An Arrangement of the Fire Offering according to “The Recitation of the Names of Mañjuśrī”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ནཱ་མ་སཾ་གཱི་ཏི་ནཱ་མ་ཧོ་མ་ཀྲ་མ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིམ་པ། འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བདེན་པ་གཉིས་ལ་གནས་ཤིང་དྲི་མེད་གཟི་བརྗིད་ལྡན་པ་ཡི། ། ཚུལ་མཆོག་དམ་པ་རིམ་པ་བཞིར་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་པ། རིམ་གཉིས་ཚུལ་གྱིས་སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱ། ། ད་ནི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་དབང་གིས་འདིར་གསུངས་པ་ན་བའི་དོན་དུ་ཞི་བའི་ལས་བྱའོ། ། འབྱོར་པའི་དོན་དུ་རྒྱས་པའི་ལས་བྱའོ། ། དབང་ནི་དགུག་པའོ། ། དྲག་པོ་ནི་ཚར་གཅོད་པའོ། ། དེའི་དོན་རྒྱས་པར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་དང་དགའ་བར་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། བདག་དང་གཞན་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར། ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དབང་བསྐུར་བའི་ཐོག་མར་ཞི་བའོ། ། དེ་ནས་རྒྱས་པའོ། ། དེ་ནས་དབང་དང་དྲག་པོའོ། ། ཐ་མར་ལས་ཐམས་ཅད་པའོ། ། ཐབ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པ་དང་། ། དུས་དང་ཁ་ལྟ་མཆོད་རྫས་དང་། ། བཞག་ཐབས་དང་ནི་འདུག་སྟངས་དང་། ། ཡམ་ཤིང་བུད་ཤིང་གཟར་བུ་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་ཏིང་འཛིན་རིམ་པ་དང་། ། ཀུ་ཤ་མེ་དང་སྲེག་རྫས་དང་། ། སྤྱན་དྲངས་དེ་ལ་མཆོད་པ་དང་། ། རྫས་དབུལ་བསྟོད་དེ་ཕྱག་བྱ་བ། ། ལྷར་བསྒོམས་སྤྱན་དྲངས་བཞུགས་གསོལ་དང་། ། རྒྱས་འདེབས་བཞི་ཡིས་རྒྱས་གདབ་ཅིང་། ། མཆོད་བསྟོད་དགང་གཟར་གྱིས་དབུལ་བྱ། ། ཕྱི་མ་རིམ་གྱིས་གོང་ལྟར་དབུལ། ། དེ་ནས་བསྟོད་པ་ཕྱག་བྱ་དང་། ། ཐ་མར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་དང་། །

In the language of India: Ārya-mañjuśrī-nāma-saṃgīti-nāma-homa-krama. In the language of Tibet: ’phags pa ’jam dpal gyi mtshan yang dag par brjod pa zhes bya ba’i sbyin sreg gi rim pa (The Stages of the Fire Offering of the Noble Mañjuśrī-nāmasaṃgīti). Homage to Mañjuśrī-jñānasattva! Abiding in the two truths and possessing stainless majesty, the yogi who possesses the four stages of the supreme, sacred method shall explain the ritual of the fire offering according to the two stages. Now, by the power of the mantras of the Nāmasaṃgīti, the pacifying activity is to be performed here for the sake of healing; the enriching activity is to be performed for the sake of prosperity; magnetizing is for the sake of summoning; and the fierce activity is for the sake of subduing. The meaning of these shall be explained in detail. The yogi, endowed with compassion and joy, for the sake of benefiting oneself and others, has taught the pacifying, enriching, magnetizing, and so forth. At the beginning of the empowerment, there is pacifying; then enriching; then magnetizing and fierce; and finally, the activity of all purposes. The hearth, the arrangement of mudrās, the time, the direction of the face, the offering substances, the method of placement, the posture, the sacrificial wood, the fuel, the ladles, the yoga, the stages of meditative concentration, the kuśa grass, the fire, the substances for burning, the invitation, the offerings to it, the presentation of substances, the praise, and the prostration; the meditation on the deity, the invitation, the request to remain, and the sealing with the four seals; the offerings and praise, and the presentation with the filling ladle; the subsequent offerings in sequence as before; then the praise and prostration; and finally, the request to depart.

དེ་ནས་མེ་ལྷ་དེ་དང་ནི། ། གོང་མའི་རིམ་པ་ཇི་བཞིན་པས། ། ལྷག་མའི་རྫས་ཀྱིས་མཆོད་བྱ་སྟེ། ། ཐ་མར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་གསུངས་ཏེ་རྗེས་སུ་ནི། ། ཡི་རང་དབུལ་ཞིང་རྫས་དག་གིས། ། རིམ་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་གང་ལྡན་པས། ། ཚུལ་བཞིན་དུ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ལ་དང་པོ་ཐབ་ཀྱི་རིམ་པ་བསྟན་ཏེ། ། ཞི་བའི་ཐབ་ཀྱི་དབྱིབས་ཀྱང་གཉིས་ཏེ་ཟླུམ་པོར་བྱ་བ་དང་། པདྨ་ལྟ་བུར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཁ་ཁྱེར་ནི་སོར་བཞི་པའོ། ། ཞེང་དང་དཔངས་སུ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། ། ཐུར་དུ་ཡང་ཁྲུ་གང་ངོ་། ། སྲིད་དུ་ཡང་ཁྲུ་གང་ངོ་། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་སོར་བཞི་བོར་ལ་པདྨའི་ཕྲེང་བའོ། ། ཁ་ཁྱེར་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་གཏང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཕྱི་ནི་ཁྲུ་བཞི་ལ། ། རྒྱར་ནི་ཁྲུ་ལྔའོ། ། དབུས་སུ་འཇིམ་པ་ལ་འབུར་དུ་བརྐོས་ལ། གཙོ་བོའི་ཕྱག་མཚན་ཤར་དུ་རྡོ་རྗེ། ལྷོར་འཁོར་ལོའོ། ། ནུབ་དུ་པདྨའོ། ། བྱང་དུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའོ། ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་ས་དཀར་གྱི་ཆུས་བསྐུ་བར་བྱའོ། ། པདྨའི་ཐབ་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་མཐུན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཞི་བའི་ཐབ་ཀྱི་རིམ་པའོ། ། རྒྱས་པའི་ཐབ་ཀྱི་དབྱིབས་གྲུ་བཞི་ལ་རྒྱར་གྲུ་བཞིར་གཏང་ངོ་། ། དཔངས་སུ་ཡང་ཁྲུ་གང་ལ། གཏིང་དུ་ཡང་ཁྲུ་གང་བརྐོ་བར་བྱའོ། ། སོར་བཞི་ནི་ཕྱིར་དགྱེད་པར་བྱའོ། ། ཁ་ཁྱེར་ཡང་ཞི་བ་དང་མཐུན་པར་སོར་བཞིའོ། ། དེ་ཞེང་དུ་ཡང་སོར་བཞིར་མཉམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་རིམ་དག་ཏུ་ནི་པདྨའི་ཕྲེང་བ་གཏང་བར་བྱའོ། ། ཁ་ཁྱེར་ལ་ཡང་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་གཏང་བར་བྱའོ། །

Then, with that fire deity and according to the preceding sequence, one should make offerings with the remaining substances and finally request them to depart. Then, having spoken, one should subsequently offer rejoicing and, with the substances, the yogi who possesses the sequence should offer them in the proper manner. Regarding that, first the sequence of the hearth is taught. There are two shapes for the hearth of pacification: it should be made circular or like a lotus. Furthermore, the rim is four finger-widths [in width]. Its width and height are also that same measure. It is one cubit in depth and one cubit in length. Leaving four finger-widths outside of that, there is a garland of lotuses. On the rim, a garland of vajras should be applied. Furthermore, the exterior is four cubits, and in width it is five cubits. In the center, one should carve the principal hand-symbol in relief: a vajra in the east, a wheel in the south, a lotus in the west, and a crossed vajra in the north. It should be white in color and smeared with white earth-water. The lotus hearth should also be understood to be similar and consistent with that. This is the sequence for the hearth of pacification. The shape of the hearth of enrichment is square, and it should be extended four cubits in width. Its height is one cubit, and it should be dug one cubit deep. Four finger-widths should be projected outward. The rim is also four finger-widths, consistent with the pacification hearth. Its width should also be made equal at four finger-widths. On the outer rows of that, a garland of lotuses should be applied. On the rim, as mentioned above, a garland of vajras should be applied.

དེའི་ནང་དུ་ཡང་གཙོ་བོའི་མཚན་མ་འཇིམ་པ་ལ་དཀྱུས་སུ་སོར་བརྒྱད། དཔངས་སུ་སོར་གཅིག་གོ། ། རྒྱས་པའི་ཐབ་ཀྱི་རིམ་པའོ། ། དབང་གི་ཐབ་ནི་རྒྱར་ཁྲུ་གསུམ་ལ་དབྱིབས་ཟླ་གམ་དང་གཞུ་ལྟ་བུའོ། ། རྒྱལ་ནི་སོར་བཞི་བཅུའོ། ། དྲག་པོ་ལ་ནི་སོར་ཉི་ཤུ་ཐམ་པ་གཏང་ངོ་། ། གཏིང་ཟབས་ནི་སོར་བཅུའོ། ། ཁ་ཁྱེར་ལ་ནི་སོར་ཕྱེད་དང་གསུམ་མོ། ། ཞེང་དང་དཔངས་མཉམ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཁ་ཁྱེར་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་མེ་རི་འབར་བའི་འོད་གཏང་བར་བྱའོ། ། ཁ་དོག་ནི་ཙནྡན་ནམ་བཙག་ཡུག་སྨན་གྱིས་བསྐུ་བར་བྱའོ། ། དབུས་སུ་ནི་གཙོ་བོའི་ཕྱག་མཚན་པདྨ་ལ་བཞུགས་པ་མཚན་མ་གོང་མ་ལྟར་འབུར་དུ་བརྐོས་ལ་གཞག་གོ། ། ཕྱི་མ་ནི་ཞི་བའི་ཐབ་ཀྱི་སྐབས་དང་མཐུན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དབང་གི་ཐབ་ཀྱི་རིམ་པའོ། ། ། ། དྲག་པོའི་ཐབ་ཀྱི་རིམ་པ་ནི། ཐབ་ཁུང་དབྱིབས་གྲུ་གསུམ་པ། དགྲ་བསད་པ་ལྟ་བུ་ལ་རྒྱར་ནི་སོར་ཉི་ཤུའོ། ། ཟབས་སུ་ནི་བཅུའོ། ། ཁ་ཁྱེར་ནི་སོར་གསུམ་པ་ཞེང་དུ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་གཏང་བ་སོར་གསུམ་མོ། ཁ་ཁྱེར་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་གསུམ་པའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པ་དྲག་པོའི་མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། དབུས་སུ་ཡང་གཙོ་བོའི་མཚན་མ་ལ་རལ་གྲིས་མཚན་པ་འཇིམ་པ་ལ་འབུར་དུ་བརྐོས་པ་གོང་དུ་བསྟན་པ་དང་མཐུན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དྲག་པོའི་ཐབ་དང་མཚན་མའི་རིམ་པའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་དེས་ཇི་ཙམ་ན་བྱ་བའི་ཞི་བ་ལ་སྔ་དྲོའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ཉི་མ་ཕྱེད་ནའོ། ། དབང་ལ་ཉི་མ་བསྙུར་ནའོ། ། དྲག་པོ་ལ་ནི་ནམ་ཕྱེད་ན་བྱའོ། ། ཞི་བ་ལ་ནམ་ལངས་ནའོ། །

Within that, the primary emblem is eight finger-widths in length and one finger-width in height. This is the sequence for the hearth of enrichment (puṣṭi). As for the hearth of power (vaśya), it is three cubits in width, crescent-shaped and like a bow. Its circumference is forty finger-widths. For the wrathful (raudra), twenty finger-widths are prescribed. The depth is ten finger-widths. The rim is two and a half finger-widths. One should understand that the width and height are equal. The rim is adorned with a garland of vajras. On the outside, the light of a blazing mountain of fire should be projected. The color should be applied with sandalwood or red ochre. In the center, the primary emblem—the hand-symbol of the principal deity seated upon a lotus—should be carved in relief as described above and placed there. The outer details should be understood to be consistent with the section on the hearth of pacification (śānti). This is the sequence for the hearth of power. The sequence for the hearth of wrath is as follows: the hearth pit is triangular, like the killing of an enemy. Its width is twenty finger-widths. The depth is ten. The rim is three finger-widths, and its width is the same. The projection on the outside is three finger-widths. On the rim are three-pointed vajras. On the outside of that are various wrathful emblems such as swords and so forth. In the center, the primary emblem marked by a sword, carved in relief in the clay, should be understood to be consistent with what was taught above. This is the sequence for the wrathful hearth and its emblems. Following that, regarding the time at which the activities are to be performed: for pacification, it is the forenoon; for enrichment, at midday; for power, when the sun is setting; for wrath, at midnight; and for pacification, at dawn.

རྒྱས་པ་ལ་ནི་ཐོ་རངས་བྱའོ། ། དབང་ལ་ནི་དགོངས་ཀ་སྟེ་སྲོད་ལ་བྱའོ། ། དྲག་པོ་ལ་ནམ་ཕྱེད་ན་བྱའོ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་དབྱར་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་སྟོན་གྱི་དུས་སུ་བྱའོ། ། དབང་ནི་དཔྱིད་ཀྱི་དུས་སུ་བྱའོ། ། དྲག་པོ་ནི་དགུན་གྱི་དུས་སུ་སྟེ་དུས་ཀྱི་རིམ་པའོ། ། མཆོད་པའི་རིམ་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྔགས་པའི་གཡོན་དུ་ནི་དྲི་ཆབ་ཀྱི་ཆུ་མེ་ཏོག་ནང་དུ་བླུགས་པའི་དུང་ཕོར་རམ་དངུལ་ཕོར་རོ། ། ཡོན་ཆབ་ནི་གསེར་ལ་སོགས་པས་བཀང་བའི་ཆུ་དག་གཞག་གོ། རྣལ་འབྱོར་པའི་གཡས་སུ་ནི་ཟངས་གཞོང་ལྟ་བུའི་ནང་དྲིས་བཀང་ལ་ཀུ་ཤ་ཡང་དེར་བཅུག། བསང་གཏོར་གྱི་སྣོད་གཞག་གོ། ལས་ཀྱི་བུམ་པ་ཡང་གཡོན་དུ་གཞག་གོ། མཆོད་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། རྫས་ཀྱི་རིམ་པ་ཡང་ཞི་བ་ལ་ནི་ཏིལ་ལོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་ཞོའོ། ། དབང་ལ་ནི་ཨུཏྤ་ལའོ། ། དྲག་པོ་ལ་ནི་ཚེར་མ་ཅན་ནམ་ཁབ་རྩེ་གསུམ་པ་སྟེ། འདི་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་རྫས་སོ། ། དེ་ཡང་ཐུན་མོང་གི་རྫས་ནི་མར་གྱི་སྙིང་པོ་དང་དཱུར་བ་དང་ཆག་པ་མེད་པའི་འབྲས་དང་ཞོ་ཟན་དང་ཀུ་ཤ་དང་འབྲས་ཐུག་དང་མངར་གསུམ་དང་། དཀར་གསུམ་དང་འབྲས་(ས་,སོ་)བ་དང་། ནས་དང་སྲན་མ་མ་ཤ་དང་། གྲོ་དང་ཨུ་དུམྺཱ་ར་དང་། ཨ་ཤྭཏྠ་དང་པ་ལ་ཤ་དང་། ནྱ་གྲོ་དྷ་དང་ཨ་མྲ་དང་། དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་མི་ལྕོགས་ན། མར་དང་ཏིལ་ནི་ཞི་བའི་དུས་སུ་བྱའོ། ། མར་དང་ཞོ་ནི་རྒྱས་པའི་དུས་སུ་བྱའོ། ། མར་དང་ཨུཏྤལ་ནི་དབང་གི་དུས་སུ་བྱའོ། ། མར་དང་མི་རུས་ཀྱི་ཕྱེ་མའམ་ཚེར་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་ནི་དྲག་པོའི་དུས་སུ་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་ཏིལ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྫས་ཀྱི་རིམ་པའོ། ། ། །

For the rite of enrichment, it should be performed at dawn. For the rite of power, it should be performed in the evening, at dusk. For the rite of wrath, it should be performed at midnight. For the rite of pacification, it should be performed in the summer. For the rite of enrichment, it should be performed in the autumn. For the rite of power, it should be performed in the spring. For the rite of wrath, it should be performed in the winter; this is the sequence of the seasons. Regarding the sequence of the offerings: to the left of the yogi or mantra practitioner, there should be a conch or silver bowl containing scented water into which flowers have been placed. The water for the guest-offering (argha) should be set out, filled with gold or other precious substances. To the right of the yogi, a vessel such as a copper basin should be filled with scents and kusha grass should be placed within it; this is where the vessel for the sprinkling of purification (prokshaṇa) is set. The activity vase (karmakalaśa) should also be placed to the left. This is the sequence of the offerings. Regarding the sequence of the substances: for pacification, it is sesame. For enrichment, it is curd. For power, it is the utpala flower. For wrath, it is thorny wood or a three-pointed needle; these are the specific substances. Furthermore, the common substances are: the essence of ghee, dūrvā grass, unbroken rice, curd-rice, kusha grass, rice porridge, the three sweets, the three whites, rice, barley, masha beans, wheat, udumbara, aśvattha, palāśa, nyagrodha, and mango. If all of these are not available, then ghee and sesame should be used for the time of pacification. Ghee and curd should be used for the time of enrichment. Ghee and utpala should be used for the time of power. Ghee and powdered human bone or thorny wood should be used for the time of wrath. However, it is taught that in all cases, sesame is used. This is the sequence of the substances.

བཞག་པའི་རིམ་པ་ནི་སྔགས་པའི་མདུན་དུ་ནི་མི་རོ་ཏིལ་དང་ཞོ་དང་ཨུཏྤ་ལ་དང་། མི་རུས་ཀྱི་ཕྱེ་མ་ནི་གཡས་སུ་བཞག་གོ། ། དཱུར་བ་ལ་སོགས་པ་ཐུན་མོང་གི་རྫས་ཐམས་ཅད་ནི་གཡོན་དུའོ། ། འབྲས་སོ་བ་དང་ནས་དང་སྲན་མ་ཤ་དང་། གྲོ་དང་ཨུ་དུམྺཱ་ར་དང་། ཨ་ཤྭཏྠ་དང་ནྱ་གྲོ་དྷ་དང་། ཨ་མྲ་རྣམས་གཡས་སུའོ། ། དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་ནི་མདུན་དུའོ། ། རྫས་བཞག་པའི་རིམ་པའོ། ། ། ། རྣལ་འབྱོར་པའི་འདུག་སྟངས་ཞི་བ་ལ་ནི་མཉམ་པའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་དུ་སྟན་རས་བལ་གྱི་སྟེང་དུའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་གཡས་རྐྱང་གིས་ཏེ་སེམས་དཔའི་འདུག་སྟངས་སོ། ། དབང་ལ་ནི་པདྨའི་འདུག་སྟངས་ཏེ་རྐང་པའི་མཐིལ་སྤྲད་ལ་འདུག་གོ། དྲག་པོ་ལ་ནི་གཡས་བརྐྱང་དང་། གཡོན་བརྐྱང་གིས་སྟན་མེད་པར་མིག་བཟློག་སྟེ་གནས་པར་བྱའོ། ། འདུག་སྟངས་ཀྱི་རིམ་པའོ། ། ། ། གཟར་བུའི་རིམ་པ་ནི། ། ཞི་བ་ལ་ནི་དངུལ་ལམ་རྒྱ་ཤུག་གི་ཤིང་ལ་སྲིད་དུ་ཁྲུ་གང་སྦོམས་སུ་ཡུ་བ་ལ་མཐེ་བོའི་ཚད་དོ། ། སོར་བཞི་ནི་ཞེང་ངོ་། ། སོར་གཉིས་ནི་དཔངས་སུའོ། ། ཁུ་བ་འཛག་པའི་བུ་ག་སོར་གཅིག་ཡོད་པ་རྩེ་མོ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པ། ། དཀྱིལ་དུ་ནི་ལས་དང་མཐུན་པའི་ཐབ་ཀྱི་སྐབས་སུ་སྨོས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བརྐོ་བའམ། འབུར་དུ་བྱས་པ་(ཁལ་,ཁ་ལ་)ཡཾ་རཾ་བཀོད་དེ། ། ཡུ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེས་མཚན་པ་ནི་དགང་གཟར་གྱི་ཚད་དང་རིམ་པའོ། ། ། ། བླུགས་གཟར་ཡང་ཡུ་བ་ནི་གོང་དང་མཐུན་ལ་དབྱིབས་ནི་པདྨའི་འདབ་མ་འདྲ་བ་ལ་སོར་གཅིག། གཏིང་དུ་བརྐོ་བ་བྱས་པ་སོར་གཉིས་ཞེང་དུ་བཅལ་བའི་བླུགས་གཟར་ཏེ། ཕྱི་མ་ནི་དགང་གཟར་དང་མཐུན་ནོ། །

Regarding the sequence of arranging the substances: in front of the mantrin, a human corpse, sesame, curd, and utpala flowers, as well as powdered human bone, are placed to the right. All common substances, such as dūrvā grass and so forth, are placed to the left. To the right are placed husked rice, barley, mung beans, wheat, udumbara, aśvattha, nyagrodha, and mango fruits. The offering ladle (darvī) and the pouring ladle (sruk) are placed in front. This is the sequence for arranging the substances. Regarding the yogi’s posture: for pacifying rites, one sits in the equal cross-legged posture (samapada-paryaṅka) upon a cotton seat. For enriching rites, one uses the "heroic posture" (sattvaparyaṅka), with the right leg extended. For magnetizing rites, one uses the "lotus posture" (padmaparyaṅka), sitting with the soles of the feet joined. For wrathful rites, one remains without a seat in the "right-extended" or "left-extended" postures, with the eyes turned upward. This is the sequence of postures. Regarding the sequence of the ladles: for pacifying rites, the ladle is made of silver or jujube wood, one cubit in length, with a thickness at the handle equal to the thumb. Its width is four finger-widths (aṅgula) and its height is two finger-widths. There is a one-finger-width hole for the flow of liquid, and the tip is marked with a three-pronged vajra. In the middle, one carves or embosses the mudrās mentioned in the context of the hearth corresponding to the rite, and places the syllables Yaṃ and Raṃ. The handle is marked with a vajra and a jewel. This is the measurement and sequence for the offering ladle (darvī). The pouring ladle (sruk) also has a handle consistent with the above. Its shape is like a lotus petal, one finger-width in depth, and it is carved with a two-finger-width width. This is the pouring ladle; the latter [details] are consistent with the offering ladle.

རྒྱས་པ་ལ་ནི་གསེར་རམ་ཨ་ཤོ་ཀའི་ཤིང་ལ་བྱས་ཏེ། ཕྱི་མ་ནི་གོང་མ་དང་མཐུན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དབང་ནི་ཟངས་མ་དང་ཙནྡན་ལ་བྱའོ། ། དྲག་པོ་ནི་ལྕགས་སམ་ཚེར་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་ལ་དྲག་པོའི་ལས་ལ་ཤིས་པ་རྣམས་ལ་བྱའོ། ། ཚད་དང་དབྱིབས་ནི་སོ་སོའི་བྱེ་བྲག་དང་མཐུན་པ་ལ་ཞི་བ་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་། དེ་ལ་ལྟོས་པས་མ་བྲིས་སོ། ། གཟར་བུའི་རིམ་པའོ། ། ། ། སྔགས་པ་ཁ་ལྟ་ཕྱོགས་ཀྱང་། ཞི་བ་ལ་ནི་སྔགས་པ་ཁ་ཤར་དུ་བལྟའོ། ། རྒྱས་པའི་དུས་སུ་སྔགས་པ་ཁ་བྱང་དུ་བལྟའོ། ། དབང་གི་དུས་སུ་སྔགས་པ་ཁ་ནུབ་ཏུ་བལྟའོ། ། དྲག་པོའི་དུས་སུ་སྔགས་པ་ཁ་ལྷོར་བལྟའོ། ། སྔགས་པ་ཁ་ལྟ་བའི་རིམ་པའོ། ། ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རིམ་པ་ཡང་། དང་པོ་ཞི་བ་ལ་གནས་ཏེ། ། ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་ཏིང་འཛིན་བྱ། ། ཞེས་བདག་གི་སྙིང་གའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རཾ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་བསམས་ཏེ། ། སྒྱུ་མའི་ཕུང་པོ་བསྲེག་པར་བྱ། ། དེ་ལ་སླར་སོས་ཡེ་ཤེས་ལུས། ། དེ་འོག་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་བསྒོམ། ། ཡོངས་སུ་དག་པའི་མེ་ལོང་ལ། ། དངོས་པོ་སྣང་བ་འདི་དག་ཡུལ། ། མ་ལུས་སོ་སོར་སྣང་བ་བཞིན། ། མ་ལུས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡི། ། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ། ། གོམས་པར་བྱ་སྟེ་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་འོག་སྙིང་རྗེའི་སེམས་ལྡན་པས། ། མགོན་མེད་སྐྱབས་བྲལ་སེམས་ཅན་རྣམས། ། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་རབ་ཏུ་བྱིང་། ། དེ་དག་ཀུན་གྱི་དོན་དུ་ནི། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལས་གདོན་ཕྱིར། ། སྟོང་པའི་ཆོས་ལ་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། མ་ལུས་ཀུན་ཀྱང་དེ་ལྟར་བསྒོམ། ། དམ་ཆོས་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡི། ། བདག་ཏུ་མ་གྲུབ་དེ་རྟོགས་པས། །

For the rite of enrichment, [the ladle] should be made of gold or aśoka wood; the latter should be understood to be consistent with the former. For the rite of power, it should be made of copper or candana wood. For the rite of wrath, it should be made of iron or thorny wood, as these are auspicious for wrathful activities. Regarding the dimensions and shapes, they should be understood to correspond to the specific distinctions of each [rite], including the rite of pacification; however, they are not written here as they depend on those [specifics]. This is the sequence for the ladles. Regarding the direction the practitioner faces: for the rite of pacification, the practitioner should face east. At the time of enrichment, the practitioner should face north. At the time of power, the practitioner should face west. At the time of wrath, the practitioner should face south. This is the sequence for the practitioner’s facing direction. Regarding the sequence of the yogi’s meditative absorption (samādhi): first, abiding in the rite of pacification, one should perform the meditative absorption of universal emptiness. Thus, one should visualize the fire of wisdom arising from the syllable raṃ within the maṇḍala of one’s own heart and burn the illusory aggregates. Then, the body of wisdom is restored. Following that, one should meditate on the five aspects. Just as all appearing entities appear individually and without exception upon a completely pure mirror, one should familiarize oneself with and contemplate the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna) which is entirely pure. Following that, possessing a mind of compassion, one should meditate that all sentient beings who are without a protector or refuge are deeply submerged in the ocean of saṃsāra. For the sake of all of them, in order to deliver them from all suffering, one should meditate that all without exception are likewise [empty] by means of the union with the dharma of emptiness. By realizing that the self is not established in relation to the focal object of that sublime dharma, [one should meditate].

མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཨོཾཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨྨ་ཎཱཾ་ཨཱདྱ་ནུཏྤན་ན་ཏྭཱཏ། སྔགས་དེ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ། ། སྔགས་དོན་འདི་རྩོམ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། དམིགས་མེད་ཆོས་ལ་རབ་གཟུང་ཕྱིར། ཡུལ་དུ་དེ་ཉིད་བྱས་ཏེ་བདག། དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཡིས། ། སོ་སོར་བརྟགས་ཏེ་གནས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སྙིང་རྗེའི་རྗེས་འགྲོ་བས། ། གཟུང་དང་འཛིན་པ་ཀུན་བྲལ་བའི། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་འོད་གསལ་བའི། ། ཡན་ལག་མེད་ཅིང་ཡོངས་དག་པ། ། ཆོས་དབྱིངས་རྒྱུ་མཐུན་ངོ་བོ་མེད། ། དེ་དོན་སྟོང་ཉིད་ལ་གནས་པས། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསྒོམ། ། དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། དོན་དང་བྲལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་རྗེས་དྲན་ཅིང་། ། སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་དབང་ཐོབ་ནས། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་རྫོགས་བྱའི་ཕྱིར། ། སྲིད་གསུམ་འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་མྱ་ངན་འདས། ། བྱ་བ་ནན་ཏན་དྲན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་བསྒོམ། ། ཡོངས་སུ་དག་པའི་བསམ་གཏན་འདི། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་རབ་འཇུག་པས། ། དངོས་པོ་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་བྱས། ། ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཏིང་འཛིན་ཏོ། ། ། ། དེ་ནས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ། ། རྣམ་པ་ལྔ་པོ་བསྒོམས་ནས་ནི། ། ཡི་གེ་ཕྲེང་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། འབྱུང་འཇུག་དོན་ལ་རབ་གནས་པ། ། ཧཱུྃ་ཞེས་པ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཧཱུྃ་ལས་འོད་ཟེར་རབ་འཕྲོས་པས། ། འོད་ཀྱི་རྩེ་ལས་ལྷ་ཡི་ཚོགས། ། གྲངས་ནི་རྡུལ་སྙེད་རབ་སྤྲུལ་ནས། ། སངས་རྒྱས་ཞིང་དུ་ཁྱབ་བྱས་ནས། ། སེམས་ཅན་མ་ལུས་ཀུན་ལ་ཁྱབ། ། དེ་ལྟར་སླར་ནི་འདུས་པ་ལས། །

One should generate the wisdom of equality. One should recite this mantra: Oṃ ākāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt. For the sake of the yogi who composes this meaning of the mantra, in order to thoroughly grasp the non-referential dharma, one should take that very reality as the object and abide in analytical investigation through non-referential compassion. Then, following after compassion, one should meditate on the wisdom of the dharmadhātu by abiding in the meaning of emptiness—the essence of the dharmadhātu, which is free from all subject and object, naturally luminous, without parts, utterly pure, the natural outflow of the dharmadhātu, and devoid of intrinsic nature. Thus, the yogi who is free from the [conceptual] objects of all sentient beings, recollecting former aspirations and having attained mastery over the continuum of the mind, should recollect the "thorough application" (krtyānuṣṭhāna) in order to perfect the welfare of sentient beings, through the distinctions of the arising of the three realms, the ultimate, the conventional, and nirvāṇa. In that way, one meditates on the five aspects. As this utterly pure meditative concentration enters the yogi, the distinction between the two entities is made; this is the utterly pure samādhi. Then, having meditated on the five aspects of manifest enlightenment, one should meditate on the syllable Hūṃ, which abides in the meaning of the inhalation and exhalation through the distinction of the garland of letters. From the Hūṃ, light rays radiate intensely, and from the tips of the light, hosts of deities, as numerous as atoms, are emanated, pervading the buddha-fields and encompassing all sentient beings without exception. Then, from that, they gather back once again.

སེམས་བསྐྱེད་སྡོམ་པ་གཟུང་བ་དང་། ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་གསོལ་བ་གདབ། ། སྐྱབས་སུ་མཆི་ཞིང་སྡིག་པ་བཤགས། ། བདག་དབུལ་ལ་སོགས་རྫོགས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཧཱུྃ་གི་བྱིན་བརླབས་ལས། ། ཁྲོ་གཏུམ་མི་ཐུབ་ཞལ་དྲུག་པ། ། ཞིང་དྲུག་འོད་ཀྱིས་རབ་ཁྱབ་སྟེ། ། འདུས་པས་ཡེ་ཤེས་རྩེ་ལྔ་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་བུམ་པའི་དཀྱིལ་ཉིད་དུ། ། ཡི་གེ་མདོག་དཀར་བྷྲཱུཾ་བསམ་བྱ། ། དེ་འཕྲོས་གྱུར་པས་རིན་པོ་ཆེ། ། མཆོད་རྟེན་ལྟ་བུ་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། དེ་ནས་ཧྲཱིཿཡི་ཡི་གེ་ལས། ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་གྲུ་གསུམ་པ། ། དེ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། དེ་འོག་ཧྲཱིཿལས་བསམ་བྱ་བ། ། མ་ལུས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ནི། ། བསྒོམ་པར་བྱ་བ་འདི་ལྟ་སྟེ། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་དེ་ཡི་སྙིང་ག་རུ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་དེ། ། གཙོ་བོ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ནི། ། འཇམ་དཔལ་སྙིང་གི་ཟླ་སྟེང་བསམ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ། ། ཨ་ནི་ཡིག་འབྲུ་མཆོག་བསྒོམ་བྱ། ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་རབ་འཕྲོས་པས། ། ཕྱོགས་བཅུར་འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ཏེ། ། འདུག་པས་བདག་གི་ཕུང་པོ་བསྲེག། དེ་ཉིད་ཞུ་ལས་བསྐྱེད་པ་ནི། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རང་བཞིན་ལས། ། མེ་ཡི་ལྷ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཤིན་ཏུ་རིད་པ་བྲང་རུས་ཅན། ། དབུ་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔས་བརྒྱན། ། ཕྱག་བཞི་ཐོར་ཚུགས་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། སོ་སོའི་ལས་དང་མཐུན་པ་ཡི། ། ཁ་དོག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཀྱང་། ། བསྡུས་ན་རྣམ་པ་བཞི་རུ་འདུས། ། ཞི་བའི་མེ་ལྷ་བྷ་བ་ཀ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་མ་ན་སྟེ། ། དབང་ལ་དམར་སེར་དུ་ཡང་བསྟན། །

Generate the awakening mind, take the vows, rejoice, and make supplications. Take refuge, confess misdeeds, offer oneself, and so forth, completing the preliminaries. Then, through the blessing of the syllable HŪṂ, meditate on a great vajra with six faces, fierce and wrathful, its six fields of light pervading everywhere. From their convergence, meditate on the five-pronged wisdom vajra. In the very center of its vase, visualize a white syllable BHRŪṂ. From its radiation, meditate on a precious stūpa. Then, from the syllable HRĪḤ, a triangular source of phenomena (dharmodaya) arises, from which a crossed vajra emerges. Below that, from HRĪḤ, one should visualize the Buddha who is the perfection of all without exception; the meditation on the Primordial Buddha (Ādibuddha) is as follows. At the heart of that Buddha, the essence of the five wisdoms, one should visualize the principal wisdom being, Mañjuśrī, upon a moon disc at the heart. Upon the moon at his heart, one should meditate on the supreme syllable A. From that, light rays radiate intensely, performing the benefit of beings in the ten directions. As they return, they incinerate my aggregates. From the melting of that very [syllable], one should meditate on the deity of fire, whose nature is method and insight. He is extremely emaciated with a skeletal chest, his head adorned by the wisdom being. He has four arms and is adorned with a topknot and ornaments. Regarding the colors and synonyms that correspond to their respective activities, they are condensed into four types: the fire deity Bhavaka for pacifying, Manu for enriching, and for magnetizing, he is shown as orange-red.

དྲག་པོ་ལ་ནི་མངོན་སྤྱོད་དོ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་བསམ། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཨ། ། དེ་གྱུར་(བྷུཾ་,བྷཱུཾ་)ལེགས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་དེ་ལས་ནི། ། ཁྱད་པར་ཆེ་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། ཏྭ་ར་ན་བཞིས་ལེགས་མཛེས་པ། ། རིན་ཆེན་འབར་བའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། རྔ་མ་དྲིལ་བུ་འཕན་ལ་སོགས། ། དེ་སོགས་གླང་སེང་རྣམས་དང་ལྡན། ། ཤིན་ཏུ་ལེགས་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་། ། ཤར་ནི་གྲེ་བའི་སྒོ་རུ་སྟེ། ། དེ་ལས་གསུམ་ཡང་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་དབུས་འཁོར་ལོའི་རིམ་པ་ནི། ། གསུམ་མམ་བཞིའམ་དྲུག་ཏུ་བཤད། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ལྷ་ཡི་ཚོགས། ། ཨ་ཡི་བྱིན་བརླབས་དག་པ་སྟེ། ། སོ་སོ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལྡན་བྱ། ། དེ་ལྟར་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། ལྷ་རྣམས་འཁོར་ལོ་རབ་ལྡན་པས། ། བཞུགས་དང་སྤྱན་དྲང་ལ་སོགས་དང་། ། རྒྱས་གདབ་ཆོ་ག་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། མ་ལུས་པ་ནི་སྔགས་པས་བྱ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཀུ་ཤའི་རིམ་པ་ཡང་། ། ཀུ་ཤ་ལ་སོ་སོའི་སྔགས་བཟླ་ཞིང་། མེ་ཐབ་ཀྱི་ཐ་མ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་རྩེ་མོས་རྩ་བ་ནོན་པར་བྱས་ལ་བསྐོར། རྣལ་འབྱོར་པའི་གདན་དུ་ཡང་གདིང་། མགོ་དང་ལུས་དང་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་གཟུགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཀུ་ཤ་ལ་རུ་རུ་སྥུ་རུ་ཛྭ་ལ་ཏིཥྛ། སིདྡྷ་ལོ་ཙ་ནེ་སརྦ་ཨཪྠ་སཱ་དྷ་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བརྗོད་དེ་པྲོ་ཀྵ་ཎཾ་བྱའོ། ། ཀུ་ཤའི་རིམ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་མེའི་རིམ་པ་ཡང་ཞི་བའི་མེ་ནི་རྒྱལ་པོ་དང་བྲམ་ཟེའི་ཁྱིམ་ནས་བླང་ངོ་། ། རྒྱས་པའི་མེ་ནི་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ཁྱིམ་ནས་བླང་ངོ་། །

For the wrathful [activity], there is the rite of sorcery. One should visualize a moon at his heart, and upon that, the letter A. One should meditate well on that which has transformed into [the syllable] BHRŪṂ. From that, which is exceedingly beautiful, arises a celestial palace of exceptional grandeur. It is square with four doors, beautifully adorned with four archways (toraṇa), and decorated with ornaments of blazing jewels. It is endowed with yak-tail whisks, bells, banners, and so forth, as well as with elephants and lions. This most excellent celestial palace has its eastern door at the throat; the other three should be understood in the same way. In its center is the arrangement of the wheels, explained as being three, four, or six. The other hosts of deities are purified by the blessing of the letter A; each should be endowed with body, speech, and mind. In the maṇḍala thus perfected, the deities, fully endowed with the wheels, should be seated, invited, and so forth; the ritual of sealing should be performed in its entirety by the mantra practitioner. This is the sequence of meditative absorption. Next is the sequence of the kuśa grass. Reciting the respective mantras over the kuśa, one should circle the perimeter of the fire hearth, placing the tips over the roots. One should also spread them as a seat for the yogin and arrange them upon the head, body, and all limbs. Then, over the kuśa, one should recite: RURU SPHURU JVALA TIṢṬHA SIDDHALOCANE SARVĀRTHASĀDHANE SVĀHĀ, and perform the prokṣaṇa (sprinkling). This is the sequence of the kuśa grass. Next is the sequence of the fire. For the fire of pacification, one should take it from the house of a king or a brahmin. For the fire of enrichment, one should take it from the house of a vaiśya.

དབང་གི་མེ་ནི་སྨད་འཚོང་མའི་ཁྱིམ་ནས་བླང་ངོ་། ། དྲག་པོའི་མེ་ནི་ཡུགས་ས་མོའམ་གདོལ་པའི་ཁྱིམ་ནས་བླང་ངོ་། ། ཡང་ན་ཞི་བའི་མེ་ནི་ཤེལ་ལས་སོ། ། རྒྱས་པའི་མེ་ནི་གཙུབས་པ་ལས་སོ། ། དབང་གི་མེ་ནི་ཐང་ཤིང་སོ་སོར་སྡུད་པ་ལས་སོ། ། དྲག་པོའི་མེ་ནི་ལྕགས་ནག་ལས་སོ། ། དེ་དག་ཀྱང་རླུང་ཡབ་ཀྱིས་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་སྦར་རོ། ། ཞི་བ་ལ་ཤར་ནས་གཞུག་གོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ལྷོ་ནས་གཞུག་གོ། ། དབང་ནི་ནུབ་ནས་གཞུག་གོ། ། དྲག་པོ་ནི་བྱང་ནས་སོ། ། དེ་ཡང་རྒྱལ་རིགས་སམ། ། བྲམ་ཟེའི་རིགས་ཀྱིས་ཞི་བའི་མེ་གཞུག་གོ། ། རྗེ་རིགས་ཀྱིས་རྒྱས་པའི་མེ་གཞུག་གོ། ། སྨད་འཚོང་མའི་བུའི་འམ་དམངས་ཀྱི་དབང་གིས་མེ་གཞུག་གོ། ། ཡུགས་ས་མོའམ་གདོལ་པ་མོས་དྲག་པོའི་མེ་གཞུག་གོ། ། མེའི་རིམ་པའོ། ། ། ། སྲེག་རྫས་ཀྱི་རིམ་པ་ཡང་དང་པོར་མར་ལས་དགང་བླུགས་བདུན་དབུལ། དེའི་འོག་ཏུ་མཆོད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་མཆོད། དེ་ནས་རྒྱས་གདབ་དེ་ནས་པྲོ་ཀྵ་ཎཾ་བྱ། དེ་ནས་ཕྱག་བྱས་ལ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ལྡན་པས་བསྟིམ་མོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་གནས་པའི་ལྷ་རྣམས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་དྲིལ་བུའི་སྒྲས་མཉེས་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་གཟར་བུ་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་ཨ་བསམས་ཏེ། དེ་ལས་བདུད་རྩིར་གྱུར་པར་བསམས་ལ་ལག་པའི་གུང་མོ་སྤྲད་ལ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་གཟར་བུ་བཟུང་སྟེ། བསྐོར་ཕྱོགས་སུ་བདུན་མར་ལས་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཡང་ལན་ཅིག། སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྲིད་བྲལ་བྱས། ། རང་ཉིད་དག་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། དམ་པའི་སྲིད་པ་བྱེད་པའོ། ། ཞེས་བསྟོད་དེ།

The fire for magnetizing should be taken from the house of a prostitute. The fire for wrathful activities should be taken from the house of a widow or an outcaste. Alternatively, the fire for pacifying should be taken from crystal; the fire for enriching should be produced by friction; the fire for magnetizing should be taken from pine wood; and the fire for wrathful activities should be taken from black iron. These are then ignited with a bellows while reciting the mantra jvala jvala. For pacifying, the fire is introduced from the east; for enriching, from the south; for magnetizing, from the west; and for wrathful activities, from the north. Furthermore, a member of the royal caste or the brahmin caste should introduce the fire for pacifying; a member of the merchant caste should introduce the fire for enriching; the son of a prostitute or a commoner should introduce the fire for magnetizing; and a widow or an outcaste woman should introduce the fire for wrathful activities. This is the sequence for the fire. Regarding the sequence of the burnt offerings: first, offer seven ladlefuls of clarified butter. Following that, make offerings with various types of offerings. Then, perform the sealing, and then the prokṣaṇa (sprinkling). Then, having prostrated, dissolve [the offerings] while possessing the four mudrās. Then, having made the wisdom deities non-dual, please them with the sound of the bell. Then, visualize the syllable A within the two ladles and imagine them becoming nectar. Joining the middle fingers of the hands, hold the ladles with vajra fists and offer seven ladlefuls of butter in a clockwise direction. Then, once more, offer praise with: "Existence is pure by its very nature; By its very nature, it is freed from existence. I myself, the pure being, Am the creator of the sublime existence."

དེ་ནས་ཡང་པྲོ་ཀྵ་ཎཾ་བྱ། ཨཉྩ་མ་ན་ཡེ་བྱས་ལ། དེ་ནས་མར་དབུལ་ཏེ། ན་མཿས་མནྟ་བུདྡྷཱ་ནཱཾ། ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཧ་བྱ་ཀ་བྱ་དི་བྱ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། མར་གྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཏིལ་གྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཾ་བ་དེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞོའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བྷསྨི་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨུཏྤ་ལའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ། དཱུར་བའི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཆགས་པ་མེད་པ་འབྲས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཀུ་ཤའི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བི་ཛ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། འབྲས་ཀྱི་ལག་ཕན་གྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་མཱ་ལེ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། མངར་གསུམ་དང་དཀར་གསུམ་གྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་མ་ཧཱ་བེ་ག་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ནས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་མ་ཧཱ་བ་ལ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། སྲན་མ་ཤའི་ཆན་གྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷསྨ་རེ་སྭཱ་ཧཱ། གྲོའི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཛྙཱ་ན་སྭཱ་ཧཱ། ཡམ་ཤིང་གི་དང་ཨུ་དུམྺཱ་རའི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏི་ཏི་པྲི་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་ལ་སོགས་པའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སརྦ་ཏཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ནྱ་གྲོ་དྷའི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཧ་ས་ཀ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨ་མྲའི་འོ། ། དེ་ནས་ཐ་མར་མར་ལ་ཡང་མེ་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་ཅིང་མཆོད་པའི་ཕྱིར་ལན་གྲངས་ནུས་ཚད་དབུལ་ལོ། ། ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་གསིལ་བས་བསྟོད་དེ། སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྲིད་བྲལ་བྱས། ། རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། དམ་པའི་སྲིད་པ་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་མེ་ལྷ་བསྟོད་དེ། ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་མགོན་སྐྱོབ་པ། ། གཟི་བརྗིད་ལྡན་པ་མེ་ཡི་ལྷ། ། འབར་བཅས་སྐུ་ནི་རྒྱན་གྱིས་བཞག།

Then, perform the prokṣaṇa (sprinkling) and the añcamanīya (water for rinsing). Then, offer the clarified butter (ghṛta) with: Namaḥ samantabuddhānām, agnaye svāhā, havyakavyadivyāṃ śāntiṃ kuru svāhā. This is for the butter. Oṃ sarvapāpaṃ dahana vajrāya svāhā. This is for the sesame seeds. Oṃ vajrasambhave svāhā. This is for the curd. Oṃ vajrabhasmi kuru svāhā. This is for the utpala flower. Oṃ vajrāyuṣe svāhā. This is for the dūrvā grass. Oṃ vajrapuṣṭaye svāhā. This is for the unblemished rice. Oṃ vajrāpratihatavajrāya svāhā. This is for the kuśa grass. Oṃ vajravijaya svāhā. This is for the rice-flour balls. Oṃ vajramālāpuṣṭaye svāhā. This is for the three sweets and the three whites. Oṃ vajramahāvegāya svāhā. This is for the barley. Oṃ vajramahābalāya svāhā. This is for the bean porridge. Oṃ vajraghasmare svāhā. This is for the wheat. Oṃ vajrajñāna svāhā. This is for the sacrificial wood and the udumbara tree. Oṃ vajratitipriya svāhā. This is for the Bodhi tree and so forth. Oṃ vajrasarvatāya svāhā. This is for the nyagrodha tree. Oṃ vajrahasakārāya svāhā. This is for the mango. Then, finally, to increase the splendor of the fire and make offerings, offer the clarified butter as many times as possible. Then, sounding the vajra and bell, offer praise: "Existence is pure by its very nature; By its very nature, it is made free of existence. The being whose nature is pure Brings about the sublime existence." Then, praise the Fire God (Agni): "Protector and savior of the Brahma world, The Fire God endowed with majesty, Your blazing body is adorned with ornaments."

དངོས་བརྗིད་རྒྱན་ལྡན་ས་ལ་དབང་། ། སྲེག་རྫས་དབུལ་ཞིང་ལས་ཀྱང་སྒྲུབ། ། ཞི་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་དཔལ་ཏེ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དོན་བསྒྲུབ་པ། ། གཟི་བརྗིད་རྒྱལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཅེས་བསྟོད་དེ། ཡང་མཆོད་བསྟོད་བྱས་ལ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པའི་ཀུ་ཤས་ཐབ་བསངས་ལ། མེ་ལྷའི་སྙིང་གར་འཁོར་ལོའི་རིམ་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཁང་པ་ཧོམ་ཁུང་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་བསམས་ལ། དེར་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་ཚོགས་རྒྱས་གདབ་པོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དགུག་གཞུག་བཅིང་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་ནང་དུ་མེ་ལྷའི་ཁ་ནས་ཞུགས་ཏེ། ལྟེ་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་རྒྱས་བཏབ་ལ་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་པྲོཀྵ་ཎཾ་བྱ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་ལ་བཞག། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆོས་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། ཡང་དགུག་གཞུག་བཅིང་དབང་དུ་བྱས་ལ་དེ་ནས་དགའ་བ་བསྐྱེད་དེ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྟིམས་ནས། དེ་ནས་པྲོཀྵ་ཎཾ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་བྱས་ཏེ། མར་ལ་གཟར་བུ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་དབུལ་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་སྲེག་རྫས་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་རྫོགས་པ་དང་། ཡང་སྲིད་པ་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་དག་པ་བརྗོད། དེ་ནས་རིགས་བསྡུས་དམ་ཚིག་བསྟན། དབང་དུ་བྱ་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་དག་རྫོགས་པ་དང་གཤེགས་སུ་གསོལ་བཟོད་པར་གསོལ་ཏེ། མ་འབྱོར་པ་དང་མ་ཚང་བ། ། གང་ཡང་བདག་བློ་གཏི་མུག་པ། ། བགྱིས་དང་བགྱིད་དུ་སྩལ་བ་ཀུན། ། དེ་ཀུན་མགོན་པོས་བཟོད་པར་མཛོད། ཅེས་པས་སོ། ། ཡང་ནས་ཡང་དུ་མར་བསྲེག་ཅིང་། །

"Lord of the earth, majestic and adorned, You offer the burnt substances and accomplish the activities. Glorious deity of pacification and the rest, You fulfill whatever aims are desired. Homage and praise to the King of Splendor!" Having thus praised, and having again performed offerings and praises, one should then cleanse the hearth with kuśa grass consecrated by the mantra of Vajrayakṣa. One should meditate on the sequence of the wheel in the heart of the Fire God (Agni). Visualizing the hearth as a celestial palace, one should seal it with the assembly of the samayasattvas. Then, having summoned, entered, bound, and brought under control the jñānasattvas, they enter through the mouth of the Fire God in the space before one and are sealed and placed within the celestial palace at the navel. Then, one should offer the prokṣaṇaṃ (sprinkling water). Next, one should display the samaya-mudrā, apply the karma-mudrā to the activity, and ensure the dharma-mudrā is in accordance with the Dharma. Again, having summoned, entered, bound, and brought under control, one should generate joy and dissolve [the deities] non-dually. Then, one should offer the prokṣaṇaṃ. Then, having prostrated, one should offer twenty-one ladles of ghee, and thereafter offer the burnt substances in their proper sequence. When that is finished, one should again recite the purity of existence by its very nature. Then, one should display the samaya of the gathered families and complete all the activities, such as the empowerment and the praises. When those are finished, one should request them to depart and ask for forgiveness, saying: "Whatever was not obtained or was incomplete, And whatever I, through my deluded mind, Have done or caused to be done— May the Protectors forgive it all." Then, one should repeatedly offer ghee.

རིམ་པས་ལྷ་རྣམས་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷའི་རིམ་པའོ། ། མེ་ལྷ་ལ་ནི་ཐ་མར་ཡང་། ། རྫས་ཀྱི་ལྷག་མ་ཅི་ཡོད་པས། ། མེ་ལྷ་ཉིད་ལ་མཆོད་བྱ་སྟེ། ། རྫས་ནི་ཐམས་ཅད་བསྲེག་བྱས་ནས། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དེ་ནས་སློབ་མས་བཟོད་གསོལ་ཏེ། ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། རྣལ་འབྱོར་སྔགས་པ་བློ་ལྡན་པས། ། སློབ་མ་ཤིས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། སློབ་དཔོན་གཟར་བུ་མར་ལྡན་དུ། ། སློབ་མས་མེ་ཏོག་སྙིང་བཀང་སྟེ། ། གཟར་བུ་མར་ལྡན་དེ་རུ་བླུགས། ། སློབ་དཔོན་སྔགས་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། ཞི་བར་གྱུར་ཅིག་ལ་སོགས་བརྗོད། ། སྔགས་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པས་སོ། ། དེ་ནས། སྙིང་གར་ལག་པ་བྲབ་བྱ་སྟེ། ། གཡོན་གྱི་སྲིན་ལག་གཡས་པས་གཟུང་། ། དེ་ནས་ཅི་བདེར་ཁྱིམ་དུ་བཏང་། ། ཁྱིམ་དུ་ཕྱིན་ནས་བཀྲ་ཤིས་བརྗོད། ། སློབ་དཔོན་དེ་ལ་ཡོན་ཡང་དབུལ། ཅི་ལ་དགྱེས་པ་ཕོངས་མེད་དབུལ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། ཐལ་བ་སོལ་ཕྱེ་ས་ཚོན་རྣམས། ། གར་དང་སིལ་སྙན་ལྡན་བྱས་ལ། ། ཆུ་ཀླུང་ཆེན་པོར་བསྐྱལ་བར་བྱའོ། ། སྡིག་པས་མི་གོས་ཡ་ཁ་མེད། ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་ནི་གཞན་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཉིས་པ་བསྟན་བྱས་ཏེ། ། སློབ་མ་ཆེན་པོ་དེ་ལ་བསྟན། ། འཁོར་ལོ་རྫོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་འདི། ། ཀུན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ཏེ། ། སློབ་མ་སྙིང་ལ་བརྟན་པའི་ཕྱིར། ། ཤིན་ཏུ་མི་བརྟན་ཉམས་པར་འགྱུར། ། ཉམས་གྱུར་ཉེས་པ་བརྗོད་མི་ལང་། ། དེ་ལས་བསྒྲིབས་ཏེ་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རིམ་པ་གཉིས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། །

Gradually, one should please the deities. This is the sequence of the deities of the maṇḍala. Even at the very end, for the fire god, one should make offerings with whatever remains of the ritual substances. Having burned all the substances, one should perform the fire offering one hundred and eight times. Then, the disciple should ask for forgiveness and express their appreciation. In order to bring auspiciousness to the disciple, the wise yogin-mantrin should have the master, holding a ladle filled with butter, pour it into the ladle filled with flowers held by the disciple. The master, possessing the mantra, should recite "May it become peaceful," and so forth, using the mantra agnaye svāhā. Then, one should strike the heart with the hand; the right hand should grasp the ring finger of the left. After that, the disciple should be sent home as they please. Having arrived home, one should recite auspicious verses and offer a fee to the master, giving whatever he desires without stinginess. By doing so, one will attain the accomplishments (siddhi). The ashes, charcoal, and colored earth should be carried to a great river accompanied by dance and music. One will not be stained by sin and will be free from misfortune. The fire offering for all activities should be learned from other sources. Then, having shown the second stage, it is taught to that great disciple: "This fire offering of the complete wheel is not common to all; it is for the sake of stabilizing the disciple's heart. If it is not very stable, it will degenerate. The faults of such degeneration are beyond description. Therefore, one should practice while guarding against that." Then, the explanation of performing the fire offering of the second stage shall be given.

ཡེ་ཤེས་རྟག་ནས་སྦྱིན་སྲེག་འདི། ། ཡེ་ཤེས་བཞི་ཡི་བདག་ཉིད་གཟུགས། ། ཕྲ་མོ་སྦྱོར་ལ་རབ་ལྡན་པས། ། སྔགས་པས་རྣལ་འབྱོར་བསམ་གཏན་ནི། ། སློབ་མའི་དོན་དུ་འདི་དག་ཀུན། ། མ་ལུས་པར་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། སྔོན་ནི་མེ་ལྷའི་ཐུགས་ཀ་རུ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ནི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ། ། བཅུ་གཉིས་སུ་ལ་རབ་གནས་པ། ། འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བའི་རྩིབས་དང་ལྡན། ། འཁོར་ལོ་དེ་ལ་བསམ་བྱ་བ། ། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་སར་ལྡན་པའི། ། འཁོར་ལོ་འདིར་ནི་གྱུར་པའོ། ། ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་འཁོར་ལོ་ནི། ། རྩིབས་དྲུག་ཁ་དོག་དྲུག་ལྡན་པ། ། མུ་ཁྱུད་བཞི་དང་རབ་ཏུ་ལྡན། ། དེ་དབུས་དཀར་པོའི་ཡི་གེ་ཨ། ། བསྒོམས་ནས་ཕྱོགས་བཅུར་རབ་འཕྲོས་པས། ། ལས་བྱས་སླར་འདུས་གནས་སུ་ཐིམ། ། ཐིམ་པས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡི། ། སྔགས་ནི་འཁོར་ལོ་བཞི་ལ་བསྒོམ། ། དང་པོའི་འཁོར་ལོའི་རིམ་པ་ལ། ཨོཾ་སརྦ་དྡྷ་རྨྨཿཨ་བྷ་བ་སྭ་བྷ་བ་བི་ཤུདྡྷ་བཛྲ་ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཿམུ་ཁྱུད་གཉིས་ལ་བསམ་བྱ་བ། ། དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་གཉིས་ཏེ། ། ཨ་ཨཱ་ཨི་ཨཱི་ཨུ་ཨཱུ་ཨེ་ཨཻ་ཨོ་ཨཽ་ཨཾ་ཨཿ། འཁོར་ལོའི་རིམ་པ་གསུམ་པ་ལ། ། དང་པོ་རྩིབས་ནས་རིམ་བཞིན་དུ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྞཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། གཉིས་པ་ལ་བཛྲ་དུཿཁཙྪེ་དཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། གསུམ་པ་ལ་ཨོཾ་པྲཛྙཱ་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟྟ་ཡེ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། བཞི་པ་ལ་ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། ལྔ་པ་ལ་ཨོཾ་བཱ་གཱི་ཤྭ་རཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། དྲུག་པ་ལ་ཨོཾ་ཨ་ར་པ་ཙ་ནཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། དེ་དག་རིམ་བཞིན་བསམ་བྱ་བ། ། དེ་ནས་མུ་ཁྱུད་གསུམ་པ་ལ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྐུའི་སྔགས། ། ཕྲེང་བའི་ཡི་གེ་འདི་དག་གོ། །

This fire offering, arising from primordial wisdom, is the embodiment of the four wisdoms. Through being perfectly endowed with the subtle application, the mantrin should understand all these points of yogic meditative concentration for the sake of the disciple without exception. First, one should meditate on the wheel of insight within the heart of the fire deity. It is firmly established upon the twelve [spokes], possessing the spokes of the hub of the wheel. That which is to be contemplated upon that wheel is the wheel endowed with the twelve links of dependent origination; it is thus transformed here. The wheel generated from the syllable A has six spokes and is endowed with six colors. It is perfectly possessed of four rims. In its center is the white syllable A. Having meditated on it, it radiates forth into the ten directions; having performed its activity, it gathers back and dissolves into its place. Through that dissolution, one should meditate on the mantra of the wisdom being (jñānasattva) upon the four wheels. Regarding the sequence of the first wheel: oṃ sarvadharmā abhāvasvabhāvaviśuddhavajra a ā aṃ aḥ. On the second rim, one should contemplate the twelve vowels: a ā i ī u ū e ai o au aṃ aḥ. On the third sequence of the wheel, starting from the first spoke in successive order: 1. oṃ vajratīkṣṇāya te namaḥ 2. vajraduḥkhacchedāya te namaḥ 3. oṃ prajñājñānamūrtaye te namaḥ 4. oṃ jñānakāyāya te namaḥ 5. oṃ vāgīśvarāya te namaḥ 6. oṃ arapacanāya te namaḥ These are to be contemplated in succession. Then, on the third rim, are the garland syllables of the mantra of the body of the wisdom being.

ཨོཾ་ཨ་ཨཱ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ། ཧ་ར་ཧ་ར། ༀ་ཧཱུྃ་ཧྲཱིཿབྷ་ག་བཱན། ཛྙཱ་ན་མཱུརྟི་བཱ་གཱི་ཤྭ་ར་མ་ཧཱ་པཱ་ཙ། སརྦྦ་དྷརྨྨཱ་ག་ག་ན། ཨ་མ་ལ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷ། དྷརྨྨཱ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཱཿ། ཞེས་པའི་ཕྲེང་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཐ་མའི་འཁོར་ལོའི་མུ་ཁྱུད་ལ། ། སྒྲ་ཡི་ཡི་གེ་ཀ་ལ་སོགས། ། ཧ་ལ་ཐུག་པ་ཡན་ཆད་དུ། ། རིམ་པ་གསལ་བར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཤེས་རབ་འཁོར་ལོར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། འདི་ནི་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་ལ། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ནི་རྫས་དེ་དག། སྔོན་བཞིན་རིམ་པས་དབུལ་བར་བྱ། ། དེས་ནི་སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བའི་རིམ་པ་ནི། ། དང་པོ་འཁོར་ལོ་རྣམ་པ་བཞི། ། རིམ་བཞིན་སྔོན་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འཁོར་ལོ་ཐོག་མ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ། ཡི་གེ་རིམ་བཞིན་པྲོཀྵ་ཎཾ། ། ཨུ་ཙ་ཏ་དང་པ་ཙ་ལི། ། ཤུ་ན་ཏི་སོགས་མ་ལུས་ཏེ། ། བདག་གིས་སྦྱིན་སྲེག་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་མར་ནས་རིམ་བཞིན་དུ། ། མཁས་པས་སྦྱིན་སྲེག་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་ཚིག་ཏུ་འདི་ཡང་བརྗོད། ། ཨ་ནི་ཡིག་འབྲུ་ཀུན་གྱི་མཆོག། ཡེ་ཤེས་མེ་སྟེ་སྟོང་རང་བཞིན། ། དེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་བདག་བགྱིད་ན། ། ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མཆིས་པར་མཛོད། ། ཞེས་པའི་རྗེས་ལ་བསྟོད་ཚིག་བྱ། ། སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་སྐུ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་དག། ངོ་བོ་གཉིས་མེད་ཡི་གེ་ཨ། ། སྟོང་ཉིད་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཅེས་པ་དང་། ས་མཆོག་བཅུ་གཉིས་རབ་རྫོགས་པ། ། ཡེ་ཤེས་ཆོས་དབྱིངས་བརྗོད་མེད་པ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་ཨོཾ། ། འཁོར་ལོ་དང་པོ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། ། །

OṂ A Ā SARVA-TATHĀGATA-HṚDAYA HARA HARA | OṂ HŪṂ HRĪḤ BHAGAVĀN JÑĀNAMŪRTI VĀGĪŚVARA MAHĀPĀṬHA | SARVA-DHARMĀ-GAGANA AMALA-SUPARIŚUDDHA DHARMADHĀTU-JÑĀNA-GARBHA ĀḤ | One should meditate on this garland of syllables. On the rim of the final wheel, one should clearly meditate in sequence on the phonemes beginning with KA and ending with HA. This is renowned as the wheel of insight; this is the wheel of insight. Then, upon the wheel of insight, those substances for the fire offering should be offered in sequence as before. By that, the siddhi of mantra is attained. As for the sequence of performing the fire offering: first, the four wheels should be meditated upon in sequence as previously described. Starting from the first wheel, the syllables in sequence—prokṣaṇam, ucāta, pacali, śunati, and so forth, without exception—I shall offer as the fire offering. Then, from the ghee onwards in sequence, the wise one should offer the fire offering. Then, these words should also be recited: "A is the supreme of all syllables, the fire of wisdom, the nature of emptiness. If I perform the fire offering therein, may the fruit of the activity be realized." Following this, the words of praise should be made: "Body of the wisdom of great emptiness, the purity of suchness, the syllable A, the non-dual essence, arisen from emptiness—to you I bow." And: "The twelve supreme stages are perfectly complete; the inexpressible dharmadhātu of wisdom, the syllable OṂ, the nature of the five wisdoms—this is the praise for the first wheel."

འཁོར་ལོ་གཉིས་པ་ལ་བསྟོད་པ་ནི། ། ས་ཡིས་རབ་དབྱེ་སྒྲ་དང་ལྡན། ། ཡི་གེ་འཁོར་ལོ་ཉིད་ལ་རྫོགས། ། ཡན་ལག་སྤྲོ་བསྡུ་གསུང་གི་སྐུ། ། གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ། ། རིགས་དང་མདོག་དང་ཁྱད་པར་གྱིས། ། ཉོན་མོངས་གཅོད་པའི་རྩེ་མོ་ཅན། ། གཞོན་པའི་ཡི་གེ་འབྲུ་མཆོག་ལ། ། རྣོན་པོའི་གསུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་རབ་རྫོགས་པ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྐུ་ཡི་འབྲུ། ། ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཞེས་རབ་གྲགས་པ། ། ཉོན་མོངས་གཅོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། སྒྲ་ཡི་ཡི་གེ་མཚན་རབ་བརྒྱན། ། གསལ་བྱེད་གསུང་གི་འཁོར་ལོ་ལ། ། མ་ལུས་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བྱེད་པ། ། འཁོར་ལོ་རྫོགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། དེ་ལྟར་བསྟོད་པ་བྱེད་ཙམ་ན། ། འཁོར་ལོའི་ཡིག་འབྲུ་དེ་དག་ཀྱང་། ། འོད་ཟེར་ལྔ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། གཡོ་འགུལ་གཟི་བརྗིད་ཆགས་པར་གནས། ། འོད་དེས་འགྲོ་བའི་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་། ། གཟི་བརྗིད་ཀྱིས་ནི་བདག་དོན་འགྲུབ། ། དེ་ནས་ཡང་ནི་རིམ་བཞིན་དུ། ། ཡང་ནས་ཡང་དུ་མི་སྐྱོ་བར། ། གྲངས་མེད་མི་སྐྱོའི་བར་དག་ཏུ། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་མཆོག་གྱུར་པའི། ། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་ཤིན་ཏུ་རབ་རྫོགས་པའི། ། འཁོར་ལོ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་པས་ན། ། ཤེས་རབ་རབ་རྫོགས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། འཁོར་ལོ་བཞི་ཡི་རིམ་པ་བསྟན། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་ཅན། ། ཡན་ལག་མེད་པའི་རྩིས་ལས་འདས། ། བསམ་གཏན་བཞི་ཡི་རྩེ་མོ་ཅན། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ལྕེ་འོད་རབ་གསལ། ། ཡང་དག་མཐའ་ལ་རྣམ་པར་གནས། ། འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་དམ་པའོ། །

The praise of the second wheel is as follows: Endowed with the sounds of the distinct divisions of the earth, Perfect within the wheel of syllables itself, The body of speech through the radiation and reabsorption of its branches— To you, the wheel of speech, I prostrate. By way of family, color, and distinction, The peak that severs the afflictions, To the supreme seed-syllable of the youthful, To the sharp speech, I prostrate and praise. The wheel of wisdom, perfectly complete, The seed-syllable of the body of the wisdom-being, Renowned as the "garland mantra," To that which severs the afflictions, I prostrate and praise. Adorned with the excellent marks of the syllables of sound, To the wheel of speech that clarifies, Which purifies all obscurations without exception— To the complete wheel, I prostrate and praise. When one offers praise in this manner, Those syllables of the wheel Are perfectly endowed with five-colored light rays, Abiding with a majestic, shimmering brilliance. By that light, the obscurations of beings are purified; By that brilliance, one's own purpose is accomplished. Then, once again in successive order, Without becoming weary again and again, Until an immeasurable number of times without weariness, One should perform the fire offering in stages. By doing so, the supreme Sacred siddhi will be attained. Then, having performed the fire offering of the most perfectly complete wheel, The yogi of perfected insight Teaches the sequence of the four wheels: Possessing the bindus of half of sixteen, Beyond the calculation of the "limbless," The peak of the four meditative concentrations, The flames of wisdom-light, brilliantly clear, Abiding in the ultimate reality— This is the supreme accomplishment of one's desired aim.

ཞེས་པས་རིམ་པ་བསྟན་བྱ་སྟེ། ། འཁོར་ལོ་བཞི་ཡི་བདག་ཉིད་གཟུགས། ། བདག་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པ་སྟེ། ། བདག་ཉིད་མེ་ལྷའི་ཐུགས་ཀར་གནས། ། གོང་དུ་བསྟན་བཞིན་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ལྟེ་བར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། རྩིབས་བཅུ་གཉིས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཿའདི་དག་བསྒོམ། ། སྙིང་གར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་ཡང་། ། རྩིབས་ནི་བཅུ་གཉིས་ཡང་དག་ལྡན། ། དེ་ལ་སྔགས་ཀྱི་ཡིག་འབྲུ་ནི། ། ཨ་ཨཱ་ཨི་ཨཱི་ཨུ་ཨཱུ་ཨེ་ཨཻ་ཨོ་ཨཽ་ཨཾ་ཨཿ། བཅུ་གཉིས་ཡི་གེ་འདི་དག་ཀུན། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། མགྲིན་པར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་འདི། ། རྩིབས་ནི་བཅུ་གཉིས་ཡང་དག་ལྡན། ། དེ་ལ་ཡིག་འབྲུ་བསམ་བྱ་བ། ། ཨོཾ་ཨ་ར་པ་ཙ་ན་བཱ་གཱི་ཤྭ་ར་པྲཛྙཱ་ན་མཿ། འདི་དག་རིམ་པ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། མཆོག་མ་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་ནི། ། རྩིབས་ནི་སྔོན་དང་འདྲ་བ་ལ། ། ཨ་ཨཱ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ། ཧ་ར་ཧ་ར། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧྲཱིཿབྷ་ག་བཱན་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟི་བཱ་གཱི་ཤྭ་ར་མ་ཧཱ་བཱ་ཙ། སརྦྦ་དྷརྨྨ་ག་ག་ན། ཨ་མ་ལ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷ། དྷརྨྨ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཱཿ། ཞེས་པ་ཡི་ནི་སྔགས་འབྲུ་འདིས། ། ས་མཆོག་བཅུ་གཉིས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། འདི་ཡི་སྦྱིན་སྲེག་རིམ་པ་ཡང་། ། དང་པོ་སྔོན་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་སྦྱིན་སྲེག་ནི། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ལྕེ་ཞེས་གསུངས་པས། ། ལྟེ་བའི་འཁོར་ལོ་འོད་དུ་འབར། ། འོད་དེས་རང་གི་དངོས་པོ་བསྲེགས། ། དེ་ནས་གྱེན་དུ་འཕྲོས་པ་ལས། ། སྙིང་གའི་གནས་སུ་གནས་ནས་བཞུགས། ། ཤིན་ཏུ་འོད་ལྡན་གཟི་བརྗིད་ལྡན། ། དེ་ཉིད་ནས་ནི་འདྲེས་ཏེ་ཡང་། ། མགྲིན་པའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་ན་བཞུགས། །

Thus, the sequence is to be shown: the form of the nature of the four wheels abides within me; it dwells in the heart of the Fire God (Agni). One should meditate as previously explained. At the navel is the wheel of insight, perfectly endowed with twelve spokes; one should meditate on the syllables A, Ā, Aṃ, and Aḥ. At the heart, the wheel of insight also has twelve spokes; the mantra syllables there are A, Ā, I, Ī, U, Ū, E, Ai, O, Au, Aṃ, and Aḥ. All these twelve syllables should be meditated upon in their proper order. This wheel of insight at the throat has twelve spokes; the syllables to be visualized there are Oṃ Arapacana Vāgīśvara Prajñā Namaḥ, in their proper sequence. The supreme wheel of insight has spokes similar to the previous ones; the mantra syllables are A Ā Sarvatathāgatahr̥daya Hara Hara Oṃ Hūṃ Hrīḥ Bhagavān Jñānamūrti Vāgīśvara Mahāvāca Sarvadharmā Gaganāmala Supariśuddha Dharmadhātujñānagarbha Āḥ. By means of these mantra syllables, the twelve supreme stages (bhūmis) will be attained. Regarding the sequence of the fire offering (homa) for this: first, it should be understood as before. Then, the authentic fire offering is described as the "flame of wisdom"; the navel wheel blazes with light, and by that light, one's own substantiality is incinerated. Then, radiating upward, it dwells and remains in the location of the heart, extremely luminous and majestic. From that very place, it merges and dwells in the center of the throat wheel.

ཨ་ཡང་འོད་དུ་རབ་ཏུ་འབར། ། དེས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀུན་ཀྱང་བསྲེགས། ། དེ་ཀུན་གོང་བུ་གཅིག་ཏུ་གྱུར། ། དེ་ནས་རིམ་བཞིན་གཡས་ན་བཞུགས། ། ཨ་ཡིག་ཡི་གེ་ལ་བཞུགས་པས། ། ཡི་གེའི་ཚོགས་རྣམས་འོད་དུ་ཞུ། ། འོད་ཀྱི་གོང་བུར་གྱུར་པ་ལས། ། མར་ཁུ་བཞིན་དུ་མར་ཁུ་དབུལ། ། མར་ཡང་འོད་ཀྱི་གོང་བུར་གྱུར། ། དེ་ནས་ཡས་མར་རིམ་པས་ཞུགས། ། སླར་ཡང་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་ཚོགས། ། སོས་ནས་སྔོན་བཞིན་ཁོ་ནར་གྱུར། ། དེ་ལ་ཡང་ནི་སྦྱིན་སྲེག་དབུལ། ། དེ་ནས་ཡང་ནི་རིམ་བཞིན་དུ། ། གྱེན་དུ་ཞུགས་ཤིང་འོད་དུ་འབར། ། དེ་ལྟར་ཚུལ་བཞིན་མ་ནོར་བར། ། ཤིན་ཏུ་གོམས་པས་གསལ་བར་བྱ། ། དེ་ལྟར་རྟག་ཏུ་སུ་བསྒོམ་པ། ། ས་མཆོག་བཅུ་གཉིས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། གཞོན་ནུའི་ལུས་ལ་བཞིན་བཟང་བ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་ལུས། ། ཐོབ་པར་གདོན་མི་ཟ་བར་གསུངས། ། བདག་གཞན་དོན་གཉིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། བདེ་བའི་ལུས་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་འོད་གསལ་བ། ། ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་རྫོགས་པར་འགྱུར། ། འདི་དག་རྟག་ཏུ་སུ་བསྒོམ་པ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་སྐུ་ཐོབ་འགྱུར། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་རབ་རྫོགས་པ། ། རིམ་གཉིས་དག་ལ་གནས་པ་འདིར། ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་འཇིག་བྱེད་པ། ། རྒྱུད་འགྲེལ་མི་འགལ་ལུང་དང་ལྡན། ། བླ་མའི་འདོད་གཞུང་འདི་དག་ཀྱང་། ། རང་དགར་མ་བྱས་བཀའ་ལ་བརྟེན། ། བློ་ཞན་གྱུར་གྱི་དོན་ལྡན་འབྱུང་། ། དེ་བས་སྦྱིན་སྲེག་གསལ་ཕྱེ་བྱས། ། འདི་ལ་དགེ་བ་ཅི་ཡོད་པ། ། རྣལ་འབྱོར་འདི་ལ་དད་པ་དང་། ། འདི་ཡི་འདོད་ཕྱོགས་བསྒོམ་པ་རྣམས། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་འགྲུབ་པར་ཤོག།

The letter A blazes intensely as light; by this, everything is incinerated. All of it becomes a single sphere, and then gradually resides on the right. Because the letter A resides within the syllables, the collection of syllables melts into light. From becoming a sphere of light, one offers the ghee like liquid butter. The butter also becomes a sphere of light, and then enters from top to bottom in sequence. Once again, the assembly of the wisdom wheel is restored and becomes exactly as it was before. To that, one should again offer the fire sacrifice. Then, once more, in sequence, it enters upward and blazes as light. In this way, without error and according to the proper method, one should make it clear through thorough familiarity. Whoever meditates constantly in this manner will attain the twelve supreme stages. It is said without doubt that one will attain a youthful body with a beautiful countenance, a body that is the nature of the five wisdoms. The two benefits of self and others will be accomplished, and a blissful body will also be attained. The omniscient, luminous state of wisdom itself will be perfected. Whoever meditates on these constantly will attain the body as desired. This fire sacrifice ritual, perfectly complete, abides here within the two stages. It destroys one's own [ordinary] wisdom, and is consistent with the tantras and commentaries, possessing the scriptural authority. These systems of the Guru’s intention were not composed arbitrarily, but rely upon the Word. May they be meaningful for those of weak intellect. Therefore, I have clarified the fire sacrifice. Whatever virtue exists in this, may those who have faith in this yoga and those who meditate on its intended direction attain Mañjuvajra.

རིམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཕྱེ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་གླིང་ན་གནས་པ་དཔལ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གིས་མཛད་པ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་སྨྲྀ་ཏི་ཛྙཱ་ན་ཀཱིརྟིས་བསྒྱུར་བའོ། །

The extensive ritual of the fire offering, distinguished by the two stages, is complete. Composed by the glorious Jñānottara, who resided at the Great Master’s Jewel Island, and translated by the Indian abbot Smṛtijñānakīrti.