in the Sūtra: "The Great One, possessing the ten powers." Then, in order to show how to accomplish the maṇḍalas of the accumulations and so forth for oneself, it is said: "Then the hosts of the space-wheel..." "Then" refers to immediately following the empowerment. "The hosts of the space-wheel" refers to the emanated deities appearing before the accumulation. The four lines beginning with "I shall gather them all without exception" are easy to understand. "Restore them to possess bodies..."

ཞེས་པ་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཕུང་པོ་སྦྱངས་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལུས་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་གསལ་ལ་རྙོག་པ་མེད་པ་འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་གུར་གྱི་རྒྱུད་ལས། ཇི་ལྟར་ཆུ་ནང་ཟླ་བ་དེ། ། བདེན་མིན་རྫུན་པ་མེད་པ་ལྟར། ། དེ་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པ་ཡི། ། ལུས་ཀྱང་རང་བཞིན་རྟོག་པ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔ་བསྒོམ་པ་ནི་དཀྱུས་ཉིད་ན་གསལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔ་བསྒོམ་པའི་དེ་མ་ཐག་པའོ། ། དངོས་འབྱུང་གཟུགས་ཞེས་པ་ནི། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་ལོ། ། འཁྲུལ་པའི་ཚུལ་དུ་ཞེས་པའི་དམ་ཚིག་གཉིས་ནི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཨ་ལས་འོད་འཕྲོས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། སྒྱུ་མའི་ཚུལ་དུ་ནམ་མཁའ་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་ན་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་སྐར་མའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུར་གྱུར་ཏེ་དེ་ཀ་ལ། སྐར་མའི་ཚོགས་འདྲ་རབ་བསྒོམས་ཏེ། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། དེ་ལས་འབྱུང་བའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་བཅུ་ནི་དཀྱུས་ན་གསལ་ལོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རབ་བསྐྱེད་དང་། ཞེས་པའི་གོང་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དུག་རྣམ་པ་ལྔ་འོད་ཟེར་གྱིས་སྦྱངས་ནས། གཟོད་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དུ་གཞུག་པའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་གཞུག་ཅེ་ན། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། ཞེས་པས་སོ། ། དེ་ནས་སྡོམ་པ་གཟུང་བ་དང་བཅུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་སྔོན་དུ་བསྟན་པས་སོ། ། སངས་རྒྱས་རྫུ་འཕྲུལ་རབ་བསྟན་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་སོ། ། གཞན་གོ་སླའོ། །

Thus, having purified the aggregates of karmic maturation, one should visualize the body of primordial wisdom (jñānakāya), which appears yet lacks inherent existence, is luminous and untroubled, like a rainbow. Regarding this, the Vajrapañjara Tantra states: "Just as the moon in water is neither real nor unreal, so too the body of the yogic meditation is devoid of inherent conceptualization." Then, the meditation on the five manifest enlightenments is clear from the main text itself. The word "then" refers to the immediate sequence following the meditation on the five manifest enlightenments. "The form of actual emergence" refers to the divine pride of the Ādibuddha. Regarding the two samayas of "in the manner of delusion," light radiates from the syllable A at the heart of the Ādibuddha, causing all phenomena to become naturally luminous. In the manner of an illusion, upon a moon maṇḍala in the sky, the āli and kāli vowels and consonants appear like a constellation of stars; as it is said: "Meditate intensely on that which resembles a host of stars." The ten lines beginning with "From that which arises" and so forth are clear from the main text. Regarding "generating the supreme bodhicitta," as previously explained, one purifies the five poisons of sentient beings with light rays and then causes them to generate the mind of supreme enlightenment. If one asks how they are to be led: it is by the words "The Buddhas and Bodhisattvas." Then, the taking of vows and the complete purification of the ten [perfections] have been taught previously. "Displaying the miraculous feats of the Buddhas" refers to the twelve deeds. The rest is easy to understand.

འཁོར་ལོའི་ཚོགས་ཞེས་པ་ནི་འཁོར་ལོའི་རིམ་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པའོ། ། ཕྲེང་བ་བཞི་དང་ལྡན་པའི་ཞེས་པ་ནི་འཁོར་ལོའི་རིམ་པ་གསུམ་སྒོ་བར་མའི་མུ་ཁྱུད་དང་བཞིའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་ལྷ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་ལྷ་རྣམས་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་དགོད་བྱ་བ། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱི་མ་མན་ཆད་ཀྱི་རྒྱན་བསྟན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་ཡོངས་བསྐོར་བའི། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱིའི་རྡོ་རྗེའི་ར་བའོ། ། ཀ་བ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་ལ། ། ཞེས་པ་ནི། གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ནང་དུའོ། ། དེ་ཡང་གང་དུ་གཟུགས་ཤེ་ན། ཕྱོགས་རེ་རེ་ནས་རྩིག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཀ་བ་གཉིས་ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྡུལ་ཚོན་ལྔ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་རྩིག་པའོ། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་དག་གིས་ཀླུབས། ། ཞེས་པ་ནི་དབུས་ན་མཆོག་ཡོད་པ་ནི་དྲ་བ་ཡིན་ལ་དབུས་ན་མཆོག་མེད་པ་ནི་དྲ་བ་ཕྱེད་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒོ་རྒྱན་བསྟན་པའོ། ། ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་རྟགས་ཐམས་ཅད། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་མངོན་བསྡུས་པ། ། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་བྱ་བ་ཡིན། ། ཞེས་པ་ནི་རྟ་བབས་ནི་མཆོད་རྟེན་ལྟ་བུའམ། འོན་ཏེ་ཅི་མཛེས་པར་བྱས་ལ། རིན་པོ་ཆེའི་ཏོག་དང་ཆུན་འཕྱངས་དང་མཛེས་པའི་གཡུ་བྱ་ཁ་སྤྲོད་དང་། དར་ལ་སོགས་པས་ཕྱིའི་སྐུ་ལ་བརྒྱན་པའོ། ། སྒོ་ཡི་རྒྱན་དང་ཏྭ་ར་ན། ། ཤིན་ཏུ་གཅིག་ཉིད་མི་བྱའོ། ། ཞེས་པ་ནི་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྟ་བབས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་གདགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ། །

Regarding the phrase "the assembly of wheels," it refers to possessing three tiers of wheels. Regarding "possessing four garlands," it refers to the three tiers of wheels plus the perimeter of the intermediate gate. Regarding "the Vajradhātu and the deities," it is because the Vajradhātu and the deities are similar. Then, "that which is to be arranged on the outside" indicates the ornaments from the outermost layer downward. "Completely surrounded by a vajra garland" refers to the outer vajra fence. "Possessing eight pillars" refers to the interior of the celestial mansion. If one asks where these are placed, it is said that there are two pillars supporting the wall on each side. "By means of the five colored powders" refers to the walls. "Covered with nets and half-nets" means that those with a central pinnacle are "nets," while those without a central pinnacle are "half-nets." "The maṇḍala is on the outside" indicates the ornaments of the gates of the outer maṇḍala. "All the signs as they have been taught, especially those summarized, all of that should be performed" means that the archways (toraṇa) should be made like stupas or whatever is beautiful, and the outer body should be adorned with jewel finials, hanging tassels, beautiful turquoise birds facing each other, silk banners, and so forth. "The ornaments of the gates and the toraṇas should not be made as one and the same" means that ornaments such as archways should not be attached to the inner maṇḍala.

དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱེད་ཀྱི་ཚད་ལ་གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ་རྟ་བབས་མེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ནང་གི་སྒོ་ལ་རྒྱན་མེད་ལ་ཕྱིའི་སྐུ་ལ་རྒྱན་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེའི་སྒོ་རྣམས་སོ། ། ཏྭ་ར་ན་རྣམས་གདགས་པ་ཡིན། ། ཞེས་པ་ཁོ་ནའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་གདན་བསྐྱེད་པ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་པ་ནས། ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་དེ་གོམས་པར་བྱ། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་ཏེ་དཀྱུས་ན་གསལ་ལོ། ། དེ་དག་ནི་གཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་པ་ནི་དེ་དག་གི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་སོ། ། གཞི་ནི་ཡང་དག་པའི་གཞི་ཡིན་པས་གཞིའོ། ། དེ་དོན་ནན་ཏན་དུ་མ་གཡེངས་པར་བྱ་དགོས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་རྐྱེན་གྱིས་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་རྐྱེན་གྱིས་བསླང་བ་ནི། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་དེ་ནི་དེ་མ་ཐག་པའོ། ། རྐྱེན་གྱིས་བསླང་བ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ལྷ་ཚོགས་བསྐྱེད་པའི་རྐྱེན་ནོ། ། དེ་དབུས་འཁོར་ལོ་ནི་འཁོར་ལོ་དྲུག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། དེ་ཡང་དག་པ་སྟེ། ཤེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་ཅེ་ན། སྟོང་པའི་ངང་ལས་ཆུ་ལ་ཆུ་བུར་རྡོལ་བའི་ཚུལ་དུ་པཾ་ལས་སེང་གེའི་ཁྲིའི་སྟེང་དུ་པཾ་ལས་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལས་ཉི་མ། ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉ་གང་བ་ལྟ་བུ། དེ་སྟེང་རིག་པ་ཨ་དཀར་པོར་གྱུར་པ་ལས་འཁོར་ལོ།

Furthermore, regarding the inner maṇḍala as taught in the Yoga Tantras, it is said: "The inner maṇḍala is half the size of the outer maṇḍala, square, with four doors, and without archways (toraṇa)." This is stated to show that while the inner doors lack ornaments, the outer body [of the maṇḍala] is adorned with ornaments and so forth. Thus, it says: "The doors are the tāraṇas." Then, the generation of the seats for the deities is taught from the passage beginning with "of the deities" up to "one should familiarize oneself with that object of the mind," which is clear in the main text. The phrase "these are the samādhis of the basis" refers to the samādhis mentioned previously. It is called the "basis" because it is the authentic basis. It is called "samādhi" because one must apply oneself to that meaning without distraction. Then, to show the accomplishment through conditions, it says: "Then, being aroused by conditions." Here, "then" refers to the immediate sequence. "Aroused by conditions" refers to the conditions for generating the assembly of deities that appear below. In the center of that is the wheel, which consists of the six wheels and the nature of the Tathāgatas, such as Vajrasattva and the rest. That is the purity; "knowing" means that one generates Vairocana as the principal deity of the maṇḍala. How is he generated? From the state of emptiness, in the manner of a bubble emerging from water, from the syllable paṃ comes a lion throne, upon which from paṃ comes a variegated lotus, and from a comes a moon maṇḍala like a full moon. Above that, awareness becomes a white a, from which comes a wheel.

དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གཙོ་བོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུའོ། ། དེ་ཉིད་ལ། པདྨ་སེང་གེའི་ཟླ་སྟེང་དུ། ། ཨཱཿལས་བསྐྱེད་པའི་རྟག་པ་པོས། ། གཙོ་བོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེ། ། ཞེས་པ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྣམ་སྣང་དེ་ཡང་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། རྣམ་ཐར་བཞི་ལྡན་ཀུན་དུ་ཞལ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྣམ་ཐར་བཞི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དང་བཞིའོ། ། ལྡན་པ་ནི་དེ་མངའ་བའོ། ། ཀུན་དུ་ཞལ་ནི་ཞལ་བཞི་པའོ། ། དེ་ཡང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཞུས་པའི་ལེའུ་བདུན་པ་ནས། ཕྱོགས་བཞིའི་སློབ་དཔོན་མཉེས་བྱའི་ཕྱིར། ། རྣམ་སྣང་ཞལ་བཞི་ཕྱོགས་བཞིར་གཟིགས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྟེང་དུ་དྷཱིཿདཀར་པོ་དྷཱིཿཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སྟོབས་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་སུ་ཞལ་ལྔ་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཀ་ལ་རྣམ་སྣང་ཆེན་པོའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་དུ་ཡི་གེ་དྷཱིཿདཀར་པོ་ལས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཞལ་ལྔ་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ཁོ་ནའོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་པུ་སྟི་རེ་རེ་བསྣམས་པའོ་ཞེས་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གཞུང་དུམ་བུ་བཞིར་བགོས་ཏེ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། གླེང་གཞིའི་དུམ་བུ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དུམ་བུ་དང་། རྣམ་དག་གི་དུམ་བུ་དང་། མཚན་དཔེའི་དུམ་བུ་དང་བཞི་རྣམས་སོ། ། དེ་ཡང་ཨུཏྤལ་རེའི་སྟེང་ནའོ། ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་སྟེ་ཇི་སྐད་དུ།

From the complete transformation of that, the principal deity is Vairocana. Regarding that very point, it is said: "Upon a lotus, lion, and moon, from ĀḤ is generated the Eternal One; the great principal deity Vairocana." If one asks what that Vairocana is like, it is stated: "Possessing the four liberations, with faces in all directions." The four liberations are: emptiness, signlessness, wishlessness, and natural luminosity. "Possessing" means to be endowed with these. "With faces in all directions" means having four faces. Furthermore, from the seventh chapter of the Vajrapāṇi-paripṛcchā: "In order to please the masters of the four directions, Vairocana looks toward the four directions with four faces." The remainder is easy to understand. Then, at the heart of Vairocana, from the syllable A, there is a moon maṇḍala. Upon that, from the white syllable Dhīḥ, which is the complete transformation of Dhīḥ, one should meditate on the Primordial Buddha (Ādibuddha) with five faces as a sign of possessing the five powers. Regarding that very point, it is said: "In the center of the moon maṇḍala at the heart of the great Vairocana, from the white syllable Dhīḥ, the five-faced Primordial Buddha." The remainder is easy to understand. As for the phrase "holding a volume of the Prajñāpāramitā in each hand," this refers to dividing the Prajñāpāramitā scriptures into four sections. What are these four? They are: the section of the introduction, the section of emptiness, the section of purity, and the section of the marks and signs. These are each upon an utpala flower. At his heart, one should meditate on the Wheel of Wisdom, as it is said:

དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཐུགས་ཀ་རུ། ། ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པར་སྒྲའི་ཡི་གེ་བཅུ་གཉིས་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་ས་མཆོག་བཅུ་གཉིས་ཐོབ་སྟེ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་རྒྱན་གྱི་རྒྱུད་ལས། ཀུན་དུ་འོད་ཀྱིས་ཆེན་པོ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་བསྲེགས་ཏེ་ཉི་མ་དང་འདྲའོ། ། གཉིས་པ་བདུད་རྩིའི་འོད་དུག་ལ་རྩི་གཏོང་བ་དང་འདྲ་སྟེ། ཟླ་བའི་འོད་གསལ་བ་དང་འདྲའོ། ། ས་གསུམ་པ་སྟེ་ནམ་མཁའི་འོད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་སྣང་བའོ། ། ས་བཞི་པ་རྡོ་རྗེའི་འོད་དེ་ཡིད་བདེ་བ་སྟེ། བདེ་བ་སྟོང་པ་དབྱེར་མེད་པའོ། ། ས་ལྔ་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་འོད་དེ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་འདྲ་སྟེ་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་སྐོང་བར་དབང་བསྐུར་བའོ། ། ས་དྲུག་པ་སྟེ་པདྨའི་འོད་དེ་འདོད་ཆགས་དང་མཚན་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པའོ། ། ས་བདུན་པ་ལས་ཀྱི་འོད་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའོ། ། ས་བརྒྱད་པ་དཔེ་མེད་པ་སྟེ་དཔེ་ལས་འདས་པ་དཔེ་རུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའོ། ། ས་དགུ་པ་དཔེ་དང་ལྡན་ཏེ། ཐམས་ཅད་སོ་སོར་འབིགས་པའོ། ། ས་བཅུ་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་འོད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་དོན་ཐམས་ཅད་འབྱེད་པའོ། ། ས་བཅུ་གཅིག་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་ས་རབ་ཏུ་འོད་གསལ་བ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ། ། ས་བཅུ་གཉིས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཡེ་ཤེས་རབ་ཏུ་སོ་སོར་རིག་པ་རྫོགས་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དོན་བཤད་ནས། ད་ནི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པའི་ཐབས་བཤད་དེ།

"In the heart of the Primordial Buddha, one should meditate on the wheel of insight." The meaning of such passages is as follows: by meditating on the twelve syllables of sound as the antidote to the twelve links of dependent origination, one attains the twelve supreme grounds. Furthermore, the Vajra Essence Ornament Tantra states: "The first ground, Universal Radiance, burns away all afflictions and is like the sun. The second, Nectar Radiance, is like applying an antidote to poison and is like the clear light of the moon. The third ground, Space Radiance, is the manifestation of the expanse of phenomena (dharmadhātu) like the sky. The fourth ground, Vajra Radiance, is mental bliss, the inseparability of bliss and emptiness. The fifth ground, Jewel Radiance, is like a wish-fulfilling gem; it is the empowerment that fulfills all needs. The sixth ground, Lotus Radiance, destroys all attachment and conceptualizations of signs. The seventh ground, Action Radiance, completes all the enlightened activities of a Buddha. The eighth ground, Incomparable, transcends all examples and cannot be illustrated by an example. The ninth ground, Endowed with Examples, pierces through everything individually. The tenth ground is called the Radiance of Insight, for through insight all meanings are distinguished. The eleventh ground is the Unsurpassed, the Utterly Luminous, which is omniscience itself. The twelfth ground is the perfection of the individual realization of the wisdom of yoga." Having thus explained the meaning of cause and effect, the method for meditating on the wheel will now be explained.

དོན་བྱས་སླར་འདུས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དཀྱུས་ཉིད་ན་གསལ་ལོ། ། ས་མཆོག་བཅུ་གཉིས་རྫོགས་རྟགས་སུ། ། ཞེས་པ་ནི། ས་མཆོག་བཅུ་གཉིས་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའོ། ། སྒྲ་ཡིག་བཅུ་གཉིས་དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨ་ཨཱ། ཨི་ཨཱི། ཨུ་ཨཱུ། ཨེ་ཨཻ། ཨོ་ཨཽ། ཨཾ་ཨཿཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའི་དོན་ནི་འཇམ་དཔལ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། འཇམ་དཔལ་འདི་ནི་དཔལ་གྱི་སྐུ། ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་གཉིས་མེད་ཁྱབ་པའི་ཆོས། ། དུས་གསུམ་བཏང་སྙོམས་རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་ཡབ། ། ཆོས་དབྱིངས་ཡུམ་ཉིད་སེམས་དཔའ་སྲས་མཆོག་སྟོན། ། བློ་དང་ལྡན་པ་གང་ཞིག་མདོ་འདི་ནི། ། མངོན་སུམ་ཚད་མར་བཞག་ནས་མཐོང་འདོད་པ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་འཁོར་ལོའི་ཚུལ་བཞིན་དུ། ། ཡི་གེ་འཁོར་ལོའི་དོན་གྱིས་འཇམ་དཔལ་ལོ། གདོད་ནས་དག་ཅིང་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡི། ། ཨ་ཨཱ་ཞེས་པ་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཆོས། ། རྒྱུ་ཉིད་མེད་པས་འབྲས་བུ་མི་ཚོལ་ཕྱིར། ། ཨ་ལྟར་མཉམ་གཞག་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་དེ། ། དོན་དམ་དབྱིངས་ཉིད་མཁའ་འདྲ་དམིགས་མེད་ཁྱབ། ། འབྱུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་གནས་པ་ལས། ། འཇམ་དཔལ་རལ་གྲིས་བཏབ་ནས་གཅོད་པ་ལྟར། ། ཨ་ཡི་གུ་གུ་ཐུགས་རྗེ་རང་ཉིད་འཕྱོ། ། ཨི་ཨཱི་ཞེས་པ་ཆོས་ཀྱི་ཡུམ་ཉིད་ལམ། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བསམ་པའི་དབྱིངས། ། ལྷ་དང་མི་ལ་བླང་དོར་མེད་ཚུལ་གྱིས། ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་སྟོང་ནས་ཀུན་དུ་བཟང་། ། མེད་པའི་ངང་ཉིད་མེད་ལས་འབྱུང་བ་ཡི། ། ཨུ་ཨཱུ་ཞེས་པ་མེད་པའི་སྙིང་པོ་འབྱུང་། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཡོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས། །

The phrase "having accomplished the purpose, they gather back again," and so forth, is clear in the main text itself. Regarding the line, "As a sign of completing the twelve supreme stages," the twelve supreme stages are those explained above. Regarding the line, "One should arrange the twelve vowel-syllables," this is what appears below: a ā, i ī, u ū, e ai, o au, aṃ aḥ. The meaning of this is clearly taught in the Subsequent Tantra of the Net of Magical Manifestation of Mañjuśrī, and one should engage with that. "Mañjuśrī is the glorious body, the uncommon, non-dual, all-pervading dharma. He is the equanimity of the three times, the father of all Victors, the Mother of the Dharmadhātu, and the display of the supreme Sons, the Bodhisattvas. Whoever possesses intelligence and, having established this sūtra as a direct valid cognition, desires to see it, [should do so] according to the manner of the wheel of the Net of Magical Manifestation, through the meaning of the wheel of syllables, as Mañjuśrī. Primordially pure and unborn, a ā is the unconditioned dharma. Since there is no cause, one does not seek a result; thus, like a, it is the dharmakāya in meditative equipoise. The ultimate expanse itself is like space, non-referential and all-pervasive. From the elements abiding without intrinsic nature, just as Mañjuśrī cuts with a sword, the vowel-sign u of a surges forth as compassion itself. I ī is the path of the Mother of Dharmas, the expanse of the perfection of wisdom. Through the manner of neither accepting nor rejecting gods or humans, she is the uncommon Samantabhadra from emptiness. From the state of non-existence, the essence of non-existence arises as u ū. Great primordial wisdom transcends the extremes of existence and non-existence."

ཆེ་བའི་ངང་གིས་འགྲོ་ཀུན་དགེ་ལ་སྦྱོར། ། གཉིས་དང་གཉིས་མེད་གཏན་ནས་བརྗོད་བྲལ་བའི། ། གྲུ་གསུམ་ཨེ་ཡི་རང་བཞིན་ཉིད་མི་གཡོ། ། ཨེ་ཨཻ་ཞེས་པ་ཐ་སྙད་བསམ་བརྗོད་བྲལ། ། སེམས་དང་སེམས་ནི་འཇམ་དཔལ་ཏིང་འཛིན་ཏོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་ཚོགས། ། ཨོ་ཨཽ་ཞེས་པ་འདུ་འཕྲོ་འཁྲུག་མེད་ཅིང་། ། འཇའ་ཚོན་རྣམ་པར་སོ་སོར་ཡིད་བཞིན་སྦྱོར། ། འཇམ་དཔལ་རྣམ་པར་རོལ་བའི་བདེ་བ་ཆེ། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་འབྱོར་བའི་དཔལ། ། ནམ་མཁའ་མི་དམིགས་ཨཾ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་བརྗོད། ། ཡེ་ཤེས་མ་འདྲེས་ཨ་ཡིག་དབྱིངས་སུ་འདྲེས། ། སྟོང་ཉིད་ཅི་ལའང་མ་རེག་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། ། དོན་ཀུན་འབྱོར་བས་བླང་དོར་མེད་པ་ཡི། ། བདག་ཉིད་རང་བཞིན་གཞན་དང་མཉམ་པས་ན། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་མི་གནས་མི་སེམས་ན། ། འཇམ་དཔལ་ཉིད་དང་ཡོན་ཏན་རྫོགས་པར་མཉམ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཨ་ནི་གདོད་མ་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འདུས་མ་བྱས་པ། རྒྱུས་མ་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་བཙལ་དུ་མེད་པས་གདོད་མ་ནས་ཆོས་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། ཨི་ནི་དེ་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟར་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་དེ་ལྟར་གཅོད་ཅིང་མི་དམིགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་འཕྲོ་བས་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཨུ་ནི་དེ་ལྟ་བས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། མཚན་མ་ལྡང་བ་ལ་མི་དོར། མི་ལྡང་བ་ལ་མི་གནས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་མཐའ་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའོ། ། ངང་གིས་འགྲོ་བ་ཀུན་ཀྱང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ལ་སྦྱོར་བའོ། །

Through the state of greatness, all beings are joined to virtue. Beyond the two, the non-dual, and utterly inexpressible, The nature of the triangular E is itself unwavering. E-ai is beyond conventional thought and expression; Mind and mind are the samādhi of Mañjuśrī. The assembly of the magical net of method and insight, O-au is without the turbulence of gathering and radiating; Like a rainbow, it is individually joined according to wish. The great bliss of Mañjuśrī’s playful manifestation, The glory of the wealth of primordial wisdom (jñāna) of Mahāyoga. Space is the unobservable Aṃ, described as primordial wisdom; Primordial wisdom, unmixed, merges into the expanse of the letter A. Emptiness, untouched by anything, is spontaneously present. Since all purposes are fulfilled, there is no accepting or rejecting. Because one’s own nature is equal to others, If one does not dwell in or conceptualize the inconceivable, One is equal to Mañjuśrī himself, with qualities perfected. Thus it was said. A is primordially unborn and unconditioned; because it is not produced by causes, there is no result to be sought, and it is primordially the great bliss of the nature of phenomena (dharmatā). I is the nature of insight (prajñā), for since that very reality is unobservable like space, it is severed by great insight and radiates great compassion that is unobservable. U is therefore the nature of the bodhicitta of Samantabhadra; one does not discard the arising of signs, nor does one dwell in their non-arising—it is the great transcendence of the limits of Samantabhadra. By its very nature, it joins all beings to the nature of great bliss.

ཨེ་དེ་ལྟར་བསམ་བརྗོད་དང་བྲལ་བས་སེམས་དང་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཡོ་བ་མེད་པ་སྟེ། འཇམ་དཔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའོ། ། ཨོཾ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་པས་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བས། ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཐབས་ཤེས་རབ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་ཚོགས་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའི་འཇའ་ཚོན་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཡིད་དང་མཐུན་པར་སྦྱོར་བ་རྣམས་རོལ་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་བདེ་བ་ཆེན་པོར་མཉམ་པའོ། ། ཨཾ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་གནས་ནམ་མཁའི་མཛོད་དོ། ། ཨཿནི་དེ་ལྟར་ན་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རག་མ་ལུས་པའི་འདུས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡི་གེ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་བླང་དོར་མེད་པར་རང་བཞིན་གྱིས་སངས་རྒྱས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡིན་པར་བློ་ལ་གསལ་ཞིང་མི་གཡོ་ན་དེས་འཇམ་དཔལ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ཡང་རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ལས། ། འཇམ་དཔལ་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་འདི། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡབ་དང་ཡུམ། ། དོན་གྱི་ཤེས་རབ་དབྱིངས་ཀྱི་ཕྱིར། ། ཐབས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀུན་འབྱུང་བ། ། ཡི་གེ་འཁོར་ལོ་དོན་རྣམས་ཀྱིས། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ཉིད་དུ་གསལ། ། གྲགས་མ་ཐག་ཏུ་དོན་དེར་གསལ། ། ཨ་ཨཱ་ཞེས་པ་འཇམ་དཔལ་ཉིད། ། རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་སྐུ་ཡི་དབྱིངས། ། ཨི་ཨཱི་ཞེས་པ་གཡོ་བ་མེད། ། མི་བསྐྱོད་པ་ལས་ཡུམ་དུ་གསལ། ། ཨུ་ཨཱུ་ཞེས་པ་སྐྱེ་བ་མེད། ། དག་པའི་ངང་ཉིད་ཀུན་དུ་བཟང་། ། རྒྱུད་ལས་རྒྱལ་བའི་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། ཡེ་ཤེས་ངང་ཉིད་གཅིག་པའོ། ། ཨེ་ཨཻ་ཞེས་པ་མཁའ་ལ་བསྐོར། ། འབྲས་བུ་མེད་པས་མཁའ་ལ་གནས། ། དེ་མ་ཐག་ལས་གསལ་བའི་རྐྱེན། །

E: Because it is thus beyond thought and expression, the mind and its conceptualizations are unmoving; it abides as the nature of Mañjuśrī. Oṃ: Because it is thus, it appears as the various miraculous displays of skillful means; in all things, it is the assembly of the net of the magical display of skillful means and insight. Like a rainbow in the sky, it is the equal play of the miraculous display that accords with the minds of various beings. Aṃ: It is the source of all, the treasury of space. Aḥ: In that way, it is the gathering of all phenomena without exception into insight and primordial wisdom. Thus, all phenomena of the twelve syllables are from the beginning, without anything to be accepted or rejected, naturally awakened. If this is clear and unwavering in the mind, that is Mañjuśrī himself. Furthermore, from that same tantra: Just as from the Net of Magical Display, This essence of the Dharma, Mañjuśrī, Is the father and mother of the Victors; Because the ultimate insight is the expanse, The primordial wisdom of skillful means arises from all. Through the meanings of the wheel of syllables, The Net of Magical Display itself is clarified. As soon as it is heard, the meaning is clarified. "A Ā" is Mañjuśrī himself, The expanse of the body of the nature of reality. "I Ī" is unwavering; From Akṣobhya, the Consort is clarified. "U Ū" is unborn; The pure state itself is Samantabhadra. From the tantra, the great bodhisattva of the Victors, Is the single state of primordial wisdom. "E Ai" revolves in space; Being without result, it abides in space. Immediately from that, the condition of clarity arises.

འཇམ་དབྱངས་ཕྲ་བའི་དཔལ་གྱུར་པ། ། ཨོ་ཨཽ་ཞེས་པ་ཨེ་ལས་འདས། ། ༀ་ཞེས་གསང་སྔགས་ཐབས་ཆེན་བསྟན། ། ཨེ་དང་ཨོ་ཡི་རང་བཞིན་དབྱིངས། ། མུཾ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཁའ། ། ཨ་ལས་རྣམ་པར་རོལ་པས་བསྟན། ། ཨཾ་གྱི་གཉིས་མེད་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཟབ་མོའི་རྡོ་རྗེ་ཏིང་འཛིན་མཐའ། ། མ་ཞེས་མཉམ་དང་མི་མཉམ་མེད། ། འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་རྫོགས། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་འཁོར་ལོ་འདི། ། མྱ་ངན་འདས་དང་འཁོར་བ་ལ། ། མི་གནས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ཅན། ། བསམ་རྩོལ་སྒྲུབ་པ་མེད་པ་ཡི། ། དབྱིངས་ཉིད་གཞན་ན་ཡོངས་སུ་རྫོགས། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཚུལ་འདི་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཡང་ཨ་ཨཱ་ཞེས་པ་འཇམ་དཔལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། ཨི་ཨཱི་ནི་ཡུམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མའོ། ། ཨུ་ཨཱུ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་རང་བཞིན་ཏེ། སེམས་ཉིད་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཨེ་ཨཻ་ནི་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་མཁའ་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། ཨོ་ཨཽ་ནི་དེ་ལས་འདུས་པའི་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ཚོགས་ཆེན་གྱི་ཐབས་མཁས་པའི་འཕྲུལ་པ་རང་བཞིན་གྱིས་འཕྲོ་བའོ། ། ཨོ་ལ་ཨཾ་སྦྱར་ན་ཨོཾ་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་མཐུའོ། ། ཨཾ་གི་ཀླད་ཀོར་ནི་མུཾ་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་བའོ། ། ཨོཾ་ཨཾ་ནི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འབྱོར་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། ཀླད་ཀོར་གྱི་མ་ནི་ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་བར་མི་མཉམ་པ་དབྱར་མེད་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་བུའི་འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ནི་མི་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་སྟེ་འདི་ལྟ་བུའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ།

"Mañjuśrī, the glory of the subtle, O and Au transcend E. Oṃ is taught as the great method of Secret Mantra. The nature of E and O is the expanse. Muṃ is the space of the essential nature, Revealed through the play of A. Through the non-dual union of Aṃ, The limit of the profound vajra samādhi is reached. Ma signifies the absence of equal and unequal; Mañjuśrī, the vajra wisdom, is perfected. This wheel of the Net of Magical Illusion Does not abide in either nirvāṇa or saṃsāra. Possessing the vajra pinnacle, Without conceptual effort or achievement, The expanse itself is perfectly complete elsewhere." Thus it was said; this method should also be understood as before. In that regard, first, A Ā is Mañjuśrī, the dharmakāya. I Ī is the Mother, Prajñāpāramitā. U Ū is the nature of bodhicitta, Samantabhadra, the nature of the Great Being, the nature of mind itself. E Ai is the union in the space of inseparability. O Au is the natural radiation of the emanations of skillful means of the Great Assembly Wheel of Wisdom gathered from that. When Aṃ is joined to O, it becomes Oṃ; that is the power of Secret Mantra. The bindu of Aṃ is Muṃ, the liberation of all phenomena by their very nature. Oṃ Aṃ is the non-dual samādhi in which all qualities are enriched. The Ma of the bindu is the equality of phenomena, the absence of distinction between the equal and the unequal. This Mañjuśrī Vajra is the vajra pinnacle of non-abiding wisdom; one should realize this meaning in such a way.

ཅི་སྤྱད་པ་ཐམས་ཅད་ཐབས་ཤེས་རབ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་བརྒྱན། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པ་བཀག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་རྟོགས་ནས། གཟོད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་འཇམ་དཔལ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས་གསུངས་སོ། ། འཁོར་ལོ་ལྕེ་ལ་བསམ་པ་ནི་ཞེས་པ་དེ་ལྟར་མུ་ཁྱུད་ཀྱི་ཡིག་འབྲུ་བཀོད་ནས་རྩིབས་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སྔགས་གཙོ་བོ་དྲུག་པོ་འདི་དགོད་དེ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དང་པོའི་ལྕེ་ཞེས་པ་ནི་གཙོ་བོའི་མདུན་གང་ཡིན་པའོ། ། བརྩམས་ནས་ནི་ཞེས་པ་དང་པོའི་ལྕེ་ལ་བཛྲ་ཏཱིཀྵཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿཞེས་པ་དགོད་པའི་དོན་ཏོ། ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གསལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་དེ་དབུས་སུ། ། ཞེས་པ་དང་པོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཡི་གེ་ཨ་ནི་གསལ་བཀོད་དེ། ། ཞེས་པའི་བར་གསལ་ཏེ་དཀྱུས་ཉིད་གསལ་ལོ། ། དེ་ནས་འཕྲོ་འདུའི་སྒོ་ནས་སེམས་གཟུང་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་སྔགས། ། ཞེས་པ་ནས། དེ་ཉིད་བརྟན་པར་བདག་ཉིད་བསྒོམ། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དེ་ལ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ཞེས་པ་ནས། ། ཉེ་བར་བཟུང་ནས་མངོན་སྣང་ངོ་། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་ཏེ་གོ་སླའོ། ། དེ་དག་ནི་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རིམ་པ་སྟེ། སྦྱོར་བ་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་བསྒོམ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར།

Whatever is practiced is all adorned by the nature of phenomena, the illusory net of method and insight. Having realized that the play of wisdom is the spontaneously present nature of phenomena, free from obstruction, it is said in the Subsequent Tantra of the Mañjuśrī-nāmasaṃgīti: "One possesses the essence of wisdom from the very beginning." Regarding the phrase "visualizing the wheel on the tongue," this means that after arranging the syllables of the rim, one should place these six principal mantras that appear below on the spokes. "The first tongue" refers to the position directly in front of the principal deity. "Having begun" means that one should place the mantra vajratīkṣṇāya te namaḥ on the first tongue; the remainder is easy to understand. Then, in order to clearly demonstrate the wisdom being (jñānasattva), the text from "Then, in the center of that wheel" up to "the letter A is clearly arranged" is clear and follows the main text. Then, in order to demonstrate how to hold the mind by means of radiating and absorbing, the section from "Then, the mantras residing on the wheel" up to "meditate on oneself as stable in that very state" is taught; this is easy to understand. To demonstrate the arising of the result, the section from "The being who practices in that way" up to "having grasped it, it appears directly" is taught; this is easy to understand. These are the stages of the manifest awakening of the Māyājāla, the meditative absorption of the first application. Then, in order to demonstrate the meditation on the supreme king of the maṇḍala:

དེ་ནས་ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་དག་གི་ངོ་བོ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷའི་ངོ་བོ་ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཙོ་བོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ་ཡིག་འབྲུ་དང་། ཕྱག་མཚན་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་ལས་བསྐྱེད་དོ། ། ཡང་ན་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཨ་དང་ཕྱག་མཚན་གསུམ་ལས་བསྐྱེད་དོ། ། ཡང་ན་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལས་བསྐྱེད་དོ། ། ལྷ་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་ཆོ་ག་ཡན་ལག་གསུམ་ལས་བསྐྱེད་དེ་གསལ་བར་བསྒོམ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་གདོང་ལྔ་པ་ཕྱག་བརྒྱད་པ་དེའི་ཐུགས་ཀར་ཤེས་རབ་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གསལ་བར་བསྒོམ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞལ་དྲུག་པ་སྐུ་མདོག་དུང་དང་བ་སོ་ལྟར་དཀར་བ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་རལ་པ་མངའ་བ། ཕྱག་གཉིས་ན་ཨུཏྤལ་སྔོ་དམར་མངའ་བ་ཞི་བའི་ངང་ཚུལ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉ་གང་བ་བསྒོམ། ། དེ་ལ་ཡི་གེ་ཨ་གནས་པ་དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་བར་བྱས། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྣང་བར་བྱས། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སྣང་བར་བྱས། གཙོ་བོ་རྣམ་སྣང་སྣང་བར་བྱས། གདན་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་སྣང་བར་བྱས། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་སྣང་བར་བྱས། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་མཆོད་རྟེན་སྣང་བར་བྱས། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་དྲུག་ནས་འཐོན་ཞིང་ཁམས་དྲུག་སྣང་བར་བྱས་ཏེ། པདྨ་ཅན་དང་། མངོན་པར་དགའ་བ་དང་། ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། བདེ་བ་ཅན་དང་། མདོག་སྡུག་པ་དང་། འོད་ཟེར་ཅན་སྣང་བར་བྱས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ལ་མཆོད་པའི་ལས་བྱས།

Now, the meaning of the passage beginning with "the essence of the deities of the maṇḍala by way of secret mantra" is as follows: the essence of the maṇḍala deities is generated from the syllable A. The principal deity, Vairocana, is generated from the three: the seed syllable, the hand implement, and meditative absorption (samādhi). Alternatively, he is generated from the three: the moon maṇḍala, the syllable A, and the hand implement. Alternatively, he is generated from the three: body, speech, and mind. All the deities are generated from the three branches of the vajra ritual and should be visualized clearly. At the heart of Vairocana is the Primordial Buddha (Ādibuddha) with five faces and eight arms. At his heart, one should clearly visualize the Wheel of Insight (prajñā-cakra). In its hub is the Wisdom Being (jñānasattva) with six faces, white in color like a conch or ivory, adorned with all ornaments, possessing locks of hair like sapphire, and holding blue and red utpala flowers in his two hands; he is endowed with a peaceful disposition. At his heart, one should visualize a full moon maṇḍala. The syllable A resides upon that [maṇḍala], and from it light radiates, illuminating the moon maṇḍala, illuminating the Wisdom Being, illuminating the Primordial Buddha, illuminating the principal deity Vairocana, illuminating the seat and the celestial palace, illuminating the crossed vajra, and illuminating the Great Enlightenment Stūpa. Emerging from the six doors of the Wisdom Vajra, it illuminates the six realms: Padmavatī, Abhirati, Manojñā, Sukhāvatī, Varṇavatī, and Raśmivatī. Thus, the activity of making offerings to the Buddhas is performed.

སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས། སླར་རྡོ་རྗེ་ལ་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས། ཁ་དོག་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་འོད་ཟེར་དེས། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་མཆོད་རྟེན་སྣང་བར་བྱས། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་སྣང་བར་བྱས། དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་བར་བྱས། གཙོ་བོ་སྣང་བར་བྱས། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སྣང་བར་བྱས། ། ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་སྣང་བར་བྱས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྣང་བར་བྱས། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་བར་བྱས། ། ཨ་ལ་ཐིམ་པས་ཨའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ཤར་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ་མི་བསྐྱོད་པའི་ལྷ་རྣམས་དང་། ལྷོ་ནས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་དང་། ནུབ་ནས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་དང་། བྱང་ནས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་རྒྱུའི་ས་བོན་གྱི་ཡིག་འབྲུར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་སྔགས་འདི་བཟླས་སོ། ། ཨ་ཨཱཿསརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ་ཧ་ར་ཧ་ར། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿབྷ་ག་བཱན་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟི་བཱ་གཱི་ཤྭ་ར། མ་ཧཱ་པཱ་ཙ། སརྦ་དྷརྨཱ། ག་ག་ན་ཨ་མ་ལ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷ་དྷ་རྨ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཱཿསྔགས་དེ་བརྗོད་པས་སོ་སོའི་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་གསལ་བར་བསྒོམ། རང་རང་གི་ས་བོན་ཨ་ལ་སོགས་པ་འཕྲོས་པས། རང་རང་གི་སྐུ་མདོག་གསལ་བར་བསྒོམ། ། སོ་སོའི་གནས་སུ་བཀོད་ལ། རྡོ་རྗེ་ཆོ་ག་ཡན་ལག་གསུམ་གྱིས་གོང་དུ་བསྐྱེད་པ་ལྟར་བྱའོ། ། འདི་དག་ལྷ་བསྒོམ་ཞིང་དབྱུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་གི་ལྷ་རྣམས་དགོད་དེ། ཤར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ས་བོན་ཧཱུཾ། མི་བསྐྱོད་པ་གདན་གླང་པོ་ཆེ། ཕྱག་རྒྱ་ས་གནོན། སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་གཉེན་པོ་ཞེ་སྡང་ངོ་། །

Having performed the benefit of sentient beings, he again circumambulated the vajra three times. With light rays endowed with six colors, he illuminated the Great Enlightenment Stūpa, illuminated the crossed vajra, illuminated the maṇḍala, illuminated the central deity, illuminated the Primordial Buddha, illuminated the wheel of insight, and illuminated the wisdom being. He illuminated the moon maṇḍala. By dissolving into the letter A, through the blessing of the letter A, the deities beginning with Akṣobhya from the eastern direction, the deities beginning with Ratnasambhava from the south, the deities beginning with Amitābha from the west, and the deities beginning with Amoghasiddhi from the north, became the seed-syllable letters. Then, recite this mantra: A ĀḤ SARVA TATHĀGATA HṚDAYA HARA HARA | OṂ HŪṂ HRĪḤ BHAGAVĀN JÑĀNAMŪRTI VĀGĪŚVARA | MAHĀPĀCA | SARVADHARMĀ | GAGANA AMALA SUPARIŚUDDHA DHARMADHĀTU JÑĀNAGARBHA ĀḤ By reciting that mantra, clearly meditate on their respective body colors and hand implements. As their respective seeds, A and so forth, radiate forth, clearly meditate on their respective body colors. Arrange them in their respective places and perform the generation as described above through the three branches of the vajra ritual. These are the meditative absorptions for meditating on and emanating the deities. Then, arrange the deities of the Supreme Sovereign of the Maṇḍala: on the eastern wheel is the seed-syllable HŪṂ; Akṣobhya, with an elephant seat and the earth-pressing mudrā, blue in body color, the antidote to hatred.

ལྷོའི་འཁོར་ལོ་ལ་ས་བོན་ཨོཾ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། གདན་རྟ། སྐུ་མདོག་སེར་པོ། ཕྱག་རྒྱ་མཆོག་སྦྱིན། གཉེན་པོ་སེར་སྣ། ནུབ་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ས་བོན་ཧྲཱིཿ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས། གདན་རྨ་བྱ། སྐུ་མདོག་དམར་པོ། ཕྱག་རྒྱ་ཏིང་ངེ་འཛིན། གཉེན་པོ་འདོད་ཆགས། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ས་བོན་ཨཿ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ། གདན་ནམ་མཁའ་ལྡིང་། སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ། ཕྱག་རྒྱ་སྐྱབས་སྦྱིན། གཉེན་པོ་ཕྲག་དོག་ཕུང་པོ་རྣམ་ལྔ་གནས་སུ་དག་པའོ། ། ཤར་ལྷོའི་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ཨའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ་སྐུ་མདོག་དཀར་མོ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པའོ། ། ལྷོ་ནུབ་ཀྱི་ཟླ་སྟེང་དུ་ཨའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་རིན་ཆེན་སེམས་མ། སྐུ་མདོག་སེར་མོ། རིན་པོ་ཆེ་འཛིན་པ་མཚན་མ་མེད་པའི་སྟོང་པའོ། ། ནུབ་བྱང་གི་ཟླ་སྟེང་དུ་ཨཾ་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་ཆོས་ཀྱི་སེམས་མ་སྐུ་མདོག་དམར་མོ་པདྨ་འཛིན་པ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་སྒོ་སྨོན་པ་མེད་པ་སྟོང་པ། བྱང་ཤར་གྱི་ཟླ་སྟེང་དུ་ཨའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ། ལས་ཀྱི་སེམས་མ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པའོ། ། ལྷ་མོ་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་བརྗོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། རྒྱུ་འབྱུང་བ་བཞི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་དང་པོའི་སྟེང་དུ་གདན་ཟླ་བ། ས་བོན་ཨ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ། ཕྱག་མཚན་རལ་གྲི་དང་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ། ནང་སྟོང་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ས་བོན་ཨཱ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ། གདན་ཟླ་བ། སྐུ་མདོག་སེར་པོ། ཕྱག་མཚན་རལ་གྲི་དང་སེ་གོལ།

On the southern wheel is the seed syllable OṂ. Ratnasambhava, with a horse seat, yellow in color, and the mudrā of supreme generosity; his antidote is avarice. On the western wheel is the seed syllable HRĪḤ. Amitābha, with a peacock seat, red in color, and the mudrā of meditative concentration; his antidote is attachment. On the northern wheel is the seed syllable AḤ. Amoghasiddhi, with a garuḍa seat, green in color, and the mudrā of granting refuge; his antidote is jealousy. These are the five aggregates purified in their natural state. Upon the moon in the southeast, from the seed syllable Ā, arises Vajrasattvī, white in color, holding a vajra; she is the emptiness of the door of liberation. Upon the moon in the southwest, from the seed syllable Ā, arises Ratnasattvī, yellow in color, holding a jewel; she is the emptiness of signlessness. Upon the moon in the northwest, from the seed syllable ĀṂ, arises Dharmasattvī, red in color, holding a lotus; she is the emptiness of wishlessness, the door of natural luminosity. Upon the moon in the northeast, from the seed syllable Ā, arises Karmasattvī, green in color, holding a crossed vajra; she is the emptiness of the unconditioned. These four goddesses are to be meditated upon in the manner of their description. They are the purification of the four causal elements. Outside of that, upon the first spoke of the wheel is a moon seat. From the seed syllable A, arises Vajrasattva, white in color, holding a sword and a vajra; he is the purification of internal emptiness. From the seed syllable Ā, arises Vajrarāja, with a moon seat, yellow in color, holding a sword and snapping his fingers.

ཆེན་པོ་སྟོང་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ས་བོན་ཨི། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ། གདན་ཟླ་བ། སྐུ་མདོག་དམར་པོ། ཕྱག་མཚན་རལ་གྲི་དང་མདའ་གཞུའོ། ། ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ས་བོན་ཨཱི། རྡོ་རྗེ་ལེགས་པ་སྐུ་མདོག་དཀར་དམར། ཕྱག་མཚན་རལ་གྲི་དང་སེ་གོལ། ཆེན་པོ་སྟོང་པ་རྣམ་པར་དག་པ། དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའ་བཞིའོ། ། ས་བོན་ཨུ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་སྐུ་མདོག་སེར་པོ། རལ་གྲི་དང་རིན་པོ་ཆེ་འཛིན་པ། དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ས་བོན་ཨཱུ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་སྔོ་བསངས་རལ་གྲི་དང་རྒྱལ་མཚན། ཐོག་མ་མེད་པའི་སྟོང་པའོ། ། ས་བོན་ཨེ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ། རལ་གྲི་དང་ཉི་མ་བསྣམས་པ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ། ས་བོན་ཨཻ། རྡོ་རྗེ་བཞེད་པ། སྐུ་གསེར་མདོག། རལ་གྲི་དང་ཚེམས། མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ། དབང་གི་སེམས་དཔའ་བཞིའོ། ། ས་བོན་ཨོ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་དམར་པོ་རལ་གྲི་དང་པདྨ། དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད། ཨཽའི་ས་བོན། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ། ནམ་མཁའ་འདྲ། རལ་གྲི་དང་དགྲ་སྟ། དངོས་པོ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད། ས་བོན་ཨཾ། རྡོ་རྗེ་རྒྱུ། འཁོར་ལོ་དང་རལ་གྲི་བསྣམས་པ། ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ། ས་བོན་ཨཿརྡོ་རྗེ་སྨྲ་བ་ཟླ་བའི་མདོག། རལ་གྲི་དང་ལྕེ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ། ཆོས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བཞིའོ། ། ས་བོན་ཨ། རྡོ་རྗེ་ལས་ལྗང་གུ། རལ་གྲི་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད། ས་བོན་ཨཱ། བསྲུང་བ་ལྗང་སྔོན། རལ་གྲི་ཆོ་ག་རྒྱུའི་སྟོང་པ་ཉིད། ས་བོན་ཨེ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ནག་པོ་རལ་གྲི་དང་མཆེ་བ། འབྲས་བུའི་སྟོང་པ་ཉིད། ས་བོན་ཨཻ།

The great emptiness is completely pure. The seed syllable is i; Vajrarāga, red in color, holding a sword and a bow and arrow. The emptiness of the internal and external is completely pure. The seed syllable is ī; Vajrasādhu, white-red in color, holding a sword and snapping his fingers. The great emptiness is completely pure. These are the four samaya-sattvas. The seed syllable is u; Vajraratna, yellow in color, holding a sword and a jewel. The emptiness of non-discarding is completely pure. The seed syllable is ū; Vajradhvaja, dark blue, holding a sword and a banner. The emptiness of that which is without beginning. The seed syllable is e; Vajrasūrya, holding a sword and a sun. The emptiness of that which is without beginning or end. The seed syllable is ai; Vajrahāsa, golden in color, holding a sword and a tooth. The emptiness of that which transcends limits. These are the four vaśitā-sattvas. The seed syllable is o; Vajradharma, red, holding a sword and a lotus. The emptiness of non-discarding. The seed syllable au; Vajratīkṣṇa, like the sky, holding a sword and a battle-axe. The emptiness of non-entities. The seed syllable is aṃ; Vajrahetu, holding a wheel and a sword. The emptiness of essential nature. The seed syllable is aḥ; Vajrabhāṣa, moon-colored, holding a sword and a tongue. The emptiness of the essential nature of non-entities. These are the four dharma-sattvas. The seed syllable is a; Vajrakarma, green, holding a sword and a crossed vajra. The emptiness of all phenomena. The seed syllable is ā; Rakṣa, green-blue, holding a sword. The emptiness of the cause of ritual. The seed syllable is e; Vajrayakṣa, black, holding a sword and fangs. The emptiness of the result. The seed syllable is ai.

རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཁྲོ་བོ་རལ་གྲི་དང་ཁུ་ཚུར་བསྣམས་པ། རྒྱུ་འབྲས་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བཞིའོ། ། ད་ནི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ལྷ་མོ་བརྒྱད་དང་། སྒོ་བ་བཞི་དབྱེ་བར་བྱ་སྟེ། ཤར་ལྷོར་ལཱའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ། ལྷ་མོ་སྒེག་མོ་དཀར་མོ་འགྱིང་བའི་ཚུལ་ཕྱག་མཚན་རལ་གྲི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ལྷོ་ནུབ་དུ་མཱའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་ཕྲེང་བ་མ་སེར་མོ་ཕྲེང་བ་དང་རལ་གྲི་འཛིན་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ནུབ་བྱང་དུ་གཱིའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་གླུ་མ་དམར་མོ་པི་ཝང་དང་རལ་གྲི་འཛིན་པ་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། བྱང་ཤར་དུ་ནྲྀའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་གར་མ་ལྗང་གུ་གར་དང་རལ་གྲི་འཛིན་པ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ལྷ་མོ་བཞི་པོ་འདི་དག་ཟླ་བའི་གདན་ལ་སེམས་དཔའི་སྟབས་ཀྱིས་བཞུགས་པའོ། ། དྷཱུའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་བདུག་སྤོས་མ་དཀར་མོ་སྤོས་ཁང་དང་རལ་གྲི་བསྣམས་པ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། པུའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་མེ་ཏོག་མ་སེར་མོ་མེ་ཏོག་དང་རལ་གྲི་བསྣམས་པ། བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དཱིའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་མར་མེ་མ་དམར་མོ་མར་མེ་དང་རལ་གྲི་འཛིན་པ་སྨོན་ལམ་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། གའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་དྲི་ཆབ་མ་ལྗང་གུ་དུང་ཕོར་དང་རལ་གྲི་འཛིན་པ་ཐབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ལྷ་མོ་བཞི་པོ་འདི་དག་ཟླ་བའི་གདན་ལ་རིམ་བཞིན་དུ་བཞུགས་སོ། །

The Vajra Fist is wrathful, holding a sword and a fist; these are the four Bodhisattvas of enlightened activity, who are the purity of the emptiness of cause and effect. Now, the eight goddesses subsumed within the path and the four gatekeepers will be distinguished. In the southeast, from the seed syllable LĀ, arises the white goddess Lāsyā, in a graceful and haughty posture, holding a sword; she is the purity of the perfection of generosity. In the southwest, from the seed syllable MĀ, arises the yellow Mālyā, holding a garland and a sword; she is the purity of the perfection of ethical discipline. In the northwest, from the seed syllable GĪ, arises the red Gītā, holding a lute and a sword; she is the purity of the perfection of patience. In the northeast, from the seed syllable NR̥, arises the green Nṛtyā, holding a dance pose and a sword; she is the purity of the perfection of diligence. These four goddesses reside upon moon seats in the posture of a Bodhisattva. From the seed syllable DHŪ, arises the white Dhūpā, holding an incense burner and a sword; she is the purity of the perfection of wisdom. From the seed syllable PU, arises the yellow Puṣpā, holding a flower and a sword; she is the purity of the perfection of meditative concentration. From the seed syllable DĪ, arises the red Dīpā, holding a lamp and a sword; she is the purity of the perfection of aspiration. From the seed syllable GA, arises the green Gandhā, holding a conch bowl and a sword; she is the purity of the perfection of skillful means. These four goddesses reside in succession upon moon seats.

ཛཿའི་ས་བོན་ལས་སྒོ་བ་ལྕགས་ཀྱུ་མ་དཀར་མོ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་རལ་གྲི་འཛིན་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ཧཱུཾ་གི་ས་བོན་ལས་ཞགས་པ་མ་སེར་མོ་ཞགས་པ་དང་རལ་གྲི་འཛིན་པ་དྲན་པའི་སྟོབས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། བཾ་གི་ས་བོན་ལས་ལྕགས་སྒྲོག་མ་དམར་མོ་ལྕགས་སྒྲོག་དང་རལ་གྲི་བསྣམས་པ་དད་པའི་སྟོབས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ཧོཿའི་ས་བོན་ལས་དྲིལ་བུ་མ་ལྗང་གུ་དྲིལ་བུ་དང་རལ་གྲི་བསྣམས་པ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། སྒོ་བ་བཞི་པོ་འདི་དག་ཀྱང་ཟླ་བའི་གདན་ལ་རིམ་བཞིན་དུ་བཞུགས་སོ། ། འབྲས་བུའི་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་ནི་ཨའི་ས་བོན་ལས་བྱམས་པ། འཇམ་དཔལ། སྤོས་ཀྱི་གླང་པོ་ཆེ། ཡེ་ཤེས་ཏོག་དང་བཞི་གཡས་རལ་གྲི་གཡོན་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པའོ། ། ཨའི་ས་བོན་ལས་བཟང་སྐྱོང་། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོ། བློ་གྲོས་མི་ཟད་པ། སྤོབས་པ་བརྩེགས་པ་བཞི་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་རིན་པོ་ཆེ་དང་རལ་གྲི་བསྣམས་པའོ། ། ཨའི་ས་བོན་ལས་མཐུ་ཆེན་ཐོབ། ངན་སོང་ཀུན་འདྲེན། མྱ་ངན་འཇོམས། དྲ་བའི་འོད། སྐུ་མདོག་དམར་པོ་རལ་གྲི་དང་པདྨ་བསྣམས་པའོ། ། ཨའི་ས་བོན་ལས་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུ། འོད་དཔག་མེད། ནམ་མཁའི་མཛོད། སྒྲིབ་པ་སེལ་བ་བཞི། སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི་བསྣམས་པའོ། ། སེམས་དཔའ་དེ་རྣམས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁྱམས་ལ་ཟླ་བའི་གདན་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བཞུགས་པའོ། ། འདི་ཡན་ཆོད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་ལས་རྒྱལ་མཆོག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་། བསྐྱེད་པའི་ཞར་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། །

From the seed syllable JAḤ arises the white Gatekeeper Aṅkuśī, holding a hook and a sword, who is the purity of the power of insight. From the seed syllable HŪṂ arises the yellow Gatekeeper Pāśī, holding a noose and a sword, who is the purity of the power of mindfulness. From the seed syllable VAṂ arises the red Gatekeeper Śṛṅkhalā, holding a chain and a sword, who is the purity of the power of faith. From the seed syllable HOḤ arises the green Gatekeeper Ghaṇṭā, holding a bell and a sword, who is the purity of the power of diligence. These four Gatekeepers also reside, in sequence, upon moon seats. As for the sixteen resultant Bodhisattvas: from the seed syllable A arise Maitreya, Mañjuśrī, Gandhahastin, and Jñānaketu—these four hold a sword in the right hand and a vajra in the left. From the seed syllable A arise Bhadrapāla, Sāgaramati, Akṣayamati, and Pratibhānakūṭa—these four are yellow in color and hold a jewel and a sword. From the seed syllable A arise Mahāsthāmaprāpta, Sarvadurgatipariśodhana, Śokanāśana, and Jālinīprabha—these are red in color and hold a sword and a lotus. From the seed syllable A arise Candraprabha Kumāra, Amitābha, Gaganagañja, and Sarvanīvaraṇaviṣkambhin—these four are green in color and hold a crossed-vajra and a sword. These Bodhisattvas also reside, in sequence, upon moon seats in the courtyard of the maṇḍala. Up to this point is the samādhi of the Supreme King of the Maṇḍala. Then, in order to teach the Supreme King of Activity: "Furthermore, the distinctions of activity arise as a secondary result of the generation stage."

སྒྲ་ལས་ཕྱེ་སྟེ་རྒྱས་བཤད་པ། ། འདིར་ནི་བདག་གིས་མ་བཤད་དོ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་བསྒོམ་པའི་དེ་མ་ཐག་པའོ། ། ལས་ཀྱི་ནི་ལས་གསུམ་སྟེ། འདིར་དགེ་བའི་ལས་སོ། ། ཁྱད་པར་ཡང་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའོ། ། བསྐྱེད་པའི་ཞིར་ལས་བྱུང་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་བསྐྱེད་བའི་དུས་སུ། བདག་ལས་མི་གཉིས་པའི་གཟུགས་འོད་ཟེར་གྱི་ཚུལ་དུ་འཕྲོས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ལ་མཆོད་པ་ཕུལ་ནས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་གསོལ་བ་འདེབས་པ་སྟེ། དེའང་ཇི་ལྟར་འདེབས་ཤེ་ན། མི་བསྐྱོད་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཡིས། ། ཞེ་སྡང་ཅན་གྱི་རྒྱུད་སྦྱོངས་ཤིག། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་སྒྲ་ལས་ཕྱེ་སྟེ་རྒྱས་པར་དེར་བཤད་པས། སྐབས་འདིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྒྱས་པར་མ་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་ཡང་གོང་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡན་ཆོད་ནི་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་དེ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་བསྟན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་སྤོས་ཀྱི་ཆུ་དག་ལས། སྔགས་བཟླས་པ་ཡིས་བསང་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ལས་བཅོས་པའི་དེ་མ་ཐག་པའོ། ། སྤོས་ཀྱི་ཆུ་ནི་བསང་ཆུའོ། ། སྔགས་བཟླས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྔགས་སོ། ། བསང་བ་ནི་མཆོད་པའི་རྫས་རྣམས་སོ། ། ཕུང་པོས་བསྡུས་པའི་མཆོད་པ་ལྔ། ། ཞེས་པ་ནི། འབྱུང་བ་ལྔ་ཡིས་བསྐྱེད་པའི་མེ་ཏོག་དང་། སྤོས་དང་། མར་མེ་དང་། དྲི་ཆབ་དང་། ཞལ་ཟས་དང་ལྔའོ། ། དེ་ཀ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་ཞེས་གསུངས་སོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅེས་པ་ནི་སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་པུ་ཥྤེ་ཏྲཱཾ།

"Having distinguished them from the sounds, the detailed explanation is not stated by me here," it is said. "Then" refers to the immediate sequence following the meditation on the Supreme Sovereign of the Maṇḍala. "Action" refers to the three types of action; here, it is virtuous action. "Furthermore, the distinction" is the performance of the welfare of sentient beings. "Arising from the activity of generation" means that at the time of generating the Supreme Sovereign of the Maṇḍala, forms non-different from oneself radiate forth in the manner of light rays, present offerings to the Buddhas, and make supplications for the welfare of sentient beings. If one asks how they supplicate, it is said: "May Akṣobhya, together with his retinue, purify the mental continuums of those possessed by hatred," and so forth. Since that was explained in detail there by distinguishing it from the sounds, the Master has not explained it extensively at this point. One should understand it as it was stated above. Up to this point is the meditative absorption of the specific action. Then, in order to teach the branches that bring that to completion, it is said: "Then, from the scented water, one should purify by reciting the mantra," and so forth. "Then" refers to the immediate sequence following the preparation of the action. "Scented water" is the cleansing water. "Reciting the mantra" refers to the mantra of Vajrayakṣa. "Purifying" refers to the offering substances. Regarding "the five offerings subsumed by the aggregates," these are the five: flowers, incense, lamps, scented water, and food, which are produced from the five elements. It is said that these are to be arranged in their respective order. "Blessing" means forming the individual mudrās and [reciting]: oṃ vajra puṣpe trāṃ.

བཛྲ་དྷཱུ་པེ་ཧཱུཾ། བཛྲ་ཨཱ་ལོ་ཀེ་ཧྲཱིཿ། བཛྲ་གནྡྷེ་ཨཿ། བཛྲ་ནཻ་བི་དྱེ་ཧཱུཾ། ཞེས་རེ་རེ་ལའང་ལན་བརྒྱ་འམ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གམ། འོན་ཏེ་བདུན་བདུན་བཟླས་པས་ཤིན་ཏུ་མང་ཞིང་རྒྱ་ཆེ་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྒྲུབ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདི་དག་རིམ་པའི་གོ་རིམ་གྱིས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རིགས་བསྡུས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ལག་གི་འདུ་བྱེད་ཆེན་པོ་ཡིན། ། གར་ཐབས་གཡས་གཡོན་བསྐོར་ནས་ནི། ། སེ་གོལ་མང་པོ་བརྡབ་པར་བྱ། ། བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཛཿཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། ཞེས་བརྗོད་དེ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཤེགས་འགྱུར་ན། ། གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་དགོས། ། འཁོར་ལོའི་ཚོགས་མཆོག་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་འདྲར་མཐོང་འགྱུར། ། ཞེས་ཆོ་ག་འདུས་པའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ཡིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱོན་པ་དེ་ལ་མཆོད་པ་ལྔས་མཆོད་ལ། མཉམ་མེད་ལ་སོགས་པས་བསྟོད་པ་བྱ་སྟེ་ཞེས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། མཉམ་མེད་མི་གཡོ་མཉམ་ཉིད་ཆོས་མཆོག་ཅན། ། ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་འགྲོ་དྲུག་སྡུག་བསྔལ་སེལ། ། ཡོན་ཏན་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་སྦྱིན་མཛད་པ། ། དྲི་མེད་མཉམ་ཉིད་དམ་པ་ཉིད་ལ་བསྟོད། ། ཡོན་ཏན་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ཚད་མེད་དེ། ། ནམ་མཁའ་དང་ཡང་བསྐྲུན་དུ་ཡོད་པ་མིན། ། དངོས་གྲུབ་མཉམ་མེད་དཔེ་བྲལ་བ། ། འགྲོ་ལ་ངེས་པར་སྩོལ་མཛད་བསྟོད། ། རྟག་ཏུ་དྲི་མེད་ཐུགས་རྗེ་འབྱུང་། ། སྨོན་ལམ་འགྲུབ་པ་འགག་མེད་ཅན། ། འགྲོ་བའི་དོན་སྒྲུབ་མཐའ་ཡས་པ། ། བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་སྣང་ལ་བསྟོད། །

VAJRA DHŪPE HŪṂ, VAJRA ĀLOKE HRĪḤ, VAJRA GANDHE ĀḤ, VAJRA NAIVIDYE HŪṂ. Reciting each of these one hundred times, twenty-one times, or at least seven times, one should visualize them as being extremely numerous and vast. Then, in order to show the practice of the wisdom being (jñānasattva), it is said: "By these in their sequential order," and so forth. The meaning of this is as follows: The mudrā that summarizes the families is the great movement of the hands. Having performed the dance gestures by circling to the right and left, one should snap the fingers many times. Reciting "VAJRA SAMAYA JAḤ JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ," all the buddhas will arrive; if so, what need is there to mention others? "The entire supreme assembly of the wheel will be seen as if directly before the senses." Thus it is taught in the Saṃpuṭa Tantra. Having thus mentally visualized them as having actually arrived, one should offer the five offerings and perform the praise beginning with "Incomparable." The meaning of this is as follows: "Incomparable, immovable, possessing the supreme dharma of equanimity, the embodiment of compassion who dispels the suffering of the six classes of beings, the bestower of the siddhi of supreme qualities—to the stainless, sublime equanimity, I prostrate. Your qualities are so subtle and immeasurable that they cannot be compared even to space. To the one who unfailingly bestows peerless and incomparable siddhi upon wandering beings, I prostrate. Always arising from stainless compassion, possessing unceasingly fulfilled aspirations, the achiever of infinite benefit for beings—to you who always appear, I prostrate."

ཚད་མེད་ཚད་བྲལ་ཡོངས་རྫོགས་པའི། ། བདེ་གཤེགས་གོ་འཕང་བདེ་བརྙེས་ཀྱང་། ། ཐུགས་རྗེའི་སྤྱོད་པ་འགག་མི་འགྱུར། ། བཟང་པོ་ཤིན་ཏུ་མཆོག་ལྡན་བསྟོད། ། མཆོག་སྦྱིན་ནང་ན་མཆོག་བརྙེས་པས། ། ཀུན་ལ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཐོབ་མཛད། ། མགོན་པོ་དུས་གསུམ་སྒྲིབ་མེད་པ། ། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་སྩོལ་ལ་བསྟོད། ། དེ་ནས་གཙོ་བོའི་སྔགས་རིང་ལ་ཞེས་པ་ནི། ཨ་ཨཱཿསརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ། ཧ་ར་ཧ་ར། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿ། བྷ་ག་བཱན་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟི་བཱ་གཱི་ཤྭ་ར་མ་ཧཱ་ཝཱ་ཙ། སརྦ་དྷརྨ་ག་ག་ན། ཨ་མ་ལ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷ། དྷརྨྨ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཱཿདྲྀ་ཤྱས་བལྟ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿས་གཉིས་མེད་བསྟིམ། ཨ་ཧཾ་གིས་ང་རྒྱལ་བྱ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཞེས་པས་བགེགས་བསལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་བཏབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བཞི་ཡིས་རྒྱས་གདབ་དོན་མཆོག་སྒྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། ། བཞི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་སྟེ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལས་དང་ཆོས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་བཞིའོ། ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསྒོམས་ལ། ཕྱག་གཡོན་ཐམས་ཅད་ན་རང་རང་གི་མཚན་མ་འཛིན་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལྕེ་ལ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿལས་པདྨ་དེའི་སྟེང་དུ་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་ཧྲཱིཿལས་བྱུང་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྐུ་མདོག་དམར་པོར་བསམས་ལ། དེའི་ལྕེ་ལ་ཡི་གེ་ཨ་བསམས་ཏེ་སྔགས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

Although you have attained the blissful state of a Sugata, Which is immeasurable, boundless, and perfectly complete, Your compassionate activity never ceases. I praise you, the most excellent and supreme Bhadra. Having attained the supreme among all supreme gifts, You grant the highest siddhi to all. Protector, unobscured throughout the three times, I praise you who bestows the sublime siddhi. Then, regarding the long mantra of the principal deity: A ĀḤ SARVA TATHĀGATA HṚDAYA HARA HARA OṂ HŪṂ HRĪḤ BHAGAVĀN JÑĀNAMŪRTI VĀGĪŚVARA MAHĀVĀCA SARVA DHARMA GAGANA AMALA SUPARIŚUDDHA DHARMADHĀTU JÑĀNAGARBHA ĀḤ DṚŚYA—look. JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ—dissolve non-dually. A HAṂ—arouse the divine pride. OṂ VAJRA YAKṢA—clear away obstructors. Then, to demonstrate the sealing with the four mudrās, it is said: "Seal with the four to accomplish the supreme goal." The "four" refers to the four mudrās. What are they? They are the samaya-mudrā, the karma-mudrā, the dharma-mudrā, and the mahāmudrā. Regarding the samaya-mudrā: meditate on a five-pronged vajra upon a moon maṇḍala at the heart, and visualize that all the left hands hold their respective symbols; this is the samaya-mudrā. Regarding the dharma-mudrā: on the tongue, from the syllable HRĪḤ, arises a lotus; upon that, from A, a moon maṇḍala; and upon that, from HŪṂ, a vajra. In the center of the vajra, from HRĪḤ, visualize the Blessed One Amitābha, red in color. Visualize the syllable A on his tongue, and the completion of all branches of the mantra is the dharma-mudrā.

ཨ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱི་བོར་བསམས་ལ། གར་ལས་བྱུང་བའི་གཡས་ཐམས་ཅད་ན་རལ་གྲི་བསམ་པ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཇི་ལྟར་བྲིས་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གང་དང་གང་གི་གཟུགས་སུ་གསལ་ཞིང་དེའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་བཏབ་པ་དེ་ལ་ཡང་དག་པའི་དོན་བསྒྲུབ་པས་ན། བཞི་ཡིས་རྒྱས་གདབ་དོན་མཆོག་འགྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་མདོ་ལས། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་རལ་གྲི་ཆེ། ། ཡི་གེ་མཆོག་སྟེ་རྣམ་པར་དག། ཅེས་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡི་དོན་སྟོན་པ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། ཞེས་པ་ནི། མཆོད་རྫས་རྣམས་བསངས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལ་མཆོད་པའི་བྱེ་བྲག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་དོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། བདག་ལས་མི་གཉིས་པ་དེ་ཡིས་སོ། ། དེ་ནས་འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པའི་བསྟོད་པས་ཀྱང་བསྟོད་དོ། ། མཆོད་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བྱ་བ། ། ཞེས་པ་ནི། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དོན་དང་ལྡན་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དང་པོ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་བྱ་བའི་རིམ་པའོ་ཞེས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨ་ལས་འོད་བྱུང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བར་བྱས། དེ་ལས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དེ་ལས་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ། དེ་ལས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དེ་ལས་གཞིའི་སངས་རྒྱས། དེ་ལས་ལྷ་ཚོགས་དེ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་དེ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དེ་ལས་ཆོས་འབྱུང་། དེ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་མཆོད་རྟེན། དེ་ལས་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་དྲུག་ནས་འཐོན་ཏེ།

From the syllable A, visualize a crossed vajra (viśvavajra) upon the crowns of all the deities. From the syllable Ga, visualize a sword in all the right hands; this is the action seal (karmamudrā). Visualizing the forms of each deity clearly in accordance with how they are depicted, and their essence as utterly pure, is the great seal (mahāmudrā). Because one accomplishes the ultimate reality by sealing with these four seals in that manner, it is said: "The supreme goal is accomplished by sealing with the four." Furthermore, the Sūtra states: "The sharp vajra is the great sword; the supreme syllable is utterly pure," and, "It reveals the meaning of the four seals." Then, regarding the phrase "by the various types of offerings": having purified and consecrated the offering substances, one offers all the various types of offerings to that complete maṇḍala. If one asks what these are, they are offered by that which is non-dual with oneself. Then, one also praises with the praise beginning, "To the Buddha, the Blessed One." Regarding the phrase "having offered, perform the four seals": this means one should act in accordance with the meaning of the four seals. The meaning of the phrase "first, the sequence of actions in the abodes of the Buddha and so forth" is as follows: light emerges from the A, clarifying a moon maṇḍala. From that comes the wisdom being (jñānasattva); from that, the wheel of insight (prajñācakra); from that, the primordial Buddha (ādinātha); from that, the foundational Buddha; from that, the assembly of deities; from that, the celestial palace; from that, the crossed vajra; from that, the source of phenomena (dharmodaya); from that, the stūpa of great enlightenment. From that, they emerge through the six vajra gates.

ཤར་ཕྱོགས་དགེ་བའི་སྒོ་ལ་སོགས་པ་ནས་འོད་ཟེར་འཐོན་ཏེ། སྲིད་པ་གསལ་བར་བྱས། དོན་རྣམ་པ་གཉིས་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་བྱས་ཏེ། དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་ཞུགས། དཔལ་གྱི་བེའུ་ལ་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས། ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བཅུད་བསྡུས། སླར་རིམ་གྱིས་བཞི་པོའི་ཨ་ལ་ཐིམ་སྟེ། སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་ཀྱི་ངོ་བོར་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་འཕྲོ་འདུ་བྱ་ཞིང་བསྒོམ་པ་ནི་བསྙེན་པ་བསྡུས་པའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་དྷརྨ་ཨ་བྷཱ་བ་སྭ་བྷཱ་བ་བི་ཤུ་དྡྷ་བཛྲ་ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཿཞེས་རྩ་བའི་སྔགས་བཟླ་ཞིང་འཕྲོ་འདུ་བྱེད་པ་ནི་བསྙེན་པ་འབྲིང་པོའོ། ། བསྙེན་པ་རྒྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དབང་ཐོབ་པ་ཡིན་ན། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། ཞེས་པ་ནས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱི་མཆོག། ཅེས་པའི་བར་དུའོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅུ་བཞི་བརྗོད་པས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ཨ་ལས་ཡི་གེ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་དྲུག་འཕྲོས་པས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མང་པོར་གྱུར་ཏེ། ཞིང་ཁམས་ཐམས་ཅད་སྣང་ཞིང་མཆོད་གཏི་མུག་ཅན་གྱི་དོན་བྱས། སླར་གཞིའི་ལྷ་རྣམས་ལ་ཐིམ་པར་བྱ་ཞིང་བཀླགས་ན་རིང་པོ་མི་ཐོགས་པར་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་བསྙེན་པ་རྒྱས་པའོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཏོང་བར་འདོད་ན། མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། བདག་ལས་མི་གཉིས་པའི་གཟུགས་སུ་རིམ་པ་ནས་རིམ་པར་འོད་ཟེར་གྱི་ཚུལ་དུ་འཐོན་ཏེ། ལས་ཀྱི་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གཉིས་པ་ལ་བདག་ལས་མི་གཉིས་པའི་གཟུགས་ཅན་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་རྫོགས་ནས།

Light rays emerge from the virtuous gateway in the eastern direction and so forth, illuminating existence. Having accomplished the two purposes and the deeds of a buddha, they enter the hearts of the buddhas of the three times. They circle the śrīvatsa three times, collect the essence of insight and wisdom, and then gradually dissolve back into the four as. One should realize this as the essence of the non-duality of appearance and emptiness. Performing the radiation and reabsorption in this manner is the concise approach. Reciting the root mantra—oṃ sarvadharma abhāva svabhāva viśuddha vajra a ā aṃ aḥ—while performing the radiation and reabsorption is the intermediate approach. As for the extensive approach, if one has received empowerment into the Vajradhātu Maṇḍala, it proceeds from the words "Thus the Blessed Buddha..." up to "...the supreme way of the Mahāyāna." By reciting these fourteen verses, eighty-six syllables radiate from the a at the heart of the wisdom-being (jñānasattva), transforming into many Vairocanas. They illuminate all realms and perform the benefit of those possessed by delusion. Finally, they dissolve back into the deities of the base. If one recites this, before long one will become a Dharma King; this is the extensive approach. Then, if one wishes to conclude the session, one should make perfect offerings with the offering substances. From oneself, who is non-dual in form, light rays emerge sequentially and one should engage in the activities of the rite and so forth. Then, in the second session, once that non-dual form has completed the deeds of a buddha...

འོད་ཟེར་གྱི་ཚུལ་དུ་རིམ་པ་ནས་རིམ་པར་གཞི་ལ་ཐིམ་སྟེ། དེ་ནས་ཅི་རིགས་པ་རུ་མཆོད་བསྟོད་བྱས་ལ་དོན་གསུམ་པོ་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་གཏོང་བར་འདོད་ན་སྔོན་དུ་བསྟན་པ་ལྟ་བུར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་སྔོན་དུ་བསྟན་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བྱས་ལ། ཐུན་ཐ་མ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཨོཾ་མཉྫུ་ཤྲཱི་བཛྲ་མུཿཞེས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་ཕྱེ་ནས་བཞུགས་པ་དེ་ལ་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་དང་། བཤགས་པ་བྱས་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ། བསྐྱེད་པའི་མཚན་རྣམས་བདག་གི་ཐུགས་ཀར་བསྡུས་ལ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ཏེ་ཅི་བདེ་བར་སྤྱོད་ལམ་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་དོན་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། འབད་ནས་ཐུན་གསུམ་དག་གིས་ནི། ། ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པ་ན། ། ངེས་པར་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཐོབ། ། ཅེས་ལེའུ་ཁྲི་དྲུག་སྟོང་པ་ལས་གསུངས་སོ། ། མདོ་ཉིད་ལས་ཀྱང་། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ལས་བྱེད་པ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པས་ཟླ་བ་གསུམ་མམ། ཟླ་བ་གཅིག་གམ། འོན་ཏེ་དུས་རྒྱུན་དུ་མ་ཆད་པར་བསྒོམས་ན་དོན་གྱི་རྟགས་སམ་ལྷའི་སྣང་བ་གསལ་བ་དང་། གཟོད་བསྙེན་པའི་ལས་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ལ་མེ་ཏོག་ཕོག་སྟེ། དེའི་རྣལ་འབྱོར་བྱེད་པར་འདོད་ན་སྔོན་དུ་བསྟན་པའི་གནས་ཡིད་དང་འཐད་པ་རུ། ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པ་ཚུལ་བཞིན་བཤམས་ལ། སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། ལྕེ་ལག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནས་གཞལ་ཡས་ཁང་བསྐྱེད་པ་ཡན་ཆད་རྫོགས་པར་བྱ་སྟེ། གཙོ་བོའི་གནས་སུ་ཧྲཱིཿལས་ནི། ཞེས་པ་ནས། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་སྔོན་བཞིན་བྱ། །

Dissolve [the deities] into the ground in successive stages in the manner of light rays. Then, perform offerings and praises as appropriate, and engage in whichever of the three purposes is suitable. If you wish to dismiss [the deities] again, proceed as previously taught. Then, for the third session, perform the practices exactly as previously taught. For the final session, having opened the wisdom maṇḍala in the space before you with "Oṃ Mañjuśrī Vajra Muḥ," make offerings, praises, and confessions to those residing there, and request them to depart. Withdraw the generated signs into your own heart, and maintaining the divine pride of the Primordial Buddha, engage in your daily activities as you please. "When a yogi endowed with the meaning, Exerts themselves through the three sessions To meditate on the deity yoga, They will certainly attain the King of Dharma." Thus it is said in the Sixteen Thousand Verse [Prajñāpāramitā]. Also, from the Sūtra itself: "The one who acts for the Buddhas of the three times." If a yogi meditates in this way for three months, one month, or continuously without interruption, signs of the ultimate meaning or the clear appearance of the deity will arise; only then should one engage in the activities of the approach retreat. Then, if one has received the flower upon Amitābha and wishes to practice his yoga, one should prepare the requisites and so forth properly in a pleasant place as previously taught. Sitting on a comfortable seat, complete the practice from the blessing of the tongue and hands up to the generation of the celestial mansion. From "From Hrīḥ at the place of the principal deity..." up to "Perform the emanation and absorption as before."

ཞེས་པའི་བར་གྱིས་སྦྱོར་བ་དང་པོ་རྫོགས་པར་བྱས་ལ་གཟོད་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་བསྒོམས་ཏེ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་རུ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དེའི་ལྟེ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་དེའི་ཐུགས་ཀར་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿ། དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་བར་བྱས། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་སྣང་བར་བྱས། གཙོ་བོ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སྣང་བར་བྱས། གདན་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་སྣང་བར་བྱས། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་སྣང་བར་བྱས། ཆོས་འབྱུང་སྣང་བར་བྱས། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་མཆོད་རྟེན་སྣང་བར་བྱས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྒོ་དྲུག་ནས་འཐོན་ནས་ཞིང་ཁམས་དྲུག་སྣང་བར་བྱས། སངས་རྒྱས་ལ་མཆོད་པ་བྱས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཅུད་བསྡུས། སླར་རྡོ་རྗེ་ལ་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་དྲུག་ནས་ཚུར་རིམ་པ་རིམ་པར་ཧྲཱིཿལ་ཐིམ་སྟེ། ཧྲཱིཿའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་མཚན་གྱི་ཡི་གེ་ཉིས་བརྒྱ་ཉི་ཤུར་གྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་གོང་མ་ལྟར་སྤྲོ་བསྡུ་བྱས་པས་ཕྱག་མཚན་དུ་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ལ་སྤྲོ་བསྡུ་བྱས་ཏེ། སྔགས་རིང་བརྗོད་པས་ལྷ་ཉིས་བརྒྱ་ཉི་ཤུར་གྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་ཕོ་བྲང་གི་དབུས་སུ་བདུན་འཁོར་ལོ་བརྒྱད་ལ་དྲུག་དྲུག་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱོགས་བཞི་ལ་ང་ལྔ་ང་ལྔ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོ་སྟེ། རིགས་ཆུང་གི་དབྱེ་བས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མཉམ་པ་ཉིད་དང་། བྱ་བ་གྲུབ་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་ལྔར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལས་རྒྱལ་མཆོག་དང་། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྒྲུབ་པ་དང་།

With the preceding section, the first application is completed. Then, one meditates on the Supreme King of the Maṇḍala. At the heart of Amitābha is the Primordial Buddha; at his navel is the Sharp Vajra; at its heart, from the syllable A, is a moon maṇḍala; upon that is the syllable Hrīḥ. Light radiates from it, illuminating the moon maṇḍala, illuminating the Sharp Vajra, illuminating the principal deity Amitābha, illuminating the seat and the celestial palace, illuminating the crossed vajra, illuminating the source of phenomena (dharmodaya), and illuminating the Great Enlightenment Stūpa. The wisdom vajra emerges from the six gates and illuminates the six buddha-fields. It makes offerings to the Buddhas and acts for the benefit of sentient beings. It gathers the essence of the Tathāgatas and returns, circling the vajra three times. It enters back through the six gates of the vajra in successive order and dissolves into the Hrīḥ. Through the blessing of the Hrīḥ, it becomes the two hundred and twenty syllables of the name. By performing the radiation and reabsorption as before, these become the hand symbols. By performing the radiation and reabsorption upon those and reciting the long mantra, they become the two hundred and twenty deities. One should understand that in the center of the palace, there are seven, and on the eight wheels, there are six each; in the four directions, there are fifty-five each. Furthermore, these are the essence of the five wisdoms: through the divisions of the minor families, they are to be known as the discerning wisdom, the mirror-like wisdom, and likewise the wisdom of equality, the all-accomplishing wisdom, and the wisdom of the expanse of phenomena (dharmadhātu). Then, the Supreme King of Activity and the accomplishment of the wisdom being (jñānasattva) are performed.

བསྙེན་པ་འབྲིང་པོ་ཡན་ཆད་མཐུན་ནོ། ། བསྙེན་པ་རྒྱས་པ་བྱེད་ན། ཡང་དག་བདག་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནས། ཡེ་ཤེས་མེ་ལྕེ་འོད་རབ་གསལ། ། ཞེས་པའི་བར་དུ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་བཅུ་ཞེ་གཉིས་བརྗོད་པ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ཧྲཱིཿལས་མཚན་གྱི་ཡི་གེ་ཉིས་བརྒྱ་བདུན་ཅུ་རྩ་ལྔ་བྱུང་ལ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་འཕྲོས་པས་ལས་གཉིས་བྱས་འདོད་ཆགས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་སྦྱངས་ཏེ། སླར་བཞི་པོ་ལ་ཐིམ་པས་བདེ་ཞིང་གསལ་བར་བལྟས་ལ་བཀླག་གོ། དེ་ནས་ཐུན་མཚམས་ལ་སོགས་པ་གོང་དང་མཐུན་ནོ། ། དེ་ནས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་མེ་ཏོག་ཕོག་ནས་དེའི་རྣལ་འབྱོར་བྱེད་པར་འདོད་ན། ཡིད་དང་མཐུན་པའི་གནས་སུ་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པ་གཞུང་བཞིན་དུ་བཤམས་ལ་བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་སྟེ། ལྕེ་ལག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནས་གཞལ་ཡས་ཁང་བསྐྱེད་པ་ཡན་ཆད་སྔོན་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་ལས་བསྐྱེད་པའི། ། ཞེས་པ་ནས། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་སྔོན་བཞིན་བྱ། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་སྦྱོར་བ་དང་པོ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་བསྒོམ་སྟེ། གཙོ་བོ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་དུ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བསྒོམས་ཏེ། དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་བར་བྱས། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་སྣང་བར་བྱས། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སྣང་བར་བྱས། དེ་ནས་གཙོ་བོ་མི་བསྐྱོད་པ། དེ་ནས་གཞལ་ཡས་ཁང་། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ།

The procedure up to the intermediate approach is the same. If one performs the extensive approach, one should recite the forty-two verses beginning with "Perfect selflessness, suchness" and ending with "The flames of wisdom, brilliantly clear." From the hrīḥ at the heart of the wisdom-being (jñānasattva), the two hundred and seventy-five syllables of the name emerge and radiate forth as the nature of Amitābha. Having performed the two activities and purified the mental continuums of those with attachment, they dissolve back into the four [syllables]. Visualizing them as blissful and clear, one should recite. The intervals between sessions and so forth are the same as above. Then, if one wishes to perform the yoga of Akṣobhya after the flower has fallen upon him, one should arrange the requisites and so forth in a suitable place according to the manual. Sitting on a comfortable seat, one should perform the preliminary practices from the blessing of the tongue and hands up to the generation of the celestial mansion (vimāna) as previously taught. From the words "Generated from the syllable hūṃ" up to "Perform the radiation and absorption as before," one completes the first application (prayoga). Then, one meditates on the supreme king of the maṇḍala: at the heart of the principal deity Akṣobhya is a moon maṇḍala; upon that is the Primordial Buddha (Ādibuddha); at his heart is the wheel of insight (prajñācakra); at its hub is a vajra-sword; at his heart is a moon maṇḍala; and at its hub, one meditates on the syllable hūṃ. Light radiates from it, illuminating the moon maṇḍala, the vajra-sword, the Primordial Buddha, then the principal deity Akṣobhya, then the celestial mansion, and then the crossed vajra (viśvavajra).

དེ་ནས་ཆོས་འབྱུང་། དེ་ནས་མཆོད་རྟེན། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་དྲུག་ནས་འཐོན་ཏེ། ཞིང་ཁམས་དྲུག་སྣང་བར་བྱས། ལས་གཉིས་བྱས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཅུད་བསྡུས་སླར་རྡོ་རྗེ་ལ་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས། རྡོ་རྗེའི་སྒོ་དྲུག་ནས་རིམ་པ་རིམ་པས་ཧཱུཾ་ལ་ཐིམ། ཧཱུཾ་གི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་མཚན་གྱི་ཡི་གེ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཉིས་རང་རང་གི་གནས་སུ་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ལས་སྤྲོ་བསྡུས་པས་ཕྱག་མཚན་དུ་གྱུར་ཏོ། ། དེ་སྤྲོ་བསྡུས་སྔགས་རིང་བརྗོད་པས་ལྷ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་གྱུར་ཏེ། ཕོ་བྲང་གི་དབུས་སུ་བདུན། འཁོར་ལོ་བརྒྱད་ལ་རེ་རེ། ཕྱོགས་བཞིར་ལྷ་སྣམ་ལ་བཅུ་བཞི་བཅུ་བཞི་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལས་བཅོལ་བ་དང་བསྙེན་པ་འབྲིང་པོ་ཡན་ཆད་མཐུན་ནོ། ། རྒྱས་པར་བྱེད་ན། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་འཇིགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་པ་ནས། སྒྲ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག། ཅེས་པའི་བར་དུ་ཚིགས་བཅད་བཅུ་དང་། རྐང་པ་གཅིག་ལྷག་པ་བརྗོད་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པ་འཕྲོས་འདུས་པས་ཞེ་སྡང་ཅན་གྱི་རྒྱུད་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། ཐུན་མཚམས་ནི་གོང་དང་མཐུན་ནོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་མེ་ཏོག་ཕོག་ནས་དེའི་རྣལ་འབྱོར་བྱེད་པར་འདོད་ན་ཡིད་དང་མཐུན་པའི་གནས་སུ་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པ་གཞུང་བཞིན་དུ་བཤམས་ལ་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། ལྕེ་ལག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནས། གཞལ་ཡས་ཁང་བསྐྱེད་པ་ཡན་ཆད་སྔོན་བཞིན་བྱས་ལ། དེ་བཞིན་འཁོར་ལོའི་དབུས་ཉིད་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་སྔོན་བཞིན་བྱ། །

Then the source of phenomena (dharmodaya) appears, followed by the stūpa. Then, emerging from the six doors of the wisdom vajra, the six buddha-fields are illuminated and the two activities are performed. The essence of the Tathāgatas is gathered and, circling the vajra three times, it dissolves sequentially through the six doors of the vajra into the syllable HŪṂ. Through the blessing of the HŪṂ, the fifty-two syllables of the names return to their respective places. Through the radiation and reabsorption from that, they become the hand symbols (mudrās). Through the radiation and reabsorption of those and the recitation of the long mantra, they become the fifty-two deities: seven are placed in the center of the palace, one on each of the eight wheels, and fourteen on the deity-platforms in each of the four directions. These should be understood as representing the mirror-like wisdom and so forth. Then, the entrustment of activities and the intermediate approach (sevā) are the same as before. If one wishes to perform the extensive version, one should recite the ten verses and the additional line beginning with "Vajrabhairava, the terrifier of the terrifying," up to "the supreme among those possessing sound." As before, through the radiation and reabsorption of Akṣobhya, one should perform the purification of the mental continuums of those possessed by hatred and so forth. The intervals between sessions are the same as above. Then, if one wishes to perform the yoga of Vairocana after the flower has fallen upon him, one should arrange the requisites and so forth in a pleasant location according to the manual. Sitting on a comfortable seat, one should perform the preliminary practices from the blessing of the tongue and hands up to the generation of the celestial mansion as before. Then, from "In the very center of the wheel..." up to "perform the radiation and reabsorption as before," one should proceed.

ཞེས་པའི་བར་གྱིས་སྦྱོར་བ་དང་པོ་རྫོགས་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་བསྒོམ་སྟེ། རྣམ་སྣང་གི་ཐུགས་ཀར་དང་པོའི་སངས་རྒྱས། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས། ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཨ། དེ་འཕྲོས་པས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་བར་བྱས། དེ་ནས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས། དེ་ནས་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ། ། དེ་ནས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས། དེ་ནས་གཙོ་བོ་རྣམ་སྣང་། དེ་ནས་གཞལ་ཡས་ཁང་། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ། དེ་ནས་ཆོས་འབྱུང་། དེ་ནས་མཆོད་རྟེན། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒོ་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་དྲུག་ནས་འཐོན་ཏེ། ཞིང་ཁམས་དྲུག་སྣང་བར་བྱས་ལས་གཉིས་བྱས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཅུད་བསྡུས། སླར་རྡོ་རྗེ་ལ་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་སྒོ་དྲུག་ནས་རིམ་པ་རིམ་པར་ཨ་ལ་ཐིམ་སྟེ། ཨའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་མཚན་གྱི་ཡི་གེ་བརྒྱ་བཞི་བཅུ་ཞེ་བཞི་རང་གི་གནས་སུ་སྤྲོས་ལ་དེ་འདུས་པ་ལས་ཕྱག་མཚན་དུ་གྱུར་ཏོ། ། དེ་སྤྲོ་བསྡུ་བྱ་ཞིང་སྔགས་རིང་བརྗོད་པས་ལྷ་བཞི་བཅུ་ཞེ་བཞིར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཕོ་བྲང་གི་དབུས་སུ་ལྔ། འཁོར་ལོ་བརྒྱད་ལ་བཞི་བཞི་ཕྱོགས་བཞིར་ལྷ་སྣམ་ལ་སོ་དྲུག་སོ་དྲུག་གོ། དེ་ཡང་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་མེ་ལོང་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལས་བཅོལ་ནས་བསྙེན་པ་འབྲིང་པོ་ཡན་ཆད་མཐུན་ནོ། ། རྒྱས་པར་བྱེད་ན། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནས། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་(ཞབས་,ཞགས་)པ་ཆེ། །

With the passage ending there, the first application is completed. Then, one meditates on the Supreme Sovereign of the Maṇḍala: at the heart of Vairocana is the Primordial Buddha; at his heart is the Wheel of Insight; at its hub is the Wisdom of Insight; at his heart is a moon maṇḍala, upon which is the syllable A. From its radiation, the moon maṇḍala is illuminated. Then [the radiation proceeds through] the Wisdom of Insight, then the Wheel of Insight, then the Primordial Buddha, then the principal deity Vairocana, then the celestial palace, then the crossed vajra, then the source of phenomena (dharmodaya), then the stūpa. Then, emerging from the six vajra gates of the wisdom gate, it illuminates the six realms and performs two activities. It gathers the essence of the Tathāgatas, circles the vajra three times, and sequentially dissolves back into the syllable A through the six vajra gates. Through the blessing of the syllable A, the one hundred and forty-four syllables of the name-mantra are emanated to their respective places; from their convergence, they become the hand symbols. By emanating and reabsorbing these while reciting the long mantra, they become the forty-four deities. Furthermore, there are five in the center of the palace, four on each of the eight wheels, and thirty-six on the deity-platforms in each of the four directions. These should be understood as representing the mirror of equality and so forth. Then, having entrusted the activities, the procedure from the middling approach stage onwards is the same. If one performs the extensive version, it begins with "The great Buddha Vairocana" and continues until "the great vajra hook and noose."

ཞེས་པའི་བར་དུ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་ཚིག་རྐང་གཅིག་གིས་མ་ཚང་བ་བརྗོད་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ཨ་ལས་ཡི་གེ་བརྒྱ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཅིག་འཕྲོས་པས་རྣམ་སྣང་མང་པོར་གྱུར་ཏེ། ཞིང་ཁམས་ཐམས་ཅད་སྣང་ཞིང་ལས་གཉིས་བྱས་གཏི་མུག་ཅན་གྱི་དོན་བྱས་ཏེ་སླར་གཞིའི་ལྷ་རྣམས་ལ་ཐིམ་པར་བྱ་ཞིང་བཀླག་གོ། ཐུན་མཚམས་ནི་གོང་མ་དང་མཐུན་ནོ། ། དེ་ནས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལ་མེ་ཏོག་ཕོག་ནས་དེའི་རྣལ་འབྱོར་བྱེད་པར་འདོད་ན། ཡིད་དང་མཐུན་པའི་གནས་སུ་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པ་གཞུང་བཞིན་དུ་བཤམས་ལ་བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་སྟེ། ལྕེ་ལག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནས། གཞལ་ཡས་ཁང་བསྐྱེད་པ་ཡན་ཆད་སྔོན་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། དེ་བཞིན་འཁོར་ལོའི་དབུས་ཉིད་དུ། ཞེས་པ་ནས། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་སྔོན་བཞིན་བྱ། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་སྦྱོར་བ་དང་པོ་རྫོགས་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་བསྒོམས་ཏེ། གཙོ་བོ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཅན། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཨ་ལས་ཟླ་བ་དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཨ། དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་བར་བྱས། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཅན་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས། གཙོ་བོ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ། གཞལ་ཡས་ཁང་། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་ཆོས་འབྱུང་མཆོད་རྟེན། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་དྲུག་ནས་འཐོན་ནས་ཞིང་ཁམས་དྲུག་སྣང་བར་བྱས། ལས་གཉིས་བྱས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཅུད་བསྡུས། སླར་རྡོ་རྗེ་ལ་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས་ཏེ།

Having recited up to that point twenty-five verses minus one line, one hundred and eighty-one syllables emanate from the letter A at the heart of the wisdom-being (jñānasattva). These transform into many Vairocanas, illuminating all buddha-fields and performing the two activities for the benefit of those possessed by ignorance. They then dissolve back into the foundational deities, and one should recite [the mantra]. The intervals between sessions are the same as above. Then, if one wishes to perform the yoga of Amoghasiddhi after the flower has fallen upon him, one should arrange the requisites and so forth in a pleasant location according to the manual. Sitting on a comfortable seat, one should perform the preliminary practices from the blessing of the tongue and hands up to the generation of the celestial mansion (vimāna) as before. From the words, "Likewise, in the very center of the wheel," up to, "Perform the emanation and reabsorption as before," one completes the first application. Then, having meditated on the supreme king of the maṇḍala, [one visualizes]: at the heart of the principal deity Amoghasiddhi, upon a moon maṇḍala, is the Primordial Buddha (ādinātha). At his heart is the wheel of insight (prajñācakra), at the hub of which is the wisdom-body (jñānakāya). At his heart, from the letter A, is a moon, upon which is the letter A. From that, a moon maṇḍala emanates and illuminates [all things]. [One visualizes] the wisdom-body, the wheel of insight, the Primordial Buddha, the principal deity Amoghasiddhi, the celestial mansion, the crossed vajra (viśvavajra), the source of phenomena (dharmodaya), and the stūpa. Then, emerging from the six doors of the wisdom-vajra, it illuminates the six buddha-fields and performs the two activities. It gathers the essence of the Tathāgatas and, returning, circles the vajra three times.

ཁ་དོག་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་འོད་ཟེར་དེ་རིམ་པ་རིམ་པར་ཨ་ལ་ཐིམ་པས། ཨའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་མཚན་གྱི་ཡི་གེ་བདུན་ཅུ་རྩ་དྲུག་ཏུ་གྱུར། དེ་རང་རང་གནས་སུ་སྤྲོས་སོ། ། དེ་ལ་སྤྲོ་བསྡུ་བྱས་པས་ཕྱག་མཚན་དུ་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་སྤྲོ་བསྡུ་བྱས་ཏེ་སྔགས་རིང་བརྗོད་པས་ལྷ་བདུན་ཅུ་རྩ་བདུན་དུ་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཕོ་བྲང་གི་དབུས་སུ་བདུན། ཕྱོགས་བཞིར་འཁོར་ལོ་ལ་གཉིས་གཉིས་མཚམས་བཞིར་རེ་རེ་ཕྱོགས་བཞིའི་ལྷ་རྣམས་ལ་བཅུ་དགུ་བཅུ་དགུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལས་བཅོལ་བ་ནས་བསྙེན་པོ་འབྲིང་པོ་ཡན་ཆད་མཐུན་ནོ། ། རྒྱས་པར་བྱེད་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་རྟོགས་བྱ་བ། ། ཞེས་པ་ནས། འཇམ་དཔལ་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་མཆོག། ཅེས་པའི་བར་གྱིས་ཚིགས་བཅད་བཅོ་ལྔ་བརྗོད་པས་ཡི་གེ་དགུ་བཅུ་རྩ་ལྔར་གྱུར་ཏེ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པས་དོན་གཉིས་བྱས། ལེ་ལོ་ཅན་གྱི་རྒྱུད་སྦྱངས་ནས་སླར་རིམ་གྱིས་གཞི་ལ་ཐིམ་པར་བྱ་ཞིང་བཟླས་སོ། ། ཐུན་མཚམས་ནི་གོང་དང་མཐུན་ནོ། ། དེ་ནས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ལ་མེ་ཏོག་ཕོག་ནས་དེའི་རྣལ་འབྱོར་བྱེད་པར་འདོད་ན་ཡིད་དང་མཐུན་པའི་གནས་སུ་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པ་གཞུང་བཞིན་དུ་བཤམས་ལ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་སྟེ། ལྕེ་ལག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནས་གཞལ་ཡས་ཁང་བསྐྱེད་པ་ཡན་ཆད་སྔོན་བཞིན་བྱས་ལ། དེ་ནས་སྔོན་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནས། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་སྔོན་བཞིན་བྱ། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་སྦྱོར་བ་དང་པོ་རྫོགས་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་བསྒོམ་སྟེ།

The light rays, possessing the six colors, dissolve into the letter A in successive stages. Through the blessing of the letter A, they become the seventy-six syllables of the name-mantra. These are emanated to their respective locations. By performing the emanation and reabsorption of these, they become the hand-symbols. Then, through further emanation and reabsorption and the recitation of the long mantra, they become the seventy-seven deities. Furthermore, one should understand that there are seven in the center of the palace, two on each of the four wheels in the four directions, one in each of the four intermediate directions, and nineteen deities for each of the four directions. Moreover, one should understand them as the all-accomplishing wisdom, the mirror-like wisdom, and so forth. From the entrustment of activities up to the intermediate approach stage, the procedure is the same. If one wishes to perform the extensive version, one recites the fifteen verses beginning with "That which is to be realized by all Buddhas" and ending with "Mañjuśrī, the supreme possessor of glory." Through this, they become ninety-five syllables. Amoghasiddhi accomplishes the two benefits, purifies the continuum of the lazy, and then gradually dissolves back into the ground while one recites. The intervals between sessions are the same as above. Then, if one wishes to perform the yoga of Ratnasambhava after the flower has fallen upon him, one should arrange the requisites and so forth in a pleasant location according to the manual. Sitting on a comfortable seat, one performs the preliminary stages from the blessing of the tongue and hands up to the generation of the celestial mansion as before. Then, from the section beginning with "As before, the maṇḍala..." up to "Perform the emanation and reabsorption as before," one completes the first application. Following that, one meditates on the supreme sovereign of the maṇḍala.

རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ངག་གི་དབང་ཕྱུག། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཨ། དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་བར་བྱས། ངག་གི་དབང་ཕྱུག་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས། གཙོ་བོ་གཞལ་ཡས་ཁང་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ། ཆོས་འབྱུང་། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་མཆོད་རྟེན་སྣང་བར་བྱས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་དྲུག་ནས་འཐོན་ཞིང་ཁམས་དྲུག་སྣང་བར་བྱས་དོན་གཉིས་བྱས། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཅུད་བསྡུས། སླར་རྡོ་རྗེ་ལ་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས། ཁ་དོག་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་འོད་ཟེར་དེ་སླར་རིམ་པ་རིམ་པས་ཨ་ལ་ཐིམ་པས་ཨའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་མཚན་གྱི་ཡི་གེ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བཞི་རང་རང་གི་གནས་སུ་སྤྲོས་ཏེ། དེ་སྤྲོས་བསྡུས་པས་ཕྱག་མཚན་དུ་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་སྤྲོ་བསྡུ་བྱས་ནས་སྔགས་རིང་བརྗོད་པས་ལྷ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བཞིའི་ངོ་བོར་གྱུར་ཏེ། ཕོ་བྲང་གི་དབུས་སུ་བཞི། འཁོར་ལོ་བརྒྱད་ལ་གཉིས་གཉིས། ཕྱོགས་བཞིའི་ལྷ་སྣམ་ལ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་རྩ་གཅིག་འདི་དག་ཀུན་ལ་ལྷ་མོ་བརྒྱད་བརྒྱད། སྒོ་བ་བཞི་ཀུན་ལ་བཀོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རིགས་ཁ་ཕྲལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་པོ་འདི་ནི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་སྒོ་རྐྱང་པ་རེ་ལས་མེད་དོ། ། དེ་ནས་ལས་བཅོལ་བ་དང་། བསྙེན་པ་འབྲིང་པོ་ཡན་ཆད་མཐུན་ནོ། ། རྒྱས་པར་བྱེད་ན། འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་དམ་པ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནས། ནོར་བུ་ཆེན་པོ་རིན་ཆེན་ཏོག།

At the heart of Ratnasambhava, upon a moon maṇḍala, is the Primordial Buddha. At his heart is the Wheel of Insight. At its center is Vāgīśvara. At his heart is a moon maṇḍala. At its center is the syllable Aṃ. Light radiates from it, illuminating the moon maṇḍala, Vāgīśvara, the Wheel of Insight, the Primordial Buddha, the central deity, the celestial palace, the crossed vajra, the source of phenomena (dharmodaya), and the Great Enlightenment Stūpa. Emerging from the six doors of the wisdom vajra, it illuminates the six realms and accomplishes the two benefits. It gathers the essence of the Sugatas and circles the vajra three times. The light rays, possessing the six colors, then dissolve back into the Aṃ in successive stages. Through the blessing of the Aṃ, the eighty-four letters of the names are emanated to their respective places. Through the emanation and reabsorption of these, they become the hand symbols. Then, through the emanation and reabsorption, the long mantra is recited, and they become the essence of the eighty-four deities. One should understand that four are in the center of the palace, two on each of the eight spokes of the wheel, twenty-one on each of the deity platforms in the four directions, and eight goddesses for each of these, as well as the four gatekeepers. These five maṇḍalas of the separated families have only a single door each with an eight-spoked wheel. Then, the entrustment of activities and the middle-length approach are the same. If one performs the extensive version, it begins with: "The supreme accomplishment of desired aims..." and continues until: "The great jewel, the precious crest."

ཅེས་པའི་བར་དུ་ཚིགས་བཅད་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་བརྗོད་པས་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་བརྒྱ་རྩ་བཞི་བྱུང་སྟེ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་མང་པོ་གྱུར་ཏེ། ལས་གཉིས་བྱས་ནས་སེར་སྣ་ཅན་གྱི་རྒྱུད་སྦྱངས་ཏེ། སླར་རིམ་གྱིས་གཞི་པོ་ལ་ཐིམ་མོ། ། ཐུན་མཚམས་ནི་གོང་དང་མཐུན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ནི་རིགས་ཁ་ཕྲལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ནས་རིགས་བསྡུས་པ་བྱང་སེམས་རྡོ་རྗེ་བྱེད་པར་འདོད་ན་ཡིད་དང་མཐུན་པའི་གནས་སུ་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པ་གཞུང་བཞིན་དུ་བཤམས་ལ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་སྟེ། ལྕེ་ལག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནས། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཡན་ཆད་སྔོན་བཞིན་བསྒོམས་ལ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་ལས་གྱུར་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། དབུས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་སྒོ་རྐྱང་པ་ལྔ་ཡོད་པ་ལྷའི་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ། རྟ་བབས་མེད་པ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཕྱིའི་སྒོ་ལ་བརྒྱན་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་པོ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་གདན་ཐམས་ཅད་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ས་ལས་སེང་གེའི་ཁྲི། དེའི་སྟེང་དུ་པཾ་ལས་སྣ་ཚོགས་པདྨ། དེའི་སྟེང་དུ་ཨ་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་སེམས་རྡོ་རྗེ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་གཞོན་ནུའི་ཚུལ་ཅན་དབུ་ལ་རིགས་ལྔའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ་བསྐྱེད་ལ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་དུ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་ལ་ཡི་གེ་འབྲུ་དགུ་ལ་བདུན་ལ་རེ་རེ། གཅིག་ལ་གཉིས་བཀོད་ལ། ཕྲེང་བའི་ཡི་གེ་རྣམས་གཞན་དང་མཐུན།

By reciting the twenty-four verses up to that point, one hundred and four mantra syllables emerge. These transform into many Ratnasambhavas, who perform two activities: they purify the mental continuums of those who are stingy, and then gradually dissolve back into the original source. The intervals between sessions are the same as described above. These constitute the maṇḍala of the individual families. Next, if one wishes to practice the condensed family of Bodhisattvavajra, one should arrange the ritual requisites and so forth in a pleasant location according to the manual. Sitting on a comfortable seat, one should perform the preliminary meditations from the blessing of the tongue and hands up to the crossed-vajra as before. At its center, from the syllable BHRŪṂ, arises a celestial palace, square with four doors. In the center are five maṇḍalas with single doors, complete with deity platforms and so forth, but without archways (toraṇa). All the ornaments are placed on the outer doors. One should visualize all the seats as they were described for those six maṇḍalas. In the center of that, from the syllable SA, arises a lion throne. Upon it, from PAṂ, arises a multicolored lotus. Upon that, from a white syllable A, a vajra is produced. From the total transformation of that, one generates the Blessed One Bodhisattvavajra, white in color and in the form of a youth, his head adorned with the Buddhas of the five families, holding a vajra and a bell. At his heart is a moon maṇḍala. Upon that is the Primordial Buddha (Ādibuddha). At his heart is the Wheel of Insight with eight spokes, upon which the nine syllables are arranged: seven syllables are placed on each of seven spokes, and two are placed on one. The mantra garlands are the same as in the other systems.

དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཨ་ར་པ་ཙ་ན་མདོག་དཀར་བ་དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་ན་ཡི་གེ་ཨ་དཀར་པོ་དེ་ལས་འོད་ཁ་དོག་རྣམ་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པ་བྱུང་སྟེ། འོད་དེས་མི་ཤེས་པའི་རི་བོ་བཅོམ་ནས་རང་གི་ལུས་ཉིད་སྣང་བར་བྱེད་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སྣང་བར་གྱུར་མ་ཐག་ཏུ་རིམ་པ་ནས་འོད་རིམ་པར་གསལ་བར་བྱས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སྣང་བར་བྱས་སོ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་དྲུག་ནས་ཁ་དོག་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་འོད་དེ་བྱུང་སྟེ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཁམས་གསལ་བར་གྱུར་ཏོ། ། ལས་གཉིས་བྱས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཅུད་བསྡུས། ཐུགས་དཔལ་གྱི་བེའུ་ལ་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས། ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་བཀུག་ནས་རིམ་པ་ནས་རིམ་པར་ཐིམ་སྟེ། སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་སྔགས་དང་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་ནས་དེ་ཉིད་བརྟན་པར་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་ཕྱིར་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྐུ་དང་། ཨའི་སྒོ་ནས་གསུང་དང་། ཟླ་བའི་སྒོ་ནས་ཐུགས་དང་གསུམ་ཐོབ་སྟེ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཡང་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་སྦྱོར་བ་དང་པོ་རྫོགས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་བསྒོམ་སྟེ། གཙོ་བོ་བྱང་སེམས་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་ཀར་གདན་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་གསལ་བར་བྱས་ལ། དེའི་ཨ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་རིམ་པ་ནས་རིམ་པར་གསལ་བར་བྱས་ཏེ། དོན་གཉིས་བྱས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཅུད་བསྡུས། སླར་རིམ་པ་ནས་རིམ་པར་ཨ་ལ་ཐིམ་པས། ཨའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ལས་མཚན་གྱི་ཡི་གེ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གསུམ་དུ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྤྲོས་སོ།

At its center, from the syllable A, arises the white Arapacana. In his heart is a moon maṇḍala, upon which is a white syllable A. From that, light endowed with six colors emerges; one should meditate that this light destroys the mountain of ignorance and illuminates one's own body. As soon as it has become manifest, the light is gradually made increasingly clear, illuminating the world systems. Then, from the six vajra gates, that light endowed with six colors emerges, pervading the entire expanse of space and causing the buddha-fields to appear clearly. It performs two functions: it gathers the essence of the tathāgatas and circles three times around the glorious knot of the heart. Having summoned insight and wisdom, they dissolve sequentially and merge into one with the mantra residing on the moon at the heart; meditate repeatedly on that very state until it is stable. By meditating in that way, before long, one will attain the three—body through the door of wisdom, speech through the door of A, and mind through the door of the moon—and the nirmāṇakāya will also be attained. Having thus completed the first application, one meditates on the supreme maṇḍala. At the heart of the principal deity, Bodhisattva Vajra, the six seats such as the moon are made clear. Light radiates from the A there, gradually illuminating them in sequence. Having performed the two benefits and gathered the essence of the tathāgatas, it dissolves back into the A in reverse sequence. Through the blessing of the A, the fifty-three syllables of the marks are emanated as the Vajradhātu maṇḍala.

། དེ་ལ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་བྱས་ནས་ཕྱག་མཚན་དུ་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་ཡང་སྤྲོ་བསྡུ་བྱས་ནས་སྔགས་རིང་བརྗོད་པས་ལྷ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱིས་ལྷ་བཞི་བཅུ་རྩ་བཞིར་སྤྲུལ་ལོ། ། དེ་ནས་མི་བསྐྱོད་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱིས་ལྷ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་སྤྲུལ་ལོ། ། དེ་ནས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱིས་ལྷ་ཉིས་བརྒྱ་ཉི་ཤུར་སྤྲུལ་ལོ། ། དེ་ནས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱིས་ལྷ་ལྔ་བཅུ་རྩ་བཞིར་སྤྲུལ་ལོ། ། དེ་ནས་དོན་ཡོད་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱིས་ལྷ་བདུན་ཅུ་རྩ་དྲུག་ཏུ་སྤྲུལ་ལོ། ། སྤྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་པོ་འདི་ལ་མཚན་བརྒྱད་བརྒྱ་དང་། བཅུ་གཉིས་ཡོད་དེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མཚན་སུམ་ཅུ་སོ་གསུམ་ཕྲི་བས་ལྷ་ནི་བདུན་བརྒྱ་བདུན་ཅུ་རྩ་དགུའོ། ། རིགས་བསྡུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དགོད་ན། དགོད་རྒྱུ་དྲུག་བརྒྱ་སུམ་ཅུ་སོ་གསུམ་མོ། ། དེའི་ལྷག་མ་དབུས་སུ་ཐིམ་པ་བརྒྱ་བཞི་བཅུ་ཞེ་དྲུག་ཡོད་པ་ལ་རྣམ་སྣང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སུམ་ཅུ་སོ་བདུན་ཐིམ། མི་བསྐྱོད་པར་བཅོ་ལྔ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སུ་ལྔ་བཅུ་རྩ་ལྔ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དུ་ཉི་ཤུ་ཐམ་པ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པར་བཅུ་དགུ་སྟེ་བརྒྱ་བཞི་བཅུ་ཞེ་དྲུག་གོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་བསྐྱེད་པའི་དུས་སུ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་བྱང་སེམས་རྡོ་རྗེས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་རང་རང་གི་ཆོ་འཕྲུལ་བྱས་ཏེ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་མི་འགྱུར། གཞིའི་སངས་རྒྱས་དང་ཐུགས་ཀའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བདག་གི་བློ་ཡིས་བསྒྱུར་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །

Then, through the process of emanation and reabsorption, they became hand symbols. Then, through further emanation and reabsorption and the recitation of the long mantra, they became the essence of the fifty-three deities. Then, through the miraculous power of Vairocana, they were emanated as forty-four deities. Then, through the miraculous power of Akṣobhya, they were emanated as fifty-two deities. Then, through the miraculous power of Amitābha, they were emanated as two hundred and twenty deities. Then, through the miraculous power of Ratnasambhava, they were emanated as fifty-four deities. Then, through the miraculous power of Amoghasiddhi, they were emanated as seventy-six deities. In general, these six maṇḍalas contain eight hundred and twelve names; however, by subtracting thirty-three names from the Vajradhātu maṇḍala, there are seven hundred and seventy-nine deities. If one were to arrange them in the maṇḍala that condenses the families, there are six hundred and thirty-three to be arranged. Of the remaining one hundred and forty-six that dissolve into the center, thirty-seven dissolve into the maṇḍala of Vairocana, fifteen into Akṣobhya, fifty-five into Amitābha, twenty into Ratnasambhava, and nineteen into Amoghasiddhi, totaling one hundred and forty-six. Thus, at the time of generating the supreme sovereign of the maṇḍala, the Vajradhātu is performed by Bodhicittavajra. As for the remainder, one should understand that they are emanated through their respective miraculous powers by the Primordial Buddha, the Unchanging, the Ground Buddha, and the Wisdom Being (jñānasattva) at the heart, transformed by one’s own mind.

དེ་ཀ་ལ་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་བདུན་འགྱུར་གྱི་གདམས་ངག་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་བསྒོམས་ནས་དེ་ནས་ལས་བཅོལ་བ་དང་བསྙེན་པ་འབྲིང་པོ་ཡན་ཆད་མཐུན་ནོ། ། རྒྱས་པར་ཀློག་ན་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་བརྗོད་པ་དང་མུ་ཁྱུད་དང་། འཁོར་ལོ་ཀུན་ལ་འོད་བྱུང་ནས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་གྱུར་པར་སྤྲོས་ཏེ། མཆོད་ཅིང་བསྐུལ་ལ་དོན་བྱས་ནས་སླར་འདུས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་རང་གི་གནས་སུ་བཞུགས་པའམ། མི་ལྕོགས་ན་ཡིག་འབྲུ་རྣམས་ལ་ཐིམ་པའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནས། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས་པ་ཆེ། ། ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་རྐང་པ་གཅིག་གིས་མ་ཚང་བ་བརྗོད་ནས། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ཨ་ལས་སྒྲ་ཡིག་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བཞི་འཕྲོས་པས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མང་པོར་གྱུར་ཏེ་ཞིང་ཁམས་ཐམས་ཅད་སྣང་ཞིང་མཆོད། གཏི་མུག་ཅན་བཏུལ་ནས་འཁོར་ལོ་དང་པོའི་ཡི་གེ་ལ་ཐིམ་པའམ་སྐུར་གནས་པའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཅེས་པ་ནས། སྒྲ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག། ཅེས་པའི་བར་དུ་ཚིགས་བཅད་བཅུ་དང་རྐང་པ་གཅིག་གིས་ལྷག་པ་བརྗོད་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཁྲོ་བོ་སྤྲོས་ཏེ། ཞེ་སྡང་ཅན་བཏུལ་ནས་འཁོར་ལོ་གཉིས་པའོ། ། ཡང་དག་བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནས་ཡེ་ཤེས་མེ་ལྕེའི་བར་དུ་ཚིགས་བཅད་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་བརྗོད་པས་ཡི་གེ་ཉིས་བརྒྱ་བདུན་ཅུ་རྩ་ལྔ་བྱུང་སྟེ། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པས་འདོད་ཆགས་ཅན་བཏུལ་ནས་འཁོར་ལོ་གསུམ་པའོ། ། འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་ནས།

That itself is called the instruction on the sevenfold wheel of insight. Having thus meditated on the supreme maṇḍala of the king, the subsequent entrustment of activities and the middling approach retreat are the same. If one reads the extensive version, as the words of the mantra are recited, light emerges from the rims and all the wheels, and one visualizes that they become the great maṇḍala of the Vajra Expanse. Having made offerings, exhorted them, and accomplished the purpose, they gather back and reside in their own places within the great maṇḍala, or, if one is unable, they dissolve into the syllables. Reciting the twenty-five verses minus one line, from "The great Buddha Vairocana" up to "The great vajra hook and noose," eighty-four vowel letters radiate from the letter A at the heart of the wisdom being. These become many Vairocanas who illuminate and make offerings to all buddha-fields. Having subdued those possessed of delusion, they dissolve into the letters of the first wheel or remain in the form of the deity. Then, reciting the ten verses plus one line, from "Vajrabhairava" up to "The supreme among those possessing sound," wrathful deities are emanated as before. Having subdued those possessed of hatred, they are the second wheel. Reciting the forty-two verses from "Perfectly selfless" up to "The flame of wisdom," two hundred and seventy-five syllables emerge. Amitābha subdues those possessed of attachment, and this is the third wheel. Having accomplished the desired purpose...

རིན་ཆེན་ཏོག་གི་བར་དུ་ཚིགས་བཅད་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་བརྗོད་པས་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བཞི་བྱུང་ནས་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོར་གྱུར་ནས་སེར་སྣ་ཅན་བཏུལ་ནས་འཁོར་ལོ་བཞི་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་རྟོགས་བྱ་བ་ནས། འཇམ་དཔལ་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་མཆོག་གི་བར་དུ་ཚིགས་བཅད་བཅོ་ལྔ་བརྗོད་པས་ཡི་གེ་དགུ་བཅུ་རྩ་ལྔ་བྱུང་སྟེ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པས་ལེ་ལོ་ཅན་བཏུལ་ནས་སླར་ལྔ་པར་གནས་སོ། ། འཁོར་ལོ་དྲུག་ནི་ཐམས་ཅད་སྤྱིའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པའི་དོན་བསྡུས་པའམ་བསྟོད་པའོ། ། སྔགས་ནི་གོང་དུ་བཀོད་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ནས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡི་རང་བའི་བསྟོད་པའོ། ། ཕན་ཡོན་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་ཐུན་མཚམས་ནི་གོང་དང་མཐུན་ནོ། ། དེ་ཡན་ཆད་ནི་གོང་དུ་བསྙེན་པའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་རྡུལ་ཚོན་གྱི་ཆོ་གའི་རིམ་པ་བསྟན་ཏེ། དེ་ནས་རང་དགའི་གནས་ཉིད་དུ། ། ཞེས་པ་ནི་ལྷ་ཁང་ངམ། མཆོད་རྟེན་ནམ། ཀུན་དགའ་ར་བའམ། སྐྱེད་མོས་ཚལ་ལམ། ཡིད་དང་མཐུན་པའི་གནས་སུ་བསྙེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཀ་ལ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ་ཞེས་གསུངས་པ་ཁོ་ནའོ། ། ས་དེ་ཡོངས་སུ་གཞུང་བཞིན་སྦྱང་། གཟུང་དང་ལྡན་པས་གཞུང་བཞིན་དུ་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་གཞན་ནའོ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་(ཉིད་‚ཉིན་)རེའམ། ཟླ་རེ་འམ་ལོ་རེ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་མོས་པ་དགའ་བར་བསྒྲུབ་ཅིང་། ཟླ་བ་ཡར་ངོ་ལ་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྒྱལ་པོས་ཁྲུ་བརྒྱའམ། ཁྲུ་ལྔ་བཅུའམ།

By reciting twenty-four verses up to the "Jewel Crest" (Ratnaketu), eighty-four mantra syllables emerge, which become the essence of space (Ākāśagarbha); having thus subdued those who are miserly, this is the fourth wheel. By reciting fifteen verses from "To be realized by all Buddhas" up to "Mañjuśrī, the supreme possessor of glory," ninety-five syllables emerge; having subdued those who are lazy through Amoghasiddhi, they abide again as the fifth. The sixth wheel is common to all. Then follows the summary of the meaning of the offerings and so forth, or the praise. The mantra is exactly as arranged above. Then, the section beginning with "and so forth" is the praise of rejoicing. The benefits should also be stated, which generates enthusiasm in oneself and others. Then, the intervals between sessions are consistent with what was mentioned above. Up to this point is the sequence of the preliminary service (sevā). Next, the sequence of the colored powder ritual (rajas-maṇḍala) is taught. Regarding the line, "Then, in a place of one's own choice," this means that one should construct the maṇḍala of the preliminary service in a temple, a stūpa, a monastery (ārāma), a pleasure grove, or any place that is pleasing to the mind. It is precisely as stated: "In that very place, one should draw the maṇḍala of the reflected image." "That ground should be thoroughly purified according to the text" means that one should perform the specific details according to the text while possessing the necessary retention. The meaning of this is as follows: thereafter, whether daily, monthly, or annually, one should practice as one desires and joyfully; during the waxing moon, one should draw the maṇḍala according to the ritual. Regarding that, the king [should make it] one hundred cubits, or fifty cubits...

བློན་པོ་དང་བློན་པོ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྲུ་ནི་ལྔ་བཅུའམ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའོ། ། དེད་དཔོན་ནམ་ཚོང་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་ཁྲུ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའམ་དེའི་ཕྱེད་དོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྲུ་བཅུ་གཉིས་སམ་དྲུག་པའམ་ཅི་ནུས་པ་བྱའོ། ། དེ་ལ་དང་པོར་རེ་ཞིག་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་དབུས་སུ། མི་རུས་ཀྱི་ཕྱེ་མའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་བགེགས་ཉེ་བར་བཟློག་ལ། བདག་དང་སློབ་མ་ལ་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ནས་ས་སྦྱང་བར་བྱ་སྟེ། འདོམ་གང་ངམ། ཁྲུ་གང་ཙམ་འོག་ཏུ་བརྐོས་ལ། དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུས་གཏོར་བའི་སས་སླར་བཀང་ལ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོས་མངོན་པར་བསྔགས་པའི་སྤོས་ཆུས་ཆག་ཆག་བཏབ་སྟེ། ཀུན་ཏུ་བརྡུངས་ལ་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པའི་ཁང་པ་བརྩེགས་མའི་ནང་དུ་ཆུད་པ། རྟ་བབས་བཞིས་མཛེས་པར་བྱས་པ། སྒོ་བཞི་དང་སྐར་ཁུང་ཅན་ལ་སོགས་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ལ། མཐའ་མ་རྣམས་སུ་ལེགས་པར་བྲིས་ཤིང་དྲིལ་བུ་བཏགས་པའི་རྒྱལ་མཚན་མང་པོ་གཟུགས་པ་དང་། བླ་རེ་དམ་པ་བྲེས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་རས་རིས་ཉེ་བར་མཛེས་པར་བྱས་ལ། བའི་ལྕི་བས་ཡང་དག་པར་སྦྱངས་ཤིང་དྲིས་ཉེ་བར་བྱུག་པ་དང་། མཚམས་བཞིར་སྤོས་ཁང་བཞག་ལ། མེ་ཏོག་དང་གོས་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་མཛེས་པར་བྱས་ལ་ལག་པ་ས་ལ་བཞག་སྟེ་ཧཱུཾ་བཞི་དང་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ལན་བདུན་དུ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཁྲུས་དང་དྲིས་བྱུགས་ལ་གོས་དམར་པོའི་སྟོད་གཡོགས་དང་། ཟེའུ་ཀ་བཅིངས་ལ། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་གདགས་ཤིང་།

For ministers and great ministers, it should be fifty or twenty-five cubits. For caravan leaders or merchants, it should be twenty-five or half of that. For practitioners, it should be twelve, six, or as much as possible. In that regard, first, in the center of the desired maṇḍala site, which is fully equipped with all necessary materials, one should ward off obstacles with a homa maṇḍala of human bone powder and perform a pacifying homa for oneself and the disciples. Then, the ground should be purified: having dug down a fathom or a cubit, fill it back in with earth sprinkled with fragrant water. Having sprinkled it with incense water consecrated with the vajra-tip, pound it everywhere and construct a very level multi-storied pavilion. Adorn it with four archways, surround it with four doors, windows, and so forth, and at the extremities, plant many victory banners well-painted and hung with bells. Hang excellent canopies and beautify it with cloth paintings of the Buddha, jewels, and so on. Having thoroughly cleansed it with cow dung and smeared it with fragrance, place incense burners in the four corners. Beautify it with flowers, garments, and the like, then place the hands on the ground and recite the four HŪṂs and the hundred-syllable mantra seven times. Then, having bathed and been anointed with fragrance, one should bind on a red upper garment and a turban, and hang a garland of flowers.

གདོང་དྲི་ཞིམ་པོས་བྱུགས་ལ་གདུ་བུ་དང་རྣ་རྒྱན་ལ་སོགས་པས་བདག་ཉིད་ལེགས་པར་བརྒྱན་ཏེ། ཟླ་བ་ཉ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཕྱི་མའི་བར་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་བྱ་བའམ། ཡར་གྱི་ངོའི་ཚེས་གཅིག་ནས་བརྩམས་པའམ། དེ་བཞིན་དུ་ཚེས་བརྒྱད་དང་། དགུའམ་བཅུའམ། བཅུ་གསུམ་དང་ཚེས་བཅུ་བཞི་རྣམས་ནས་བརྩམས་ལ་ཉའི་བར་དུའམ། སྔ་དྲོའི་དུས་སུ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་དབུས་སུ་གནས་ལ། བགེགས་བསལ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་དུ་འདུག་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟུང་། ། ཆོས་ཀྱི་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བར་བྱ། ། དམ་ཚིག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་སྙིང་པོ་བཟླ་སྟེ། དེ་ལྟར་མཆོག་ཏུ་དམ་ཚིག་གསུམ་ཐོབ་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་རང་གི་ཕྱག་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བཟུང་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པའི་ཆོ་ག་བྱ་སྟེ། རྟོག་པ་ཀུན་ལ་ཡང་དག་འཇུག། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་ནི། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་གསུམ་བྱའོ། ། རྒྱལ་བའི་གསང་སྔགས་སྒྲུབ་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་རབ་ཏུ་བསྐུལ། ། ཆོ་ག་ལྷག་གམ་མ་ཚང་ཡང་། ། འགྲུབ་འགྱུར་དམན་པར་མི་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དང་པོ་སའི་ལྷ་མོ་ཡི་གེ་བཾ་ལས་བྱུང་བ། ལག་ན་བུམ་པ་ཐོགས་པ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་བསམས་ལ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོས་བཀུག་སྟེ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་རྒྱབ་སྦྱར་ལ། མཛུབ་མོ་དང་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་མདུད་པ་བྱ་བ་ནི་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ།

Having anointed one’s face with fragrant scents and properly adorned oneself with bracelets, earrings, and so forth, one should perform the activities of the maṇḍala starting from the full moon until the end of the month; or starting from the first day of the waxing moon; or likewise starting from the eighth, ninth, tenth, thirteenth, or fourteenth days until the full moon; or one should begin in the morning. In that regard, first one should stand in the center of the maṇḍala site and perform the rites for clearing away obstructing spirits and so forth. Sitting in the sattvaparyaṅka posture, one should hold the vajra with that very [hand] and ring the dharma-bell. Having blessed the samaya as the mahāmudrā, one should recite the essence mantra. Thus, the master who has attained the three supreme samayas should hold the vajra and bell with his own mudrā and perform the ritual for the benefit of all sentient beings, correctly engaging in all the conceptualizations. "Entering all maṇḍalas, One should perform the three great samayas. This is the accomplishment of the Conqueror’s secret mantra. By means of all the supreme siddhis, One should thoroughly invoke the vajra and bell. Even if the ritual is redundant or incomplete, It will be accomplished; one should not treat it as inferior." Furthermore, first one should visualize the Earth Goddess arising from the syllable BAṂ, holding a vase in her hand and adorned with all ornaments. Having summoned her with the King of Desire, one should worship her with flowers and so forth and make a supplication. In that regard, the mudrā and mantra are as follows: joining the backs of the two vajra-fists and tying the index fingers and little fingers together is the mudrā of the King of Desire.

སྔགས་ལ་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛཿཛཿདེ་ནས་འདིས་བསྐུལ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དང་ཁྱད་པར་ལས། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་དུ་གྱུར། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ཀྱི་སྡེ་བཅོམ་པ། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་བདུད་ཀྱི་སྡེ། ། བཅོམ་པར་བྱ་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་དེ་ཉིད་དུ་ཐིམ་པར་གྱུར་པར་བསམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ཁ་ཐུར་དུ་བསྟན་ཏེ་བཅིངས་ལ་གཞག་གོ། ཨོཾ་ཛི་བཾ་ཧཱུཾ། ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཧཱུཾ་འབར་བའི་ཚོགས་ཀྱིས་ས་གཞི་གཏམས་པ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པར་བསམས་ལ། འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། དྲྀ་ཌྷ་བཛྲ་ཏིཥྛ། དེ་ནི་སའི་ཆོ་གའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་སྔོན་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་བྱ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི། མཆོད་པའི་བྱེ་བྲག་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཚང་བར་དགྲམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྤྲོ་བའི་སེམས་ནི་རབ་བསྐྱེད་དེ། ། ཞེས་པའི་དོན་ནི་ལྕེ་ལག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནས། སྦྱོར་བའི་དང་པོ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་དང་། ལས་རྒྱལ་མཆོག་དང་། རྡོ་རྗེ་སྒྲུབ་པ་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་དང་། བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ཆད་བྱའོ། ། ཚིག་ལྡན་ཕྱག་བྱས་སྤོས་ཐོགས་ཏེ། ། བསྟོད་དེ་ལངས་ལ་འགྱིང་བཅས་པས། ། བགེགས་བསལ་དོན་དུ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། དེ་ནས་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ།

The mantra is ṭakki hūṃ jaḥ jaḥ. Then, one should exhort her with this: "O Goddess, you have become the witness To the modes of conduct and the distinctions Of all the Buddhas, the Protectors, Regarding the stages and the perfections. Just as the Protector, the Lion of the Śākyas, Vanquished the hosts of Māra, So shall I vanquish the hosts of Māra And draw the maṇḍala." Recite this three times. Then, visualize that she dissolves into that very spot. Upon it, bind the vajra-fist and place it with the palm facing downward. Recite oṃ jivaṃ hūṃ three times. Then, visualize that the mass of blazing hūṃs arising from the vajra-fist transforms the ground into vajra until it reaches the very foundations of the earth. Recite dṛḍha vajra tiṣṭha. This is the sequence of the ritual for the earth. Then, regarding the phrase "one should perform the various offerings as previously taught," it means that one should consecrate the various offerings, such as flowers and so forth, exactly as before and arrange them in their entirety. Regarding the meaning of "having generated a mind of great enthusiasm": from the consecration of the tongue and hands, one should perform the first application, the supreme king of the maṇḍala, the supreme king of activities, the vajra accomplishment, the offerings of flowers and so forth, and everything up to the praises. As it is said: "Endowed with words, having prostrated and holding incense, Having offered praise, stand up with a majestic bearing, And circle thoroughly to dispel obstructors; Then, one should strike with the ritual daggers." The meaning of this is as follows:

དེ་ནས་དོན་དང་ལྡན་པས་ལུས་དྲི་ཞིམ་པོས་བྱུགས་ལ། རྒྱན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་ཏེ། སྟོད་གཡོགས་དང་སྨད་གཡོགས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཀླུབས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་ཅུང་ཟད་བཏུད་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་བདུན་གྱིས་བསྟོད་ལ་དེ་ནས་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་གིས། ། བདག་ཅག་གིས་ནི་བསྟོད་པ་ཡིས། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པ་ཡིས། ། ཚུལ་ཆེན་ཡང་ནི་རྒྱས་པར་མཛོད། ། མགོན་པོ་ཁྱོད་ལ་གསོལ་བ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དམ་པ་ཡི། ། ཆོ་ག་འདི་ནི་བཤད་པར་གསོལ། ། དེ་ནས་འདི་ལྟར་བདག་ཉིད་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེང་ནི་བདག་ཚེ་འབྲས་བུ་ཡོད། ། བདག་གི་འཚོ་བའང་འབྲས་བུར་བཅས། ། ལྷ་དང་དམ་ཚིག་མཉམ་པར་ནི། ། གྱུར་པས་བདག་ནི་སོམ་ཉི་མེད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་སེམས་གཅིག་པར། ། མི་ལྡོག་པར་ནི་བདག་འགྱུར་ཏེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་ནི། ། དེང་བདག་སྐྱེ་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེང་བདག་ཉི་མ་དམ་པ་སྟེ། ། བདག་གི་མཆོད་སྦྱིན་བླ་ན་མེད། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤྱན་འདྲེན་པས། ། དེང་བདག་འདུས་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་བྱས་ལ། བདུག་སྤོས་ཕུལ་ལ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། མ་ལུས་ཕྱོགས་ན་བཞུགས་པ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། དེང་འདིར་སངས་རྒྱས་ཀུན་གཤེགས་ཏེ། །

Then, being endowed with purpose, one should anoint the body with fragrant scents, adorn it with various ornaments, and properly clothe oneself in upper and lower garments. Joining the palms and bowing slightly toward all the tathāgatas, one should make a request in order to draw the maṇḍala. After praising them with six and a half verses, one should then speak as follows: "By these verses of praise, may we, through the realization of the Mahāyāna, further expand the great way. O Protector, we pray to you: please explain this ritual of the supreme, great maṇḍala, the great wheel of all the Buddhas." Then, one should generate enthusiasm in this way: "Today my life has borne fruit; my existence, too, is fruitful. Having become equal to the deities and the samaya, I am without doubt. With a single mind and the mind of awakening, I shall become irreversible. Today I am born into the family of the tathāgatas; of this there is no doubt. Today is my sacred day; my sacrificial offering is unsurpassed. By inviting all the Buddhas, today I am the supreme assembly." Then, prostrating with the entire body and offering incense, one should make a request to all the Buddhas: "All Buddhas dwelling in every direction without exception, please attend to me! I, who am called [name], shall draw the maṇḍala of the Vajra-holder. May all the Buddhas come here today!"

དངོས་གྲུབ་འདིར་ནི་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དག་གིས་འཁོར་ལོའི་སྟེང་དུ་ནམ་མཁའ་ལ་བཞག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བས་རང་གི་རྐང་མཐིལ་གཉིས་སུ་ཨ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བཀོད་ལ། རྐང་པའི་མཐིལ་ནས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ནས། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས་བརྩམས་ཏེ། རིའི་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་གི་བར་དུ་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པར་ལྷག་པར་མོས་པ་དང་། དབང་ལྡན་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ་བསྐོར་ལ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དེ་དག་ས་ལ་འདྲི་ཞིང་། ཧཱུཾ་འདོན་ཞིང་བགེགས་ཐམས་ཅད་སྐྲོད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། འདིར་བཤད་པ། ཕྱག་རྒྱ་ལ་གནས་དེ་བཞིན་ལངས། ། ཀུན་དུ་རྣམ་པར་བལྟས་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བརྗོད་ནས། ། བསྒྱིངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར། ། སྔགས་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་ཟློས་ཤིག། རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བས་བལྟས་ནས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ས་ཡི་ཆར། ། ཉེས་པར་ལྡན་པའང་དག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་སྙིང་ག་དང་། དཔྲལ་བ་དང་། ལྐོག་མ་དང་། སྤྱི་བོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། གཡས་པ་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་གསོར་ཞིང་། གཡོན་པ་དྲིལ་བུ་གསིལ་ཞིང་། ཁྲོ་བས་འབར་བའི་ལུས་དང་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བས་སློབ་མ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་།

"Please grant the siddhis here!" Having said this, one places [the maṇḍala] in the sky above the wheel by means of the mantra and mudrā. Through the yoga of Vajrasattva, one visualizes a double vajra (viśvavajra) arising from the syllable A at the soles of both feet. From the soles of the feet, one visualizes with intense conviction that everything from the wind maṇḍala up to the summit of Sumeru, the king of mountains, becomes vajra. Starting from the northeast, one circumambulates while drawing those double vajras on the ground, uttering "HŪṂ" and expelling all obstructing spirits. Regarding this, it is said: "Abiding in the mudrā, likewise standing, Having looked in all directions, Uttering 'Vajrasattva,' One should circumambulate with a majestic bearing. The mantrin should recite the Vajrasattva mantra; Having looked with the vajra gaze, Even the flawed portions of the maṇḍala site Will become purified." Then, endowed with the yoga of Vajra Hūṃkāra, one blesses the heart, forehead, throat, and crown with the Vajra Hūṃkāra mudrā. Brandishing a great wrathful vajra with the right hand and ringing a bell with the left, with a body blazing with wrath, one performs three circumambulations and speaks as follows: "The master named [so-and-so], for the sake of bringing the disciple named [so-and-so] to the complete perfection of awakening..."

སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་བླ་ན་མེད་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ས་ཕྱོགས་འདིར་དཔལ་གསང་བ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ང་འདྲི་ཡིས། ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། སྲིན་པོ་དང་། ཡི་དྭགས་དང་། ཤ་ཟ་དང་། འབྱུང་པོ་དང་། བརྗེད་བྱེད་དང་། མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། གནོན་པོ་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མིའམ་ཅི་དང་། རིག་སྔགས་འཆང་གྲུབ་པ་རྒན་པོ་དང་རྒན་མོ་འཁོར་དང་གཡོག་ཏུ་བཅས་པ་གང་དག་འཁོད་པ་རྣམས་དེངས་ཤིག། གང་དག་མི་འགྲོ་བ་དེ་དག་ངའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་མགོ་ཚལ་པ་བརྒྱར་འགགས་པར་བྱའོ་ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ས་དེ་སྤངས་ནས་སོང་བར་བསམས་ལ། དེ་ནས་སྔོན་དུ་སོང་བའི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ཡང་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕུར་བུས་གདབ་པའི་རྒྱུ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སོར་བརྒྱད་པའི་ཚད་ཀྱིས་སེང་ལྡེང་གི་ཕུར་བུ་ཙནྡན་དམར་པོས་བྱུགས་ལ། སྲད་བུ་དམར་པོ་དང་། མེ་ཏོག་དམར་པོ་བཅིངས་ལ་སྟོད་ཁྲོ་བོའི་དབྱིབས་ལ་སྨད་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའི་དབྱིབས་སུ་འདུག་པ་ཧཱུཾ་བཞི་ལས་བསྐྱེད་དོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦ་བིགྷྣཱཾ་བནྡྷ་བནྡྷ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པས་མཐའ་ཡས་དང་། རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དང་། འབྲུག་སྒྲ་དང་། གསུས་པོ་ཆེ་དང་རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏེ། གཡོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་སྟེ། གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་བླངས་ལ། ཨོཾ་ཧ་ན་ཧ་ན། དྷ་མ་དྷ་མ། པི་ཙུརྞ་ཡ་བཛྲ་མུངྒ་ར་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་ལ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ཏེ།

In order that all sentient beings may attain the fruit of unsurpassed wisdom, I shall draw the great maṇḍala of the Vajra Expanse called the Glorious Secret in this place. Therefore, you gods, asuras, yakṣas, rākṣasas, pretas, piśācas, bhūtas, apasmāras, ḍākinīs, nāgas, garuḍas, kinnaras, and the elder male and female vidyādharas, together with your retinues and servants, who dwell here, depart! Those who do not leave, I shall shatter their heads into a hundred pieces with the vajra of my wisdom! Thus one should recite three times. Then, one should visualize that the goddesses and the others have abandoned that place and departed. Following that, the previously established protection wheel should also be perfected. Then, the materials for the ritual of striking with the kīla are as follows: a kīla made of acacia wood, eight finger-widths in length, anointed with red sandalwood, and bound with red thread and red flowers. Its upper part is in the shape of a wrathful deity and its lower part is in the shape of a single-pointed vajra. It is generated from the four HŪṂ syllables. Reciting "OṂ VAJRA KĪLI KĪLAYA SARVA VIGHNĀN BANDHA BANDHA HŪṂ PHAṬ" one hundred and eight times, it becomes endowed with the powers of Ananta, Vijaya, Meghasvara, Mahodara, and Jaya. Holding it with the left hand in a vajra-fist and taking up a vajra hammer with the right, one recites "OṂ HANA HANA DHAMA DHAMA PIṢṬAÑJAYA VAJRAMUṄGARA HŪṂ PHAṬ" one hundred and eight times over the vajra hammer.

མཚམས་བཞི་དབུས་དང་ལྔར་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་གོ་ཆ་ལ་སོགས་པ་བསྐོན་པར་བྱ་སྟེ། འོག་གི་བགེགས་བཟློག་པའོ། ། དེ་ནས་ཏིལ་ནག་དང་མི་རུས་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་གིས་ཞི་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡན་ཆད་ནི་བགེགས་བཟློག་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ་སྟེ། བཛྲ་ཤི་ཁ་རེ་རུ་ཊ་མ་ཊ་ཞེས་བྱ་བས་མངོན་པར་བསྔགས་པའི་སྤོས་ཆུས་དཀྱིལ་འཁོར་ཉེ་བར་བྱུགས་ལ། གུར་གུམ་དང་། ཨ་ཀ་རུ་དང་། ཙནྡན་དང་། ག་པུར་དང་། གླ་རྩི་ལ་སོགས་པའི་དྲི་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་ལ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཇི་སྙེད་པའི་དྲིའི་ཐིག་ལེ་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འདུག་ལ་ཡིད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་རྣམས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་དུ་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་སྙིང་པོས་གཞུག་ལ། མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དོ། ། དེ་ནི་ལྷ་ལྷག་པར་གནས་པའོ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ་སྟེ། དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་གདབ་པོ། ། དེའི་ཆོ་ག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། བྷྲཱུཾ་ལས་རིན་པོ་ཆེའི་རང་བཞིན་གྱི་བུམ་པ། རྩ་བ་ནག་ནོག་མེད་པ། ལྟོ་བ་ཆེ་བ་མགྲིན་པ་རིང་བ། ཁ་དགྱེ་བ་བསྐྱེད་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ཧྲཱིཿལས་བྱུང་བའི་པདྨ། དེའི་སྟེང་དུ་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ཏེ། དེར་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རང་གི་དམ་ཚིག་གི་གནས་པས་བཞུགས་པར་བསམས་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆུས་ཡོངས་སུ་གང་བར་བསམས་ནས།

One should strike [the ground] at the four intermediate directions and the center, making five points. Thereupon, one should don the armor and so forth, which serves to repel obstructors from below. Then, one should pacify [any remaining disturbances] with a fire offering of black sesame and human bone. Up to this point is the ritual for repelling obstructors. Next, the preparatory consecration (adhivāsana) should be performed. One should smear the maṇḍala with incense water consecrated with the mantra vajraśikhare ruṭamaṭa. Then, having infused saffron, agarwood, sandalwood, camphor, musk, and other fragrances with the mantras of the deities of the maṇḍala, one should apply drops of these scents corresponding to the number of deities. Then, sitting in the center of the maṇḍala, one should mentally visualize the entire maṇḍala. Within those maṇḍalas, one should cause the Great Vairocana to transform and become the Venerable Mañjuśrī and so forth, and then cause them to enter by means of their respective heart mantras. One should then make perfect offerings with the five types of offerings. This is the consecration of the deities. Next, the consecration of the vases should be performed. For the sake of conferring empowerment, the vijaya (victory) vase should be consecrated with mantras. The ritual for this is as follows: from the syllable Bhrūṃ, one visualizes a vase made of precious jewels, free from any black stains at the base, with a large belly and a long neck, and its mouth slightly flared. In its center, one visualizes a lotus arising from Hrīḥ, and above that, a moon maṇḍala arising from A. One should then visualize the wheel of deities residing there according to their respective samaya positions, and imagine that the vase is completely filled with the water of bodhicitta arising from that.

སྨན་ལྔ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་བཅིངས་པའི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ཅན་ལ་མགུལ་པ་གོས་གཙང་མས་དཀྲིས་ལ། ཨ་མྲའི་ལོ་མ་ལ་སོགས་པས་ཁ་བརྒྱན་པར་བྱས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷའི་སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་བཟླས་ཞིང་། ཨོཾ་བཛྲོད་ཀ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ཏེ། སྤོས་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྐོར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་གྱི་སྤྱན་སྔར་བཞག་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཉིན་མོ་དུས་གསུམ་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡང་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ཏེ་དེས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། སེང་གྲི་བྱ་ཀྲྀ་ཀརྞི་ཀ། ཧ་ས་དེ་བ་ཨུཏྤ་ལ། སྨན་རྣམས་ཀུན་ཞེས་པ་ལ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འབྲས་ཀྱི་སོ་བ་མོན་སྲན་གྲེའུ། ། ནས་ཏིལ་ལྔ་ལ་འབྲུ་རྣམས་ཀུན། ། ཞེས་པ་ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་འདི་དག་གཟུང་ངོ་། ། བྱི་(རུས་,རུ་ས་)ལེ་སྦྲམ་དང་དུང་། ། མུ་ཏིག་དང་ནི་ནོར་བུ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེ་ཀུན་ཞེས་པ་ལ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པས་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་ལ་མངོན་པར་བསྔགས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོར་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུྃ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨཱ་ན་ཡ་ཧོཿ བྷ་ག་བཱན་བཛྲ་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་པ་དང་། ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ཏེ། ། མཐེ་ཆུང་རྩེ་མོ་མདུད་བྱས་ལ། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ནི་བསྒྲེང་བ་དག།

One should take a secret vajra containing a core, bound with a flower garland and endowed with the five medicines and the five precious gems. Wrap its neck with a clean cloth, adorn the opening with mango leaves and the like, and empower it by reciting the mantra of the deity of the maṇḍala. Recite "Oṃ vajrodaka hūṃ hūṃ" one thousand and eight times, make offerings of incense and so forth, circumambulate the maṇḍala, and place it before the Blessed One Mañjuśrī. Recite the mantra three times during the day of the maṇḍala, and having also recited it within the maṇḍala, one should perform the empowerment. Regarding the "five medicines," these five should be understood: siṃhī, vākucī, karṇikā, hasadeva, and utpala. Regarding the "five grains," these should be taken for all activities: taṇḍula, mudga, yava, tila, and the fifth. Regarding the "five precious gems," these five should be understood: pravāḍa, suvarṇa, śaṅkha, muktā, and maṇi. Then, with the mantra and mudrā of Vajra Hūṃkāra, empower the all-activity vase. Likewise, make perfect offerings of flowers and so forth, and place it at the entrance of the maṇḍala. The mantra and mudrā for this are as follows: "Oṃ sumbhani sumbha hūṃ, gṛhṇa gṛhṇa hūṃ, gṛhṇāpaya gṛhṇāpaya hūṃ, ānaya hoḥ bhagavān vajra vidyārāja hūṃ phaṭ." As for the mudrā: bind the two wrathful fists, interlock the tips of the little fingers, and extend the two index fingers.

རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། དེ་ནས་གསོལ་བ་འདི་ལྟར་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དེ་སྲིད་དུ་འདིར་འདུག་པ་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཟློག་ཏུ་གསོལ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་དུ་གཏོར་མ་བྱིན་ལ་ཉེ་རེག་བྱ་སྟེ། དེ་ཡན་ཆད་ནི་བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ་སྟེ། དད་ཅིང་གུས་པས་ཕྱག་བྱས་ནས་སློབ་མ་རྣམས་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་སློབ་མ་རྣམས་ཁྲུས་བྱས་ཤིང་གོས་གཙང་མ་གོན་ལ་ལག་ཏུ་མེ་ཏོག་ཐོགས་ལ་སློབ་དཔོན་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ། འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དགའ་ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་བས། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ནི་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་སྟོན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་ལ་སྩོལ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་སྩལ་དུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོས་བདག་ནི་འཇུག་པར་གསོལ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བཞག་སྟེ། སུ་ར་ཏ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཧོ་བཛྲ་སིདྡྷ་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དེའི་སྤྱི་བོར་ལག་པ་བཞག་ལ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ནས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་བཛྲ་རཀྵ་ཞེས་བྱ་བས་གོ་ཆ་བསྐྱེད་ལ། རྐང་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་བར་དུ་གོ་བསྐོན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲིས་ལག་པར་དྲི་བྱིན། མེ་ཏོག་གིས་མེ་ཏོག་འཐོར། བདུག་པས་བདུག་པ་དབུལ་ཏེ།

"This is the mudrā of Vajra Hūṃkāra," so it is said. Then, one should make this supplication: "Until the maṇḍala is fully completed, I pray that the Blessed One may turn back those who are staying here." Then, having offered the outer torma and performed the ritual rinsing, the sequence for the preliminary consecration of the vases is complete. Next, the disciples are to be consecrated. Having prostrated with faith and devotion, the disciples are to be consecrated. For that purpose, the disciples should first bathe, put on clean clothes, and hold flowers in their hands. They should prostrate to the preceptor and speak as follows: "O Great Joy, you are my teacher; Preceptor, please attend to me. You who demonstrate the way of the Bodhisattvas, Great Protector, grant it to me. Please grant me the reality of the samaya; Grant me also the bodhicitta. The Buddha, the Dharma, and the Saṅgha— Grant me the three refuges. Into the supreme city of great liberation, Protector, I pray, let me enter." Then the preceptor places a vajra at the disciple's heart and recites: suraṭa samayas tvaṃ ho vajra siddhyatha sukhaṃ. Then the Tathāgata places his hand upon the disciple's crown; having recited the essence-mantra of the Vajra Action, he should meditate on the crossed vajra. Then, with hūṃ vajra rakṣa, he generates the armor and should don the armor down to the soles of the feet. Then, he should apply perfume to the hands with scented water, scatter flowers with flowers, and offer incense with incense.

མར་མེས་མར་མེ་ཉེ་བར་བསྟན་ལ། རེ་རེ་ཞིང་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་གྱུར་པས་ཉེ་བར་གནས་པར་གྱིས་ཤིག། དེ་ནས་སློབ་མའི་གཙོ་བོ་ལ་བོས་ཏེ། འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་དོན་མེད་དེ། ། ཕྱི་མའི་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བུ། ། ཁྱོད་ནི་ཚུལ་ཆེན་སྣོད་ཡིན་ཏེ། ། བུ་ཚུར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡི། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་ཚུལ་ཆོ་ག་འདི། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་འདས་དང་། ། དེ་བཞིན་གང་དག་མ་བྱོན་དང་། ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་མགོན་པོ་རྣམས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་བཞུགས་པ་དག། དེ་དག་ཀུན་གྱིས་གསང་སྔགས་ཀྱི། ཆོ་ག་ཟབ་མོ་འདི་མཁྱེན་ནས། ། དཔའ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་མཚན་མེད་བརྙེས། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པ་མཉམ་མེད་དེ། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། བདུད་སྡེ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ། ། དཔུང་ཆེན་དག་ཀྱང་དེ་ཡིས་བཅོམ། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། རྟོག་པ་མ་ལུས་ལེགས་པར་བསྡུས་ནས་ནི། ། ཤིན་ཏུ་བསམ་པ་བཟང་པོ་ལྡན་པར་ཉོན། ། བརྗེད་ངས་བློ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་པའི། ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་མི་རློབ། ། དེ་ནས་ཆོ་ག་འདིས་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་དུ་གཞུག་སྟེ། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། ལས་ཀྱི་རིགས་སུ་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་།

Having presented the lamps to the lamps, one should say this for each: "From this day forward, remain present, endowed with all happiness." Then, having called the principal disciple, one should say: "This world is without purpose; O son, who strives for the sake of the future, you are a vessel for the great way. Come, son, I shall correctly teach to you this ritual of the conduct of Secret Mantra. All the perfect Buddhas who have passed away, those who have not yet come, and the Protectors of the present who remain for the benefit of beings—all of them, having realized this profound ritual of Secret Mantra, attained the signless state of omniscience at the foot of the Bodhi tree. This conduct of Secret Mantra is peerless; by it, the Protector, the Lion of the Śākyas, conquered the extremely fierce and great hosts of Māra. Therefore, in order to attain omniscience, O son, apply your intellect to this. Having properly gathered all conceptual thoughts, listen with a most excellent intention. The Sugatas, such as Vajrasattva and the rest, will not grant their blessings to a forgetful mind." Then, by means of this ritual, one should cause [the disciple] to perform the confession of misdeeds and so forth: "To all the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions, and to all those residing in the families of the Tathāgatas, Vajras, Ratnas, Padmas, and Karmas, as well as the essences, mudrās, and secret mantras..."

རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དང་ལས་ཀྱི་རིགས་སུ་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པའི་སོ་སོར་བཤགས་པར་བགྱིའོ། ། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མ་ལུས་པར་རྟོགས་པའི་བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཞིང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་མཛད་པའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བགྱིའོ། ། གང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རབ་འབྱམ་ཐམས་ཅད་ན། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མི་བསྐོར་བ་དེ་དག་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྐུལ་བར་བགྱིའོ། ། གང་ཡང་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ལ་ནན་ཏན་དུ་ལྷུར་མཛད་པ་དེ་རྣམས་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཇི་སྲིད་གནས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བར་བཞུགས་པར་གསོལ་བར་འཚལ་ལོ་ཞེས་ལན་གཉིས་སམ་གསུམ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་སློབ་དཔོན་དུ་འོས་པ་ཡོངས་སུ་བཟུང་ལ་ཁས་ལེན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཞིན་བཟང་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སློབ་མས་ཀྱང་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་མེད་པ། ། སློབ་དཔོན་བདག་ལ་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ནི་བསླབ་པ་དང་། ། དགེ་བའི་ཆོས་ནི་སྡུད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེ། །

All deities of the vidyā-mantras, please attend to me! I, who am called [name], in the presence of all the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions, and all those who abide in the Vajra, Ratna, Padma, and Karma families, and in the presence of all the deities of the essences (hṛdaya), mudrās, secret mantras (guhyamantra), and vidyā-mantras, shall confess all my misdeeds through the unsurpassed individual confession. Just as the Blessed Buddhas, having realized the entire expanse of phenomena (dharmadhātu) without exception, rejoice in all merit, I shall rejoice with that same rejoicing. Furthermore, for all those in the infinite world-systems of the ten directions who have not yet turned the wheel of Dharma, I shall exhort them to turn the unsurpassed wheel of the Mahāyāna Dharma. And for those who are diligently and earnestly turning the wheel of Dharma, I pray that they remain without passing into parinirvāṇa for as long as the realm of sentient beings endures. This should be recited two or three times. Then, having accepted a qualified disciple who is worthy of being a master, one should say, "O fair-faced one, speak your pledge!" The disciple should then say: "O Master, please grant me the unsurpassed bodhicitta. The three types of ethical discipline—the discipline of restraint, the discipline of gathering virtuous dharmas, and the discipline of acting for the benefit of sentient beings— are the great ascetic conduct of all the Buddhas."

སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། སློབ་དཔོན་ཉིད་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སློབ་དཔོན་དག་ནི་དག་བགྱིད་དོ། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཡིད་འོང་བའི། ། དམ་ཚིག་དག་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། པདྨའི་རིགས་ནི་དག་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་ལས་ཀྱི་རིགས་ཆེན་དུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། མགོན་པོས་དམ་ཚིག་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཞེས་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་སྡོམ་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་མུ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་མུ་མེད་པ་ན་བཞུགས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་དང་། རིན་ཆེན་མཆོག་དང་། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་དུས་འདི་ནས་བཟུང་ནས། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ལ་གནས་ཀྱི་བར་དུ། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་མགོན་པོ་རྣམས། ། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ངེས་མཛད་པའི། ། དེ་བཞིན་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་སྡོམ་པ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཡི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། ། དགེ་བའི་ཆོས་ནི་སྡུད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་ཡོད་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། ། དེ་དག་བརྟན་པོར་གཟུང་བར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། །

Grant me the Three Refuges: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. Grant me the mudrās of the vajra and bell, and the status of the master itself. For the great and supreme Vajra family, I shall purify the masters. For the lovely and supreme Ratna family, grant me the samayas as well. For the pure Padma family and likewise the great Karma family, for the sake of the benefit of all sentient beings, O Protector, grant me the samayas. Thus, one should recite this twice or thrice. Then, the vows are to be bestowed: "All you Tathāgatas, Arhats, and perfectly complete Buddhas residing in all the infinite and boundless world systems of the ten directions, please attend to me. All you Blessed Ones, Vairocana, Akṣobhya, Ratnasambhava, Lokeśvara, Amoghasiddhi, and so forth, as well as all the Buddhas and Bodhisattvas residing in the infinite and boundless world systems of the ten directions, please attend to me. I, who am called [name], from this time forth until I abide at the heart of enlightenment, shall generate the supreme, unsurpassed bodhicitta, just as the Protectors of the three times have definitively established perfect enlightenment. Regarding the vows of the Buddha-yoga, I shall firmly uphold the ethical discipline of the vows, the ethical discipline of gathering virtuous dharmas, and the ethical discipline of acting for the benefit of sentient beings. The Buddha, the Dharma, and the Saṅgha..."

བླ་ན་མེད་པའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ། ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་གཟུང་བར་བགྱི། ། ནམ་དུ་ཡང་ནི་མི་གཏོང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། དམ་ཚིག་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ། ། ཉིན་རེ་ཞིང་ཡང་ལན་དྲུག་ཏུ། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བའི། ། པདྨའི་རིགས་མཆོག་དམ་པ་ལ། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བགྱི། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་སྡོམ་པ་མ་ལུས་བཟུང་། ། མ་བརྒལ་བ་ནི་བསྒྲལ་བར་བགྱི། ། མ་གྲོལ་བར་ནི་དགྲོལ་བར་བགྱི། ། དབུགས་མ་ཕྱིན་པ་དབུགས་དབྱུང་ཞིང་། ། སེམས་ཅན་མྱ་ངན་འདས་ལ་དགོད། ། ཅེས་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་དུའོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་ཚོགས་མཆོག་ལ། ། བྱང་ཆུབ་བར་དུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། བདག་གཞན་དོན་ནི་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་དོ། ། ཞེས་པ་འདིས་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། འདིས་སྨོན་ལམ་འདེབས་སུ་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ། བདག་གིས་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་འདི་དག་གིས། ། འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་མྱུར་དུ་སངས་རྒྱས་ཤོག། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་སྟོན་བགྱིད་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་མང་པོས་གཟིར་ལས་གྲོལ། ། ཞེས་བྱའོ། །

From this day forth, I shall uphold the unsurpassed Three Jewels; I shall never forsake them. I shall also truly uphold the mudrās of the vajra and bell of the supreme, great Vajra family, and I shall also uphold the masters. Regarding the delightful samayas of the supreme, great Ratna family, I shall constantly bestow the four kinds of gifts six times every day. Regarding the sublime, supreme Padma family, which arises from great awakening, I shall also uphold the sublime Dharma of the three vehicles: outer, inner, and secret. Regarding the supreme, great Karma family, I shall truly uphold all the vows in their entirety and perform acts of offering to the best of my ability. For the sake of all sentient beings, I have taken all the vows without exception. I shall ferry across those who have not crossed; I shall liberate those who are not liberated; I shall give breath to those who have not found breath, and I shall establish all sentient beings in nirvāṇa. Recite this twice or three times. Then, furthermore: In the Buddha, the Dharma, and the Supreme Assembly, I take refuge until I reach awakening. In order to perfectly accomplish the welfare of myself and others, I generate the mind of awakening. Having performed the taking of refuge in the Three Jewels and so forth with these words, one should be led to make this aspiration: By these virtuous deeds of mine, may this world quickly become a Buddha-field. For the benefit of wandering beings, I shall teach the Dharmas and liberate sentient beings from the oppression of many sufferings. Thus it is said.

དེ་ནས་ཆོས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བའི། ། ལམ་མཆོག་འདི་ནི་དཔལ་དང་ལྡན། ། ཁྱེད་རྣམས་དེར་ནི་དོང་བས་ན། ། རང་བྱུང་སྐལ་པ་ཆེན་པོ་པ། ། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སུ་འགྱུར། ། ཡོད་དང་མེད་ལས་རྣམ་པར་འདས། ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་དྲི་མ་མེད། ། ཟབ་མོ་རྟོག་གེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རབ་ཏུ་མི་རྟོག་གནས་མེད་དེ། ། སྤྲོས་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ། སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ། ། ལས་དང་བྱ་བ་སོགས་བྲལ་བ། ། བདེན་པ་གཉིས་ལ་གནས་པ་ཡི། ། ཐེག་པ་རབ་ཀྱི་མཆོག་འདི་ནི། ། ཚུལ་ལ་གནས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་བཛྲ་ཧ་ས་ཧ་ཞེས་བྱ་བས་མངོན་པར་བསྔགས་པའི་སོ་ཤིང་གི་རྩེ་མོར་དྲིས་བསྐུས་ཤིང་མེ་ཏོག་གིས་བརྒྱན་པ། ཤིང་མངར་པོ་འོ་མ་ཅན་ལས་བྱུང་བ། ཚད་སོར་བཅུ་གཉིས་པ་འཆའ་རུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། སློབ་མ་ཁ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ཏེ། མི་སྨྲ་བར་ནི་སོ་ཤིང་འཆའ། ། འཆའ་བ་ཟིན་ནས་མི་ལས་ཤིང་། ། ཕན་ཚུན་དུ་ཡང་མི་འདོར་རོ། ། སོ་ཤིང་མདུན་དུ་དྲང་པོར་དོར། ། དེ་ཚེ་བདག་ལ་ལྟ་བ་དང་། ། རྩེ་མོ་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་གྱུར་ན། ། དེ་ནི་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཅེས་བྱ། ། དེ་བཞིན་ཤར་དུ་ཁ་བལྟས་ན། ། དེ་ཡི་དངོས་གྲུབ་འབྲིང་དུ་བཤད། ། མཚམས་དང་བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་ན། ། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ། ། སོ་ཤིང་བོར་བ་བརྒྱ་ཞིག་ལ། ། གལ་ཏེ་ཐུར་དུ་ཁ་བལྟས་ན། ། དེ་ནི་ངེས་པར་ས་འོག་གི། དངོས་གྲུབ་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ནས་ནཾ་ཞེས་བྱ་བའི་གླུའི་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་བཟླས་པའི་ཆུས་འཐོར་འཐུང་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱིན་ལ།

Then, the Dharma should be taught: "This supreme path, which brings forth the Great Vehicle, is glorious. Since you have entered it, you will become Tathāgatas—self-arisen ones of great fortune, omniscient of the entire world. Transcending existence and non-existence, stainless like space, profound and beyond the reach of all logic, it is a state without conceptualization or location. Free from all conceptual proliferation, it is not proliferated by proliferations. Devoid of karma, activity, and the like, this supreme vehicle that abides in the two truths will lead you to attain the state of abiding in the proper method." Then, a tooth-stick made from a sweet, milky tree, twelve finger-widths in length, anointed with fragrance and adorned with flowers, should be consecrated with the mantra vajrahasaha and given to the student to chew. The student, facing east, should chew the tooth-stick in silence. Once finished, they should not spit it out or throw it about. They should discard the tooth-stick straight ahead in front of them. If at that time it points toward oneself or its tip is directed upward, that is called the "supreme siddhi." Likewise, if it points toward the east, its siddhi is explained as "middling." If it points toward the intermediate directions or the north, one will achieve "worldly siddhis." If, among a hundred discarded tooth-sticks, even one points downward, there is no doubt that the siddhi of the subterranean realm will be attained. Then, water consecrated by the recitation of the nam mantra, the Vajra of Song, should be given for the purpose of rinsing and drinking.

ཨོཾ་ཧྲཱིཿབི་ཤུདྡྷ་ཤུདྡྷ་སརྦ་པཱ་པཾ་ནི་ཙཱ་སྱ་ཤོ་དྷ་ཡ། སརྦ་བི་ཀལྤཱན་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་པར་བཟླས་ཤིང་ཆུ་ཁྱོར་བ་གསུམ་འཐུང་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཀུ་ཤ་གཅིག་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྵྞ་དྷཱིཿཞེས་བྱ་བ་མངོན་པར་བཟླས་ལ་བྱིན་ལ་འདི་ལྟར་མགོ་བོའི་སྔས་སུ་ཞོག་ཅིག་ཅེས་བསྒོའོ། ། ཡང་ཀུ་ཤ་གཞན་དག་ལ་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་གསང་སྔགས་མངོན་པར་བཟླས་པས་སྟན་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་མངོན་པར་བཟླས་པའི་སྲུང་སྐུད་མདུད་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཡང་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བཟླས་བརྗོད་བྱ་སྟེ། དཔུང་པ་གཡོན་པ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་དང་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཅིང་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ས་མ་ཡ། མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ། མཉྫུ་ཤྲཱི་ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། སུ་ཏོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བ། སུ་པོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། སརྦ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪ། སརྦ་ཀརྨྨ་སུ་ཙ་མེ། ཙིཏྟཾ་ཤྲི་ཡཿཀུ་རུ་ཧཱུཾ། ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿ། བྷ་ག་ཝཱན་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་མཱ་མེ་མུཉྩ་མཉྫུ་ཤྲཱི་བཛྲཱི་བྷ་བ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཨཱཿཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་བཞིན་བཟང་རྣམས་ལོངས་ཤིག། སང་གི་ཉིན་མོ་ཁྱེད་རྣམས་ཐར་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་གྲོང་ཁྱེར་མཐོང་བར་འགྱུར་གྱིས། ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་རྨི་ལམ་རྣམས་ཀྱང་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་ལ་སླར་བཏང་ངོ་། ། དེ་ནས་ནང་པར་མཚན་མོའི་མཐར་རྨི་ལམ་གང་དག་མཐོང་བར་དྲི་བར་བྱའོ། །

Reciting "Oṃ hrīḥ viśuddha śuddha sarvapāpaṃ niścāya śodhaya sarvavikalpān apanaya hūṃ," one should have them drink three handfuls of water. Then, having recited "Oṃ vajratīkṣṇa dhīḥ" over a single blade of kuśa grass, one should give it to them and instruct: "Place this as a pillow for your head." Furthermore, having recited the secret mantra of Vajrayakṣa over other kuśa grass, one should give it to them to serve as a seat. One should also recite the hundred-syllable mantra over a protection cord with three knots, which should be tied around the left arm to protect and stabilize it. "Oṃ vajrayakṣa" is the mantra of Vajrayakṣa. "Oṃ mañjuśrī samaya manupālaya | mañjuśrī tvenopatiṣṭha dṛḍho me bhava | sutoṣyo me bhava | anurakto me bhava | supoṣyo me bhava | sarvasiddhiṃ me prayaccha | sarvakarmasu ca me | cittaṃ śriyaḥ kuru hūṃ | ha ha ha ha hoḥ | bhagavān sarvatathāgata vajra mā me muñca mañjuśrī vajrī bhava mahāsamaya mañjuśrī āḥ" is the hundred-syllable mantra. Then, one should say: "Fair-faced ones, arise! Tomorrow you will see the city whose nature is great liberation. Tell me also the dreams you have seen." Having said this, they are sent back. Then, at the end of the night the next morning, one should ask what dreams they have seen.

རྨི་ལམ་མཐོང་ནས་རྨི་ལམ་བཟང་པོའམ་ངན་པ་འཛེམ་པ་མེད་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། རྨི་ལམ་སངས་རྒྱས་མཐོང་བ་ནི། ། ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོ་མངོན་སུམ་བཞིན། ། མཆོད་རྟེན་དང་ནི་སྐུ་གཟུགས་མཐོང་། ། དེ་ལ་མཆོད་པ་རྩོམ་པ་དང་། ། དགེ་སློང་དག་ལས་ཆོས་ཉན་ཏམ། ། ཡང་ན་གཞན་ལས་ཉན་ཀྱང་རུང་། ། ཆོས་ནི་རྣམ་པར་སྤྱོད་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་གླེགས་བམ་ཀློག་པ་དང་། ། རྨི་ལམ་དགེ་འདུན་མཐོང་བ་དང་། ། ཡང་ན་དགེ་སློང་གཅིག་ཏུ་མཐོང་། ། དེ་དང་འགྲོགས་ཤིང་གཏམ་ཟེར་དང་། ། ཡང་ན་དགེ་སློང་དངོས་པོར་མཐོང་། ། གཙུག་ལག་ཁང་དག་མཐོང་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་དགེ་སློང་མ་དག་མཐོང་། ། རྒྱལ་བའི་སྲས་རྣམས་མཐོང་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཕ་མ་བླ་མ་དང་། ། མཛའ་བོ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམས། ། རྨི་ལམ་དུ་ནི་མཐོང་ན་ཤིས། ། རིག་སྔགས་དང་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། དེ་བཞིན་བསླབ་པ་འཛིན་པ་དང་། ། ཀུན་དགའ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། འབབ་ཆུ་རྣམས་དང་རྒྱ་མཚོ་དང་། ། རི་དང་གླང་པོ་ཆེ་དག་ཀྱང་། ། མཐོང་ན་ཡང་ནི་བཟང་བར་གྲགས། ། རྒྱལ་པོ་དག་ནི་མཐོང་ན་ཤིས། ། བདེ་གཤེགས་སྤྱོད་དང་མཐུན་པ་ཡི། ། དཀའ་ཐུབ་ཅན་དང་བྲམ་ཟེ་དང་། ། ཕྱུག་པོ་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་དང་། ། བ་དང་རྟ་དང་ངང་པ་དང་། ། སེང་གེ་དང་ནི་རི་དྭགས་དང་། ། རྨི་ལམ་དུ་ནི་མཐོང་ན་ཤིས། ། བཀྲ་ཤིས་པ་ཡི་བྱ་རྣམས་དང་། ། གསེར་དག་དང་ནི་གཏེར་རྣམས་དང་། ། རིན་པོ་ཆེ་དང་དངུལ་དག་དང་། ། ནོར་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། མདོར་ན་འབྱུང་ཁུངས་རྣམ་པ་དང་། ། མཚོན་ཆ་རྣམས་དང་འབྲུ་རྣམས་དང་། ། འབྲས་བུ་རྣམས་དང་མེ་ཏོག་དང་། །

Having seen a dream, one should recount it without hesitation, whether it be a good or a bad dream. Seeing a Buddha in a dream is like seeing an ocean of qualities directly. Seeing a stūpa or a statue, making offerings to them, or hearing the Dharma from monks, or hearing it from others as well; practicing the Dharma, or likewise reading scriptures; seeing the Saṅgha in a dream, or seeing a single monk; associating with him and conversing, or seeing the actual substance of a monk; seeing monasteries, or likewise seeing bhikṣuṇīs; seeing the sons of the Victors, or likewise parents, gurus, and various kinds of friends—if these are seen in a dream, they are auspicious. Attaining vidyā-mantras and siddhis, or likewise upholding the trainings; various kinds of joy, rivers, oceans, mountains, and elephants—if these are seen, they are also renowned as good. Seeing kings is auspicious. Those whose conduct accords with the Sugatas, ascetics, brahmins, wealthy persons, holy beings, cows, horses, swans, lions, and wild animals—if these are seen in a dream, they are auspicious. Auspicious birds, gold, treasures, precious gems, silver, and various kinds of wealth; in short, various sources of origin, weapons, grains, fruits, and flowers—[if these are seen, they are auspicious].

རྒྱན་གྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། ཁ་ཟས་དང་ནི་གོས་རྣམས་དང་། ། བྱིས་པ་དང་ནི་གཞོན་ནུ་མ། ། བུད་མེད་གཟུགས་ནི་བཟང་མོ་དག། རྨི་ལམ་དུ་ནི་མཐོང་ན་བཟང་། ། ཡང་ན་ཐོབ་ཅིང་རེག་སྨྲ་དང་། ། རྨི་ལམ་དུ་ནི་དབང་བསྐུར་དང་། ། རྒྱལ་པོར་འགྱུར་ཞིང་འབྱོར་པ་དང་། ། དམག་དཔོན་དུ་ནི་གྱུར་པ་དང་། ། གཡུལ་ལས་རྒྱལ་ཞིང་དགྲ་གསོད་དང་། ། གཉེན་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲོགས་པ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱང་ནི་མཐོང་བ་དང་། ། ཐེག་པ་དང་ནི་ཤིང་རྟ་ཞོན། ། དེ་བཞིན་རི་དང་ཁང་ཐོགས་འཛེགས། ། ངོ་མཚར་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དག། རྨི་ལམ་དུ་ནི་མཐོང་ན་དགེ། ། ཡམ་ཤིང་མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། བྱ་བ་བཟང་པོ་དག་ལ་འཇུག། ཆུ་ལས་བརྒལ་ཞིང་རོ་ལས་བརྒལ། ། རྐུན་པོ་དག་ནི་ཚར་གཅོད་དང་། ། སྟོབས་འགྱེད་པ་ལས་རྒྱལ་བ་དང་། ། གྱད་སྟོབས་རྡོབ་ཅིང་འགྱིང་བ་དང་། ། རྩེད་མོ་སྣ་ཚོགས་རྨི་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་རྩལ་དང་སྟོབས་འགྱེད་དང་། ། བཀྲ་ཤིས་དག་ནི་ཐམས་ཅད་དང་། ། མཐོང་ན་རབ་ཏུ་དགེ་བར་བཤད། ། གསང་སྔགས་ཆོ་ག་ཉན་པ་དང་། ། དགའ་སྟོན་དགེ་བ་མཐོང་བ་དང་། ། སྒྲུབ་པ་བཟང་པོ་རྩོམ་པ་དང་། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་ལྟས་རྣམས་ནི། ། དགེ་བ་རྣམ་པ་དུ་མ་དག། བློ་ཡིས་རྣམ་པར་དཔྱད་བྱ་ཞིང་། ། དེ་ལས་བཟློག་པ་སྤང་བར་བྱ། ། དགེ་བ་རྣམས་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། མི་དགེ་རྣམས་ནི་མི་འགྲུབ་པོ། ། མི་དགེ་བ་དག་ཤེས་ནས་སུ། ། དེ་དག་མཁས་པས་སྤང་བར་བྱ། ། དགེ་བ་ཡི་ནི་ལྟས་རྣམས་ནི། ། རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་ལས། ། གསང་སྔགས་དངོས་གྲུབ་རྣམ་གསུམ་མོ། ། མི་དགེ་བ་ལ་ཞི་བ་ཡི། ། སྦྱིན་སྲེག་ཞི་བའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས།

Various kinds of ornaments, food, and clothing, children and young maidens, and women of beautiful form—if these are seen in a dream, it is auspicious. Furthermore, obtaining or touching [these], being consecrated in a dream, becoming a king and becoming wealthy, becoming a general, being victorious in battle and slaying enemies, associating with kinsmen, seeing the gods, riding on vehicles and chariots, and likewise climbing mountains and rooftops—seeing such various wonders in a dream is virtuous. Performing fire offerings with sacrificial wood, engaging in excellent activities, crossing over water and crossing over corpses, subduing thieves, being victorious in a contest of strength, wrestling with a strongman and displaying prowess, dreaming of various games, and likewise competing in skill and strength—all such auspicious signs are explained as being extremely virtuous when seen. Hearing the rituals of secret mantra, seeing a virtuous festival, and beginning an excellent practice—these and other such signs are of many virtuous types. One should analyze them with the intellect and avoid those that are the opposite. Through the virtuous, success will be achieved; through the non-virtuous, it will not. Having recognized the non-virtuous, the wise should abandon them. Regarding the signs of virtue, from the superior, middling, and inferior, there are three levels of accomplishment in secret mantra. For the non-virtuous, one should perform a pacifying fire offering with pacifying secret mantras.

། བ་ཡི་མར་ལ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཞི་བ་དང་། ། དེ་ནས་སློབ་མ་སྡིག་བྲལ་ཞིང་། ། རྣམ་པར་དག་པ་དེ་དག་ལ། ། རྗེས་སུ་བརྩེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཅི་འདོད་པར་ནི་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་བཟླས་བརྗོད་དང་བསྒོམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདུག་སྤོས་གཏུལ་ལ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། སྲས་བཅས་འཇིག་རྟེན་རྣམ་གྲངས་དང་། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཆེན་རིགས་དག་དང་། ། དེ་བཞིན་པདྨ་ལས་ཀྱི་རིགས། ། སྙིང་པོ་སྔགས་དང་རིགས་རྣམས་དང་། ། གང་ཡང་ལྷ་ཡི་ཚོགས་རྣམས་ཀུན། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ན་ངེས་བཞུགས་པ། ། དེ་རྣམས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་བརྩེ་བ་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ཡིས། ། ཡོ་བྱད་ཅི་འབྱོར་པ་ཡིས་ནི། ། ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྲོང་ཁྱེར་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་སང་ནི་བྲི་བར་བགྱི། ། ཐུགས་བརྩེ་ཉེ་བར་བཞག་ནས་ནི། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དག་གིས་འཁོར་ལོ་བཏེག་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་རྣམས་ཉིད་དང་བའི་ཤེལ་ལྟ་བུའི་ཁང་པ་བརྩེགས་པའི་ནང་དུ་ཞུགས་པར་ཁ་སྦྱར་བ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿཨཿཞེས་བྱ་བའི་དབུས་སུ་སྟེང་དང་འོག་དང་བར་དུ་བཀྲ་ཤིས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཨོཾ་ལྔ་དང་། ཡང་སྟེང་དུ་ཨཱཿལྔ་དང་། འོག་ཏུ་ཧཱུཾ་ལྔ་བསམས་ཏེ། དེ་ལྟར་བདག་དང་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཉིད་དུ་སློབ་མའི་གཙོ་བོ་དང་ལྷན་ཅིག་བསམ་གཏན་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་བློ་དང་ཉལ་བར་བྱའོ། །

One hundred and eight [offerings] of cow’s butter should be made according to the ritual for the sake of pacification. Then, out of compassion for those disciples who are free from sin and completely pure, one should accept them as they desire. Then, having properly made offerings to the maṇḍala, one should perform the recitation and meditation exactly as prescribed. Then, having burned incense, one should say: “Buddhas residing in the ten directions, Together with your sons and the various worlds, The great Vajra family and its pure lineages, Likewise the Padma and Karma families, The heart-mantras, the vidyās, and all The hosts of deities who dwell Certainty within the dharmadhātu— Please attend to me! Out of compassion for the disciples And for the sake of making offerings to you, I, who am called [name], With whatever requisites I have obtained, Shall draw the maṇḍala tomorrow, The supreme city whose nature is the dharmadhātu. Having established your compassionate intent, I pray that you grant your blessings.” Then, having lifted the maṇḍala with one’s own mantra and mudrā, one should visualize those very Tathāgatas entering a multi-storied palace like clear crystal. The union is as follows: in the center of OṂ HŪṂ TRĀṂ HRĪḤ AḤ, for the sake of auspiciousness, one should visualize five OṂs above, five ĀḤs below, and five HŪṂs in between. In that way, one should meditate upon oneself and the maṇḍala. Then, in that very place, together with the principal disciple, one should lie down with a mind settled in meditative concentration.

དེ་ཡན་ཆད་ནི་སློབ་མ་ལྷག་པར་གནས་པའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་ནང་པར་སྐྱ་རེངས་ཤར་ཙམ་ན་ཁྲུས་བྱ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ནས་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ། ཉི་མ་ཤར་ཀར་ཐིག་གདབ་པ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ང་རྒྱལ་བྱས་ལ་སྲད་བུ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་དཀར་པོ་དང་དྲི་ཞིམ་པོས་ཁ་བསྒྱུར་ལ་གོ་རིམ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བཞག་ལ། ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿཨཿཨོཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ས་བོན་ལས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྲད་བུ་ལ་བཀོད་དེ། ས་བོན་དེ་རྣམས་ལ་རང་རང་གི་ཕྱོགས་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་རང་རང་གི་ཁ་དོག་ཇི་ལྟར་འོད་ཀྱི་སྲད་བུར་བསམས་ལ་མིག་གཉིས་སུ་ཨོཾ་དཱིཔྟ་དྲིཥྚཱ་ཨཾ་ཀུ་ཤི་ཛཿཞེས་བཀོད་ལ་རབ་ཏུ་གཡོ་ཞིང་འབར་བའི་རྫི་མའི་ལྕགས་ཀྱུས་དྲང་བར་བསམ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཐིག་གདབ་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་ཐིག་བདག་ལ་སྩོལ་ཅིག་ཅེས་བསྐུལ་བར་བྱའོ། ། བདག་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཏང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་རང་རང་གི་སྲད་བུར་གང་བར་བསམ་མོ། ། ཨ་ནྱོ་ནྱ་ཨ་ནུ་ག་ཏ་སརྦ་དྷརྨཱཿསྥ་ར་སྥ་ར་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦ་དྷརྨཱཿ། ཨ་ཏྱནྟ་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦ་དྷརྨཱཿ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཧཱུཾ་ཞེས་ཟློས་ཤིང་བསྒྲིལ་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་མ་དང་ཊ་ལས་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་སེར་པོ་སྣང་བ་མིག་གཉིས་སུ་བསྐྱེད་ལ། བཛྲ་ཏིཥྛ་མ་ཏ་ཞེས་བྱ་བས་བརྟན་པར་བྱས་ནས། གསེར་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་དུ་སྲད་བུ་བཞག་ལ་དྲི་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲཾ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པས་བཟུང་ལ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པར་བྱའོ། །

Up to this point is the sequence for the preliminary consecration of the disciples. Then, at dawn the following morning, preceded by the ritual bathing, one should perform the deity yoga. At sunrise, one should begin to strike the lines. Assuming the pride of a Universal Monarch (Cakravartin), one should take threads dyed with fragrant substances in blue, yellow, red, green, and white, and arrange them in this very order. One should then place the seed syllables HŪṂ, TRĀṂ, HRĪḤ, AḤ, and OṂ upon the threads, representing Akṣobhya and the other [Buddhas]. One should visualize those seed syllables as light-threads of their respective colors within the hearts of the Tathāgatas residing in their respective directions. Placing OṂ DĪPTADṚṢṬĀṂKUŚI JAḤ in the two eyes, one should visualize them being drawn forth by the hooks of the flickering, blazing eyelashes. One should then exhort: "Blessed One, please grant me the vajra lines for the purpose of striking the lines of the great maṇḍala!" One should visualize the maṇḍalas being filled with light rays emitted by the Lords. Reciting "ANYONYĀNUGATA SARVADHARMĀḤ SPARA SPARA ANUPRAVIṢṬA SARVADHARMĀḤ ATYANTĀNUPRAVIṢṬA SARVADHARMĀḤ OṂ VAJRA SATVA HŪṂ," one should visualize the threads being twisted together. Then, generating yellow suns and moons from the syllables MA and ṬA in the two eyes, one should stabilize them with "VAJRA TIṢṬHA MATA." Placing the threads in a vessel of gold or the like, one should worship them with perfumes, flowers, and so forth. Holding them with the vajra-binding gesture while reciting "OṂ VAJRA SAMAYA SŪTRAṂ MĀTIKRAMA HŪṂ," one should recite it one hundred and eight times.

རིང་ཐུང་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཉིས་ལྡབ་བོ། ། ཕྲ་སྦོམ་ནི་སྒོའི་ཉི་ཤུ་ཆའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཤར་དུ་བལྟས་སློབ་མ་ནུབ་ཏུ་བལྟས་ལ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་སྲད་བུ་ལྟེ་བ་ནས་བཟུང་ལ་ཛཿཞེས་བརྗོད་ལ། གཡོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་གྲོགས་མཆོག་ལ་གཏད་པར་བྱའོ། ། གྲོགས་པོས་ཀྱང་ཛཿགསུམ་གྱིས་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འདེབས་ཀར་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ནམ་མཁའ་གང་བའི་བདེ་གཤེགས་རྣམས། ། ཐིག་གི་སྒྲ་ཡིས་བསྐུལ་ནས་ནི། ། ཐམས་ཅད་འདིར་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཁྱེད་ཀྱིས་འགྲོ་དོན་མཛད་པའི་རིགས། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲཾ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཇི་ལྟར་གཞན་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་དབུས་སུ་ཕུར་བུ་བཙུགས་ལ་དེ་ལ་སྲད་བུ་བཏགས་ཏེ། དབུས་ལ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ། དེའི་ཕྱི་རིམ་རྩིབས་བཅུ་དྲུག་པ་དེའི་ཕྱི་རིམ་དུ་རྒྱན་མེད་པའི་སྒོ་གཞུག་སྟེ། རྩིག་པའི་ཆ་དང་འདོད་ཡོན་དང་། དྲ་བ་ཕྱེད་པས་བརྒྱན་པའོ། ། རྟ་བབས་ལ་སོགས་པ་རྒྱན་གཞན་ནི་མེད་པར་གདབ་བོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བསྐོར་ལ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་དྲུག་པར་གདབ་པོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྲེང་བས་བསྐོར་ལ། གྲུ་ཆད་བཞི་ཡིས་བརྒྱན་ཏེ་ལྷ་སྣམ་མེད་པའི་སྒོ་དང་ཐིག་གདབ་པོ། ། དེ་ལ་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པར་གདབ་བོ། ། དེའི་ཕྱིར། འཁོར་ལོ་རིམ་གསུམ་ལྡན་པ་ལ། ། སྣམ་བུ་མུ་ཁྱུད་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། རྟ་བབས་དང་ནི་ཏྭ་ར་ཎ།

The length is twice that of the maṇḍala, and the thickness is one-twentieth of the door. Then, the lines of the maṇḍala should be laid out. The master faces east and the disciple faces west; both hold the cord at the navel with vajra fists and, uttering "jaḥ," the master hands it to the companion with the left vajra fist. The companion should take it with three "jaḥ" syllables. Then, at the time of laying the lines, one should say: "Sugatas who fill the expanse of space, being exhorted by the sound of the lines, please all come here. You are the lineage who acts for the benefit of beings." Reciting "oṃ vajrasamaya sūtraṃ mātikrama hūṃ," one should lay the lines as described elsewhere. Furthermore, for the Vajradhātu maṇḍala, a kīla is driven into the center and the cord is attached to it. In the center is an eight-spoked wheel; its outer rim is a sixteen-spoked wheel; and its outer rim consists of unadorned doorways and recesses, decorated with wall-sections, the five sensory offerings, and half-lattices. Other ornaments such as the archways (toraṇa) are not laid out. The exterior is surrounded by a vajra garland, and a sixteen-spoked wheel is laid out. Its exterior is surrounded by a garland, adorned with four corner-recesses, and the lines for the doors and the deity-platform (devatā-paṭṭa) are laid out without [additional] platforms. In that regard, it should be laid out adorned with all the ornaments and so forth. Therefore: "The wheel possessing three tiers is adorned with ledges and rims, with archways and toraṇas."

ཤིན་ཏུ་མཛེས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཐིག་བསྟན་ནས། ད་ནི། རིགས་ཁ་ཕྲལ་བའི་ཐིག་འདེབས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ། ལྷ་སྣམ་གཅིག་པ། སྒོ་རྐྱང་པ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པར་གདབ་པོ། ། དེ་ནས་རིགས་བསྡུས་པའི་ཐིག་འདེབས་ན་དབུས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཞི་ཕོ་བྲང་དང་བཅས་པར་གདབ་པོ། ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་ནས། ཕོ་བྲང་ཐིག་བཞི་བཏབ་པས་ལེ་ཚེ་དགུ་རུ་ཡོད་པ་ལ། རྡོ་རྗེའི་གདུང་བཞི་བཏང་ལ་ཕྱོགས་བཞི་དབུས་དང་ལྔར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་ཕོ་བྲང་ལྔ་བྱ་གསུང་ངོ་། ། དེ་ཡང་འགལ་བ་མེད་དོ། ། དེ་ནས་མདུན་དུ་མི་བསྐྱོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར། གཡས་སུ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར། རྒྱབ་ཏུ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར། གཡོན་དུ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཐིག་གདབ་པོ། ། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་སྣང་གིའོ། ། ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དག་ཀྱང་གྲུ་བཞི་པ། སྒོ་བཞི་པ། རྟ་བབས་མེད་པའོ། ། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་རྟ་བབས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཁོར་ཡུག་དང་ཁོར་ཡུག་ཆེན་པོའི་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ནི་ཐིག་གདབ་པའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལ་གལ་ཏེ་འགྲན་ཞིང་གེགས་བྱེད་ན་དེ་བཟློག་པའི་ཆོ་ག་ནི་ནམ་མཁའ་དྲི་མེད་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཚོན་དགྱེ་བ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། སྲད་བུ་ལ་བཤད་པའི་ཁ་དོག་གི་རིམ་པས་ཚོན་རྩི་རྣམས་བླངས་ལ།

"Adorned with most beautiful ornaments," it is said; thus it is so designated. Having thus shown the lines for the Vajradhātu Maṇḍala, now, when laying the lines for the separate families, one should lay them so that in the center of all is an eight-spoked wheel, with a single deity platform and single doors, adorned with all ornaments. Then, when laying the lines for the combined families, one should lay them so that in the center is a four-spoked wheel together with a palace. Master Nāgārjuna said: "By laying four palace lines, there are nine squares; having laid four vajra beams, one should construct five palaces for the five Tathāgatas with their retinues in the four directions and the center." This is also not contradictory. Then, one should lay the lines for the Akṣobhya maṇḍala in front, the Ratnasambhava maṇḍala to the right, the Amitābha maṇḍala behind, and the Amoghasiddhi maṇḍala to the left. The outer maṇḍala is that of Vairocana. Those inner maṇḍalas are also square, with four doors and no archways (toraṇa). The outer maṇḍala is adorned with all [features] such as the archways. Outside all these maṇḍalas, one should lay the lines for the perimeter and the great perimeter. These are the stages for laying the lines. Then, if there are those who compete or create obstacles for that maṇḍala, the ritual for averting them should be learned from the Vimalākāśa. Then, one should begin the application of the colors: taking the pigments according to the sequence of colors explained for the cord, ... [continues] ...

ཧཱུཾ་ཏྲཱཾ་ཧྲཱིཿཨཿཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རྣམས་ལས་བསྐྱེད་དེ། རང་གི་རིགས་ཀྱི་འཁོར་བསམས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་དག་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པས་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་མངོན་པར་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདིའི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ཀ་ཡི། ། མཛུབ་མོ་རྩེ་མོར་རབ་སྦྱར་ནས། ། བྱས་ནས་ཚོན་རྩི་ཐམས་ཅད་ལ། ། འབར་བའི་ལྟ་བས་དགུག་པར་བྱ། ། མཐར་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿདང་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ཕྱག་རྒྱས་སྦར་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་འབར་བའི་ལྟ་བ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རབ་ཏུ་མྱུར་བར་གཡོ་བའི་མིག། མིག་གི་རྫི་མ་འདྲེན་མ་ནི། ། འབར་བའི་ལྟ་བ་ཞེས་སུ་གསུངས། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་འགུགས་པའོ། ། དེ་ལ་ཚོན་མང་པོར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བདེན་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱས་ཏེ། བདེན་པ་གང་གིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་དགའ་བས་ཆགས་པར་མཛད་པའི་བདེན་པ་དེས་ཚོན་རྩི་འབར་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་དབུས་ཀྱི་ཕུར་བུ་ཧཱུཾ་བཞིས་ཕྱུང་ལ། བུ་ག་ཚོན་སྣ་ལྔས་དགང་སྟེ། དེ་ནས་ཚོན་དཀར་པོ་བླངས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་རཀྵ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ་དབུས་སུ་བཀྱེ་ལ། དེ་ནས་དབང་ལྡན་ཕྱོགས་སུ་སོང་སྟེ། གཡོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་རིམ་པར་མཉམ་ཞིང་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་མཛུབ་གང་བར་དྲངས་ལ་དེས་ཚོན་རྩི་བདེ་བར་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དྲུག་སྟོང་པའི་རྒྱུད་ཕྱི་མའི་ལེའུ་དགུ་པ་ནས། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་འདི་སྐད་གསུངས་ཏེ། ཀྱེ་མ་འདུས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། བརྙན་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྡུལ་ཚོན་ནི། ། རིན་ཆེན་ལྔ་ལས་གྲུབ་པ་སྟེ། །

Generate [the colors] from these syllables: HŪṂ TRĀṂ HRĪḤ ĀḤ OṂ. Visualize the retinue of your own family and perform the recitation one thousand and eight times, together with the mudrā, of the mantra: OṂ VAJRA CITRA SAMAYA HŪṂ. In this regard, the mudrā for this is as follows: Having joined the tips of the index fingers of both vajra-mudrās, one should summon all the pigments with a blazing gaze. Finally, they should be ignited with the syllable HRĪḤ and the mudrā of Vajrasūrya. Furthermore, the blazing gaze is described as follows: Eyes moving very rapidly, with the eyelashes twitching, is called the "blazing gaze"; it summons all wandering beings. Then, in order to make the pigments manifold, one should perform the blessing of truth, saying: "By the truth through which the Buddhas are attached to sentient beings with the joy of following them, by that truth, may the pigments become blazing!" Then, extract the central kīla with four HŪṂs and fill the cavity with the five-colored pigments. Then, taking the white pigment, say OṂ VAJRA RAKṢA SAMAYA HŪṂ and spread it in the center. Then, going to the northeast direction, draw a line one finger-width wide with the left vajra-fist in a level and continuous manner, and with that, the pigments should be painted smoothly. Furthermore, from the ninth chapter of the Ṣaṭsāhasrikā-tantra-uttara, the Great Vajradhara spoke these words: "O gathered Bodhisattvas! The colored powder maṇḍala of the image is composed of the five precious gems."

དབུས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ལེ་ཙེ་རྣམས། ། ཤར་ཕྱོགས་བཻ་ཌཱུརྱ་ལས་གྲུབ། ། ལྷོར་ནི་གསེར་ལས་གྲུབ་པ་སྟེ། ། ནུབ་ནི་པདྨ་རཱ་གའོ། ། བྱང་ནི་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་སྟེ། ། དབུས་ནི་དུང་ལས་གྲུབ་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་འབྱོར་པ་རབ་པོ། ། འབྱོར་པ་འབྲིང་གིས་འབྲུ་རྣམས་སོ། ། འབྱོར་པ་ཐ་མས་ནི་རིན་པོ་ཆེ་གསེར་གྱི་ས་གཞི་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཆོ་ག་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་ནི་སྔོན་པོ་སྟེ། ། ལྷོ་ནི་སེར་པོ་ཡིན་པར་ངེས། ། ནུབ་ཀྱི་ཆ་ནི་དམར་པོ་སྟེ། ། བྱང་དུ་ལྗང་གུ་ཡང་དག་བྲི། ། དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བ་དཀར་པོ་སྟེ། ། གོང་རས་རྣམས་ཀྱང་དེ་ཀ་ལྟར། ། རེ་མིག་རྣམས་ནི་ལྗང་གུ་སྟེ། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རྒྱབ་འཁོར་ལོ་ནི། ། བཻ་ཌཱུརྱ་ཡི་མདོག་འདྲ་ལ། ། རྩིབས་མཆན་པདྨ་རཱ་ག་འདྲ། ། གྲུ་ཆད་ལྗང་གུ་མཚོ་དང་བཅས། ། པཉྩ་རིན་ཆེན་ཕ་གུ་ལྔ། ། དཀར་དང་ལྗང་དང་དམར་དང་སེར། ། སྔོན་པོ་ཕྱི་ཡི་རྩེ་མོ་ལའོ། ། སྒོ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་མདོག་དང་སྦྱར། ། ཕྱི་རོལ་འཁོར་ལོ་བཅུ་དྲུག་ནི། ། བཙོ་མ་གསེར་གྱི་མདོག་འདྲ་ལ། ། རྩིབས་མཆན་བཻ་ཌཱུརྱ་ཡི་འོད། ། ཕྱི་ཡི་རྩིག་པ་ལྔ་པོ་ཡང་། ། ཕ་གུ་ལྔ་ཡི་རིམ་པ་བཞིན། ། ཁྱམས་ནི་པདྨ་རཱ་གའི་མདོག། དྲ་བའི་རང་བཞིན་མཐིང་ག་ལ། ། མདའ་ཡབ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའོ། ། བཀྲ་ཤིས་བྱ་ཡི་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། རྟ་བབས་ལ་སོགས་ཅི་མཛེས་པར། ། མཁས་པས་ཇི་ལྟར་འཚམ་པར་བྲི། ། དེ་ནི་ཚོན་གྱི་རིམ་པ་སྟེ། ། མི་ཤེས་དྲང་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་བསྟན། ། དོན་གྱི་ངོ་བོ་བརྗོད་དུ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། །

"The central palace squares are as follows: the eastern direction is composed of lapis lazuli; the south is composed of gold; the west is ruby; the north is sapphire; and the center is composed of conch shell." Thus it is said. This refers to the highest level of wealth. For those of middling wealth, the grains are used. For those of the lowest wealth, the ground should be blessed as precious gold and then drawn. Furthermore, it is taught in the Laghu-tantra (the Condensed Ritual Tantra): "In the eastern direction it is blue; the south is certainly yellow; the western part is red; and in the north, green should be correctly drawn. The central hub is white, and the surrounding borders are likewise. The grid squares are green, and the wheel surrounding the outside is like the color of lapis lazuli. The spaces between the spokes are like ruby. The green corners are accompanied by oceans. The fivefold precious frieze (pañca-ratna-paṭṭikā) consists of five layers: white, green, red, yellow, and blue at the outer tips. The gates are to be matched with the colors of their respective directions. The sixteen outer wheels are like the color of refined gold, and the spaces between the spokes have the luster of lapis lazuli. The five outer walls also follow the sequence of the five layers of the frieze. The courtyard is the color of ruby. The nature of the lattice is dark blue, and the parapets are sapphire. Adorned with flocks of auspicious birds, the archways and so forth should be drawn by the wise in whatever way is beautiful and appropriate. This is the sequence of colors; it is taught conventionally to lead those who do not know. The actual essence is inexpressible." Thus it is said.

དེ་ལ་དཔྱད་དེ་བྲི་བ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚོན་ནོ། ། དེ་ནས་ཁ་ཕྲལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚོན་དགྱེ་ན། དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་འགྱུར་མཐའ་མི་འགྱུར། ། དབུས་ནི་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་དང་། ། པདྨ་རིན་ཆེན་རྒྱ་གྲམ་མཚན། ། ལེ་ཚེ་དགུ་ལ་ཀ་བ་བརྒྱད། ། ཐམས་ཅད་ལ་ནི་རབ་ཏུ་གསུངས། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། དབུས་དཀར་རེ་མིག་ལྗང་གུ་ལ། ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་དཀར་པོ་དགྱེ། ། རྩིབས་མཆན་རྣམས་ནི་དཀར་པོ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་དཀར་གཞི་མ་སེར། ། ཤར་སྔོ་ལྷོ་ནི་སེར་པོ་ལ། ། ནུབ་ནི་དམར་བྱང་ལྗང་གུའོ། ། རྩིག་པ་དཀར་ནས་རིམ་པར་དགྱེ། ། ཁྱམས་ལ་སོགས་པ་སྤྱི་དང་མཐུན། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། དབུས་ན་སྔོ་ཕྲེང་དཀར་པོ་ལ། ། འཁོར་ལོ་སྔོན་པོ་རེ་མིག་ལྗང་། ། རྩིབས་མཆན་རྣམས་ནི་དམར་པོ་གཏང་། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་ནག་གཞི་མ་དཀར། ། ཤར་དཀར་ལྷོ་ནི་སེར་པོ་ལ། ། ནུབ་དམར་བྱང་ནི་ལྗང་གུའོ། ། རྩིག་པ་སྔོ་ནས་རིམ་པས་དགྱེ། ། ཁྱམས་ལ་སོགས་པ་སྤྱི་དང་མཐུན། ། འོད་དཔག་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། དབུས་དམར་ཕྲེང་བ་དཀར་པོ་ལ། ། འཁོར་ལོ་དམར་ལ་རེ་མིག་ལྗང་། ། རྩིབས་མཆན་རྣམས་ནི་དཀར་པོར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་ལྗང་གཞི་མ་སེར། ། ཤར་སྔོ་ལྷོ་ནི་སེར་པོ་ལ། ། ནུབ་དཀར་བྱང་ནི་ལྗང་གུ་སྟེ། ། རྩིག་པ་དམར་ནས་རིམ་པས་དགྱེ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། དབུས་སེར་ཕྲེང་བ་སྔོན་པོ་ལ། ། འཁོར་ལོ་སེར་ལ་རེ་མིག་ལྗང་། ། རྩིབས་མཆན་རྣམས་ནི་སྔོན་པོ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་དམར་གཞི་མ་ལྗང་། །

Regarding the analysis of the drawing: these are the colors for the great maṇḍala of the Vajradhātu. Then, if one is to apply the colors for the maṇḍalas of the individual [deities], it is taught for all that the center of the maṇḍala is unchanging and the periphery is unchanging. The center is marked by a wheel, a vajra, a lotus, a jewel, and a crossed-vajra. In the nine squares, there are eight pillars. As for the maṇḍala of Vairocana: the center is white and the grid squares are green. Draw a white eight-spoked wheel. The spaces between the spokes are white, and the vajra garland is white with a yellow base. The east is blue, the south is yellow, the west is red, and the north is green. The walls are to be applied in sequence starting from white. The courtyards and so forth are in accordance with the general [rules]. As for the maṇḍala of Akṣobhya: the center is blue and the garland is white. The wheel is blue and the grid squares are green. The spaces between the spokes are to be made red. The vajra garland is black with a white base. The east is white, the south is yellow, the west is red, and the north is green. The walls are to be applied in sequence starting from blue. The courtyards and so forth are in accordance with the general [rules]. As for the maṇḍala of Amitābha: the center is red and the garland is white. The wheel is red and the grid squares are green. The spaces between the spokes are to be made white. The vajra garland is green with a yellow base. The east is blue, the south is yellow, the west is white, and the north is green. The walls are to be applied in sequence starting from red. As for the maṇḍala of Ratnasambhava: the center is yellow and the garland is blue. The wheel is yellow and the grid squares are green. The spaces between the spokes are blue, and the vajra garland is red with a green base.

ཤར་སྔོ་ལྷོ་ནི་སེར་པོ་ལ། ། ནུབ་དམར་བྱང་ནི་ལྗང་གུ་སྟེ། ། རྩིག་པ་སེར་ནས་རིམ་པས་དགྱེ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། དབུས་ལྗང་ཕྲེང་བ་དམར་པོ་ལ། ། འཁོར་ལོ་ལྗང་ལ་རེ་མིག་སེར། ། རྩིབས་མཆན་རྣམས་ནི་སེར་པོ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་སྔོ་གཞི་མ་སེར། ། ཤར་སྔོ་ལྷོ་ནི་སེར་པོ་ལ། ། ནུབ་དམར་བྱང་ནི་དཀར་པོ་སྟེ། རྩིག་པ་ལྗང་ནས་རྣམ་པར་དགྱེ། ། ཞེས་པ་ནི་ཁྲི་དྲུག་སྟོང་པའི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ནས་གསུངས་སོ། ། ཁྱམས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་མཐུན་ནོ། ། དེ་ནས་རིགས་བསྡུས་པའི་རྡུལ་ཚོན་དགྱེ་ན། དབུས་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟར། ། ལྷག་མ་ནི་རང་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུའོ། ། ཕྱིའི་རྒྱན་ནི་སྤྱི་དང་མཐུན་ནོ། ། ཁོར་ཡུག་དང་ཁོར་ཡུག་ཆེན་པོ་ནི་དམར་པོ་དང་དཀར་པོ་བྱས་ལ་རྡོ་རྗེ་སེར་པོ་དང་འོད་ཀྱི་ར་བ་བྱའོ། ། དེ་ཡན་ཆད་ནི་རྡུལ་ཚོན་བྲི་བའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་དུ་དྲི་ཞིམ་པོས་ཉེ་བར་བྱུགས་ལ། མེ་ཏོག་གི་སིལ་མ་གཏོར་ཏེ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བཟླས་པའི་ཆུས་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཕྱི་དང་ནང་དུ་བཅས་པ་ཀུན་ལ་བསང་གཏོར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་ལ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་དྲོའི་དུས་སུ་གླུ་དང་རོལ་མོ་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དང་པོའི་འཁོར་ལོ་ཇི་སྙེད་དང་ཅི་འདོད་པ་བཞིན་དུ་མཆོད་ཅིང་བརྟག་པར་བྱའོ། །

The east is blue and the south is yellow; the west is red and the north is green. The walls should be laid out in sequence starting from yellow. As for the maṇḍala of Amoghasiddhi: the center is green with a red garland; the wheel is green and the grid squares are yellow; the spaces between the spokes are yellow; the vajra garland is blue and the base is yellow; the east is blue and the south is yellow; the west is red and the north is white. The walls should be laid out starting from green. This is taught in the Sixteen-Thousand-Verse Subsequent Tantra. The courtyards and so forth are the same for all. Then, when laying out the colored powders for the combined families: the center is like the Vajradhātu maṇḍala, and the remainder is like their respective maṇḍalas. The outer ornaments are consistent with the general tradition. The inner and outer circumferences should be made red and white, and the vajras and light-rings should be yellow. This concludes the sequence for drawing the colored powders. Then, the exterior should be smeared with fragrant substances and strewn with loose flowers. Water over which the hundred-syllable mantra has been recited should be used to perform the sprinkling purification, starting from the northeast and covering everything both inside and out. Then, in order to bless the maṇḍala, one should form the vajra-wheel mudrā and recite: Oṃ vajracakra hūṃ. Then, in the afternoon, one should perform offerings and inspections with songs, music, flowers, and so forth, according to the extent and desire of the initial wheel.

དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་སྐུ་གཟུགས་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་གནས་སུ་བཞུགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཁ་སྦྱོར་གྱི་སྦྱོར་བ་གསལ་བར་སྣང་ལ་བཞུགས་པའི་ལྷ་རྣམས། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿཞེས་པའི་སྙིང་པོས་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དོན་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ལ། མཆོག་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཁྱོད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟོད་དེ། བརྟན་པར་བཞུགས་སུ་གསོལ། དེ་ནས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་བུམ་པ་རྣམས་མགོན་པོ་འཇམ་དཔལ་གྱི་སྤྱན་སྔར་གཞག་པར་བྱའོ། ། བུམ་པ་གཞན་དག་ཀྱང་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་དང་ལྡན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ། ཨོཾ་བཛྲོ་ད་ཀ་ཧཱུཾ། ཞེས་བརྒྱ་རྩ་བཟླས་ལ་གོས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་འབུམ་མམ་ཁྲིའམ་སྟོང་ངམ་བརྒྱའམ་རིགས་སོ་སོ་ལ་རེ་རེ་གཞག་གོ། ། སྤྱི་ལ་དེ་བཞིན་དུ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་པས་ཧ་ཅང་མི་རིང་མི་ཉེ་བར་བཀུར་སྟི་གུས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཡུམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཀླག་པར་བྱ། ལྷོར་ནི་རིན་པོ་ཆེ་ཏོག། ནུབ་ཏུ་སྡོང་པོས་བརྒྱན་པ། བྱང་དུ་ཟླ་བ་སྒྲོན་མའི་མདོ་བཀླག་པར་བྱའོ། ། གར་མཁན་དང་རོལ་མོ་ལ་སོགས་པའི་ལྟད་མོ་མང་པོ་ཡང་ཕྱོགས་བཞིར་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ། ། ཟུར་བཞི་དར་གྱི་རྒྱལ་མཚན་བཞི་ཡང་བསྒྲེང་བར་བྱའོ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་།

Then, one should request the samaya-sattva forms of Mañjuśrīkumārabhūta, such as cast images and so forth, to remain in their places with the mantra samayas tvaṃ. Then, one should request the deities who reside within the clearly appearing union of the unerring syllables to remain with the essence mantra oṃ hūṃ hrīḥ. Because this is the essence of all the Tathāgatas, it is common to all. In that regard, one should endow them with the meaning of the four mudrās. Having made offerings with the various offerings, one should praise them with "O Supreme Vajra, Bestower of the Supreme," and so forth, and request them to remain steadfast. Then, the victory vase and the other vases should be placed before the protector Mañjuśrī. The other vases, adorned with various cloths and marked with the signs of Akṣobhya and the others, should be placed outside the maṇḍala; one should recite oṃ vajrodaka hūṃ one hundred times and place one for each of the individual families, numbering one hundred, one thousand, ten thousand, or a hundred. In general, they should be offered in that manner. Then, the maṇḍala practitioners, preceded by honor and respect, should recite the Mother Prajñāpāramitā in the east. In the south, the Ratnaketu; in the west, the Gandavyūha; and in the north, the Candrapradīpa Sūtra should be recited. Many spectacles, such as dancers and music, should also be performed in the four directions. At the four corners, four silk victory banners should be raised. Various offerings, such as flowers and so forth, and—

དཀར་གསུམ་དང་མངར་གསུམ་དང་ཁུར་བ་ལ་སོགས་པའི་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་མང་པོ་ཡང་ཅི་རིགས་པ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ལ། བ་དན་དྲུག་དང་རྔ་མས་བརྒྱན། ། དྲིལ་བུ་དར་མཚོན་རྒྱལ་མཚན་སོགས། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་རྣམས་ནི། ། ཤིན་ཏུ་མཛེས་པར་བརྒྱན་པའོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་རྒྱན་མཆོག་ནི། ། འདི་ཡི་སྐབས་སུ་རིམ་པས་བསྟན། ། ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཡན་ཆད་ནི་བརྙན་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་དགོངས་མོའི་དུས་སུ་སྔགས་པ་ཁྲུས་བྱས། རྒྱན་ཆ་བགོ། ལུས་ལ་དྲི་ཞིམ་པོས་བྱུགས་ནས་གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་ཐོགས་ལ། གཡོན་པས་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་། ། མ་ཚང་བའི་ལྷག་མ་ཁ་བསྐང་བའི་ཕྱིར་ལན་བདུན་ནམ་ལྔའམ་གསུམ་དུ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བཟླ་ཞིང་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདེ་བའི་སྟན་ལ་ཉེ་བར་འདུག་སྟེ། ལྕེ་ལག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནས་བཟུང་ལ། སྦྱོར་བ་དང་པོ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་དང་། ལས་རྒྱལ་མཆོག་དང་། རྡོ་རྗེ་སྒྲུབ་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་གདབ་པ་ཡན་ཆད་བྱས་ལ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་ལྔ་དང་། ལྷ་མོ་བརྒྱད་དང་། དེ་བཞིན་གཞན་དག་གིས་མཆོད་དེ། དེ་བཞིན་དུ་མཆོད་པ་ཉི་ཤུས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། དེ་ནས་གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམ་པར་བཀྲ་བ་བརྒྱ་སྟོང་ལ་སོགས་པའི་གྲངས་སྙེད་དམ། འབྱོར་པ་ཅི་ཡོད་པ་ལས་འབུལ་བ་དང་རོ་བརྒྱ་པའི་ལྷའི་ཞལ་ཟས་དང་། སྭསྟི་ཀ་ལ་སོགས་པའི་བཟའ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་འབུམ་མམ་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་དུ་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ།

One should also arrange various kinds of food and snacks, such as the three white substances, the three sweet substances, and cakes, as appropriate. Regarding that very point: "Adorned with six banners and yak-tail streamers, With bells, silk ribbons, victory banners, and so forth— With such ornaments as these, It is most beautifully decorated." Thus, the supreme ornaments are taught in sequence in this context. This concludes the sequence for the provisional maṇḍala. Then, at the time of evening, the mantra practitioner should bathe, put on ornaments, and anoint the body with fragrant scents. Holding a vajra in the right hand and ringing a bell with the left, one should circumambulate while reciting the hundred-syllable mantra seven, five, or three times to supplement any deficiencies. Then, sitting upon a comfortable seat, one should perform the sequence beginning with the blessing of the tongue and hands, through the first yoga, the supreme maṇḍala, the supreme activity, the vajra accomplishment, and the sealing with the four mudrās. Thereafter, one should present the five offerings of flowers and so forth, the eight goddesses, and other offerings. Likewise, one should perfectly present the twenty offerings. Then, one should offer parasols, victory banners, and various multicolored flags numbering in the hundreds or thousands, or as many as one’s resources allow. One should also offer divine food of a hundred flavors and various types of edibles, such as svastika cakes, in numbers reaching a hundred thousand or ten thousand.

ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ་ཅེས་བརྗོད་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། རོལ་མོ་བཅུ་ཕྲག་སྟོང་ངམ། བརྒྱ་ཕྲག་སྟོང་ངམ། བཅུ་ༀ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿཞེས་པ་མངོན་པར་བཟླས་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། རྣམ་པ་བཅུ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། གླིང་བུ་དང་། པི་ཝང་དང་། རྫ་རྔ་དང་། རྫ་རྔ་ཆུང་ངུ་དང་། ཆ་ལང་དང་། རྔ་བོ་ཆེ་དང་། མྲིཾ་ཏ་ཀ་དང་། རྔ་རིང་དང་རྔ་རྐེད་ཉག་དང་ཏི་མི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་དང་བཅུའོ། ། རས་དཀར་པོ་ཟུང་ཁྲིའམ། སྟོང་ངམ་བརྒྱ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཤིན་ཏུ་བརྟགས་པའི་རྟ་དང་གླང་པོ་ཆེ་དང་། བ་ལང་གི་ཁྱུ་རྣམས་ཀྱང་། ཨོཾ་བཛྲ་སྥ་ར་ཎ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་པར་བཟླས་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྦྱིན་སྲེག་གིས་ལས་ཕྲན་ཚེགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པ་ན། ། ལས་བཤད་དེ་དག་གཞན་དུ་མེད། ། ཅེས་པ་གསུངས་ཏེ། གཞན་གོང་དུ་གསུངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་དོན་བསྒོམ་པས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སྦྱིན་སྲེག་འདི་ཡང་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ལས་བཤད་ཅེས་པ་ནི་ལས་ནི་བདག་དང་གཞན་གྱིའོ། ། བཤད་པ་ནི་སྒྲུབ་ཐབས་འདི་རུའོ། ། གཞན་དུ་མེད་ན་ནི། ། དོན་གཞན་དང་མི་བསྲེ་བར་འོག་ནས་འབྱུང་བའོ། ། བདག་གི་ལས་དང་གཞན་གྱི་ལས། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཁོ་ནའོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་ལ་བདག་དོན་དང་ལྡན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལ་བདག་གི་ལས་བསྟན་པ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། བདག་གི་ལས་ལ་ཡང་བཞི་སྟེ།

Reciting "Oṃ akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt," one should make the offering. One should offer musical instruments—ten thousand, or a hundred thousand, or ten—having empowered them with the recitation of "Oṃ hūṃ hrīḥ." The ten types are as follows: the flute, the lute, the clay drum, the small clay drum, the cymbals, the great drum, the mṛdaṅga, the long drum, the waist-drum, and the one called the timila. One should offer ten thousand, a thousand, or a hundred pairs of white cotton cloths. One should also offer well-examined horses, elephants, and herds of cattle, having empowered them with the recitation of "Oṃ vajraspharaṇa khaṃ." Then, in order to accomplish the siddhis of minor activities through the fire offering (homa), it is said: "Furthermore, when performing the fire offering, there are no activities explained elsewhere." This means that by meditating on the meaning of the three types of yoga explained above, one should also perform this fire offering that appears below. Regarding "activities explained," "activities" refers to those of oneself and others; "explained" means in this sādhana; "not elsewhere" means that one should not mix it with other purposes, but should follow what appears below. This is precisely what is meant by the statement: "The activities of oneself and the activities of others." In that regard, first, in order to make oneself endowed with purpose, it is said: "Therein, the activities of oneself are taught." There are four aspects to the activities of oneself.

དེ་ཡང་ཕྱི་དང་ནང་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྦྱང་ཞིང་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་དང་ཚེ་དང་བསོད་ནམས་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྒྱས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་དང་། བསམ་པ་ཡིད་དང་འཐད་པ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་དབང་གི་སྦྱིན་སྲེག་དང་། ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་ངན་པ་དང་། སྦྱོར་བ་ངན་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་གཅད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དྲག་པོའི་མངོན་སྤྱོད་དང་བཞིའོ། ། དེ་ནས་དེའི་ཡམ་ཤིང་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཤིན་ཏུ་དགེ་བའི་ཤིང་བུ་ནི། ། ཞེས་གསུངས་པ་ནི་ཞི་བ་ལ་དགེ་བ་སྟེ། དཀར་པོ་ལ་འོ་མ་ཅན་མངར་བའི་རོ་དང་ལྡན་པའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་དགེ་བ་སྟེ་སེར་པོ་ཁ་བའི་རོ་དང་ལྡན་པའོ། ། དབང་ལ་དགེ་བ་སྟེ། དམར་བ་སྐྱུར་བའི་རོ་དང་ལྡན་པའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་དགེ་བ་སྟེ། ནག་པོ་ཚེར་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་ཚ་ཞིང་རྩུབ་པའི་རོ་དང་ལྡན་པས་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཙནྡན་ཤུག་པ་ཞེས་པ་ནི་ཞི་བའོ། ། སོགས་ཞེས་པའི་ཁོངས་སུ་རྒྱས་པ་ལ་སྐྱེར་པ། དབང་ལ་པདྨ་དམར་པོའི་ཤིང་། མངོན་སྤྱོད་ལ་གང་ཞིག་ཚེར་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་ལ་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དྲི་ཞིམ་དང་ལྡན་མཛེས་པའི་ཤིང་། ། ཞེས་པ་ནི། ཞི་ལ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་མངར་བའི་རོ་ཡིས་བྱུག་པའོ། ། དབང་ལ་ཁ་དོག་དམར་པོ་རོ་སྐྱུར་བས་བྱུག་པའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ཁ་དོག་སེར་པོ་རོ་ཁ་བས་བྱུག་པའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ཁ་དོག་ནག་པོར་བྱ་ཞིང་རོ་ཚ་ཞིང་རྩུབ་པས་བྱུག་གོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཤིང་གི་རིང་ཐུང་གི་ཚད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཟླུམ་པོ་ལ་སོགས་དབྱིབས་སུ་བརྩིག།

Furthermore, in order to purify and pacify the conceptualizations that appear externally and internally, there is the peaceful fire offering (śānti-homa); in order to increase longevity and merit, the enriching fire offering (pauṣṭika-homa); in order to bring all intentions and desires under control, the magnetizing fire offering (vaśya-homa); and in order to sever the continuity of all evil adversaries and malevolent applications, the wrathful ritual of sorcery (abhicāra). These are the four. Then, in order to teach the sacrificial wood (samidh) and so forth, it is said: "The wood that is exceedingly virtuous." This means that for the peaceful rite, virtuous wood is white, possessing a milky sap and a sweet taste. For the enriching rite, virtuous wood is yellow, possessing a bitter taste. For the magnetizing rite, virtuous wood is red, possessing a sour taste. For the sorcery rite, virtuous wood is black, possessing a pungent and coarse taste; this is the meaning. If one asks what their essential nature is, it is taught: "Sandalwood, juniper," and so forth. This refers to the peaceful rite. Within the scope of the word "and so forth," for the enriching rite one uses barberry; for the magnetizing rite, the wood of the red lotus; and for the sorcery rite, whatever wood is thorny. This is the meaning. "Wood that is fragrant and beautiful": for the peaceful rite, it is anointed with a white color and a sweet taste. For the magnetizing rite, it is anointed with a red color and a sour taste. For the enriching rite, it is anointed with a yellow color and a bitter taste. For the sorcery rite, it should be black in color and anointed with a pungent and coarse taste; this is the meaning. Then, in order to teach the dimensions of the wood's length, it says: "Construct in shapes such as circles."

ཅེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཞི་བའི་ཐབ་ཁུང་ནི་ཁ་དོག་དཀར་པོ་དབྱིབས་ཟླུམ་པོ་ཆེ་ཆུང་ནི་ཁྲུ་གང་དུ་བྱའོ། ། ཟབས་སུ་ཁྲུ་ཕྱེད་བརྐོས་ལ། ཁ་ཁྱེར་སོར་བཞིས་བསྐོར་བར་བྱ་སྟེ། དབུས་ཀྱི་ཁ་ཁྱེར་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་གཏང་ངོ་། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་འཁོར་ལོ་གཏང་ངོ་། ། དེ་ནས་རྒྱས་པའི་ཐབ་ཁུང་ནི་ཁ་དོག་སེར་པོ། རྒྱར་ཁྲུ་དོ་པ། ཁྲུ་བཞི་པ་ཁྲུ་གང་ཟབས་སུ་བརྐོ། ཁ་ལ་སོར་བཞི་བཅུ་ཡོད་པས་གྲུ་བཞིར་བསྐོར་རོ། ། དབུས་ཀྱི་ཁ་ཁྱེར་ལ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་བཏང་། ནང་དུ་པདྨའི་འབྲས་བུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་སོར་བཞི་ལ་པདྨས་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དབང་གི་ཐབ་ཁུང་ནི་དབྱིབས་ཟླ་གམ་ལ། ཟླ་གམ་གྱི་ཁ་ལ་སོར་ཉི་ཤུ་ཐམ་པ་ཡོད་པ། རྒྱ་ལ་སོར་བཞི་བཅུ་ཡོད་པ། ཟབས་སུ་སོར་བཅུ་བསྐོར་བར་བྱ་སྟེ། ཁ་དོག་ནི་དམར་པོའོ། ། ཁ་ཁྱེར་ལ་སོར་གསུམ་གྱིས་བསྐོར། དབུས་ཀྱི་ཁ་ཁྱེར་ལ་མདའ་གཞུ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་བཏང་། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཞགས་པས་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ནས་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཐབ་ཁུང་ནི་ཁ་དོག་ནག་པོ། དབྱིབས་ཟུར་གསུམ་པ། ངོས་རེ་ལ་སོར་ཉི་ཤུའོ། ། ཟབས་སུ་སོར་བཅུ་བརྐོའོ། ། སོར་གསུམ་ཕྱིར་བཀྱེད་ལ་ཁ་ཁྱེར་སོར་གསུམ་གྱིས་བསྐོར། དབུས་ཀྱི་ཁ་ཁྱེར་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་བསྐོར། དེའི་ཕྱི་རྒྱབ་ཏུ་མདའ་གཞུ་དང་། མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་དང་དགྲ་སྟ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་སྤེལ་ལ་གཏང་ངོ་། ། དེ་ལ་རང་རང་གི་མཚན་མ་ཡང་བྲིའོ། ། དེ་ནས་མེ་སྦར་བ་ནི་ཞི་བའི་མེ་ནི་དགོན་པའམ། འོན་ཏེ་གཙུབ་ཤིང་ལས་བཏོན་ལ་དངུལ་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་དཀར་པོའི་ནང་དུ་རླུང་ཡབ་ཀྱིས་སྦར་ལ།

The meaning of what was thus spoken is as follows: The hearth for pacifying rites is white in color and circular in shape; it should be one cubit in size. It should be dug half a cubit deep, and its rim should be four finger-widths wide, encircling the center. A garland of vajras should be placed upon the central rim, and a wheel should be placed outside of that. Next, the hearth for enriching rites is yellow in color. It is two cubits in width and four cubits in circumference, and should be dug one cubit deep. Its rim is forty finger-widths, making it square. A garland of jewels should be placed upon the central rim; inside, there is a lotus fruit, and the outer four finger-widths should be encircled by lotuses. Next, the hearth for magnetizing rites is crescent-shaped. The rim of the crescent is twenty finger-widths, and its width is forty finger-widths. It should be dug ten finger-widths deep, and its color is red. The rim is encircled by three finger-widths. Upon the central rim, a bow and arrow and a hook are placed; the exterior is adorned with lassos. Next, the hearth for wrathful rites is black in color and triangular in shape, with each side measuring twenty finger-widths. It should be dug ten finger-widths deep. It is extended outward by three finger-widths and encircled by a rim of three finger-widths. The central rim is encircled by three-pronged vajras. On the back of that, a bow and arrow, a trident, a battle-axe, and a khaṭvāṅga are placed in alternating fashion. Their respective symbols should also be drawn there. Regarding the kindling of the fire: for pacifying, the fire should be produced from a forest fire or from a fire-drill, and then ignited with a bellows inside a white vessel made of silver or similar material.

ལེགས་པར་འབར་བ་དང་། གཟོད་བུད་ཤིང་གི་ནང་དུ་བླུགས་སོ། ། རྒྱས་པའི་མེ་ནི་རྒྱལ་པོའམ། འོན་ཏེ་བུ་མང་པོའི་ཁྱིམ་ནས་བླངས་ཏེ། གསེར་རམ་སེར་པོའི་སྣོད་སར་པར་སྦར་རོ། ། དབང་གི་མེ་ནི་སྨད་འཚོང་མའི་ཁྱིམ་ནས་བླངས་ལ་ཟངས་ཀྱི་ཀོང་བུ་སར་པར་སྦར་རོ། ། མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་མེ་ནི་ཤན་པ་ནག་པོའི་ཁྱིམ་ནས་བླངས་ལ་ལྕགས་ཀོང་སར་པའི་ནང་དུ་རླུང་ཡབ་ཀྱིས་སྦར་ལ། ལེགས་པར་འབར་བ་དང་། གཟོད་བུད་ཤིང་གི་ནང་དུ་བླུགས་སོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་མར་གྱི་དགང་བླུགས་གསུམ་གྱིས་མེ་གསོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཐབ་ཁུང་དེ་བསངས་ལ། དམ་ཚིག་གི་མེ་ལྷ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐབ་ཁུང་དུ་མེ་ཏོག་གཏོར་ལ། པཾ་ལས་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་གདན་བསྐྱེད་ལ། ། དེ་ནས། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནས། དབུ་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔས་བརྒྱན། ། ཞེས་པའི་བར་ནི་དཀྱུས་ཉིད་གསལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ལྷ་ཤར་ལྷོ་མཚམས་ནས་སྤྱན་དྲང་སྟེ། དད་པ་དང་ནི་དམ་ཚིག་གིས། ། ཚུར་གཤེགས་ཚུར་གཤེགས་འབྱུང་པོ་ཆེ། ། མེ་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་དྲང་སྲོང་མཆོག། སྲེག་བླུགས་ཞལ་ཟས་བཞེས་ནས་ཀྱང་། ། འདི་ཉིད་དུ་ནི་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། ཨགྣ་ཡེ་རཾ་རཾ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་ཕཊ། ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་ཨཿཞེས་དམ་ཚིག་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྟིམ་མོ། ། དེ་ལ་མཆོད་པས་མཆོད་ནས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་མེ་ལྷའི་ཐུགས་ཀར་ལྷ་ཚོགས་བསྐྱེད་དེ། དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་ཨ་ལས་ཟླ་སྟེངས་སུ། ། ཞེས་པ་ནས། སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་ལྡན་པར་བསམ། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་ཏེ་གོ་སླའོ། །

Once it is well-blazing, the firewood is then added. For the fire of enrichment (puṣṭi), fire is taken from the house of a king or a family with many sons and kindled in a new vessel of gold or yellow metal. For the fire of power (vaśya), fire is taken from the house of a prostitute and kindled in a new copper bowl. For the fire of wrathful activity (abhicāra), fire is taken from the house of a black butcher and kindled with a bellows in a new iron bowl; once it is well-blazing, the firewood is then added. Then, reciting oṃ vajra jvala jvala hūṃ, one should nourish the fire with three ladlefuls of clarified butter. Next, having purified the hearth, one scatters flowers into the hearth in order to generate the samaya fire deity. From the syllable paṃ, one generates a seat of a variegated lotus. Then, from the passage: "First, one should meditate on the Primordial Buddha," up to: "The crown is adorned by the wisdom being (jñānasattva)," the procedure is clear from the text itself. Then, the wisdom fire deity is invited from the southeast direction: "Through faith and the samaya, come hither, come hither, O great being! King of fire deities, supreme sage, Having accepted this burnt offering and food, Please remain right here." Reciting agnaye raṃ raṃ praveśaya phaṭ āveśaya aḥ, one dissolves the deity into the samaya deity so that they are non-dual. Having made offerings to him, one requests his departure. Then, one generates the assembly of deities within the heart of the samaya fire deity. From the passage: "In his heart, from the syllable a, upon a moon," up to: "Visualize them as possessing body, speech, and mind," the meaning is easy to understand.

དེ་ནས་རྫས་ཀྱི་རིམ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་སྲེག་བླུགས་དབུལ་བ་ནི། ཞེས་གསུངས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྐྱེད་པའི་ལྷ་ཚོགས་དེ་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རྫས་རྣམས་དབུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། མར་དང་ཏིལ་དང་ཡམ་ཤིང་དང་། ། མངར་གསུམ་ལྡེ་གུ་དཀར་གསུམ་ནི། ། ཞི་བའི་རྫས་ལ་བཤད་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ནི་ཞི་བའི་རྫས་སོ། ། རྒྱས་དང་དབང་དང་དྲག་པོ་དགུག། དེ་ལས་གསུངས་པའི་རྫས་རྣམས་ནི། ། འདི་ལས་མ་གསུངས་གཞན་དག་ལས། ། རྒྱས་པར་བསྟན་ཏེ་དེར་ཤེས་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཞོ་ཟན་དང་། ཏིལ་དང་། དཱུཪྺ་དང་། འབྲས་སོ་བ་དང་། ཀུ་ཤ་དང་། འབྲས་ཀྱི་ལག་པན་དང་། ནས་ཆན་དང་། གྲོ་ཆན་རྣམས་བསོག་གོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཁ་དོག་དང་རོ་དང་ཡམ་ཤིང་གི་སྐབས་སུ་གསུངས་པ་ལྟར་འདིར་ཡང་ངོ་། ། རྫས་ཐམས་ཅད་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་གཡས་སུ་བསྒྲིག་པར་བྱའོ། ། མཆོད་རྫས་ཐམས་ཅད་ནི་གཡོན་དུ་བསྒྲིག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་ཁ་སྦྱར་ཞིང་དབུལ་བ་ནི་ཞི་བ་ལ་མར། རྒྱས་པ་ལ་ཞོ། ། དབང་ལ་མེ་ཏོག་ཨུཏྤ་ལ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ཚེར་མ་དབུལ་ཏེ་སྣ་དྲང་བའོ། ། དབུལ་བ་ནི་སྔགས་རིང་གི་ཞབས་ལ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་ཡེ་སྡིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཞི་བར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། པུཥྚིཾ་ཀུ་རུ་ཡེ་ཚེ་དང་བསོད་ནམས་རྒྱས་པར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། པ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཡེ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། མཱ་ར་ཡ་ཕཊ་ཐམས་ཅད་བརླག་པར་གྱིས་ཤིག། ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཐམས་ཅད་ཁུགས་པར་གྱུར་ཅིག་ཧཱུཾ་ཛཿཞེས་བརྗོད་ཅིང་སྲེག་རྫས་རྣམས་རིམ་པར་དབུལ་བར་བྱའོ། །

Then, in order to show the sequence of the substances, it is said: "Regarding that, the offering of the burnt oblations (homa) is as follows." This means that one should offer the substances that appear below to the assembly of deities generated above. "Butter, sesame, and fuel wood, The three sweets, the medicinal paste, and the three whites Are explained as the substances for pacification." This refers to the substances for pacification. "For enrichment, magnetizing, wrath, and summoning, The substances taught therein— Since they are not taught here, they are Taught extensively elsewhere; they should be known from those." The meaning of this is as follows: one should gather curd-rice, sesame, dūrvā grass, śyāmāka grain, kuśa grass, rice-flour balls, barley porridge, and wheat porridge. Furthermore, just as it was taught regarding the colors, tastes, and fuel wood, it is the same here as well. All the substances should be arranged to the yogi’s right, and all the offering materials should be arranged to the left. Then, regarding the offering of the darvī and sruk ladles joined together: for pacification, offer butter; for enrichment, curd; for magnetizing, the utpala flower; and for wrathful activities, thorns—these are the introductory offerings. As for the actual offering, at the end of the long mantra, one should recite: oṃ sarvapāpaṃ śāntiṃ kuru ye svāhā ("Oṃ, pacify all sins and so forth, svāhā!"); puṣṭiṃ kuru ye svāhā ("Make life and merit flourish, svāhā!"); vaśaṃ kuru ye svāhā ("Bring all under control, svāhā!"); māraya phaṭ ("Destroy them all!"); and ākarṣaya svāhā hūṃ jaḥ ("Summon them all, hūṃ jaḥ!"). Reciting these, one should offer the burnt substances in sequence.

དེ་ནས་སྤྱི་བོར་ཡི་གེ་ཨ་དཀར་པོ་ཅིག་བསམས་ལ་དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། འཐིབས་པ་དང་། རྨུགས་པ་དང་། མ་རིག་པ་དང་། ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཕོག་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆུས་བཀྲུས་ནས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པར་བྱས་ཏེ། བཀུག་ནས་བཞི་པོའི་ཨ་ལ་ཐིམ་པས་འོད་དུ་ཞུ་སྟེ། ལུས་མགོ་གཞུག་ཏུ་ཐིམ་པས་བག་ཆགས་ཀྱི་ལུས་སྦྱངས་ཏེ། སླར་གསོས་ནས་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དུ་ལྡན་པར་གྱུར་ཏེ། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་བདེ་ལ་མི་རྟོག་པ་དེ་ལ་ལྷག་པར་གནས་པས་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྒྱས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྤྱི་བོའི་ཨ་ལས་འོད་ཟེར་སེར་པོ་འཕྲོས་པས་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡང་ཚེ་བཅུད་བསྡུས་ནས་བདག་གི་ཚེའི་གནས་སུ་ཐིམ་ཞིང་རྒྱས་པར་བྱའོ། ། ལོངས་སྤྱོད་འཕེལ་བར་འདོད་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཁེངས་པའི་ནོར་ཕྱུགས་བཀུག་ཅིང་རང་གི་ནོར་ཕྱུགས་ལ་བསྟིམས་ཏེ་རྒྱས་པར་བྱའོ། ། བུ་ཚ་འཕེལ་བར་འདོད་ན་ཚངས་རིས་མན་ཆད་ཀྱི་ཕོའི་མཚན་ཀུན་བཀུག་སྟེ། ཕོ་མོའི་སྐྱེ་གནས་ལ་བསྟིམས་པས་བུ་ཚ་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དབང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཡང་ཨ་ལས་འོད་དམར་པོ་འཕྲོས་པས་གང་དབང་དུ་བྱ་བ་དེ་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་སྟེ། བདག་གི་མདུན་དུ་མངོན་སུམ་དུ་འོངས་ཤིང་དབང་དུ་འདུས་པར་བསམས་ན་རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོ་ལྟ་བུ་ཡང་དབང་དུ་འདུས་པར་འགྱུར་རོ། །

Then, visualize a white letter A at the crown of the head. Its light rays strike the afflictions, obscurations, lethargy, ignorance, hatred, and so forth of all sentient beings, washing them with the water of wisdom and causing them to possess authentic wisdom. Having summoned these, they dissolve into the A at the fourth [center], melting into light. As this light dissolves into the body from head to toe, the body of habitual tendencies is purified. Being restored, it becomes endowed with the major and minor marks. By abiding intensely in that essence of authentic wisdom—blissful and non-conceptual—one should remain in that state of intense abiding. Then, for the samādhi of enrichment, yellow light rays radiate from the A at the crown, gathering the life-essence of Brahmā and others. These dissolve into the seat of one's own life-force, causing it to flourish. If one wishes to increase enjoyments, summon the wealth and livestock that fill the world-system and dissolve them into one's own wealth and livestock, causing them to increase. If one wishes to increase offspring, summon all male organs from the realm of Brahmā downwards and dissolve them into the birth-cavities of the male and female; thus, offspring will increase. Then, for the samādhi of magnetizing, red light rays radiate from the A once more. Whatever is to be magnetized is summoned by these light rays; if one visualizes them coming before oneself and being brought under control, even a king's queen will be magnetized.

དེ་ནས་དྲག་པོ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཨ་དེ་ལས་འོད་ཟེར་ནག་པོ་འཕྲོས་པས་བདག་གིས་དགྲ་བགེགས་ལ་སོགས་པའི་གདུག་པ་ཅན་རྣམས་བཀུག་སྟེ་བསྒྲལ་ནས་ཕུང་པོ་མཆོད་ཡོན་དུ་ཕུལ་ཏེ་བརླག་པར་བསམ་པ་དེའི་ཕྱིར། སྤྱི་བོ་ཟླ་སྟེངས་ཨ་བསྒོམས་ལ། ། དེ་ཉིད་ཞུ་བར་གྱུར་པ་ལས། ། ཞི་བྱ་དེ་ཉིད་ཞུ་འགྱུར་ཏེ། ། སླར་གསོས་གཞོན་ནུའི་གཟུགས་བྱས་ལ། ། དེ་ལ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ། ། ཞེས་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཡན་ཆད་ནི་བདག་གི་དོན་གྱི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་ན་བ་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ལ་ན་བའི་ལས་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་རྣམས་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གང་དག་ཡིད་ནི་མི་དྲན་པའི། ། ཞེས་པ་ནི། འཐིབས་པ་དང་། རྨུགས་པ་དང་། སྨྱོ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བགེགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡོད་གྱུར་ན། ། ཞེས་པ་ནི་བགེགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བ་ནཱི་ཡ་ཀ་ལ་སོགས་པ་བགེགས་རིགས་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བཞིའོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་རིམས་དང་ཤུ་བ་དང་གཡན་པ་དང་། མཛེ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན། འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་ལྟར་བྱ། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཏིང་འཛིན་འདི་དག་དྲན་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་བདག་སྟོང་པའི་ངང་ལས་ཡི་གེ་དྷཱིཿདཀར་པོ་ཅིག་ཏུ་བསམས་ལ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དེའི་ཐུགས་ཀར་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉ་གང་བ་ལྟ་བུ་དེའི་སྟེང་དུ་གཞིའི་སྙིང་པོ་མུཾ་དང་། སྤྲོ་བྱེད་ཀྱི་སྙིང་པོ་རཾ་བསམ། རཾ་དེ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་ནད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་། དེ་གཏོང་བར་བྱེད་པའི་བགེགས་དང་།

Then, regarding the samādhi of wrathful sorcery: from that letter A, black light rays radiate, summoning and liberating the malevolent ones such as enemies and obstructors. One should imagine their aggregates being offered as an oblation and then destroyed. For that reason, it is said: "Meditate on the A atop a moon at the crown; From its melting, the one to be pacified likewise melts. Having restored them to the form of a youth, One should cause them to abide there." This refers to that. Up to this point is the sequence for one's own benefit. Then, for the sake of benefiting the sick, it says: "Regarding the ritual for the sick," which means the following points that appear below. "Those whose minds are not mindful" refers to states such as stupor, lethargy, and insanity. "If there are the applications of obstructors" refers to the eighty-four thousand classes of obstructors, such as Vanīyaka, the king of obstructors. "If there are applications" means if there are fevers, sores, scabs, leprosy, and so forth, one should act as follows, as it appears below. "One should remember these samādhis" means: from the state of one's own emptiness, visualize a white letter Dhīḥ. From its total transformation, there is the Primordial Buddha; at his heart, from an A, visualize a full moon maṇḍala, upon which are the Mūṃ of the ground essence and the Raṃ of the emanating essence. From that Raṃ, light rays radiate, [purifying] all forms of illness and so forth, as well as the obstructors who inflict them.

དེའི་རྐྱེན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་འོད་ཟེར་གྱིས་བཞུ་བཏུལ་བྱས་ལ་སླར་ནད་ལ་ཐིམ་པས་ནད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཞུ་བར་བྱས་ཏེ་སླར་འདུས་པ་ལས་འབྲུ་ནག་པོ་ལས་བགེགས་ཀྱི་གཟུགས་བྱས་ལ། གང་གནོད་པའི་མིང་ཤོག་བུ་ལ་བྲིས་ཏེ། གླན་ལ་དེ་ལ་ནད་ཀྱི་དངོས་པོ་བསྟིམས་ལ། ཐིམ་པ་དང་གཟོད་ཞི་བའི་སྐབས་སུ་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ལྟར་མེ་སྦར་ཏེ། སྔགས་རིང་ཞབས་ལ་བགེགས་རིགས་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་དང་ནད་བཞི་བརྒྱ་རྩ་བཞི་ཞི་བར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བཟླས་ཏེ་ཡུངས་ཀར་དང་། ཏིལ་ནག་གིས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བསྲེག་པར་བྱས་ན་སོས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནས། ཡུངས་ཀར་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བསྲེག། ཅེས་པའི་བར་དུ་གསུངས་སོ། ། གལ་ཏེ་སེམས་པར་མ་གྱུར་ན། ། སྲིན་བུས་ཟོས་པའི་ཤིང་གདུག་པ་ཅན་ཁྲུ་གང་པ་ལ་ཚ་བ་གསུམ་གྱིས་བསྐུས་ཏེ་དེ་ལ་མེ་སྦར་ལ་གོང་མ་ལྟ་བུར་བགེགས་དང་ནད་དགུག་གཞུག་བྱས་ལ་བསྲེག་པར་བྱ་སྟེ། ལྷག་མ་ནི་དཀྱུས་གསལ་ལོ། ། ན་བ་ལ་ཕན་གདགས་པའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་ཤི་བ་ལ་ཕན་གདགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཤི་ལ་ཕན་གདགས་ན། ། ཞེས་པ་ནི། འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་རྣམས་སོ། ། དང་པོ་གནོད་པའི་བགེགས་བསལ་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི། རིགས་ཀྱི་བུ་ཕོ་མོ་དོན་དང་ལྡན་པ་གང་རུང་ཅིག་ཚེའི་འདུ་བྱེད་དུ་གྱུར་ན། ཕུང་པོ་དེ་དྲོད་དང་མ་བྲལ་བར་བདག་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་རོ་ལ་གནོད་པའི་བགེགས་ལ་སོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བཀུག་ལ། ཤ་ཆང་དང་སྒོག་བཙོང་དང་། ལ་ཕུག་དང་། འབྲས་ཆན་དང་།

The conditions and so forth of that [disease] are thoroughly melted and refined by light rays; these then dissolve back into the illness, causing all the substantial entities of the disease to melt. These are then gathered back together to form the form of an obstructing spirit (bgegs) out of black grain. The name of whoever is causing harm is written on a piece of paper and attached [to the form], and the substantial entities of the disease are absorbed into it. Once they have dissolved, fire is ignited as described in the section on pacification. At the end of the long mantra, one recites: "May the eighty thousand classes of obstructing spirits and the four hundred and four diseases be pacified! Svāhā!" If one performs the fire offering (sbyin sreg) one hundred and eight times with white mustard seeds and black sesame seeds, the patient will be healed. Therefore, it is said: "First, one should meditate on the Primordial Buddha," and so on, up to: "Burn one hundred and eight white mustard seeds." If [the patient] does not recover, one should take a piece of poisonous wood one cubit long that has been eaten by insects, smear it with the "three hot" substances (tsha ba gsum), and ignite it. As before, one performs the summoning and absorption of the obstructing spirits and diseases, and then burns them. The remainder is clear from the main text. This is the sequence for benefiting those who are ill. Next, in order to show how to benefit those who have died, it says: "Then, if one is to benefit the deceased..." This refers to the following points. First, "having cleared away the harmful obstructing spirits" means: if a son or daughter of noble family who possesses the meaningful [teachings] has reached the end of their life-formations, while the corpse has not yet lost its warmth, one should maintain the divine pride (nga rgyal) of oneself as the Primordial Buddha. Through meditative absorption (ting nge 'dzin), one summons the obstructing spirits and so forth that harm the corpse. [One offers] meat, alcohol, garlic, onions, radishes, cooked rice, and...

ཁུར་བ་ལ་སོགས་པའི་གཏོར་མ་ཆ་གཅིག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་བདུད་རྩི་སྦྱིན་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ཏུ་འདི་སྐད་བརྗོད། སུ་དག་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་ན། ། ལྷ་དང་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་། ། གཤིན་རྗེ་སྲིན་པོ་གང་ཡང་རུང་། ། སྔོན་གྱི་ལན་ཆགས་དེད་པ་རྣམས། ། མཐུན་པའི་གཏོར་མ་འདི་ལོང་ལ། ། ཚེ་འདས་འདི་ལ་མ་མནར་ཅིག། ཅེས་བྱས་ལ་གཏང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཡུངས་ཀར་གྱི་རྒྱལ་པོས་བྲབ་ཅིང་སྔགས་རིང་བཟླས་ལ་མཚམས་བཅད་དོ། ། དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་ལ་ཕན་པའི་ཆོ་ག་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་རོ་དེའི་སྤྱི་བོར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཨ་དཀར་པོ་ཅིག་བསམས་ལ་དེ་འོད་དུ་ཞུ་བ་ལས་ལུས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་བྱས་ཏེ། སྤྱི་བོ་མགྲིན་པ་སྙིང་ག་ལྟེ་བ་སྨིན་མཚམས་དང་ལྔར་རིམ་པར་རྣམ་སྣང་དང་། འོད་དཔག་མེད་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་དང་། དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་རྣམས་འཁོར་དང་བཅས་པར་གྱུར་པར་བསམ། ལྷ་རེ་རེའི་སྤྱི་བོ་ན་ཡང་ཨ་དཀར་པོ་རེ་རེ་ཡོད་པར་བསམ་པ་དེའི་ཕྱིར། ཨ་ཡིས་ཀུན་ཁྱབ་སྤྱི་སྟེང་བསམ། ། ལྷར་གྱུར་ལྷ་ནི་སྔོན་བཞིན་བསམ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་རང་རང་གི་སྤྱི་བོའི་ཨ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་དུས་གསུམ་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བཅུད་བསྡུས་ཏེ་ཁ་དོག་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ཏེ། རང་རང་གི་སྤྱི་བོར་ཐིམ་པ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་དང་ལྡན་པར་བྱས་ཏེ། ལུས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོར་གནས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར། ཨ་ལས་ཡེ་ཤེས་ལྔས་གང་ནས། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། ཕན་པའི་གནོད་སྦྱིན་ཆུས་བཏབ་ལ། །

Bless a single portion of the torma, such as fried cakes and so forth, and offer it with the mantra for bestowing nectar. Then, speak these vajra words: "Whoever there may be in the worlds of the ten directions—gods, nāgas, yakṣas, Yama, or rākṣasas—who are pursuing old karmic debts, take this appropriate torma and do not torment this deceased person!" Having said this, release it. Then, sprinkle white mustard seeds while reciting the long mantra to establish the boundary. This is called the ritual for benefiting those outside. Next, visualize a white letter A upon a moon maṇḍala at the crown of the corpse. As it melts into light, it pervades the entire body. At the five locations—the crown, throat, heart, navel, and between the eyebrows—visualize Vairocana, Amitābha, Akṣobhya, Amoghasiddhi, and Ratnasambhava, each with their respective retinues, appearing in succession. Visualize that on the crown of each deity there is also a white letter A. Therefore, it is said: "Visualize the A pervading all at the crown; visualize the deities as they were before." Then, light radiates from the A at each of their crowns, gathering the wisdom-essence of the Tathāgatas of the three times. This is transformed into the five colors and dissolves into each deity's crown, causing them to be adorned with the five Tathāgata crowns. Thus, the entire body abides as the essence of the five wisdoms. Therefore, it is said: "From the A, filled with the five wisdoms." Then, the beneficial yakṣas are sprinkled with water.

ཞེས་པ་ནི་ཆུ་གཙང་ལ་ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ལ། ཕུང་པོ་ལྔའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ལྷ་ཚོགས་ལ་སྐུ་ཁྲུས་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར། དང་པོ་བཀྲུ་བ་ལས་ཡིན་ཏེ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཨ་ཡི་འཕྲོ་འདུ་ལས། ། ཞེས་པ་ནི་བདག་གི་ཐུགས་ཀར་ཨ་དཀར་པོ་བསམ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་འགྲོ་དྲུག་གི་བག་ཆགས་སྦྱངས། ཚེ་ལས་འདས་པའི་ཤེས་པ་བཀུག་ལ། རོ་ལ་བཅུག་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་ཐིམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནི་སྔོན་གྱི་ཆོ་གའོ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་གོང་དུ་གསུངས་ནས་ནི་རོའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཆོ་ག་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་གོང་དུ་འགྲོ་བ་བྱས་པའི་དེ་མ་ཐག་པ་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་ག་འདི་བཤད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཤི་བ་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་བཞག་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ལྡན་པའི་རོ་དེ་མཎྜལ་གྱི་དབུས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་གདན་ལ་གཞག་གོ། ། ཞག་གསུམ་སློབ་དཔོན་སྨྱུང་གནས་པ། ། ཞེས་པ། ཞག་གསུམ་ཁ་ཟས་ཀྱི་ཚོད་བཟུང་ལ། དཀར་གསུམ་ལ་སོགས་པ་བཟའ་ཞིང་། ཉིན་རེ་ལ་ཐུན་གསུམ་གསུམ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བགེགས་བསྐྲད་ལ་སོགས་བྱས་ནས་ནི། ། ཞེས་པ། ཐུན་རེ་རེ་ལ་ལྷོ་སྒོའི་ཆོ་ག་རེ་རེ་ལའོ། ། དེ་ཡང་རྒྱུད་ཉིད་ལས། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ངན་སོང་གསུམ། ། སྦྱོང་བར་བྱེད་པའི་འཛུམ་བསྟན་ནས། ། ཞེས་པ་དང་། ངན་སོང་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྦྱོང་བ། ། མགོན་པོ་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་མཆོག། ཅེས་གསུངས་སོ། །

Regarding this: one should recite oṃ vajrayakṣa hūṃ one hundred and eight times over pure water and perform the ritual bathing of the previously mentioned assembly of deities in order to purify the conceptualizations of the five aggregates. Therefore, it is said: "First, it is from the act of washing." Then, regarding the line "From the radiation and reabsorption of the letter A": one should visualize a white letter A at one's heart. Light rays radiate from it, purifying the habitual tendencies of the six classes of beings. The consciousness of the deceased is summoned and inserted into the corpse; one should then visualize it dissolving into the Tathāgata and his retinue. "This is the preliminary ritual" means that having spoken thus above, this is the ritual that precedes the corpse. "Then" means that immediately after the preceding steps have been performed, this ritual of the "special abiding" (adhiṣṭhāna) which follows is explained. "Place the deceased in the center of the maṇḍala" means that the corpse, which possesses the maṇḍala of the five Tathāgatas, is to be placed in the center of the maṇḍala upon a seat of a multicolored lotus. "For three days, the master remains in a fast" means that for three days one should moderate one's food, eating the "three whites" and so forth, and practice the deity yoga in three sessions each day. "Having performed the expulsion of obstructors and so forth" refers to performing the ritual of the southern gate for each session. Furthermore, the Tantra itself says: "Having displayed a smile that purifies the three lower realms of all sentient beings," and, "The Protector who completely purifies all lower realms, the supreme among all sentient beings."

འཁོར་ལོ་ལྷ་རྣམས་མདུན་བསམ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཞག་གསུམ་དུ་བྱས་པའི་ནང་པར་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། ཨོཾ་མཉྫུ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཙཀྲ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་བསམས་ལ། དེ་ལ་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ཕྱག་བཙལ་རྡོ་རྗེ་བསྐྱེད་སོགས་བྱ། ། ཞེས་པ་བཅུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་སྡོམ་པ་གཟུང་བར་བྱས་ལ་དེ་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི། ཚེ་འདིར་དང་པོར་འབྲས་བུ་ཡོད། ། ཅེས་པ་ནས། འདི་ལ་དབང་ནི་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཞེས་པ་ཡན་ཆད་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྦྱོར་བ་དང་པོ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་དང་། ལས་རྒྱལ་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྒོ་དབྱེ་བ་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ཏེ། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ནི་རབ་ཏུ་བརྐྱང་། ། མཐེ་ཆུང་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་སྦྲེལ། ། སྒོ་དབྱེ་བ་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། ཨོཾ་མཉྫུ་ཤྲཱི་བཛྲ་དྷ་རོངྒྷ་ཊ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བརྗོད་དེ། གཞལ་ཡས་ཁང་སྒོ་དབྱེ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེར་སྒྲུབ་པ་དང་། ཚོགས་བསགས་པ་ཡན་ཆད་འདིར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་རིང་གིས་ལྷ་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་བྱས་ལ། ཐུན་གསུམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ཞག་བཞི་རུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་གང་ཞིག་དེ་ཉིད་ལ། ། ཞེས་པ་ནས། ཤི་བ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་པ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་དོན་ལ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། དཀྱུས་ཉིད་གསལ་ལོ། ། དེ་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་འདྲི་བའི་ཚེ། ། དང་པོ་སངས་རྒྱས་ང་རྒྱལ་དང་། ། ཞེས་པ་ནས། མངོན་སུམ་འདྲ་བར་གང་བར་བསྒོམ། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་གསོལ་བ་གདབ་པ་སྟེ། དཀྱུས་གསལ་ལོ། ། དེ་ནས་བྲི་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །

"Visualize the deities of the wheel in front" means that on the morning of the third day after practicing in that manner, one should bind the wheel mudrā and recite oṃ mañjuśrī vajracakra hūṃ, thereby visualizing the deities of the maṇḍala in the space before one. To make offerings to them, it says: "Perform prostrations, generate the vajra, and so forth." Having performed the ten purifications and taken the vows, one should then recite the section beginning from "In this life, the first result is present" up to "Please grant the empowerment in this." Then, one should perform the meditative absorptions of the first application, the supreme king of the maṇḍala, and the supreme king of activities. Then, one should open the gates. Binding the two vajra fists, extend the two index fingers, and link the little fingers like a chain. This is the mudrā for opening the gates. Reciting oṃ mañjuśrī vajradhara udghāṭaya hūṃ phaṭ, one should open the gates of the celestial mansion. Then, one should understand the practices from the vajra accomplishment up to the accumulation of merit. Next, having clarified all the deities with the long mantra, one should perform the yoga of the three sessions for four days. Then, from "Whosoever, in that very [state]..." up to "the meditative absorption of the deceased abiding in the preparatory stage," one should abide in the meaning; the main text is clear. Then, regarding the time of drawing the great maṇḍala, from "First, the pride of being the Buddha..." up to "meditate until it is filled like a direct perception," this is the supplication; the main text is clear. Then, in order to show the drawing:

ཤི་ལ་ཕན་གདགས་དཀྱིལ་འཁོར་ལྡན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའི་དོན་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུ་ལ་དབུས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་མེ་ཐབ་ཏུ་བྱས་ལ། གཞལ་ཡས་ཁང་པ་དེ་འདྲ་བ། ། ཞེས་པ་རོ་སྦྱོང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ལས་གསུངས་ཏེ་གཞན་དུ་ཞེས་པ་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལྟ་བུ་ནི་རོ་སྦྱོང་བའི་དོན་དུ་ཡིན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཞག་བདུན་ནང་པར་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ལྟར་རོ་ལ་བསྙེན་པ་ཞག་བདུན་དུ་བྱས་ནས་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་པའི་ཚེ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ནས་ཕྱི་ཡི་རིམ་ལྡན་པས། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཕྱིའི་རིམ་ལྡན་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་བགེགས་བསྐྲད་པ་དང་། གར་ལ་སོགས་པའི་རོལ་མོས་མཆོད་པ་དང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དྲང་བར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། སྔགས་པ་ཆས་གོས་ལྡན་པ་ཡིས། ། ཤིན་ཏུ་བསྒྱིངས་པ་ལྡན་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆས་གོས་ལྡན་པ་ནི་དབུ་རྒྱན་དང་། རྣ་རྒྱན་དང་། མགུལ་རྒྱན་དང་། དོ་ཤལ་དང་། མགུར་ཆུ་དང་། དཔུང་རྒྱན་དང་། གདུ་བུ་དང་། སོར་གདུབ་དང་། རྐང་རྒྱན་དང་། གོས་ནི་སྟོད་གཡོགས་དང་། སྨད་གཡོགས་སོ། ། ལྡན་པ་ནི་དེ་རྣམས་འཛོམ་པའོ། ། བསྒྱིངས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་འགྱིང་བག་དང་བཅས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཐའ་མ་བསྐོར་བར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་སྔོན་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཆོ་ག་རྣམས་ནི་དཔྱད་པར་བྱ། ། དང་པོའི་ཆོ་གའི་རིམ་པ་ནས། །

It is said, "Possessing the maṇḍala that benefits the deceased." The meaning of this is that, for example, in the Vajradhātu-maṇḍala, the central palace is made into a fire-hearth; "such a celestial mansion" refers to the maṇḍala for purifying the corpse. Regarding the phrase "as taught here, and not elsewhere," the meaning is that such a maṇḍala as described above is for the purpose of purifying the corpse, but not for purposes such as conferring empowerment. "Perform the fire offering on the morning of the seventh day" means that after performing the approach retreat for the corpse for seven days, one should perform the fire offering at the time of constructing the colored-powder maṇḍala. If one asks how that is to be done, it is said: "Then, possessing the outer sequence." "Possessing the outer sequence" means that outside the maṇḍala, one should expel obstructors, make offerings with music such as dance, and lead forth the aggregates and so forth. If one asks how that is, it is said: "The mantra practitioner, possessing the ritual attire, having assumed a very majestic posture." "Possessing the ritual attire" means being equipped with the crown, earrings, necklace, long necklace, breast-ornament, armlets, bracelets, rings, and anklets, as well as the upper and lower garments. "Possessing" means having all of those assembled. "Majestic posture" means that one should circumambulate the perimeter of the maṇḍala with a very dignified bearing. Then: "By means of the preliminary application, the rituals should be examined. From the sequence of the initial ritual..."

འཁོར་ལོའི་རིམ་པ་འདི་གསུངས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི། ལྕེ་ལག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནས། གཞལ་ཡས་ཁང་བསྐྱེད་པ་ཡན་ཆད་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་གཟོད་རོ་དེ་མེ་ཐབ་ཏུ་བཞག་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་དང་། ལས་རྒྱལ་མཆོག་དང་། ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་གདབ་པ་ཡན་ཆད་བྱས་ཏེ། གཟོད་མེ་སྦར་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྦར་ཞེ་ན། སྔོན་དུ་ཞི་བའི་སྐབས་སུ་ཇི་ལྟར་འདིར་ཡང་རྒྱས་པར་བྱས་ལ་གཟོད་བསྲེག་པའི་ལས་བྱས་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་གསུམ་སྟེ། རོ་མཆོད་གནས་སུ་བསྲེག་པ་དང་། རོ་ལྟར་བསྲེག་པ་དང་། རོ་སྲེག་རྫས་སུ་བསྲེག་པ་དང་གསུམ་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྲེག་གོ། ། རྫས་དབུལ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་སྔོན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར། མེ་ཉིད་ཤི་བའི་གནས་སྦྱངས་ཏེ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཁོ་ནའོ། ། དེ་ནས་ཁྲུས་བྱས་མཆོད་པའི་ཚོགས། ། ཞེས་པ་ནི། མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཆུས་བསངས་ལ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ལྔ་དང་ལྷ་མོ་བརྒྱད་དང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་མཆོད་པ་དང་། མཆོད་པ་ཉི་ཤུ་པས་ཀྱང་མཆོད་པ། བསྟོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར། མ་ལུས་པར་ནི་འདིར་བཤད་དོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ཕྱོགས་སྐྱོང་ལ་གཏོར་མ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་དེ་ལ་ལམ་བསྟན་བྱ། ། ཚོགས་བསག་དགེ་བའི་དོན་ལ་སྦྱར། ། ཞེས་པའི་དོན་ནི་ལྷོ་སྒོའི་ཆོ་ག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་མཐར་བདག་ཉིད་རྟོགས་སྒོམ་དང་། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བྱས་པའི་རྗེས་ལ་བདག་ཉིད་མི་དམིགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་མཉམ་ཤེས་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཡང་དག་པའི་ཐུགས་དང་།

Regarding the statement, "This sequence of the wheel is taught," it means that one should perform the rites from the blessing of the tongue and hands up to the generation of the celestial mansion. Only then should the corpse be placed in the fire pit, and having performed the rites up to the sealing with the four mudrās—including the Supreme King of the Maṇḍala and the Supreme King of Activities—one should finally ignite the fire. If one asks how it is ignited: just as in the previous section on pacification, one should elaborate here as well and then perform the cremation rites. This should be understood as threefold: cremating the corpse as the object of offering, cremating it as the corpse itself, and cremating it as the cremation substances. One should understand the sequence of offering the substances and so forth beforehand. Therefore, it is said: "The fire itself purifies the place of death." Then, regarding "Having performed the ablution, the assembly of offerings," it means that one should cleanse the offering materials with the water of Vajrayakṣa. One should then offer the five [offerings] such as flowers, the eight goddesses, and other offerings, as well as the twenty offerings and the praises. Therefore, it is said: "Everything without exception is explained here." Then, as taught in the Subāhuparipṛcchā, one should give the torma to the guardians of the directions. Then, regarding "Then, the path should be shown to it; apply it to the purpose of gathering the accumulations and virtue," the meaning should be understood from the ritual of the southern gate. Finally, regarding "At the end, the meditation on the realization of oneself," the meaning is that after having performed those [rites], one should make oneself non-referential. "Knowing that very [reality] as equal" refers to oneself as the authentic mind.

ཚེ་ལས་འདས་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་མཉམ་ཞིང་དབྱེར་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཅིས་མི་ཚུགས་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་ཉོན་མོངས་པ་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཚུགས་སོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་རྟག་གནས་བདེ་ལྡན་དང་། ཞེས་པ་ནི། ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དེ་ལ་རྟག་པར་གནས་ན་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་བདེ་བ་དང་ལྡན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་དོན་བསྟན་ནས་སྐབས་འདིར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་སྐབས་སུ་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུ་བ་ནི་རིམ་པས། ཨའི་ངང་ཉིད་དུ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རིམ་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མཆོད་རྟེན་ལ་ཐིམ། མཆོད་རྟེན་ཆོས་འབྱུང་ལ་ཐིམ། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་ལ་དེ་གཞལ་ཡས་ཁང་ལ། དེ་ལྷ་ཚོགས་ལ། དེ་གཞིའི་སངས་རྒྱས་ལ། དེ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ལ། དེ་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་ལ། དེ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ། དེ་ཟླ་བ་ལ། དེ་ཨ་ལ་ཐིམ་མོ། ། དེ་ཉིད་ལ་ཨའི་དང་ཉིད་དུ། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། དེ་ལྟར་བདག་གི་ངོ་བོ་ཡི་གེ་ཨ་དཀར་པོའི་དང་ཉིད་དུ་གནས་པས། དེ་ཡང་བདག་ལུས་ཨས་ཁྱབ་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། དེ་ནས་ཨ་དེའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་བདག་གི་ཤེས་པ་འོད་དུ་ཞུ་ནས་ཐིག་ལེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ངང་དུ་རྟོགས་ཏེ། ཉེ་བའི་དཔེས་མཚོན་ན་འདུས་མ་བྱས་པའི་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་གནས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ལ། དེ་ཉིད་ཨ་ཡི་བྱིན་རླབས་ལ། ། ཨ་ཉིད་དབྱིངས་ཀྱི་ངང་ཉིད་དུ། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་འདྲའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། །

This means that one should understand the consciousness of the deceased to be equal and indivisible. As for the phrase "by what is one not harmed?", it means that if one realizes it in that way, one cannot be harmed by any of the afflictions. Regarding the phrase "abiding forever in bliss," it means that if one abides forever in that meaning of the equality of all things, one possesses the bliss of the unerring meaning of authentic wisdom. Having thus shown the meaning of the meditation, at this point one should perform the request for the wisdom-being to depart and so forth, just as was explained during the stage of the preliminary service. Then, the dissolution of the maṇḍala of meditative concentration is done in stages, as it is said: "into the very nature of A." The stages are as follows: the wisdom-vajra dissolves into the stūpa; the stūpa dissolves into the source of phenomena (dharmodaya); the crossed vajra dissolves into the celestial mansion; that into the assembly of deities; that into the primordial Buddha; that into the primordial Buddha; that into the wheel of insight; that into the wisdom-being; that into the moon; and that dissolves into the letter A. This is what is meant by "into the very nature of A." Thus, by abiding in the nature of the white letter A, which is one's own essence, it is said: "Furthermore, my body is pervaded by the A." Then, through the blessing of that A, one's consciousness melts into light and is realized as the bindu, the bodhicitta in the state of non-arising. To illustrate this with a near-example, it abides like unconditioned space. Regarding that very point, it is said: "Through the blessing of that very A, A itself is in the state of the expanse; everything is like space."

དེ་ནས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་དོན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། དེ་ཡན་ཆད་ཤི་བ་ལ་ཕན་གདགས་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་རྣམ་པ་བཞིའི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་བསྟན་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་ཅན། ། ཡན་ལག་མེད་པའི་རྩིས་ལས་འདས། ། བསམ་གཏན་བཞི་ཡི་རྩེ་མོ་ཅན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ལུས་ལ་འཁོར་ལོ་བཞི་གནས་ཏེ། ། ལྟེ་བ་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། རྩིབས་ནི་བཅུ་གཉིས་ཡང་དག་ལྡན། ། དང་པོའི་རྩིབས་ནས་བརྩམས་ཏེ་དགོད་པ་ནི། ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཱཿཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཱཿཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཱཿགནས་སོ། ། རྟག་པ་ཤེས་རབ་ཡིག་འབྲུའི་འཁོར་ལོའོ། ། ཕོ་བྲང་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ནི་ལྟེ་བ་ལ་མི་བསྐྱོད་པ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ། རྒྱལ་པོ་ཆགས་པ་ལེགས་པ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ་སྒེག་མོ་དང་། བདུག་སྤོས་མ་དང་། སྒོ་བ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། བྱམས་པ་འཇམ་དཔལ། སྤོས་ཀྱི་གླང་པོ་ཡེ་ཤེས་ཏོག་དང་བཅུ་གཉིས་སོ། ། ལྟེ་བར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་གྲགས། ། སྙིང་གར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་ནི་བཅུ་གཉིས་རྩིབས་དང་ལྡན་པ་ལ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་དང་པོར་ཨ་དགོད། ཨ་ཨཱ། ཨི་ཨཱི། ཨུ་ཨཱུ། ཨེ་ཨཻ། ཨོ་ཨཽ། ཨཾ་ཨཿདགོད་པར་བྱའོ། ། རྟག་པ་ཤེས་རབ་ཡིག་འབྲུའི་འཁོར་ལོའོ། ། ཕོ་བྲང་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ནི་ལྟེ་བར་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན། ཉི་མ། རྒྱལ་མཚན། བཞད་པ། རིན་ཆེན་སེམས་མ་དང་། མེ་ཏོག་མ་དང་། ཕྲེང་བ་མ་དང་། སྒོ་བ་ཞགས་པ། བཟང་སྐྱོང་། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོ། བློ་གྲོས་མི་ཟད་པ། སྤོབས་པ་བརྩེགས་པ་དང་བཅུ་གཉིས་སོ། །

Then, there is the yogi of the meaning as it was explained. Up to that point is the sequence for benefiting the deceased. Then, in order to teach the meaning of the four wheels: the meaning of "then the teaching on the wheels" is precisely what follows below. Furthermore, it is said: "Possessing the bindu of half of sixteen, beyond the calculation of the limbless, the pinnacle of the four meditative concentrations." Thus, four wheels reside in the body. The navel is the wheel of insight; it is perfectly endowed with twelve spokes. Beginning from the first spoke, the arrangement is: A Ā Aṃ Āḥ A Ā Aṃ Āḥ A Ā Aṃ Āḥ. This is the wheel of the syllables of the eternal insight. As for the palace of the deity wheel, at the navel is Akṣobhya; then Vajrasattva, King Rāgarāja, the female deities Vajrī, Lāsyā, Dhūpā, the gatekeepers Aṅkuśa, Maitreya, Mañjuśrī, Gandhahastin, and Jñānaketu—these are the twelve. This is known as the wheel of insight at the navel. As for the wheel of insight at the heart, it possesses twelve spokes. In sequence, first place A; then A Ā, I Ī, U Ū, E AI, O AU, Aṃ Āḥ. This is the wheel of the syllables of the eternal insight. As for the palace of the deity wheel, at the navel is Ratnasambhava; [then] Vajraratna, Sūrya, Dhvaja, Hasa, the female deities Ratnī, Puṣpā, Mālā, the gatekeeper Pāśa, Bhadrapāla, Sāgaramati, Akṣayamati, and Pratibhānakūṭa—these are the twelve.

འདི་ནི་སྙིང་གའི་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོའོ། ། མགྲིན་པ་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་ནི། ། བཅུ་གཉིས་རྩིབས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། རིམ་བཞིན་རྩིབས་གཅིག་པ་ལ་ཨ། ། ཨ་ར་པ་ཙ་ན། ཝཱ་གཱི་ཤྭ་ར་པྲཛྙཱ་ན་མཿདགོད། རྟག་པ་ཤེས་རབ་ཡིག་འབྲུའི་འཁོར་ལོའོ། ། ཕོ་བྲང་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ནི། ། ལྟེ་བ་ལ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས། རྡོ་རྗེ་ཆོས་རྒྱུ། སྨྲ་བ། རྣོན་པོ་ཆོས་ཀྱི་སེམས་མ་དང་། གླུ་མ། མར་མེ་མ། སྒོ་བ་ལྕགས་སྒྲོག། མཐུ་ཆེན་ཐོབ་དང་། ངན་སོང་ཀུན་འདྲེན་དང་། མྱ་ངན་འཇོམས་དང་། དྲ་བ་ཅན་གྱི་འོད་དང་བཅུ་གཉིས་སོ། ། མགྲིན་པ་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོར་གྲགས། ། སྤྱི་བོ་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་ནི། ། བཅུ་གཉིས་རྩིབས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། རྩིབས་དང་པོར་ཧ་ར་ཧ་ར། ཏ་ཐཱ་ག་ཏ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿབྷ་ག་ཝཱན་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟི། བཱ་གཱི་ཤྭ་ར་མ་ཧཱ་ཝཱ་ཙ་སརྦ་དྷརྨ་ག་ག་ནཱ་མ་ལ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཱཿ རྟག་པ་ཤེས་རབ་ཡིག་འབྲུའི་འཁོར་ལོའོ། ། ཕོ་བྲང་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ནི་ལྟེ་བ་ལ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ། རྡོ་རྗེ་ལས་དང་། སྲུང་བ་དང་། གནོད་སྦྱིན་ཁུ་ཚུར། ལས་ཀྱི་སེམས་མ། གར་མ་དྲི་ཆབ་མ། སྒོ་བ་དྲིལ་བུ། ཟླ་འོད། འོད་དཔག་མེད། ནམ་མཁའ་མཛོད། སྒྲིབ་པ་སེལ་བ། མཚོག་མ་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོར་གྲགས། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ལྕེ་འོད་རབ་གསལ། ། ཞེས་པ་བཞུ་བཏུལ་ནི་འཁོར་ལོའི་གདམས་ངག་བླ་མ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་ཕོ་བྲང་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ལུས་གནས་རྩའི་འཁོར་ལོ་དང་། ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་གསུམ་གསལ་བར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་རྟག་ཏུ་གང་བསྒོམ་པ། ། ཞེས་པ་ནི།

This is the wisdom wheel of the heart. As for the wisdom wheel of the throat, it is perfectly endowed with twelve spokes. On the first spoke, in sequence, one should place: A, A-ra-pa-ca-na, Vāgīśvara-prajñā-namaḥ. This is the wheel of the syllables of the eternal wisdom. As for the maṇḍala of the palace deities: at the hub is Amitābha, Vajradharma, Vāgīśvara, Tīkṣṇa, Dharmasattvī, Gītā, Dīpā, the gatekeeper Śṛṅkhalā, Mahāsthāmaprāpta, Sarvadurgatipariśodhana, Śokavināśana, and Jālinīprabha—these are the twelve. This is known as the wisdom wheel of the throat. As for the wisdom wheel of the crown, it is perfectly endowed with twelve spokes. On the first spoke: Hara hara, Tathāgata, Oṃ hūṃ hrīḥ bhagavān jñānamūrti, Vāgīśvara mahāvāca sarvadharmāgānāmala-supariśuddha-dharmadhātu-jñānagarbha āḥ. This is the wheel of the syllables of the eternal wisdom. As for the maṇḍala of the palace deities: at the hub is Amoghasiddhi, Vajrakarma, Rakṣa, Yakṣamuṣṭi, Karmasattvī, Nṛtyā, Gandhā, the gatekeeper Ghaṇṭā, Candraprabha, Amitābha, Gaganagañja, and Sarvanīvaraṇaviṣkambhin. This is known as the wisdom wheel of the crown. "The flames of wisdom light shine most clearly"—thus, the instructions for the melting and refining of the wheels should be learned from the guru. This clearly teaches the three: the maṇḍala of the palace deities, the wheels of the channels abiding in the body, and the wheel of superior wisdom. To show the result of meditating in that way, it says: "Whoever meditates thus constantly..."

རིགས་ཀྱི་བུ་གང་ལ་ལ་ཞིག་གིས་དེ་ལྟར་བསྒོམས་ན་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་གཞོན་ནུའི་གཟུགས་ཅན་བདེ་བ་ཐོབ་ཅེས་གསུངས་པ་སྟེ། གཞོན་ནུ་ནི་འཇམ་དཔལ་ལོ། ། གཟུགས་ཅན་ནི་དེའི་སྐུ་ལ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། བདེ་བ་ཐོབ་པ་ནི་དེའི་ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པའོ། ། དྲག་འཛིན་ལུས་ནི་ངན་འགྲོའོ། ། དེ་དག་སྤངས་ནས་ཞེས་པ་ནི། ། གོང་དུ་གསུངས་པའི་དོན་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་གཞན་གྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡང་གྲུབ་སྟེ། རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་སུ་སྐྱེ་བས་ན། ། རང་དགའི་ལུས་སུ་སྐྱེ་བར་ངེས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས། དེས་ས་བཅུ་ལ་བགྲོད་པར་བསྟན་པ་ནི། དཀྱུས་ཉིད་གསལ་ལོ། ། དེ་ནི་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་ལྷག་པར་གནས་པའི་སློབ་མ་དེ་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས། འདི་ནི་དབང་བསྐུར་དམ་པར་གསུངས། ། ཞེས་པ་ནི། སྔོན་དུ་ལྷག་པར་གནས་པའི་སློབ་མ་དེ་འདིར་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་མ་བསྐུར་ན་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དབང་བསྐུར་མེད་ན་དངོས་གྲུབ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་བྱ་བའི་རིམ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་སྔགས་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་སྔོན་དུ་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ལ། དབང་བླང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། གཟོད་སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལ་དབང་བྱིན་ཡོན་ཏན་གྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ།

"Noble son, if anyone meditates in that way, they will attain the bliss of the youthful form that appears below," it is said. "Youth" refers to Mañjuśrī. "Form" refers to his body adorned with the major and minor marks. "Attaining bliss" refers to attaining the wisdom of his authentic mind. "The body of fierce grasping" refers to the lower realms. "Having abandoned those" means that by meditating on the meaning as explained above, one abandons the afflictions of the three realms and also accomplishes the unerring benefit of others as described below. Because one is born as the venerable Mañjughoṣa, it is said: "One is certain to be born in a body of spontaneous joy." Then, to show how one traverses the ten grounds, the main text is clear. This is the stage of meditating on the wheel of insight. Next, in order to confer empowerment upon the student who has undergone the preparatory rites, it says: "This is taught as the sublime empowerment." This means that the student who has previously undergone the preparatory rites is to be empowered here. If one asks what happens if it is not conferred: "Without empowerment, there is no siddhi." To show the sequence of the master's activities, it says: "The mantra practitioner endowed with qualities." This means that before empowering the qualified student, the master himself must enter the maṇḍala of the wisdom being, receive the empowerment, and so forth, and only then should the student be introduced into the maṇḍala. If one asks what happens then: "By granting empowerment to them, qualities are accomplished." It is said:

དེ་ནས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ཁྲུས་བྱས་རྒྱན་གོན་ཏེ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་སློབ་དཔོན་དུ་འོས་པའི་བླ་མས་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཆུས་བསངས་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་ལ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ཡོངས་སུ་བཟླས་པའི་གོས་དམར་པོའི་སྟོད་གཡོགས་དང་སྨད་གཡོགས་གྱོན་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྵྞ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བཟླས་པའི་གདོང་གཡོགས་དམར་པོ་བཅིངས་ལ། ཡོན་གྱི་དམ་པ་དག་ཕུལ་བ་ཡོངས་སུ་བླངས་ཏེ། དེའི་སྙིང་ག་དང་། དཔྲལ་བ་དང་། ལྐོག་མ་དང་། སྤྱི་བོ་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་དེའི་ས་བོན་གྱི་རྣམ་པར་བཀོད་ལ་ཕྱོགས་བཞིའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་བྱེད་དུ་བཅུག་ལ། དེ་ནས་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན་དུ་གཞུག་ཅིང་དེ་བཞིན་དུ་ཕྲེང་བ་འཛིན་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་འདི་སྐད་ཅེས་བསྒོ་བ་བྱ་སྟེ། སྐལ་དང་ལྡན་པ་རིགས་ཀྱི་བུ། ། ཁྱོད་ནི་ཅི་དང་ཅི་ལ་དགའ། ། འདོད་དོན་གང་ཡིན་ཁྱོད་ཀྱིས་སྨྲོས། ། དེ་ནས་སློབ་མས་འདི་སྐད་ཅེས། ། བདག་ནི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། རབ་ཏུ་བལྟ་བར་བགྱི་བ་དང་། ། མྱ་ངན་འདས་པའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། བདག་ནི་འཇུག་པར་འཚལ་ལགས་སོ། ། དེ་རྗེས་སློབ་དཔོན་དམ་པས་ཀྱང་། ། འདི་སྐད་ཅེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། ། གསང་བ་བས་ཀྱང་ཆེས་གསང་བའི། ། ཡང་གསང་དམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར། །

Then, in order to show how the disciples are to be introduced, the meaning of the passage beginning with "First, having bathed and donned ornaments" is as follows: The guru, who is worthy to act as the master, should purify [the disciple] with the water of all-activity, bless them as Vajrasattva, and adorn them with all ornaments. He should then don a red upper and lower garment over which the Vajrayakṣa mantra has been recited, and bind on a red blindfold over which "Oṃ vajratīkṣṇa hūṃ phaṭ" has been recited. Having accepted the supreme offerings, he should arrange the seed-syllables of the [four] families upon the moon disks at the disciple's heart, forehead, throat, and crown, in the form of a vajra, a jewel, a lotus, and a crossed vajra. He should then have the disciple prostrate to all the Tathāgatas of the four directions. Next, with the mantra "samayas tvaṃ," he should have the disciple hold the samaya-mudrā of Mañjuvajra and likewise hold a rosary. Then the master should address him as follows: "Fortunate son of noble family, In what do you take delight? Tell me what your desired goal is." Then the disciple should say: "I wish to behold The secret maṇḍala, And I desire to enter The supreme city of nirvāṇa." Thereafter, the sublime master should say: "This is the most secret of secrets, The supreme, most secret maṇḍala, Spoken by the Victors of the past."

བདག་གིས་བུ་ཁྱོད་གཞུག་པར་བགྱི། ། གྲོང་ཁྱེར་ལ་ཡང་གྲོང་ཁྱེར་དེ། ། མྱ་ངན་འདས་པའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། བུ་ཁྱོད་རབ་ཏུ་གནས་པར་བགྱི། ། སྐལ་དང་(། ,་) ལྡན་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ཡང་ཕྱག་འཚོལ་ལ། ། སྡིག་པ་མ་ལུས་སྦྱང་བྱས་ནས། ། སྡོམ་པ་རྣམས་ནི་ལེགས་པར་ཟུང་། ། མཆོག་ཏུ་སེམས་ཀྱང་བསྐྱེད་པར་གྱིས། ། ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་དོན་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་འཁོར་དང་བཅས་པས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་ཕྱག་བྱས་ལ། བཅུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནས་སྡོམ་པ་གཟུང་བ་ཡན་ཆད་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་འདི་སྐད་བསྒོའོ། ། དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་ཀྱིས། ངས་ཁྱོད་ལ་ཡེ་ཤེས་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་ཡང་ཐོབ་ན་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱས་ཀྱིས། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་མ་སྨྲ་ཤིག། དམ་ཚིག་ཉམ་པར་གྱུར་ཏ་རེ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཁ་ཐུར་དུ་བསྟན་པ་སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་བཞག་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་གིས་གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་ལ་སྨྲས་ན་ཀླད་པ་འགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཉིད་དང་མནའ་ཆུའི་སྙིང་པོས་སྔགས་ལ་སློབ་མས་འཐུང་དུ་གཞུག་གོ། ། དེའི་མནའི་སྙིང་པོ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཧཱུཾ་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་དེང་ཁྱོད་ཉིད། ། སྙིང་ལ་ཡང་དག་ཞུགས་མཛད་ཀྱིས། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་ཏེ་གཤེགས། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨུ་ད་ཀ་ཋཿ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། །

"I shall initiate you, my son. Just as a city is entered, I shall establish you, my son, in the supreme city of nirvāṇa. You, who are fortunate, should also prostrate to the deities. Having purified all misdeeds without exception, take up the vows well and generate the supreme mind of awakening." Thus he says. Then the qualified disciple, together with the retinue, prostrates to the deities of the maṇḍala and is led to perform the practices from the ten purifications up to the taking of the vows. Then he instructs him as follows: "Today you have entered the family of all the tathāgatas. I shall generate in you that wisdom by which even the accomplishment of all the tathāgatas is attained, let alone anything else. Do not speak of this to those who have not seen the great maṇḍala; otherwise, your samaya will be impaired." Then, placing the vajra-sattva mudrā with the palm facing downward upon the disciple’s crown, he says: "This is your vajra samaya. If you speak of it to anyone, your head will split apart." Then, with this very samaya mudrā and the essence of the oath-water, he causes the disciple to drink the mantra. The essence of that oath is as follows: HŪṂ. Today the vajra samaya has truly entered your heart. If you speak of this way, it will immediately tear you apart and depart. OṂ VAJRA UDAKA ṬHAḤ. This is your hell-water.

དམ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་འདིས་འགྲུབ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། གལ་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་སྨྲས། ། སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ན་འདུག་པའམ། ། དད་པ་མེད་ལ་བསྟན་མི་བྱ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ལ་འདི་སྐད་བསྒོའོ། ། དེང་ཕན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ང་ཡིན་གྱིས། ངས་འདི་བྱོས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བྱ་དགོས་སོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་བརྙས་པར་མ་བྱེད་ཅིག། མི་བདེ་བ་མ་སྤངས་པས་ཁྱོད་དུས་བྱས་ནས་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་སྨྲས་ལ་འདི་སྐད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབས་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་ལ་འབབ་པར་གྱུར་ཞེས་སྨོས་ཤིག་པར་བསྒོའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིན་པར་གྲགས། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་བླ་ན་མེད། ། དེ་རིང་ཉིད་དུ་འབབ་པར་ཤོག། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཨཿཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་ལས་བྱུང་ནས་དེའི་སྙིང་གར་ཞུགས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འབབ་པར་གྱུར་པར་བསམས་ན་འབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ཧོ་ཨ་ཧ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་རང་གི་སྙིང་ག་ལ་བཀོད་ལ། སེའུའི་མེ་ཏོག་དང་འདྲ་བའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རང་གི་དམ་ཚིག་དང་བཅས་པ་རང་གི་སྙིང་གར་ངེས་པར་བྱུང་ལ། བཛྲ་བནྡྷ་ཏྲཊ་ཅེས་པས་དེའི་སྙིང་ག་ཕྱེ་ལ་དེར་བཅུག་སྟེ་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་སྔགས་བརྗོད་ལ།

If the samaya is transgressed, one is burned; if the samaya is guarded, the siddhi is accomplished by this water of Vajrāmṛta. The vajra, bell, and mudrās must not be spoken of to those who have not seen the maṇḍala, nor should they be shown to a crowd of people or to those who lack faith. Then, the preceptor should instruct the disciple as follows: "From this day forward, I am your Vajrapāṇi. Whatever I command you to do, you must do. Do not treat me with contempt. If you do not abandon your misdeeds, you will die and fall into hell." Having said this, he should instruct them: "Recite: 'May all the Tathāgatas grant their blessings, and may Vajrasattva descend into me!'" Then the Vajra Master should quickly bind the mudrā of Vajrasattva and say: "This is your samaya; it is renowned as Vajrasattva. May the unsurpassed Vajra-wisdom descend this very day!" He should then recite: oṃ vajrāveśa aḥ. Then, having arisen from the binding of the mudrā, one should imagine that Vajrasattva has entered the disciple's heart and descended. Furthermore, by placing the syllables ho a ha at one's own heart, one should visualize Vajrasattva, who resembles a pomegranate flower, emerging from one's own heart together with the samaya. By reciting vajra bandha traṭ, one should open the disciple's heart, insert [the deity] there, and bind the mudrā for the descent of the vajra while reciting the mantra.

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་བར་གྱུར་པར་བསམས་ན་ཡང་འབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་བདུན་ནམ་བརྒྱད་རྫོགས་པས་ཀྱང་འབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། སློབ་མའི་གཙོ་བོའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བྱ། ། ཡིག་བརྒྱ་ཕྱེད་པས་མཉམ་གཞག་བརྟན་བྱས་ནས། ། བདག་ལུས་གང་ཡིན་སྣོད་ཀྱི་སྒོ་ཕྱེ་ཞིང་། ། སྙིང་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་བལྟ། ། སྔགས་ཀྱི་བདག་པོ་ཡི་གེ་ཨ་དམར་གསུངས། ། བརྗོད་པས་ཡང་དག་ཆགས་པས་གཡོ་བར་བལྟ། ། སློབ་མའི་ལུས་འདི་སྒོ་ནི་དབྱེ་བྱས་པར། ། ཞུགས་ནས་རྡོ་རྗེ་བྱས་པའི་སྙིང་ལ་གནས། ། མ་ལུས་ལུས་པ་ཀུན་དུ་བཀང་ནས་སུ། ། རྐང་པ་གཡོན་པས་གཡས་པ་མནན་ནས་ནི། ། སྔགས་པས་སློབ་མའི་སྙིང་ག་དེ་ལ་དབབ། ། ཀུན་དུ་དྲིལ་བུའི་སྒྲ་ནི་ཡང་དག་དཀྲོལ། ། ལག་པ་པདྨ་འདབ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བྱས། ། མི་བསྐྱོད་རིན་ཆེན་ལ་སོགས་བདེ་གཤེགས་རྣམས། ། རང་གི་ཕྱོགས་ཕྱོགས་ནས་བྱོན་འོད་ཕབ་པས། ། ལེགས་བབས་གྱུར་པས་རང་གི་བུ་ལ་བལྟ། ། གང་ཞིག་དེས་ཀྱང་འབབ་པར་མ་གྱུར་ན། ། ལག་པ་གཡས་པར་ཏིལ་གྱི་ས་བོན་གཞག། དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཡང་རྣམ་བཀོད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་འོད་འབར་བ་ནི་རྣམ་པར་བསམ། ། གཡོན་པའི་མཐེབ་མཛུབ་ཕྱག་རྒྱར་བྱས་པ་ཡིས། ། བླང་བར་བྱས་ལ་མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ལུས་ནི་ཐལ་བར་བྱས་ལ་རྣམ་དག་པའི། ། བསོད་ནམས་ལུས་ལའང་སྔགས་ཀྱི་འོད་ཀྱིས་དགང་། ། ཡེ་ཤེས་བབ་བ་ཉིད་དུ་བསམས་ནས་ནི། ། རྫས་བཞིན་འབབ་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་འགྱུར། ། ལ་ལ་དག་གིས་ལེགས་པར་བཤད་པ་ན། ། མཆེ་བའི་མྱུ་གུ་ཅུང་ཟད་གཙིགས་པ་ཡིས། །

If the Blessed One thinks of it as being full, it will descend. It will also descend if the seven or eight vajra words of the Mahāyāna-abhisamaya are completed. One should place a vajra at the heart of the principal disciple. Having stabilized the meditative equipoise with half of the hundred-syllable mantra, one should open the door of the vessel of one’s own body and look into the center of the vajra residing in the heart. The Lord of Mantras is said to be the red letter A. By reciting it, one should visualize it being moved by perfect passion. Having opened the door of this body of the disciple, it enters and resides in the heart made of vajra. Having completely filled the entire body without exception, the mantrin, with the left foot pressing down upon the right, should cause it to descend into that heart of the disciple. One should ring the bell clearly and form the lotus-petal mudrā with the hands. The Sugatas, such as Akṣobhya, Ratnasambhava, and the rest, arrive from their respective directions and cast down light. Looking at one’s own child who has been well-descended, if it still does not descend, one should place a sesame seed in the right hand. Having arranged the letter HŪṂ in the center, one should visualize a blazing vajra light. Forming the mudrā with the left thumb and forefinger, one should take it and perform a fire offering. Having reduced the body to ashes, one should fill the pure body of merit with the light of the mantra. Having visualized the descent of wisdom itself, it will truly descend like a substance. When some have explained it well, with the tips of the fangs slightly bared, [the descent occurs].

རྩེ་མོ་འོད་དཀར་གཡོ་ཞིང་དགོད་པའི་ཞལ། ། སྨིན་མ་གདེངས་པས་ཕྱོགས་བཅུ་མ་ལུས་པ། ། འབྲུག་སྒྲ་ལྟ་བུ་ཧཱུཾ་ནི་འཇིགས་པའི་སྒྲ། ། སངས་རྒྱས་མེ་ཏོག་ཆུན་ཕྲེང་གཉིས་བཏགས་པ། ། འོད་ཆེན་སྣ་ཚོགས་ལྡན་པར་རང་གི་ལུས་བསྒོམས་ལ། ། སྔགས་པས་རང་གི་བུ་ཡི་མིག་ཕྱེ་སྟེ། ། འཁོར་ལོ་འདི་དག་མ་ལུས་བསྟན་པར་བྱ། ། གང་ཚེ་དེར་ནི་ཅི་ཡང་མ་མཐོང་ན། ། རང་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཡིས། ། དེ་ཡི་སྙིང་ལ་སྣང་བར་བྱས་ལ་དེ་ནས་ནི། ། འདི་ནི་ཉིས་འགྱུར་མིག་ཏུ་འགྱུར་བར་བསམ། ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱིས་མིག་གཉིས་བསྐུལ་བས་ན། ། དེ་ཚེ་ཅུང་ཟད་ངེས་པར་མཐོང་བར་འགྱུར། ། དེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་མཚན་མ་མ་མཐོང་ན། ། རྗེས་མཐུན་གནས་པས་བདེན་པའི་བྱིན་རླབས་བྱ། ། འགྲོ་བའི་དོན་ལ་ཆགས་བྲལ་མ་མཛད་ཅེས། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་དེར་སོགས་ཀྱིས་བསྐུལ་ཞིང་། ། པུས་མོ་གཉིས་ཀ་ས་ལ་བཙུགས་ནས་ནི། ། གཟུགས་མཐོང་ཕྱིར་ནི་མཆོད་པ་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་བབས་ཏེ། བབས་མ་ཐག་ཏུ་ལྷའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་། ཡེ་ཤེས་དེས་ནི་ཕ་རོལ་སེམས་སུ་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེའི་སྙིང་གའི་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་བདེན་པའི་བྱིན་རླབས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདི་ལྟར་བདག་གི་སློབ་མ་འདི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་ལེགས་བཅུག་ནས། ། ལྷ་ཡི་རིགས་ཀྱི་རིམ་པ་དག། འདི་ཡི་བསོད་ནམས་ཅི་འདྲ་ལས། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་འབབ་པར་འགྱུར། ། འདི་ནི་དངོས་གྲུབ་གང་གྲུབ་པ། ། རིགས་ནི་གང་གི་སྣོད་གྱུར་དང་། །

With a face smiling and moving with white light at the crown, with arched brows, and the terrifying sound of "HŪṂ" like the roar of thunder, one should meditate on one's own body as being adorned with two garlands of Buddha-flowers and possessing various great lights. The mantra practitioner should then open the eyes of the disciple and show them these maṇḍalas without exception. If at that time they see nothing at all, one should cause a garland of light arising from oneself to illuminate their heart, and then imagine that this becomes a twofold vision in the eyes. When the two eyes are stimulated by that light, they will then see a little with certainty. If even then they do not see the signs in that way, one should perform the blessing of truth by abiding in accordance with the practice. The practitioner of the vow should exhort them with such words as, "Do not remain detached from the welfare of beings!" Then, having placed both knees on the ground, they should present offerings so that the forms may be seen. Once that has descended, as soon as it has descended, the wisdom of the deity will arise, and by that wisdom, the minds of others will be known. Thus it should be applied extensively. Then, with "Tiṣṭha Vajra" and so forth, one should release the mudrā at their heart. With this verse, the blessing of truth should be recited: "Just as this disciple of mine, having been properly introduced into the maṇḍala, according to the sequence of the deity families and whatever their merit may be, so shall it descend. Whatever siddhi they shall achieve, and whichever family they are a vessel for—"

བསོད་ནམས་མཐུ་ནི་གང་ཡོད་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ནི་དེ་བཞིན་འགྱུར། ། དེ་ནས། སངས་རྒྱས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བདག་ལ་ཐུགས་བརྩེར་དགོངས་ནས་ནི། ། འགྲོ་ལ་ཕན་པའི་གཙོ་ཆེན་གྱིས། ། སྨན་པར་དགོངས་ཏེ་བཞེས་སུ་གསོལ། ། ཧཱུཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་བཛྲ་ཧོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ཕྲེང་བ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དོར་རོ། ། དེ་ནས་དངོས་གྲུབ་རབ་འབྲིང་མེ་ཏོག་འབབ་པ་ལས་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་བརྟགས་ཏེ། གང་ཚེ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། དབུ་ལ་མེ་ཏོག་འབབ་འགྱུར་ན། ། དེ་ཚེ་གཙུག་ཏོར་མཛོད་སྤུ་དག། འགྲུབ་པར་འགྱུར་བས་གདོན་མི་ཟ། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ནི། ། ཞལ་དུ་བབས་པར་གྱུར་པ་ན། ། སྟོད་དུ་བབས་ན་མཆོག་རྣམས་གྲུབ། ། རྐེད་དུ་བབས་ན་འབྲིང་རྣམས་གྲུབ། ། རོ་སྨད་ཕྱོགས་སུ་བབས་ན་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཐ་མ་རྣམས་འགྲུབ་འགྱུར། ། བར་གྱི་སྐུ་ལ་བབས་ན་ནི། ། སྙིང་པོ་ལ་སོགས་གྲུབ་པར་འགྱུར། ། སྨད་དུ་བབས་པར་གྱུར་ན་ནི། ། མངག་གཞུག་ལ་སོགས་གྲུབ་པར་འགྱུར། ། རིམ་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི། ། རིམ་བཞིན་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་ལྷ་རྣམས་གཞན་ལ་ཡང་། ། དངོས་གྲུབ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བཤད། ། གལ་ཏེ་ལྷ་ཡི་གཟུགས་དག་ལ། ། མེ་ཏོག་རིང་དུ་ལྷུང་གྱུར་ན། ། དེ་ཡི་དངོས་གྲུབ་ཡུན་རིང་འགྲུབ། ། ཉེ་ན་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་འགྲུབ། ། གསང་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་མཆོད་པ་དག། གང་དུ་བཀྲམ་པའི་ཚུལ་ཅན་ནི། ། དེ་ཡི་ས་རིས་དེ་ཡིན་ཏེ། ། མེ་ཏོག་དེར་ལྷུང་དེ་ཡི་རིགས། ། ལྷ་གཉིས་ཀྱི་ནི་བར་དག་ཏུ། ། གལ་ཏེ་ངེས་པར་བབས་གྱུར་ན། །

Whatever power of merit exists, it shall likewise manifest in this maṇḍala. Then, in order to attain the siddhi of the Buddha, please regard me with compassion; O Great Lord who benefits wandering beings, please accept this, regarding it as medicine. With the mantra hūṃ pratīccha vajra hoḥ, the garland is cast into the maṇḍala. Thereafter, the superior, middling, or inferior siddhi is to be examined by the way the flower falls. This is determined by the specific deity and the specific location. If the flower falls upon the head of the Buddha Bhagavān, then the uṣṇīṣa and the ūrṇā-kośa will undoubtedly be accomplished. If it falls into the mouths of Locanā and the others, if it falls on the upper body, the supreme siddhis are accomplished; if it falls on the waist, the middling siddhis are accomplished; if it falls on the lower part of the body, the inferior siddhis will be accomplished. If it falls on the central body, the essence-mantras (hṛdaya) and so forth will be accomplished. If it falls on the lower part, the servants (kiṃkara) and so forth will be accomplished. All these stages should be understood in their proper order. Likewise, for the other deities as well, three types of siddhi are explained. If the flower falls far from the form of the deity, its siddhi will be accomplished after a long time; if it is near, the siddhi is accomplished quickly. The area where the offerings of the secret mantras are spread constitutes its territory; the flower falling there belongs to that family. If it falls precisely between two deities, [it is determined by the nearest].

གང་དུ་ཉེ་བ་དེ་ཡི་རིགས། ། གལ་ཏེ་ལ་ལའི་མེ་ཏོག་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་མང་པོ་འདས་ནས་བབ། ། དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་མི་འགྲུབ་ཅིང་། ། བསོད་ནམས་དད་པ་རབ་ཏུ་ཆུང་། ། གལ་ཏེ་མེ་ཏོག་དོར་བ་དག། ར་བའི་རི་མོ་ལ་བབ་ན། ། ཞི་བ་བྱས་ནས་དེ་དག་གདོད། ། ནན་ཏན་བསྐྱེད་དེ་འདོར་དུ་གཞུག། དེ་སྟེ་ཐེ་ཚོམ་གྱུར་ན་ནི། ། མཁས་པས་བཟླས་ཏེ་འདོར་མི་གཞུག། དེ་ནི་གང་ཡང་ཉེ་མེད་པས། ། དེས་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་མཉམ་པ་ན། ། དོན་མེད་ཕྱི་རོལ་ལྷུང་ན་ནི། ། ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས་སུ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་དོར་དུ་གཞུག། སྙིང་པོར་མེ་ཏོག་བབས་པ་ནི། ། རྟག་ཏུ་དོན་མེད་མི་འགྱུར་བཤད། ། སྲད་བུ་དག་ནི་ཆོ་ག་བཞིན། ། དེ་ཡི་ཉེ་འཁོར་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཡིས། ། མེ་ཏོག་རྣམས་ནི་དོར་བ་ལས། ། བདག་གི་མདུན་དུ་གང་ལྷུང་བ། ། དེ་ལ་ཞི་བ་བརྩམ་པར་བྱ། ། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་ཞི་བྱས་ནས། ། དེ་ནི་སླར་ཡང་དོར་དུ་གཞུག། ལན་གསུམ་སྤོགས་ཏེ་འདོར་ན་ཡང་། ། གལ་ཏེ་ལེགས་པར་མ་བབ་ན། ། རེ་ཐག་བཅད་དེ་སླར་གཏང་བྱ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་བབས་པ་ལས། ། ལྷ་ཡང་དག་པར་ཤེས་བྱས་ནས། ། ཕྲེང་བ་བླངས་ཏེ་སྔགས་འདི་བརྗོད། ། ཨོཾ་པྲ་ཏི་གྲྀཧྞ་ཏྭ་མི་མཾ་སཏྭ་མ་ཧཱ་བ་ལ་ཞེས་བརྗོད་ལ་དེའི་མགོ་ལ་བཅིང་ངོ་། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་མཚན་མ་ཉེ་བར་མཚོན་ནས། ། དེ་ལ་མིག་གིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞེས་དྲིའོ། ། དེས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་ཁ་དོག་སྣང་བར་མཐོང་ན། ། དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་སྦྱར་རོ།

Whichever [deity] it approaches is its family. If the flower of someone falls after passing over many maṇḍalas, they will not achieve siddhi, and their merit and faith will be very slight. If the thrown flower falls upon the boundary lines, one should perform a pacifying rite and then have them throw again with diligence. If doubt arises, the wise should not have them throw after merely reciting [the mantra]; since that [flower] is not near anything, they will not obtain siddhi. If it falls equally between two [deities], or if it falls uselessly outside, one should perform a pacifying homa and then have them throw the flower. It is taught that if the flower falls upon the heart [of the deity], it will never be in vain. One should understand the vicinity of the threads according to the ritual. Through such methods as these, from the throwing of the flowers, whichever deity falls before oneself, one should begin a pacifying rite for that. Having pacified it with a homa, one should have them throw again. Even if they throw three times more, if it does not fall well, one should abandon hope and let them go. Then, from the falling of the flower, having correctly identified the deity, one takes the garland and recites this mantra: OṂ PRATIGṚHṆA TVAṂ MAṂ SATVA MAHĀBALA. Having said this, one binds it upon their head. Having pointed out the signs of the wisdom-being (jñānasattva), one asks: "What did you see with your eyes?" Whatever they see, in that way it will be accomplished. If they see it appearing as a color, one should extensively apply the instruction: "In that case, one should train in the wisdom of all siddhis."

། དེ་ནས་འདིས་གདོང་གཡོགས་དགྲོལ་ཏེ། ཇི་ལྟར་མིག་མཁན་རྒྱལ་པོ་ཡིས། ། མིག་གི་ལིང་ཏོག་བསལ་བ་ལྟར། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་མི་ཤེས་པའི། ། རབ་རིབ་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསལ། ། བཛྲ་ཙཀྵུ་ཧེ་བཛྲ་པཱ་ཤ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་གདོང་གཡོགས་དཀྲོལ་ནས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཟང་པོ་བསྟན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བླ་མ་དགའ་འགྱུར་ནས། ། སློབ་མ་དེ་ལ་འདི་སྐད་བསྒོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཟང་པོ་འདི་ལ་ལྟོས། ། ད་ནི་དད་པ་རབ་ཏུ་བསྐྱེད། ། ཁྱོད་ནི་སངས་རྒྱས་རིགས་སུ་སྐྱེས། ། སྔགས་དང་རིགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། འགྲོ་བ་ཕུན་སུམ་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་། ། ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ལ་མངོན་དུ་གྱུར། ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་ཕྱིར་དམ་ཚིག་སྐྱོངས། ། གསང་སྔགས་ལ་ཡང་བརྩོན་པར་གྱིས། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། མི་མཉམ་མེད་པས་ཟུར་བཞིར་སྙོམས། ། དྲན་དང་དབང་པོ་སྒོ་བཞི་སྟེ། ། བསམ་གཏན་རྟ་བབས་རྣམ་པ་བཞི། ། ཏིང་འཛིན་ཁྱམས་སུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཁྱམས་ལ་བརྟེན་པ་རྡོ་རྗེའི་གདན། ། གཟུངས་རྣམས་ལྷ་མོས་མཆོད་པ་ཡི། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བཀྲ་བ་ཡང་། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་བྱེད་པའོ། ། གདུལ་བྱ་བསྐྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་མཆོག། དར་འཕན་དྲིལ་བུ་སྒྲོགས་པ་ཡིས། ། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་རྟག་མི་རྟོག། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་མེ་ཏོག་ཕྲེང་། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་རིན་ཆེན་མཆོག། ཉི་མ་ཟླ་བར་ཡང་དག་ལྡན། ། ཀུན་གྲུབ་མི་ཟད་བདེ་བ་སྟེ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་གྲགས་སོ། ། དེ་ཡི་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། ། ཀ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་དྲ་བ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་བདེ་བ་ཀུན་སྟེར་བའི། ། རྣམ་ཐར་བརྒྱད་པོ་དེ་ཉིད་ཡིན། །

Then, having removed the blindfold, [the master says]: "Just as the King of Eye-Physicians removed the cataracts of the eyes, so too have the Victors removed the cataracts of ignorance from you, my son." Recite: vajracakṣu he vajrapāśa. Then, having removed the blindfold, the excellent maṇḍala should be shown. Then the Guru, becoming joyful, should instruct the disciple in this way: "Behold this excellent maṇḍala! Now, generate supreme faith. You are born into the family of the Buddhas; you are blessed by mantra and vidyā. All the supreme accomplishments for wandering beings have become manifest to you. To attain the siddhis, maintain the samaya and apply yourself to the secret mantra." Then, the reality of the maṇḍala should be explained: "Because it is without inequality, it is even in its four corners. The four gates are mindfulness and the [five] faculties. The four archways are the dhyānas. The courtyard should be known as samādhi. The vajra seats supported by the courtyard are the dhāraṇīs, and the goddesses who offer them are the ornaments that make it radiant with all [beauty]. It fulfills all intentions. The various supreme movements of those to be trained are the fluttering banners and the ringing of bells. The mirror-like wisdom is the eternal non-conceptual [wisdom]. The flower garlands are the branches of enlightenment. The lattices and half-lattices are the supreme jewels. It is perfectly endowed with the sun and moon. It is the inexhaustible bliss of all-accomplishment, renowned as 'Great Bliss.' Within that, the pillars and the lattice of the maṇḍala are the eight liberations themselves, which bestow all the bliss of siddhi."

ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། མདོ་སྡེའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བས་ན། ། རྡོ་རྗེ་ཐིག་གིས་ཡོངས་བཏབ་ཅིང་། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཡོངས་སུ་རྫོགས། ། གང་དུ་འཇུག་པ་དེ་ཙམ་གྱིས། ། མི་ཚུགས་པ་དང་མི་ལོག་པ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་རབ་གྲུབ་ཕྱིར། ། དེ་དག་དབང་པོར་ཡང་དག་འགྱུར། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྙིང་པོ་ཡང་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ནས་བརྩམས་ཏེ། མགོན་པོ་འཇམ་དབྱངས་ཀྱི་བར་དུ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་ལོང་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། དག་ཅིང་གསལ་ལ་དྲི་མ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལས་ཀུན་དུ་འབྱུང་། ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་གནས་མེད་པར། ། དེ་ལྟར་ཆོས་འདི་ཤེས་ནས་སུ། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་མཉན་པར་བྱོས། ། འོན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་སྲས་སུ་སྐྱེས། ། ཞེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་བླ་མ་དེ་ལ་ཡོན་གྱི་མཆོག་ཕུལ་ཏེ། གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ཞེས་བགྱི་བ་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྣམ་བསྒོམ་པ། ། སློབ་དཔོན་ཞབས་ཀྱི་པདྨ་ལ། ། དབང་བསྐུར་ཕྱིར་ནི་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ། ། སློབ་དཔོན་རབ་ཏུ་རྨད་བྱུང་བ། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་ཉིད། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་བྱེད་པ། ། སྐལ་བ་ཆེན་པོ་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཧོཿཞེས་བྱ་བས་གཞུ་བྱིན་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་དེ། ཕྱོགས་བཞིར་མདའ་བཞི་འཕེན་དུ་གཞུག་ཅིང་། སྟེང་དང་འོག་ཏུ་ཡང་རེ་རེ་འཕེན་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ།

The Mahāyāna bodhicitta, by turning the wheel of the sūtras, is completely marked by the vajra lines and is perfected in every respect. To the extent that one enters [it], because it is unassailable and irreversible, and for the sake of fully accomplishing great bliss, those [practitioners] become authentic lords. Then, the mudrās and heart-mantras should also be explained. Starting from Vajrāṅkuśa up to the Protector Mañjughoṣa, they should be taught. Then, the mirror should be shown: "Phenomena are like reflections: Pure, clear, and stainless, Ungraspable and inexpressible, Arising entirely from causes and karma. Without intrinsic nature and without abiding, Having understood these phenomena in this way, Listen to the welfare of sentient beings! Nevertheless, you are born as a son of the Buddha." Thus, they are shown to be like an illusion. Then, having offered the supreme gift to the guru, one should make this supplication: "I, who am called [name], the Vajra-holder, Meditating upon the bodhicitta, Prostrate to the lotus feet of the master For the sake of receiving empowerment. O master, most wonderful one, You who are empowered by the Victors, Grant me, who am of great fortune, The attainment of the Buddha’s enlightenment." Thus it is said. Then, the master gives a bow with the syllable Hoḥ and says, "Pleasure all the Tathāgatas!" He then has [the disciple] shoot four arrows in the four directions, and one each in the zenith and the nadir. Then, the disciple is to be empowered.

ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོའི་མཐར་སྣ་ཚོགས་པདྨ་བྲིས་ལ་གང་ཡང་རུང་བའི་སྐུར་བསྐྱེད་དེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་གནས་པར་བསམས་ལ། གཡས་ལོགས་སུ་དར་དང་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པའི་གདུགས་དཀར་པོ་ལ་གཙུག་ཏོར་གདུགས་དཀར་བཟླས་ལ་དབུབ་པོ། ། གཡོན་དུ་དར་ཚོན་སྣ་ཚོགས་པ་བཀྲམ་པའི་རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་ལ་ཨོཾ་ཡོངས་སུ་བཟླས་པ་ལེགས་པར་བཞག་ལ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ལ་སྒྲ་སྣ་ཚོགས་པས་བསྒྲགས་སོ། ། བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་གླུ་ལེན་ཅིང་ཕྱི་ནང་གི་གར་སྣ་ཚོགས་པ་ཡང་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འབེབས་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བསྡོམས་ཏེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ། ། ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཀུན་རྫོགས་ཤིང་། ། བདུད་རྩིའི་ཆུ་ཡིས་རབ་བཀང་བ། ། རྣམ་པར་དག་པའི་བུམ་པ་འདིས། ། བུ་ཁྱོད་ལ་ནི་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་བོར་བཞག་པས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་ངོ་བོར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་ཏེ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཐམས་ཅད་བདག། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་ཚུལ་བདག་པོའི་བདག། ཅེས་བྱ་བ། འདི་ནི་འཇམ་དཔལ་ལ་བྱ་བར་བཤད་དེ་མིང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ཆོས་བསྟན་ཏེ། སྲིད་པའི་རང་བཞིན་དག་པའི་ཕྱིར། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྲིད་བྲལ་བྱས། ། རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་དཔའ་མཆོག། སྲིད་པའི་མཆོག་ནི་བྱེད་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་བསྒྲག་པར་བྱ་སྟེ། སྲིད་པའི་བདེ་བ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་། །

At the edge of the eastern gate, draw a variegated lotus and visualize any appropriate deity abiding upon a moon maṇḍala. To the right, hoist a white parasol adorned with silk and flower garlands while reciting the mantra of Uṣṇīṣa-Sitātapatrā. To the left, properly place a victory banner and a pennant spread with various colored silks, over which the syllable Oṃ has been fully recited. Offer flowers and other substances, and proclaim various sounds. Sing auspicious songs and perform various inner and outer dances. Then, combine all the vases, such as the Vajrāveśa vase and the others, into one, consecrate them, and confer the empowerment: "This vase, completely pure, Filled to the brim with the water of nectar, And perfected with all the qualities of greatness— By this, I confer empowerment upon you, child." Recite: "Oṃ vajra abhiṣiñca." By placing it upon the crowns of the disciples' heads, they become Akṣobhya in essence, the mirror-like wisdom. Then, reveal suchness: "The being without beginning or end, Vajrasattva, the great joy, Samantabhadra, the self of all, The lord of the vajra-pride." This is explained as referring to Mañjuśrī, because he is the identity of all names. Then, teach the Dharma: "Because the nature of existence is pure, By its very essence, existence is transcended. The supreme being of naturally pure mind Will bring about the supreme state of existence." Then, proclaim the samaya: "The pleasures of existence are extremely slight..."

སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ཞི་བྱའི་ཕྱིར། ། ཤིན་ཏུ་བདེ་བ་དམ་པའི་ཐབས། ། དེ་བས་དམ་ཚིག་བསྲུང་བར་གྱིས། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཅི་འདོད་པར་ནི་བསྟེན་བཞིན་དུ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདག་དང་གཞན་ལ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཇི་སྲིད་འཁོར་བའི་གནས་སུ་ནི། ། མཁས་མཆོག་འདུག་པར་གྱུར་པའི་ཚེ། ། དེ་སྲིད་མཚུངས་མེད་སེམས་ཅན་དོན། ། མྱ་ངན་མི་འདའ་བྱེད་པར་ནུས། ། གསང་བ་མཆོག་གི་དམ་ཚིག་ཐབས། ། བསོད་ནམས་བྱིན་རློབ་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་གྲུབ། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་སྟོན་པར་བྱེད། ། ཡིད་ཀྱི་གཟུགས་ནི་བརྟན་པའི་ཕྱིར། ། ཕྱག་རྒྱ་དམ་ཚིག་ཡིན་པར་གྲགས། ། གང་གི་ལུས་ཀུན་བསྟན་པས་ན། ། དེས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པར་གྲགས། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་གསང་བ་བསྒྲགས་ཏེ། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ལྟ་བུ་ཡི། ། ཁམས་གསུམ་ན་ནི་སྡིག་མེད་དེ། ། དེ་བས་འདོད་པའི་ཆགས་བྲལ་བར། ། ཁྱེད་ཀྱིས་ནམ་ཡང་མ་བྱེད་ཅིག། ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནས། མགོན་པོ་ཁྱོད་ལ་གསོལ་བ་ནི། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྟོག་པ་ཡི། ། ཚུལ་ཆེན་ཡང་ནི་རྒྱས་པར་མཛོད། ། ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནས། འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་ཐམས་ཅད་དུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། ཇི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་འདུལ་འགྱུར་པ། ། རྡོ་རྗེའི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐོར་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་དབུ་རྒྱན་དང་དར་དཔྱངས་སུ་བཅས་པ་བྱིན་གྱིས་རློབས་ལ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱན། །

In order to pacify great suffering, the supreme method of ultimate bliss is this: therefore, you must guard the samaya. While enjoying all desired sensory pleasures exactly as you wish, you should make offerings to yourself and others through the yoga of your own deity. As long as the supreme wise one remains within the realms of saṃsāra, for that long they are able to act for the benefit of peerless sentient beings without passing into nirvāṇa. This method of the supreme secret samaya accomplishes the blessings of merit and achieves mastery over all siddhis; it demonstrates the welfare of sentient beings. Because the form of the mind is stabilized, it is renowned as the mudrā of samaya. Since it displays the entirety of the body, it is therefore renowned as a mudrā. Thus it is said. Then, the secret is proclaimed: "In the three realms, there is no sin greater than being free from passion. Therefore, you must never become free from the passion of desire." Thus it is said. Then: "O Protector, I pray to you: please further expand the great system of the Mahāyāna realization." Thus it is said. Then: "In all worlds and in every way, for the sake of benefiting all sentient beings, turn the vajra wheel in whatever manner will discipline them." Having said this, one cries, "Victory! Victory!" and says, "Lord of the Vajra Family, turn the maṇḍala of the Vajra Family!" Then, having blessed the crown and the silk pendants: "The ornament of all the Tathāgatas..."

སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། ། རིན་པོ་ཆེ་ཡི་དབུ་རྒྱན་དང་། ། དར་དཔྱངས་དག་གིས་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཨོཾ་རཏྣ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས་བརྗོད་པས། ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལས། ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན། ། ཉི་མ་འདི་ནི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཐོང་། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་མཛད་པའོ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏེ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རབ་གྲུབ་པས། ། དོན་འདི་བསམ་འགྲུབ་བླ་ན་མེད། ། དེ་ཡང་འདོད་པ་རབ་གྲུབ་ཕྱིར། ། འདོད་དང་ཐར་པའི་བདེ་ཆེན་པོ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་བསྒྲགས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་ཕྱིར་དང་། ། སངས་རྒྱས་དོན་དུ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཕ་རོལ་ནོར་རྣམས་ཕྲོགས་ཀྱང་ནི། ། སྡིག་གིས་གོས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་གསང་བ་བསྒྲགས་ཏེ། འདོད་དང་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་དང་། ། མི་མཐུན་པ་ཡང་སྦྱིན་བྱ་ཞིང་། ། བདག་ཉིད་ཀྱང་ནི་ཕ་རོལ་གྱི། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་གྱིས། ། དེ་ནས། རིན་ཆེན་ཁྱེད་ལ་གསོལ་བ་ནི། ། ནོར་གྱི་ཚོགས་ནི་བཤད་དུ་གསོལ། ། རང་གི་རིགས་ནི་བསྐྱེད་པར་མཛོད། ། ཅེས་བརྗོད་དེ་ནས། མདོར་ན་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། ཅི་སྟེ་སྣ་ཚོགས་འདུལ་འགྱུར་བའི། ། ནོར་བུའི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་དོ། །

The essence of the five buddhas, Is the precious crown and the silk pendants; Thus, the empowerment is conferred. By reciting "OṂ RATNA ABHIṢIÑCA," From the wisdom of equality, One becomes the Vajra Jewel. Then, suchness is revealed: "This sun is supreme; It beholds all the tathāgatas. The Blessed One Ākāśagarbha Fulfills all intentions." Thus it is said. Then, the characteristics of phenomena are taught: "Because all intentions are perfectly accomplished, This purpose is the unsurpassed fulfillment of thought. Furthermore, because all desires are perfectly accomplished, It is the great bliss of desire and liberation." Thus it is said. Then, the samaya is proclaimed: "For the benefit of all sentient beings, And through application for the sake of the buddhas, Even if one should seize the wealth of others, One will not be stained by sin." Thus it is said. Then, the secret is proclaimed: "All desires and all pleasures, Even those that are discordant, should be given; And you yourself should fulfill All the intentions of others." Then: "O Jewel, I pray to you: Please explain the collection of wealth. Please cause your own family to arise." Thus it is said. Then: "In short, throughout all the worlds, For the benefit of all sentient beings, In order to discipline them in various ways, Turn the wheel of the jewel." Thus it is said, and: "Be victorious! Be victorious! Lord of the Jewel Family, turn the wheel of the Jewel Family!" Thus it is said.

དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རྡོ་རྗེ་དབང་། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་དབང་བསྐུར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དུ་རབ་གྲུབ་ཕྱིར། ། བུ་ཁྱོད་ལ་ནི་བསྐུར་བར་བྱ། ། བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས་བརྗོད་པས། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་སེམས་དཔར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ཉིད་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་སྟེ། ། འདུལ་བ་ཐབས་ཀྱིས་མཛད་པ་ནི། ། དག་པའི་རོལ་མོར་རབ་ཏུ་འཇུག། ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏེ། ཇི་ལྟར་པདྨ་དམར་པོ་འདི། ། ཚོན་གྱི་ཉེས་པས་མ་གོས་ལྟར། ། དེ་བཞིན་གནས་པའི་ཉེས་པ་འདིས། ། འགྲོ་ཕན་རྣམས་ལ་མི་གོས་སོ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་བསྟན་ཏེ། ཆོ་ག་འདི་དག་གང་གང་གིས། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་འདུལ་འགྱུར་བ། ། པདྨ་དག་པར་སྦྱོར་བའི་བདག། དེ་དག་དེར་ནི་སྦྱོར་བར་བྱ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་གསང་བ་བསྒྲགས་ཏེ། འདོད་ཆགས་འདྲ་བའི་བདེ་བ་མེད། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ལ་དེ་ཕུལ་ལ། ། སེམས་ཅན་དོན་དུ་སྦྱིན་མེད་མཆོག། བསྟེན་ན་བསོད་ནམས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས། དཔའ་བོ་ཁྱོད་ལ་གསོལ་བ་ནི། ། རང་གི་རིགས་རྣམས་བསྐྱེད་ནས་ནི། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དམ་པ་འདི། ། ཐུབ་པ་ཆེན་པོས་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས། འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་ཐམས་ཅད་དུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། ཇི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་འདུལ་འགྱུར་བའི། ། པདྨའི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། །

Then, having blessed the vajra: "The vajra empowerment of all buddhas, I shall bestow upon you today. For the sake of the complete accomplishment of all buddhas, I shall confer it upon you, my son." Reciting "vajrādhipatir abhiṣiñca," he becomes the Bodhisattva Dharmavajra from the wisdom of individual discernment. Then, the suchness should be shown: "This very one is the Blessed Buddha, the Lord Avalokiteśvara. To tame beings through skillful means, he enters into the play of purity." Thus it is said. Then, the characteristics of the dharma are shown: "Just as this red lotus is not stained by the defects of dye, so too, the faults of abiding do not stain those who benefit beings." Thus it is said. Then, the samaya is shown: "By whatever rituals beings are to be tamed, I, the master of the pure lotus application, shall apply them therein." Thus it is said. Then, the secret is proclaimed: "There is no bliss like that of passion. Offer that to the Victors; for the sake of sentient beings, there is no supreme gift. By relying on it, merit will be obtained." Thus it is said. Then: "O Hero, I pray to you: having generated your own families, please, Great Sage, explain this sublime wheel of dharma." Thus it is said. Then: "For the sake of benefiting all sentient beings everywhere in all worlds, turn the lotus wheel in whatever way beings are to be tamed." Thus it is said.

རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག། པདྨ་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་དྲིལ་བུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཉིད་ཀྱི་དངོས། ། ཤེས་རབ་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོ་བའི། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་འདིར་དབང་བསྐུར། ། ཨོཾ་པྲཛྙཱ་པཱ་ར་མི་ཏཱ་དྷརྨ་ཨ་ཞེས་བརྗོད། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཅན་དུ་གྱུར་པར་བསམས་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་ཏེ། རྟག་ཏུ་འདོད་ཆགས་ལས་བྱུང་འགྲོ། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ཡི་ཕུང་པོའི་གཟུགས། ། འབར་བའི་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་ཆེ། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ནི་ཀུན་དུ་འབར། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད། ། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། འདི་ཀུན་མྱུར་དུ་འཛིན་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་བསྟན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ཞེས་སྨྲ་ཞིང་། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱས་རྒྱས་བཏབ་ལ། ། ཁམས་གསུམ་ཡང་ནི་བཟའ་བར་བྱ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་གསང་བ་བསྒྲགས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་ཕྱིར་དང་། ། སངས་རྒྱས་བསྟན་པའི་དོན་དུ་ནི། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གསད་ན་ཡང་། ། དེ་ནི་སྡིག་པས་གོས་མི་འགྱུར། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། མགོན་པོ་ཁྱོད་ལ་གསོལ་བ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་དབང་བྱེད་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། རང་གི་རིགས་ནི་བསྐྱེད་པར་མཛོད། ། ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས། མདོར་ན་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། །

"May you be victorious! May you be victorious! O Lord of the Lotus Family, turn the wheel of Dharma!" Thus one says. Then, having blessed the bell: "This is the very essence of insight; it follows the melody of insight. Today, here, I confer this empowerment upon you." Recite: Oṃ prajñāpāramitā dharma aḥ. Visualize that through the wisdom of all-accomplishing activity, one becomes the holder of the crossed-vajra (viśvavajra), and then reveal suchness: "Beings always arise from passion; they are the form of the vajra-fire aggregate. Through the great union of the blazing vajra, the ḍākinīs blaze everywhere." Thus one says. Then, reveal the characteristic of phenomena: "All phenomena have the characteristic of space; even space has no characteristic. Through the yoga that is equal to space, one will swiftly grasp all of this." Thus one says. Then, reveal the samaya: "Through the union with space, all is space. Speaking thus, and sealed with the vajra-mudrā, one should even consume the three realms." Thus one says. Then, proclaim the secret: "For the sake of benefiting all sentient beings, and for the purpose of the Buddha's teaching, even if one were to kill all sentient beings, one will not be stained by sin." Thus one says. "O Protector, I pray to you: exercising power over all Buddhas, for the sake of the welfare of all sentient beings, please generate your own family." Thus one says. Then: "In short, throughout all the worlds, for the sake of benefiting all sentient beings..."

ཇི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་འདུལ་འགྱུར་བའི། ། ལས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག། ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ལག་པ་དེ་རྣམས་སྤྱི་བོར་བཞག་ལ། ཁྱོད་ནི་སངས་རྒྱས་དངོས་ཡིན་ཏེ། ། རབ་ཏུ་གསང་བ་གསང་བའི་མིང་། ། རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་པ། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་ཏེ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ལྟ་ངན་རྣམས་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། མྱ་ངན་འདས་འདི་སྟོན་པར་མཛོད། ། སྣ་ཚོགས་འདུལ་བར་བརྩོན་པ་ཡི། ། བརྟན་ཞིང་ངེས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅན། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་གནས་མཆོག་ཏུ། ། གོ་ཆ་ལ་སོགས་ངེས་པར་གོན། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་ཚོགས་ལ་སོགས། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་ཉིད་དུ་རྟོགས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་བསྒྲུབ། ། སྣ་ཚོགས་མཁྱེན་པ་དཔལ་བྱེད་མཆོག། ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད། ། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཀུན་མཆོག་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གསལ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་བསྟེན་བཞིན་དུ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཡང་མཆོད་པར་བགྱི། ། རང་ཉིད་དང་ནི་བརྟེན་པར་བྱའོ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། །

"Turn the wheel of activity that tames beings in their various ways," he says. Then, "Be victorious! Be victorious! Lord of the Action Family, turn the wheel of Dharma!" he proclaims. Then, placing those blessed hands upon the crown of the head, he says: "You are the Buddha in person; this is your most secret, secret name: Vajra [Name]. Today, I confer this empowerment upon you." By reciting "Oṃ vajra-nāmābhiṣiñca" and so forth, [the disciple] becomes the essence of Vairocana from the wisdom of the expanse of phenomena (dharmadhātu-jñāna). Then, the suchness (tattva) is revealed: "In that very state, the Blessed One, the Tathāgata and the Bodhicitta, for the sake of benefiting those with wrong views, please demonstrate this nirvāṇa. You who strive to tame beings in their variety, possessing the stable and certain nature of phenomena, don the armor and so forth in the supreme abode of existence. Realize the Three Jewels themselves—the Buddha, the Dharma, the Saṅgha, and so on. Perfectly accomplish existence; you are the supreme glory of omniscient knowledge." Thus he speaks. Then, the characteristics of phenomena (dharma-lakṣaṇa) are shown: "All things have the characteristic of space; even space has no characteristic. Through the yoga that is equal to space, the yogi clearly perceives the equality of all that is supreme." Thus he speaks. Then, the samaya is taught: "While enjoying all sensory pleasures as you please, you should also make offerings to the Three Jewels and rely upon them." Thus he speaks.

དེ་ནས་གསང་བ་བསྒྲགས་ཏེ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་རྣམས། ། འདུལ་འགྱུར་དེ་ལྟ་དེ་ལྟ་བུར། ། ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡུན་རིང་དུ། ། དེ་བཞིན་འགྲོ་བའི་དོན་རྣམས་ཀྱིས། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས། མགོན་པོ་ཁྱོད་ལ་གསོལ་བ་ནི། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་ནས་ཀྱང་། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས། འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་ཐམས་ཅད་དུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། ཇི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་འདུལ་འགྱུར་བ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བདག་པོའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་དེ་ཐ་མ་དེ་རྣམས་ནི་རྗེས་སུ་གནང་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ལག་ན་འདུག། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་སྟྭཾ་དྷ་ར་ཡ་མི། བཛྲ་སཏྭ་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོ་བ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་བས་གསུངས། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། དྲིལ་བུ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་བཞག་ལ། དུང་ལག་པ་གཡས་པར་སྦྱིན་ཏེ་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་དབང་བསྐུར་བ་ཙམ་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཅིག། ཆོས་ཀྱི་དུང་བུས་ཤིག།

Then, the secret is proclaimed: "In whatever way sentient beings are to be tamed, in that very way, through attachment and the rest, for a long time, act for the benefit of beings." Thus it is said. Then: "O Protector, I pray to you: for the sake of the benefit of all sentient beings, having generated great compassion, please turn the wheel of Dharma." Thus it is said. Then: "Throughout all the worlds, for the sake of the benefit of all sentient beings, turn the wheel of Dharma in whatever way they are to be tamed." Having said this, one says, "Be victorious! Be victorious! Turn the wheel of Dharma of the Lord of Tathāgatas!" These final words constitute the ritual of authorization. Then, having blessed a five-pronged vajra, one says: "This is the vajra held in the hands of all Buddhas and Vajrapāṇi; you too must always hold it, firm in the conduct of Vajrapāṇi. OṂ SARVA TATHĀGATA SIDDHI VAJRA SAMAYA TIṢṬHA EṢA STVAṂ DHĀRAYĀMI VAJRASATTVA HĪ HĪ HĪ HĪ HŪṂ." Thus it is said. Then, one says: "This is the melody of the insight of all Buddhas; you too must always hold it, as the Victorious One, Vajrabodhi, has taught." Having said this, the bell is given. Then, having placed the wheel of Dharma between the two feet and given the conch in the right hand, one says: "From this day forward, by the mere conferral of this empowerment, turn the wheel of Dharma! Blow the conch of Dharma!"

འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་ཟབ་མོའི་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་སྒྲོགས་ཤིག། དེ་ནས་གཟེངས་བསྟོད་དེ། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ཀུན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ། ། འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་ཁྱོད་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་ལུང་བསྟན་ཏེ། ང་ཡིས་འདི་ལྟར་ཁྱོད་ལུང་བསྟན། ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཁྱོད་ནི་སངས་རྒྱས་དངོས་ཡིན་གྱིས། ། སོམ་ཉི་ཡིད་གཉིས་མ་ཟ་ཅིག། དེ་ནས་དབུགས་དབྱུང་བར་བྱ་སྟེ། མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར། ། མཐོང་བའམ་ནི་ཞུགས་པ་ཡིས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་བ། ། ཁྱོད་ནི་དེང་ཉིད་གནས་ཡིན་ཏེ། ། བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ལ་ནི། ། སླར་ཁྱོད་འཆི་བ་ཡོད་མིན་ཏེ། ། ཅིས་ཀྱང་མི་འཇིགས་དགའ་བར་གྱིས། ། ཁྱོད་ནི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་ནང་གསང་བ་གསུམ་གྱི་མཆོད་པས་མཆོད་དེ་བཀྲ་ཤིས་བརྗོད་དོ། ། སློབ་མའི་ཚོགས་རྣམས་དང་སྒྲའི་རྣམ་པ་མང་པོས་སྣ་དྲངས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ལན་གསུམ་བསྐོར་བ་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་སྤྱི་བོ་ནས་གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཕུལ་ཏེ་འདི་སྐད་བསྒོ་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སློབ་དཔོན་གྱུར། ། གསང་སྔགས་རྒྱུད་ཀྱང་འཛིན་པར་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བཀུར་བར་འགྱུར། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྙིང་བརྩེའི་ཕྱིར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བཞིན། ། ནན་ཏན་བསྐྱེད་དེ་བྲི་བར་གྱིས། ། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་རྒྱུད་ལ་སྦྱོར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཆོས་ལ་སེར་སྣ་དང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་མི་ཕན་པ། །

Proclaim the sound of the profound Dharma to the entire world! Then, having offered words of praise: "All these appearing phenomena are the very nature of all Buddhas. Through the empowerment of Mañjughoṣa, you have become a Tathāgata." Then, the prophecy is given: "I thus prophesy to you: You are the Tathāgata Mañjuśrīkumāra. You are an actual Buddha; do not harbor any doubt or hesitation." Then, the encouragement is given: "By seeing or entering this most secret maṇḍala, you are now liberated from all misdeeds. You are established in this very moment in this vehicle of great bliss. There is no further death for you; be joyful, for you have nothing to fear. You have become supreme." Thus it is said. Then, having made offerings of the outer, inner, and secret types, the verses of auspiciousness are recited. The assembly of disciples, led by various musical sounds, should circumambulate the maṇḍala three times. Then, having offered the parasol, victory banner, and so forth from the disciples' heads to the maṇḍala, the following should be commanded: "Now you have become a master of the maṇḍala and will uphold the Secret Mantra tantras. You will be honored by all the Buddhas, Bodhisattvas, and deities. Out of compassion for all sentient beings, you must diligently draw the maṇḍala according to the ritual. Apply yourself to the tantras of the practitioners. Do not be stingy with the Dharma, and do not act in ways that are unbeneficial to any sentient being."

ཉམ་ང་ཆེན་པོར་གྱུར་ཀྱང་ནི། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་མི་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་རེ་རེའི་ལག་པ་གཡོན་པས་གཡས་པའི་མཐེ་ཆུང་ནས་བཟུང་ནས་ཞི་བའི་ཕྱིར་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་དང་བཟོད་པར་གསོལ་བ་བྱ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་གཤེགས་སུ་གསོལ། བསྐྱེད་པའི་མཚན་ཚོ་བདག་གི་ཐུགས་ཀར་བསྡུས་ལ། རྡུལ་ཚོན་ཕྱགས་ཏེ་ཆུ་བོ་ཆེན་པོར་དོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གནས་དེ་ཡང་དྲི་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཆུས་ལེགས་པར་བྱུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་དམ་པ་དེས། ། ཅི་བཞེད་ཡོན་རྣམས་ཕུལ་ནས་སུ། ། གསང་དབང་ནོད་ཕྱིར་འདི་སྐད་ཞུ། ། བླ་མ་དམ་པ་བདེ་གཤེགས་གཙོ། ། ཁྲོ་བོ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། གསང་གསུམ་དམ་པའི་དབང་མཆོག་འདི། ། དེ་རིང་བདག་ལ་གནང་བར་སྩོལ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་བླ་མ་དམ་པ་དེས། ། གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བརྩམ་བྱ་སྟེ། ། ཤིན་ཏུ་དབེན་པའི་གནས་རྣམས་སུ། ། མཎྜལ་དྲི་ཞིམ་བདུད་རྩིས་བྱུགས། ། མེ་ཏོག་བཀྲམ་སྟེ་སྟན་བཟང་བཏིང་། ། དེ་རྗེས་སློབ་མས་ཤེས་རབ་མ། ། མཆོག་དང་རབ་དང་འབྲིང་དང་མཐའ། ། བླ་མ་ལ་ཕུལ་འདི་སྐད་བརྗོད། ། ཁྱོད་ནི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ནི། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས་བདེ་བ་མཛད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེ་རྣམས་ཀྱིས། ། ཡང་དག་དོན་མཆོག་རྣམ་དག་པ། ། ཇི་ལྟར་ཇི་བཞིན་བདུད་རྩི་ཡིས། ། མཆོག་གི་དབང་ནི་བསྐུར་བ་བཞིན། ། དེ་བཞིན་བདག་ལ་འཁོར་བ་ཡི། ། སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ནི་སེལ་བར་མཛོད། ། རྣལ་འབྱོར་བདུད་རྩི་དྲི་མེད་མཆོག། མ་རིག་ངེས་པར་རབ་རིབ་རྣམས། །

"Even if you should fall into great peril, you, my son, must not do it." Then, taking each disciple by the left hand from the little finger of the right, one should perform a peaceful fire offering for the sake of pacification. Then, one should make offerings, praises, and requests for forgiveness to the maṇḍala, and request the wisdom deities to depart. The generated forms should be dissolved into one's own heart, the colored powders should be swept up, and discarded into a great river. Then, that place should also be well-smeared with water mixed with various fragrances. Then, that sublime disciple, having offered whatever wealth is desired, should make this request in order to receive the secret empowerment: "O sublime guru, chief of the Sugatas, To you and your retinue of wrathful deities, I prostrate with body, speech, and mind. Please grant me today this supreme, sacred empowerment Of the three secrets." Thus he speaks. Then, that sublime guru should begin the conferral of the secret empowerment. In very secluded places, a maṇḍala should be smeared with fragrant nectar, strewn with flowers, and a fine seat should be spread. Following that, the disciple should offer a wisdom consort—whether supreme, excellent, middling, or the lowest—to the guru and speak these words: "You are Mañjuvajra, Who brings bliss to the Sugatas. Just as the great Bodhisattvas Were conferred the supreme empowerment With the pure, ultimate meaning And the nectar just as it is, So likewise, please dispel for me The sufferings of saṃsāra. O supreme, stainless nectar of yoga, The cataracts of ignorance..."

གང་ཞིག་བྱང་ཆུབ་བླ་མེད་པ། ། དེ་རིང་བདག་གིས་ཐོབ་པར་མཛོད། ། ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་བླ་མས་ཤེས་རབ་མ། ། མདངས་ལྡན་མ་ནི་རབ་བསྐྱེད་ལ། ། ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་བྱིན་རློབས་ལ། ། ཐུགས་ལས་འོད་འཕྲོས་སངས་རྒྱས་བསྡུ། ། དགུག་གཞུག་བཅིང་དང་བསྟིམ་པར་བྱ། ། ཆགས་པ་བསྐྱེད་ཕྱིར་སྔགས་འདི་བརྗོད། ། ཨོཾ་མཉྫུ་ཤྲཱི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ནུ་རཱ་ག་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ། བསྲུབ་པ་དང་བསྲུབས་པའི་སྦྱོར་བ་མཛད་པས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་འོད་དུ་ཞུ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་ཕབ་པས་ནོར་བུའི་ནང་དུ་བདེ་བ་རྙེད་པ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྒོ་བཀག་སྟེ། སློབ་མའི་ཁ་རུ་དབབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འདི། ། སེམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་རྣམ་བཅོམ་སྟེ། ། གསང་བའི་གནས་དང་དམ་པར་བཅས། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་དབབ་པར་བྱའོ། ། ཞེས་བརྗོད་དེ་སློབ་མའི་ཁ་རུའོ། ། སློབ་མ་དེས་ཀྱང་ཚུལ་རྣམ་པ་བཞིས་བདུད་རྩི་སྦྱང་བར་བྱའོ། ། དེས་ནི་ངག་གཉིས་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་པར་བྱེད་པས་གསུང་གི་དབང་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་ལུང་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། བླ་མས་ཆོས་གོས་གྱོན་ལ་ལག་པ་གཡོན་པས་ཆོས་གོས་ཀྱི་མཐའ་མ་ཆག་པར་བཅུག་སྟེ། གཡས་པ་མི་འཇིགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་གསལ་བར་བྱས་ལ། སྔོན་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེས་ལུང་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་ལུང་སྟོན་པར་བསམས་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། འདི་ལྟར་ང་ཡིས་ལུང་བསྟན་ཏེ། ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུ་དེ་བཞིན་གཤེགས། །

"May I attain today that unsurpassed awakening!" Thus one should say. Then the guru, having generated a radiant wisdom consort, should complete all the rituals. Having blessed the method and wisdom, light radiates from the heart and gathers the Buddhas. One should perform the summoning, entering, binding, and dissolving. To generate passion, recite this mantra: "Oṃ mañjuśrī sarvatathāgatānurāga-vajrasvabhāvātmako ’haṃ." By performing the union of churning and being churned, the Sugatas melt into light. By bringing them down into the bodhicitta, one finds bliss within the jewel. Blocking the gates of method and wisdom, one should cause it to descend into the mouth of the disciple. Regarding that, one should say: "This vajra of bodhicitta, having utterly destroyed the suffering of the mind, is joined with the secret place and the sublime; today I shall cause it to descend into you." Having said this, it is placed in the disciple's mouth. The disciple, in turn, should purify the nectar through four methods. Because this purifies the second speech and conceptual thoughts, it is called the "Speech Empowerment." Then, the prophecy should be given: the guru, wearing the Dharma robes, places the hem of the robe in his left hand and forms the mudrā of fearlessness with his right. Visualizing the deities of the maṇḍala clearly, and imagining that they all prophesy with one voice just as Mañjuvajra prophesied in the past, he should say: "In this way I prophesy: you are the youthful Mañjuśrī, the Tathāgata."

དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྲིད་པའི་ངན་འགྲོ་རྣམས་ལས་བཏོན། ། མཉྫུ་ཤྲཱི་ན་མཿསརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲི་སིདྡྷི་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དུས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལུང་སྟོན་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ནས་དབུགས་དབྱུང་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདག་པོར་གྱུར་པ་དང་། བདུད་དང་མུ་སྟེགས་ལ་སོགས་པ་ལས་རྒྱལ་བ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འཇུག་པ་སྟེ། འདི་ཉིད་ལས་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག། ཐེ་ཚོམ་དང་ཡིད་གཉིས་ལ་སོགས་པ་མ་བྱེད་ཅིག། གཞན་ཡང་བླ་མ་དམ་པས་དབང་བསྐུར་བ་ཙམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་བསམས་པ་ལྟར་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནི་སློབ་མ་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། དབང་རྣམས་རྫོགས་པས་རིམ་པར་སྦྱིན། ། གསང་བའི་དབང་དང་ཞེས་གསུངས་པ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ངེས་པའི་དབང་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྐུར་བར་བྱ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་གསང་བའི་དབང་ཐོབ་པའི་སློབ་མ་དེས་ཀྱང་བླ་མ་ལ་འདི་སྐད་ཞུ་སྟེ། སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཇི་ལྟར་མཁྱེན་ཅིང་ཐུགས་ཆུད་པ། ། དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་བདག་དད་ན། ། དེ་རིང་བདག་ལ་དབང་བསྐུར་སྩོལ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་བླ་མ་དེས་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་བརྩམ་སྟེ། དེ་ཡང་དང་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་ནི་བུ་མོ་རིགས་ལྡན་མཚན་རྟགས་ཅན། བཅུ་གཉིས་བཅུ་དྲུག་བཅོ་བརྒྱད་ཉི་ཤུ་ལོན་པ་བླ་མ་ལ་ཕུལ་ལ་བསམ་གཏན་གྱི་དོན་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བྱ་སྟེ།

In order to accomplish the supreme siddhi, one is extracted from the miserable realms of existence. Reciting: mañjuśrī namaḥ sarvatathāgatahrisiddhi samayas tvam, the Victors of the three times, together with their spiritual heirs, grant the prophecy. Then, the encouragement is given: "May you become the lord of the three realms, victorious over Māras, non-Buddhists, and the like, and enter the city of nirvāṇa; may this be attained from this very [teaching]. Do not harbor doubts or hesitation. Furthermore, by the mere conferral of empowerment by the sublime guru, the disciples will achieve whatever they have envisioned," thus it is said. This is the secret empowerment of the disciple; the empowerments are bestowed in succession once they are complete. Regarding the statement, "the secret empowerment and..."—it is explained in that way. Then, in order to demonstrate the conferral of the wisdom-gnosis empowerment, the meaning of the statement, "the definitive empowerments should be bestowed in sequence," is as follows: the disciple who has thus obtained the secret empowerment should request the guru as follows: "Just as all the Buddhas of the past knew and realized, so too do I have faith; please bestow the empowerment upon me today." Then, the guru begins the conferral of the wisdom and gnosis empowerments. First, regarding the wisdom empowerment: a girl of noble family possessing the [required] marks, aged twelve, sixteen, eighteen, or twenty, is offered to the guru and should be endowed with the six points of meditative concentration.

བླ་མ་དེས་ཤེས་རབ་མ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་འདི་སྐད་ཅེས་བསྒོའོ། ། སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། ཤེས་རབ་འདི་ལ་བརྟེན་པར་འགྲུབ། ། རིགས་ཀྱི་བུ་མཆོག་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་། ། ཤེས་རབ་སྤང་དུ་མི་རུང་སྟེ། ། ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་ཐབས་ཡིན་པས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་མ་སྤང་ཞིག། ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་བླ་མས་དྲི་བ་འདི་ཡང་གསུང་ངོ་། ། བུ་ཚུར་ཤོག་ཅིག་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། དྲི་ཆེན་དྲི་ཆུ་ཟ་ནུས་སམ། ། རཀྟ་ག་པུར་ཟ་ནུས་སམ། ། བུད་མེད་དད་པས་བསྟེན་ནུས་སམ། ། པདྨར་འོ་བྱེད་མི་རྟོག་གམ། ། སྣོད་ལྡན་སྨྲོས་ཤིག་ངང་ཚུལ་ཅན། ། དེ་ནས་སློབ་མས་འདི་སྐད་བརྗོད། ། ཤེས་རབ་དད་པས་བདག་བསྟེན་ཏོ། ། དྲི་ཆེན་དྲི་ཆུ་ལ་སོགས་བདུད་རྩི་ལྔ། ། རྟག་ཏུ་དད་པས་སྟོན་པར་བགྱིད། ། པདྨར་བདག་ནི་འོ་བགྱིད་དོ། ། དེ་ནས་བླ་མ་དམ་པ་དེས། ། ཤེས་རབ་མ་གཅེར་བུར་ཕྱུང་ལ། ། ལུས་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུས་བཀྲུས་ལ། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་མགོ་བཅིངས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བསྒོའོ། ། སྟོན་པའི་རང་བཞིན་སྙིང་རྗེའི་བདག། ཁྱོད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོན་རྣམས་གྱིས། ། མཁའ་ཀློང་པདྨ་བསྟེན་པར་གྱིས། ། བུ་འདི་བདེ་བ་བསྐྱེད་པར་གྱིས། ། ཞེས་བསྐུལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་དམ་པ་དེས་ལག་པ་གཉིས་དྲིལ་བུ་བཟུང་ནས་པདྨ་ཁ་ཕྱེ་སྟེ་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། རྨད་བྱུང་ང་ཡི་པདྨ་ལ། ། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་འདི་ལ་རྙེད། ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། རྟག་ཏུ་འདི་དག་མི་འབྲལ་ལོ། ། པདྨ་འདི་ནི་ཆོས་དབྱིངས་ཡིན། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་འདི་ལས་བྱུང་། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འདི་རུ་གྲོལ། ། ནང་གི་རྩ་ཡི་འཁོར་ལོ་ལ།

That guru, having blessed the wisdom consort, instructs her as follows: "Even the Victors of the past achieved their realization by relying upon this wisdom. O supreme son of noble family, you too must not abandon wisdom; since it is the means for the arising of primordial wisdom, do not abandon desire." Thus he speaks. Then the guru asks these questions: "Come here, O Vajra-holder! Are you able to consume feces and urine? Are you able to consume blood and camphor? Are you able to rely upon women with faith? Do you not feel attachment when kissing the lotus? Speak, O one of noble character and worthy vessel!" Then the disciple replies: "I shall rely upon wisdom with faith. I shall always offer the five nectars, such as feces and urine, with devotion. I shall kiss the lotus." Then that sublime guru, having bared the wisdom consort and bathed her body with fragrant water, binds her head with a garland of flowers and instructs her: "O you whose nature is the Teacher, the embodiment of compassion, perform the welfare of sentient beings. Rely upon the lotus of the expanse of space; O son, generate bliss within this." Thus he exhorts her. Then that sublime wisdom consort, holding a bell in both hands, opens the lotus and says: "In my marvelous lotus, all bliss is found. All the Sugatas are forever inseparable from this. This lotus is the dharmadhātu; all Buddhas arise from it, and all sentient beings are liberated within it. Within the inner wheel of channels..."

། པདྨ་ཞེས་སུ་རབ་ཏུ་གསུངས། ། པདྨའི་ནང་གི་ནམ་མཁའ་ལ། ། འབྱུང་བ་ལྔ་པོ་རང་བཞིན་གནས། ། ལྟེ་བ་ལ་ནི་གེ་སར་ཏེ། ། པདྨ་བརྒྱད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཟེ་འབྲུའི་དབུས་ནས་འབྱུང་བ་ཡིན། ། དེ་ཉིད་བདུད་རྩི་དམ་པ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོའོ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་བླ་མས་སློབ་མའི་ལག་པ་གཡས་པ་དང་། ཤེས་རབ་མའི་གཡོན་པ་འོག་ཏུ་བཞག་ནས་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། ཤེས་རབ་དམ་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ། ཁྱེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེད་པར་བྱེད། ། འདི་དང་ཁྱེད་ཉིད་མ་བྲལ་བར། ། དད་པས་རྟག་ཏུ་རོལ་མོ་གྱིས། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། ཤེས་རབ་མའི་ལུས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བཀོད་ལ་སློབ་མ་ལ་སྦྱིན་ནོ། ། སློབ་མ་ཡོལ་བ་ནང་དུ་ཤེས་རབ་མ་དང་འདུག་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ནོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་མ་དང་སློབ་མས་གློ་གཡས་པ་ཕབ་ལ་ཉལ་ལོ། ། དགའ་བའི་གཏམ་སྣ་ཚོགས་བྱའོ། ། གནས་དགུ་རུ་ནི་སེན་མོ་གདབ། ། གཡོན་པ་གླང་པོའི་སྣ་རྩེ་ཡིས། ། པདྨ་བྱེའུ་མགོ་འདྲ་བ་ལ། ། ཚོད་ཟིན་བྱ་སྟེ་བྲུད་པར་བྱ། ། ལྕེ་ཡིས་ཀྱང་ནི་རོལ་མོ་བྱའོ། ། དེས་ནི་པདྨ་རྒྱས་པར་འགྱུར། ། གཟོད་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་མཉམ་པར་བྱ་སྟེ། དལ་ནས་དལ་ནས་བསྐྱོད་པ་ལས། ། འབྱུང་བ་བཞིའི་རྐྱེན་གྱིས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དབུས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་གནས་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེས་བཞུ་ནས་འཁོར་ལོ་བཞི་ནས་རིམ་པར་འབབ་སྟེ། བོལླའི་རྩ་བར་ཕྱིན་པ་ནི་དགའ་བའོ། ། དབུས་སུ་ཕྱིན་པ་ནི་མཆོག་དགའོ། ། ནོར་བུའི་རྩེ་མོར་སླེབ་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའོ། ། དེ་ཇི་ཙམ་གནས་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམས་པས་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་སྟེ།

It is proclaimed as the "Lotus." Within the space of the lotus, the five elements abide in their natural state. At the center is the pericarp, adorned with eight petals. From the center of the anthers, the sublime nectar emerges; it is the essence of all the Buddhas. Thus it is said. Then, the Guru places the right hand of the disciple and the left hand of the Wisdom Consort (prajñā) beneath [the disciple's hand] and says: "This is the sublime Wisdom Consort; she will generate your primordial wisdom (jñāna). Without being separated from her, always enjoy her with faith." Having said this, he arranges the maṇḍala upon the body of the Wisdom Consort and gives her to the disciple. The disciple, having entered within the curtain, sits with the Wisdom Consort and receives the wisdom empowerment (jñānābhiṣeka). Then, the Wisdom Consort and the disciple lie down on their right sides. They engage in various pleasant conversations. They should apply their nails to the nine places. With the left hand, using the tip of the "elephant's trunk," they should gently rub the lotus, which resembles the head of a small bird, with moderation. They should also play with the tongue. By this, the lotus will blossom. Then, the sun and moon are made equal. Through moving slowly and gradually, the bodhicitta, which abides in the center of great bliss due to the conditions of the four elements, is melted by the fire of primordial wisdom. It descends sequentially through the four wheels. Reaching the base of the bola is joy (ānanda). Reaching the center is supreme joy (paramānanda). Reaching the tip of the jewel is coemergent joy (sahajānanda). By meditating for as long as it remains there, non-conceptual primordial wisdom is born.

དཔེར་ན་རུས་སྦལ་ལྟ་བུའོ། ། གལ་ཏེ་བསྡམས་པས་མ་ཐེམས་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་གནས་སུ་གཤེགས་ཏེ་བྲལ་བའི་དགའ་བ་ཞེས་བྱའོ། ། དོན་དང་བྲལ་བ་ནི་བྲལ་བའོ། ། གོང་མ་མཚོན་པས་དགའ་བའོ། ། བྱང་སེམས་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ནི། ། འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་རང་བཞིན་པས། ། དུང་དང་ཉ་ཕྱིས་དག་གིས་མིན། ། ལག་པས་ཀྱང་ནི་མི་བླང་ངོ་། ། བདུད་རྩི་ལྕེ་ཡིས་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཟོས་ཡེ་ཤེས་དབབ་མཆོག་ཐོབ། ། དེ་ཡི་དོན་ལ་རྒྱུན་གོམས་པས། ། འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་གཉིས་མེད་པའོ། ། བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་ཀུན་དང་བྲལ། ། ནམ་མཁའི་ལམ་ལ་རབ་གནས་པའི། ། ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་ལམ་མེ་བ། ། མཐར་ཕྱིན་གདམས་ངག་ཅེས་ཀྱང་བྱ། ། དེ་ནས་དམ་པར་གྱུར་པ་དེ་ལ་ནི། ། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བཅུ་བཞིར་བསྒྲག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཀྲ་ཤིས་གདོན་པའི་དོན་ནི་འཇམ་དཔལ་གྱི་སྐུ་གཟུགས་སྤྱི་བོའི་ཐོག་ཏུ་བཞག་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཡན་ལག་འདུས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་འཇམ་དབྱངས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དབང་བསྐུར། ། རྒྱལ་མཆོག་སྲས་བཅས་རྣམས་ཀྱིས་ལེགས་གསུངས་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། དེས་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་མཆོག་ལ་བཀྲ་ཤིས་ཤོག། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འཇུག་ཅིང་། ། སྲིད་པའི་སྙིང་པོར་རྣམ་རོལ་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པས། ། བདེ་བྱེད་རབ་མཆོག་ལེགས་པར་གླུར་བླངས་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། དེས་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་མཆོག་ལ་བཀྲ་ཤིས་ཤོག། ཤིན་ཏུ་ཞི་བའི་མཛད་པ་ཕུལ་ཕྱུང་མ་ལུས་པས། ། སེམས་ཅན་བདེ་གཤེགས་རྟག་མཛད་བཅོམ་ལྡན་དབང་བསྐུར་ལ།

It is, for example, like a tortoise. If it is not contained by the restraint, one proceeds to the worldly state, which is called the "joy of separation." To be separated from the object is "separation." Because it indicates the higher, it is "joy." The nature of that bodhicitta is the nature of Mañjughoṣa; it is not [contained] by conch or mother-of-pearl, nor is it to be taken with the hands. The nectar is to be taken with the tongue. By eating that, one attains the supreme descent of wisdom. By continuously familiarizing oneself with its meaning, all these appearances in this way are non-dual in a single instant. It is free from all verbal conventions. Abiding perfectly in the path of space, the radiance of wisdom is vividly clear. This is also called the "instruction of the culmination." Then, for that which has become sublime, the fourteen root downfalls are to be proclaimed. Then, for the purpose of reciting the auspicious verses, one should place an image of Mañjuśrī upon the crown of the head and say: "From the vajra of the union of the branches of method and wisdom, The Mañjughoṣa of bodhicitta confers the empowerment of bodhicitta. Whatever auspiciousness was well-spoken by the supreme Victors and their heirs, By that, may there be auspiciousness for your supreme empowerment! Entering the maṇḍala of the glorious Vajrasattva and others, With the playful lāsya goddesses and the rest, who sport in the essence of existence, Whatever auspiciousness was well-sung as the supreme, excellent bliss, By that, may there be auspiciousness for your supreme empowerment! Through the entirety of your unsurpassed, utterly peaceful deeds, You act as the Sugata for the constant benefit of sentient beings; to the Bhagavān who confers empowerment..."

དཔག་མེད་ལྷ་ཡི་མཆོག་གིས་ལེགས་གསུངས་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། དེས་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་མཆོག་ལ་བཀྲ་ཤིས་ཤོག། དཔལ་ལྡན་ཁམས་གསུམ་རྣམ་རྒྱལ་དཀྱིལ་འཁོར་རབ་མཆོག་ལ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་མཆོག་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བས། ། ལྷ་ཡི་མཆོག་གིས་བཏུད་དེ་རབ་བཤད་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། དེས་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་མཆོག་ལ་བཀྲ་ཤིས་ཤོག། འགྲོ་བ་སྣ་ཚོགས་འདུལ་ཕྱིར་ཕྱག་ན་པདྨོ་ཡིས། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིན་ཆེན་བདུད་རྩིའི་ཆུས་དབང་བསྐུར། ། པདྨའི་འདོད་ཆགས་རྣམ་དག་ལེགས་གསུངས་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། དེས་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་མཆོག་ལ་བཀྲ་ཤིས་ཤོག། མཁའ་སྙིང་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་འབྱོར་པས་ཉམས་དགའ་ཞིང་། ། དོན་རྣམས་ཀུན་གྲུབ་བདེ་སྦྱིན་དབང་བསྐུར་ཆེན་པོ་ལ། ། དགེ་བ་ཕུན་ཚོགས་མཛད་པས་ལེགས་གསུངས་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། དེས་ནི་ཁྱེད་ལ་དབང་བསྐུར་མཆོག་ལ་བཀྲ་ཤིས་ཤོག། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་དྲུག་དགེ་བའི་བཀྲ་ཤིས་གླུ་བླངས་པས། ། བསོད་ནམས་རིན་ཆེན་དྲི་མེད་མི་མཉམ་གང་ཐོབ་པ། ། དེས་ན་ཀུན་གསོན་འབྱོར་བའི་དབང་བསྐུར་ཆེན་པོ་ལ། ། འཇམ་དཔལ་གྲགས་པས་འཇིག་རྟེན(། ,་) རྣམ་པར་ལེགས་གྱུར་ཅིག། ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་སྤྱོད་ལམ་བྱ་བ་དང་། བླ་མས་གཟེངས་བསྟོད་པ་དང་། བཀྲ་ཤིས་ཀྱིས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱ་བ་དང་། བླ་མ་ལ་ཡོན་དབུལ་བ་རྣམས་ནི་དཀྱུས་ཉིད་གསལ་ལོ། ། བླ་མ་དམ་པ་སྭཱུརྱ་སིདྡྷ་ཤཱནྟིཾ་གརྦྷ་ནི། དམ་པ་ཆོས་ཀྱི་མཛོད་དུ་གྱུར་པ་ལ། ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་སྤྱན་སྔ་རུ། ། དོན་དམ་ཟབ་མོ་དབང་བསྐུར་ཞལ་གྱི་བདུད་རྩི་འཐུངས་པ་ཡིས། །

Whatever auspiciousness was well-spoken by the supreme, immeasurable deities, by that may there be auspiciousness for your supreme empowerment. In the most excellent maṇḍala of the glorious Trailokyavijaya, you were empowered as the supreme king of the three worlds; whatever auspiciousness was well-spoken by the supreme deities bowing down, by that may there be auspiciousness for your supreme empowerment. For the sake of taming diverse beings, the Lotus-Holder empowered you with the water of the precious nectar of the perfect Buddha; whatever auspiciousness was well-spoken regarding the purification of the lotus-like passion, by that may there be auspiciousness for your supreme empowerment. Delightful with the wealth of the precious jewel of Ākāśagarbha, in the great empowerment that grants bliss and accomplishes all aims, whatever auspiciousness was well-spoken by performing a wealth of virtues, by that may there be auspiciousness for your supreme empowerment. Through the singing of auspicious songs by the six Universal Monarchs, the stainless and incomparable jewel of merit was obtained; by that, may the world be thoroughly perfected through the great empowerment of all-encompassing prosperity and fame, O Mañjuśrī. Thus it is said. Then, the conduct, the guru’s words of praise, the request for departure with auspicious verses, and the offering of the fee to the guru are clear from the main text itself. To the holy guru Sūryasiddhiśāntigarbha, who has become a treasury of the sublime Dharma, in the presence of the assembly of Sugatas, he drank the nectar of the face of the profound ultimate empowerment.

བློ་གྲོས་བཟང་པོ་དྲན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། ། སྐྱེ་བོ་བློ་ངན་མུན་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། ། དྲུག་སྟོང་ལ་སོགས་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་བསྡུས་ནས། ། ནོར་བུ་གླིང་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་དོན་དང་སྦྱར་ཏེ་བྲིས་པ་ཡིས། ། བདག་གིས་བསོད་ནམས་རྒྱས་པ་ཐོབ་བསྡུས་པས། ། གང་དེས་འགྲོ་ཀུན་སྡིག་ལས་རྒྱལ་གྱུར་ཞིང་། ། འཇམ་དཔལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་ཐོབ་པར་ཤོག། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་གསང་བ་དང་ལྡན་པའི་འགྲེལ་པ་ཡེ་ཤེས་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་སྨྲྀ་ཏི་ཛྙཱ་ན་ཀཱིརྟིས་མཛད་ཅིང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྱུར་བ་རྫོགས་སོ། །

By the wisdom of mindfulness of the one with excellent intelligence, in order to dispel the darkness of those with inferior intellect, the meaning of the tantras, such as the Six Thousand, was condensed. Having written this by applying the meaning to the Maṇidvīpa-sādhana, may the merit I have gathered and condensed cause all beings to triumph over negativity and attain the very dharmakāya of Mañjuśrī. The Commentary on the Secret Sādhana of the Noble Mañjuśrī-nāmasaṃgīti, titled Clarifying Wisdom, composed and translated by the Indian abbot Smṛtijñānakīrti, is hereby complete.