Meditation Instructions for Reading “The Recitation of the Names of Mañjuśrī”

༄། ། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་བཀླག་པའི་སྒོམ་ཁོག་བཞུགས། ། ༄༅༅། ། འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བསྒོམ་པ་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་མན་ངག་ཏུ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པར་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། དང་པོར་འཇུག་པ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཞུགས་ཏེ་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་སྐྱབས་དང་དཔུང་གཉེན་མེད་པ་སྲིད་པར་ལྷུང་ཞིང་མ་གྲོལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཐབས་ཀྱང་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིས་བྱས་ཏེ་དེ་ནི་མདོ་སྡེའོ། ། དེ་ནས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཅུ་བསྒོམས་ཏེ། ཕྱག་བཙལ་བ་དང་། མཆོད་པ་དང་། སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྔོ་བ་དང་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། ལམ་བསྟན་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། བཅུ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་བཙལ་བ་ནི་རང་གི་སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཨ་དཀར་པོ་བསྒོམ། ། ཨ་དེ་ལས་འོད་ཟེར་ཕྱོགས་བཅུར་འཕྲོས་པས་ཕྱོགས་བཅུ་ནས་སྔོན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་མོ་དང་། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་བཞུགས་སུ་གསོལ་ལ། རང་གི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གང་ཡིན་ཡང་དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཞུགས་པར་བསམས་ལ། དེ་དག་གི་མདུན་དུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ལ་ཕྱག་འཚལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་བཙལ་ནས་མཆོད་པ་དབུལ་ཏེ།

The Meditation Manual for Reciting the Chanting of the Names (Nāmasaṃgīti) Homage to Mañjuśrī Jñānasattva. This meditation is based on the oral instructions of the master. A yogin who wishes to meditate on Mañjuśrī Jñānasattva should first generate the mind of awakening (bodhicitta). Having entered into that and directly perceived Mañjuśrī Jñānasattva, one should contemplate acting for the benefit of sentient beings who have fallen into cyclic existence without refuge or protector and who have not yet been liberated. The method for acting for the benefit of sentient beings is to employ the four means of attraction (saṃgrahavastu); this is the Sūtra approach. Then, one should meditate on the ten branches of the accumulation of merit: prostrating, making offerings, confessing misdeeds, rejoicing in virtue, dedicating the roots of virtue, taking refuge in the Three Jewels, requesting the turning of the wheel of Dharma, beseeching the buddhas not to pass into nirvāṇa, and generating the mind of awakening. These are the ten to be meditated upon. Regarding prostration: visualize a white letter A upon a moon maṇḍala at your own heart. From that A, light rays radiate to the ten directions, inviting all the spontaneously present buddhas of the ten directions, the great bodhisattvas, the noble śrāvakas, and the pratyekabuddhas. Request them to remain in the space before you. Visualize that your own Vajra Master is also present among them, and with palms joined in their presence, perform prostrations. Having prostrated in that manner, present the offerings.

རྣལ་འབྱོར་པ་དག་གི་ཐུགས་ཀར་ཡི་གེ་ཨ་བསྒོམས་ལ་དེ་ལས་ཀྱང་འོད་ཟེར་སྤྲོས་ཏེ། མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་མེ་ཏོག་གི་གདུགས་དང་། བ་དན་དང་། རྒྱན་དང་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། སྤོས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་དྲི་ཞིམ་པོར་སྦྱར་བའི་དྲི་མར་གྱུར་པའི་དྲི་དང་སྤོས་རྒྱ་དང་། མར་མེའི་ཕྲེང་བ་དང་། དྲི་ཆབ་དང་ལྷ་བཤོས་དང་། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་ལ་སོགས་པ་ནམ་མཁའ་སྤྲིན་ཕུང་ཙམ་རྒྱ་མཚོ་ལྟར་གཏིབས་པས་མཆོད་པར་བསྒོམ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་དེ་དག་གི་སྤྱན་སྔར་སྡིག་པ་བཤགས་ཏེ། དུས་གསུམ་དུ་བདག་གིས་སྡིག་པ་བྱས་པ་དང་། གཞན་བྱེད་དུ་སྩལ་པ་དང་། བྱེད་པ་ལ་དགའ་བར་སྦྱོར་བ་དང་། དངོས་གཞི་དང་འཇུག་པ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་བཤགས་ཏེ། དྲན་པ་ནི་ཁས་བླངས་མ་དྲན་པ་ནི་བསྡུས་ཏེ། འགྱོད་པ་སྐྱེས་ནས་ཕྱིས་མི་བྱ་བར་སྡོམ་པ་བླངས་ནས་བཤགས་པའོ། ། དེ་ཡང་བཤགས་པའི་གནས་འཕགས་པ་དང་། བཤགས་བྱ་དང་། བཤགས་པ་པོ་རྣམས་མི་དམིགས་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། རྣལ་འབྱོར་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་གསུམ་གྱིས་མ་འདྲེས་པ་ལ། ཕྲག་དོག་མེད་པའི་དགའ་བ་དང་། སྤྲོ་བ་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ནས་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྔོ་བ་ནི། ། བདག་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཅི་བགྱིས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་པར་བསྔོས་ལ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་བསྒོམ་སྟེ།

Yogins should meditate on the syllable A at their hearts and emanate light rays from it. They should meditate on making offerings, such as the five types of offerings: flower parasols, banners, ornaments, garlands, and so forth; incense, which is the fragrance of naturally sweet-smelling substances; incense powders; rows of lamps; scented water; divine food; parasols; victory banners; and so on, gathered like clouds or an ocean filling the expanse of space. Then, in the presence of those Buddhas, one should confess one's misdeeds. One confesses all misdeeds committed by oneself in the three times, as well as those one has incited others to commit or rejoiced in the commission of, including the actual act and its subsequent engagement. One confesses by recollecting those misdeeds one remembers and summarizing those one does not; having developed regret, one takes the vow not to commit them again. Furthermore, one should meditate on the non-objectification of the locus of confession—the Noble Ones—the object of confession, and the confessor. Then, one should meditate on rejoicing with a joy free from envy toward the roots of virtue of the Buddhas, Bodhisattvas, Noble Śrāvakas, Pratyekabuddhas, and yogins—virtues untainted by the three poisons of attachment, aversion, and ignorance. Then, regarding the dedication of the roots of virtue: one should dedicate and meditate, "By the merit of whatever roots of virtue I have performed, may all sentient beings attain unsurpassed enlightenment." Then, one should meditate on taking refuge in the Three Jewels.

སངས་རྒྱས་ནི་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྙེན་ཏེ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་བསྒོམ་མོ། ། ཆོས་ནི་ཆོས་བསྒོམ་པ་བདག་མེད་པའི་ཆོས་ལ་བརྟེན་ཅིང་བསྒོམས་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོའོ། ། དགེ་འདུན་ཡང་ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སུ་མི་འགྲོ་སྟེ། ས་བཅུ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་བརྟེན་ཅིང་བསྒོམས་ཏེ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ལ་ལམ་བསྟན་པ་ནི། བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་གྲུབ་པའི་ལམ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་དོན་འཇམ་དཔལ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་ཞིང་མཚན་བརྗོད་པ་ནི་ལམ་བསྟན་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བསྐྱབ་པའི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་པར་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱའོ་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ནས་ཀྱང་སེམས་ཅན་རྣམས་མ་རྒལ་བ་རྣམས་བསྒྲལ་བ་དང་། མ་གྲོལ་བ་རྣམས་དགྲོལ་བ་དང་། ། དབུགས་མ་ཕྱུང་བ་རྣམས་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བར་བྱའོ་ཞེས་དེ་ལྟར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཅུ་བསྒོམས་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་དམ་བཅའ་བར་བྱ་སྟེ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་རིང་ཕྱིན་ཆད་བསྐྱེད་པར་བགྱིའོ། ། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་མགོན་རྣམས་ཀྱིས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པ་བཞིན། ། དེ་བཞིན་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། བསླབ་པ་ཡི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། །

One should meditate on taking refuge by approaching the Buddha as Mañjuśrī Jñānasattva. Regarding the Dharma, one takes refuge by relying upon and meditating on the Dharma of selflessness. As for the Saṅgha, one does not take refuge in the Saṅgha of Śrāvakas and Pratyekabuddhas; rather, one meditates on taking refuge by relying upon and meditating on the Bodhisattvas of the ten grounds. Regarding the instruction on the path: the instruction on the path is to meditate on the samādhi of the Mañjuśrī-māyājāla, the meaning of the Vajrayāna, which is the path for accomplishing unsurpassed Buddhahood, and to recite the Nāmasaṃgīti. As for generating the supreme mind of awakening (bodhicitta): one should meditate, "For the sake of protecting all sentient beings, I shall attain Buddhahood; I shall act for the benefit of all sentient beings." Having thus meditated on the ten branches of the accumulation of merit, one should make this supplication: "All Buddhas and Bodhisattvas, please attend to me!" Then, one should make the vow: "I, who am called [name], from this day forward shall generate the unsurpassed mind of awakening. Just as the Protectors of the three times generated the mind of awakening, likewise shall I generate the supreme, unsurpassed mind of awakening. [I shall maintain] the ethical discipline of the trainings..."

དགེ་བའི་ཆོས་ནི་སྡུད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ། ། བདག་གིས་བརྟན་པོར་སོ་སོར་གཟུང་། ། དེ་ནས་རིགས་ལྔའི་སྡོམ་པ་བཟུང་སྟེ། འདི་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དང་། ། བླ་ན་མེད་པའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ། ། སྡོམ་པ་སངས་རྒྱས་སྦྱོར་བསྐྱེད་པ། ། འདི་ནི་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་གཟུང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་གསུམ། ། བདག་གིས་མི་གཏོང་གཟུང་བར་བགྱི། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། རིན་པོ་ཆེའི་སྡོམ་པ་གཟུང་། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་དུས་དྲུག་ཏུ། ། བརྟན་པོ་ཉིད་དུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། པདྨ་རིགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་གཟུང་། ། ཕྱི་དང་ནང་དང་གསང་བ་གསུམ། ། དམ་ཆོས་སོ་སོར་གཟུང་བར་བགྱི། ། ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་གཟུང་། ། བདག་གིས་མི་གཏོང་གཟུང་བར་བགྱི། ། གོང་དུ་མ་བྱུང་བའི་ལྷག་མ་ཀུན་འདི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་དང་། མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤང་བ་དང་། འཁོར་བ་མི་སྤང་བ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་དུ་མི་ལེན་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆུང་བ་དང་འཇིགས་པའི་ས་སྤངས་པ་དང་། ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དང་། གདོན་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་མི་སྨད་པ་དང་། དེ་རིང་ཕན་ཆད་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་དམ་བཅའོ། ། ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དེ། ། མ་རྒལ་བ་རྣམས་བསྒྲལ་བ་དང་། ། མ་གྲོལ་བ་རྣམས་གྲོལ་བ་དང་། ། དབུགས་མ་ཕྱུང་བ་རྣམས་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའོ་ཞེས་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །

I shall firmly and individually uphold the three types of ethical discipline: gathering virtuous dharmas and acting for the benefit of sentient beings. Then, having taken the vows of the five families: This is the vow of Vairocana: The Buddha, the Dharma, and the Sangha, The unsurpassed Three Jewels— I shall generate this vow that joins one to Buddhahood. I shall uphold the vow of the Vajra family: The vajra, the bell, and the three mudrās, I shall not abandon, but shall uphold them, And I shall also uphold the master. I shall uphold the vow of the Ratna family: The four types of generosity, I shall give with steadfastness throughout the six periods of the day. I shall uphold the vow of the Padma family: The outer, inner, and secret— I shall individually uphold the sublime Dharma. I shall uphold the vow of the Karma family: I shall not abandon, but shall uphold them. Furthermore, I vow to uphold all the remaining points not mentioned above: to act for the benefit of sentient beings, to abandon the ten non-virtues, not to abandon saṃsāra, not to reject nirvāṇa, to abandon the Lesser Vehicle and the grounds of fear, and not to disparage the mudrās of gods, asuras, spirits, and so forth, from this day forward until I attain unsurpassed enlightenment. Then, one generates the supreme mind of enlightenment, thinking: "I shall ferry across those who have not crossed; I shall liberate those who are not liberated; I shall give breath to those who have not found breath; and I shall lead to parinirvāṇa those who have not yet passed beyond sorrow."

དེ་ཡན་ཆོད་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསྒོམ་པའོ། ། དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསྒོམ་པ་ནི། དང་པོ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་ལ་མི་རྟོག་པ། རང་བཞིན་མེད་པ་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བ་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཡོད་ལ། དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བར་བསྒོམ། དེ་ནས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་བསྒོམ་སྟེ། དཔེར་ན་མེ་ལོང་གཡའ་དག་པའི་ནང་དུ། གཟུགས་བརྙན་སྣང་ཞིང་གསལ་བ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ། དེ་ལས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྒྱུ་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལས། འཇིག་རྟེན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་སེམས་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ཕུང་པོ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་ཡིན་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྣང་བ་དང་། སེམས་རྣམ་པར་དག་པ་ལོག་རྟོག་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དང་འདྲ་བས་བསྒྲིབས་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གསལ་བར་བསྒོམ་མོ། ། སེམས་ཅན་གྱིས་དེ་ལྟར་མི་རྟོགས་ཏེ། འགྲོ་བ་ལས་མི་ཐར་བ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་དེ། འགྲོ་བ་ལས་ཐར་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་བསྒོམ་སྟེ། ཆོས་ནི་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་བྱ། མུ་སྟེགས་པས་བརྟགས་པའི་གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བ་མེད། ཉན་ཐོས་པའི་ཆོས་རྡུལ་ཙམ་དུ་ཡོད་པར་ལྟ་བའི་བདག་མེད་པར་ལྟ་བ་དང་། སེམས་ཙམ་པའི་སེམས་ཡོད་པར་ལྟ་བ་དེ་ཡང་བདག་མེད་པར་ལྟ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་པར་བསྒོམ།

Up to this point has been the meditation on the accumulation of merit. As for the meditation on the accumulation of wisdom, the ultimate bodhicitta, it consists first of meditating on the five manifest enlightenments, which are the meditation on the five wisdoms. First, one meditates on the suchness that is the nature of all phenomena: unobservable and non-conceptual, lacking inherent existence and resembling space; it exists as a mere convention, yet in the ultimate sense, it is the naturally luminous nature of reality. Then, one meditates on the mirror-like wisdom. Just as reflections appear clearly within a stainless mirror, one meditates on the naturally luminous state. From that, the wisdom of the maturation of the concordant cause of the dharmadhātu, one meditates on the appearance of the aggregates of sentient beings and all phenomena exactly as they are within the state of the nature of reality, without error. One meditates that the minds of sentient beings are merely obscured by adventitious stains of misconception, while the mind itself is luminous as the nature of phenomena. One generates great compassion for beings who do not realize this and thus fail to be liberated from cyclic existence, meditating: "I shall liberate these beings from cyclic existence." Then, one meditates on the wisdom of equality, the selflessness of all phenomena. "Phenomena" refers to the aggregates, elements, and sense bases. One meditates on the selflessness that is the absence of the "person" as imputed by the non-Buddhists, the selflessness that is the absence of the view that phenomena exist as even the smallest particle as held by the Śrāvakas, and the selflessness that is the absence of the view that the mind exists as held by the Cittamātrins. One meditates on the selflessness of all phenomena.

དེ་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པ་དང་། གཞན་མེད་པ་དང་། བདག་གཞན་མེད་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་མཉམ་པའོ། ། མདོར་ན་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་དུ་བསྒོམ་མོ། ། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁྃ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་ཎཱྃ་ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ། ཅེས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པོ། ། དེ་ལ་ཨ་ནི་ཨ་ཨ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ། ཅེས་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། བདག་གཞན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཉམ་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་སོ་སོར་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྒོམ་སྟེ། དེ་ནི་བདག་དང་གཞན་དུ་ཕྱེ་སྟེ། གང་ཞེ་ན། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལས་བདག་དང་གཞན་དུ་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་བདག་དོན་བྱ་བའི་གནས་སེམས་ཅན་གཞན་མཚན་མ་མེད་པའི་སྒོ་ནས། སོ་སོར་ཕྱེ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱས་ཏེ་བསྒོམས་ནས། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དོན་དམ་པར་མཚན་མ་མེད་པར་ཤེས་པའི་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་ངང་ལས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསྒོམ་སྟེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལས་འདས་པ་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་ཤིན་ཏུ་བྲལ་བ་རྣམ་པར་དག་པ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྟོང་པ་ཉིད་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ། རྣམ་པར་ཐར་པ་བཞིའི་རང་གི་ངོ་བོ་མི་དམིགས་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེའི་ངང་ལས་སྨོན་ལམ་དང་ཐུགས་རྗེའི་དབང་གིས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར། བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་བསྒོམ་སྟེ།

Furthermore, it is the equality of the absence of self-grasping, the absence of other, the absence of both self and other, and the selflessness of all phenomena. In brief, one meditates on the three doors of liberation. One should consecrate [the offerings] with: oṃ akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt. In this, a is a anutpannatvāt, meaning that all phenomena are the emptiness of the unarisen; thus, one meditates on the equality of self and other in emptiness. Following that, one meditates on the wisdom of individual discernment (pratyavekṣaṇājñāna). This involves distinguishing between self and other. How so? From the state of non-conceptuality in which the apprehended and the apprehender are purified, one distinguishes self and other as the correct conventional. By distinguishing and examining them through the signless gateway of other sentient beings—the locus for accomplishing the welfare of self in its own specific characteristics—one meditates. This is the wisdom of individual discernment that knows the general characteristics to be signless in the ultimate sense. From within that state, one meditates on the wisdom of the utterly pure dharmadhātu. Transcending the apprehended and the apprehender, utterly free from unity and multiplicity, and completely pure, one meditates on the wisdom of the dharmadhātu as the nature of the eighteen emptinesses, or as the essence of the four doors of liberation, in a state of non-apprehension. From within that state, through the power of aspiration and compassion, in order to accomplish the welfare of migratory beings, bodhisattvas and yogins meditate on the wisdom of all-accomplishing action (kṛtyānuṣṭhānajñāna).

དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱ་བའི་རྒྱུ་བདག་དང་གཞན་མཚན་མ་མེད་བཞིན་དུ་སོ་སོར་དམིགས་ནས། མི་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱ་བར་དྲན་ཏེ། སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་པས་སྤྲུལ་ཅིང་སྤྲོས་ནས་སེམས་ཅན་སྲིད་པ་ལས་བསྒྲལ་ཏེ། འོད་ཟེར་གྱིས་ངན་སོང་གསུམ་ལ་ཁྱབ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱས་ནས། སེམས་ཅན་རྣམ་པར་གྲོལ་ནས་ལྷ་དང་མི་ལ་བཀོད་དེ། དེ་ནས་སོ་སོའི་དབང་པོ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཀྱིས་གྲོལ་བར་བྱས་ནས། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང་། ཉན་ཐོས་རྣམས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་བཅུག་ནས། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་བཀོད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སྲིད་པ་ལ་ཆགས་པ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྟན་ནས་སངས་རྒྱས་པར་བྱའོ་བར་བསྒོམ་པ་ནི་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ལྟར་འཇུག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། ། སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། ། དེས་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་། ། དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམ་པ་གཉིས་བསྒོམ་པ་བསྟན་ནས། ། ད་ནི་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་བཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་ཏེ། བདག་གི་སེམས་གཟུང་འཛིན་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས། ཁྲོ་བོའི་ས་བོན་ཧཱུྃ་སྔོ་ནག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དྲུག་ཁྱབ་པ་ཙམ་ཅིག་བསྒོམ་མོ། ། དེའི་འཕྲོ་འདུས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དུ་ཁྱབ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས་ཏེ། སླར་ཧཱུྃ་ལ་ཐིམ་པ་ལས་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དྲུག་ཁྱབ་པ་སྟེ།

Pure mundane wisdom acts as the cause for accomplishing the welfare of beings. While there are no signs of self or other, one perceives them individually; then, recollecting the welfare of beings through non-referential great compassion, one emanates and radiates various emanations to liberate sentient beings from cyclic existence. Light rays pervade the three lower realms, pacifying their suffering, and once beings are liberated, they are established among gods and humans. Then, according to their respective faculties, they are liberated through the seals of the sublime Dharma—the teachings of the three vehicles—and led to the attainment of unsurpassed enlightenment. Having engaged the śrāvakas in the welfare of beings and established them in the Mahāyāna, and having taught the meaning of emptiness to bodhisattvas who are attached to cyclic existence so that they may attain buddhahood—this meditation is the meditation on the wisdom of accomplished activity. Thus, the engaging bodhicitta and the aspirational bodhicitta are conventional; they teach the meditation on the two accumulations: the accumulation of merit and the ultimate bodhicitta, the accumulation of wisdom. Now, having meditated on the samādhis of the four pure mundane wisdoms, from one’s own mind—which is the wisdom of the complete purity of subject and object—one meditates on the dark blue seed syllable HŪṂ of the wrathful deities, pervading the six buddha-fields. Through its radiation and reabsorption, it pervades the buddha-fields and accomplishes the welfare of sentient beings, then dissolves back into the HŪṂ, becoming a five-pronged wrathful vajra that pervades the six buddha-fields.

དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་པ་དེ་འདུལ་བའི་དོན་དུ་བུམ་པ་ལ་ཁྲོ་བོ་ཞལ་དྲུག་སྟེ། ཤར་གྱི་དབུ་སྔོ། གཡས་གཡོན་དཀར། ལྷོ་སེར་ནུབ་དམར་བྱང་ལྗང་གུའོ། ། རྩེ་མོ་ལྔ་ཡར་ལྟ་བ་ཡེ་ཤེས་ལྔ། མར་ལྟ་བ་རིགས་ལྔའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེའི་ས་གཞི་དང་། རྡོ་རྗེའི་ར་བ་དང་། རྡོ་རྗེའི་དྲ་བའི་སྦུབས་སུ་གྱུར་པ་ནང་སྟོང་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེའི་ནང་དུ་བྷྲཱུཾ་དཀར་པོ་ལས་རིན་པོ་ཆེའི་མཆོད་རྟེན་ཁ་དོག་བཞི་དང་ལྡན་པ། ཚད་སྟོང་གསུམ་གྱི་འཇིག་རྟེན་ཁྱབ་པ་ཅིག་བསྒོམ་མོ། ། དེའི་བུམ་པའི་ནང་དུ་ཡི་གེ་ཧྲི་ལས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དབྱིབས་ཟུར་གསུམ་དུ་བསྒོམ་མོ། ། དེའི་ནང་དུ་ཡི་གེ་ཨ་ལས་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་བསྒོམ་མོ། དེའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་དཀར་པོ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་གྲུ་བཞི་པ་ཏྭ་ར་ཎ་དང་བཅས་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ཆོས་ཉིད་དུ་མཉམ་པས་གྲུ་བཞིའོ། ། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཤར་གྱི་སྒོའོ། ། ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞིའི་དོན་གྱིས་ལྷོའི་སྒོའོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞིའི་དོན་གྱིས་ནུབ་ཀྱི་སྒོའོ། ། དབང་པོ་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱིས་བྱང་གི་སྒོའོ། ། སྟོབས་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྒོ་སྲུང་བཞིའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་གྱིས་དྲ་བ་དང་དྲ་བ་ཕྱེད་པའོ། ། འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པས་གདུགས་དང་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བའོ། ། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་མེ་ལོང་དང་རིན་པོ་ཆེའོ། ། གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་པས།

In order to subdue that afflicted worldly realm, there is a six-faced wrathful vase: the eastern head is blue, the right and left are white, the south is yellow, the west is red, and the north is green. The five upward-pointing prongs represent the five primordial wisdoms, and the five downward-pointing prongs represent the nature of the five families. One should meditate on the interior as empty, enclosed within a vajra ground, a vajra fence, and a vajra lattice. Within that, from a white syllable BHRŪṂ, one meditates on a precious stūpa possessing four colors, its dimensions pervading the three-thousandfold world system. Inside its vase, from the syllable HRĪḤ, one meditates on a triangular source of phenomena (dharmodaya). Inside that, from the syllable A, one meditates on a crossed vajra of various colors. In its center, from a white syllable BHRŪṂ, one meditates on a square celestial mansion (maṇḍala) complete with archways (toraṇa). Furthermore, because Buddhas and sentient beings are equal in the nature of phenomena (dharmatā), it is square. The eastern gate is the nature of the four applications of mindfulness. The southern gate is the meaning of the four right endeavors. The western gate is the meaning of the four bases of miraculous power. The northern gate is the nature of the five faculties. The four gatekeepers are the nature of the five powers. The lattices and half-lattices are the seven branches of enlightenment. The parasols and flower garlands are the eightfold noble path. The mirrors and jewels are the nature of the mirror-like primordial wisdom. Because the twelve branches of the excellent speech teach the Dharma to sentient beings, [the structure is complete].

འདུལ་བས་འདུལ་བའི་རང་བཞིན་དྲིལ་བུ་དང་དར་གྱི་ཅོད་པན་ནོ། ། ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པར་བསམས་པས་སུམ་བརྩེགས་སུ་གྱུར་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་དབུ་རྩེའི་གཙུག་ཏོར་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཏྭ་ར་ཎའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་མུ་མ་ཆོད་པ་བསྒོམས་པས་མུ་ཁྱུད་མ་ཆད་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་རྟགས་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱི་འོད་ལྔའི་ཁ་དོག་གིས་བརྒྱན་པའོ། ། དེའི་ནང་དུ་རེ་མིག་དགུ་སྣམ་བུ་དང་ལྡན་པ་ལ་དབུས་སུ་སེང་གེའི་ཁྲི་མི་འཇིགས་པ་བཞིའི་རང་བཞིན་ནོ། ། སྟོབས་བཅུ་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་སུ་ཤར་དུ་གླང་པོ་ཆེའོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞིའི་རང་བཞིན་གྱིས་ལྷོར་རྟའོ། ། དབང་བཅུའི་རང་བཞིན་གྱིས་ནུབ་ཏུ་རྨ་བྱའོ། ། ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞིས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་བྱང་དུ་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་ཁྲིའོ། ། དེ་དག་གི་སྟེང་དུ་རིན་པོ་ཆེའི་ཁྲི་དང་པདྨའི་གདན་དང་ཟླ་བའི་གདན་བརྩེགས་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཕྱོགས་བཞི་ཐམས་ཅད་དང་། མཚམས་ཀྱི་རེ་མིག་དང་སྣམ་བུ་དང་གྲུ་ཆད་ལ་ཟླ་བའི་གདན་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ལ་པདྨ་ནི་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའོ། ། ཟླ་བ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་དབུས་སུ་སེང་གེ་དང་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བདག་གི་སེམས་གཟུང་འཛིན་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཡི་གེ་ཨ་དཀར་པོ་ཅིག་ཏུ་བསྒོམས་ལ། དེའི་འཕྲོ་འདུ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་རང་བཞིན་གཅིག་པ། ཞལ་བཞི་ཕྱག་བརྒྱད་པ་ཞལ་ཕྱོགས་བཞིར་གཟིགས་པ།

The nature of those to be tamed through discipline is the bell and the silk crown. By contemplating the completion of the two accumulations, it becomes a three-tiered structure. The nature of the dharmadhātu becomes the uṣṇīṣa at the summit. By the nature of the eight liberations, it is the tāraṇa (archway). By meditating on uninterrupted samādhi, the rim is unbroken. The vajra garland is the sign of turning the wheel of Dharma. It is adorned with the colors of the five lights, the nature of the five wisdoms. Within that, there is a nine-square grid with borders; in the center is a lion throne, the nature of the four fearlessnesses. As a sign of possessing the ten powers, there is an elephant in the east. By the nature of the four bases of miraculous power, there is a horse in the south. By the nature of the ten masteries, there is a peacock in the west. By the nature of performing the benefit of beings through the four types of enlightened activity, there is a garuḍa throne in the north. Above these, there are stacked jewel thrones, lotus seats, and moon seats. On all four sides and in the intermediate directions, squares, borders, and corners, one should meditate on moon seats. In that regard, the lotus represents performing the benefit of beings through various skillful means. The moon represents generating the sprout of enlightenment from the roots of virtue. Then, in the center, upon a lion and moon seat, one should meditate on one’s own mind—the wisdom in which subject and object are purified—as a single white letter A. From its radiation and reabsorption, there arises the Great Vairocana, of one nature with the bodhicitta, with four faces and eight arms, gazing toward the four directions.

རྒྱན་མི་མངའ་བ་ཞི་བའི་རང་བཞིན་དབུ་ལ་རལ་པ་གྱེན་དུ་འཁྱིལ་བ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་དབྱེར་མེད་པའི་དོན་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཆོས་ཉིད་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པའི་རྟགས། ཕྱག་བརྒྱད་ཐུགས་ཀ་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ་མོ། ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿལས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཞལ་བཞི་ཕྱག་བརྒྱད་པ་དབུ་ལྔ་ལ་གཙུག་གི་དབུ་རྟ་མགོ་དཀར་པོ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའམ་དབང་དུ་སྡུད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཞལ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་གཟིགས་པ་སྔོ། ། ལྷོ་སེར་ནུབ་དམར། བྱང་ལྗང་བ་རིགས་ལྔའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཕྱག་གཡས་པ་བཞི་ན་རལ་གྲི་བསྣམས་པ། གཡོན་པ་བཞི་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་དུམ་པ་རེ་རེ་བསྣམས་པའོ། ། ཉོན་མོངས་པ་གཅོད་པའི་རྟགས་རལ་གྲི་དམ་པའི་ཆོས་སྟོན་པའི་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པས་པོ་ཏི་བསྣམས་པ། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ལྡན་པ། སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ན་བཟས་བརྒྱན་པ། ཕུད་བུ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཤེས་རབ་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ། ། རྩིབས་དྲུག་ལ་ཤར་གྱི་རྩིབས་ནི་སྔོ་གཡས་གཡོན་ནི་དཀར་ལྷོ་སེར་ནུབ་དམར། བྱང་ལྗང་། མུ་ཁྱུད་བཞི་ཡང་དཀར། རིགས་དྲུག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རྩིབས་དྲུག་གོ། ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་འཁོར་ལོ་མུ་ཁྱུད་དང་པོ་ལ། ཨོཾ་སརྦ་དྷརྨྨ་ཨ་བྷ་བ་སྭ་བྷཱ་བ་བི་ཤུདྡྷ་བཛྲ་ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཿ། ཞེས་པ་བསྒོམ་མོ། །

Adorned with no ornaments, his nature is peace; his hair is coiled upward on his head. His white body is inseparable from the wisdom of the dharmadhātu, a sign that the nature of phenomena (dharmatā) is unstained by the defects of the afflictions. With eight hands, he forms the mudrā of supreme enlightenment at his heart; meditate on him as the nature of the non-duality of compassion and insight. At his heart, from the syllable HRĪḤ, arises the Primordial Buddha (Ādibuddha), white in color, with four faces and eight arms, and five heads. The head on top is a white horse’s head, the nature of which is to overpower or magnetize all the three realms. The face facing east is blue, the south yellow, the west red, and the north green; these are the nature of the five families. In his four right hands he holds swords, and in his four left hands he holds a volume each of the Prajñāpāramitā in One Hundred Thousand Verses. He holds the volumes because he possesses the nature of teaching the sublime Dharma, which is the sign of cutting through the afflictions. Because he is the nature of the dharmakāya, his body is white and he is endowed with a sun maṇḍala. Meditate on him adorned with various garments and possessing five topknots. At his heart, meditate on the wheel of insight. It has six spokes: the eastern spoke is blue, the right and left are white, the south yellow, the west red, and the north green. The four rims are also white. Because it is the nature of the six classes of beings, there are six spokes. Because it is the nature of dependent origination, on the first rim of the wheel, meditate on: OṂ SARVA DHARMA ABHĀVA SVABHĀVA VIŚUDDHA VAJRA A Ā AṂ AḤ.

གཉིས་པ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ས་བོན། ཨ་ཨཱ་ཨི་ཨཱི་ཨུ་ཨཱ་ཨེ་ཨཻ་ཨོ་ཨཽ་ཨཾ་ཨཿ། བཅུ་གཉིས་དགོད། རྩིབས་དྲུག་ལ་ཤར་གྱི་རྩིབས་ལ། ཨོཾ་དུཿཁཙྪེ་དཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། ལྷོའི་རྩིབས་ལ་ཨོཾ་བཱ་གཱི་ཤྭ་རཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ ནུབ་ཀྱི་རྩིབས་ལ་ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྵྞཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། བྱང་གི་རྩིབས་ལ་ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡཱ་ཏེ་ན་མཿ ཤར་སྟོད་ཀྱི་རྩིབས་ལ། ཨོཾ་པྲ་ཛྙཱ་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟྟ་ཡེ་ན་མཿ། ཤར་སྨད་དུ། ཨོཾ་ཨ་ར་པ་ཙ་ནཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། དེའི་ཕྱི་རོལ་རྩིབས་མཆན་གྱི་མུ་ཁྱུད་ལ་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ། ཨ་ཨཱ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ་ཞེས་པ་དགོད། མུ་ཁྱུད་ཕྱི་མ་ལ་ཀ་ཁ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དགོད། ། དེས་མཚན་བཟང་པོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་ས་བོན་ཡིན་ནོ། ། འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཨཱཿལས་བསྐྱེད་པའི་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཞལ་གཅིག། ཕྱག་གཉིས་པ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ལྡན་པ་བྱིས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ། གཙུག་ཕུད་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཕྱག་གཉིས་ན་ཨུཏྤ་ལ་བསྣམས་པ་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཨ་དཀར་པོ་བསྒོམས་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་ལམ་མཁྱེན་པ་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་། གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་གནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྒོམ་པའོ། ། ཨ་དེ་ལས་འོད་ཟེར་ཕྱོགས་བཅུར་འཕྲོས་པས།

Second, the seed syllables of the twelve grounds of the Buddha: A Ā I Ī U Ū E AI O AU AṂ AḤ. Arrange these twelve. On the six spokes: on the eastern spoke, OṂ DUḤKHA-CCHEDĀYA TE NAMAḤ; on the southern spoke, OṂ VĀGĪŚVARĀYA TE NAMAḤ; on the western spoke, OṂ VAJRA-TIKṢṆĀYA TE NAMAḤ; on the northern spoke, OṂ JÑĀNA-KĀYĀYA TE NAMAḤ; on the upper eastern spoke, OṂ PRAJÑĀ-JÑĀNA-MŪRTTAYE NAMAḤ; and on the lower eastern spoke, OṂ ARA-PACANĀYA TE NAMAḤ. On the rim between the spokes of the outer circle, arrange the mantra garland: A Ā SARVA-TATHĀGATA-HṚDAYA. On the outermost rim, arrange the thirty-two consonants from KA to KṢA. These are the seed syllables of the thirty-two major marks. Upon the moon maṇḍala at the hub of the wheel, from the syllable ĀḤ, arises Mañjuśrī Jñānasattva, white in color, with one face and two arms, possessing a sun maṇḍala, adorned with the ornaments of a youth, and having five topknots. In his two hands he holds utpala flowers; this signifies his nature as non-dual wisdom. At his heart, upon a moon maṇḍala, meditate on a white syllable A. This is the source that gives birth to all śrāvakas and pratyekabuddhas, who possess the nature of the three types of omniscience—the omniscience of all, the omniscience of the path, and the omniscience of all aspects—and it gives birth to all bodhisattvas and is the nature of all tathāgatas. From that A, light rays radiate out into the ten directions.

དང་པོར་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལས་ཕྱིར་འཕྲོས་པའི་མཆོད་རྟེན་གྱི་བུམ་པའི་ནང་ནས་ཕྱིར་འཕྲོས་པས། སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་སེམས་ཅན་ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་པར་བྱས་ཏེ། སངས་རྒྱས་པར་བྱས་ནས། དེ་ལས་ཀྱང་ཕྱིར་འཕྲོས་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་ཞལ་ནས་བྱུང་སྟེ། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་དུ་ཁྱབ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས་ཏེ་སླར་འདུས་པས་རིམ་པར་ཡི་གེ་ཨ་ལ་ཐིམ་པར་བྱས། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་སུ་སྤྲུལ་ལ། སངས་རྒྱས་མཆོད་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས་ནས། ཡང་སླར་འདུས་པས་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལ་བསྐོར། རིགས་ལྔ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ནི་གཙོ་བོ་ལ་ཐིམ་པར་བྱའོ། ། རིགས་བཞི་ནི་གླང་པོ་ཆེའི་ཁྲི་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་འཁོར་སེམས་དཔའ་བཞིས་བསྐོར་བ། རྟའི་ཁྲི་ལ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ལ་འཁོར་སེམས་དཔའ་བཞིས་བསྐོར་བ། རྨ་བྱའི་ཁྲི་ལ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ལ་འཁོར་སེམས་དཔའ་བཞིས་བསྐོར་བ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་ཁྲི་ལ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལ་འཁོར་སེམས་དཔའ་བཞིས་བསྐོར་བར་བསྒོམ་མོ། ། མཚམས་ཀྱི་རེ་མིག་བཞི་ལ་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་བཞིའོ། ། སྣམ་བུ་ལ་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་བཞི་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་གོ། ། སྒོ་བཞིའི་གནས་སུ་སྒོ་བ་བཞིས་བསྐོར་བར་བསྒོམས་ལ། དེ་ནས། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། ཞེས་པ་ནས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱི་མཆོག། ཅེས་པ་ཡན་ཆད་བཀླག་པར་བྱའོ། །

First, from within the vase of the stūpa that has emanated outward from the generation stage, [light] radiates out. Having purified the sentient beings of the great trichiliocosm world system of the five afflictions, immoral conduct, and so forth, and having established them in buddhahood, it radiates out from there as well, emerging from the mouths of the vajra wrathful deities. Pervading the worlds of the ten directions, it accomplishes the welfare of sentient beings and then reassembles, dissolving sequentially into the syllable A. Emanating as the deities of the Vajradhātu, they make offerings to the buddhas and accomplish the welfare of sentient beings. Reassembling once more, the four female deities such as Vajrasattvī surround the central principal deity. The five families of Tathāgatas should then dissolve into the central deity. One should meditate on the four families as follows: Akṣobhya on an elephant throne surrounded by four male bodhisattvas; Ratnasambhava on a horse throne surrounded by four male bodhisattvas; Amitābha on a peacock throne surrounded by four male bodhisattvas; and Amoghasiddhi on a garuḍa throne surrounded by four male bodhisattvas. In the four intermediate squares are the four goddesses such as Lāsyā. On the ledges are the four offering goddesses and the sixteen male bodhisattvas. At the locations of the four gates, one should meditate on the four gatekeepers surrounding [the gates]. Then, one should recite from "In this way, the Buddha, the Blessed One..." up to "...the supreme way of the Mahāyāna."

དེ་ནས་མཚན་གྱི་ཡིག་འབྲུ་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་སྤྲོས་ཏེ་འོད་ཟེར་གྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པ་དག་པར་བྱས་ནས་ཡང་དག་པའི་དོན་དང་ལྡན་པར་བྱས་ཏེ། སླར་འདུས་པས་མཚན་གྱི་སྔགས་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་དྲུག་ཡོད་པ་རིགས་ལྔར་ཕྱེས་ཏེ་ཕྱོགས་བཞི་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་ཐིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་མི་སྣང་བར་བྱས་ནས། དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་ཡི་གེ་ཨ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་དབུ་ལ་རལ་པ་གྱེན་དུ་འཁྱིལ་བ་རྒྱན་མི་མངའ་བ་ཕྱག་གཉིས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱར་མཛད་པ་བསྒོམ་མོ། ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་དྷཱིཿལས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སྐུ་མདོག་དཀར་ལ་ཕྱག་མཚན་གོང་དང་མཐུན་པའོ། ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཤེས་རབ་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་པ་ལ་མུ་ཁྱུད་བཞི་ལྟེ་བ་དང་བཅས་པར་བསྒོམ་མོ། ། རྩིབས་དཀར་པོ་བཅུ་ལ། ཨོཾ་པྲཛྙཱ་ཛྙཱ་ན་མུརྟྟཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། ཞེས་པ་རིམ་པར་དགོད་དོ། ། གཞན་མ་གོང་མ་དང་མཐུན་ནོ། ། དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བ་ལ་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཨ་ལས་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡེ་ཤེས་སྤྱི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དཀར་པོ་ཕྱག་གཡས་ན་རལ་གྲི་གཡོན་ན་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པ་ཟུར་ཕུད་ལྔ་དང་ལྡན་པ། གཞོན་ནུ་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཨ་དཀར་པོ་བསྒོམ།

Then, white light rays are emanated from the syllables of the names. These light rays purify the afflictions of sentient beings, such as ignorance, and endow them with the authentic meaning. As they gather back, the eighty-six names of the mantra are divided into the five families and dissolved into the deities of the maṇḍala from the four directions. Then, having caused the Great Vairocana to disappear, one should meditate on Vairocana at the central seat, arising from the syllable A. He is white in color, with one face and two hands, his hair coiled upward, and he is without ornaments. His two hands form the mudrā of supreme enlightenment. At his heart, upon a moon maṇḍala, from the syllable Dhīḥ, arises the Primordial Buddha, white in color and with hand symbols consistent with the above. At his heart, one should meditate on the wheel of insight with ten spokes, four rims, and a hub. On the ten white spokes, one should sequentially arrange: Oṃ prajñājñānamūrttāya te namaḥ. The rest is consistent with the above. In the central hub, upon a moon, from the syllable A, arises Mañjuśrī Jñānasattva, known as the Universal Form of Wisdom. This is the white Mañjuśrī Jñānasattva of the Tathāgata family, holding a sword in his right hand and a wheel in his left, possessing five topknots and adorned with the ornaments of a youth. At his heart, one should meditate on a white syllable A upon a moon maṇḍala.

དེ་ལ་འོད་འཕྲོས་པས་གོང་མའི་རིམ་པ་དང་འདྲ་བ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འཕྲོས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་གཏི་མུག་དག་པར་བྱས་ཏེ། སླར་རིམ་པར་འདུས་པས་ཡི་གེ་ཨ་ལ་ཐིམ་སྟེ། མཚན་གྱི་སྔགས་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནས། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས་པ་ཆེ། ། ཞེས་པའི་བར་དུ་བཀླག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་བརྗོད་པ་ཙམ་ན་སྔགས་ལས་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་འཕྲོས་པས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མང་པོ་སྤྲོས་པས་སེམས་ཅན་ཀུན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་སངས་རྒྱས་པར་བྱས་ཏེ། སླར་འདུས་པ་ལས་མཚན་གྱི་སྔགས་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཅིག་ཡོད་པ་རིགས་ལྔར་ཕྱེ་སྟེ། སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་ཐིམ། རིགས་བཞིའི་སྐུ་ཕྱག་རྒྱ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ཐིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྡུས་ཏེ་ཤར་དུ་བཀོད་ནས། དབུས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་མི་བསྐྱོད་པ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་རྒྱན་མི་མངའ་བ་རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་ཕྱག་གཡས་པས་ས་གནོན་པ་བདུད་དང་བགེགས་ཀྱིས་མི་བསྐྱོད་པའི་རྟགས། ཕྱག་གཡོན་ཐུགས་ཀར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པ། དེའི་ཐུགས་ཁར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་དྷཱིཿལས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་གོང་མ་དང་མཐུན། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ། དེའི་རྩིབས་བརྒྱད་ལ་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་མུ་ཁྱུད་ནི་དཀར་པོ། རྩིབས་བརྒྱད་ལ། ཨོཾ་དུཿཁཙྪེ་དཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿཞེས་པའི་ཡིག་འབྲུ་རེ་རེ་དགོད། ཕྱི་མ་གོང་མ་དང་མཐུན་པར་བྱ།

From that, light radiates forth. In a manner similar to the previous sequence, Vairocana radiates out, purifying the ignorance of the afflictions of sentient beings. Then, gathering back in stages, it dissolves into the syllable A. One should recite the name-mantra from "Great Buddha Vairocana" up to "Great Vajra Hook and Lasso." Then, at the mere utterance of the mantra, white light rays radiate from the mantra, emanating many Vairocanas who bring all sentient beings to buddhahood within the Tathāgata family. Gathering back again, the eighty-one name-mantras are divided into the five families: thirty-seven dissolve into the Tathāgata family, and the thirty-six mudrā-forms of the four families are to be dissolved. Then, having condensed Vairocana and placed him in the east, from the central syllable Hūṃ, Akṣobhya appears—blue in color, with one face and two hands, without ornaments, and with a crown of matted hair. His right hand is in the earth-touching gesture, a sign of being unmoved by māras and obstructors. His left hand rests at his heart in the mudrā of meditative concentration. At his heart is a moon maṇḍala, upon which, from the syllable Dhīḥ, the Primordial Buddha appears, with the same body color and hand implements as before. At his heart is the wheel of insight. On its eight spokes, which are blue in color and have a white rim, one should place the syllables of the mantra Oṃ duḥkhacchedāya te namaḥ, one on each spoke. The outer parts should be made consistent with the previous.

དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྡུག་བསྔལ་གཅོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་རྒྱན་གོང་དང་འདྲ་བ། ཕྱག་གཡས་རལ་གྲི། གཡོན་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ། ཐུགས་ཀར་ཟླ་བ་ལ་ཧཱུྃ་སྔོན་པོ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་རིམ་པར་ཕྱིར་འཕྲོས་པས་མི་བསྐྱོད་པ་ཁྲོ་བོའི་རིགས་ཀྱི་འོད་འཕྲོས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེ་སྡང་དག་པར་བྱས་ཏེ། སླར་འདུས་པ་ལས་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལ་ཐིམ་པར་བྱས་ལ་མཚན་གྱི་སྔགས་ནི། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་འཇིགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་པ་ནས། སྒྲ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག། ཅེས་པའི་བར་དུ་བཀླག་པར་བྱའོ། ། འོད་ཟེར་སྔོན་པོ་ཁྲོ་བོར་སྤྲོས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས། སླར་འདུས་པ་ལས་མཚན་གྱི་སྔགས་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཡོད་པ་རིགས་ལྔར་བསྒོམས་ལ། ཕྱོགས་བཞི་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་ཐིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མི་བསྐྱོད་པ་སླར་བསྡུས་ཏེ། རང་གི་གདན་ལ་བཀོད་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནུབ་ཀྱི་གདན་ལ་བཀོད་དེ། དབུས་(གྱི་,ཀྱི་)གཙོ་བོ་ལ་ཧྲཱིཿལས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་བསྐྱེད། ། སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་ལས་མི་གཡོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན་བསྒོམ་མོ། ། དེའི་ཐུགས་ཀར་དྷཱིཿལས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་བསྒོམ། ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་ཁ་དོག་དམར་པོ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྵྞཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ ཡིག་འབྲུ་བརྒྱད་(དཀོད,དགོད)། གཞན་འདྲ། དབུས་སུ་ཟླ་བའི་གདན་ལ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿལས་འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ། སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཕྱག་གཡས་ན་རལ་གྲི་འཕྱར་བ། གཡོན་པདྨ་ཐུགས་ཀར་བསྣམས་པ།

From the syllable HŪṂ at the central hub, one should meditate on Mañjuśrī-jñānasattva, known as "The Cutter of Suffering," blue in color and adorned with ornaments as described above. His right hand holds a sword, and his left holds a vajra. At his heart, upon a moon disc, one should meditate on a blue HŪṂ. From that, light rays radiate outward in succession, emitting the light of the wrathful family of Akṣobhya. This purifies the hatred of all sentient beings. As they gather back, they dissolve into the syllable HŪṂ. One should then recite the name mantra, from "Vajrabhairava, the Terrifier" up to "the supreme among those possessing sound." Blue light rays are emanated as wrathful deities to act for the benefit of sentient beings. As they gather back, one should meditate on the seventy-two name mantras as the five families and dissolve them into the deities of the maṇḍala from the four directions. Then, having reabsorbed Akṣobhya, he is placed upon his own seat, and Vairocana is placed upon the western seat. From HRĪḤ, Amitābha is generated as the central principal deity. One should meditate on him as red in color, the nature of the Perfection of Insight, and possessing the mudrā of unwavering meditative concentration. At his heart, from DHĪḤ, one meditates on the Primordial Buddha. At his heart is a red eight-spoked wheel of insight, upon which the eight syllables of "OṂ VAJRA TĪKṢṆĀYA TE NAMAḤ" are arranged. The rest is the same. In the center, upon a moon seat, from the syllable HRĪḤ, Mañjuśrī-tīkṣṇavajra is generated. He is white in color, with his right hand brandishing a sword and his left holding a lotus at his heart.

ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་གདན་ལ་ཧྲཱིཿབསྒོམ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སྤྲོ། སེམས་ཅན་གྱི་འདོད་ཆགས་ཞི་བར་བྱས་ཏེ། སླར་འདུས་པས་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿལ་ཐིམ་པར་བྱས། ཡང་དག་བདག་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད། ། ཅེས་པ་ནས། ཡེ་ཤེས་མེ་ལྕེ་འོད་རབ་གསལ། ། ཡན་ཆད་བརྗོད། འོད་ཟེར་དམར་པོ་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། སླར་འདུས་པ་ལས་མཚན་གྱི་སྔགས་ནི་ཉིས་བརྒྱ་བདུན་ཅུ་རྩ་ལྔར་བགོས་ལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཐིམ་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་རང་གི་གནས་ལ་བཞུགས་ནས། རྣམ་སྣང་ལྷོར་བཀོད་དེ། དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡི་གེ་ཨ་ལས་བསྐྱེད་པ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཕྱག་རྒྱན་མཆོག་སྦྱིན་མཛད་པར་བསྒོམ། ། དེའི་ཐུགས་ཀར་དང་པོའི་སངས་རྒྱས། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ། ཨོཾ་བཱ་གཱི་ཤྭ་རཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿཡི་གེ་འབྲུ་བརྒྱད་དགོད། གཞན་གོང་མ་དང་མཐུན། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་འཇམ་དཔལ་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཕྱག་གཡོན་རིན་པོ་ཆེ་ཐུགས་ཀར་བསྣམས་པ། གཡས་པ་རལ་གྲི་འཕྱར་བ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ། དེ་ལས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་སྤྲོ། ། སླར་འདུས་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལ་ཐིམ། ། མཚན་གྱི་སྔགས། འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་དམ་པ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནས། ནོར་བུ་ཆེན་པོ་རིན་ཆེན་ཏོག། ཅེས་པའི་བར་གྱིས་སྔགས་བརྗོད་ནས། འོད་ཟེར་སེར་པོ་འཕྲོས་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས། སླར་འདུས་པས་མཚན་གྱི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་ལྔ་རིགས་ལྔར་བགོས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་ཐིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་རང་གི་གནས་སུ་བཀོད་ནས།

Meditate on a hrīḥ upon a moon seat at the heart. From that, light rays of Amitābha radiate forth, pacifying the attachment of sentient beings. As they reabsorb, they dissolve back into the syllable hrīḥ. Recite from "Perfect selflessness, suchness" up to "The flames of wisdom, brilliantly clear." Red light rays should be radiated. As they reabsorb, divide the mantra of the names into two hundred and seventy-five parts and dissolve them into the maṇḍala. Then, Amitābha remains in his own place, and Vairocana is arranged to the south. In the center, the principal deity is generated from the syllable a as Ratnasambhava, yellow in color, performing the mudrā of supreme generosity. At his heart is the Primordial Buddha; at his heart is an eight-spoked wheel of insight, upon which the eight syllables of "Oṃ vāgīśvarāya te namaḥ" are placed. The rest is the same as above. In its hub, upon a moon, from the syllable oṃ is Mañjuśrī Vāgīśvara, yellow in color, holding a jewel at his heart with his left hand and brandishing a sword with his right. At his heart, upon a moon maṇḍala, is the syllable oṃ. From that, Ratnasambhava radiates forth. As they reabsorb, they dissolve into the syllable oṃ. Recite the mantra of the names from "The supreme fulfillment of desires" up to "The great jewel, the crest of precious gems." Yellow light rays emanate, performing the welfare of sentient beings. As they reabsorb, divide the one hundred and five parts of the mantra of the names into the five families and dissolve them into the deities of the maṇḍala. Then, Ratnasambhava is established in his own place.

རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བྱང་གི་གདན་ལ་བཀོད་དེ། དབུས་སུ་གཙོ་བོ་ཡི་གེ་ཨ་ལས་བསྐྱེད་པ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་སྐུ་མདོག་སྣ་ཚོགས་ཏེ་ལྗང་གུ། ཕྱག་གཉིས་སྐྱབས་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་མཛད་པ། དེའི་ཐུགས་ཀར་དང་པོའི་སངས་རྒྱས། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་ལྗང་གུ་རྩིབས་བརྒྱད་པ། ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿཞེས་འབྲུ་བརྒྱད་དགོད་དོ། ། གཞན་གོང་དང་མཐུན། དེའི་དབུས་སུ་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་གདན་ལ་ཡི་གེ་ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱི་གཙུག་ཅེས་བྱ་བ། སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་གཡོན་པ་ན་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ། གཡས་རལ་གྲི་ཐུགས་ཀར་འཕྱར་བ། དེའི་ཐུགས་ཀ་ན་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡི་གེ་ཨ་དེ་ལས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་སྤྲོ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས། སླར་རིམ་པར་འདུས་པས་ཡི་གེ་ཨ་ལ་ཐིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཚན་གྱི་སྔགས། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རྟོགས་བྱ་བ། ། ཞེས་པ་ནས། འཇམ་དཔལ་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་མཆོག། ཅེས་པ་ཡན་ཆད་བཀླག་གོ། ། ཡིག་འབྲུ་ལས་འོད་ལྗང་གུ་འཕྲོས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས་སླར་འདུས་པ་ལས་མཚན་གྱི་སྔགས་དགུ་བཅུ་རྩ་ལྔ་རིགས་ལྔར་བགོས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཐིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རང་གི་གནས་སུ་བཀོད་དེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མི་སྣང་བར་གྱུར་ནས། དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡི་གེ་ཨ་ལས་བྱང་སེམས་རྡོ་རྗེ་བསྐྱེད་དེ། སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ། རིགས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་བསྒོམ། དེའི་ཐུགས་ཀར་གོང་མ་བཞིན་དུ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་དགུ་པ། ཨོཾ་ཨ་ར་པ་ཙ་ནཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿཡི་གེ་འབྲུ་རེ་རེ་དགོད་དོ། །

Vairocana is placed upon the northern seat. In the center, the principal deity is generated from the syllable A. Amoghasiddhi is of various colors, specifically green, with his two hands performing the mudrā of granting protection. At his heart is the Primordial Buddha; at his heart is a green wisdom wheel with eight spokes, upon which the eight syllables of the mantra Oṃ jñānakāyāya te namaḥ are arranged. The rest is the same as above. In its center, upon a moon disc seat, is Mañjuśrī known as the "Crown of Wisdom," generated from the syllable A. He is green in color, holding a crossed vajra in his left hand and brandishing a sword at his heart with his right. At his heart, upon a moon maṇḍala, is the syllable A, from which Amoghasiddhi emanates to benefit sentient beings. These then gradually reabsorb and dissolve back into the syllable A. Then, recite the name mantra from "To be realized by all Buddhas" up to "Mañjuśrī, the supreme possessor of glory." From the syllable, green light radiates, benefiting sentient beings, and then reabsorbs. The ninety-five name mantras are divided into the five families and dissolved into the maṇḍala. Then, Amoghasiddhi is established in his own place, and Vairocana vanishes. From the central syllable A, the Bodhisattva Vajra is generated. He is white in color, holding a vajra and bell, and wears the crown of the five families. Meditate on him. At his heart, as before, is the Primordial Buddha; at his heart is a wisdom wheel with nine spokes, upon which the nine syllables of the mantra Oṃ arapacanāya te namaḥ are arranged, one syllable per spoke.

མུ་ཁྱུད་གོང་མ་དང་མཐུན་ནོ། ། ལྟེ་བའི་ཟླ་བའི་གདན་ལ་ཡི་གེ་ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་འཇམ་དཔལ་ཨ་ར་པ་ཙ་ན་ཞེས་བྱ་བ། སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་གཡོན་པས་གླེགས་བམ་བསྣམས་ནས་ཐུགས་ཀར་བཞག་པ། གཡས་པ་རལ་གྲི་འཕྱར་བ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡི་གེ་ཨ་བསྒོམས་ནས། དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྤྲོ་བར་བྱ། སེམས་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་བྱས་ཏེ། སླར་འདུས་པས་ཐུགས་ཀའི་ཨ་ལ་ཐིམ་པར་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚིགས་བཅད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ནི་སྤྱིའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན་པས་འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། རིགས་དྲུག་ལྷ་རང་གི་ཡི་དམ་བྱེད་པའི་ཚེ་བསྒོམས་ནས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་བཀླག་པའི་བསྒོམ་ཁོག། སློབ་དཔོན་དཔལ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །

It is the same as the outer rim. Upon the moon seat at the center, from the syllable A, one generates Mañjuśrī Arapacana, white in color, holding a volume of scripture at his heart with his left hand and brandishing a sword with his right. Having meditated on the syllable A upon a moon maṇḍala at his heart, one should emanate Vajrasattva from it. Having pacified all the afflictions of sentient beings and gathered them back, they dissolve into the A at the heart; then one recites the verses of the Vajradhātu Maṇḍala, because Vajrasattva and the Great Vairocana are inseparable. Since this is the general yoga, it should be recited in this manner. When practicing the yidam of one's own specific deity among the six families, one should meditate and recite accordingly. This concludes the Meditation Manual for the Recitation of the Chanting of the Names, composed by the master Śrīmat Bodhivarman.