A Sādhana of “The Recitation of the Names of Mañjuśrī”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ནཱ་མ་སཾ་གཱི་ཏི་ནོ་པི་ཀ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་འདི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལྡན་པའི། ། འཇམ་དཔལ་དེ་ལ་སྤྱི་བོ་ཡིས། ། ཀུན་ནས་ལུས་ངག་དང་བའི་ཡིད། ། དེ་ལ་བདག་ནི་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་མཚན་བསྟན་པ། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་རྒྱལ་དག་ལ་སྟེ། ། སྙིང་རྗེ་དགའ་བའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། ། ཀུན་ལ་ཕན་ཕྱིར་བཤད་པར་བྱ། ། ཐིག་ལེ་བཅུ་དྲུག་མི་ཤིགས་དབུས། ། ཡན་ལག་མེད་ཅིང་རྩིས་ལས་འདས། ། དེ་ཉིད་ལྡན་ཞིང་མི་རྟོག་འདས། ། ངེས་འབྱུང་ཀུན་གྱི་ལམ་གང་ཡིན། ། དོན་གསུམ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་བློས། ། ལུས་ཀྱི་མཐའ་ནི་ངེས་རྟོག་བྱ། ། བྱང་ཆུབ་བླ་ན་མེད་པ་པོ། ། གསང་སྔགས་དོན་ཀུན་བསྐྱེད་པ་པོ། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ཀུན་གྱི་མཆོག། སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པའི་རྒྱུད་འཆང་བ། ། མཆོད་འོས་བསྟོད་འོས་རིམ་གྲོའི་གནས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྫུ་འཕྲུལ་ལྡན། ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་མཐུ་བོ་ཆེས། ། ཉིད་ལ་སྙན་པའི་ཚིག་དག་གིས། ། བསྟོད་ནས་མཚན་གྱི་རིམ་པ་ཞུས། ། བློ་གཞན་དོན་ཕྱིར་རིམ་པར་གསུངས། ། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས། ། སློབ་དཔོན་ཆ་ལུགས་ལྡན་བྱས་ཏེ། ། བསམ་གཏན་དང་ནི་རྗེས་མཐུན་པའི། ། རི་ཡི་ཕུག་གམ་ཆུ་ཡི་འགྲམ། ། རྫིང་ངམ་རང་དགའི་གནས་དག་གམ། ། ལྷ་ཁང་མཆོད་རྟེན་ལ་སོགས་པར། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་བྱས་ཏེ། ། གྲོགས་བཟང་བཙལ་ནས་བསྙེན་པ་བརྩམ། ། བདག་དང་ས་གཞི་ཡོངས་བསྲུང་ཕྱིར། ། དྲ་བ་ར་བ་མཚམས་བཅད་དང་། །

In the language of India: Āryamañjuśrīnāmasaṃgītinopika. In the language of Tibet: ’Phags pa ’jam dpal gyi mtshan yang dag par brjod pa’i sgrub pa’i thabs (The Sadhana of the Noble Mañjuśrīnāmasaṃgīti). Homage to the glorious Vajrasattva! To that Mañjuśrī who possesses the body, speech, and mind, I prostrate with my crown, with body, speech, and a mind of total devotion. I shall explain the profound and vast teaching of the names, for the sake of benefiting all, within the pure Yoga Tantras, with a mind of compassion and joy. In the center of the indestructible sixteen drops, which is without limbs and beyond calculation, possessing suchness and transcending conceptual thought—whatever is the path of all renunciations, one should ascertain the limits of the body with a mind free of doubt regarding the three points. The unsurpassed one of awakening, the progenitor of all the meanings of secret mantra, the supreme of all Sambhogakāyas, the holder of the lineage of the Buddha’s emanations, the worthy of offerings, praise, and service, the Bodhisattva endowed with miraculous powers, the great and powerful Vajrapāṇi, having praised him with pleasing words, requested the sequence of the names. For the sake of others, he spoke the sequence. First, the Great Vajradhara, assuming the attire of a master, in a mountain cave or on a riverbank suitable for meditative concentration, or in a pond, a place of one’s own choice, a temple, a stūpa, or the like, sat upon a comfortable seat. Having sought out good companions, he began the approach practice. In order to thoroughly protect himself and the ground, he established the lattice, the fence, and the boundary.

ཕྱོགས་དང་སྟེང་འོག་བཅིངས་སོགས་པ། ། རབ་ཏུ་འབད་པས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཤིན་ཏུ་བརྩེར་ལྡན་པས། ། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་མཉེས་པར་བྱ། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་རབ་འབད་དེ། ། དགྱེས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་འཁོར་ལོ་ནི། ། ནམ་མཁར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི། ། མཁའ་ལ་འདུས་པ་འཁོར་དང་བཅས། ། ལག་པའི་འདུ་བྱེད་བསྒོམ་ཅིང་བྱ། ། འབྲུ་ལྔར་ལྡན་པའི་སོར་མོ་ལ། ། མཛུབ་མོ་ཆུང་ངུ་མདུད་བྱས་པ། ། འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པ་སྟེ། ། ཐམས་ཅད་འདུ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ལྔ་དང་གཅིག་དང་དྲུག་དང་གསུམ། ། འཁོར་ལོའི་གསང་སྔགས་ལས་བསྐྱེད་པ། ། བླ་མ་དང་མཉམ་སྦྱོར་བསྡུས་པས། ། མཉམ་པ་ཤིན་ཏུ་བསྟོད་པར་བྱ། ། ཨེ་མ་ཧོ་ཡན་ལག་འདུས་པ་ཡི། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་གསུམ་ལས་བྱུང་། ། དེ་ལྟར་མཁའ་ལ་གསལ་བཀོད་དེ། ། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་འདྲ་མཐོང་ནས། ། དགའ་བ་མཆོད་པ་གླུ་ཡིས་བསྟོད། ། དང་པོར་མཆོད་ཅིང་རྗེས་ཡི་རང་། ། བཤགས་དང་གསོལ་གདབ་ཕྱག་འཚལ་སོགས། ། བཅུ་ཡི་ཡན་ལག་ཀུན་འདུས་པ། ། བདག་ཉིད་རུང་བར་གྱུར་པ་ན། ། ཚིགས་བཅད་གླུ་ཡིས་བསྟོད་པར་བྱ། ། དགྱེས་ནས་བདག་ལ་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས། ། སྙན་པའི་ཚིག་གིས་བསྟོད་པར་བསམ། ། དྲིན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་སླར་བསྟོད་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རང་བྱུང་བའི། ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། དོན་ཆེན་ཡི་གེ་དམ་པ་ཡིན། ། མཆོག་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཁྱོད་འདུད། ། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། ། གཏི་མུག་བློ་སྟེ་གཏི་མུག་སེལ། ། མགོན་པོ་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་འཇིགས་པར་བྱེད། །

One should meditate with great effort on the binding of the directions, above, and below. Then, with intense compassion, one should please [the deities] through fire offerings. Having first exerted oneself in the preliminary service (sevā) to generate joy, one should meditate on the maṇḍala in the sky, together with the assembly gathered in space. One should perform the meditative gestures of the hands: with the five fingers possessing the five grains, the index and little fingers are interlaced. This is the accomplishment of the maṇḍala through the application of the gathering of all. From the five, one, six, and three, generated from the secret mantras of the maṇḍala, and through the condensed union with the Guru, one should offer a profound praise of equality. "Ema ho! This application of the gathered limbs arises from the three." Having thus clearly established [the maṇḍala] in the sky and seeing it as if before the eyes of the senses, one should offer joy, offerings, and praise with songs. First, one offers, then rejoices, confesses, makes requests, and prostrates. When one has become fit through the gathering of all ten limbs, one should praise with verses and songs. One should imagine that the deities, being pleased, praise one with melodious words. In the manner of returning a kindness, one praises again: "The Bodhicitta is self-arisen; thus the Buddha, the Bhagavān, is the supreme syllable of great significance. I bow to you, the supreme Vajra, the bestower of the supreme. You are the Buddha Vairocana, the intellect of delusion who clears away delusion. Protector, Lord of the ten grounds, I bow to you, Vajra Passion. Vajra Terrifier, who causes terror..."

གདོང་དྲུག་མིག་དྲུག་ལག་དྲུག་པོ། ། མཆེ་གཙིགས་གདོང་བརྒྱ་ཀུན་འདུལ་བ། ། སངས་རྒྱས་རོལ་སྟོན་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཡང་དག་བདག་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད། ། སྟོང་ཉིད་སྨྲ་བའི་ཁྱུ་མཆོག་སྟེ། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན་འཆང་བ། ། མེད་པ་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་ངན་སོང་སྦྱོང་། ། མགོན་པོ་ཉོན་མོངས་དྲ་བ་འཇོམས། ། ས་གཞི་ཚངས་ནས་རྐང་པས་གནོན། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རྟོགས་བྱ་བ། ། ཐིག་ལེ་ཆེན་པོ་ཡི་གེ་མེད། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ཀུན་གྱི་རྒྱལ། ། སངས་རྒྱས་རོལ་སྟོན་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཨ་ནི་ཡིག་འབྲུ་ཀུན་གྱི་མཆོག། ཁོང་ནས་འབྱུང་བ་སྐྱེ་བ་མེད། ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཁྱོད་འདུད། ། མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཨ་ནི་འབྱུང་བ་འགོག་པ་སྟེ། ། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་རྣམ་སྤངས་པ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་བ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སོ་སོར་ཀུན་རྟོག་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཨ་ནི་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ། བརྗོད་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ་ཡི་མཆོག། ཆོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཛུམ་ཁྱོད་འདུད། ། བྱ་བ་ནན་ཏན་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཨ་ནི་ཚིག་འབྱུང་གསལ་བར་བྱེད། ། ཚིག་ཀུན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་དྲ་བ་ལས་ཁྱོད་འདུད། ། སྟོང་པའི་རང་བཞིན་འདོད་ཆགས་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་འདོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ཕྱི་ཉིད་མ་གྲུབ་བདེ་བ་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་རོལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། གཉི་ག་མེད་པས་དགའ་བ་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་ཆགས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། བསྟོད་པའི་དོན་ལྡན་མགུ་བ་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་དགྱེས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། །

Six-faced, six-eyed, and six-armed, With bared fangs, you who subdue all with a hundred faces, To you who display the play of the Buddha, I bow. Perfect selflessness, suchness, Foremost of those who proclaim emptiness, Bearing the thirty-two marks, To you who arise from non-existence, I bow. Accomplishing desired aims, purifying the lower realms, Protector who destroys the web of afflictions, Treading with your feet upon the earth from Brahma’s realm, To you, the Net of Magical Illusion, I bow. That which is to be realized by all Buddhas, The great bindu, without syllables, King of all Sambhogakāyas, To you who display the play of the Buddha, I bow. The essence of mirror-like wisdom, The syllable A, supreme among all letters, Arising from within, unborn, To you, the supreme Vajra-Mind, I bow. The essence of the wisdom of equality, The syllable A, the cessation of arising, Completely transcending verbal expression, To you, Ratnasambhava, I bow. The essence of discerning wisdom, The syllable A is the cause of expression, The supreme cause of all expression, To you, the smiling Dharmavajra, I bow. The essence of all-accomplishing wisdom, The syllable A clarifies the emergence of words, To you, the Net of Vajra who clarifies all words, I bow. The nature of emptiness is great passion; To the Buddha of desire, I prostrate and bow. The external is unestablished, it is great bliss; To the Buddha of play, I prostrate and bow. Since both are absent, it is great joy; To the Buddha of passion, I bow. Possessing the meaning of praise, it is great delight; To the Buddha of joy, I bow.

གཟུགས་ཆེན་ལུས་ཀྱང་ཆེ་བ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་འཛུམ་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཁ་དོག་ཆེ་ལ་གཟི་བྱིན་ལྡན། ། མེད་པ་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། མིང་ཆེ་མཚན་བཟང་རྒྱ་ཆེ་བ། ། སངས་རྒྱས་ཐུགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། བཞད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་ཁྱབ་པ། ། སངས་རྒྱས་བཞད་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཆོས་ཀྱི་ཤེས་རབ་མཚན་འཆང་བ། ། སངས་རྒྱས་གསུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ཉོན་མོངས་དྲ་བ་གཅོད་པའི་མཆོག། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། གྲགས་པ་རྡོ་རྗེ་རྒྱུ་ཡི་བདག། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྣང་བ་ཆེན་པོ་གསལ་བ་ཆེ། ། ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། མཁས་ཤིང་སྤྲུལ་འཆང་རྡོ་རྗེ་ལས། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་གོ་ཆ་སྲ། ། སངས་རྒྱས་རོལ་སྟོན་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་བདག་ཉིད་གནོད་སྦྱིན་གཙོ། ། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཁུ་ཚུར་བསྟན་ཞིང་སྡུད། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཉིད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྦྱིན་བདག་ཆེན་པོ་གཙོ་བོ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཆེན་པོ་འཆང་བའི་མཆོག། རྡོ་རྗེ་དཔལ་ཕྲེང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། བཟོད་ཆེན་འཆང་བ་བརྟན་པ་པོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱངས་མཁན་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་བརྟུལ་བ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་གར་མཁན་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། བསམ་གཏན་ཆེན་པོ་ཏིང་འཛིན་གནས། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་ལུས་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་བདུག་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྨོན་ལམ་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་མར་མེ་གསལ་ལ་འདུད། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་ལ་ཐབས་ཆེ་བ། །

Great in form and great in body, To you, the Buddha’s smile, I bow. Great in color and endowed with splendor, To you, who arise from non-existence, I bow. Great in name, with excellent and vast marks, To the Buddha’s mind, I prostrate and bow. Laughing and pervading the entire maṇḍala, To you, the Buddha’s laughter, I bow. Bearing the name of the wisdom of phenomena, To the Buddha’s speech, I prostrate and bow. Supreme cutter of the net of afflictions, To you, the Buddha’s manifestation, I bow. Renowned as the vajra cause, the master, To you, who arise from space, I bow. Great illumination, great clarity, To you, who arise from wisdom, I bow. Wise, holding emanations, from the vajra, To you, the Net of Magical Illusion, I bow. Great magical illusion, firm armor, To you, the Buddha’s display of play, I bow. Magical illusion itself, lord of yakṣas, To you, the all of all, I bow. Magical illusion, showing and gathering the fists, To you, the wisdom body itself, I bow. Great benefactor, the supreme lord, To you, Vajra Lāsyā, I bow. Supreme holder of great ethical discipline, To you, Vajra Śrīmālā, I bow. Stable holder of great patience, To you, Vajra Gītā, I bow. Diligent in the application of great effort, To you, Vajra Nṛtyā, I bow. Abiding in the samādhi of great meditative concentration, To you, Vajra Puṣpā, I bow. Bearing the body of great wisdom, To you, Vajra Dhūpā, I bow. Ocean of aspiration and wisdom, To you, Vajra Dīpā, the clear light, I bow. Great in power and great in skillful means,

རྡོ་རྗེ་དག་བྱེད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་འདྲེན་པ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་འགུགས་བྱེད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་རྣམ་པར་རྒྱལ། ། རྡོ་རྗེ་འདྲེན་བྱེད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་འཛིན་པ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་སྡོམ་བྱེད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། རྡོ་རྗེ་འབེབས་པ་རྣམ་རྒྱལ་ཞགས། ། རྡོ་རྗེ་འབེབས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། བྱམས་ཆེན་རང་བཞིན་དཔག་ཏུ་མེད། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བློ་ཡི་མཆོག། ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་བློ་ཆེན་ལྡན། ། མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཐབས་ཆེ་བ། ། ཡེ་ཤེས་ཆ་གྲུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོར་གནས་པ། ། བག་ལ་ཉལ་བ་བྱང་སེམས་ལྡན། ། ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེར་ལྡན་ལ་འདུད། ། རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་སྟོབས་དང་ལྡན། ། ཤུགས་ཆེན་མགྱོགས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་ཆེར་གྲགས་པ། ། སྟོབས་ཆེན་ཕ་རོལ་གནོན་པ་པོ། ། སྟོབས་བཅུ་རྫུ་འཕྲུལ་བཞིར་ལྡན་པའི། ། གོམས་ཤུགས་ཡེ་ཤེས་བཞིར་གྲགས་པ། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་ལ་བདུད་དཔུང་འཇོམས། ། ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྲིད་པའི་རི་བོ་ཆེན་པོ་འཇོམས། ། མཁྲེགས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་འཇོམས། ། དྲག་པོ་ཆེན་པོ་མུན་པ་འཇོམས། ། འཇིགས་ཆེན་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་པོ། ། ཕུང་པོ་ལྔ་དག་ལྷ་ཆེན་འདུལ། ། མི་ཤེས་རི་འཇོམས་སྲ་བ་པོ། ། མྱ་ངན་ཀུན་སེལ་དྲག་པོ་སྟེ། ། ཆེ་བས་ཆེ་བ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། མགོན་པོ་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཆེ། ། བླ་མ་གསང་སྔགས་ཆེ་བའི་མཆོག། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ལ་གནས། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱི་མཆོག། འཁོར་བ་མྱ་ངན་སྐྱོབ་པའི་མཆོག། ཐེག་པ་ཚུལ་མཆོག་ལམ་གནས་པའི། །

I bow to you, Vajra Purifier. Great Leader, Vajra Hook, I bow to you. Vajra Summoner, I bow to you. Victorious Vajra Noose, I bow to you. Vajra Attractor, I bow to you. Great Holder of the Vajra Chain, I bow to you. Vajra Binder, I bow to you. Victorious Vajra Bell, I bow to you. Vajra Descender, I bow to you. Infinite in nature, the essence of great love, Supreme intellect of great compassion, Possessing the great insight of vast mind, Great scholar with great skillful means, Host of Bodhisattvas perfected in primordial wisdom, Abiding in the gateway of emptiness, Possessing the bodhicitta that subdues latent tendencies, I bow to you who possess insight and compassion. Possessing great miraculous power and strength, Great force and great swiftness, Greatly renowned for great miraculous power, Great strength that subdues adversaries, Endowed with the ten powers and four miracles, Renowned for the four wisdoms of habitual strength, Great power that crushes the hosts of Māra, I bow to you who have perfected the two accumulations. Crusher of the great mountain of cyclic existence, Crusher of the hard and great vajra, Great fierce one who crushes darkness, Great terror who causes others to fear, Subduer of the great gods of the five aggregates, Hard one who crushes the mountain of ignorance, Fierce one who dispels all sorrow, I bow to you, the greatest of the great. Protector, great and supreme of the families, Guru, supreme among the great Secret Mantra, Abiding in the way of the Great Vehicle, Supreme way of the Great Vehicle, Supreme protector from the sorrow of saṃsāra, Abiding in the path of the supreme vehicle’s way, I bow to you.

ཕྱག་རྒྱ་མཆོག་ཏུ་གྲུབ་བྱེད་པའི། ། ཕ་རོལ་ས་བཅུ་གཙོ་ལ་འདུད། ། དེ་ལྟར་བསྟོད་པར་བྱེད་པ་དེའི། ། འཁོར་ལོ་འདུས་པའི་གཙོ་མཆོག་གྲུབ། ། དེ་དག་མཆོག་གི་རྒྱལ་པོའི་སྦྱོར་བའི་འཁོར་ལོ་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་རིམ་པ་འདིར་ལྡན་པས། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་འཁོར་ལོའི་ཚོགས། ། མ་ལུས་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཕྱག་ལྔས་ཚོམ་བུ་ལྔ་མཉེས་བྱ། ། དེ་ལྟར་མཉེས་བྱས་འོག་ཏུ་ནི། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་མངོན་འདོད་པས། ། སེམས་ཅན་ཡོངས་བསྒྲལ་བསམ་པ་དང་། ། བྱང་ཆུབ་དམ་པར་སྨོན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་འདི་དག་ཚིག་ཏུ་བརྗོད། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། ཇི་ཙམ་དུ་ནི་གཟུང་ནས་སུ། ། མ་ལུས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། ནམ་ཞིག་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ལ། ། ཡོངས་སུ་གནས་གྱི་བར་དག་ཏུ། ། བདག་གིས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་སེམས། ། མ་ལུས་པར་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་མགོན་པོ་རྣམས། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ངེས་མཛད་པའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་མེད་པའི། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་སྡོམ་པ་ལ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ནི་བསླབ་པ་དང་། ། དགེ་བའི་ཆོས་ནི་སྡུད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ། ། བདག་གིས་བརྟན་པོར་གཟུང་བར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དང་། ། བླ་ན་མེད་པའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ། ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་གཟུང་བར་བགྱི། ། ནམ་དུ་ཡང་ནི་མི་སྤོང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། །

I bow to the Sovereign of the ten grounds, who accomplishes the supreme mudrā. By praising him in this way, the supreme lord of the gathered mandala is accomplished. This is the first samādhi of the wheel of application of those supreme kings. Then, possessing this sequence, in order to please the entire assembly of the space-wheel without exception, one should please the five clusters with the five prostrations. Having pleased them in that manner, one who desires the wisdom-being (jñānasattva) should form the intention to liberate all sentient beings and make the aspiration for supreme enlightenment. Then, these words should be recited: "O Buddhas and Bodhisattvas, as many as you are, please attend to me without exception. Until I am fully established in the essence of enlightenment, I shall generate the supreme mind of enlightenment without exception. Just as the Protectors of the three times have resolved upon enlightenment, I shall generate the supreme, unsurpassed mind of enlightenment. Regarding the vows of the Buddha-yoga, I shall firmly uphold the three types of ethical discipline: the discipline of moral restraint, the discipline of gathering virtuous dharmas, and the discipline of acting for the benefit of sentient beings. From this day forward, I shall uphold the unsurpassed Three Jewels—the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha—and never forsake them. In the great and supreme Vajra family, I shall truly uphold the mudrās of the vajra and the bell, and I shall also uphold the masters."

རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། དམ་ཚིག་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ། ། ཉིན་རེ་ཞིང་དུ་དུས་དྲུག་ཏུ། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བའི། ། པདྨའི་རིགས་མཆོག་དག་པ་ལ། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་གཟུང་བར་བགྱི། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བགྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་ན་མེད། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་བགྱིས་ནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་སྡོམ་པ་མ་ལུས་གཟུང་། ། མ་གྲོལ་བ་ནི་དགྲོལ་བར་བགྱི། ། མ་བསྒྲལ་བ་ནི་བསྒྲལ་བར་བགྱི། ། དབུགས་མ་ཕྱིན་པ་དབུགས་དབྱུང་ཞིང་། ། སེམས་ཅན་མྱ་ངན་འདས་ལ་དགོད། ། དེ་ལྟར་སྡོམ་པ་འཛིན་བྱེད་པ། ། ཀུན་རྫོགས་རིམ་པར་དབང་བསྐུར་ནས། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་པར། ། སྤྱི་གཙུག་དོན་དམ་ལྷ་བསྙེན་བྱ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའི་འཁོར་ལོའི་ཚོགས། ། མ་ལུས་བདག་ལ་བསྡུ་བར་བྱ། ། བདག་གི་སྙིང་གའི་དཀྱིལ་ཉིད་དུ། ། ཐིམ་པའི་ཡེ་ཤེས་མེ་འབར་ཏེ། ། རྣམ་སྨིན་ཕུང་པོ་བསྲེགས་བྱས་ནས། ། སླར་སོས་ཡེ་ཤེས་ལུས་སུ་བྱ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ལྔ་བསྒོམ་པ། ། ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡི། ། མེ་ལོང་གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ཡུལ་དང་དངོས་པོའི་རིག་རྣམས་ཀུན། ། མ་ལུས་སོ་སོར་སྣང་བ་བཞིན། ། ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡི། ། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ། ། འདྲིས་པར་དེ་ལ་བལྟ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་བྱ་བ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་མགོན་སྐྱབས་བྲལ། །

Regarding the delightful samaya of the great and supreme Jewel family, one should constantly bestow the four kinds of gifts six times every day. Regarding the pure and supreme Lotus family, which arises from great awakening, one shall uphold the sublime Dharma of the three vehicles: outer, inner, and secret. Regarding the great and supreme Action family, one shall correctly uphold all the vows and perform the activities of offering to the best of one’s ability. Having generated the supreme and unsurpassed bodhicitta, I shall uphold every vow without exception for the sake of all sentient beings: I shall liberate those not liberated, I shall release those not released, I shall give breath to those who have not found breath, and I shall establish all sentient beings in nirvāṇa. Having thus taken the vows and received the complete stages of empowerment, one should approach the ultimate deity at the crown of the head through the non-duality of method and insight. Then, the entire assembly of the maṇḍala of space should be gathered into oneself. The fire of wisdom blazes within the very center of one’s heart, and having incinerated the ripening aggregates, one transforms them back into a wisdom body. Then, one meditates on the five awakenings. Just as all objects and entities appear individually and without exception within the center of a perfectly clear mirror, one should look upon the mirror-like wisdom, which is the total purity of all things. Then, one should generate compassion for sentient beings who are without protector or refuge.

དཔུང་གཉེན་མེད་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་བ། ། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་བྱིང་བ་ཡི། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་དག་ཏུ། ། ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ལས་བསྒྲལ་བསམ། ། ཇི་ལྟར་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་དང་། ། མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རབ་སྦྱོར་བས། ། བདག་ཀྱང་སྟོང་པ་བདག་མེད་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་དེ་འདྲ་བར། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་ཀྱང་རབ་ཏུ་ཤེས། ། ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཡང་། ། བདག་མེད་རང་བཞིན་རིག་པ་ལས། ། མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སྔགས་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད། ། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་ཎཱཾ། ཨཱདྱ་ནུཏ་པནྣ་ཏྭཱཏ། སྔགས་འདི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་བྱས་ནས། ། སྔགས་པས་སྔགས་དོན་བསྒོམས་ནས་སུ། ། ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་མེད་པ་དང་། ། གཉིས་མེད་ཆོས་ལ་རབ་གཟུང་ཕྱིར། ། དེ་ཉིད་ཡུལ་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཆོས་བདག་མེད་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དམིགས་མེད་སྙིང་རྗེ་སོ་སོར་བརྟག། དེ་ནས་སྙིང་རྗེའི་རྗེས་འགྲོ་བ། ། གཟུང་འཛིན་ཀུན་དང་ཡོངས་བྲལ་བའི། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འོད་གསལ་བའི། ། ཡན་ལག་ཀུན་དང་ཡོངས་བྲལ་བའི། ། རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡི། ། ཆོས་དབྱིངས་རྒྱུ་མཐུན་དངོས་བྲལ་དོན། ། སྟོང་ཉིད་ངང་ལ་དེ་གནས་ནས། ། ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། དོན་བྱེད་བྲལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་དབང་ཐོབ་ཅིང་། ། སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་དབང་སྒྱུར་བས། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་རབ་རྫོགས་ཕྱིར། ། ཁམས་གསུམ་འབྱུང་གནས་ཁྱད་པར་གྱིས། ། དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་མྱ་ངན་འདས། ། ནན་ཏན་ཡེ་ཤེས་མངོན་གསལ་བྱ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་ལྔའི་ངོ་བོ་ཡི། །

For the sake of sentient beings who are without a protector, suffering, and submerged in the ocean of saṃsāra, one should think: "I shall liberate them all from suffering." By thoroughly applying oneself to the emptiness and equality of all phenomena, one realizes that just as phenomena are empty and selfless, so too are sentient beings; thus, one thoroughly understands all phenomena. From the awareness of the nature of selflessness, one should generate the wisdom of equality, which is compassion focused on phenomena. Then, one should recite this mantra: Oṃ akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt. Having recited these words of the mantra, the practitioner should meditate on the meaning of the mantra. In order to grasp the non-dual phenomena that are without simultaneous perception, and in order to take that very reality as the object, one should meditate on the selflessness of phenomena. One should analyze non-referential compassion. Then, following after compassion, one should meditate on the wisdom of the expanse of phenomena (dharmadhātu-jñāna), which is free from all subject and object, luminous by its very nature, free from all parts, completely pure in essence, and the meaning of the concordant cause of the expanse of phenomena, abiding in the state of emptiness. Thus, the yogi who is free from the activity of benefiting all sentient beings, having attained the power of former aspirations and mastery over the continuum of the mind, in order to perfectly fulfill the welfare of sentient beings, should manifest the wisdom of diligent application regarding the ultimate and conventional nirvāṇa, distinguished by the source of the three realms. In that way, it is the essence of the fivefold [wisdoms].

སྙིང་རྗེ་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་ཤེས་ནས། ། འགྲོ་བའི་དོན་ལ་འཇུག་བརྩོན་བྱ། ། དེ་དག་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་དེ་ལ་དངོས་འབྱུང་གཟུགས། ། འཕྲུལ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནམ་མཁའ་ལས། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འོད་གསལ་བའི། ། སྐར་མའི་ཚོགས་ནི་རབ་བསྒོམས་ཏེ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཁྲོ་ཕྲེང་ཚོགས། ། སྔོན་པོའི་མདོག་ཅན་འོད་ཟེར་ནི། ། བརྒྱ་ཕྲག་སྟོང་གིས་ཡོངས་བསྐོར་བའི། ། ཧཱུྃ་ཞེས་གྲགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་རབ་བྱུང་བས། ། འོད་ཀྱི་རྩེ་ལྔ་སངས་རྒྱས་སོགས། ། རྡུལ་སྙེད་གྲངས་ནི་རབ་སྤྲུལ་ནས། ། སྤྲུལ་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། སངས་རྒྱས་ཞིང་དུ་རབ་གཤེགས་ཏེ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་རྣམས་དག་བྱས་ཤིང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རབ་བསྐྱེད་དང་། ། སྡོམ་པ་གཟུང་དང་རྗེས་ཡི་རང་། ། གསོལ་བཏབ་བསྐུལ་བ་སོགས་བྱས་ནས། ། སངས་རྒྱས་རྫུ་འཕྲུལ་རབ་བསྟན་ཏེ། ། ཕྱིར་ལ་ཧཱུྃ་དེར་འདུ་བྱས་ནས། ། ཧཱུྃ་དེ་ཉིད་ལ་ཞུགས་པར་བསམ། ། དེ་ལས་ཡོངས་འགྱུར་ཁ་དོག་ནི། ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་དྲུག་ལྡན་ཞིང་། ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱིས་ཞིང་ཁམས་དྲུག། ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་འབར་བ་ཡིས། ། བདུད་འཇིགས་མི་ཐུབ་ཞལ་དྲུག་པ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་བསྒོམ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེའི་བུམ་ནང་དུ། ། དཀར་པོའི་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་བསམས་ཏེ། ། དེ་ལས་གྱུར་པས་རིན་པོ་ཆེའི། ། སྟོང་གསུམ་ཙམ་གྱི་མཆོད་རྟེན་བསྒོམ། ། དེ་ནང་ཧྲཱིཿཡི་ཡི་གེ་ལས། ། གྲུ་གསུམ་ཆོས་འབྱུང་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ནང་ཡི་གེ་རྫོགས་པ་ལས། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱ། །

Through compassion, which is the nature of space, Having realized that all things lack inherent existence, One should strive to engage in the welfare of beings. These are the completely pure meditative absorptions. Then, from that, the forms of actual manifestation Appear from space in a manner of magical display. One should intensely meditate on a host of stars That are naturally luminous. From those, a host of wrathful garlands arise, Blue in color, with light rays Completely encircled by hundreds of thousands; One should meditate on the resounding syllable HŪṂ. From that, light rays intensely emerge, And from the tips of the five lights, Buddhas and so forth, Equal in number to the atoms of the world, are emanated. All those emanations go to the Buddha-fields, Purifying the realms of sentient beings, Generating the mind of awakening, Taking the vows, rejoicing, Making supplications, and exhorting [the Buddhas]. Having displayed the miraculous powers of the Buddhas, They are gathered back into that HŪṂ, And one should imagine them entering into that very HŪṂ. From that, it completely transforms into a color Possessing the six [colors] such as blue and so forth. With its light pervading the six realms, It blazes, and one meditates on the six-faced one Who is invincible and terrifies the Māras, Holding a five-pronged wisdom vajra. Inside the vase of the wisdom vajra, One should visualize the white syllable BHRŪṂ. From that, one meditates on a precious stūpa As large as the three-thousandfold world system. Inside that, from the syllable HRĪḤ, One should visualize a triangular source of phenomena (dharmodaya). Inside that, from the complete syllable, One should meditate on a crossed vajra.

དེ་ལས་ཡང་ནི་བྷྲཱུཾ་ལས་ནི། ། རྫོགས་པའི་གཞལ་ཡས་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། ཏྭ་ར་རྣམ་བཞིས་རྣམ་བརྒྱན་ཅིང་། ། དྲིལ་བུ་དར་དང་འཕན་ལ་སོགས། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་དང་རྔ་ཡབ་ཀླུབས། ། གྲྭ་རྣམས་དང་ནི་ཐམས་ཅད་དང་། ། སྒོ་རྣམས་དང་ནི་ཁྱམས་སུ་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་རྣམས་དང་ནི། ། ཟླ་གམ་ཆུན་འཕྱང་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་བཀོད་པ་ལ། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱན་གྱིས་ཀླུབས་པའོ། ། རྡུལ་ཚོན་ཁ་དོག་རྣམ་ལྔ་ཡིས། ། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དང་འདྲ་བ་རུ། ། ཞུགས་ནས་ནང་གི་གཞལ་ཡས་ཁང་། ། འཁོར་ལོའི་ཚོགས་ཞེས་རབ་བསྟན་ཅིང་། ། ཕྲེང་བ་བཞི་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་དགོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་ཡོངས་བསྐོར་བ། ། ཀ་བ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་ལ། ། རྡུལ་ཚོན་ལྔ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཉིད་ཀྱིས་ཀླུབས། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ། ། ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་རྟགས་ཐམས་ཅད། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་མདོར་གསུངས་ནས། ། དེ་ཡི་དེ་ཡིས་ཐམས་ཅད་བྱ། ། སྒོ་ཡི་མཚམས་དང་ཏྭ་ར་ན། ། ཤིན་ཏུ་གཅིག་ཉིད་མི་བྱའོ། ། དེ་ཕྱིར་དེ་ཡི་སྒོ་རྣམས་ནི། ། ཏྭ་ར་ན་རྣམས་གདགས་པ་ཡིན། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ལྷ་རྣམས་ཀྱི། ། གདན་ནི་ཕྱི་ནས་དགོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དབུས་སུ་དགོད་པ་ཉིད། ། གཙོ་བོ་ཡི་ནི་གདན་ཡིན་ནོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཀུན་ཏུ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་གདན། ། རང་གི་ས་བོན་གྱིས་བསྐྱེད་པ། ། དེ་ནི་སྦྱོར་བས་རིག་པར་བྱ། ། གདན་གྱི་ངོ་བོ་བསམ་པ་ནི། །

From that, furthermore, from the syllable BHRŪṂ, one should meditate upon the perfected celestial palace. It is square with four doors, adorned with the four types of archways (toraṇa), draped with bells, silks, banners, and the like, and covered with flower garlands and fly-whisks. In the corners, everywhere, at the doors, and in the courtyards, it is adorned with vajras, jewels, crescents, and hanging tassels. It is arrayed with lattices and half-lattices, draped with various ornaments. One should draw the outer maṇḍala with the five colors of colored powders. Having entered that maṇḍala, the inner celestial palace is taught as the "Assembly of Wheels" (cakrasaṃvara). That which is called the "Vajra Expanse" (Vajradhātu), possessing four garlands, should then be arranged on the outside. It is completely surrounded by a vajra garland, possesses eight pillars, and is draped with lattices and half-lattices using the five colors of powder itself. Outside the maṇḍala, all the signs as they were taught should be applied; having briefly described the specific details, one should perform everything accordingly. At the junctions of the doors and the archways, one should not make them entirely one. Therefore, the doors of that [palace] are to be designated with the archways. One should arrange the seats of the deities in their proper order from the outside. Then, the arrangement in the center is the seat of the Principal Deity. In all directions, such as the east, are the seats of Akṣobhya and the others. One should understand that these are generated by their respective seed-syllables through the application of yoga. As for the contemplation of the nature of the seats:

དབུས་སུ་སཾ་ལས་སེང་གེའོ། ། ཧཾ་ལས་ཤར་དུ་གླང་པོ་ཆེ། ། ལྷོ་རུ་རྟ་ནི་ཨཾ་ལས་སོ། ། རྨ་བྱ་ནུབ་ཏུ་ཡཾ་ལས་བསམ། ། ཁཾ་ལས་མཁའ་ལྡིང་བྱང་དུ་བསྒོམ། ། དེ་སྟེང་པཾ་ལས་པདྨ་དང་། ། དར་གྱི་གློད་སྟན་དག་དང་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་འབེབས་པའི་མཐར་ཐུག་པར། ། གདན་ནི་ཨ་ལས་བསྐྱེད་པ་ཡི། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུ་ཡི། ། སྟེང་ན་སེམས་དཔའི་སྟབས་སུ་ཞུགས། ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་བྱ་བ་ནི། ། ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་ཏེ་གོམས་པར་བྱ། ། དེ་དག་ནི་གཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་རྐྱེན་གྱིས་སློང་བ་ནི། ། དེ་དབུས་འཁོར་ལོའི་བདག་པོ་སྟེ། ། པདྨ་སེང་གེའི་ཟླ་སྟེང་དུ། ། ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་རྟག་པ་ནི། ། གཙོ་བོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེ། ། རྣམ་ཐར་བཞིར་ལྡན་ཀུན་དུ་ཞལ། ། མདོག་དཀར་རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་ཅན། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱར་ལྡན། ། བྱིས་པའི་རྒྱན་གྱིས་མི་བཞུགས་ཤིང་། ། འཁོར་ལོ་བསྐྱེད་པ་རྒྱུ་བསྒོམ་མོ། ། རྟག་པའི་སངས་རྒྱས་བསྒོམ་པ་ནི། ། ཏིང་འཛིན་འདི་ནི་མཆོག་ཏུའོ། ། དེ་ནས་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་ཡི། ། ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། ། དཀྱིལ་དུ་ཡི་གེ་དྷཱིཿདཀར་ལས། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཞལ་ལྔ་པ། ། བྱིས་པའི་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་བརྒྱན་ཅིང་། ། རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་ན་བཟའ་ཅན། ། ཕྱག་བརྒྱད་མངའ་བའི་ཕྱག་མཚན་ནི། ། གཡས་པ་བཞི་ནི་གོ་རིམ་བཞིན། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ནི་རལ་གྲི་བསྣམས། ། དེ་བཞིན་གཡོན་པའི་ཕྱག་བཞི་ན། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཡི། ། པོ་ཏི་རེ་རེ་བསྣམས་པའོ། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་བསྒོམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །

In the center, from saṃ, is a lion. From haṃ, to the east, is an elephant. To the south, a horse from aṃ. To the west, a peacock from yaṃ. To the north, one should visualize a garuḍa from khaṃ. Above these, from paṃ, is a lotus, together with a silken cushion. From Vajrasattva up to Vajrāveśa, the seats are generated from a, like moon maṇḍalas, upon which they stand in the posture of a bodhisattva. Such is the practice of meditation; it is the object of the mind and should be cultivated. These are the meditative absorptions of the ground. Then, as for the arousal by conditions: in the center of that is the Lord of the Wheel. Upon a lotus, lion, and moon, from a is generated the Eternal One, the Great Vairocana, the principal deity. He possesses the four liberations and faces in all directions. He is white in color, with a crown of matted locks, and holds the mudrā of supreme enlightenment. He does not dwell in the ornaments of a child, but meditates on the cause that generates the wheel. This meditation on the Eternal Buddha is the supreme meditative absorption. Then, in the heart of the Great Vairocana, upon a moon maṇḍala, from a white syllable dhīḥ arises the Primordial Buddha (Ādibuddha) with five faces. He is adorned with the ornaments of a child and wears garments of various jewels. He possesses eight arms; the implements in his four right hands, in order, are the sword of insight. Likewise, in his four left hands, he holds a volume of the Prajñāpāramitā in each. This is the meditative absorption of meditating on the Primordial Buddha.

དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཐུགས་ཀ་རུ། ། ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་རྣམ་བསྒོམ་པ། ། ས་མཆོག་བཅུ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི། ། འཁོར་ལོ་ལྟེ་བའི་རྩིབས་དང་ལྡན། ། རྩིབས་རྣམས་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པ། ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་སྦྱོར་བས། ། བཅུ་གཉིས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན། ། འཁོར་ལོ་འདིར་ནི་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཡང་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་བྱ་བ། ། ཡི་གེ་ཨ་ལས་ཡོངས་བསྐྱེད་པའི། ། ལྕེ་དྲུག་ཁ་དོག་དྲུག་དང་ལྡན། ། མུ་ཁྱུད་བཞི་ཡིས་བསྐོར་བ་ཡི། ། འཁོར་ལོ་དེ་ཡི་དབུས་ཉིད་དུ། ། ཡི་གེ་ཨ་དཀར་བསམ་བྱ་སྟེ། ། དེ་ཉིད་འཕྲོས་པས་ཕྱོགས་བཅུ་ཡི། ། དོན་བྱས་སླར་འདུས་གཞི་ལ་ཐིམ། ། ཐིམ་པའི་བྱིན་བརླབས་ལས་བསམ་པ། ། བཅོམ་ལྡན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡི། ། རྩ་བའི་སྔགས་སོགས་འཁོར་ལོ་ཡི། ། མུ་ཁྱུད་བཞི་ལ་གསལ་བར་བསྒོམ། ། དང་པོའི་མུ་ཁྱུད་ལ་བསམ་པ། ། ཨོཾ་སརྦ་དྷརྨྨ་ཨ་བྷ་བ་སྭ་བྷ་བ། བི་ཤུདྡྷ་བཛྲ་ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཿ། དེ་ཡི་ཕྱི་རིམ་མུ་ཁྱུད་ནི། ། གཉིས་པ་ལ་ནི་བསམ་བྱ་བ། ། ས་མཆོག་བཅུ་གཉིས་རྫོགས་རྟགས་སུ། ། སྒྲ་ཡིག་བཅུ་གཉིས་དགོད་པ་ནི། ། ཨ་ཨཱ་ཨི་ཨཱི་ཨུ་ཨཱུ་ཨེ་ཨཻ་ཨོ་ཨཽ་ཨཾ་ཨཿ། འཁོར་ལོ་ལྕེ་ལ་བསམ་པ་ནི། ། དང་པོ་ལྕེ་ནས་བསམ་བྱས་ཏེ། ། སྔགས་ནི་ཇི་ཙམ་བཀོད་པ་ནི། ། རིགས་ཀྱི་མདོག་དང་སྦྱར་བར་བྱ། ། དང་པོ་ལྕེ་ལ་བསམ་བྱ་བ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྵ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། གཉིས་པ་ལ་ནི་དགོད་བྱ་བ། ། ཨོཾ་དུཿཁཙྪེ་ད་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། གསུམ་པ་ངེས་པར་དགོད་པ་ནི། ། ཨོཾ་པྲཛྙཱ་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟྟ་ཡེ་ཏ་ན་མཿ། བཞི་པ་རྟག་ཏུ་རིག་བྱ་བ། ། ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡཱ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། ལྔ་པ་ལ་ནི་ངེས་བསྒོམ་པ། །

Within the heart of the Primordial Buddha, one should meditate on the wheel of insight. This wheel possesses the twelve supreme stages and is endowed with spokes and a hub. The spokes are situated within the hub through the application of dependent origination, thus possessing twelve parts. This is how the wheel is formed. Furthermore, regarding the meditation on the wheel: it is generated from the syllable A. It has six tongues and is endowed with six colors, encircled by four rims. In the very center of that wheel, one should visualize a white syllable A. From its radiation, it performs the benefit of the ten directions, and then, having gathered back, it dissolves into the base. Through the blessing of that dissolution, one should clearly meditate on the root mantra and so forth of the Bhagavan Jñānasattva upon the four rims of the wheel. Regarding the visualization on the first rim: Oṃ sarvadharma abhāva svabhāva viśuddha vajra a ā aṃ aḥ. Regarding the second rim, which is the outer one: as a sign of the perfection of the twelve supreme stages, one should arrange the twelve vowel letters: a ā i ī u ū e ai o au aṃ aḥ. Regarding the visualization on the tongues of the wheel: starting from the first tongue, however many mantras are arranged should be applied according to the colors of their respective families. Regarding the visualization on the first tongue: Oṃ vajratīkṣṇāya te namaḥ. Regarding the second to be arranged: Oṃ duḥkhacchedāya te namaḥ. Regarding the third to be definitely arranged: Oṃ prajñājñānamūrtaye te namaḥ. Regarding the fourth to be constantly known: Oṃ jñānakāyāya te namaḥ. Regarding the fifth to be definitely meditated upon: Oṃ jñānakāyāya te namaḥ.

ཨོཾ་བཱ་གཱི་ཤྭ་ར་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། དྲུག་ལ་མཐའ་སྟེ་བསམ་པ་ནི། ། ཨོཾ་ཨ་ར་པ་ཙ་ན་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། འཁོར་ལོ་མུ་ཁྱུད་གསུམ་པ་ལ། ། བཅོམ་ལྡན་བདེ་གཤེགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྐུ་ཡི་སྔགས། ། ཕྲེང་བ་དགོད་པ་འདི་དག་གོ། ། ཨ་ཨཱ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ། ཧ་ར་ཧ་ར། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧྲཱིཿབྷ་ག་བཱན། ཛྙཱ་ན་མཱུརྟྟི། བཱ་གཱི་ཤྭ་ར་མ་ཧཱ་པཱ་ཙ། སརྦྦ་དྷརྨྨ་ག་ག་ན་ཨ་མ་ལ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷ། དྷརྨྨ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཱཿ། ཕྱི་རོལ་མུ་ཁྱུད་ཐ་མ་ལ། ། ཡི་གེ་ཀ་སོགས་ཧ་ཡི་མཐར། ། ཐུག་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་བཀོད་པ། ། འཁོར་ལོ་སྔགས་ཀྱི་རིམ་པའོ། ། འཁོར་ལོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། བྲིའམ་བསམ་པ་བྱས་ན་ནི། ། ཉེས་པར་མི་འགྱུར་ལེགས་པ་འཐོབ། ། དེ་ནི་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་དེ་དབུས་སུ། ། ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞལ་དྲུག་པ། ། སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་ལྟར་གསལ་ཞིང་། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་གཙུག་ཕུད་ཅན། ། ཉི་མ་འཆར་ཀའི་འོད་འདྲས་བསྐོར། ། ཞི་བའི་ངང་ཚུལ་དང་ལྡན་ཞིང་། ། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས། ། ཨུཏྤལ་དམར་པོ་གཡས་པ་ནི། ། གཡོན་པ་ན་ནི་སྔོན་པོ་ཉིད། ། ཨུཏྤལ་དེ་གཉིས་སྟེང་ཉིད་ན། ། ཤེས་རབ་པོ་ཏིས་མཛེས་པའོ། ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བ་བསམ། ། དེ་དབུས་ཐམས་ཅད་ཀུན་ངོ་བོ། ། ཡི་གེ་ཨ་ནི་གསལ་བཀོད་དེ། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་སྔགས། ། ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་ཁ་དོག་དང་། ། དེ་བཞིན་ལྡན་པར་རྣམ་བསམ་སྟེ། ། མི་ཤེས་རི་འཇོམས་འོད་དང་ལྡན། ། འོད་དེས་རང་གི་ལུས་ཉིད་ལ། །

Oṃ vāgīśvarāya te namaḥ. The sixth is the end; the visualization is: Oṃ arapacanāya te namaḥ. On the third rim of the wheel, these are the arrangements of the garland of mantras of the body of the wisdom-being (jñānasattva) of all the Blessed Sugatas: A Ā sarvatathāgatahrdaya hara hara | oṃ hūṃ hrīḥ bhagavān jñānamūrti vāgīśvara mahāpāṭha sarvadharmagaṇa amalasu-pariśuddha dharmadhātujñānagarbha āḥ. On the outermost rim, the letters from Ka to the end of Ha are arranged; this is the sequence of the mantra wheel. If all these wheels are either drawn or visualized, no fault will occur and excellence will be attained. This is the wheel of insight (prajñā). This is the meditative absorption (samādhi) of the wheel of insight. Then, in the center of that wheel, from the syllable A, is generated the Blessed One, the wisdom-being with six faces, as radiant as the autumn moon, with a crest of sapphire, surrounded by a light like the rising sun. He possesses a peaceful disposition, and with his two right and left hands, he holds a red utpala in the right and a blue one in the left. Upon those two utpalas, he is beautified by the volumes of the Prajñāpāramitā. Visualize a moon at his heart, and in its center, clearly arrange the syllable A, the essence of all. Then, visualize the mantras residing on the wheel, possessing the colors as previously taught. Possessing light that destroys the mountain of ignorance, by that light, upon one's own body...

སྣང་བ་བྱེད་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྣང་བར་གྱུར་མ་ཐག་ཏུ་ནི། ། ཞལ་བཞིའི་སྒོ་ནས་དབྱུང་བྱ་སྟེ། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀུན་སྣང་བར་བྱས། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སྒོ་དྲུག་ནས། ། ཁ་དོག་དྲུག་ལྡན་འོད་ཕྱུང་སྟེ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་ཁྱབ་བྱས་ནས། ། སངས་རྒྱས་ཞིང་ཁམས་གསལ་བར་འགྱུར། ། ལས་གཉིས་བྱས་ནས་སླར་འདུས་པས། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ལ། ། ལན་གསུམ་བསྐོར་ནས་ཁར་ཞུགས་ཏེ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དེ་བཀུག་ནས། ། བདག་མེད་མ་ལ་རབ་བཅུག་ནས། ། སྙིང་ག་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི། ། སྔགས་དང་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་གྱུར་ནས། ། དེ་ཉིད་བརྟན་པར་བདག་གིས་བསྒོམ། ། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པའི་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཡི་རྣམ་པ་དང་། ། ཟླ་བའི་སྒོ་ནས་གཟུགས་བསམས་ནས། ། ཨ་ཡི་རྣམ་པས་གཟུགས་བསྒོམ་པ། ། གསུམ་པ་སྤྲུལ་པའི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ། ། རིང་པོར་མི་ཐོགས་འདུལ་དབང་གིས། ། ཉེ་བར་བཟུང་ནས་མངོན་སྣང་ངོ་། ། དེ་དག་གིས་ནི་བྱང་ཆུབ་པའི་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་དང་པོ་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་རིགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དྲུག། རིམ་པ་བཞིན་དུ་བཤད་བྱས་ཏེ། ། གཙོ་བོའི་གནས་སུ་ཧྲཱིཿལས་ནི། ། མཐའ་ཡས་དམར་པོའི་མདོག་ལྡན་པ། ། ཏིང་འཛིན་སྦྱོར་བ་ལ་གནས་ཏེ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་དང་པོ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་གོང་དང་མཐུན་པར་བསྒོམ། ། དེའི་ཐུགས་ཀར་འཁོར་ལོ་ནི། ། ལྕེ་བརྒྱད་མུ་ཁྱུད་བཞིར་ལྡན་པ། ། སྔགས་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་ས་བོན་ནི། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྵ་ཡ་ཏེ་ན་མཿཞེས་པའི་སྔགས་ནི་དགོད་བྱས་ནས། ། འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བའི་དབུས་ཉིད་དུ། །

One should meditate on the light-maker. As soon as it has become manifest, it should be emitted through the four faces, illuminating all world systems. Then, from the six vajra gates, light endowed with six colors is emitted; having pervaded the entire expanse of space, the buddha-fields become clear. Having performed the two activities and gathered back, it circles the wisdom vajra itself three times, enters the mouth, and having summoned that wisdom-gnosis, it is thoroughly inserted into Nairātmyā. Having merged into one with the mantra residing on the moon at the heart, I meditate upon that very thing as stable. In that way, the bodhisattva of conduct, having visualized the form of the wisdom body through the gateway of the moon, meditates on the form by way of the letter A. The third is the emanation body (nirmāṇakāya); through the power of taming, it is soon apprehended and becomes manifest. These are the first meditative absorption of the "Net of Magical Manifestation" (Māyājāla) for awakening. Then, the six wheels of the families are explained in their proper order. In the place of the principal deity, from the syllable HRĪḤ, there is Amitābha, possessing a red color, abiding in the application of meditative absorption. In his heart, one should meditate on the first Buddha in accordance with what was stated above. In his heart is a wheel with eight spokes and four rims, which should be meditated upon as possessing the mantra. Having arranged the mantra "OṂ VAJRA TĪKṢṆĀYA TE NAMAḤ," which consists of eight syllables, in the very center of the hub of the wheel—

ཡི་གེ་དྷཱིཿལས་ཡོངས་གྱུར་པའི། ། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་མདོག་དམར་པོ། ། གཙུག་ཕུད་ལྔ་ཡི་དབུ་རྒྱན་ཅན། ། གཞོན་པའི་རྒྱན་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། སྣ་ཚོགས་དར་གྱི་གོས་དང་ལྡན། ། གཡས་ན་ཤེས་རབ་རལ་གྲི་བསྣམས། ། དེ་བཞིན་གཡོན་ན་པདྨ་འཛིན། ། དེའི་སྙིང་ག་ཟླ་སྟེངས་ན། ། ཡི་གེ་དྷཱིཿནི་རྣམ་བསྒོམས་ཏེ། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་སྔོན་བཞིན་བྱ། ། དེ་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དབུས་སུ། ། ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེ་ལས་བསྐྱེད་པའི། ། མི་བསྐྱོད་ས་གནོན་ཕྱག་རྒྱ་ཅན། ། སྔོན་པོའི་མདོག་ཅན་དེ་བཞིན་བསྒོམ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་དང་པོ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་བསྒོམ་པ་སྔོན་བཞིན་བྱ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་སྔོན་བཞིན་དུ། ། ལྕེ་བརྒྱད་པ་ཡི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ། ། སྔོན་བཞིན་དེ་བཞིན་སྔགས་དགོད་བྱ། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ལྕེ་ལ་བསྒོམ། ། ཨོཾ་དུཿཁཙྪེ་ད་ཡ་ན་མཿ། ཞེས་པའི་སྔགས་ནི་དགོད་བྱ་སྟེ། ། ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་བསྒོམ་བྱ་བ། ། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བསྐྱེད་བྱ་བ། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་ཞེས་ཀྱང་བྱ། ། སྔོན་པོ་གཞོན་ནུའི་གཟུགས་དང་ལྡན། ། ཟུར་ཕུད་ལྔ་ལ་ཅོད་པན་ཅན། ། གཡས་གཡོན་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་འཛིན། ། དེ་ཡི་སྙིང་ག་ཟླ་སྟེང་ན། ། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་བསྒོམ་སྔོན་བཞིན་དུ། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་སྔོན་བཞིན་བྱ། ། དེ་ནས་སྔོན་གྱི་སྦྱོར་ལྡན་པས། ། དེ་བཞིན་འཁོར་ལོའི་དབུས་ཉིད་དུ། ། ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་སྣང་མཛད། ། དཀར་པོའི་མདོག་ལྡན་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་དང་རབ་ལྡན་པའི། ། འཁོར་ལོ་བསྒོམས་ཏེ་དེ་སྙིང་གར། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། སྙིང་གར་ལྕེ་བཅུར་ལྡན་པར་བསམ། །

From the syllable dhīḥ, there is the transformation of the Sharp Vajra, red in color, adorned with a crown of five topknots, possessing the ornaments of youth, and clad in various silken garments. In his right hand he holds the sword of insight, and likewise, in his left, he holds a lotus. At his heart, upon a moon disc, one should meditate on the syllable dhīḥ, performing the radiation and reabsorption as before. Likewise, in the center of that maṇḍala, one should meditate on Akṣobhya, generated from the syllable hūṃ, blue in color, and bearing the earth-touching mudrā. At his heart, one should perform the meditation on the Primordial Buddha as before. At his heart, as before, one should meditate on the eight-spoked wheel of the tongue, and likewise arrange the mantra as before, meditating upon the tongue in successive order. The mantra to be arranged is: oṃ duḥkhacchedāya namaḥ. In the center of the navel, that which is to be meditated upon is generated from the syllable hūṃ; he is also called Vajrakhadga. He is blue, possessing the form of a youth, with a crown of five topknots, and holding a vajra and a sword in his right and left hands. At his heart, upon a moon disc, one should meditate on the syllable hūṃ as before, performing the radiation and reabsorption as before. Then, possessing the previous application, in the very center of the wheel, one should meditate on Vairocana, generated from the syllable a, white in color, and possessing the mudrā of supreme enlightenment. Having meditated on the wheel, at his heart one should meditate on the Primordial Buddha, and at his heart, one should visualize the ten-spoked [wheel].

ཨོཾ་པྲཛྙཱ་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟྟ་ཡ་ན་མཿ། ཞེས་པའི་སྔགས་ནི་དགོད་བྱས་ཏེ། ། དེ་ཡི་ལྟེ་བ་ལ་བསྒོམ་པ། ། ཡི་གེ་ཨ་ལས་ཡོངས་གྱུར་པའི། ། བཅོམ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཅན། ། མདོག་དཀར་སྔོན་གྱི་ཆ་ལུགས་ཅན། ། གཡོན་ན་འཁོར་ལོ་རབ་འཛིན་ཅིང་། ། གཡས་ན་རལ་གྲི་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གང་ཟླ་དཀྱིལ་བསྒོམ། ། དེ་སྟེང་ཡི་གེ་ཨ་བསྒོམས་ཏེ། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་སྔོན་བཞིན་བྱ། ། དེ་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་ཉིད་དུ། ། ཡི་གེ་ཨ་ལས་རབ་བྱུང་བ། ། མདོག་ལྗང་དོན་གྲུབ་མི་འཇིགས་པ། ། ཕྱག་རྒྱར་ལྡན་པ་བསྒོམ་བྱས་ཏེ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་དང་པོ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་བསྒོམ་པ་སྔོན་བཞིན་ཏེ། ། དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་ལྕེ་བརྒྱད་པའི། ། འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་སྔོན་བཞིན་བསྒོམ། ། དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་དགོད་བྱ་ཡིས། ། སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འདི་དག་གོ། ཨོཾ་ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡ་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། ཞེས་པའི་སྔགས་ནི་དགོད་བྱ་སྟེ། ། འཁོར་ལོ་ལྟེ་བའི་དབུས་ཉིད་དུ། ། ཨ་ལས་གྱུར་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཅན་མདོག་ལྗང་བ། ། གཞོན་ནུའི་གཟུགས་ཅན་ཟུར་ཕུད་ནི། ། ལྔ་པས་རབ་བརྒྱན་དར་གྱིས་ཀླུབས། ། གཡོན་གྱིས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། གཡས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་རལ་གྲི་འཛིན། ། དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཡི་དབུས་སུ་ནི། ། ཡི་གེ་ཨ་ནི་རྣམ་བསྒོམས་ཏེ། ། སྔོན་བཞིན་སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་བྱ། ། དེ་ནས་སྔོན་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། ། དབུས་སུ་ཨཾ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་མདོག་སེར་པོ། ། མཆོད་སྦྱིན་ཕྱག་རྒྱ་ལྡན་པར་བསྒོམ། ། དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་དང་པོ་ཡི། །

Having arranged the mantra oṃ prajñājñānamūrtaye namaḥ, one should meditate upon its center. From the syllable a, the Blessed One, the possessor of the wisdom of insight (prajñājñāna), is fully transformed. He is white in color and possesses the attire of the past; in his left hand he holds a wheel, and likewise in his right, a sword. One should meditate on a moon maṇḍala at his heart, and upon that, meditate on the syllable a. One should perform the radiation and reabsorption as before. Likewise, in the very center of the maṇḍala, from the syllable a, one should meditate on Amoghasiddhi, who is green in color and fearless, endowed with the mudrā. At his heart, the meditation on the first Buddha is as before. At his heart, one should meditate on the eight-spoked wheel as before. To be arranged at his heart are these kings of mantras: oṃ jñānakāyāya te namaḥ. This mantra is to be arranged. In the very center of the wheel’s hub, from the syllable a, the Blessed One, the embodiment of wisdom (jñānakāya), is green in color. He has the form of a youth, adorned with five topknots and draped in silk. With his left hand he holds a crossed vajra, and with his right, the sword of insight. At his heart, one should meditate on a moon maṇḍala, and in its center, the syllable a. One should perform the radiation and reabsorption as before. Then, as before, in the center of the maṇḍala, from the syllable aṃ, one should meditate on Ratnasambhava, who is yellow in color and endowed with the mudrā of generosity (varada). At his heart, the first...

སངས་རྒྱས་དེ་བཞིན་བསྒོམ་བྱས་ཏེ། ། སྔོན་བཞིན་ལྕེ་བརྒྱད་རྣམས་ལ་ནི། ། སྔགས་དང་ལྡན་པར་རྣམ་བསྒོམ་པ། ། ཨོཾ་བཱ་གཱི་ཤྭ་ར་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། ཞེས་པའི་སྔགས་རྣམས་དགོད་བྱས་ཏེ། ། འཁོར་ལོ་དེ་ཡི་ལྟེ་བ་ལ། ། ཨོཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། ངག་གི་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བ། ། སྐུ་མདོག་སེར་པོ་རྒྱན་དང་ལྡན། ། ཟུར་ཕུད་ལྔ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི། ། ན་བཟའ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཀླུབས་པ། ། གཡོན་གྱི་ཕྱག་ན་རིན་པོ་ཆེ། ། གཡས་ན་ཤེས་རབ་རལ་གྲི་འཛིན། ། དེ་བཞིན་དེ་ཡི་ཐུགས་ཀ་རུ། ། ཟླ་བའི་སྟེང་ན་ཡི་གེ་ཨོཾ། ། ཞེས་ནི་བྱ་བ་བསྒོམ་བྱས་ཏེ། ། འཇོ་སྒེག་ལྡན་པར་རབ་མཛེས་པ། ། ཡི་གེ་འབྲུ་དང་ལྡན་པ་དེ། ། སྔོན་བཞིན་སྤྲོ་དང་བསྡུ་བའོ། ། དེ་ནས་སྔོན་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། ། དབུས་ནས་ཡི་གེ་ལས་གྱུར་པ། ། སྐྱེ་མེད་པ་བྱུང་ཨ་བསྒོམས་ཏེ། ། དེ་ལས་གྱུར་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། བྱང་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་གྲགས་པ། ། སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་གཞོན་ཚུལ་ཅན། ། རིགས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་དག་དང་ལྡན། ། རྒྱན་ནི་སྐུ་དང་རབ་ལྡན་ཞིང་། ། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ཕྱག་གཉིས་ན། ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་དྲིལ་བུ་འཛིན། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། དང་པོ་སངས་རྒྱས་བསྒོམ་བྱས་ཏེ། ། དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་འཁོར་ལོ་ནི། ། ལྕེ་བརྒྱད་པ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྔགས་དགུ་གཅིག་ལ་གཉིས་དགོད་བྱ། ། ཨོཾ་ཨ་ར་པ་ཙ་ན་ཡ་ཏེ་ན་མཿ། ཞེས་པའི་སྔགས་ནི་དགོད་བྱས་ཏེ། ། དེ་ཡི་ལྟེ་བའི་དབུས་ཉིད་དུ། ། ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། ཨ་ར་པ་ཙ་ཞེས་བྱ་བ། ། མདོག་དཀར་བྱིས་པའི་རྒྱན་གྱིས་ཀླུབས། །

Having meditated on the Buddha in that way, one should visualize the eight tongues as before, endowed with mantras. Having arranged the mantras, "Oṃ vāgīśvarāya te namaḥ," at the center of that wheel, one should meditate on the Blessed One known as Vāgīśvara, generated from the syllable Oṃ. He is yellow in color and adorned with ornaments, with five topknots and draped in various garments. In his left hand he holds a jewel, and in his right he holds the sword of insight. Likewise, in his heart, upon a moon, is the syllable Oṃ. Having meditated on this, which is exceedingly beautiful and full of grace, one should perform the radiation and reabsorption of the syllables as before. Then, as before, from the center of the maṇḍala, one should meditate on the unborn A arising from the syllable. From that arises the Blessed One renowned as Bodhicittavajra. He is white in color and youthful in appearance, adorned with the crowns of the five families and fully arrayed in ornaments. In his two hands, right and left, he holds a vajra and a bell. In his heart, one should meditate on the Blessed One, the Primordial Buddha (Ādibuddha). In his heart, one should visualize an eight-spoked wheel. One should arrange the nine mantras, two on each spoke. Having arranged the mantra "Oṃ arapacanāya te namaḥ," in the very center of its hub, one should meditate on the Blessed One known as Arapacana, generated from the syllable A. He is white in color and draped in the ornaments of a youth.

ཟུར་ཕུད་ལྔ་དང་རབ་ལྡན་ཞིང་། ། སྣ་ཚོགས་དར་གྱི་ན་བཟས་བརྒྱན། ། གཡས་དང་གཡོན་ན་བསྣམས་པ་ནི། ། པོ་ཏི་དང་ནི་རལ་གྲི་བསྣམས། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་བསམ་བྱ་བ། ། ཟླ་བའི་སྟེང་ན་ཡི་གེ་ཨ། ། སྔོན་བཞིན་སྤྲོ་དང་བསྡུ་བྱས་ཏེ། ། གནས་སུ་བརྟན་པར་དེར་འགྱུར་ནས། ། བཟླས་དང་བསྒོམ་པ་གཏང་བར་བྱ། ། རིགས་ཕྱེ་བའི་འཁོར་ལོའི་རིམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། ། ། ། དེ་དག་ནི་རིགས་ཀྱི་དབང་གིས་འཁོར་ལོའི་རིམ་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་དག་གི་ངོ་བོ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེ་དག་གི་རིམ་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ཡི། ། བདག་ཉིད་གསལ་བའི་ཐུགས་ཀ་རུ། ། ཡེ་ཤེས་ཟླ་སྟེང་ཨ་གནས་ལས། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་ཆེད་བརྗོད་བྱ། ། ཨ་ཨཱ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ། ཧ་ར་ཧ་ར། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧྲཱིཿ། བྷ་ག་བཱན། ཛྙཱ་ན་མཱུརྟྟི། བཱ་གཱི་ཤྭ་ར། མ་ཧཱ་པཱ་ཙ། སརྦ་དྷརྨཱ། ག་ག་ན། ཨ་མ་ལ། སུ་པ་རི། ཤུདྡྷཱ་དྷརྨྨ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཱཿ། ཞེས་པའི་གསང་སྔགས་བརྗོད་བྱས་པས། ། སོ་སོའི་སྐུ་རྣམས་གསལ་བར་བསྒོམ། ། གསང་སྔགས་དེ་ཡི་འོག་ཉིད་དུ། ཨ་ཡི་འཕྲོ་འདུ་གནས་སྐབས་སུ། ། བཅུ་གཉིས་མཛད་པ་རྫོགས་བྱས་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་མཛད་པ་རྫོགས་ནས་སུ། ། སླར་ལོག་ཡི་གེའི་མཚན་མ་ཀུན། ། རང་གི་མདོག་ལྟར་གསལ་འགྱུར་ཏེ། ། སོ་སོའི་གནས་སུ་བཀོད་པ་ལས། ། ཟླ་བ་ལ་གནས་ཆོ་ག་གསུམ། ། སྐུ་རྫོགས་ཤར་ལ་སོགས་པ་རུ། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བཞུགས་པར་བསྒོམ། ། དེ་དག་ནི་ལྷ་བསྒོམ་ཞིང་འབྱུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །

Possessing five topknots and adorned with various silk garments, he holds a volume and a sword in his right and left hands. One should visualize at his heart the syllable A upon a moon disk. By performing the emanation and reabsorption as before, once he has become firmly established in that state, one should conclude the recitation and meditation. This is the meditative absorption of the sequence of the wheel of the [five] families. These have been the teachings on the sequence of the wheel according to the [five] families. Now, the sequence for generating the deities of the maṇḍala by way of the secret mantra is to be presented. At the heart of the clear self, as taught in the Primordial Buddha, from the syllable A abiding upon a wisdom moon, through the specific process of emanation and reabsorption, one should recite this secret mantra: A Ā SARVA TATHĀGATA HṚDAYA HARA HARA OṂ HŪṂ HRĪḤ BHAGAVĀN JÑĀNAMŪRTI VĀGĪŚVARA MAHĀPĀṬHA SARVADHARMĀ GAGANA AMALA SUPARIŚUDDHADHARMADHĀTUJÑĀNAGARBHA ĀḤ. By reciting this secret mantra, one should clearly visualize each of the bodies. Immediately following that mantra, during the phase of the emanation and reabsorption of the A, the twelve deeds are completed. Once the deeds of a Buddha are finished, all the symbolic syllables return and become clear according to their respective colors. By arranging them in their respective places, the three rituals for the moon-disk abiding [deities] are performed. One should visualize them dwelling in the east and so forth, with their bodies complete, in their proper order. This is the meditative absorption of the visualization and emergence of the deities.

དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་སོ་སོ་ཡི། ། མཚན་མའི་བྱེ་བྲག་བསྟན་པར་བྱ། ། དང་པོ་ཤར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཡི། ། ལྕེ་ལ་ཟླ་གནས་དེ་ཉིད་དུ། ། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་གྱུར་པ་ཡི། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རབ་ཏུ་དཀར་བའི་དབུ་རྒྱན་ཅན། ། འཇིགས་བྱེད་བདུད་གནོན་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཞུགས། ། ལྷོ་རུ་ཏྲཱཾ་ལས་ཡོངས་བསྐྱེད་པའི། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཤིན་ཏུ་སེར་བ་མརྐཏ་འདྲ། ། ཅོད་པན་དང་ལྡན་མཆོག་སྦྱིན་མཛད། ། ནུབ་ཏུ་ཧྲཱིཿལས་བསྐྱེད་པ་ཡི། ། བསྐྱེད་པ་བདེ་གཤེགས་སྣང་མཐའ་ཡས། ། རཱ་གའི་མདོག་འདྲ་ཏིང་འཛིན་རྒྱལ། ། དབུ་རྒྱན་དང་ལྡན་ཡེ་ཤེས་ལྡན། ། བྱང་དུ་མཚན་རྫོགས་དོན་ཡོད་གྲུབ། ། ནཱི་ལའི་མདོག་འདྲ་སྐྱབས་དང་ལྡན། ། དབུ་རྒྱན་མཉམ་པའི་སྟབས་ཀྱིས་བཞུགས། ། སངས་རྒྱས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་རྒྱན་རྣམས་ཀུན། ། འཁོར་ལོའི་སྐབས་ལས་ཤེས་པར་བྱ། ། ཤར་ལྷོ་ཟླ་བའི་གདན་སྟེངས་སུ། ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་དཀར། ། ཨ་ལས་བྱུང་སྟེ་རྡོ་རྗེའོ། ། ལྷོ་ནུབ་ཟླ་སྟེང་བསམ་བྱ་བ། ། ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་རིན་ཆེན་མ། ། སྔོ་བསངས་མཛེས་མའི་ཐབས་ཚུལ་ཅན། ། རང་གི་རིགས་ཀྱི་མཚན་མ་འཛིན། ། ནུབ་བྱང་ཟླ་དཀྱིལ་སྟེང་བསྒོམ་པ། ། མོས་པ་ཨི་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། ། དམར་པོའི་མདོག་ལྡན་པདྨ་འཛིན། ། བརྗོད་པའི་ཚུལ་ཅན་བསྒོམ་པར་བྱ། ། བྱང་ཤར་ཟླ་སྟེང་བསྒོམ་བྱ་བ། ། ལས་མཆོག་མ་སྟེ་མདོག་ལྗང་མོ། ། གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཆེན་མོ་སྟེ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་ཀྱང་། ། རང་གི་རིགས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིས། །

Next, the specific characteristics of each of the deities shall be explained. First, upon the tongue of the eastern wheel, on a moon disc, one should meditate on Akṣobhya, arisen from the syllable HŪṂ. He has a crown of brilliant white, and sits in the vajra posture, subduing the terrifying Māras. In the south, the Tathāgata Ratnasambhava is fully generated from TRĀṂ; he is intensely yellow like a marakata gem, wears a diadem, and performs the gesture of supreme generosity. In the west, Amitābha, the Sugata of generation, is produced from HRĪḤ; he is the color of ruby, the king of meditative concentration, wears a crown, and possesses wisdom. In the north is Amoghasiddhi, complete with the marks; he is the color of a blue lotus, possesses refuge, wears a crown, and stands in the posture of equanimity. All these Buddhas, in their general and specific ornaments, should be understood from the section on the wheel. In the southeast, upon a moon seat, is the white Vajrasattvī, arisen from the syllable A, holding a vajra. In the southwest, to be visualized upon a moon, is the blue-green Ratnasattvī, generated from the syllable A, possessing the manner of a beautiful woman, and holding the symbol of her own family. In the northwest, to be meditated upon upon a moon disc, is the red-colored Padmasattvī, arisen from the syllable Ī, holding a lotus, and to be visualized in the manner of speech. In the northeast, to be meditated upon upon a moon, is the green-colored Karmasattvī; she is the great essence of clarity, holding a crossed vajra. Vajrasattvī and the others also [hold] the symbols of their respective families.

དབུ་རྒྱན་སྐུ་ལ་སྣ་ཚོགས་པའི། ། བྱིས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་པོ། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རིམ་འཁོར་ལོ་ནི། ། ལྕེ་སྟེང་ཟླ་བ་བསྒོམ་བྱ་བ། ། དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བྱེ་བྲག་ལས། ། སོ་སོའི་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་བསྐྱེད། ། དང་པོའི་འཁོར་ལོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ། དེ་ལ་ཐུག་པའི་ཟླ་སྟེངས་སུ། ། རིགས་ཀྱི་སེམས་དཔར་ཆེན་པོ་ནི། ། རིགས་ལས་སྐྱེས་ཏེ་རིམ་བཞིན་བརྟག། དང་པོའི་འདོད་པ་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། གཉིས་པ་རྒྱལ་པོ་བདེ་བ་ཆེ། ། གསུམ་པ་ཆགས་པ་དགའ་བ་ཆེ། ། བཞི་པ་ལེགས་ལ་མགུ་བ་ཆེ། ། ཡི་གེ་དྷཱིཿལས་དེ་དག་བསྐྱེད། ། ཨ་ཨཱ་ཨི་ཨཱི། སྟོང་བཞི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་འཇོམས། ། རིམ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་མདའ་གཞུ་དང་། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཏོག་པར་ལྡན་པ་སྟེ། ། འགྱིང་དང་ལྡན་ཞིང་རིགས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། ཤར་སྟེང་ཟླ་བ་ལ་གནས་བསྒོམ། ། ལྷོ་ཡི་འཁོར་ལོའི་སྟེང་བསམ་པ། ། གཟུགས་ཆེ་ལུས་ཆེ་རིན་ཆེན་དཔལ། ། ཁ་དོག་ཆེ་གསལ་ཉི་མའི་དཔལ། ། མིང་ཡང་ཆེ་ལ་ཏོག་གི་དཔལ། ། དཀྱིལ་ཡངས་རྡོ་རྗེ་བཞད་པའི་དཔལ། ། གསལ་དེ་དོན་ལྡན་འདི་ལས་སྐྱེས། ། ཨུ་ཨཱུ་ཨེ་ཨཻ། དེ་ལྟར་སྟོང་ལྡན་དཔལ་མཆོག་རྣམས། ། རིན་ཆེན་ཉི་མ་རྒྱལ་མཚན་ཚེམས། ། རིམ་བཞིན་ཐོགས་ནས་གཙོ་ལ་བལྟ། ། ནུབ་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་སྟེང་ཉིད་དུ། ། སེམས་དཔའ་རིམ་བཞིན་བསམ་བྱ་བ། ། ཤེས་རབ་མཚོན་ཅན་མ་ཆགས་ཆོས། ། ཉོན་མོངས་ཆེ་བ་སེམས་དཔའ་གཅོད། ། གྲགས་ལྡན་སེམས་དཔའ་ཀུན་གྱི་རྒྱུད། ། སྣང་གསལ་སེམས་དཔའ་གསལ་བར་སྨྲ། ། འདོད་ལྡན་ཚོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་། ཆགས་པ་འཇོམས་རྣམས་འདི་ལས་སྐྱེས། ། ཨོ་ཨཽ་ཨཾ་ཨཿ། བདག་ཉིད་དེ་དག་སྟོང་པའི་དཔལ། །

Upon the crown of the body, adorned with various ornaments of a youth, the outer circle is the wheel. One should meditate on a moon upon the tongue; from the specific vowels, the sixteen individual Bodhisattvas are generated. Starting from the first wheel and reaching the moon above it, the great Bodhisattvas of the families are to be examined in sequence, born from their respective families. The first is the Great Bodhisattva of Desire; the second is the King of Great Bliss; the third is Attachment, the Great Joy; the fourth is the Great Delight in Excellence. These are generated from the syllable dhīḥ. A Ā I Ī—the Great Self destroys the four emptinesses. In sequence, they hold a vajra bow and arrow, a hook, and a noose; they are majestic and adorned with their families. Meditate on them abiding upon the moon above the east. To be contemplated upon the wheel of the south: Great Form, Great Body, Jewel Glory; Great Color, Radiant Sun Glory; Great Name, Banner Glory; Vast Center, Vajra Laughter Glory. From this, the Clear and Meaningful are born. U Ū E AI—thus are the supreme glories of the five emptinesses. Holding the jewel, sun, victory banner, and teeth in sequence, they gaze at the central lord. Upon the wheel of the west itself, the Bodhisattvas are to be contemplated in sequence: the Wisdom-Weapon, the Non-Attached Dharma, the Great Affliction who cuts the Bodhisattvas, the Renowned One who is the continuum of all Bodhisattvas, and the Illuminating One who speaks clearly. These assemblies of those possessing desire are born from this, destroying attachment. O AU AṂ AḤ—those selves are the glory of emptiness.

འཛིན་ཚུལ་པདྨ་རལ་གྲི་དང་། ། འཁོར་ལོ་ལྕེ་དག་སོ་སོ་ཡི། ། ཕྱག་ཆར་འཛིན་པ་ཟུར་ལ་བལྟ། ། བྱང་ཕྱོགས་འཁོར་ལོའི་སྟེང་བསྒོམ་པ། ། སྒྱུ་མ་མཁས་པ་རྡོ་རྗེ་ལས། ། དོན་གྲུབ་པ་ནི་སེམས་དཔའ་བསྲུང་། ། དགའ་བ་ལ་དགའ་གནོད་སྦྱིན་ཏེ། ། མི་འཕྲུལ་ཀུན་ལྡན་སྡུད་པ་པོ། ། རིམ་བཞིན་གསང་སྔགས་འདི་ལས་སྐྱེས། ། ཨ་ཨཱ་ཨེ་ཨཻ། འདི་ལས་རིམ་བཞིན་བསྐྱེད་པ་ནི། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆ་དང་། ། མཆེ་བ་ཁུ་ཚུར་རྣམ་བཟུང་ནས། ། ལས་དག་ཡིན་ཏེ་གཙོ་ལ་འདུད། ། དེ་དག་མ་ལུས་སེམས་དཔའ་ཡང་། ། ཇི་ལྟར་གསུང་རབ་ལས་བྱུང་བ། ། ཨ་ལ་བྱུང་སྟེ་མཚན་གྱི་སྔགས། ། ཚིག་དང་ཡན་ལག་ཀུན་ལྡན་ནས། ། འཁོར་ལོ་དེ་ཡི་ཕྱི་ཉིད་དུ། ། མཆོད་པའི་ཚོགས་དག་བསྒོམ་བྱ་བ། ། སྦྱིན་པ་ཚིམ་བྱེད་རྡོ་རྗེ་འགྱིང་། ། སྡོམ་པ་སྲུང་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕྲེང་། ། བཟོད་པ་འཛིན་པ་དབྱངས་ལེན་མ། ། དགེ་བ་ལ་བརྩོན་གར་མཛད་མ། ། ལྷ་མོའི་ཚུལ་ནི་འདི་བཞི་ཡང་། ། མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོས་བསྐྱེད། ། ལཱ་མཱ་གཱིར་དང་ནཱིར་ལས་ཏེ། ། འགྱིང་དང་ཕྲེང་ཐོགས་འཛིན་པ་དང་། ། དབྱངས་དང་གར་དག་བྱེད་པ་ཡི། ། ཚུལ་དང་ལྡན་ཏེ་བྱིས་པའི་ཚུལ། ། དེ་འོག་ཕྱི་ཡི་ལྷ་མོ་བཞི། ། རིམ་པར་འཐོན་ཏེ་གཞུང་ཚིག་ལྡན། ། ཤེས་རབ་ལུས་ཅན་བདུག་པ་མ། ། བསམ་གཏན་དང་ཅན་མེ་ཏོག་འཛིན། ། སྨོན་ལམ་ལྡན་པ་གསལ་བ་མེ། ། ཐབས་ལྡན་ལྷ་མོ་དག་པའི་ཆུ། ། ཡེ་ཤེས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། དད་བརྩོན་དྲན་དང་ཏིང་འཛིན་ལྡན། ། འདི་ཡང་མིང་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། སྤོས་དང་མེ་ཏོག་གཞོང་པ་དང་། ། གསལ་བྱེད་དག་པའི་ཆུ་འཛིན་པའི། །

The manner of grasping is with a lotus, a sword, a wheel, and a tongue, each held as a hand-symbol (mudrā) and looking toward the corners. Meditating upon the wheel in the northern direction, from the Vajra of the Skilled Illusionist, Amoghasiddhi protects the Bodhisattvas. The Yakṣa who delights in joy is the gatherer endowed with all miraculous powers; they are born in succession from this secret mantra: A Ā E AI. From these, they are generated in succession: the Variegated Vajra, the Armor, the Fangs, and the Fist. Having grasped these, they are the activities and bow to the Lord. All of these Bodhisattvas without exception, just as they appear in the scriptures, arise from the letter A and are the mantras of their names. Possessing all words and limbs, outside of that very wheel, one should meditate upon the assemblies of offerings: the Vajra Dancer who satisfies with generosity, the Garland Holder who guards the vows of ethical discipline, the Melodious Singer who maintains patience, and the Dancer who exerts herself in virtue. These four goddesses are also generated from the first letter of their names: LĀ MĀ GĪR and NĪR. Possessing the manner of dancing, holding garlands, singing melodies, and performing dances, they have the appearance of youthful maidens. Below that, the four outer goddesses emerge in succession according to the textual words: the Incense Bearer with the body of wisdom, the Flower Holder with meditative concentration, the Lamp Bearer endowed with aspiration, and the Pure Water Bearer endowed with skillful means. Possessing the power of primordial wisdom, they are endowed with faith, diligence, mindfulness, and meditative absorption. These too should be generated from their names, holding incense, flower bowls, lamps, and pure water.

ཚུལ་ལྡན་འགྱིང་མཛེས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རིམ་བསྒོམ་བྱ་བ། ། བྱམས་པ་འཇམ་དཔལ་སྤོས་གླང་པོ། ། ཡེ་ཤེས་ཏོག་ཞེས་གྲགས་པ་བཞི། ། བྱམས་པ་དཔག་མེད་སྙིང་རྗེ་ཆེ། ། ཤེས་རབ་ཆེ་ཞིང་ཐབས་ཆེ་བ། ། སོ་སོའི་རིགས་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། ། རིམ་བཞིན་ཡི་གེ་ཨ་ལས་སྐྱེ། ། ཕྱི་ལྟ་ནང་ལྟ་སེམས་དཔའི་སྟབས། ། དེ་ནས་དེ་འོག་བསྒོམ་བྱ་བ། ། བཟང་སྐྱོང་བློ་ཡི་རྒྱ་མཚོ་དང་། ། བློ་གྲོས་མི་ཟད་སྤོབས་པ་བརྩེགས། ། རིམ་པ་འདི་བཞིན་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྫུ་འཕྲུལ་སྟོབས་དང་ཤུགས་དང་ལྡན། ། རྫུ་འཕྲུལ་ལྡན་ཞིང་སྟོབས་ཀྱིས་གནོན། ། འདི་དག་ཀྱང་ནི་ཨ་ལས་ཏེ། ། རིམ་པས་རྒྱན་ཡོད་སེམས་དཔའི་གཞུང་། ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་བསྒོམ་བྱ་བ། ། མཐུ་ཆེན་ཐོབ་དང་ངན་སོང་འདྲེན། ། མྱ་ངན་འཇོམས་པ་དྲ་བའི་འོད། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཕུང་པོ་འཇོམས་ཤིང་ཉོན་མོངས་འདྲེན། ། ཁྲོ་བོའི་ཚུལ་སྟོན་དྲག་ཤུལ་ཆེ། ། ལྷ་ཆེན་འཇིགས་བྱེད་ལ་སོགས་པའོ། ། ཨ་ལས་དེ་དག་རིམ་བཞིན་བསྐྱེད། ། འཇོ་སྒེག་ཁྲོ་ཚུལ་ལྡན་པའོ། ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་བསྒོམ་བྱ་བ། ། ཟླ་འོད་གཞོན་ནུ་འོད་དཔག་མེད། ། ནམ་མཁའི་མཛོད་དང་སྒྲིབ་ཀུན་སེལ། ། རིམ་བཞིན་ཨ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། དེ་དག་བྱེ་བྲག་རིགས་ཀྱི་མདོག། སྔགས་ཆེན་ཐེག་པའི་ཚུལ་ལ་གནས། ། ཐེག་པ་ཀུན་གྱི་ནང་ན་མཆོག། ལྷ་བྱེད་ལ་སོགས་ལྡན་པའི་མཆོག། རིམ་གྱིས་རྟ་བབས་ཁྱམས་ནང་དུ། ། མཁས་པས་རྟག་པར་རིམ་བཞིན་བསྒོམ། ། སྒོ་ནས་སྔགས་པས་དགོད་བྱ་བ། ། འགུགས་དང་འདྲེན་པ་འཆིང་བ་དང་། ། མཉེས་པ་རྣམས་ནི་རིམ་པ་བཞིན། །

One should meditate on them as majestic and beautiful. To meditate on the outer circle, there are the four renowned as Maitreya, Mañjuśrī, Gandhahastin, and Jñānaketu. Maitreya possesses immeasurable great compassion, great insight, and great skillful means; they are born from their respective families and arise sequentially from the syllable A. They face outward or inward in the posture of a bodhisattva. Next, one should meditate on the following: Bhadrapāla, Sāgaramati, Akṣayamati, and Pratibhānakūṭa. One should meditate on these in this order. They possess the power and force of miracles; they are endowed with miracles and overcome with power. These also arise from A, sequentially following the tradition of the adorned bodhisattvas. Below that, one should meditate on Mahāsthāmaprāpta, Saṃtāraṇa, Śokavinodana, and Jālinīprabha. One should meditate on them in their proper order. They destroy the aggregates and lead away the afflictions; they display the manner of wrathful deities and possess great ferocity, such as Mahādeva, Bhairava, and so forth. These are generated sequentially from A, possessing both graceful charm and a wrathful manner. Below that, one should meditate on Candraprabha, Kumārabhūta, Amitābha, Gaganagañja, and Sarvanīvaraṇaviṣkambhin. They should be generated sequentially from A. Their specific colors correspond to their respective families; they abide in the manner of the Great Mantra Vehicle. Among all vehicles, this is supreme; it is the supreme among those possessing the deities and so forth. The wise should always meditate on them sequentially within the courtyard of the archways. At the gates, the mantra practitioner should arrange them: summoning, leading, binding, and pleasing, in their proper order.

ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས་པ་ལྕགས་སྒྲོག་དྲིལ། ། རིམ་བཞིན་ཐོགས་ནས་ཚད་མེད་ལྡན། ། ཨ་ལས་བསྐྱེད་དེ་སྒོ་བཞིར་གནས། ། དེ་དག་ནི་རྒྱལ་བ་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། ། ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་། ། བསྐྱེད་པའི་ཞར་ལ་བྱུང་བས་ཏེ། ། སྒྲ་ལས་འཕེལ་ཏེ་རྒྱས་བཤད་པས། ། འདི་རུ་བདག་གིས་མ་བཤད་དོ། ། ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་སྤོས་ཀྱི་ཆུ་དག་ལ། ། སྔགས་བཟླས་པ་ཡིས་བསངས་བྱས་ཏེ། ། ཕུང་པོ་བསྡུས་པའི་མཆོད་པ་ལྔས། ། རིམ་བཞིན་བྱིན་རླབས་མདུན་གཞག་ནས། ། འདི་དག་རིམ་པའི་གོ་རིམ་གྱིས། ། སེ་གོལ་རིམ་པར་ལྡན་བྱས་པས། ། རིམ་བཞིན་བསྡུ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། ཛཿཧཱུྃ་བཾཾ་ཧོཿལྡན་བྱས་ཏེ། ། མདུན་ན་མངོན་སུམ་བཞིན་མཐོང་ནས། ། ས་མཱ་ཛཿཞེས་བརྗོད་བྱ་ཞིང་། ། འཁོར་ལོའི་ཚོགས་མཆོག་དེ་དག་ལ། ། མཉམ་མེད་ལ་སོགས་བསྟོད་པ་བྱ། ། དེ་ནས་གཙོ་བོའི་སྔགས་རིང་ལ། ། དྲྀ་ཤྱ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་བྱ་ཞིང་། ། ཨ་ཧཾ་ཞེས་དང་ལྡན་པ་ནི། ། བཞི་ཡིས་རྒྱས་བཏབ་དོན་མཆོག་འགྲུབ། ། དེ་ནས་མཆོད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། མཆོད་ནས་ཕྱག་བཞི་བྱ་བ་ནི། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི། ། གནས་སུ་བྱ་བའི་རིམ་པའོ། ། དེ་དག་ནི་སྔོན་དུ་བྱ་བའི་ཆོ་གའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་རང་དགའི་གནས་ཉིད་དུ། ། གཟུགས་བརྙན་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། ས་དེ་གཞུང་བཞིན་སྦྱོང་བ་དང་། ། གཞུང་དང་ལྡན་པར་གཞུང་བཞིན་དུ། ། བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་གཞན་ནའོ། ། ། ། དེ་ནས་མཆོད་པའི་བྱེ་བྲག་རྣམས། ། སྔོན་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་བྱས་ཏེ། ། སྤྲོ་བའི་སེམས་ནི་རབ་བསྐྱེད་དེ། །

Holding the hook, the noose, the chain, and the bell, they possess the four immeasurables in succession. Generated from the syllable A, they abide at the four gates. These are the meditative absorption (samādhi) of the maṇḍala of the Supreme Victor. Next, regarding the specific activities, since they arise incidentally to the generation stage, they are explained in detail in the section on the expansion of sound; therefore, I shall not explain them here. This is the meditative absorption of the specific activities. Then, having purified the scented water by reciting the mantra, one should place it before oneself, having consecrated it with the five offerings of the gathered aggregates in succession. By performing the sequence of finger snaps in order, and employing the mudrās of gathering with jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ, one sees them as if actually present before one. Reciting samājaḥ, one should offer praises such as "Incomparable One" to that supreme assembly of the wheel. Then, reciting the long mantra of the principal deity and also dṛśya, together with ahaṃ, one seals it with the four and accomplishes the supreme goal. Then, having made offerings with the various types of offerings, the four prostrations are performed; this is the sequence for performing the rites in the abodes of the Primordial Buddha and so forth. These are the meditative absorptions of the preliminary rituals. Then, in a place of one's own choice, one should draw the reflected-image maṇḍala. The purification of that site should be done according to the scriptures, and the other specific activities should be performed according to the scriptures and the tradition. Then, having performed the various offerings as previously taught, one should generate a mind of great enthusiasm.

ཚིག་ལྡན་ཕྱག་བྱས་སྤོས་ཐོགས་ལ། ། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པའི་སྔགས་ལྡན་པས། ། བསྟོད་དེ་ལངས་ལ་འགྱིང་བཅས་པས། ། བགེགས་བསལ་དོན་དུ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། དེ་ནས་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བཀུག་ལ། ། མཆོད་དེ་སྦྱིན་སྲེག་མིང་རུས་ལ། ། བཟླས་ཏེ་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཡིན། ། དེ་ལ་གཟུགས་བརྙན་བཤད་པ་ནི། ། འཁོར་ལོ་རིམ་གསུམ་ལྡན་པ་ལ། ། སྣམ་བུ་མུ་ཁྱུད་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། རྟ་བབས་དང་ནི་ཏྭ་ར་ན། ། ཤིན་ཏུ་མཛེས་པའི་རྒྱན་དང་ལྡན། ། བ་དན་གདུགས་དང་རྔ་མས་བརྒྱན། ། དྲིལ་བུ་རས་འཕེན་རྒྱལ་མཚན་ཚོགས། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་རྣམས་ནི། ། ཤིན་ཏུ་མཛེས་པས་བརྒྱན་པའོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་རྒྱན་མཆོག་ནི། ། འདི་ཡི་སྐབས་སུ་རིམ་པས་བསྟན། ། དེ་དག་ནི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། གཞན་ཡང་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པ་ན། ། ལས་བཤད་དེ་དག་གཞན་དུ་མེད། ། བདག་གི་ལས་དང་གཞན་དག་སྟེ། ། གཤིན་དང་གསོན་པའི་ལས་སུ་བསྟན། ། དེ་ལ་བདག་གིས་ལས་བསྟན་པ། ། ཤིན་ཏུ་དགེ་བའི་ཤིང་བུ་ནི། ། ཙནྡན་ཤུག་པ་ལ་སོགས་ཏེ། ། དྲི་ཞིམ་ངད་ལྡན་མཛེས་པའི་ཤིང་། ། ཁྲུ་གང་ཁྲུ་དོ་ཞི་བ་ལ། ། རྒྱས་དང་དབང་དང་དགུག་པ་དང་། ། དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་ཀྱི། ། ཤིང་ནི་རིམ་པས་ཤེས་པར་བྱ། ། ཟླུམ་པའི་དབྱིབས་སུ་བརྩིགས་བྱས་ལ། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་དེ་ཡི་ཐུགས་ཀ་རུ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་གཙོ། ། འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ནི། ། ཐུགས་ལ་གནས་ཏེ་ཟླ་སྟེང་བསམ། ། དེ་ཡི་ཐུགས་ཀྱི་ཟླ་བ་ལ། ། ཨ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་འཕྲོས་པས། །

Having prostrated with the words and holding incense, while reciting the mantra in speech, one should praise [the deity], rise, and with a majestic bearing, perform the circumambulation to clear away obstructing spirits. Then, one should strike with the ritual daggers (kīla). Next, having summoned the four mudrās, one should make offerings and perform the fire ritual (homa) while reciting the name and clan [of the target]; this is the instruction for the activity. Regarding the explanation of the image (bimba): it is a wheel possessing three tiers, adorned with moldings and rims, with archways (toraṇa) and gateways (tāraṇa), and endowed with most beautiful ornaments. It is adorned with banners, parasols, and yak-tail whisks, as well as a collection of bells, hanging cloths, and victory banners. Such ornaments as these are adorned with extreme beauty. These and other supreme ornaments are taught in sequence in this context. These are the meditative absorption (samādhi) of the image. Furthermore, when performing the fire ritual, the activities explained are not found elsewhere. They are taught as the activities of oneself and others, and as the activities for the deceased and the living. Regarding the activities taught for oneself: for the peaceful rite, one should use very virtuous wood such as sandalwood or juniper—fragrant, sweet-smelling, and beautiful wood. For one cubit or two cubits in length, one should know the sequence of wood for the rites of enrichment, power, summoning, and wrathful conduct. Having constructed the hearth in a circular shape, one should meditate on the Primordial Buddha (Ādibuddha). In the heart of that Buddha is the Lord, the nature of the five wisdoms. One should visualize the Wisdom Being Mañjuśrī residing in the heart upon a moon disc. From the moon in his heart, light rays radiate forth from the syllable A.

ཕྱོགས་བཅུའི་གདུག་པ་བཏུལ་བྱས་ཏེ། ། སླར་བསྡུས་བདག་ཉིད་བསྲེག་བྱས་ལ། ། ཞུ་བ་དེ་ལས་བསྐྱེད་པ་ནི། ། ཐབས་ཤེས་རང་བཞིན་མེད་པའི་གཟུགས། ། ཁ་དོག་ལས་དང་མཐུན་པ་ལ། ། ཤིན་ཏུ་རིད་པ་བྲང་རུས་ཅན། ། དབུ་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔས་བརྒྱན། ། དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་སྟེང་དུ། ། ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཡི་གེ་བྷྲཱུྃ། ། ཤིན་ཏུ་ལེགས་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་། ། གོང་དུ་བསྟན་དང་མཐུན་པ་ལ། ། ཤིན་ཏུ་ལེགས་པ་སྒོ་བཞི་པ། ། ཤར་ཕྱོགས་གྲེ་བའི་སྒོ་ཡིན་ཏེ། ། དེ་དབུས་གསུམ་ལས་ལྷ་རྣམས་བསྐྱེད། ། དེ་ལ་ཨ་ཡིས་བྱིན་རླབས་ཏེ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་ལྡན་པར་བསྟན། ། དེ་ལ་སྲེག་བླུགས་དབུལ་བ་ནི། ། མར་དང་ཏིལ་དང་ཡམ་ཤིང་དང་། ། མངར་གསུམ་ལྡེ་གུ་དཀར་གསུམ་ནི། ། ཞི་བའི་རྫས་ལ་བཤད་པའོ། ། རྒྱས་དང་དབང་དང་དྲག་དང་དགུག། འདི་ལས་གསུངས་པའི་རྫས་རྣམས་ནི། ། འདི་ལས་མ་གསུངས་གཞན་དག་ལ། ། རྒྱས་པར་བསྟན་ཏེ་དེར་ཤེས་བྱ། ། དེ་ནས་གང་དག་ཞི་འདོད་ལ། ། སྤྱི་བོར་ཟླ་སྟེངས་ཨ་བསྒོམས་ཏེ། ། དེ་ཉིད་ཞུ་བར་གྱུར་པ་ལ། ། བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཞུ་འགྱུར་ལ། ། སླར་སོས་གཞོན་ནུའི་གཟུགས་བྱས་ལ། ། དེ་ལ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ། ། དེ་ནི་བདག་གི་དོན་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། གཞན་དོན་བྱ་བའི་རིམ་པ་ཡང་། ། ན་དང་ཤི་བ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། ། དེ་ལ་ན་བའི་ལས་བྱ་ན། ། གང་དག་ཡིད་ནི་མི་དྲན་པའི། ། བགེགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡོད་པ་ན། ། ཏིང་འཛིན་འདི་དག་དྲན་པར་བྱ། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་བདག་བསྒོམས་ཏེ། ། དེའི་སྙིང་ལ་ཟླ་བ་བསམ། ། དེ་སྟེངས་ཨ་དང་མུཾ་དང་རཾ། ། དེ་ལས་གྱུར་ཏེ་རབ་འཕྲོས་པས། །

Having subdued the malevolent ones of the ten directions, and having withdrawn them back to burn the self, that which is generated from that melting is a form whose nature is method and wisdom, devoid of inherent existence. Its color corresponds to the activity, and it is extremely emaciated with a skeletal chest. Its head is adorned with the wisdom being (jñānasattva). In its heart, upon a moon, is the syllable BHRŪṂ generated from the letter A. This is a most excellent celestial palace, consistent with what was taught above, being perfectly formed with four gates. The eastern gate is that of the throat; from the three in its center, the deities are generated. There, it is blessed by the letter A and shown to be endowed with body, speech, and mind. Regarding the offering of the burnt oblation (homa): ghee, sesame, sacrificial wood, the three sweets, medicinal pastes, and the three whites are explained as the substances for pacifying (śāntika). For enriching (pauṣṭika), magnetizing (vaśya), wrathful (dāruṇa), and summoning (ākarṣaṇa), the substances taught in this [text] should be used; for those not mentioned here, they are taught extensively elsewhere, and one should know them from there. Then, for those who desire pacification, one should meditate on the letter A upon a moon at the crown of the head. When that very [A] melts, the activity itself melts. Having restored it to the form of a youth, one should perform the ritual of abiding (adhiṣṭhāna) upon it. This is the meditative absorption (samādhi) for performing one's own benefit and so forth. As for the sequence for performing the benefit of others, there are two: the sick and the dead. Regarding the performance of the rite for the sick: when there are the applications of obstructing spirits (vighna) that cause the mind to lose its mindfulness, one should bring these meditative absorptions to mind. Having meditated on oneself as the Primordial Buddha (Ādibuddha), one should visualize a moon at his heart. Above that are the letters A, MUṂ, and RAṂ; from these, light rays radiate forth.

ཕྱོགས་བཅུའི་གདུག་པ་ཀུན་བཏུལ་ཏེ། ། མཛད་པའི་ལས་ནི་དྲན་པར་བྱས། ། སླར་ལོག་བཞི་ཡི་གནས་སུ་ཐིམ། ། ཐིམ་པས་ཡེ་ཤེས་མེ་འབར་ཏེ། ། གནོད་པའི་བགེགས་ནི་དྲན་པ་ལས། ། ཡུངས་ཀར་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བསྲེག། དེས་ཀྱང་སོས་པར་མ་གྱུར་ན། ། སྲིན་བུས་ཟོས་པའི་ཤིང་བུ་ལ། ། འབར་བའི་མེ་ནི་བུས་བྱས་ཏེ། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་མར་ལས་ནི། ། སྦྱིན་སྲེག་འབུམ་མམ་སྟོང་དུ་བྱ། ། དེས་ནི་ནད་ལས་ཐར་བར་འགྱུར། ། ན་བ་ལས་ཐར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཤི་ལ་ཕན་གདགས་ན། ། དང་པོར་གནོད་པའི་བགེགས་བསལ་ནས། ། རོ་ལ་ཕན་པའི་ཆོ་ག་ནི། ། ཨ་ཡིག་ཀུན་ཁྱབ་སྤྱི་སྟེང་བསམ། ། ལྷར་གྱུར་ལྷ་ནི་སྔོན་བཞིན་བསམ། ། ཨ་ལས་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡིས་གང་། ། ཕན་པའི་གནོད་སྦྱིན་ཆུས་བཏབ་པས། ། དང་པོར་བཀྲུ་བའི་ལས་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཨ་ཡི་འཕྲོ་འདུ་བྱ། ། དེ་ནི་སྔོན་གྱི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་གནས་པའི་ཆོ་ག་བཤད། ། ཤི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་བཞག་སྟེ། ། ཞག་གསུམ་སློབ་དཔོན་སྨྱུང་གནས་ལ། ། བགེགས་བསྐྲད་ལ་སོགས་བྱས་ནས་ནི། ། འཁོར་ལོས་ལྷ་རྣམས་མདུན་བསམ་སྟེ། ། ཕྱག་འཚལ་སྤྲོ་བསྐྱེད་ལ་སོགས་བྱ། ། དེ་ནས་ཚིག་འདི་ཆེད་བརྗོད་བྱ། ། ཚེ་འདི་དང་པོར་འབྲས་བུ་ནི། ། བདག་གི་གསོན་འདི་འབྲས་བུར་གཅིག། དམ་ཚིག་ལྷ་དང་མཉམ་པར་ནི། ། བདག་ཉིད་གྱུར་པར་སོམ་ཉི་མེད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་སེམས་གཅིག་པར། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བདག་འགྱུར་ཏེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་ནི། ། དེང་བདག་སྐྱེ་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། འདི་ནི་བདག་ཉིད་དམ་པ་སྟེ། ། མཆོད་སྦྱིན་འདི་ནི་བླ་ན་མེད། །

Having subdued all the malevolent ones of the ten directions, one should call to mind the deeds performed. They then return and dissolve into the four abodes. Through that dissolution, the fire of wisdom blazes forth. By recollecting the obstructing spirits who cause harm, one should burn white mustard seeds one hundred and eight times. If they are not healed by that, one should kindle a blazing fire with a piece of wood eaten by insects and perform a fire offering of ghee one hundred and eight times, or even a hundred thousand or a thousand times. By that, one will be liberated from the illness. This is the meditative absorption called "Liberation from Sickness." Then, if one wishes to benefit the deceased, first eliminate the obstructing spirits. Regarding the ritual for benefiting the corpse: visualize the syllable A, which is all-pervasive, above the head. Visualize the deity as having become a god, just as before. From the A, the corpse is filled with the five wisdoms. By sprinkling the water of the beneficial yakṣas, this is the first rite of purification. Then, perform the radiation and absorption of the A; that is the preliminary ritual. Next, the ritual for the duration of the stay is explained. Having placed the corpse in the center of the maṇḍala, the master should observe a three-day fast. After performing the expulsion of obstructing spirits and so forth, one should visualize the deities in front of the wheel and perform prostrations, the generation of joy, and so on. Then, one should recite these words: "The first fruit of this life is that my living state is unified with the fruit. There is no doubt that I have become equal to the samaya deity. With a mind identical to the bodhicitta, I shall become irreversible. There is no doubt that today I am born into the family of the Tathāgatas. This is my own sublime self; this sacrificial offering is unsurpassed."

ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་འདྲེན་པས། ། དེང་འདི་བདག་འདུས་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་བྱས་སྤོས་ཐོགས་ལ། ། སྤྱན་དྲང་ཚིག་འདི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཀྱེ་དབང་ནི་ངེས་ཏེ་བླ་ན་མེད། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན། ། མ་ལུས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིས། ། འདི་ལ་ཕན་གདགས་དོན་ཆེད་དུ། ། གནས་འདིར་སངས་རྒྱས་ཀུན་གཤེགས་ཏེ། ། འདི་ལ་དབང་ནི་སྩལ་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་སྦྱོར་བའི་ཏིང་འཛིན་དང་། ། རྒྱལ་མཆོག་ལ་སོགས་བསྒོམ་བྱས་ཏེ། ། སྒོ་དབྱེ་ལ་སོགས་གནས་འདིར་བཤད། ། དེ་རྗེས་གསང་སྔགས་འདི་བརྗོད་བྱ། ། ཨ་ཨཱ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ། ཧ་ར་ཧ་ར། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿབྷ་ག་བཱན། ཛྙཱ་ན་མཱུརྟྟི། བཱ་གཱི་ཤྭ་ར་མ་ཧཱ་པཱ་ཙ། སརྦ་དྷརྨྨ་ག་ག་ན། ཨ་མ་ལ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷ་དྷརྨྨ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཱཿ། ཞེས་ནི་བརྗོད་པའི་སྔགས་བཟླས་སོ། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ང་རྒྱལ་དང་། ། ལྡན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕྱིར། ། ཚིགས་བཅད་འདི་ཡིས་བསྟོད་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་བསྟོད་བྱ་བ། ། རང་ལ་བསྟོད་དེ་ངེས་པའི་མཆོག། འབྲས་བུ་འབྱིན་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ། ཤི་ལ་ཕན་གདགས་དོན་ཆེད་དུ། ། མཆོག་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཁྱོད་འདུད། ། ཡང་དག་མཐའ་གྱུར་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྟོང་ཉིད་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་ཆགས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་འདོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་དགྱེས་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་རོལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་འཛུམ་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། །

By inviting the buddhas of the ten directions, I am now the supreme assembly. Then, having prostrated and holding incense, one should recite these words of invitation: "O Sovereign, you are certain and unsurpassed. All you buddhas residing in the ten directions, please attend to me without exception. I, who am called by this name, for the sake of benefiting this [disciple], pray that all buddhas come to this place and grant the empowerment to this one. Then, having meditated on the samādhi of application and the Supreme Victor and so forth, the opening of the gates and other rites are explained for this place. Following that, one should recite this secret mantra: A Ā SARVA TATHĀGATA HṚDAYA HARA HARA | OṂ HŪṂ HRĪḤ BHAGAVĀN JÑĀNAMŪRTI VĀGĪŚVARA MAHĀPĀṬHA SARVADHARMĀGAGANA AMALA SUPARIŚUDDHA DHARMADHĀTU JÑĀNAGARBHA ĀḤ || Thus one recites the mantra. Possessing the pride of the Primordial Buddha, in order to draw the maṇḍala, one should offer praise with these verses. This praise to all buddhas is a praise to oneself, the supreme certainty. To the Buddha who bestows the fruit, for the sake of benefiting the deceased, I bow to you, the Supreme Giver of the Vajra. I bow to you, the ultimate reality. I bow to you, arisen from emptiness. I bow to you, the awakening of the buddhas. I bow to you, the passion of the buddhas. I prostrate and bow to you, the desire of the buddhas. I bow to you, the joy of the buddhas. I prostrate and bow to you, the play of the buddhas. I bow to you, the smile of the buddhas."

སངས་རྒྱས་བཞད་པ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་གསུང་ཉིད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་ཐུགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། མེད་པ་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། སངས་རྒྱས་རོལ་སྟོན་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཉིད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། དེ་ནས་གསོལ་བ་བཏབ་བྱས་ནས། ། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ནམ་མཁའ་ལ། ། མངོན་སུམ་འདྲ་བར་གང་བར་བསྒོམ། ། དེ་ནས་གང་ཤི་དེ་ཉིད་ལ། ། དམིགས་ལ་ཨ་ཨཱ་ཞེས་བཀོད་དེ། ། དེ་ལ་ཕྱོགས་བཅུ་རྒྱལ་བ་དང་། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ། ། ནམ་མཁའ་གང་བར་འདིར་གཤེགས་པ། ། དེང་འདིར་འདུས་པར་བདེ་གཤེགས་ཏེ། ། དེང་བདག་འདུས་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་རྣམ་རྒྱལ་ཆུས་བཀང་བའི། ། བུམ་པས་བཀྲུས་ཏེ་བགེགས་བསྐྲད་ལ། ། དེ་ནས་དེ་ལ་བསྲུང་བར་བྱ། ། དེ་ནས་ཏིལ་གྱིས་དེ་ལ་ནི། ། བསྐོར་ཏེ་སྦྱིན་སྲེག་དབུལ་བར་བྱ། ། ཤི་བ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་སྔོན་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཆོ་ག་རྣམས་ནི་སྤྱད་པར་བྱ། ། དང་པོའི་ཆོ་ག་རིམ་པ་ནས། ། འཁོར་ལོའི་རིམ་པ་འདི་གསུངས་ཏེ། ། ཕྱི་རོལ་བྱུང་སྟེ་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། དེ་ནས་ཁྲུས་བྱས་མཆོད་པའི་ཚོགས། ། མ་ལུས་པར་ནི་འདིར་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་ཡི་རིམ་ལྡན་པས། ། སྔགས་པས་ཆས་གོས་ལྡན་པ་ཡི། ། ཤིན་ཏུ་འགྱིང་བས་བརྒྱན་བྱས་ཏེ། ། ཞག་བདུན་ནང་པར་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། མི་ཉིད་ཤི་བའི་གནས་བྱས་ཏེ། ། ཤི་ལ་ཕན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྡན།

I bow to you, the smiling Buddha; I bow to you, the very speech of the Buddha; I prostrate and bow to the Buddha’s mind; I bow to you, who arise from non-existence; I bow to you, the source of the Buddhas; I bow to you, who arise from space; I bow to you, who arise from wisdom; I bow to you, the Net of Magical Illusion; I bow to you, who display the play of the Buddhas; I bow to you, the all of all; I bow to you, the very body of wisdom. Then, having offered the supplication, one should meditate that the Buddhas of the ten directions fill the sky as if manifest before one. Then, focusing on the deceased, one should arrange the syllables "A Ā" and think: "The Victors of the ten directions, the Primordial Buddha, and the rest, who have come here filling the sky, have now gathered here as Sugatas; today I am the supreme of those gathered." Then, having bathed [the deceased] with a vase filled with the water of victory and expelled the obstructors, one should perform the protection for them. Then, having circumambulated them with sesame seeds, one should offer the fire sacrifice. This is the meditative absorption for the preparation of the deceased. Then, through the preliminary practices, one should perform the rituals. From the sequence of the initial rituals, this sequence of the maṇḍala is taught: having gone outside, one should give the torma offering. Then, having performed the ablution, the entire collection of offerings is explained here without exception. Then, possessing the outer sequence, the mantrin, adorned with the ritual attire and ornaments, should perform the fire sacrifice on the morning of the seventh day. Having made the place where the person died the site of the maṇḍala that benefits the deceased, it is endowed with the maṇḍala.

། གཞལ་ཡས་ཁང་པ་དེ་འདྲ་བ། ། འདི་ལས་གསུངས་ཏེ་གཞན་དུ་མིན། ། འདི་ལྟར་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་ནི། ། བདག་གིས་རང་བཟོར་བྱས་མིན་ཏེ། ། འཇམ་དཔལ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་དང་། ། ཆོ་ག་འདུས་པའི་རྒྱུད་ལས་ཏེ། ། དེ་ནས་འདིར་ནི་འོས་པ་ཡིན། ། འདི་ནི་ཤི་བའི་ཆོ་གའོ། ། ཤི་བ་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། ། ། དེ་ནས་དེ་ལ་ལམ་བསྟན་བྱ། ། ཚོགས་བསགས་དགེ་བའི་དོན་ལ་སྦྱོར། ། དེ་མཐར་དེ་ཉིད་རྟག་བསྒོམ་དང་། ། དེ་ཉིད་མཉམ་ཤེས་ཅི་མི་ཚུགས། ། དེ་ལ་རྟག་གནས་བདེ་ལྡན་ཏེ། ། རིམ་པས་ཨ་ཡི་ངང་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་བདག་ལུས་ཨས་ཁྱབ་སྟེ། ། དེ་ཉིད་ཨ་ཡིས་བྱིན་བརླབས་པས། ། ཨ་ཉིད་དབྱིངས་ཀྱི་ངང་ཉིད་དུ། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་འདྲའོ། ། རིམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། ། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་བསྟན་པར་བྱ། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་ཅན། ། ཡན་ལག་མེད་པའི་རྩིས་ལས་འདས། ། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་རྩེ་མོ་ཅན། ། ཞེས་པ་འདི་ཡི་དོན་བཤད་ན། ། ལུས་ལ་འཁོར་ལོ་བཞི་གནས་ཏེ། ། ལྟེ་བར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། བཅུ་གཉིས་རྩིབས་དང་ལྡན་པ་ལ། ། ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཱཿརིམ་བཞིན་དགོད། ། དབུས་ན་ཡི་གེ་ཨ་མཆོག་གོ། ། སྙིང་གར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། བཅུ་གཉིས་རྩིབས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། དེ་ལ་སྔགས་རྣམས་དགོད་པ་ནི། ། ཨ་ཨཱ། ཨི་ཨཱི། ཨུ་ཨཱུ། ཨེ་ཨཻ། ཨོ་ཨཽ། ཨྃ་ཨཿཞེས་པ་འདི་དག་རིམ་བཞིན་དུ། ། འཁོར་ལོའི་ལྕེ་ལ་དགོད་པར་བྱ། ། མགྲིན་པར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་ནི། ། བཅུ་གཉིས་ལྡན་པའི་རྩིབས་ལྡན་ལ། ། ཨོཾ་ཨ་ར་པ་ཙ་ན། བཱ་གཱི་ཤྭ་ར་པྲཛྙཱ་ན་མཿཞེས་པ་རྣམས། ། རིམ་བཞིན་ཡང་དག་དགོད་པར་བྱ། །

Such a celestial mansion is taught herein and nowhere else. The ritual procedures taught in this manner were not composed by me as a fabrication; rather, they are derived from the Mañjuśrī-māyājāla and the Kālacakratantra (the Tantra of the Assembly of Rituals), and are therefore appropriate here. This is the ritual for the deceased; it is the meditative absorption (samādhi) that benefits the dead. Then, the path should be shown to them, and they should be engaged in the accumulation of merit and virtue. At the conclusion of that, one should constantly meditate on reality (tattva) and, through the equalizing knowledge of that reality, remain unassailable. Abiding constantly in that, one possesses bliss; gradually, one enters the state of the syllable A. Furthermore, one's own body is pervaded by the A, and through the blessing of that very A, the A itself is the state of the expanse (dhātu); everything is like space. This is the meditative absorption of the stages. Then, the wheel should be shown: "Possessing sixteen half-moons and half-moons, beyond the calculation of the limbless, it has the pinnacle of the fourth meditative concentration (dhyāna)." To explain the meaning of this: four wheels reside in the body. At the navel is the wheel of insight (prajñā), which has twelve spokes; upon these, the syllables A, Ā, Aṃ, and Āḥ are to be arranged in sequence, with the supreme syllable A in the center. At the heart is the wheel of insight, which also possesses twelve spokes. As for the arrangement of the mantras upon it: A Ā I Ī U Ū E AI O AU Aṃ Āḥ—these are to be arranged in sequence upon the rim of the wheel. At the throat is the wheel of insight, which likewise possesses twelve spokes. Upon these, the syllables Oṃ Arapacana Vāgīśvara Prajñānāmaḥ are to be correctly arranged in sequence.

དེ་ནས་མཚོག་མར་བསམ་པ་ནི། ། བཅུ་གཉིས་ལྡན་པའི་ལྕེ་ཅན་ལ། ། སྐུ་ཡི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་དགོད། ། ཨོཾ་ཨཱ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ། ཧ་ར་ཧ་ར། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿབྷ་ག་བཱན་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟྟི་བཱ་གཱི་ཤྭ་ར། མ་ཧཱ་པཱ་ཙ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་ག་ག་ན། ཨ་མ་ལ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷ་དྷརྨྨཱ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཱཿ། ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་འདི། ། ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་གྲགས་པ་ཡིན། ། འདི་ལྟར་རྟག་ཏུ་གང་བསྒོམ་པ། ། གཞོན་ནུ་གཟུགས་ཅན་བདེ་བ་འཐོབ། ། གྲགས་འཛིན་ལུས་དང་བདེ་ལྡན་ལུས། ། དེ་དག་སྤངས་ནས་གཞན་དོན་དུ། ། རབ་དགའི་ལུས་སུ་བསྐྱེད་པར་ངེས། ། དེ་ནི་བཅུ་གཉིས་ས་རྫོགས་ཏེ། ། ཀུན་ཏུ་འོད་ཀྱི་ས་ཆེན་པོ། ། དེ་ནི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲ། ། བདུད་རྩི་འོད་ནི་གཉིས་པ་སྟེ། ། ཤིན་ཏུ་འོད་གསལ་ཟླ་བ་འདྲ། ། ནམ་མཁའི་འོད་ནི་གསུམ་པ་སྟེ། ། ནམ་མཁའི་བཞི་བཞིན་སོ་སོར་གསལ། ། རྡོ་རྗེའི་འོད་ནི་བཞི་པ་སྟེ། ། ས་དེ་ཉིད་ནི་བཞི་པའོ། ། བསམ་པ་ནང་གི་བརྟན་སྦྱོར་བས། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟག། ལྔ་པ་རིན་ཆེན་འོད་ཅེས་པས། ། དབང་བསྐུར་བ་ལ་རབ་ཏུ་གནས། ། པདྨའི་འོད་ནི་དྲུག་པ་སྟེ། ། པདྨ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་སྐྱེ། ། རང་བཞིན་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཕྱིར། ། དྲི་མ་མེད་པས་ཡོངས་སུ་བཟུང་། ། བདུན་པ་ལས་ཀྱི་འོད་ཅེས་པས། ། སངས་རྒྱས་འཕྲིན་ལས་བྱེད་པར་འདོད། ། བརྒྱད་པ་དཔེ་མེད་བྱེད་པ་ནི། ། དེ་ལ་དཔེ་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། ། དཔེ་ལྡན་ཞེས་པ་དགུ་པ་སྟེ། ། ཐམས་ཅད་དཔེ་ནི་སོ་སོར་གཅིག། བཅུ་པ་ཤེས་རབ་འོད་ཅེས་པས། ། སངས་རྒྱས་ས་ནི་བླ་ན་མེད། ། བཅུ་གཅིག་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད། །

Then, as for the visualization at the crown: upon the twelve-fingered tongue, one should arrange the mantra garland of the Body. OṂ ĀḤ SARVA-TATHĀGATA-HṚDAYA HARA HARA OṂ HŪṂ HRĪḤ BHAGAVĀN JÑĀNAMŪRTI VĀGĪŚVARA MAHĀPĀṬA SARVA-DHARMĀ-GAGANA AMALA-SUPARIŚUDDHA-DHARMADHĀTU-JÑĀNA-GARBHA ĀḤ. This mantra garland is known as the Wheel of Insight. Whoever meditates on it constantly will attain the bliss of a youthful form. Having cast off the body of Yaśodharā and the body of Sukhāvatī, one will certainly be born in a body of supreme joy for the sake of others. That is the completion of the twelve stages, the great stage of Universal Radiance (Samantaprabhā). That is like the orb of the sun. The second is the Light of Nectar (Amṛtaprabhā), which is like the extremely luminous moon. The third is the Light of Space (Gaganaprabhā), which is as distinct and clear as the sky itself. The fourth is the Vajra Light (Vajraprabhā); that stage is the fourth. Through the internal application of stable intention, it is thoroughly designated as "Vajra." The fifth is called the Jewel Light (Ratnaprabhā), in which one is firmly established in empowerment. The sixth is the Lotus Light (Padmaprabhā), which arises like a lotus. Because the nature of phenomena (dharmatā) is pure by nature, it is embraced by the stainless. The seventh is called the Action Light (Karmaprabhā), in which one desires to perform the enlightened activities of a Buddha. The eighth is the Incomparable (Anupama), for which there is no comparison. The ninth is the Endowed with Comparison (Upamānvita), in which all comparisons are individually unified. The tenth is the Light of Insight (Prajñāprabhā), the unsurpassed Buddha stage. The eleventh is Omniscience itself.

ས་ཆེན་རབ་ཏུ་འོད་གསལ་བ། ། བཅུ་གཉིས་སོ་སོ་རང་རིག་པ། ། རྣལ་འབྱོར་ཡེ་ཤེས་རབ་ཏུ་རྫོགས། ། ཞེས་པ་འདི་ནི་རང་རིག་པའོ། ། འཁོར་ལོ་རྫོགས་པའི་རིམ་པའོ། ། དེ་དག་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་འདིར་དབང་དམ་པ་གསུངས། ། དབང་བསྐུར་མེད་ན་འགྲུབ་པ་མེད། ། ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་སྔགས་པ་ཡིས། ། དེ་ལ་དབང་བྱིན་ཡོན་ཏན་གྲུབ། ། དང་པོར་ཁྲུས་གསོལ་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། རྒྱལ་བའི་ཆ་ལུགས་འདྲ་བ་དང་། ། བུད་མེད་ལྟ་བུའི་ཚུལ་ལྡན་པ། ། སློབ་དཔོན་བླ་མར་གྱུར་པ་ལ། ། དབང་རྣམས་ནོད་པ་རབ་ཏུ་གསུངས། ། དང་པོར་སྡིག་པ་བསྲེག་བྱས་ནས། ། དེ་ལ་དབང་དང་དྲལ་བར་བྱ། ། དེ་དག་ཀུན་གྱི་རིམ་པ་ཡང་། ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་ལྟར། ། འདིར་ཡང་དེ་དག་བྱ་བ་ཡིན། ། མཆོད་པའི་ལས་དང་སྦྱིན་པ་དང་། ། རིམ་པར་ལྡན་པས་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། དེ་ནས་དེ་ལ་ཆུ་དབང་བསྐུར། ། གཞན་ཡང་ཕྱག་རྒྱའི་དབང་དང་ནི། ། ཅོད་པན་དར་དཔྱང་རྡོ་རྗེ་དང་། ། བདག་པོའི་མིང་ལ་སོགས་པ་དང་། ། དབང་རྣམས་རྫོགས་པར་སྦྱིན་པ་དང་། ། གསང་བའི་དབང་དང་ངེས་པའི་དབང་། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་བསྐུར། ། དེ་ནས་བཀྲ་ཤིས་གདོན་བྱ་ཞིང་། ། རྒྱལ་པོ་བཞིན་དུ་འགྱིང་བཅས་པས། ། གཡོག་དང་ལྡན་པའི་སློབ་དཔོན་ལ། ། ལན་གསུམ་བསྐོར་བ་ཚིགས་བཅད་ཀྱིས། ། བླ་མ་དེ་ནི་གཟེངས་བསྟོད་བྱ། ། ཀྱེ་བདག་རིམ་པས་དབུགས་ཕྱུང་སྟེ། ། མྱ་ངན་འདས་པའི་ལམ་ལ་དགོད། ། ས་ལ་ངེས་པའི་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། ཤིན་ཏུ་གཟི་ལྡན་བཀྲ་ཤིས་མཆོག། ཅེས་ནི་བརྗོད་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། དེ་ནས་རང་ཡང་ཁྱིམ་དུ་འགྲོ། །

The great earth is utterly luminous; the twelve are individually self-cognized. The wisdom of yoga is perfectly complete—this is self-cognition. This is the completion stage of the wheel. These are the meditative absorptions for meditating on the wheel of insight. Then, the supreme empowerment is taught here: without empowerment, there is no accomplishment. For a mantra practitioner endowed with qualities, the qualities are accomplished by being granted empowerment. First, one should perform the ritual bathing and adornment, resembling the attire of a Victor and possessing a manner like that of a woman. It is taught that one should receive the empowerments from the master who has become the guru. First, having burned away misdeeds, one should be separated from them through empowerment. The sequence for all of these is as taught in the Root Tantra; here too, those should be performed. Through the activities of offering and generosity, and possessing the proper sequence, the empowerment is conferred. Then, the water empowerment is bestowed upon them. Furthermore, the mudrā empowerment, the crown, the silk pendants, the vajra, the lord’s name, and so forth—these empowerments are bestowed in their entirety. The secret empowerment and the definitive empowerment are then conferred in their proper order. Then, auspicious verses should be recited. With a majestic bearing like a king, the master, accompanied by attendants, should be circumambulated three times with verses, and that guru should be praised: "O, grant me breath by stages and establish me on the path to nirvāṇa! Bestow the definitive empowerment upon the ground—supremely radiant and most auspicious!" Having spoken thus, one should request his departure. Then, one should also return to one's own home.

ཁྱིམ་དུ་ཕྱིན་ནས་འཁོར་དག་ལ། ། སློབ་དཔོན་འདིས་ནི་དམ་ཚིག་པས། ། བདག་ཀྱང་དམ་ཚིག་མཆོག་དང་ལྡན། ། འདི་ལ་རིམ་གྲོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། རྟ་དང་གླང་པོ་ནོར་དང་འབྲུ། ། རིན་པོ་ཆེ་དང་ཅི་བཞེད་པ། ། ཁྱེད་ཀྱིས་ང་ལ་མ་འདྲི་བར། ། སློབ་དཔོན་འདི་ལ་དེ་ཕྱིར་དབུལ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་ཐབས་ཅིག་པའི། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་སངས་རྒྱས་ལ། ། རིམ་པས་གསུངས་པའི་བཀའ་ལུང་ནི། ། མཚན་བརྗོད་པ་ཡི་གསུང་རབ་འདི། ། ཤིན་ཏུ་རྟོགས་དཀའ་མངོན་སུམ་མིན། ། རང་རྒྱུད་ཙམ་གྱི་རིམ་པ་དང་། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་རྟོགས་པའི། ། ཀུན་ལ་ཐུགས་རྗེ་མ་ལྡན་པས། ། བརྩེ་བར་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། ཡེངས་མེད་གུས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བྲིས། ། འཇམ་མགོན་དཔལ་ལྡན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་གནས། ། ཐུགས་རྗེ་ལྡན་པ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལྡན་པ། ། བྱ་སྤྱོད་རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་དང་ལྡན་པ་ནི། ། མི་དབྱེ་དད་གཙུག་སེམས་དང་ལྡན་པར་ཤོག། འཕགས་པ་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་གསང་བ་དང་ལྡན་པའི་སྒྲུབ་ཐབས། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དཔལ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་སྨྲྀ་ཏི་ཛྙཱ་ན་ཀཱིརྟིས་བསྒྱུར་ཞིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། ། ། ། ཐམས་ཅད་འདི་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། ། གཞི་ཡི་སངས་རྒྱས་སྐྱེ་བ་བཞེས། ། མུ་སྟེགས་རྩོད་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ། སྨྲ་བའི་སེང་གེ་སྐྱེ་བ་བཞེས། ། ཐུགས་རྗེ་གནས་ནས་འདྲེན་མཛད་པས། ། དོན་ཡོད་པ་ཡི་སྐྱེ་བ་བཞེས། ། ཐུགས་རྗེའི་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བའི་ཕྱིར། ། འོད་དཔག་མེད་པའི་སྐྱེ་བ་བཞེས། །

Having returned to the home, he said to his retinue: "This master possesses the samaya; I too am endowed with the supreme samaya. Therefore, provide him with perfect service. Horses, elephants, wealth, grain, jewels, and whatever he desires—without asking me, offer these to this master. This scripture of the Nāmasaṃgīti, spoken in succession by the Buddha Śākyamuni and Vajrapāṇi of firm conduct who is one with all the Buddhas, is extremely difficult to realize and is not within the reach of direct perception. Because [ordinary beings] lack compassion for all those on the stages of the individual vehicle and the realization of the Mahāyāna, write this with a mind of love, an undistracted and respectful mind. May I possess the state of the glorious Mañjunātha, the Wisdom Being (jñānasattva), endowed with compassion and the body, speech, and mind, and possess the Kriyā, Caryā, and Yoga Tantras, with a mind of unwavering faith and devotion." The Sādhana of the Secret Nāmasaṃgīti, composed by the great master Śrī Bodhibhadra, is complete. Translated, edited, and finalized by the Indian abbot Smṛtijñānakīrti. Because everything arises from this, he took birth as the Buddha of the Ground. To refute the debates of the non-Buddhists, he took birth as the Lion of Speech. To lead others from the state of compassion, he took birth as the Meaningful One (Amoghasiddhi). To radiate the light rays of compassion, he took birth as Amitābha.

སྐྱེ་རྒས་ཆུ་ལས་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར། ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུའི་སྐྱེ་བ་བཞེས། ། གང་གིས་གོང་དུ་མ་ཆོད་པས། ། དང་པོ་སངས་རྒྱས་སྐྱེ་བ་བཞེས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ཡིན་པས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྐྱེ་བ་བཞེས། ། ཤེས་རབ་གང་ལ་ཐོགས་མེད་པས། ། འཇམ་དཔལ་རྣོན་པོའི་སྐྱེ་བ་བཞེས། ། ཞི་བའི་ངང་ལ་ལེགས་གནས་པས། ། ཨ་ར་པ་ཙའི་སྐྱེ་བ་བཞེས། །

In order to ferry beings across the waters of birth and aging, he took birth as the youthful Mañjuśrī. Because he is unsurpassed by any above him, he took birth as the Primordial Buddha. Because he is the mind of all buddhas, he took birth as the Wisdom Being (jñānasattva). Because his insight is unimpeded, he took birth as the Sharp Mañjuśrī. Because he abides perfectly in the state of peace, he took birth as Arapacana.