Toh 2545 · classical Tibetan · Tengyur edition

A Maṇḍala Ritual for “The Recitation of the Names of Mañjuśrī”

Translated from the Tibetan by buddhist-nlp/mitra-qwen35-translate · machine-assisted

Edition 1.0 · 2026 · not a critical edition machine draft

Catalogue: Toh 2545
Genre: Ritual
Period: classical Tibetan
Edition: Tengyur vol. 065_རྒྱུད་འགྲེལ།_ངུ.txt
Extent: 4 passages · 4,343 Tibetan characters · 1,004 English words
Translation: buddhist-nlp/mitra-qwen35-translate (English, machine-assisted)
Status: Edition 1.0 · 2026 · machine draft
Rights: Derge Kangyur/Tengyur e-text, Esukhia/Barom edition — public domain (mechanical reproduction)

This ritual text provides the liturgical framework for the Maṇḍala of the Noble Mañjuśrī-nāmasaṅgīti (the chanting of the names of Mañjuśrī). The work functions as a manual for summoning the wisdom maṇḍala, which it designates as the Supreme King of Maṇḍalas. By integrating the recitation of Mañjuśrī's names with meditative practice, the text aims to manifest an immeasurable number of Buddhas across the three worlds. The ritual commits the practitioner to a specific synthesis of vocal recitation and visualization, tailoring the practice to the practitioner's own lineage or family while addressing the spiritual needs of disciples characterized by desire. The text positions the recitation of names not merely as a devotional act, but as a catalyst for the emergence of the Supreme King of Activity, thereby transforming the practitioner's internal state and external environment through the blessing of the maṇḍala.

Provenance

About this text

A ritual manual for the Maṇḍala of the Noble Mañjuśrī-nāmasaṅgīti, the Āryamañjuśrīnāmasaṃgītimaṇḍalavidhi belongs to the tradition of the Yoga Tantra Treatises. The work is attributed to the Indian author Mañjuśrīmitra. Preserved in the classical Tibetan period, the text appears in the Tengyur (vol. ངུ) under the Tibetan title 'phags pa 'jam dpal gyi mtshan yang dag par brjod pa'i dkyil 'khor gyi cho ga, where it extends over two pages. The ritual enacts the summoning of the wisdom maṇḍala, which it identifies as the Supreme King of Maṇḍalas. Through the recitation of names and meditative approach, the practitioner seeks to fill the three worlds with immeasurable tens of millions of Buddhas and manifest the Supreme King of Activities. A scholar or serious reader consults this work to understand the specific synthesis of vocal recitation and visualization used to transform the practitioner's internal state and external environment, particularly in addressing the state of desire and realizing the meaning of non-attachment through the guidance of Mañjuśrī.

Sanskrit title: Āryamañjuśrīnāmasaṃgītimaṇḍalavidhi
Indian author: Mañjuśrīmitra
Tibetan translators: not recorded
Canonical collection: Yoga Tantra Treatises
Genre: Ritual
Source edition: Tengyur, vol. ངུ
Period: classical Tibetan

Read further

Catalogue

84000 catalogue entry

Bibliography

BDRC library search

Libraries

WorldCat

Sanskrit sources

Digital Sanskrit Buddhist Canon

Reference

Cite thisAnuvāda, “A Maṇḍala Ritual for “The Recitation of the Names of Mañjuśrī”” (Toh 2545), machine draft, 2026.https://naxiai.com/tibetan/works/toh2545

Summary & commentary

Significance

The work is significant for its integration of name-recitation (japa) with complex maṇḍala visualization, a hallmark of Vajrayāna praxis. It illustrates the belief that specific sonic vibrations associated with a deity's names can trigger the manifestation of a complete sacred geometry.

Structure

Passages	Section	Description
1-4	Introduction and Invocation	Contains the Sanskrit and Tibetan titles, homages to Mañjuśrī, and the theoretical basis for the ritual's efficacy in summoning the wisdom maṇḍala.

Themes

The efficacy of name recitation (2, 4)
Maṇḍala visualization and manifestation (2, 4)
Lineage and family adaptation (4)

Summary, significance and provenance note generated by gemma4:31b from the translation and the catalogue record.

AnuvādaA Maṇḍala Ritual for “The Recitation of the Names of Mañjuśrī”·

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ནཱ་མ་སངྒཱི་ཏི་མཎྜལ་བི་དྷི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་བ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྡུག་བསྔལ་ཚ་བས་གདུངས་པའི་སེམས་ཅན་ལ། ། ཐུགས་རྗེས་ཟླ་ལྟར་བསིལ་མཛད་འཇམ་དབྱངས་མགོན། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་འཛིན་པའི་སངས་རྒྱས་ལ། ། དེ་ལ་བཏུད་དེ་མི་བསྐྱོད་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད། དེ་ལ་འདིར་ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོར་མི་བསྐྱོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་བྱེད་པར་འདོད་པས། དབང་བསྐུར་ཐོབ་ཅིང་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པས། ཡོ་བྱད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བྱས་ལ། དུས་བཟང་པོ་ལ་དགོན་པའམ་ནགས་འདབས་སུ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་བསྙེན་པར་བྱ་སྟེ། ས་ཕྱོགས་དེར་མཎྜལ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་མཆོད་པ་བཤམས་ལ། སྒོ་དག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོར་བསྐྱེད་ལ་བགེགས་ཐམས་ཅད་ཚར་བཅད་ལ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་སངས་རྒྱས་མི་བསྐྱོད་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་བཅས་པ་སྤྱན་དྲང་ཞིང་མཉེས་པར་བྱས་ལ། དེའི་མདུན་དུ་སྡིག་པའི་དྲི་མ་བཀྲུ་བ་ལ་སོགས་པ་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཆེར་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ནས་སྡོམ་པ་མ་ལུས་པ་བཟུང་ལ་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པ་ལ་མོས་ཤིང་ཁང་པ་ཡང་གཞལ་ཞིང་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་འཁྲུག་པ་ལས་གྲུབ་པའི་ནང་དུ་གཞི་ཧཾ་ལས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྙིང་གར་རྫོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྦྱོར་བ་དང་པོ་དང་རིགས་མཐུན་པའི་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དང་། ཨ་ལས་བྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་དུ་བལྟས་ཏེ།

In the language of India: Ārya-mañjuśrī-nāmasaṅgīti-maṇḍala-vidhi-nāma. In the language of Tibet: ’phags pa ’jam dpal gyi mtshan yang dag par brjod pa’i dkyil ’khor gyi cho ga zhes bya ba (The Ritual of the Maṇḍala of the Noble Mañjuśrī-nāmasaṅgīti). Homage to Mañjuśrī, the Youthful! To the Protector Mañjughoṣa, who, like the moon, cools with compassion sentient beings tormented by the heat of suffering—to the Buddha who wields the vajra and the sword, I bow and shall explain the Akṣobhya maṇḍala. In this regard, one who wishes to perform the ritual of the Akṣobhya maṇḍala as an antidote to hatred should be one who has received empowerment and possesses the vows. Having prepared the necessary requisites, at an auspicious time in a hermitage or at the edge of a forest, one should approach the Sugata. In that location, preceded by the maṇḍala, one should arrange the offerings. Preceded by the purification of the gates, one should generate oneself as Yamāntaka and suppress all obstructors. Within the protection wheel, one should invite the Buddha Akṣobhya together with the bodhisattvas and please them. In their presence, one should extensively cultivate the roots of virtue, such as washing away the stains of misdeeds. Then, having taken all the vows without exception, one should have conviction in emptiness and selflessness. Within a palace that is immeasurable and inexpressible, formed from the swirling garland of wisdom, from the base syllable Haṃ, the Primordial Buddha Akṣobhya is visualized. In the manner of the first yoga, Mañjuśrī Jñānasattva is complete at his heart, together with all the bodhisattvas of the same family, and the Buddha retinue arising from the syllable A. One should view them thus.

structureTitle block: the Sanskrit title is given as it is transmitted in Tibetan transliteration, not reconstructed from Sanskrit sources; the Tibetan title is translated after it.

homonymདཀྱིལ་འཁོར is rendered “maṇḍala” here; the glossary also records inner circle, maṇḍalaka, disk for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionདཀྱིལ་འཁོར “maṇḍala” — A small ritual space, usually on the ground which is smeared with cow-dung and other substances, where offerings are made. Although the term sometimes lacks the - ka ( kan ) suffix, it is not to be confused with the pant

definitionསྡུག་བསྔལ “suffering” — The first of the four truths of the noble ones. The term “suffering” includes all essentially unsatisfactory experiences of life in cyclic existence, whether physical or mental. These comprise (1) the suffering of suffer

terminologyསངས་རྒྱས → “buddha”. The title, not a name. In Old Tibetan the spelling is usually སངས་རྒྱས already; the plural sense ('the buddhas') is carried by context, not by a suffix.

homonymསངས་རྒྱས is rendered “buddha” here; the glossary also records Awakened, awakened, Buddha for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionསངས་རྒྱས “buddha” — The Indic term buddha means "The Awakened One" and is used in Buddhism as an epithet for the historical Buddha Siddhārtha Gautama as well as other spiritually enlightened beings in general. “ Buddha ” is the past partici

terminologyམི་བསྐྱོད་པ → “Akṣobhya”. Literally 'the immovable one'; the deity name stays Akṣobhya in tantric texts, 'Immovable' in some sūtra registers — pick one per text and record it.

definitionམི་བསྐྱོད་པ “Akṣobhya” — Literally “Not Disturbed” or “Immovable One.” The buddha in the eastern realm of Abhirati. A well-known buddha in early Mahāyāna, regarded in the higher tantras as the head of one of the five buddha families, the adamant

terminologyཡེ་ཤེས → “wisdom”. Distinguish from ཤེས་རབ (prajñā, 'insight'): ཡེ་ཤེས is the buddhas' non-dual wisdom, ཤེས་རབ the discriminating faculty on the path.

homonymཡེ་ཤེས is rendered “wisdom” here; the glossary also records awareness, Wisdom, knowledge for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཡེ་ཤེས “wisdom” — The term jñāna is formed by the root jñā , meaning “to know,” “to know of,” “to understand,” “to be aware of,” with the addition of the pratyaya lyuṭ , which can be interpreted as having different values (the instrument

termདཀྱིལ་འཁོར → maṇḍala

termཕྱག་འཚལ → homage

termསྡུག་བསྔལ → suffering

termཐུགས་རྗེ → compassion

termསངས་རྒྱས → buddha

termམི་བསྐྱོད་པ → Akṣobhya

ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དགུག་པ་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་དང་། དེ་དང་མཐུན་པའི་མཚན་བརྗོད་པའི་བྱིན་རླབས་(གྱིས་,ཀྱིས་)དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་མཐུན་པའི་སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཀུན་བཀང་སྟེ། རང་གི་ལས་ལ་སྦྱར་བས་ལས་རྒྱལ་མཆོག་བསྒོམ་པ་ནི་བསྙེན་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ལྷ་ཉེ་བར་གྱུར་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ཏེ་ལྷ་དགོད་པ་ནི་དབུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ། དེ་ལ་རིགས་དང་མཐུན་པའི་སེམས་དཔའ་བཞི་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པས་བསྐོར་བར་བཀོད་ནས། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་དང་། ཁྱམས་སུ་ཡང་བྱམས་པ་དང་། མཐོང་བ་དོན་ཡོད་དང་། ངན་སོང་ཀུན་འདྲེན་དང་། མྱ་ངན་དང་མུན་ངས་པར་འཇོམས་པའི་བློ་གྲོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བྲིའོ། ། སྒོ་བཞིར་ནི་སྒོ་སྲུང་གི་ཚུལ་དང་མཐུན་པར་གཞག་གོ། ། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་བྲིས་ལ་མཆོད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་གཞུག་ཅིང་དབང་ཡང་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེའི་སླར་ཡང་ངེས་པར་མཆོད་ནས་རིགས་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ནས་བརྗོད་པས་ཡང་དག་པར་བསྟོད་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྐོར་བ་བྱས་ནས་ལྷ་རྣམས་ལ་བཟོད་པར་གསོལ་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར། ། ཞེ་སྡང་གཉེན་པོར་གྱུར་ནས་ཀྱང་། ། འདི་ལ་གནས་པའི་འགྲོ་བ་རྣམས། ། མངོན་དགའི་ཞིང་དུ་སྐྱེ་བར་ཤོག། མི་བསྐྱོད་པ་དབུགས་དབྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ།

The summoning of the wisdom maṇḍala is called the "Supreme King of Maṇḍalas." Through the blessing of reciting the names that correspond to it, immeasurable tens of millions of Buddhas who accord with that maṇḍala fill the three worlds. Applying this to one's own activity and meditating upon the "Supreme King of Activities" is called the "approach" (sevā). Once the deity has been thus brought near, one draws the maṇḍala and arranges the deities: in the center is the Blessed One Akṣobhya, surrounded by the four bodhisattvas of his family, such as Vajrasattva and the others. Outside of that, one draws the eight goddesses, such as Lāsyā, and in the corridors, one draws Maitreya, Amoghadarśin, Sarvadurgatipariśodhana, and Viśālamati, who destroys sorrow and darkness, and so forth. At the four gates, they are placed in accordance with the manner of gatekeepers. Having thus drawn it well and made perfect offerings with various types of offerings, one should initiate the fortunate disciples and bestow the empowerments. Then, having made further certain offerings and praised them perfectly by reciting the names of that very family, one should circumambulate the maṇḍala, ask the deities for forgiveness, and dissolve the maṇḍala. "In this maṇḍala of Akṣobhyavajra, Having become the antidote to hatred, May the beings who dwell here Be born in the realm of Abhirati." The Ritual of the Maṇḍala for the Consolation of Akṣobhya, composed by the great master Mañjuśrīmitra, is complete. In the language of India: ...

structureTitle block: the Sanskrit title is given as it is transmitted in Tibetan transliteration, not reconstructed from Sanskrit sources; the Tibetan title is translated after it.

periodལྷ → “god”. Standard 84000 rendering is 'god'; 'deity' where the text contrasts classes of beings.

homonymལྷ is rendered “god” here; the glossary also records deva, divine being, God for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionལྷ “god” — In the most general sense the devas‍—the term is cognate with the English divine ‍—are a class of celestial beings who frequently appear in Buddhist texts, often at the head of the assemblies of nonhuman beings who atten

terminologyབཅོམ་ལྡན་འདས → “the Blessed One”. 84000 harmonises on 'the Blessed One'. Do not alternate with 'Bhagavān' inside one text.

homonymབཅོམ་ལྡན་འདས is rendered “the Blessed One” here; the glossary also records blessed, Blessed One, bhagavān for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionབཅོམ་ལྡན་འདས “the Blessed One” — In Buddhist literature, this is an epithet applied to buddhas, most often to Śākyamuni. The Sanskrit term generally means “possessing fortune,” but in specifically Buddhist contexts it implies that a buddha is in possess

definitionརྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ “Vajrasattva” — Used as a proper name, Vajrasattva is one of the principle deities of the esoteric Buddhist pantheon, regarded as both a source of the Buddhist tantras and the exemplar of the awakened state. As an adjective, the term va

termཡེ་ཤེས → wisdom

termདཀྱིལ་འཁོར → maṇḍala

termསངས་རྒྱས → buddha

termལྷ → god

termབཅོམ་ལྡན་འདས → the Blessed One

termམི་བསྐྱོད་པ → Akṣobhya

ཨཱརྱ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ནཱ་མ་སངྒཱི་ཏི་བིདྷི་མཎྜ་ལ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མ་ཆགས་སྤྱན་མངའ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་མཁས། ། ཆགས་མེད་དོན་རྟོགས་འདོད་ཆགས་གནས་ནས་དག། འཇམ་དཔལ་རྣོན་པོ་དེ་ལ་གུས་བཏུད་དེ། འདོད་ཆགས་པདྨའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད། ། དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་སངས་རྒྱས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱེད་པར་འདོད་པས། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བློ་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་གིས། སློབ་མ་ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་དེ་བཞིན་བྱེད་པ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་ཉམ་ང་བ་དང་བག་ཚ་བ་སྤངས་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་དང་དོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། མཎྜལ་དང་མཆོད་པ་བཤམས་ནས་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཚོགས་བསགས་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟར་བལྟས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལིའི་ཕྲེང་བ་སྐར་མའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་ལྔ་ཡང་གློག་བཞིན་འགྱུ་བ་ལས་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞིས་བཏེགས་པའི་ཁང་པའི་ནང་ན་རང་གི་གདན་ཡང་རྨ་བྱ་ལས་གྲུབ་པའི་སྟེང་དུ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ངེས་པར་ཧྲཱིཿལས་བྱུང་བའི་སྦྱོར་བ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་བར་དུ་རྫོགས་པ་དང་།

Āryamañjuśrīnāmasaṅgītimanḍalavidhināma. In the Tibetan language: The Ritual of the Maṇḍala of the Noble Mañjuśrī’s Chanting of the Names. Homage to Mañjuśrī, the Youthful! To the one with unattached eyes, skilled in the dharmadhātu, who realizes the meaning of non-attachment and is purified from the state of desire—to that sharp Mañjuśrī, I bow with devotion, and shall explain the maṇḍala of the Lotus family of desire. In that regard, one who wishes to construct the maṇḍala of the Buddha Amitābha as an antidote to desire, a person endowed with the mind of great compassion, should act in accordance with the instructions given to the disciples. In order to complete the practice, having abandoned fear and anxiety in a place such as a city, and having cast off all doubt and hesitation, one should sit upon a comfortable seat. Having arranged the maṇḍala and offerings, and preceded by the protection wheel, one should accumulate the collections and view all phenomena as being like the center of space. From the appearance of the mind as the garland of vowels and consonants, like the form of stars with five-colored light rays flashing like lightning, there arises within a palace supported by the four great elements. Upon a throne made of peacocks, the perfect Buddha Amitābha is clearly generated from the syllable Hrīḥ, complete up to the wisdom being (jñānasattva) through the application.

structureTitle block: the Sanskrit title is given as it is transmitted in Tibetan transliteration, not reconstructed from Sanskrit sources; the Tibetan title is translated after it.

periodཆོས → “dharma”. In Abhidharma lists (སྐྱེ་མཆེད, ཁམས) ཆོས is 'phenomena', the objects of mind — not the Buddhist teaching. Same word, two referents; the list decides.

homonymཆོས is rendered “dharma” here; the glossary also records special qualities, phenomena, qualities for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཆོས “dharma” — The term “ dharma ” ( chos ) conveys ten different meanings, according to Vasubandhu’s Vyākhyāyukti . It may mean the Buddhist teachings, the awakened qualities which buddhas and bodhisattvas acquire, phenomena or thing

termདཀྱིལ་འཁོར → maṇḍala

termཕྱག་འཚལ → homage

termསངས་རྒྱས → buddha

termམཆོད་པ → offering

termཆོས → dharma

termཡེ་ཤེས → wisdom

དེའི་བྱིན་གྱིས་རླབས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་རང་གི་རིགས་དང་མཐུན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པ་དང་འདོད་ཆགས་ཅན་གྱི་གདུལ་བྱའི་ངོར་གང་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཕྲ་མོ་མང་པོ་ཡང་མཚན་བརྗོད་པའི་བྱིན་རླབས་ལས་བྱུང་བའི་ལས་རྒྱལ་མཆོག་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་པདྨའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཉེ་བར་གྱུར་ནས་འདོད་ཆགས་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་རྩིག་པའམ་རྡུལ་ཚོན་ལས་བྲིས་ཏེ། ལྷ་དགོད་པ་ནི་དབུས་སུ་སངས་རྒྱས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དེ་ལ་རིགས་མཐུན་པའི་སེམས་དཔའ་བཞི་དགོད། གཞན་ཡང་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་ཀྱང་མཛེས་པར་དགྲམ་མོ། ། ཁྱམས་སུ་ཡང་བསྐལ་པ་བཟང་པོའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དགྲམ་མོ། ། སྒོ་བཞིར་སྒོ་མ་བཞི་གཞག་གོ། ། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་བྲིས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་སྣང་བ་ཐོབ་པ་དང་། སྐལ་བ་དང་མཐུན་པའི་མེ་ཏོག་གིས་སྙིམ་པ་བཀང་བའི་སློབ་མ་དེར་བཅུག་ལ་ལྷ་རྣམས་བསྟན་ཅིང་དབང་བསྐུར་ནས། དེ་ནས་ཡོན་གྱི་མཆོག་བླངས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཕུལ་ལ་ལྷག་མ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། འདོད་ཆགས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བསྡུས་པ་ལས། ། དགེ་བ་བསགས་པར་གྱུར་པ་དེས། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཉིད་དུ་ཤོག། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དབུགས་དབྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག། སློབ་དཔོན་འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །

Through its blessing, one should meditate on the "Supreme King of the Maṇḍala," which is the complete maṇḍala corresponding to one's own family, and for the sake of disciples who are characterized by desire, the "Supreme King of Activity" arising from the blessing of reciting the names, in which many subtle forms of the Buddha appear. Having thus approached the maṇḍala of the Lotus family, in order to initiate sentient beings who are characterized by desire into the maṇḍala, one should draw the maṇḍala using either walls or colored powders. As for the arrangement of the deities: in the center, one should place the Buddha Amitābha, surrounded by the four bodhisattvas of his own family. Furthermore, the eight goddesses, such as Lāsyā and the others, should be beautifully arrayed. In the courtyard, the bodhisattvas of the Fortunate Aeon should also be arrayed. At the four gates, the four female gatekeepers should be stationed. Once it has been well-drawn and the deities of the maṇḍala have been visualized, the disciple—whose palms are filled with flowers appropriate to their fortune—is led into it. After the deities are shown and the empowerment is conferred, the best of the offerings should be taken and presented to the maṇḍala, and the remainder should be enjoyed by the Vajra Master. Through the merit accumulated from this concise ritual of the maṇḍala of Amitābha, the manifestation of desire, may I attain the state of Amitābha himself. The Ritual of the Amitābha Consolation Maṇḍala, composed by the master Mañjuśrīmitra, is hereby complete.

Terminology used in this text (12)

Term	Rendering	×	Note
དཀྱིལ་འཁོར	maṇḍala	4
སངས་རྒྱས	buddha	4	The title, not a name. In Old Tibetan the spelling is usually སངས་རྒྱས already; the plural sense ('the buddhas') is carr
མཆོད་པ	offering	3
ཡེ་ཤེས	wisdom	3	Distinguish from ཤེས་རབ (prajñā, 'insight'): ཡེ་ཤེས is the buddhas' non-dual wisdom, ཤེས་རབ the discriminating faculty o
ཕྱག་འཚལ	homage	2
མི་བསྐྱོད་པ	Akṣobhya	2	Literally 'the immovable one'; the deity name stays Akṣobhya in tantric texts, 'Immovable' in some sūtra registers — pic
ལྷ	god	2	Standard 84000 rendering is 'god'; 'deity' where the text contrasts classes of beings.
སྡུག་བསྔལ	suffering	1
ཐུགས་རྗེ	compassion	1
བཅོམ་ལྡན་འདས	the Blessed One	1	84000 harmonises on 'the Blessed One'. Do not alternate with 'Bhagavān' inside one text.
རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ	Vajrasattva	1
ཆོས	dharma	1	In Abhidharma lists (སྐྱེ་མཆེད, ཁམས) ཆོས is 'phenomena', the objects of mind — not the Buddhist teaching. Same word, two

Colophon

Source: tengyur vol. 065_རྒྱུད་འགྲེལ།_ངུ.txt. Derge Kangyur/Tengyur e-text, Esukhia/Barom edition — public domain (mechanical reproduction).

Translation status: Not among 84000's published translations, and not in progress there. Translations published elsewhere have not been searched for, so one may exist. (source: 84000 catalogue + registry; checked 2026-11-10).

Set in Newsreader and EB Garamond; Tibetan in Noto Serif Tibetan; Chinese in Noto Serif SC.

Anuvāda · NaxiAI