A Running Commentary on “The Recitation of the Names of Mañjuśrī”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ནཱ་མ་སངྒཱི་ཏི་བྲྀཏྟི། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་འགྲེལ་པ། རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དཔལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་རྟོག་བྲལ་དང་། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ལྔའི་བདག་ཉིད་སྐུ། ། ཚིག་ལ་སྨྲ་མཁས་བརྗོད་པའི་གསུང་། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ལམ་གྱི་དོན། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་གླུ་ཡི་ལེའུ་འདིས། ། ཆོས་སྐུ་རྣམ་པར་དག་པ་འབྱུང་། ། བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་ཐོབ་ནས་བརྩམས། ། གླེང་གཞི་སྐབས་དང་འབྲས་བུའི་དོན། ། ཉམས་ལེན་ཐབས་སུ་ཤེས་པར་བྱ། ། པདྨ་དཀར་པོ་རྒྱས་འདྲའི་སྤྱན། ། ཤེས་རབ་འདྲ་བའི་སྟོན་པ་སྟེ། ། པདྨའི་གདན་བཞུགས་ཐུགས་རྗེའི་གནས། ། འཁོར་ནི་ཁྲོ་གཉེར་ཕྲིན་ལས་ལྡན། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེའི་ལུས་འཆང་བས། ། དེ་ནས་དུས་དེ་ཡོན་ཏན་བརྒྱན། ། ཡོན་ཏན་གཉིས་དང་ལྡན་པས་ཞུས། ། ལྷ་རྣམས་སྐྱོ་བ་ཤིན་ཏུ་བསྐྱེད་བྱས་ནས། ། དུས་གསུམ་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེའི་གདན་དུ་གཤེགས། ། རྒྱལ་སྲིད་སྤངས་ནས་སྐྱོ་བས་རབ་ཏུ་བྱུང་། ། དཀའ་ཐུབ་སྟོབས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་བདུད་ཀྱང་བཅོམ། ། ཡེ་ཤེས་མེས་ནི་འཁོར་བའི་ཕུང་པོ་བསྲེགས། ། ཁྲོ་བོའི་སྤྲུལ་པས་མ་རུངས་ལོག་ལྟ་བཅོམ། ། པདྨ་ཅན་དུ་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའི་སྐུ། ། གདུལ་བྱ་འདུལ་ཕྱིར་སྐུ་ནི་སྟོན་པར་མཛད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། གླེང་གཞིའོ། ། དེ་ལ་འདི་སྲིད་ན་གདུལ་བྱ་ལ་ཕན་པས་ཞུ་བའམ་མི་ཞུ་ཞེ་ན། དེ་མི་འགལ་ཏེ། སྙིང་རྗེ་ཆེ་དང་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཅིས་ཤེ་ན། ཐབས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།

In the language of India: Ārya-mañjuśrī-nāma-saṅgīti-vṛtti. In the language of Tibet: ’Phags pa ’jam dpal gyi mtshan yang dag par brjod pa’i ’grel pa (The Commentary on the Chanting of the Names of Noble Mañjuśrī). Homage to the venerable Mañjuśrī! To the one profound and vast, free from conceptualization, the embodiment of the five bodies of the Buddha, the speech skilled in expression through words, and the wisdom being (jñānasattva), I pay homage. The meaning of the path that encompasses all is found in this chapter of the Māyājāla-gīti. Having attained the pure Dharmakāya through the kindness of the guru, I shall compose this. One should understand the introductory setting, the context, and the meaning of the result as the methods of practice. With eyes like a fully blossomed white lotus, the Teacher is like wisdom itself. Seated upon a lotus throne, he is the abode of compassion. His retinue possesses the activity of wrathful frowns. Wearing the glorious vajra body, he is then adorned with the qualities of that time. Possessing the two qualities, he made the request. Having thoroughly aroused weariness in the gods, he proceeded to the Vajra Seat (Bodhimaṇḍa) where the Tathāgatas of the three times reside. Having renounced his kingdom, he went forth out of weariness. Through the power of asceticism, he conquered the Māra of afflictions. With the fire of wisdom, he incinerated the aggregates of saṃsāra. With emanations of wrathful deities, he destroyed the wicked and those with wrong views. In the Lotus-like [realm], he displays the body of the Vajra of Desire in order to discipline those to be tamed. These are the summarizing verses. This is the introductory setting. Regarding this, if one asks whether the request was made or not for the benefit of those to be tamed, there is no contradiction, as it says, "with great compassion." If one asks why it appears in that way, it is because of "skillful means."

སྐུ་གདུལ་དཀའ་བའི་དོན་དུའོ། ། འཁོར་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་མ་དུལ་བས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྣོད་དུ་མི་འགལ་ལམ་ཞེ་ན། དེ་མི་འགལ་ཏེ། དགའ་མགུ་ཞེས་པའོ། ། དེ་དང་ལྡན་པས་དེས་ཞུས་པའོ། ། གང་ལ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུ་བའོ། ། ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུས་ཤེ་ན། ལུས་བཏུད་ཅེས་བྱ་བ་དང་མཚམས་སྦྱར་བ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། ཞེས་པ་དང་པོ་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཞེས་པ་ནས། བྱང་ཆུབ་ཅི་ནས་ཞེས་པ་ནི་གང་ལ་ཞུས། ཚུལ་ལམ་ཐབས་ཇི་ལྟ་བུས་ཞུས། གང་གིས་ཞུས། གང་གི་དོན་དུ་ཞུས། གང་ཞུས། ཞུས་པའི་དགོས་པ་གང་དུ་སྟེ། བྱེད་ཚིག་སྒྲ་དང་བཅས་པས་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། ཞེས་པ་ནས། དབང་པོ་བསམ་པ་མཁྱེན་མཆོག་གིས། ། ཞེས་བྱ་བས་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་བུམ་པར་ཆོས་སྐུ་མཚོན་པའི་སྐུ་གདུང་ཟླུམ་ཞིང་འཁྱིལ་པའི་བུམ་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བསྐྱེད་པའི་གནས་ཨེ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་གྲུ་གསུམ་དཀར་པོའི་ནང་དུ་གཞལ་ཡས་ཁང་སྤྲུལ་ཏེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་སྟེ། ཞལ་བཞི་བཞི་ཕྱག་བརྒྱད་བརྒྱད་པར་སྤྲུལ་ཏེ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མ། པདྨ་རྡོ་རྗེ་མ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ཡང་སྤྲུལ་ཏོ། ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་རིན་ཆེན་དཔལ་ལ་སོགས་པ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་མ་ཆགས་ཆོས་ལ་སོགས་པ།

It is for the sake of those who are difficult to discipline. One might ask: since the retinue is by nature undisciplined, is it not contradictory for them to be vessels for the Mahāyāna? It is not contradictory, for they are "joyful and satisfied." Possessing that, they made their request. To whom? To the Blessed One. In what manner? Having first performed the preliminary of bowing the body, [the text says] "The Tathāgata, the Blessed One," and so forth, up to "endowed with the two, the primordial Buddha and the Wisdom Being," and "how is awakening [attained]?" This refers to: to whom was the request made? By what manner or method was it made? By whom was it made? For what purpose was it made? What was requested? And what is the purpose of the request? These are understood in sequence through the verbal expressions and sounds. From the words "The Perfect Buddha, the Blessed One" up to "by the supreme knower of the faculties and intentions," the Māyājāla-samādhi is taught. Within the "Vajra Vase"—the spherical, coiled reliquary that symbolizes the Dharmakāya—the Tathāgata is generated. In the triangular white edharmadhātu (dharmadhātu), the celestial palace is emanated, which is endowed with both method and insight. Then, Vairocana, Vajrasattva, Ratnasambhava, Amitābha, and Amoghasiddhi are emanated, each with four faces and eight arms. The female consorts Vajradhātvīśvarī, Ratnavajrī, Padmavajrī, and Karmavajrī are also emanated. In the eastern direction are Vajrasattva and the others; in the southern direction are Ratnaśrī and the others; in the western direction are Asaṅgadharma and the others.

བྱང་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་ལས་ལ་སོགས་པ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཏུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་སྤྲུལ་ཏོ། ། དེ་ནས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་པདྨའི་སྦུབས་ནས་ཐོན་པ་དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བའི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་བཅས་པ་འོད་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་རྣམ་པ་ལྔར་འགྱུར་ཏེ། རིགས་ལྔའི་གཙུག་ཏོར་དུ་ནུབ་པས་ཐམས་ཅད་འོད་དང་ལྡན་པས་ན་གཙུག་ཏོར་རོ། ། དེ་ནས་ཡུམ་བཞིས་འདུད་ཅིང་བསྟོད་ནས། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཚན་གྱི་སྔགས་སྟོང་ཚོ་གཉིས་བསྟོད་པས་འོད་ཁ་དོག་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ལས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ནམ་མཁའ་ལ་སྟོན་ཏེ། དེའི་འོད་ཀྱིས་ངན་སོང་གསུམ་དང་འགྲོ་དྲུག་སྦྱོང་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་བ་འཇིག་དང་། རྣམ་པར་གཟིགས་དང་། གསེར་ཐུབ་དང་། གཙུག་ཏོར་ཅན་དང་། ལོག་པ་དད་སེལ་དང་། ཐམས་ཅད་སྐྱོབ་ལ་སོགས་པ་ཉིས་བརྒྱ་རྩ་གཉིས་འཕྲོས་ཏེ། ཐམས་ཅད་དབུགས་འབྱིན་པའི་འོད་བཀྱེའོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྤྲུལ་སྐུ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ནི། ཉིས་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་སོ། ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་དང་ཐུབ་པ་དང་། ། འོད་དང་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་དང་། ། སེང་གེ་དང་ནི་གཟི་བརྗིད་དང་། ། སྟོབས་དང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་དང་། ། རབ་ཏུ་གྲགས་དང་གྲགས་ཆེན་དང་། ། སྤྲུལ་པ་དང་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ། ། སྣང་དང་འོད་ཆེན་སྣང་བ་དང་། ། དཔའ་བོ་སྡེ་དང་མི་འཇིགས་དང་། ། གཙུག་ནས་བྱུང་དང་གཙུག་ཕུད་མཛེས། ། ཁྱབ་པ་པོ་དང་ནམ་མཁའི་བདག། བླ་མེད་བྱུང་དང་མི་ཡི་ཐེག། དབང་ཕྱུག་པོ་དང་རིན་ཆེན་ཕྱག། ཙནྡན་དྲི་དང་དྲི་ཡི་འོད། ། འོད་ཟེར་འཕྲོ་དང་འོད་འཕྲོ་བཟང་། །

In the northern direction, he emanated all the methods and insights, such as Vajrakarma and the rest. Then, the Primordial Buddha, who had emerged from the interior of a lotus, was exhorted by the light of the Primordial Buddha—the Wisdom Being (jñānasattva) who had been empowered by all the Tathāgatas—and transformed into five aspects. As these dissolved into the uṣṇīṣas of the five families, everything became endowed with light; thus, it is called the "Uṣṇīṣa." Then, the four consorts bowed and offered praise. Subsequently, the Blessed One offered two thousand praises using the mantra of the names, and from the five-colored light, he manifested the nirmāṇakāya, the Blessed One Śākyamuni, in the sky. Through his light, he purified the three lower realms and the six classes of beings, and there radiated two hundred and two emanations, including the Blessed Ones Krakucchanda, Kanakamuni, Kāśyapa, Śikhin, Viśvabhū, and Sarvābhibhū, who all emitted rays of light that grant relief. Therefore, the nirmāṇakāya Śākyamuni consists of two hundred and twenty-two. Śākyamuni and Muni, Light and Renowned, Lion and Splendor, Power and Great Wisdom, Renowned and Great Renown, Emanation and Great Miraculous Power, Appearance and Great Light Appearance, Heroic Army and Fearless, Born from the Uṣṇīṣa and Beautiful Topknot, Pervasive and Lord of Space, Supreme Emergence and Vehicle of Men, Lord and Jewel-Handed, Sandalwood Fragrance and Fragrant Light, Radiating Rays and Excellent Radiance.

དབང་པོ་ཞི་དང་ཙནྡན་ཕྱག། མཆོག་ཏུ་མཛེས་དང་རབ་མཛེས་དང་། ། སྦྱིན་དགའ་བ་དང་རྟག་ཏུ་གཏོང་། ། སངས་རྒྱས་སྡེ་དང་དམ་པ་དང་། ། པདྨ་དང་ནི་འཁོར་ལོའི་ཕྱག། སྡེ་དང་རབ་ཏུ་འཇོམས་པ་དང་། ། བདུད་སྡེ་འཇོམས་དང་རབ་འཇོམས་དང་། ། ཀུན་དུ་འོད་དང་འོད་པོ་ཆེ། ། རབ་ཏུ་གྲགས་དང་གྲགས་འཛིན་དང་། ། མུ་ཁྱུད་འཛིན་དང་ལྷུན་པོ་རྩེ། ། ལྷ་དང་ལྷ་ཡི་དབང་པོ་དང་། ། མར་མེ་འོད་དང་འོད་མཛེས་དང་། ། ཐུབ་དང་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་དང་། ། སྟོབས་དང་དཔུང་རབ་ཞི་བ་དང་། ། ལེགས་པའི་ལམ་དང་སྤུ་གྲི་དང་། ། སྦྲང་རྩི་འབྱུང་དང་དགའ་བའི་དཔལ། ། གཙང་མའི་གནས་དང་གཙུག་ན་ནོར། ། གླང་པོ་དཔལ་དང་ཀ་ཏའི་བུ། ། གསེར་གྱི་མདོག་དང་འཁོར་ལོ་དང་། ། སྨན་དང་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ་པ་དང་། ། མར་མེ་དང་ནི་ཉི་མའི་འོད། ། རིག་སྔགས་གྲུབ་དང་རྒྱལ་བའི་དོན། ། ནམ་མཁའི་སྐུ་དང་དགའ་བའི་གཟུགས། ། གསང་སྔགས་མཆོག་དང་གཙོ་བོ་ཐེག། རྣམ་པར་རྒྱལ་དང་ཐུགས་རྗེ་ཆེ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་དང་དམ་པ་དང་། ། ཚད་ལས་འདས་དང་དམ་ཚིག་ལྡན། ། འཇིགས་བྱེད་རྒྱལ་དང་སྟོབས་ལྡན་དང་། ། ཧ་ལ་མདོག་ཅན་གཤིན་རྗེ་དང་། ། མཚོ་སྐྱེས་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་། ། གླང་ཆེན་སྟོབས་དང་སྒྲ་སྒྲོགས་དང་། ། སྒྲ་ཆེན་སྒྲོགས་དང་བྱམས་པ་ཆེ། ། དགའ་བའི་འོད་དང་ཤེས་རབ་དང་། ། སྣ་ཚོགས་སེལ་དང་འབར་བའི་མིག། ཤེས་རབ་ཅན་དང་ལུས་འཕགས་པ། ། པདྨའི་རྩེ་དང་མེ་ཏོག་རྒྱན། ། འབྲུག་གི་སྒྲ་དང་འཇམ་པའི་དབྱངས། ། སྒྲ་དབྱངས་དང་ནི་ནོར་ལྷ་དང་། ། མཚན་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་དང་ནི། ། ཡང་དག་བློ་དང་ཤེས་རབ་དང་། །

Indriyaśānta, Candanahasta, Paramasundara, and Atisundara; Dānapriya and Nityatyāgin; Buddhasena and Uttama; Padma and Cakrahasta; Sena and Pramardana; Mārasenapramardana and Pramardaka; Samantaprabha and Mahāprabha; Yaśas and Yaśodhara; Nimindhara and Meruśikhara; Deva and Devendra; Dīpaprabha and Śubhaprabha; Muni and Aparājita; Bala and Praśāntabhuja; Sumārga and Kṣura; Madhūdbhava and Nandīśrī; Śuddhāvāsa and Maṇicūḍa; Gajalakṣmī and Kātyāyana; Suvarṇavarṇa and Cakra; Bhaiṣajya and Paritrāṇa; Dīpa and Sūryaprabha; Siddhavidyā and Jinārtha; Gaganakāya and Priyarūpa; Mantramahāvara and Agryayāna; Vijayin and Mahākāruṇika; Lokendra and Uttama; Atimātra and Samayin; Bhīṣaṇarāja and Balin; Halavarṇa and Yamāntaka; Saroruha and Ākāśagarbha; Gajabala and Garjita; Mahāghoṣa and Mahāmaitrī; Nandiprabha and Prajñā; Viśvavighātaka and Jvalanākṣa; Prajñāvat and Videha; Padmāgra and Puṣpābharaṇa; Meghanirghoṣa and Mañjughoṣa; Ghoṣasvara and Vasudeva; Lakṣaṇa and Varavrata; Samyagbuddhi and Prajñā.

ཆོས་ཀྱི་རྒྱུན་དང་འབྲས་བུ་ཆེ། ། གདུགས་དམ་པ་དང་གཟུགས་སྣང་བ། ། མཚུངས་མེད་གྲགས་དང་འཁོར་ལོས་སྒྱུར། ། འཇིག་རྟེན་དག་དང་མཚན་མཆོག་མཛེས། ། སྐྱབས་དང་སྐྱབས་ཀྱི་དམ་པ་དང་། ། ནམ་མཁའི་བདག་དང་སྲིད་པ་སེལ། ། དྲི་མ་དག་དང་དབང་ཕྱུག་དང་། ། ཡོངས་སུ་ཞི་དང་ངེས་པར་གྲོལ། ། དྲི་མ་བྲལ་དང་དུས་མེད་རྟོགས། ། ཡོན་ཏན་དང་ནི་ཡོན་ཏན་འབྱུང་། ། ཡོངས་སུ་སྨན་དང་སེམས་ཅན་དོན། ། སྙིང་རྗེ་བཟང་དང་དབང་དོན་ཤེས། ། ལམ་སྟོན་པ་དང་རང་འབྱུང་ཐེག། དགའ་བ་ཆེ་དང་དགའ་བའི་དཔལ། ། མཆོག་སྦྱིན་མཛད་དང་བརྩོན་འགྲུས་ལྡན། ། གཙུག་ཕུད་མཛེས་དང་གཙུག་ཕུད་དང་། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཆེ་དང་གཽ་ཏ་མ། ། ཚངས་པའི་མཚན་དང་ཞི་བ་དང་། ། མཐའ་གཉིས་སྤངས་དང་ཆགས་པ་བྲལ། ། མཐའ་ལས་འདས་དང་དྲི་མ་མེད། ། ཉེས་ཀུན་དག་དང་ཆོས་ཉིད་ཐོབ། ། རྣམ་རྟོག་སྤངས་དང་ཐོགས་མེད་སྤྱན། ། དྲི་མེད་ཅན་དང་ཡེ་ཤེས་ལུས། ། ཉེས་སྐྱོན་སྤངས་དང་སེང་གེ་དང་། ། དགའ་བའི་འོད་དང་འོད་བཟང་དང་། ། དུག་རྣམས་སེལ་དང་གཉེན་པོ་ཆེ། ། འཇིག་རྟེན་དཔལ་དང་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། སྤྱོད་ལམ་མཛེས་དང་ཞིང་དག་དང་། ། ཉི་མ་དང་ནི་ཏིང་འཛིན་བརྟན། ། རིན་ཆེན་དཔལ་དང་དབང་ཕྱུག་དྲི། ། ཏིང་འཛིན་བརྟེན་དང་ཆེ་བའི་གསུང་། ། སྣང་གསལ་འོད་དང་འབར་བ་དང་། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེ་དང་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། སྣ་ཚོགས་སྡེ་དང་ཤེས་རབ་དང་། ། སྨྲ་བའི་རྒྱལ་དང་ཡེ་ཤེས་བློ། ། རྣམ་དག་ཆོས་དང་དྲ་བའི་འོད། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་དང་བློ་ལྡན་དང་། ། སྙིང་རྗེས་ཐུགས་དང་སྤྲུལ་པ་དང་། ། རབ་ཏུ་གྲུབ་དང་སྦྱིན་པ་དང་། །

Dharmasrotas and Mahāphala, Ucchada and Vairocana, Asamasamjñāyaśas and Cakravartin, Lokaprabhāsa and Lakṣaṇasundara. Śaraṇa and Śaraṇottama, Gaganapati and Bhavāntaka, Vimala and Īśvara, Upaśānta and Vimukta, Vimuktaka and Akālakalpa, Guṇa and Guṇākara, Saṃjīva and Sattvārtha, Karuṇāśrī and Īśvarajñāna, Mārgadeśaka and Svayambhūyāna, Mahānanda and Nandīśrī, Varada and Vīryavān, Cūḍāmaṇi and Cūḍin, Mahāvratadhara and Gautama, Brahmalakṣaṇa and Śānta, Antadvayavarjita and Viraja, Pāragata and Vimala, Sarvadoṣaviśuddha and Dharmatāprāpta, Vikalpavarjita and Asaṅganetra, Vimala and Jñānakāya, Doṣahīna and Siṃha, Nandaprabha and Suprabha, Viṣaghna and Mahāpratipakṣa, Lokasrī and Cakravartī, Cāruceṣṭita and Śuddhakṣetra, Sūrya and Samādhisthira, Ratnasrī and Īśvaragandha, Samādhiśrita and Mahāgira, Prabhāsvara and Jvalita, Mahākāruṇika and Mahājñāna, Vicitrasena and Prajñā, Vādirāja and Jñānamati, Viśuddhadharma and Jāliniprabha, Vajrakāya and Matimant, Karuṇācitta and Nirmāṇa, Siddha and Dāna.

བར་ཆད་སེལ་དང་དག་པ་དང་། ། མི་གཡོ་བ་དང་མངོན་དུ་གསལ། ། གཙུག་ཕུད་ལྔ་དང་ཞི་བ་དང་། ། གྲགས་དང་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་དང་། ། སྤྲུལ་དང་རབ་ཏུ་སྤྲུལ་པ་དང་། ། རབ་ཏུ་གྲགས་དང་རབ་མཆོག་དང་། ། དཔལ་དང་དཔལ་གྱི་ཞིང་དང་ནི། ། ལྷ་དང་ལྷ་ཡི་དབང་པོ་དང་། ། སྟོན་དང་འཇིག་རྟེན་རབ་ཏུ་གྲགས། ། བྱམས་པ་ཆེ་དང་སྙིང་བརྩེ་དང་། ། ཤེས་རབ་ཆེ་དང་བདུད་སྡེ་འཇོམས། ། འཇིག་རྟེན་འདྲེན་དང་མཆོད་འོས་དང་། ། བཀུར་བའི་འོས་དང་བླ་མ་དང་། ། ས་རྣམས་ནོན་དང་བྱ་བ་རྫོགས། ། ཆོ་འཕྲུལ་ཆེ་དང་འབྲས་བུ་ཆེ། ། མཚན་རྣམས་རྫོགས་དང་དོན་བཞི་སྟེ། ། མཚན་མཆོག་ཉིས་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་སོ། ། དེ་ལ་ཚིག་གི་བདག་པོ་ཞེས་པ་ནས། མིང་ནི་ཡང་དག་བརྗོད་པའི་མཆོག། ཅེས་པའོ། ། མཆོག་ཅེས་པ་ནི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའོ། ། དེའི་དོན་ནི་ལྷ་མོ་འདུད་ཀྱིས་བསྟོད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་རྣམས་སྤྲིན་དང་བྲལ་བའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ནི་འབྲས་བུའོ། ། འོ་ན་གདུལ་བྱ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། དོན་ཟབ་དོན་ནི་རྒྱ་ཆེ་བ། ། ཞེས་པ་ནས། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བར་གོ། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མྱུར་དུ་ཞི་བ་དང་དོན་ཆེན་པོ་འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་ཐོབ་པའོ། ། དེ་ལ་ཐོབ་པར་ཅིས་ཤེས་སྙམ་ན། ཕན་ཡོན་ཐོག་མར་ཏེ་ཚོགས་ལམ་དང་མཐོང་ལམ་དང་བསྒོམ་ལམ་པའི་རྒྱུད་ལ་ཐོས་པ་བསམ་པ་བསྒོམས་པས་སོ། ། ཡང་ན་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ལམ་འདི་ལ་བརྟེན་པས་སོ། ། དེ་ནི་དག་པའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ། སྟེང་གི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ།

Dispelling obstacles, purity, immovability, and manifest clarity; the five topknots, peace, renown, and great renown; emanation and great emanation, great renown, and supreme; glory and the field of glory; gods and the lord of gods; the teacher, renowned throughout the world, great love, and compassion; great insight, and the subduer of the hosts of Māra; the guide of the world, worthy of offerings, worthy of veneration, and the guru; having traversed the stages, the completion of activities, great miracles, and the great fruit; the perfection of the marks and the four purposes—these are the two hundred and twenty-two supreme marks. Regarding this, from the words "Lord of Speech" up to "the supreme of all names," the term "supreme" means preeminent. Its meaning is that through the goddess’s praise, those maṇḍalas became like a cloudless sky; this is the fruit. If one asks how the disciples, the bodhisattvas, realize this: from the words "profound meaning and vast meaning" up to "the perfect Buddhas of the present," one understands the profound and the vast. The obscuration of the knowable is swiftly pacified, and the great purpose is the attainment of the fruit, the Dharmakāya. If one wonders how that attainment is known, it is through hearing, reflecting, and meditating within the mental continuums of those on the paths of accumulation, seeing, and meditation. Alternatively, it is because the Buddhas of the three times rely upon this path. This is purity. Thus, the maṇḍala having become invisible, he offered a prayer to the Blessed One above.

མ་དག་པའི་དོན་དུའོ། ། གསང་དབང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ལུས་བཏུད་ནས་ནི་ཞེས་བྱ་བས་གང་གིས་གང་ལ་གང་ལྟར་ཞུས་ཞེས་པའོ། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་བྱ་བས་གང་ཞུས་པའོ། ། མགོན་པོ་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི། ། ཞེས་པ་ནས། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བཤད་པར་འཚལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞུ་བ་པོ་དབང་རྫོགས་ཤིང་སྦྱངས་པས་གཞན་དོན་དུ་ཞུ་བ་ཞེས་བྱ་བས་སོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཞུ་ན། ཉོན་མོངས་པས་ནི་ཞེས་པ་ནས་བླ་མེད་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ནི་གསོལ་བ་གདབ་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་འདི་བཤད་པའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་སྣོད་བཅུད་སྦྱང་བ་བསྟན་ནས། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཁྱོད་ནི་རྩེ་གཅིག་ཡིད་ཀྱིས་ཉོན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞུ་བ་པོ་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའོ། ། ལེགས་སོ་ཞེས་གསོལ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་ཤིང་དགའ་བའི་ཚིག་གོ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་དུས་ལ་བབ་པའི་ཚིག་གོ། ། གསང་སྔགས་ཞེས་པ་ནས་འཆང་བའི་རིགས་ཞེས་བྱ་བས་ཐེག་པའི་ཁྱད་པར་གསུམ་སྤྱད་པའི་ཁྱད་པར་རོ། ། དེ་ལ་དགོངས་ནས་རིགས་ཀྱང་གསུམ་སྟེ། རིགས་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཆེར་གཟིགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཉིས་དོར་བར་བྱ་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རིགས་ལ་གཟིགས་ནས་སྔགས་དང་མཚན་གྱི་དོན་བསྟན་པ་ནི། ཚིག་གི་བདག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི་མཚན་གྱི་དོན་ཏོ། ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་དྲུག་ནི་རྩ་སྔགས་དྲུག་གོ། ། གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་ཐབས་ཤེས་རབ་སྟེ་ས་བོན་གྱི་རྣམ་པའོ། །

This is for the sake of the impure. From the words "the secret empowerment" up to "having bowed the body," it is shown by whom, to whom, and in what manner the request was made. By the words "please explain again and again," it is shown what was requested. From "O Protector, of all the perfect Buddhas" up to "I wish to explain it to sentient beings," it is shown that the requester, having completed the empowerments and undergone purification, requests for the sake of others. For what purpose is it requested? From "by the afflictions" up to "the unsurpassed fruit." That is the formal supplication. From "then" up to "the three worlds," it is shown that the environment and its inhabitants are purified through the blessing of explaining these qualities of meditative absorption. From "Vajrapāṇi" up to "listen with a one-pointed mind," it is the generation of enthusiasm in the requester. By the words "excellent," it is the expression of rejoicing and joy. "Then" is a term indicating that the time has arrived. From "secret mantra" up to "the family of the holder," it is the distinction of practicing the three specific vehicles. With that in mind, there are also three families; from "the three families" up to "having looked upon them greatly," the two [other families] are to be set aside. Having looked upon the family of Mahāmudrā, the explanation of the meaning of the mantra and the name is as follows: "Lord of Speech" refers to the Blessed One. The "verse" is the meaning of the name. The "six kings of secret mantra" are the six root mantras. "Non-dual" refers to method and insight, in the form of seed syllables.

མི་སྐྱེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱན་དྲང་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྲེང་བའི་སྔགས་སོ། ། དེ་དྲིལ་བ་ནི་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོའི་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་དང་པོའི་འདབ་མ་དྲུག་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ། རྡོ་རྗེ་དང་། པདྨ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། ལས་རྣམས་ལ་རྩིབས་བཞི་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་རྩིབས་དྲུག་པ་མུ་ཁྱུད་བཞི་དང་ལྡན་པའོ། ། གཞན་ལ་མུ་ཁྱུད་དེ་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཁ་དོག་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། མཐིང་ག་དང་། དམར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། དཀར་པོའོ། ། ཨེ་ཨཻ་ཨོ་ཨཽ་ཨཾ་ཨཿསྟེ། དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བ་ལ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ། ཨ་ཨཱ་ཨི་ཨཱི་ཨུ་ཨཱུ་ཨེ། འཁོར་ལོ་གཉིས་པའི་ལྟེ་བ་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལའོ། ། དེ་གཉིས་ཁ་སྦྱར་བར་དུ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་རོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་ཞེ་ན། པྲཛྙཱ་ཤེས་རབ་སྟོང་པའོ། ། ཛྙཱ་ན་ཐབས་ཏེ། མཱུརྟི་ནི་དབྱེར་མེད་པ་སྟེ། མཐའ་གཉིས་ལ་མི་གནས་པའོ། ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དུཿཁཙྪེ་ད་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་སེལ་བར་བྱེད་ཅིང་གཅོད་པར་བྱེད་པས་ན་སྙིང་རྗེའོ། ། གཅོད་པ་དེ་ཉོན་མོངས་པ་རྩ་བ་ནས་མེད་པ་དེ་ཤེས་རབ་རྩེ་གཅིག་པས་འབིགས་པས་ན་བཛྲ་ཏཱིཀྵྞའོ། ། འོ་ན་འབྲས་བུ་ཅི་ཞེ་ན། ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡ་སྟེ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐུའོ། ། དེའི་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞེ་ན། གཞན་དོན་སྒྲུབ་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་གསུང་དབྱངས་ཏེ་ཝཱ་གཱི་ཤྭ་རའོ། ། འོ་ན་ཐུགས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཨ་ར་པ་ཙ་ནའོ། ། དེའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཨ་ཨཱ་ཨི་ཨཱི་ཨུ་ཨཱུ་ཨེ་སྟེ། རྒྱུས་ཁྱབ་པའོ། །

The term "unborn" refers to the garland of mantras for the invitation and so forth. Its binding is the wheel of insight (prajñā), which is the sixth petal of the first wheel of the maṇḍala. For the bodhisattvas, the vajra, the lotus, the jewel, and the activities, there are four spokes. For the Tathāgata, there are six spokes and it is endowed with four rims; for the others, the rims should be understood to be similar. The colors are variegated, blue, red, yellow, green, and white. These are e, ai, o, au, aṃ, and aḥ. In the center, upon the hub, on a sun maṇḍala, are a, ā, i, ī, u, ū, and e. On the hub of the second wheel, on a moon maṇḍala, are [the remaining vowels]. Between these two joined together is the heart of the wisdom being (jñānasattva). Why is it called a "wheel"? Pra is insight, which is emptiness; jñā is method; mūrti is their inseparability, not abiding in the two extremes. Based on that, duḥkhaccheda means compassion, because it clears away and cuts through suffering. That cutting is the eradication of the afflictions from the root; because it pierces with one-pointed insight, it is vajratīkṣṇa. If one asks what the result is, it is jñānakāya, the body of the non-duality of method and insight. If one asks what its qualities are, it is the melodic speech that unerringly accomplishes the welfare of others, which is vāgīśvara. If one asks what the mind is like, it is arapacana, the nature of the five wisdoms. If one asks what the connection between its cause and result is, it is a, ā, i, ī, u, ū, and e, which are pervaded by the cause.

བཅུ་གཉིས་ནི་འབྲེལ་པའོ། ། སྠི་ཏོ་ཧྲྀ་དི་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟི་ར་ཧཾ་བུདྡྷོ། བུདྡྷཱ་ནཱཾ། ཏྲྱ་དྷཱ་བརྟཱི་ནཱཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུས་ཁྱབ་པའོ། ། འོ་ན་གང་གིས་ཁྱབ་ཅེ་ན། ཨེ་ཨཻ་ཨོ་ཨཽ་ཨཾ་ཨཿཞེས་བྱ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དྲུག་གིས་ཁྱབ་པའོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་འཁོར་ཞེ་ན། མ་རིག་པ་འགྲོ་བ་དྲུག་ཏུ་ལོག་ཤེས་འཁོར་བ་དང་། ཐབས་ཤེས་རབ་འབྲེལ་པས་ཤེས་རབ་འཁོར་བ་དང་། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་ཆོས་སྐུ་འཁོར་བའོ། ། སྔགས་ཀྱི་དོན་ཏོ། ། དེ་མཚན་གྱི་དོན་ནི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱ་བའི་རིམ་པ་ནི་རང་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སུ་མོས་པས་མདུན་དུ་དཀོན་མཆོག་མཆོད་ཅིང་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་བྱའོ། ། ཨ་བྷཱ་བ་སྭ་བྷཱ་བ་བི་ཤུདྡྷཿ། བཛྲ་ཙཀྵུ་ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཿཞེས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ས་བོན་ཨ་ལས་ཧཱུཾ། དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་འོད་འཕྲོ་ལ་རྩེ་མོ་གྱེས་ཤིང་ཁྲོ་ཞལ་དྲུག་པ་རྩེ་ལྔ་པ་འགྲེང་བ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་གྲུ་གསུམ་ནང་དུའོ། ། བུམ་པ་སྟོང་པར་དྷཱིཿལས་བྱུང་བའི་མཆོད་རྟེན། དེའི་བུམ་པར་ཤེས་རབ་གྲུ་གསུམ་དུ་ཐབས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པའི་ཚུལ་དུ་བྷྲཱུཾ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་ངོ་། ། དེ་ཡང་ཐབས་ཤེས་རབ་ཚུལ་དུ་བརྩེགས་མའོ། ། ཚོམ་བུ་ལ་སེང་གེ་དང་། གླང་པོ་ཆེ་དང་། རྟ་དང་། རྨ་བྱ་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་རྣམས་དབུས་སུ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འདིར་གཞན་དུ་སོ་སོར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཙོ་བོའི་གདན་ལྔ་འཁོར་རྣམས་ཟླ་བའི་སྟེ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཉི་ཟླའི་སྟེང་དུ་ནི། ། དེ་དབུས་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་གསུམ་ཚུལ་དུ་བསྒོམ། །

The twelve are the links of dependent origination. "Sthito hṛdi jñānamūrtir ahaṃ buddho buddhānāṃ tryadhvavartinām" means that the resultant Dharmakāya is all-pervasive. If one asks by what it is pervaded, it is said: "E ai o au aṃ aḥ," which means it is pervaded by the six wisdom beings. If one asks how it revolves, ignorance revolves as the six classes of beings through distorted cognition; wisdom revolves through the union of method and wisdom; and with respect to the five wisdoms, the resultant three bodies—the Dharmakāya—revolve. This is the meaning of the mantra. As for the meaning of the name and the stages of the yoga practice: through the conviction of oneself as the Primordial Buddha, one should perform the worship of the Three Jewels before oneself, the confession of misdeeds, and so forth. With "Abhāva svabhāva viśuddhaḥ vajracakṣu a ā aṃ aḥ," one should contemplate emptiness. Then, from the seed syllable A, comes HŪṂ; from that, a black vajra emitting light, with its prongs spreading out, six wrathful faces, and five points, standing upright within the triangular nature of phenomena (dharmatā). In the empty vase, from DHĪḤ, arises a stūpa. In its vase, within a triangular wisdom, the celestial mansion arises from BHRŪṂ in the manner of the support of method. That too is stacked in the manner of method and wisdom. Regarding the clusters, lions, elephants, horses, peacocks, and garuḍas are to be understood individually in their respective places, in sequence, in the center. The five seats of the principal deity and the retinue are upon moons; upon the sun and moon of method and wisdom, one should meditate in the manner of the three yogas in their center.

གཞན་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་གར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སོ་སོའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྟན་པ་ནི། ། མདོག་དཀར་ཞལ་དྲུག་མཉམ་གཞག་ཨུཏྤལ་པོ་ཏིས་མཚན། ། མདོག་དཀར་ཨ་ར་པ་ཙ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའོ། ། མདོག་མཐིང་སྡུག་བསྔལ་གཅོད་ནི་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲིའོ། ། མདོག་དཀར་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ཨུཏྤལ་ལོ། ། མདོག་སེར་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་རིན་ཆེན་རལ་གྲིའོ། ། མདོག་དམར་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་རལ་གྲི་པདྨའོ། ། མདོག་ལྗང་ཡེ་ཤེས་སྐུ་ནི་རྒྱ་གྲམ་རལ་གྲིའོ། ། རབ་ཏུ་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་དང་ནི་པདྨའོ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་རིན་པོ་ཆེ་དང་རལ་གྲིའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་འོད་ལས་དེ་འབྱུང་དྲུག་པོ་ནི། ། ཕ་རོལ་དྲུག་ལྡན་སངས་རྒྱས་དྲུག་གི་མཚན་ནི་སྤྲོ། ། ད་ནི་མཚན་དོན་བཤད་པ་ནི། ཁོང་ནས་འབྱུང་བ་སྐྱེ་བ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་བཞི་པས་གསང་བའི་ཡུམ་བསྟན་ཏེ། ཕུང་པོའི་བདུད་བཅོམ་པ་ནི་ཁོང་ནས་རང་འབྱུང་གི་མེས་བསྲེགས་ཏེ། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་སྤངས་ནས་སྨྲ་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པའོ། ། དཔའ་བོའི་སྡེ་དང་རབ་ཏུ་འཇོམས། ། ཟླ་བའི་འོད་དང་འོད་ཟེར་འཕྲོ། ། པདྨའི་འོད་དང་སྐར་མའི་རྒྱལ། ། རི་རབ་མཚན་དང་ཞེས་བྱ་བས་ཡུམ་བཞིའི་མཚན་ནོ། ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་སྟེ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དང་། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཨ་ལས་བྱུང་། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ས་བོན་དང་བཅས་པའོ། ། འོད་ཟེར་བཟང་དང་ཀུན་དུ་འོད། ། མར་མེ་མཛད་དང་སྨན་གྱི་བླ། ། དེས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་མཚན་ནོ། ། སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་སྟོན་པ་ནི། བརྗོད་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ་ཡི་མཆོག།

The others should be understood according to the maṇḍala ritual. Regarding the teaching on the individual wisdom beings (jñānasattva): White in color, with six faces, in the mudrā of meditative equipoise, and marked by an utpala flower and a volume of scripture. White in color, [holding] the syllable A-ra-pa-ca, a vajra, and a bell. Blue in color, the "Cutter of Suffering," holding a vajra and a sword. White in color, Prajñājñāna, holding a wheel and an utpala flower. Yellow in color, Vāgīśvara, holding a jewel and a sword. Red in color, Vajratīkṣṇa, holding a sword and a lotus. Green in color, Jñānakāya, holding a crossed-vajra and a sword. The "Supreme Vajra" holds a wheel and a lotus. The vajra, lotus, jewel, and sword. From the light of the dharma-mudrā, these six arise; they are the emanations of the names of the six Buddhas who possess the six perfections. Now, to explain the meaning of the names: "Arising from within, unborn"—by these four words, the secret consort is taught. Having conquered the māra of the aggregates, she is burned by the fire of self-arising from within; having abandoned verbal expression, she transcends the domain of speech. The names of the four consorts are: Vīrasena and Pracaṇḍā, Candrābhā and Raśmipramuñcanī, Padmābhā and Jyotirāja, and Merukūṭā. Thus, the Buddha, the Primordial Buddha, and the Perfect Buddha arise from the syllable A; this is the wisdom being together with the seed-syllable. Suprabha and Samantaprabha, Dīpaṃkara and Bhaiṣajyaguru—these are the names of the Primordial Buddha and the wisdom being. To demonstrate the miraculous display of arising from the unborn: "The supreme cause of all expressions."

ཚིག་ཀུན་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད། ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཨ་ལས་བྱུང་། ། ཞེས་བྱའོ། ། ཆོས་སྐུ་སྤྲོས་མེད་དེ་ལས་གཟུགས་སྐུ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དུག་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པ་འབྱུང་བ་ནི། མཆོད་པ་ཆེན་པོ་འདོད་ཆགས་ཆེ་ནས། ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་བྱེད་པའི་མཐར་ནུབ་ཕྱོགས་བདེ་བ་ཅན་དུ་གདུལ་བྱ་ཆགས་པའི་སྐུ་འཆི་བདག་གི་བདུད་བཅོམ་སྟེ། རིགས་ལྔ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། ཚངས་པའི་མཚན་དང་རྒྱུན་དུ་གནས། ། བྱམས་པའི་སྟོབས་དང་རི་རབ་བརྩེགས། ། རྣམ་པར་གནོན་དང་རིན་ཆེན་སྣང་། ། ཡིད་དགེ་བ་དང་འོད་དཔག་མེད། ། ནམ་མཁའི་མཛོད་དང་པདྨའི་ཞབས། ། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་དང་རབ་ཞི་འོད། ། གཙུག་ཏོར་ཅན་དང་དཔེ་བྲལ་ཐུགས། ། འོད་ཟེར་ཤར་དང་དཀོན་ནས་དྲི། ། རྒྱལ་བ་ལྔའི་མཚན་ནོ། ། དེ་ལ། འདོད་པ་ཆེན་པོ་བདེ་བ་ཆེས་གདུལ་བྱ་ཡུལ་ཞི་བ་ནི་སེམས་དཔའ་བཞི་སྟེ། སྒྲའི་རྣམ་ཤེས་རང་བཞིན་ནོ། ། གཟུགས་ཆེ་ལུས་ཀྱང་ནས་སྤངས་པའི་མཐར་སྐུ་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། དྲིའི་རྣམ་ཤེས་རང་བཞིན་གྱི་སེམས་དཔའ་བཞིའོ། ། ཤེས་རབ་མཚོན་ཆེན་ནས་གསལ་བ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རོའི་རྣམ་ཤེས་རང་བཞིན་གྱི་སེམས་དཔའ་བཞི་སྟེ་གོ་རིམ་བཞིན། མཁས་པ་སྒྱུ་འཕྲུལ་ནས་མིག་འཕྲུལ་ཅན་གྱི་མཐར་རེག་བྱའི་རྣམ་ཤེས་རང་བཞིན་ཏེ། སེམས་དཔའ་བཞིའི་རང་བཞིན་ནོ། །

It makes all words perfectly clear: "In this way, the Buddha, the Blessed One, the Perfect Buddha, arises from the syllable A." Thus it is said. From that unelaborated Dharmakāya, the first Rūpakāya Buddha, the purification of the five poisons, arises. From the "Great Offering of Great Desire" up to "Dispelling All Attachment," he subdues the Māra of the Lord of Death in the western realm of Sukhāvatī for the sake of those to be trained who are characterized by attachment; this is the praise of the five families. The names of the Buddhas are: Brahmā, Constant Abiding, Power of Loving-kindness, Mount Meru Peak, Victorious, Jewel Radiance, Virtuous Mind, Amitābha, Sky Treasury, Lotus Feet, Jewel Heap, Peaceful Light, Uṣṇīṣa, Peerless Mind, Rising Rays of Light, and Rare Fragrance. These are the names of the five Victors. Regarding that: those who subdue through great desire and great bliss are the four Bodhisattvas, the nature of which is the consciousness of sound. From "Great Form" up to "Abandonment," the end is the pure body, the nature of which is the four Bodhisattvas of the consciousness of smell. From "Great Wisdom Weapon" up to "Great Clarity," these are the four Bodhisattvas of the nature of the consciousness of taste, in their respective order. From "Skillful Illusion" up to "Magician," these are the nature of the consciousness of touch; such is the nature of the four Bodhisattvas.

དེ་ཡང་གཟུགས་དང་ཁ་དོག་དང་མཚན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་གྲགས་པས་གཤིན་རྗེ་ལ་སོགས་པ་འབྱེར་བར་བྱེད་པ་དེས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་པདྨའི་འདབ་མ་འདོད་པ་ཆེན་པོ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ལ་བསྐོར་ཞིང་དེ་ཡང་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་ཐབས་ཅིག་སྟེ། ཡངས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དྲག་པོས་འདུལ་བའི་སྐུ་སྟེ། དྲག་པོའི་བདུད་འཇོམས་པའོ། ། ཕྱག་གི་འོད་དང་ཐུགས་རྗེ་ཅན། ། པདྨའི་ཕྱག་དང་པདྨའི་ཞབས། ། ཆུ་ཡི་ལྷ་དང་ཙནྡན་ཕྱག། ཡོངས་སུ་དག་དང་དག་པའི་ཞིང་། ། འོད་ཀྱི་སྣང་དང་སྣང་བའི་དཔལ། ། རིན་ཆེན་ཕྱག་དང་པདྨའི་ཕྱག། འོད་ཟེར་བཟང་དང་ཉི་ཟེར་འོད། ། དྲག་པོའི་བདེ་དང་ཤུགས་ཕྱུང་དང་། ། སྤྱན་བཟང་པོ་དང་ཐུགས་ཀྱི་སྤྱན། ། བདུད་སྡེ་འཇོམས་དང་ཉོན་མོངས་སེལ། ། ནམ་མཁའི་འོད་དང་ཀླུ་དབང་རྒྱལ། ། གཞོན་ནུའི་འོད་དང་རྫུ་འཕྲུལ་ཅན། ། ཞེས་པའོ། ། འོད་ཀྱིས་སྣང་བ་དང་གསལ་བས་སྐྱོ་བ་དང་ལྡན་ནས་ལམ་ལ་བཀོད་དེ། འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་བྱོན་ནས་སྤྱོད་པ་མཛད་པ་ནི། སྦྱིན་བདག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ལོངས་སྤྱོད་སྤངས་པ་དང་། ། ཁབ་དང་འཁོར་དང་ཡབ་ཡུམ་སྤངས་ཏེ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། ཐམས་ཅད་བཟོད་པས་ཡིད་མི་གཡོ་བ་ལ་ཞུགས་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་སྟེ། བརྩོན་འགྲུས་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་བདག་ཉིད་དང་། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་གི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལྷ་མོ་རྣམ་པ་བཞི་དག་གོ། ། བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་ཐབས་དང་སྨོན་ལམ་ནི། སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་གི་རང་བཞིན་ལྷ་མོ་བཞིའོ། ། སྟོབས་ནི་ནམ་མཁའི་ཁམས་དང་མིང་གི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པའོ། །

Furthermore, by the sound of the name Vajrapāṇi, renowned for his form, color, and marks, he causes Yama and the others to flee. He circles the lotus petals of the abode of great bliss, the Primordial Buddha of Great Desire, together with an immeasurable retinue. He is the fierce embodiment that tames, the subduer of the fierce Māras. "Radiant in hand and compassionate, Lotus-handed and lotus-footed, Lord of Waters and Sandalwood-handed, Utterly pure and the pure realm, Splendor of light and the glory of illumination, Jewel-handed and lotus-handed, Fine rays and the light of sunbeams, Fierce bliss and the one who exerts power, Fine-eyed and the eye of the heart, Subduer of the hosts of Māras and dispeller of afflictions, Light of space and King of the Nāga Lords, Youthful light and the one with miraculous powers." Having become weary through the appearance of light and clarity, he established them on the path. Having come to Jambudvīpa and engaged in conduct, he is known as the "Benefactor." Having renounced the enjoyments of a universal monarch, and having renounced the palace, the retinue, and his parents, he entered into the unwavering mind through ethical discipline and all-encompassing patience, thereby abandoning the afflictions. He is the nature of the four perfections, such as diligence, and the four goddesses who are the nature of the elements of earth, water, fire, and wind. Meditative concentration, insight, method, and aspiration are the four goddesses who are the nature of sound, smell, taste, and touch. Power is the hook and the noose, which have become the nature of the space element and the consciousness of names.

ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་དབང་པོའི་རང་བཞིན་ལྕགས་སྒྲོག་དང་དྲིལ་བུའོ། ། ཉོན་མོངས་ཆགས་པའི་བདུད་འཇོམས་པས་སོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་མཛོད་དང་ཡོངས་སུ་དགེ། ཡིད་དགེ་བ་དང་རི་རབ་ལྷ། ། བྱམས་པའི་སྟོབས་དང་དགའ་བས་སྦྱིན། ། རབ་གྲོལ་མཛད་དང་མི་མཉམ་གཟིགས། ། ཕྱོགས་མེད་མཛད་དང་ཀུན་བསྐྱོད་མཛད། ། སྣང་བའི་སྟོབས་དང་སྟོང་པའི་རྒྱལ། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱན་ལྔ་དང་ལྡན་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་སྟོབས་དང་རྒྱ་མཚོ་སྤྲིན། ། ཞེའོ། ། བྱམས་ཆེན་རང་བཞིན་ནས། ཚུལ་གྱི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བས་ནི་རང་དོན་གྲུབ་ནས་གཞན་དོན་དུ་ཞུས་པ་ནི་རྒྱུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བློ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་རང་དོན་ཤེས་པ་ཇི་ལྟ་བ་ལ་མཁས་པ་གཞན་དོན་ཇི་སྙེད་པ་སྟེ། ཐབས་ཆེ་བ་བསམ་པའོ། ། ལུས་ཏེ་རྫུ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་པ་སྟོན་ཏེ། འགྲོ་བ་དྲུག་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་སྟེ། དཔེར་ན་ཡིད་གཅིག་དུ་མར་སྣང་བ་དང་འདྲ་བའི་རྫུ་འཕྲུལ་དེ་ཡང་ཁྱད་པར་ཅན་ཕ་རོལ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་ལུས་དང་གདུལ་དཀའ་བ་འདུལ་བར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་མཁྲེགས་པ་མ་རིག་པའི་བྲག་དང་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་འཇོམས་པ་འཛིན་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་ལས་སྐྱོབ་པའི་རིགས་ཀྱི་མཆོག་བླ་མ་དམ་པ་དེ་ལ་གསང་སྔགས་ལ་མོས་ཤིང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པའི་ཆེད་དུ་ཐེག་པའི་མཆོག་ཐོབ་པའི་ཐབས་ཞུས་པ་ལས། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚད་མེད་པ་བཞི་དང་། རྣ་བའི་དབང་པོའི་རང་བཞིན་བསྐལ་བཟང་བཞིའོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་དང་། སྣའི་དབང་པོའི་རང་བཞིན་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་བཞི་སྟེ་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། ། སྲིད་པའི་རི་བོ་འཇོམས་པའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་དང་།

The Ocean of Wisdom is the nature of the sense faculty of form, [symbolized by] the iron chain and the bell, because he conquers the demon of the affliction of attachment. The Treasury of Miracles and the Utterly Virtuous; the Virtuous Mind and the God of Mount Meru; the Power of Loving-Kindness and the Bestower of Joy; the Maker of Complete Liberation and the Unequaled Vision; the Maker of Impartiality and the Maker of Universal Movement; the Power of Illumination and the King of Emptiness; and the one endowed with the five eyes of wisdom. Thus it is said: "The Power of Wisdom and the Ocean Cloud." From the nature of Great Loving-Kindness to the phrase "Supreme Method," [it is explained that] having accomplished one's own welfare, one requests [the path] for the sake of others. This is due to two causes: because the intellect is preeminent, one is skilled in knowing one's own welfare as it is, and one knows the welfare of others in all their multiplicity. This is the contemplation of the great method. The body displays various miracles, pervading all six classes of beings. For example, just as a single mind appears as many, such miracles are also distinguished by a body that overpowers others and subdues those difficult to tame. By wielding the vajra-hard [wisdom] that destroys the rocks of ignorance, Maheśvara, and so forth, he is the supreme of all families who protects from all [suffering]. To the sublime Guru, who is devoted to Secret Mantra and abides in the Mahāyāna, he requested the method for attaining the supreme vehicle. [The response consists of] the four immeasurables, such as loving-kindness, and the four [deities] of the Ear Faculty who are of the nature of the Fortunate Aeon; likewise, the four bases of miraculous power and the four [deities] of the Nose Faculty who are of the nature of the Fortunate Aeon, in their respective order. [Also] the four applications of mindfulness that destroy the mountain of cyclic existence.

ལྕེའི་དབང་པོའི་རང་བཞིན་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་བཞིའོ། ། མགོན་པོ་རིགས་མཆོག་ནི་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞི་དང་། ལུས་ཀྱི་དབང་པོའི་རང་བཞིན་དང་བསྐལ་བཟང་བཞིའི་བདག་ཉིད་དོ། ། རྒྱལ་བའི་བཀའ་དང་སྤྲིན་གྱི་ཤུགས། ། སྤྱོད་ལམ་ཞི་དང་ལོག་ལམ་སེལ། ། བྱམས་པའི་འོད་དང་སྤོས་ཀྱི་ཞིང་། ། མཚན་མ་ཞི་དང་མཐོན་ཀའི་རྩེ། ། ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་དང་ཡོན་ཏན་བདེ། ། འཕགས་པའི་ལམ་དང་དྲི་མ་བྲལ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་དང་དྲི་མ་མེད། ། སྤྱོད་ཡུལ་སྤངས་དང་ཀུན་དུ་འཕྲོ། ། རྒྱལ་བའི་འོད་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བས་བསྐལ་བཟང་གི་མཚན་ནོ། ། རྟོག་པ་བསྡུས་པ་སྟེ། རྟོག་པ་གཅིག་ཏུ་ཨ་ར་པ་ཙ་ན་ཞེས་པའོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅུ་བཞི། མཚན་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཉིས་སོ། ། འབྲས་བུ་རང་དོན་བསྟན་ཏོ། ། རང་དོན་གྲུབ་པ་དེས་གཞན་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་དབུས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན་ནོ། ། གཞན་གོང་དང་འདྲའོ། ། ཆོས་སྐུ་ལ་བརྟེན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྐུ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ནི། ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་ཐུབ་ཆེན་ལྡན། ། ཞེས་བྱའོ། ། འོ་ན་རྒྱུ་གང་ལས་འབྱུང་ཞེ་ན། གསང་སྔགས་ཚུལ་ཆེན་ཏེ་ཐབས་དེ་ལས་བྱུང་བའོ། ། གང་འབྱུང་ན་གསང་སྔགས་ཚུལ་ཆེན་བདག་ཉིད་ཅན་དེའོ། ། འོ་ན་དེ་ལས་གཞན་གྱིས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་མེད་དམ་ཞེ་ན། ཕ་རོལ་ཕྱིན་བཅུ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཐོབ་པ་དང་། དེ་ལ་གནས་པ་དེ་ཡང་ཉེས་པས་མ་གོས་པའི་ཚུལ་དུ་བསྒྲུབས་པས་ཅི་འབྱུང་ཞེ་ན།

The nature of the tongue faculty is the four auspicious aeons. The Protector of the Supreme Family is the four right abandonments and the nature of the body faculty, the essence of the four auspicious aeons. "The Victor’s Word and Cloud-Velocity, Tranquil Conduct and Dispeller of Wrong Paths, Light of Maitreya and Fragrant Realm, Peaceful Signs and Sapphire Peak, Cloud of Dharma and Bliss of Qualities, Noble Path and Stainless, Supreme Joy and Immaculate, Abandoned Sphere and Radiant Everywhere, Victor’s Light and Sealed"—these are the names of the Auspicious Aeon. This is the summary of the conceptualizations; in a single conceptualization, it is "Arapacana." There are fourteen verses and eighty-two names. The result for one's own benefit has been shown. To show the benefit for others through the accomplishment of one's own benefit, the maṇḍala of Vairocana is described: in the center is Vairocana, white in color, with one face and two hands, in the mudrā of supreme enlightenment. The rest is the same as above. Based on the dharmakāya is the body of Vairocana; the nature of the mirror-like wisdom within the dharmadhātu is expressed as: "The Great Sage, possessing great sagehood." If one asks from what cause this arises, it arises from that method, the great system of Secret Mantra. What arises is that which possesses the nature of the great system of Secret Mantra. If one asks whether there is no other way to attain it, it is attained through the "attainment of the ten perfections" and so forth. Furthermore, by accomplishing that which abides therein in a manner unstained by faults, what arises?

མགོན་པོ་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་ཐོབ་བོ། ། དེ་གདུལ་བྱ་གང་ལ་སྣང་ཞིང་སྟོན་ཞེ་ན། ས་བཅུ་ལ་ནི་གནས་པ་པོ་ལ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། སེང་གེ་དང་ནི་གསལ་བར་བྱེད། ། ཐུབ་པ་དང་ནི་མེ་ཏོག་མཆོག། མེ་ཏོག་མཛེས་དང་སྤྱན་གསལ་དང་། ། དེད་དཔོན་ཀུན་དང་ཆེན་པོའི་མཆོག། སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་རྒྱུ་སྐར་རྒྱལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྨན་པ་མཆོག། རྒྱན་གྲགས་པ་དང་མཚན་དང་ནི། ། འོད་ཟེར་ཆེ་དང་རྣམ་གྲོལ་ལུས། ། རྣམ་སྣང་མཛད་དང་སྙིང་པོ་ཉི། ། ཟླ་བའི་མཚན་དང་འོད་ཟེར་འབར། ། མྱ་ངན་མེད་དང་སྐབས་དེ་བཞིན། ། ཕྲེང་བ་འཆང་དང་ཡོན་ཏན་འོད། ། དོན་རྣམས་སྟོན་དང་མར་མེ་མཆོག། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་མཚན་ནོ། ། ཐོག་མ་མེད་པ་སྤྲོས་མེད་བདག། ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བདེན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པར་བསྟན། ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་ནས། གཉིས་མེད་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྟོན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སྣང་མེད་པས་གྲུབ་བོ། ། འོ་ན་གཉིས་སུ་འདོད་པ་གང་ཞེ་ན། གང་ཟག་དང་ཆོས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་བདག་དང་བདག་གིའོ། ། དེ་མེད་པར་བྱེད་པས་ན་བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བས་སོ། ། འབར་བ་བཟང་དང་སྨན་བཟང་པོ། ། མཛོད་བུ་འཛིན་དང་དཔའ་བོ་དང་། ། བརྟན་པོར་གནས་དང་དཔལ་མགོན་དང་། ། མཐོང་ན་དགའ་དང་ཡོན་ཏན་ཏོག། སྒྲ་གཅན་བྱང་སེམས་སྒྲ་གཅན་དང་། ། ཚངས་པའི་མཚན་དང་བསྟོད་པའོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་གཉིས་ཡུམ་བཞི་ལ་བསྟོད་པ་སྟེ། དང་པོ་དང་ཐ་མ་ལ་གཉིས་གཉིས། བར་མ་གཉིས་ལ་རེ་རེའོ། ། དེས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། བདག་མེད་ཅེས་པའི་དོན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སེམས་དཔའ་བཞི་སྟེ། བར་མ་ལ་ནི་གཉིས་སུ་བརྗོད། །

The Protector has attained the sovereignty of the ten grounds. If one asks to whom he appears and for whom he teaches: it is for those who abide on the ten grounds; this is easy to understand. The Lion, the Illuminator, the Sage, and the Supreme Flower; the Beautiful Flower, the Clear-Eyed, the Leader of All, and the Supreme Great One; the Mighty One, the King of Constellations, the Bodhisattva, and the Supreme Physician; the Renowned Ornament, the Name, the Great Radiance, and the Body of Liberation; Vairocana, the Essence Sun, the Name of the Moon, and the Blazing Radiance; the Sorrowless, and likewise the Opportunity; the Wearer of the Garland, the Light of Qualities, the Teacher of Meanings, and the Supreme Lamp—these are the names of Vairocana. The meaning is: "The self that is beginningless and free from conceptual elaboration." The term "in truth" indicates that it is not an object of expression. From the words "as it was said" up to "he teaches non-duality as non-dual," it is established by the absence of dualistic appearance. If one asks, "What then is the duality that is asserted?" it is the person and phenomena, the apprehended and the apprehender, and "self" and "mine." Because he eliminates these, it is called "selflessness." The Excellent Blazing, the Excellent Medicine, the Holder of the Treasury, the Hero, the One Abiding Firmly, the Glorious Protector, the Joyful to Behold, the Crest of Qualities, the Rāhu Bodhisattva, Rāhu, the Name of Brahmā, and the Praise. These one and a half verses are a praise to the four Mothers: two each for the first and the last, and one each for the two in the middle. By that, it is the Dharmakāya. Through the power of the meaning of "selflessness," there are the four Sattvas; in the middle, they are expressed as two.

ཀུན་དུ་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཡིད་ལྟར་མགྱོགས་ཞེས་བྱ་བའི་མཐར་སྤྲུལ་སྐུའི་ཡིད་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འཇུག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་སྟོབས་པོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བའི་མཐར་སེམས་དཔའ་བཞིར་བརྗོད་དེ་དང་པོ་ལ་གཉིས། ཕྱི་མ་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། ། ཚོགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་འཛིན་པ་སྟེ་ཤེས་པའི་མཐར་ལས་ཀྱི་བཞི་སྟེ། དང་པོ་ལ་གཉིས་ཐ་མ་ལ་རེ་རེ་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། ། ཚུལ་ཆེན་དྲིང་མི་འཇོག་ནི་མཉམ་པར་རྟོགས་ཤིང་ཚིག་གི་ཉེས་པས་མ་གོས་པས་ཚིག་ལ་དབང་ཐོབ་པས་སྙན་པའི་གསུང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་པདྨའི་སེམས་དཔའ་བཞི་ལ་བསྟོད་པའོ། ། ཚངས་པའི་དབྱངས་དང་ཚིག་བརྟན་པ། ། རིག་པ་འཛིན་དང་འོད་མཛད་པ། ། ཆེན་པོ་རི་དང་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། རྒྱལ་བའི་མཚན་དང་འཇིགས་བྱེད་པ། ། རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དང་། ། སྡེ་ཡི་སྟོབས་དང་མེ་ཏོག་འོད། ། དོན་ཡོད་མཐོང་དང་དཔའ་བོ་སྦྱིན། ། མི་ལྡན་པ་དང་སེང་རྒྱལ་མཚན། ། རྒྱལ་པོ་དང་ནི་ཆོས་མོས་དང་། ། དགའ་བའི་རྒྱལ་དང་དོན་ཆགས་སོ། ། ཐེག་པ་དམན་པ་གྲོལ་བ་འམ། ། བདེན་པ་བཞི་དོན་སྟོན་པས་ན། ། རིག་པར་ལྡན་ཞིང་རིག་པའི་མཆོག་གིས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། དེས་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་བསྟན་ཏོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་ནི་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བཞི་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་འབའ་ཞིག་ལས་འབྱུང་བའོ། ། དེ་ནི་ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བས་ཤེས་རབ་མཚོན་ཆེན་ནོ། ། དམ་ཆོས་ཐུགས་རྗེ་ཆོས་རྒྱལ་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ། དེ་དང་ལྡན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། །

From the phrase "all-pervading" up to "swift as thought," the engagement occurs through the power of the mind of the nirmāṇakāya. From the phrase "tathāgata" up to "great power," these are described as the four bodhisattvas; for the first, there are two, and for the latter, they follow the sequence. From the phrase "master of the assembly" up to "grasping, which is knowledge," these are the four of activity; for the first, there are two, and for the last, there is one each, following the sequence. "Great method, not dependent" refers to realizing equality and being untainted by the faults of words; having attained mastery over speech, this is the praise of the four lotus bodhisattvas in their respective order: "Brahma-like voice and firm words, Holder of knowledge and light-maker, Great mountain and vajra-holder, Victorious sign and terrifier, Jewel and lotus, Strength of the host and flower-light, Amoghadarśin and hero-giver, Non-endowed and lion-victory-sign, King and dharma-devotee, Joyful king and intent on the goal." Because they liberate from the inferior vehicle or teach the meaning of the four truths, they are endowed with knowledge and, through the supreme knowledge, this is the praise of Amoghasiddhi. This demonstrates the nirmāṇakāya. The wisdom of the dharmadhātu is free from the entity of grasping at a self. That is the ultimate wisdom; because the four conventional wisdoms arise from it, it arises solely from wisdom. Since it arises from insight, it is the "great weapon of insight." The "Dharma King of the sublime Dharma and compassion" is insight; possessing that is non-duality.

དེ་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྣང་བ་བསྐྱེད་པས་ན་གསལ་བར་ལྡན་ཏེ། དེས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། ལེགས་པའི་ལམ་ཞེས་པ་ནས་གསང་སྔགས་འཛིན་ཞེས་པའི་མཐར་ནི་དང་པོ་ལམ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པས་དོན་གྲུབ་སྟེ། ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་ཤེས་པ་དང་། བསམ་པ་ཤེས་ཏེ། ཁམས་དང་བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་དགོས་ཏེ། རྟོགས་པ་ལ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཤིང་དོན་དམ་པར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ལྷའི་སྐུ་སྒྱུ་མར་སྣང་བ་ལས། དབྱིངས་དེ་ལས་ཡོན་ཏན་ཟད་མི་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བས་ན་ཆོས་ཏེ། དབྱིངས་དེ་ལས་ཡོན་ཏན་ཟད་མི་ཤེས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཟད་མི་ཤེས་ཤེ་ན། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་ལྡན་ཞིང་དཔག་ཏུ་མེད་པས་ན་བསོད་ནམས་བསགས་པའི་ཕྱིར་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་ན་དེས་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཇི་ལྟར་རིག་ཅེ་ན། ཤེས་རབ་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པའམ། ཡེ་ཤེས་རང་ལ་ཤར་ཏེ་ཇི་ལྟ་བར་རྟོགས་པས་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ལྟར་སྣང་ཞིང་། ཐུགས་རྗེ་ཇི་སྙེད་པ་རིག་པ་དེ་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བས་ན་ཡེ་ཤེས་ལྡན་པ་ཡོད་མེད་ཤེས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེའི་རྒྱུར་ཚོགས་གཉིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཚོགས་གཉིས་ཚོགས་ནི་བསགས་པ་ལས་འབྱུང་ངོ་། ། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཚོགས་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྟག་ཏུ་སྦྱིན་པ་ལ་དགའ་བ་དང་། ཁྲོ་བ་ལས་རྒྱལ་བའི་བཟོད་པ་དང་། ཉོན་མོངས་ལས་རྒྱལ་ཞིང་སེམས་རྣལ་དུ་ཞུགས་པའི་ཐབས་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་ཞིང་བསམ་པ་བརྟན་པོའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་།

Because it generates the appearance of all things, it is endowed with clarity; this is the praise of the Blessed One Akṣobhya. From the words "the excellent path" up to "holder of secret mantra," the first [point] is that the goal is accomplished through the unerring path. One must know the objects of knowledge as they are, and know the intentions; one must know the distinctions between the elements and the latent tendencies. Regarding realization, all conceptualization is abandoned, and in the ultimate sense, the conventional appears as the illusory body of the deity. Because the fruit of inexhaustible qualities arises from that expanse, it is "Dharma," for inexhaustible qualities arise from that expanse. If one asks why it is inexhaustible: it is because it possesses the immeasurable accumulations of merit and wisdom, and because merit has been gathered and wisdom is possessed. If one asks how the mental continuums of others are known: through the definitive establishment by insight, or through wisdom dawning within oneself and realizing things as they are, the conventional appears like an illusion. Since the knowledge of the full extent of compassion arises from wisdom, one possesses wisdom and knows existence and non-existence. Therefore, to show the two accumulations as its cause, the accumulations arise from having gathered the two accumulations. If one asks what those accumulations are like: they are always delighting in generosity, the patience that conquers anger, and the method of conquering afflictions and entering the mind into composure; they are the diligence of possessing ethical discipline and firm intention.

དམིགས་བྱ་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་བསམ་གཏན་རྣམ་པར་འབྱེད་ཅིང་བློ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པའི་ཤེས་རབ་ཚོགས་སོ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དུས་རྟག་ཏུ་ཀུན་རྫོབ་ལ་བརྟེན་པའི་ལྷའི་སྐུ་དང་མི་འབྲལ་བ་དང་། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་དམ་པར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བློའི་མཆོག་བསྒོམ་པའོ། ། འོ་ན་ཡིད་མི་གཡོ་ཞིང་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པ་ལས་འབྲས་བུ་ཅི་ཞེ་ན། མཆོག་གི་འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ནས་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཞེས་པའི་མཐར་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ལ་བསྟོད་པའོ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཅེས་བྱ་བ་ནས་བསོད་ནམས་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད། ཡེ་ཤེས་འབའ་ཞིག་ནས་སྐུ་གསུམ་འཆང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པའོ། ། དགའ་བར་མཛད་དང་ཆུ་ཡི་ལྷ། ། ཡོན་ཏན་ལག་དང་གླང་པོའི་སྤོས། ། ཟླ་བ་དང་ནི་ཟླ་བར་གྲགས། ། གླང་ཆེན་སྟོབས་དང་ནོར་བུའི་གཙུག། དྲག་པོ་དང་ནི་སེང་གེ་མཆོད། ། ངང་པའི་འགྲོས་དང་དོན་རྣམས་རྒྱལ། ། ཤེས་རབ་བརྩེགས་དང་ལེགས་པར་གནས། ། བདུད་རྩི་ཤེས་དང་ལུས་བཟང་པོ། ། ཡེ་ཤེས་ལྡན་དང་འོད་འཕྲོ་བ། ། དཀའ་ཐུབ་གནས་དང་བཀྲ་ཤིས་འབྱུང་། ། བདེན་པར་སྨྲ་དང་པདྨ་དང་། ། མི་ཡི་ཐེག་དང་བདེ་བའི་ཕྱག། ཡེ་ཤེས་བློ་དང་བློ་དྲི་བྲལ། ། ཚངས་སྦྱིན་དང་ནི་རིན་ཆེན་མཛོད། ། མེ་ཏོག་ལྷ་དང་ལེགས་བསམ་དོན། ། དབང་ཕྱུག་ཆེ་དང་བློ་གྲོས་གྲགས། ། རྣམ་པར་རོལ་དང་ཤེས་པའི་མཆོག། འོད་ཟེར་ཚོགས་དང་རིན་ཆེན་སྙིང་། ། གྲོང་ཁྱེར་མཐོང་དང་ཟླ་བ་ཚེས། ། ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་དང་ཡོན་ཏན་གྲགས།

One gathers the collection of insight that distinguishes meditative concentration focused one-pointedly on the object of observation and brings the intellect to its ultimate excellence. From the perspective of Secret Mantra, this involves never being separated from the deity’s body based on the conventional, and, by relying on the completion stage, meditating on the coemergent supreme intellect in terms of the ultimate. If one asks what the result is from a mind that is unwavering and personally realized, the supreme result—the three bodies and the svabhāvakāya—arises. In this regard, the praise of Amitābha begins with "Sovereign of Dharma" and ends with "Abandoning All." The praise of Ratnasambhava is expressed through the words "Non-conceptual" up to "Possessing Merit." The praise of Jñānasattva is expressed through the words "Sole Wisdom" up to "Holder of the Three Bodies." Delighting One and Lord of Water, Hand of Qualities and Elephant Incense, Renowned as Moon and as Moon, Strength of the Elephant and Jewel-Crest, Fierce One and Honored by Lions, Gait of the Swan and Victory of Meanings, Pile of Insight and Well-Abiding, Knowing Nectar and Fine Body, Possessing Wisdom and Radiating Light, Abode of Austerities and Source of Auspiciousness, Speaker of Truth and Lotus, Vehicle of Men and Hand of Bliss, Wisdom Intellect and Intellect Free of Stain, Brahma-Giver and Treasury of Jewels, Flower God and Well-Considered Purpose, Great Sovereign and Renowned Intelligence, Sporting One and Supreme Knowledge, Mass of Light Rays and Jewel Essence, City-Viewer and Waxing Moon, Object of the Mind and Renowned Qualities.

། ཟླ་བའི་བསིལ་དང་གསལ་བ་དང་། ། སེང་གེའི་མདོག་དང་ལུགས་ལས་བཟློག། སྙིང་པོ་དཔལ་དང་དངོས་མཐར་སྟོན། ། གློག་གི་འོད་དང་སེང་སྦྱིན་པ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་རྒྱལ་བའི་ཏོག། རབ་གྲུབ་གྲགས་དང་བརྩོན་འགྲུས་བརྟན། ། དཔེ་བྲལ་ཤིན་ཏུ་གྲགས་པའོ། ། གཟུགས་སྐུ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དང་། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ནི་འོད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཁོར་བར་བཞུགས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པའི་ཕྱིར་པདྨ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འོད་ཀྱིས་རྒྱས་པར་ཕྱེ་སྟེ། སྲིད་པའི་སྐྱེ་གནས་འགགས་ཏེ་སྲ་ཞིང་མཁྲེགས་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཡང་ཞལ་ལྔ་སངས་རྒྱས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་དཔྲལ་བ་ན་རེ་རེ་ཡོད་པ་ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་འོད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པས་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པ་པོ། ། སངས་རྒྱས་སྲས་པོ་དམ་པའི་མཆོག། ཅེས་པའོ། ། ནམ་མཁའ་ལས་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལས་པདྨའི་སྦུབས་ནས་འཐོན་ཏེ་རང་འབྱུང་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་འོད་ཆེན་གཞན་གྱི་འོད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་ནི་དཔེར་ན་བསྐལ་པའི་མེ་ཡིས་ཐམས་ཅད་སྲེག་ཅིང་འོད་གཞན་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པས་མུན་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་འོད་དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་ལ་སྣང་ཞིང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་། ལྷའི་འོད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་འགྲོ་བ་རྣམས་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མ་ལྟ་བུའི་སྐུ་གཟི་བརྗིད་དང་ལྡན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ལྔ་ཞེས་པ་ནས་ཤེས་པ་སྲིད་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བའི་མཐར་དང་པོ་སངས་རྒྱས་ལ་བསྟོད་པའོ། ། ཆོས་ལས་འབྱུང་སྟེ་སྒྲ་སྙན་མའོ། ། སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་འགྲོ་བའི་བདག། ཅེས་གར་མཁན་མའོ།

The coolness and clarity of the moon, the lion’s color, and the reversal of the natural order; the essence, glory, and the manifestation of the ultimate reality; the light of lightning and the lion’s gift; the invincible crest of the Victor; the well-accomplished fame and firm diligence; the peerless and highly renowned. Regarding the Form Body and the Primordial Buddha: although the Nature Body (svabhāvakāya) abides in saṃsāra by way of light, it is unstained by the defects of the afflictions. Thus, the light of the Tathāgata causes the lotus to fully blossom. The birthplace of existence having ceased, that firm and solid Nature Body also possesses five faces, the nature of the five Buddhas, with the eye of insight in each of the foreheads. Because it is generated by the light of method and wisdom, it is said: "The progenitor of all Buddhas, the supreme among the noble sons of the Buddhas." From space—that is, from emptiness—it emerges from the interior of the lotus as the self-arisen one. The great light of the five Tathāgatas, which outshines the light of others, is like the fire at the end of an eon that burns everything and outshines other lights, thereby dispelling all darkness. Likewise, the light of the five Tathāgatas also illuminates all; it is a body endowed with majesty, like a lamp of primordial wisdom that matures migratory beings by outshining the light of the śrāvakas, pratyekabuddhas, and gods. The section from "The five bodies of the Buddha" up to "consciousness arises from existence" is the praise of the Primordial Buddha. "Arising from the Dharma" refers to the goddess Melodious Sound. "Immediately upon birth, the lord of migratory beings" refers to the goddess Dancer.

། ནམ་མཁའ་རང་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒེག་མོའོ། ། གཅིག་པུ་སྲ་མཁྲེགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྲེང་བ་མའོ། ། ནང་གི་ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་བསྟོད་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་བདུག་པ་མ། ། འོད་ཆེན་མཛེས་མའི་མེ་ཏོག་མ། ། ཡེ་ཤེས་སྐར་མ་དྲི་ཆབ་མ། ། འགྲོ་བའི་མར་མེ་མར་མེ་མའོ། ། ཕྱིའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་བསྟོད་པའོ། ། མར་མེ་ཆེ་དང་འཇིག་རྟེན་འོད། ། དཔའ་བོ་དྲི་དང་ཡོན་ཏན་འཛིན། ། མུན་པ་བྲལ་དང་སེང་གེ་སྤྲོ། ། རིན་ཆེན་གྲགས་དང་ཞི་བར་སྦྱིན། ། ཡིད་སྐྱེས་ཟླ་དང་ལེགས་པར་སྟོན། ། རི་བོ་རྩེ་དང་ཆོས་འབྱུང་གནས། ། དོན་རྣམས་ངེས་དང་ཆོས་སྦྱིན་དང་། ། རིན་ཆེན་གནས་དང་དབང་པོ་རྒྱལ། ། སེང་གེ་མནན་དང་བློ་ཡི་གནས། ། སྐལ་བྲལ་གདུགས་དང་ཐམས་ཅད་དཔལ། ། སེང་གེའི་སྒྲ་དང་ཐམས་ཅད་འཕགས། ། ཀླུ་ཡི་འོད་དང་ཡོན་ཏན་ཕྲེང་། ། མེ་ཏོག་རི་དང་དབྱངས་ལྡན་དོན། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དང་ཕྱི་ནང་གི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་སྟེ། སྔགས་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནས་གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བས་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་གཙོ་བོ་དང་ཡུམ་དང་འཁོར་བསྟན་ཏོ། ། དོན་ཆེན་བྱེད་ནི་གདུལ་བྱ་དག་པའི་དོན་དུ་བསྟན། གཙུག་ཏོར་ཆེན་པོ་ནི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ནུབ་པའོ། ། དེ་ལ་ལྷ་མོ་གསང་བའི་ཡུམ་བཞིའོ། ། ངོ་མཚར་བ་ཡི་བསྟོད་པ་ནི་རྨད་དུ་བྱུང་ངོ་། །

"Self-arisen space" is Lāsyā. "Solely firm" is Mālyā. This is the praise of the inner goddesses. Wisdom-wisdom Incense Goddess, Beautiful Great Light Flower Goddess, Wisdom Star Perfume Goddess, Lamp of Beings Lamp Goddess. This is the praise of the outer goddesses. Great Lamp and Light of the World, Heroic Fragrance and Holder of Qualities, Free from Darkness and Lion’s Play, Jewel Renown and Bestower of Peace, Mind-born Moon and Excellent Teacher, Mountain Peak and Source of Dharma, Certainty of Meanings and Giver of Dharma, Jewel Abode and King of the Senses, Lion Tamer and Abode of Intelligence, Umbrella of the Fortunate and Glory of All, Lion’s Roar and All-Exalted, Nāga Light and Garland of Qualities, Mountain Flower and Meaning of Melody, The Primordial Buddha and the names of the outer and inner goddesses. Acting for the benefit of beings in such a manner is the Net of Magical Illusion (Māyājāla-samādhi). From the words "supreme mantra" to "king of secret mantras," the primary deity, the consort, and the retinue of the Net of Magical Illusion are shown. "Performing great benefit" is taught for the sake of pure disciples. "Great Uṣṇīṣa" is the setting of the Primordial Buddha. In that regard, there are the four secret goddess-consorts. The "wondrous praise" is marvelous.

དེ་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་སེང་གེའི་སྟེང་ནས་འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་བཀྱེ་བའི་སྐུ་སྣ་ཚོགས་པ་བསྟན་པ་སྐུའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་འགྲོ་བ་ཀུན་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ལ་དགོད་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དད་པར་བྱས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་མཛད་པའོ། ། འཁོར་ཁྲོ་བོ་དྲང་སྲོང་ཁྲོས་པ་ལྟ་བུ་གར་གྱི་ཉམས་དགུ་དང་ལྡན་པ། རིགས་གསུམ་གྱི་བདག་པོ། གསང་བ་གསུམ་གྱི་བདག་པོ། ལྷ་དང་ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་བ་འཛིན་པའི་རྟགས་སུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེའི་ནང་ནས་གཙོ་བོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཆོས་འབྱུང་དང་། རང་འབྱུང་གི་མཆོད་རྟེན་དང་། གཞལ་ཡས་ཁང་གིས་ནི་ཆོས་མཚོན། ལྷའི་རྣམ་པས་སངས་རྒྱས། མཚན་གྱིས་དགེ་འདུན་ཏེ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་འཛིན་པའོ། ། དེས་ཐེག་པ་གསུམ་སྟོན་པ་པོ་ལ་ཞུས་ཏེ། དེས་འབྲས་བུ་གསུམ་བསྟན་ནས་སེམས་ཅན་ཐེག་པ་གསུམ་ལ་དགོད་དེ། འབྲས་བུ་དོན་ཡོད་པར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་པ་ཞགས་པ་ལྟ་བུས་ཉོན་མོངས་པ་ལས་རྒྱལ་བར་བྱེད། ཐུགས་རྗེའི་ཞགས་པས་ཉོན་མོངས་པའི་སེམས་ཅན་སྡུད་པ་དང་། ལོག་པར་ལྟུང་བ་འཛིན་པ་དང་། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ལྟར་དབྱེར་མེད་པའི་ཐུགས་རྗེས་འཛིན་ཅིང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྡུད་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ལྟར་རང་འབྱུང་གི་སྐུ་དེས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ནས། ནང་གི་བསྟན་པ་ནི་ཟླ་བ་དང་སྒྲོན་མེ་བས་མཆོག་དང་འདྲ་བ་ནི། སྔགས་མཆོག་སྔགས་བདག་རིག་སྔགས་རྒྱལ། ། ཞེས་བྱ་བས་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུ་བསྟན་ཏེ། གཙུག་ཏོར་ཆེན་པོ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་སྐུའོ། །

Then, in the sky, the Blessed One Śākyamuni—the supreme embodiment who displays various forms emitting diverse rays of light from atop a lion—established all wandering beings in joy and happiness, inspiring faith in all sentient beings and causing them to generate the mind of enlightenment. The retinue consists of wrathful ṛṣis possessing the nine dramatic moods, the lords of the three families, and the lords of the three secrets. As a sign of upholding the secrets of all gods and goddesses, Vajrapāṇi is the principal figure therein. Within his navel, the source of phenomena (dharmodaya), the self-arisen stūpa, and the celestial mansion symbolize the Dharma; the divine form symbolizes the Buddha, and the marks symbolize the Saṅgha—thus upholding the Three Jewels. He requested the teachings from the teacher of the three vehicles, and having shown the three results, he established sentient beings in the three vehicles. Through the wisdom that makes the result meaningful, like a lasso, he conquers the afflictions. With the lasso of compassion, he gathers sentient beings afflicted by afflictions, holding those who have fallen into error; furthermore, he holds them with compassion that is indivisible like a vajra and gathers them with insight. Thus, having shown the maṇḍala with that self-arisen body, the inner teaching is like the moon and a lamp, the most supreme. By the words, "The supreme mantra, the lord of mantras, the king of vidyā-mantras," the cause of skillful means is shown, like the Great Uṣṇīṣa. Why is that? Because the teaching is thus the body of union.

དེ་ནི་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ས་བོན་དང་བཅས་ནས་བསྟན་པའོ། ། ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་དོན་ནི་སྔགས་མཆོག་གསང་བའི་སྔགས་སྟོན་ཏེ། རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཁྱད་པར་རོ། ། དེ་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་སྟོན་ཅིང་འབྲས་བུ་མཆོག་སྟེ། བོ་དྷི་དང་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་མ་ལ་སྟོན་ཏོ། ། ཨ་ཧཾ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་དེའི་ཕྱིར། འཆད་པ་པོ་ང་ཆོས་ཀྱང་ང་། ། དེ་བཞིན་ཉན་པའི་ཚོགས་ལྡན་ངའོ། ། འོ་ན་ཐེག་པ་ཡང་གཅིག་པུ་ཞེ་ན། དོན་ཡོད་ཞགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྲོ་བོ་གསུམ་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པ་མིན་རྟོགས་པ་གཅིག་པའོ། ། གཟི་བརྗིད་ཅེས་བྱས་ཉི་མའི་དཔལ། ། སྔགས་མཆོག་ཅེས་བྱ་ཏོག་གི་དཔལ། ། རིག་སྔགས་རྒྱལ་དེ་བཞད་པའི་དཔལ། ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་ཏེ་རིན་ཆེན་དཔལ། ། ཞེའོ། གཙུག་ཏོར་ཞེས་བྱས་མ་ཆགས་ཆོས། ། རྨད་བྱུང་ཞེས་བྱས་སེམས་དཔའ་གཅོད། ། ཚིག་རྐང་གཉིས་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུའོ། ། འགྲོ་ཀུན་ཞེས་པ་ནས་གསང་སྔགས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ལ་ལེགས་པར་སྦྱར་རོ། ། གཙོ་བོ་དཀོན་མཆོག་ནས་སྟོན་པ་པོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི། སེམས་དཔའ་གཉིས་ནི་གོ་རིམ་བཞིན། ། དམ་ཚིག་ཅེས་བྱས་གནོད་སྦྱིན་དང་། ། གསང་སྔགས་ཞེས་བྱས་ཁུ་ཚུར་རོ། ། དོན་ཡོད་ཞགས་པ་དྲིལ་བུ་མ། ། འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་ལྕགས་ཀྱུ་མ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལྕགས་སྒྲོག་སྟེ། ། ཞགས་པ་ཞགས་པ་ཆེ་ཞེས་བརྗོད། ། དབང་ཕྱུག་དྲི་དང་ཤིན་ཏུ་དགའ། ། སྟོབས་ཀྱི་ལྷ་དང་བདེན་པར་སྨྲ། ། ཀླུ་ཡི་ཕྱག་དང་རྒྱལ་མཚན་གཟུགས། ། རྒྱལ་བའི་བློ་དང་ཡེ་ཤེས་ཁྱབ། ། བདུད་རྩི་བྲོ་དང་ཉི་མ་འཆར། །

This was taught to the great sages together with the seeds of body, speech, and mind. Furthermore, the meaning of insight reveals the supreme mantra, the secret mantra, which is a marvelous distinction. That too is taught through the coemergent, the supreme fruit, and is taught to Bodhi and Viśvarūpiṇī. Because it teaches the equality of "Ahaṃ," it is said: "I am the teacher, and I am the Dharma; likewise, I am the assembly of listeners." If one asks, "Is the vehicle also one?" the three wrathful deities called Amoghapāśa are not of different realizations, but are a single realization. "Splendor" is the glory of the sun; "Supreme Mantra" is the glory of the crest; "King of Knowledge Mantras" is the glory of the smile; "King of Secret Mantras" is the glory of the jewel. Thus it is said. "Uṣṇīṣa" is the unattached Dharma; "Marvelous" is the severing of the being. These correspond to the two lines of verse in their respective order. From "all beings" to "secret mantra," these are properly applied to the four, Vajrasattva and the others. From "Lord Jewel" to "teacher," the two beings are in their respective order. "Samaya" refers to the yakṣa; "Secret Mantra" refers to the fist. Amoghapāśa is Ghaṇṭā; "Holder" is Aṅkuśī. Vajrāṅkuśa is Śṛṅkhalā; "Noose" is Mahāpāśā. Īśvara is Gandhā and Pramodā; Baladeva and Satyavādin. Nāgahasta and Dhvajākṛti; Jayamati and Jñānavyāpin. Amṛtarasa and Sūryodaya.

བློ་རབ་ཞི་དང་གཟུགས་མཐའ་ཡས། ། རྒྱལ་བའི་བློ་དང་སྣང་བར་མཛད། ། རིན་ཆེན་ཏོག་དང་དོན་གྲུབ་དང་། ། ཡིད་འདོད་པ་དང་ཉོན་མོངས་བྲལ། ། ལེགས་པར་ཞི་དང་རྟོག་པ་འཆང་། ། མེ་ཏོག་དང་ནི་དབང་པོ་རྒྱལ། ། གཟི་བརྗིད་ཅན་དང་དོན་སྟོན་མཛད། ། དོན་གནས་ཅན་དང་མི་ཤིགས་གྲགས། ། ཚིགས་བཅད་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་རྐང་པ་གཅིག་མ་ཚང་། རྒྱལ་བ་ལྔ་ལ་སུམ་ཅུ་རྩ་ལྔ་ལྔས་ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་གཉིས་གཉིས་སྤྲོས། བསྡུས་པས་བརྒྱ་དྲུག་ཅུས་བསྟོད། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པ་ནི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྐུ་མདོག་མཐིང་ག་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་ཕྱག་ས་གནོན་ནོ། ། གཞན་གོང་དང་མཐུན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་ནི་ལོག་པར་ལྟ་བའི་མཚན་ནོ། ། ཧ་ལ་ཧ་ལ་ནི་མདོག་གོ། ། གདོང་བརྒྱ་པ་ནི་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བའོ། ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་ནི་སྐུའི་རྣམ་པའོ། ། ཀེང་རུས་མཆེ་བ་ནི་ཕྱག་མཚན་ནོ། ། གདུལ་བྱ་ཞེ་སྡང་ཅན་ནོ། ། སྐུའི་ཁྲོ་བོ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཅན་ནི་ཕྱག་མཚན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་གྲགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པའི་རྒྱན་ནོ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་རྡོ་རྗེ་གསུས་པོ་ཆེ་ནི་སྐུའི་རྣམ་པའོ། ། སྙིང་པོ་མཁའ་འདྲ་བ་ནི་སྐུ་མདོག་གོ། ། གདུལ་བྱ་ནི་གཏི་མུག་ལས་གྱུར་པའི་ཞེ་སྡང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཅེས་བྱ་བས་གཙོ་བོ་ལ་བསྟོད། ཀེང་རུས་མཆེ་བ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་བསྟོད། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཅེས་བྱ་བས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ལ་བསྟོད།

Supreme Intellect, Peaceful, and Infinite Form, Victorious Mind, and Illuminator, Jewel Crest, Accomplished Purpose, Wish-Fulfilling, and Free from Affliction, Perfectly Peaceful, and Holder of Thought, Flower, and Victory of the Senses, Majestic, and Revealer of Meaning, Abiding in Meaning, and Indestructible Renown. [This consists of twenty-five verses, lacking one line.] The five Victors are each multiplied by thirty-five through the manner of method and wisdom, making two each; condensed, they are praised with one hundred and sixty [verses]. Thus, the maṇḍala of Vairocana is shown. As for the teaching of the maṇḍala of Vajrabhairava: in the center is Vajrasattva, blue in color, with one face and two hands, the right hand in the earth-touching gesture. The rest is consistent with the above. Vajrabhairava, the Terrifier, is the name of the wrong view. Halahala is the color. The Hundred-Faced One is the garland of skulls. The King of Wrathful Ones is the form of the body. Skeletal Fangs are the hand implement. The one to be subdued is the one possessed of hatred. The Wrathful Body is Yamāntaka. Vajravega is the hand implement. Vajrakīrti is the ornament of the three-pronged vajra. Māyāvajra-Big-Belly is the form of the body. Essence Like Space is the color of the body. The one to be subdued is the hatred arising from ignorance. With the words "Vajrabhairava," the central deity is praised. With the words "Skeletal Fangs," Vairocana is praised. With the words "Yamāntaka," Ratnasambhava is praised.

སྒྱུ་འཕྲུལ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ལས་འཇིགས་བྱེད་དང་དུར་ཁྲོད་བདག་གོ། ། འཇོམས་མཛད་རྒྱལ་དང་ཁམས་གསུམ་རྒྱལ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བས་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་འཕྲུལ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བས། ། རྣམ་པར་འཇོམས་དང་མེ་ལྟར་འབར། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱན་ལས་བི་ལོ་ཀི། ། རིག་པ་མཆོག་ལས་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ། བདེ་མཆོག་ལས་རྟ་མཆོག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་འདུས་ལས་ཁུ་ཚུར། དོན་ཡོད་ཞགས་པ་ལས་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ། རྡོ་རྗེ་ཐོད་པ་ལས་ཟླ་བའི་གཙོ། གསང་བ་འདུས་པ་ལས་གནོད་མཛེས། རྣམ་སྣང་དྲ་བ་ལས་ཧཱུཾ་མཛད། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ལས་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན། ཟླ་གསང་ཐིག་ལེ་ལས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ། གཉིས་མེད་མཉམ་སྦྱོར་ལས་བདུད་ཀྱི་སྡེ་པ། ཟླ་གསང་ཐིག་ལེ་ལས་པདྨ་འཁྱིལ་པའོ། ། ཁྲི་དྲུག་སྟོང་པ་ལས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཁྲག་འཐུང་། འབྱུང་པོའི་ཕྱིས་ཞགས་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག། རྡོ་རྗེ་ས་འོག་ནས་སྟོབས་པོ་ཆེ། རྡོ་རྗེ་རྒྱན་ནས་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ། གསང་བའི་མཛོད་ནས་མི་གཡོ་བ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ནས་དྲག་པོ་ཆེན་པོ། ཅོད་པན་ནས་དྲག་པོ་ཆེན་པོ་དང་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའོ། ། གསུང་གི་ཁྲོ་བོ་ནི་མི་གཡོ་བའོ། ། རལ་པ་གཅིག་ནི་སྐུའི་རྣམ་པའོ། ། གླང་ཆེན་ཀོ་རློན་ནི་རྒྱན་ནོ། ། མཁའ་འདྲ་བ་ནི་སྐུ་མདོག་གོ། ། གདུལ་བྱ་ནི་འདོད་ཆགས་ལས་གྱུར་པ་ཞེ་སྡང་ངོ་། ། དྲག་ཆེན་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ། ། ཧི་ཧི་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མ། ། གད་མོ་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨའི་རྡོ་རྗེ་མའོ། །

By the name Māyājāla [it refers to] Amitābha. By the name Vajragarbha [it refers to] Amoghasiddhi. From the Vajrabhairava [it refers to] Bhairava and Śmaśānapati. "The Conqueror who Subdues" and "Conqueror of the Three Realms." By the Māyājāla, [there is] Vajravikurvaṇa. By the empowerment of Vajrapāṇi, [there are] Vighnāntaka and Vajrajvālānalārka. From the Vajrālaṃkāra, Vilokita. From the Vidyottama, Aparājita. From the Cakrasaṃvara, Hayagrīva. From the Vajrasamāja, Muṣṭika. From the Amoghapāśa, Takkirāja. From the Vajrakapāla, Candraprabha. From the Guhyasamāja, Sumbharāja. From the Vairocanajāla, Hūṃkāra. From the Mahāsamaya, Vajrayakṣa. From the Candraguhyatilaka, Vajrāṅkuśa. From the Advayasamatāyoga, Mārapramardaka. From the Candraguhyatilaka, Padmāvarta. From the Ṣoḍaśasāhasrikā, Vajrapāṇi and Vajraraktapāna. From the Bhūtaḍāmara, Vajraśṛṅkhala. From the Vajrapātāla, Mahābala. From the Vajrālaṃkāra, Vajrapāśa. From the Guhyakośa, Acala. From the Māyājāla, Mahogra. From the Makuṭa, Mahogra and Vajracakra. The wrathful deity of speech is Acala. The "Single Lock of Hair" is the aspect of the body. The "Elephant Hide" is the ornament. "Like the Sky" is the body color. The one to be subdued is hatred, which arises from attachment. The Great Wrathful Female is Vajradhātvīśvarī. "Hi Hi" is Ratnavajrī. From the laughter is Karmavajrī. [She is] Vajrapadmavajrī.

འཇིགས་བྱེད་ཆེ་དང་ནམ་མཁའི་མདོག། དྲག་ཤུལ་འཇོམས་དང་རྡོ་རྗེའི་བདག། བདུད་སྡེ་འཇོམས་དང་ཞགས་པ་ཆེ། ། ནག་པོ་ཆེ་དང་ཞེ་སྡང་འཇོམས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བ་ཆེ། ། དང་པོ་སེམས་དཔའ་ལེགས་པ་སྟེ། ། གཉིས་པ་རྒྱལ་པོ་ཆགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲག་པོ་རིན་ཆེན་དཔལ། ། དགའ་བ་ཆེ་ནི་ཉི་མའི་དཔལ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་དང་མདའ་ཐོགས་ལ། ། སེམས་དཔའ་གཉིས་ནི་རིམ་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་མ་ལུས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ཞེས་བྱ་བས་ནི། ། སེམས་དཔའ་གཉིས་ནི་རིམ་བཞིན་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་གཅིག་པུ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད། ། གཡུལ་སེལ་བས་ནི་གསལ་བར་སྨྲའོ། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བས་བསྲུང་བ་སྟེ། ། མིག་མི་བཟང་ནི་ཁུ་ཚུར་རོ། ། སྐྲ་ཡང་རྡོ་རྗེ་འབེབས་པ་ཆེས། ། དེས་ནི་སེམས་དཔའ་གཉིས་ལ་བསྟོད། ། འོད་ཟེར་འཕྲོ་དང་བདུད་སྡེ་འཇོམས། ། དྲག་ཤུལ་འཇོམས་དང་ཤུགས་ཆེན་ནོ། ། ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་དང་ཁྲག་འཛག་དང་། ། ཐོད་པ་འཆང་དང་ཨུཏྤལ་མདོག། རྡོ་རྗེ་འདུས་དང་ཕྲིན་ལས་མཛད། ། གཏུམ་ཁྲོ་འབར་དང་གྲགས་ཆེན་པོ། ། ཁམས་གསུམ་འཇོམས་དང་དྲག་པོའི་སྟོབས། ། ཐལ་བའི་མདོག་དང་མ་ཧེའི་ཞལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནས་དགའ་བ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བས་མཚན་ནོ། ། མཚོན་དུ་ནས་གཡུལ་སེལ་བས་ནི་ཕྱག་མཚན་འདི་དང་འདི་འཛིན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ནས་བརྒྱན་པ་སྟེ་ནི་སྐུ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་རྒྱན་གྱི་རྣམ་པ་འདི་ཞེས་པའོ། ། ཡི་གེ་དྲུག་པ་ནས་སྒྲ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ནི། དེ་ལ་གསུང་འདི་དང་འདི་སྒྲོགས་ཞེས་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་འབེབས་པ་ཞགས་པའོ། ། མིག་བརྒྱ་ལྕགས་སྒྲོགས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའོ། །

Mahābhairava, the color of space, the fierce destroyer, the Lord of Vajras, the subduer of the hosts of Māras, the great noose, the great black one, and the destroyer of hatred. Vajrasattva, the great bliss, the first being, the excellent one; the second is the king of passion. Vajra-fierce, the glory of jewels; the great joy, the glory of the sun. Vajra-Hūṃ and the wielder of the arrow; these two beings are in sequence. From the Vajra-sword without exception, by the one called Vajrin, these two beings are in sequence. The single Vajra, the continuum of mind; by the dispeller of battle, it is clearly proclaimed. Protection by the blazing Vajra; Virūpākṣa is the fist. The hair is also the great Vajra-descending; by that, the two beings are praised. Radiating light rays, the subduer of the hosts of Māras, the fierce destroyer, and the great force. Extremely wrathful, dripping with blood, wearing a skull-cup, the color of an utpala flower. Vajra-assembly, performing enlightened activities, the blazing fierce one, and the one of great renown. The subduer of the three realms, the power of the fierce, the color of ash, and the face of a buffalo. From Vajrasattva to the one called "Great Joy," these are the names. From "Weapons" to "Dispeller of Battle," these are the hand implements held. From "Blazing Vajra" to "Adorned," these are the types of ornaments for such a body. From "Six Syllables" to "Supreme among those possessing sound," these are the utterances of the speech. Vajra-hook, descending, and noose; the hundred eyes, the iron chain, and the Vajra-bell.

ལུས་ནི་ནས་པགས་པ་མཁྲེགས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཕྱིའི་ལྷ་མོ་བཞི་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་ཐོགས་ཕྲེང་བ་མ། ། དཔལ་དང་ལྡན་ནི་སྒེག་མོ་མའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱན་ནས་ངེས་པར་ཞེས་བྱ་བས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་གཉིས་ལ་བསྟོད་དོ། ། ཡི་གེ་དྲུག་པ་བྱམས་པ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་སྒྲ་ནི་སྤོས་གླང་པོ། ། འཇམ་པའི་དབྱངས་ཏེ་སྒྲ་ཆེན་ནི། ། ཡེ་ཤེས་ཏོག་ཅེས་བྱ་བའོ། ། འཇིག་རྟེན་ཞེས་བྱ་བཟང་སྐྱོང་སྟེ། ། གསུམ་ནི་བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོ་སྟེ། ། སྒྲ་གཅིག་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའོ། ། ནམ་མཁའི་ཞེས་པ་སྤོབས་བརྩེགས་སོ། ། མཐའ་ཀླས་ཞེས་པ་མཐུ་ཆེན་ཐོབ། ། སྒྲ་སྒྲོགས་ཞེས་པ་ངན་སོང་འདྲེན། ། སྒྲ་དང་ལྡན་པ་མྱ་ངན་འཇོམས། ། རྣམས་ཀྱིས་དྲ་བ་ཅན་ལ་བསྟོད། ། མཆོག་ཅེས་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུ་ལ། ། བརྒྱན་པས་འོད་དཔག་མེད་ལ་བསྟོད། ། གད་རྒྱངས་ནམ་མཁའི་མཛོད་ལའོ། ། བདུད་རྩི་ཕྱག་དང་ནམ་མཁའི་མདོག། དྲ་བའི་འོད་འཕྲོ་མི་ཤིགས་རྣམས། ། ཐུགས་རྗེ་ཞགས་དང་རིན་ཆེན་ཞགས། ། པདྨ་ཁྲོས་དང་རྡོ་རྗེ་ཁྲོས། ། ལས་ཀྱི་ཁྲོས་དང་རིན་ཆེན་ཁྲོས། ། འབར་བའི་འོད་དང་དབྱུག་པ་ཅན། ། འཇམ་དཔལ་ཁྲོས་དང་དཔའ་བོ་ཆེ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེ། ། ཐབས་ཆེན་རྫོགས་དང་སྟོབས་པོ་ཆེ། ། རྒྱུད་སྡེ་ལྔ་བཅུ་རྩ་གསུམ་ལས་མཚན་ནི་བདུན་ཅུ་རྩ་ལྔ། རྒྱལ་བ་ལྔ་ལ་བཅུ་བཞི་བཅུ་བཞི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཚུལ་དུ་སྤྲོའོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྐང་པ་གཅིག་མ་ཚང་སྟེ་བཅུའོ། ། ། ། ད་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་དབུས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རྩ་བའི་ཞལ་དམར་པོ།

Regarding the phrase "the body is firm skin," this refers respectively to the four outer goddesses: "Holding a vajra garland" is Mālā; "Endowed with glory" is Lāsyā; and "Vajra ornament" through "certainly" praises the next two respectively. "The six-syllable one" is Maitreya; "Vajra sound" is Gandhahastin; "Mañjughoṣa" is Mahāghoṣa; and "Wisdom crest" is Jñānaketu. "World" is Bhadrapāla; the next three are Sāgaramati; "Single sound" is Akṣayamati; "Space" is Pratibhānakūṭa; "Boundless" is Mahāsthāmaprāpta; "Proclaiming sound" is Durgatipariśodhana; and "Possessing sound" is Śokavinodana—these praise Jālinīprabha. "Supreme" praises Candraprabhakumāra; "Adorned" praises Amitābha; "Laughter" is Gaganagañja. "Nectar hand" and "Space-colored," "Radiant net" and "Indestructible," "Compassion noose" and "Jewel noose," "Lotus wrathful" and "Vajra wrathful," "Karma wrathful" and "Jewel wrathful," "Blazing light" and "Staff-bearer," "Mañjuśrī wrathful" and "Great hero," "Yamāntaka" and "Great ascetic," "Great means perfected" and "Great power"—these are the seventy-five names from the fifty-three tantra classes. They are emanated in the manner of method and wisdom, with fourteen for each of the five Victors. There are ten verses, lacking one line. Now, for the maṇḍala of Amitābha: in the center is Amitābha, and the first Buddha’s root face is red.

འཁོར་ལོ་དམར་པོ་གཞན་གོང་དང་མཐུན། ཡང་དག་བདག་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བས་ཟབ་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཡང་སྨྲ་བ་དང་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཏེ་ཡི་གེ་མེད་ཅེའོ། ། འོ་ན་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་ན་རྟོགས་པར་ནུས་སམ་ཞེ་ན། སྟོང་ཉིད་སྨྲ་བའི་ཁྱུ་མཆོག་གིས་ནུས་ཤེའོ། ། ཇི་ལྟ་བས་ཤེ་ན། རྒྱ་ཆེ་བས་ཟབ་མོ་སྟོན་ཏོ། ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་ཞེས་པའོ། ། དཔེར་ན་བྱིན་རླབས་ལས་སྒྲ་བྱུང་བ་བཞིན་དུ་རང་ལས་སོ། ། དུང་ཆེན་ནི་ཟབ་པའི་དཔེའོ། ། གཎྜཱི་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་དཔེའོ། ། རྔ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་བྱ་བ་གྲུབ་པ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དཔེའོ། ། དེ་ལྟར་གོང་མ་ནི་ཟབ་པའི་དཔེའོ། ། འོག་མས་རྒྱ་ཆེ་བའི་དཔེའོ། ། འོ་ན་རྒྱ་ཆེ་བའི་དོན་ཇི་ལྟར་སྟོན་ཞེ་ན། གཟུགས་མེད་གཟུགས་བཟང་དམ་པ་སྟེ། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་ཡིད་ལས་སྐྱེས་ཏེ་གཟུགས་མེད་པ་དང་། གཟུགས་དང་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྣ་ཚོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་སོ། ། འོ་ན་གཅིག་དུ་མར་སྣང་བ་ཅང་འཐད་དམ་ཞེ་ན། ཡིད་ལས་སྐྱེས་པ་དང་སྣང་བ་དུ་མར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པའི་གཟུགས་ཁྱད་མེད་ཅེ་ན། གཟུགས་བརྙན་མ་ལུས་འཆང་བའི་མཚུངས་པ་མེད་ཅིང་སྟེ། འདྲ་བ་མེད་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དུ་མས་སོ། ། ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དུ་མར་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ནུས་སོ་ཞེ་ན། ཁམས་གསུམ་དབང་ཕྱུག་དང་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞེ་ན། འཕགས་པའི་ལམ་ཤིན་ཏུ་མཐོ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་ཐམས་ཅད་འཇམ་དཔལ་ཡིན་ཞིང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཁམས་དང་།

The other red wheels are the same as above. The phrase "Perfect selflessness, suchness" teaches the profound. Furthermore, it is said to be "without letters," being free from all speech and expression. If one asks, "If it is free from expression, can it be realized?" it is said that the "bull among speakers of emptiness" can. How so? The profound is shown through the vast. This is what is meant by "profound and vast." For example, just as sound arises from a blessing, it arises from itself. The great conch is an example of the profound. The gaṇḍī is an example of the mirror-like [wisdom]. The drum is an example of the discriminating, the all-accomplishing, and the equalizing [wisdoms]. Thus, the former are examples of the profound, and the latter are examples of the vast. If one asks, "How does it show the meaning of the vast?" it says: "Formless, yet the supreme beautiful form; possessing various forms, born of the mind." This means it is formless, yet possesses various forms such as those of form and desire. If one asks, "Is it tenable for the one to appear as many?" it is because it is born of the mind and appears as many manifestations. If one asks, "Is it not a uniform form that pervades all?" it says: "Unequaled, bearing all reflections without exception." The peerless Blessed One [appears] through many bodies of great majesty. If one asks, "Can others also manifest many bodies of great majesty?" it is because he is the sovereign of the three realms and the nature of greatness. What is the reason for that? It is because he dwells on the exceedingly high path of the noble ones. Therefore, all is Mañjuśrī, and the formless realm and—

གཟུགས་ཁམས་དང་འདོད་ཁམས་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་ལ་སྟེ། ཟབ་མོ་མཚོན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་དེ་ཉིད་ཤེས་ཤིང་ལེགས་པའི་ལམ་སྟོན་པས་ནི་སློབ་དཔོན་ནོ། ། སློབ་དཔོན་དེས་བསྟན་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་འཇིགས་པ་སེལ་ཞིང་མགོན་སྐྱབས་ཡིད་བདེ་བ་སྐྱེད་པས་ན་དེ་ལ་ཕྱག་དང་བཀུར་སྟི་བྱ་བར་འོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྒྱ་ཆེན་པོས་དོན་བྱེད་དེ་ནམ་མཁའི་མཐའ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ཡང་ཟད་མི་ཤེས་པས་ལྡན་པས་མཚོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་དག་བདག་མེད་ནས་ཁྱུ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་མཐར་པདྨ་རྡོ་རྗེ་མ། ཟབ་ཅིང་ནས་དགྲ་ཆེའི་མཐར་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། མི་གནས་ནས་དམ་པའི་མཐར་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། སྣ་ཚོགས་ནས་ཆེ་བར་གྲགས་ཀྱི་མཐར་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། ཁམས་གསུམ་ནས་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོའི་མཐར་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། ཡོན་ཏན་འོད་དང་ཁྱད་པར་ཆེ། ། རྣམ་ཤེས་གྲགས་དང་ཀུན་དུ་གྲགས། ། ཟླ་བ་གང་དང་པདྨའི་འོད། ། དཀའ་ཐུབ་རྒྱལ་དང་མར་མེ་རྒྱལ། ། གློག་གི་ཏོག་དང་རྒྱལ་བའི་འོད། ། གསང་བ་ལྡན་དང་དཔེ་བྲལ་གྲགས། ། པདྨ་གྲགས་དང་མེ་ཏོག་མཚན། ། སྤྱན་མཆོག་བཟང་དང་གྲགས་མེད་དོན། ། དྲག་པོ་སྡེ་དང་བསོད་ནམས་འོད། ། ཁྱད་པར་ཅན་དང་ཐོགས་མེད་བློ། ། སྒྲ་གཅན་འཛིན་དང་ཡེ་ཤེས་འོད། ། གྲགས་ལྡན་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་དབང་། ། སྐར་མའི་ཏོག་དང་རཱ་ཧུ་ལ། ། སྨན་ཆེན་པོ་དང་སྨན་རྒྱལ་པོ། ། བསོད་ནམས་གླང་པོ་རྒྱུ་ཡི་སྟོབས། ། སྐར་མ་རྒྱལ་དང་རྒྱལ་བའི་སྐུ། ། ཉི་འོད་འཇོམས་དང་ཆོས་ཀྱི་མཛོད། ། ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་དང་རྒྱལ་པོ། །

He has become the lord of the form realm and the desire realm. Furthermore, this applies to all: he is a master because he realizes the profound and teaches the excellent path of the reality of the world. Because the qualities taught by that master dispel fear and generate a protector, refuge, and mental ease, he is worthy of prostration and honor. He acts for the benefit of others extensively, reaching to the limits of space. Because he is endowed with inexhaustibility, he is called an "ocean." From "Perfect Selflessness" to "Leader of the Herd," there is Padma Vajrī. From "Profound" to "Great Enemy," there is Ratna Vajrī. From "Non-abiding" to "Sublime," there is Cittavajrī. From "Diverse" to "Renowned as Great," there is Karmavajrī. From "Three Realms" to "Ocean of Wisdom," this is the praise of the central principal deity, Amitābha. Qualities of Light and Great Distinction, Renowned Consciousness and Universal Renown, Full Moon and Lotus Light, King of Austerities and King of Lamps, Crest of Lightning and Light of the Victor, Endowed with Secrets and Renowned Beyond Example, Lotus Renown and Flower Mark, Supreme Eye and Good, Meaning Without Renown, Fierce Army and Light of Merit, Distinguished and Unobstructed Intellect, Rāhula and Light of Wisdom, Endowed with Renown and Lord of Wisdom, Crest of Stars and Rāhula, Great Medicine and King of Medicine, Elephant of Merit and Power of the Cause, King of Stars and Body of the Victor, Vanquisher of Sunlight and Treasury of Dharma, Fine Intelligence and King.

རྡོ་རྗེ་སྡེ་དང་ཤེས་རབ་བརྩེགས། ། ལེགས་པར་བཞུགས་དང་རྒྱལ་བའི་བློ། ། ཚངས་པའི་དབྱངས་དང་ཀླུ་ཡི་དབང་། ། ཡོན་ཏན་གསལ་དང་ཡེ་ཤེས་དག། ཏོག་གི་འོད་དང་ཚངས་པ་དགེ། འོ་ན་སྐྱོབ་པ་ཇི་ལྟར་ནུས་ཤེ་ན། ཡེ་ཤེས་དབང་བསྐུར་ཅོད་པན་ཞེས་པ་ནས། ཉོན་མོངས་དྲི་མ་ཀུན་ལས་འདས། ། ཞེས་བྱ་བས་རང་དོན་སྤངས་པ་བསྟན་ཏོ། ། ས་བཅུ་ལ་དབང་བསྐུར་བས་སྡུག་བསྔལ་ཞི་ནས་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་དང་། ཤེས་བྱ་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའོ། ། གཞན་དོན་ཇི་ལྟར་འགྲོ་ཞེ་ན། ནམ་མཁའི་མཐའ་ཀླས་ནས། ནམ་མཁའི་ལམ་ལ་རབ་ཏུ་གནས། ། ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་ཏེ། གོང་འོག་ཏུ་འབྲེལ་པ་དེས་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་སྦུབས་ནས་གྲོལ་བ་དང་འཁོར་བ་ལས་སྒྲོལ་བ་དུས་ཐམས་ཅད་ལ་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་ཤེས་བྱ་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པའོ། ། དེས་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་གཙོ་བོའོ། ། དེ་ལ་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐར་ཕྱིན་པ་ལུས་མེད་པའི་ཆོས་སྐུའོ། ། དེ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་ལུས་ཀྱི་མཆོག་གོ། ། དེ་མི་འགལ་ལམ་ཞེ་ན། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཆེན་པོ་འཆང་། ། ཞེས་པ་སྟེ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཀྱང་སྟོན་པ་དང་འདྲའོ། ། ཡང་ན་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆེ་བའི་ཁྱད་པར་ཆོས་སྐུ་དང་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏོ། ། དབྱིངས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཟད་མི་ཤེས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་ཀྱང་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་སྟོན་ཏོ། ། དང་པོ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་མ་རིག་པ་སེལ་བ་དང་། སྲིད་པའི་དྲ་བ་འཇོམས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མེས་བསྲེགས་ནས་གཞན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེས་སྲིད་པའི་རྒྱུན་བཅོམ་ནས་རང་དོན་གྲུབ་སྟེ། འཁོར་བ་རྒྱ་མཚོའི་འདམ་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ཏེ།

Vajrasena, Prajñākūṭa, Suvihita, Jinamati, Brahmaghoṣa, Nāgeśvara, Guṇaprabha, Jñānaśuddha, Ketuprabha, and Brahmasubhūti. If one asks, "How is it that he is able to protect?" the passage from "The crown of the empowerment of wisdom" up to "Transcending all stains of the afflictions" teaches the abandonment for one's own sake. By being empowered on the ten grounds, suffering is pacified and the fruit is attained; this is the abandonment of the cognitive obscurations and the afflictions. If one asks, "How does he act for the sake of others?" it is taught by the passage from "As far as the limits of space" up to "Abiding perfectly in the path of space." Through that connection between the preceding and following sections, he is liberated from the cocoon of the cognitive obscurations and liberates others from saṃsāra; at all times, he is without obscuration and unimpeded regarding all that can be known. Thus, he is the chief of all sentient beings. In that regard, the perfection of the qualities of oneself and others is the bodiless dharmakāya. That which depends upon it is the supreme body. If one asks, "Is this not contradictory?" it is said, "Holding the great wish-fulfilling jewel," meaning that although he is free from conceptual thought, he is like a teacher. Alternatively, the specific greatness of his qualities—the dharmakāya and rūpakāya—are shown in their respective order. Although there is no birth from the expanse, which is like space, and from the inexhaustible wisdom, he displays the manner of taking birth. First, great wisdom dispels ignorance, and then, having burned away the net of existence with the fire of insight, he destroys the stream of existence in order to pacify the afflictions of others; thus, having accomplished his own welfare, he has crossed to the far shore from the mud of the ocean of saṃsāra.

གཞན་དོན་ཐུགས་རྗེ་དང་ལྡན་ཏེ། མི་ནུབ་པའི་དབང་བསྐུར་ནས་རང་གི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་ཞིང་། སེམས་ཅན་མང་པོའི་སྡུག་བསྔལ་སེལ་ཅིང་འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། ། འོ་ན་ནུས་པ་ཅིས་ཤེ་ན། སྒྲིབ་པ་ཀུན་ལས་གྲོལ་ཞིང་ནམ་མཁའ་འདྲ་བའི་ལམ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པས་ན་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་ན་རྟོག་པ་མེད་པར་གཞན་དོན་ནུས་སམ་ཞེ་ན། ཐུགས་རྗེའི་ནུས་པ་སྟེ། དཔག་བསམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། དེ་ཡང་བསམ་པ་དང་བག་ལ་ཉལ་ཤེས་ཏེ། དུས་ཤེས་ཤིང་དབང་པོ་ཤེས་པའོ། ། ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་ལྡན་ཞིང་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ཅན་དབུགས་འབྱིན་པར་བྱེད་ཅིང་བདེ་བ་ལ་འགོད་པ་དེ་ལ་ནི་བཀུར་སྟི་དང་མཆོད་པས་སྐྱབས་སུ་འོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་ན་སྐྱབས་སུ་ཕྱིན་པའི་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་དགྲ་སྟེ་རབ་ཀྱི་མཆོག། འཇིགས་པ་མ་ལུས་སེལ་བ་པོ། ། ཞེས་བྱའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ནི་གཙུག་ཕུད་དང་། རལ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱི་རོལ་པའི་སྤྱོད་པ། གདོང་ལྔ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཚངས་པའི་སྤྱོད་པ། མགོ་ཟླུམ་ནི་ཉན་ཐོས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་མཐར་གྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྤྱོད་པ་ལ་འགོད་དེ། དཀའ་ཐུབ་མཐར་ཕྱིན་ཅིང་། དཀའ་ཐུབ་ཆེན་པོ་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་མཆོག་འདི་ཡིན་པས་འདི་ལ་དགོད་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་གཙང་ཞིང་དམ་པར་གྱུར་པ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་ལ་རིམ་གྱིས་བྲོད་པ་བསྐྱེད་ནས་མཐར་ལེགས་པར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བ་ནི་འདི་ཁོ་ན་སྟེ། གཞན་གྱིས་ཐུབ་པ་མེད་པ་འདིའི་བསོད་ནམས་དཔེས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་པ།

Possessing compassion for the sake of others, having conferred the unceasing empowerment, one pacifies one’s own suffering, dispels the suffering of many sentient beings, and joins them to the result of the three kāyas. If one asks, "By what power?" it is because one is liberated from all obscurations and abides perfectly on the path that is like space, and is thus free from all conceptualization. If one asks, "Can the welfare of others be accomplished without conceptualization?" it is through the power of compassion, as indicated by the passage beginning with "the wish-fulfilling tree." Furthermore, this involves knowing the intentions and latent tendencies, knowing the proper time, and knowing the faculties. Possessing immeasurable qualities, one provides relief to suffering sentient beings and establishes them in happiness; therefore, such a one is worthy of refuge through honor and offerings. If one asks, "What are the qualities of having gone for refuge?" it is said: "The enemy of the world, the supreme excellence, the dispeller of all fears without exception." Regarding ascetic practices: "topknots and matted locks" refers to the conduct of outsiders; "five faces" refers to the worldly conduct of Brahmā; and "shaven heads" refers to the Śrāvakas. These are also gradually established in the conduct of the Mahāyāna. Having perfected their austerities, and since this supreme celibate conduct is the "great austerity," they are established in this. Furthermore, from the point of pure and sublime ethical discipline, the Blessed One gradually inspires joy in the result, until finally they attain perfect nirvāṇa. The dispelling of all afflictions is this alone; the merit of this, which cannot be overcome by others, cannot be expressed through examples.

འབྲས་བུ་རང་དོན་གཞན་དོན་དང་ལྡན་པ་འདི་མུ་སྟེགས་པ་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་མི་རྟོགས་པས་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། འོ་ན་འབྲས་བུ་ཅི་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་བ་ཆོས་སྐུ་དང་། ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་གཟུགས་སྐུའོ། ། འོ་ན་མི་འགྱུར་བ་ཅི་ཞེ་ན། ཤེས་རབ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བས་མ་རིག་པ་ཟག་པའི་རྟེན་སྤངས་ཏེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ནི་དྲི་མེད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཉེས་པའི་སྐྱོན་མེད་པ་ནི་མི་འགྱུར་བའོ། ། འོ་ན་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤིན་ཏུ་ཟད་པ་སངས་རྒྱས་དང་། སད་པའི་བདག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ཡང་ན་ཇི་ལྟ་བ་དང་། ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པར་མཁྱེན་ནས་ཐམས་ཅད་ལ་སྟོན་ཏོ། ། དེས་ཁྱབ་པའོ། ། མ་རིག་ནས་གྲོལ་གསུམ་ཐོབ་ཅེས་བྱ་བས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་བསྟོད། སྒྲིབ་པ་ཀུན་ནས་རབ་ཏུ་གནས། ། ཞེས་པའི་མཐར་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ལ་བསྟོད། ཡིད་བཞིན་ནས་ཡོན་ཏན་ཤེས་ཞེས་པའི་མཐར་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། ཆོས་ཤེས་ནས་སྐྱབས་ཀྱི་འོས་ཞེས་པའི་མཐར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་བསྟོད་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་དགྲ་སྟེ་ཞེས་པ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་པའི་མཐར་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ལ་བསྟོད་པའོ། ། སྒྲ་མི་སྙན་དང་རོལ་པའི་གར། ། གླུ་ཡིས་སྦྱིན་དང་བདེ་བའི་ཏོག། མཁས་པས་སྦྱང་དང་གཞན་ཐུབ་མིན། ། རི་འོད་སྦྱིན་དང་གསུང་དབྱངས་ཅན། ། སེང་གེ་དང་ནི་སྣ་ཚོགས་ཉིད། ། དཔལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་པདྨ་ཆུང་། ། མེ་ཏོག་དང་ནི་རྣམ་གྲོལ་ལུས། ། བསོད་ནམས་སྤུངས་དང་མཚན་འགྱུར་བློ། ། གསལ་བ་དང་ནི་མར་མེ་ཟླ། ། མི་ཟད་པ་དང་བློ་བཟང་སྤྱན། །

This result, which possesses the welfare of both oneself and others, is not realized by non-Buddhists or śrāvakas, and thus they lack the capacity to attain it. If one asks what that result is: it is the unchanging dharmakāya and the all-pervading rūpakāya. If one asks what the unchanging is: it is stainless, being free from the stains of subject and object, having abandoned the basis of the outflows of ignorance through extremely subtle insight. Therefore, being free from the defects of faults is the unchanging. If one asks why it is all-pervading: because the utterly exhausted buddhas, the awakened lords bodhisattvas, or those who know the way things are and the full extent of phenomena, know that it exists in all things and thus teach it to all. That is its pervasiveness. By the words "Having been liberated from ignorance, the three are attained," there is praise to Vajrasattva. With the words "Abiding completely beyond all obscurations," there is praise to Ratnasambhava. With the words "Like a wish-fulfilling [gem], knowing qualities," there is praise to Amoghasiddhi. With the words "Knowing the dharma, worthy of refuge," there is praise to Vairocana. With the words "The enemy of the world" up to "the Tathāgata," there is praise to the Primordial Buddha. The Unpleasant Sound and the Playful Dance, The Song, the Gift, and the Crest of Bliss, The Purification by the Wise and the Unconquerable, The Mountain Light, the Gift, and the Melodious Voice, The Lion and the Multiformity, The Glorious Wisdom and the Small Lotus, The Flower and the Body of Liberation, The Heap of Merit and the Transforming Intelligence, The Radiant and the Lamp-Moon, The Inexhaustible and the Noble-Eyed.

ཡན་ལག་མཆོག་དང་ཤེས་རབ་ཡུལ། ། མཆོག་ཏུ་གྱུར་དང་རབ་འཇོམས་ཟེར། ། ཤེས་རབ་སྦྱིན་དང་འཇམ་པའི་དབྱངས། ། ཐོགས་མེད་མཛད་དང་མཐུ་ཡིས་སྦྱིན། ། དག་པ་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་གནས། ། བདེ་གཤེགས་འོད་དང་དབང་པོ་འོད། ། ཐུབ་པ་ཆེ་དང་ལྷ་ཆེན་དང་། ། འོད་ཟེར་བཟང་དང་གཟུགས་མཛེས་དང་། ། རྒྱལ་བའི་སྐུ་དང་དོན་ཡོད་སྟོན། ། སིང་ང་ལ་དང་དྲན་སྟོབས་དང་། ། གྲགས་པའི་མཚན་དང་བཀྲ་ཤིས་དང་། ། སྙིང་པོ་མཆོག་དང་བསོད་ནམས་དགེ། ཉན་པ་ཆགས་དང་ཉན་འདོད་པ། ། མི་ཐུབ་པ་དང་རྒྱལ་མར་མེ། ། རིན་ཆེན་བརྩེགས་དང་ཚོགས་མེད་ལྷ། ། ས་ཡི་བདག་དང་གྲོལ་བར་འགྲོ། ། གཙུག་ཕུད་གསེར་དང་སྒྲ་གཅན་བཟང་། ། མི་ཐུབ་སྡེ་དང་རང་བཞིན་ཐུབ། ། ཟླ་འོད་ཅན་དང་གསེར་མདོག་བཟང་། ། དགེ་བའི་འོད་དང་ཡོན་ཏན་ལྷ། ། ཆོས་ཀྱི་གདུགས་དང་ཡོན་ཏན་ལག། འདྲ་བའི་མཚན་དང་ཡི་གེ་རྫོགས། ། བློ་གྲོས་འཕྲོ་དང་འདོད་རྣམས་འབར། ། སྨན་གྱི་སྐྱབས་དང་རྣམ་གྲོལ་ཏོག། ཤེས་རབ་མཆོག་དང་ཡེ་ཤེས་རྒྱལ། ། གཟུགས་འཇིགས་པ་དང་གློ་བུར་འཇོམས། ། ཐོགས་མེད་གྲགས་དང་བདེ་བར་ལྡན། ། ངག་སྙན་རིགས་དང་གྲགས་དབང་པོ། ། ཆོས་ཀྱི་བརྩེགས་དང་འགྲོ་བའི་འོད། ། ལེགས་པའི་རྒྱན་དང་རང་བཞིན་ལུས། ། ཡེ་ཤེས་གསུང་དང་རྟ་མཆོག་དང་། ། ཉོན་མོངས་སེལ་དང་འགྲོ་བའི་མཆོག། སེང་གེ་རེག་དང་ཆོས་ཀྱི་མཚན། ། སྐལ་བ་བཟང་དང་མི་བསྐྱོད་འདོར། ། འབར་བའི་རྒྱལ་དང་རྟོག་པའི་གསུང་། ། བཟང་པོ་ཅན་དང་རིག་དོན་བློ། ། འཇིགས་པ་བྲལ་དང་དྲི་ཡོད་འོད། ། དོན་ཡོད་འགྲོ་དང་ཁྲོ་ཐལ་མདོག། གཟུངས་མཆོག་དང་ནི་བརྟན་པའོ། །

Supreme Limb and Object of Insight, Supreme and Subduer, Bestower of Insight and Mañjughoṣa, Unimpeded Action and Bestower of Power, Purity and Abode of Wisdom, Sugata Light and Indra Light, Great Sage and Great God, Excellent Radiance and Beautiful Form, Victorious Body and Meaningful Teacher, Siṃhala and Power of Mindfulness, Renowned Name and Auspiciousness, Supreme Essence and Virtuous Merit, Listener Attached and Desirous of Hearing, Unconquerable and Victorious Lamp, Jewel Mound and God Without Assembly, Lord of the Earth and Going to Liberation, Crown-Gold and Rāhula-Bhadra, Unconquerable Army and Natural Sage, Moonlight and Excellent Golden Hue, Light of Virtue and God of Qualities, Umbrella of Dharma and Hand of Qualities, Similar Name and Complete Syllables, Radiant Intelligence and Blazing Desires, Refuge of Medicine and Crest of Liberation, Supreme Insight and Victory of Wisdom, Formidable Form and Sudden Subduer, Unimpeded Renown and Endowed with Bliss, Melodious Speech and Lord of Renown, Mound of Dharma and Light of Beings, Excellent Ornament and Natural Body, Speech of Wisdom and Supreme Steed, Dispeller of Afflictions and Supreme of Beings, Lion’s Touch and Name of Dharma, Fortunate and Immutable Abandonment, Blazing Victor and Conceptual Speech, Possessor of Goodness and Intelligence of Meaningful Knowledge, Free from Fear and Fragrant Light, Meaningful Travel and Ash-Color Wrath, Supreme Dhāraṇī and Stability.

རྟོག་པར་བྱེད་དང་ཤེས་རབ་སྤྱན། ། དོན་རིག་བློ་དང་གྲགས་པའི་བཞིན། ། ལྷ་ཡི་ཉི་དང་ཤེས་རབ་གསལ། ། ཤིན་འཇོམས་ཕྱག་དང་ཤིང་རྟ་འགྲོས། ། གསེར་བཙོ་མ་དང་སྐལ་ལྡན་གཙུག། དབང་ཕྱུག་དང་ནི་དགའ་བས་བསྟན། ། མྱོས་པས་འཇོམས་དང་ཡེ་ཤེས་མཛོད། ། ཚངས་པར་གཤེགས་དང་ཙནྡན་དང་། ། མྱ་ངན་འཇོམས་དང་སེང་གེ་འོད། ། ཡུལ་གྱི་ཏོག་དང་པདྨོའི་སྙིང་། ། མཐའ་ཡས་འོད་དང་སྙིང་པོ་ལྷ། ། མེ་ཏོག་མཛེས་དང་རེག་པའི་ཧཾ། ། ཡེ་ཤེས་དབང་དང་ཚངས་དབང་པོ། ། རིན་ཆེན་ཕྱག་དང་དབང་པོ་ལྡན། ། དཔེ་མེད་དྲི་དང་ཐེ་ཚོམ་བྲལ། ། མཆོད་པར་འོས་དང་འབར་བའོ། ། པདྨའི་གདུགས་དང་འདུམ་གྱི་མཆོག། ཡེ་ཤེས་འོད་དང་བྱ་རྩལ་བྲལ། ། གསལ་བའི་མདོག་དང་ཆོས་ལྡན་དང་། ། ཕན་ལྡན་གཟུགས་དང་ཡེ་ཤེས་དང་། ། གྲགས་པ་དང་ནི་འོད་ཟེར་འབར། ། སྙིང་པོ་བཻ་ཌཱུར་འབར་བ་དང་། ། སྐར་མའི་ཚོགས་དང་ལྷ་ཉིད་དོ། ། འོ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེས་ཇི་ལྟར་ཁྱབ་ཅེ་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་ཉིད་འདས། ། ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་ཅེས་བྱ་བས་ཆོས་སྐུ་ལས་ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལོངས་སྐུས་ཁྱབ་སྟེ། རྟོག་པ་སྤངས་པ་མི་འགྱུར་བ་ལས། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་དེ་ལས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཅིང་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རང་བྱུང་གི་སྐུ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལུས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྲས་གསུང་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་ཐོབ་ཅིང་ཆོས་སྟོན་པ་ནི་ཞལ་ལྔ་དང་ལྡན་ཏེ། ཚིག་གི་དབང་ཕྱུག་སྨྲ་བ་ཆེ། ། སྨྲ་བའི་སྐྱེ་མཆོག་སྨྲ་བའི་རྒྱལ། ། སྨྲ་བའི་དམ་པ་མཆོག་གི་གནས། ། སྨྲ་བའི་སེང་གེ་མཚུངས་པ་མེད།

Conceptualizer, Insight-Eye, Knower of Meaning, Mind of Renown, Sun of the Gods, Clear Insight, Subduer of the Fierce, Hand, and Chariot-Gait; Refined Gold, Fortunate Crown, Sovereign, and Taught with Joy; Overcome by Intoxication, Treasury of Wisdom, Gone to Brahmā, Sandalwood, Vanquisher of Sorrow, Lion-Light, Banner of the Realm, Lotus Essence, Infinite Light, Deity of the Essence, Beautiful Flower, Haṃ of Touch, Lord of Wisdom, Lord of Brahmā, Jewel-Hand, Endowed with Power, Peerless Fragrance, Free from Doubt, Worthy of Offerings, and Blazing; Lotus Parasol, Supreme Reconciliation, Light of Wisdom, Free from Effort, Radiant Color, Endowed with Dharma, Beneficial Form, and Wisdom; Renown and Blazing Rays of Light, Essence of Blazing Vaidūrya, Host of Stars, and the Deity Itself. Now, if one asks how the compassion of the Buddha pervades the bodhisattvas: "Consciousness transcends the nature of phenomena; wisdom is non-dual." Thus, from the dharmakāya, the saṃbhogakāya of method and wisdom pervades. From the unchanging abandonment of conceptualization, the buddhas of the three times arise spontaneously from that. Because they act for the benefit of others, the self-arisen body arises. The cause and conditions that produce that body of wisdom—which is not generated by external factors—result in the Tathāgata’s sons attaining mastery over all speech and teaching the Dharma. They possess five faces: Lord of Speech, Great Speaker, Supreme Speaker, King of Speakers, Holy Speaker, Abode of the Supreme, Lion of Speakers, and Peerless.

། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། རིན་ཆེན་དང་། པདྨ་དང་། ལས་ཀྱི་རིགས་ཏེ་ཞལ་ལྔའོ། ། དེ་སྐུ་ཤིན་ཏུ་མཛེས་ཤིང་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ། ལག་ན་འོད་འབར་བའི་རལ་གྲི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་པོ་ཏི་དཔལ་བེའུའི་ཚུལ་དུ་ཐུགས་ཀར་འཛིན་པའི་གཙོ་བོ་དེ་སྨན་པ་དང་། སྨན་གྱི་ཤིང་ལྗོན་པ་དང་འདྲ་བས་སྐྱོབ་པ་དེ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་གདུལ་བྱ་ཆགས་ཤིང་ཕྱིར་པདྨའི་སྦུབས་ན་གནས་པ་ལ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་འོད་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་ཕོག་སྟེ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་པ། སྐྱིལ་ཀྲུང་དང་བཅས་པ། དར་སྣ་ཚོགས་དང་། རྒྱན་སྣ་ཚོགས་འཛིན་པ་པདྨ་ལས་འཐོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ནས། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསུང་ཡང་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། ལས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟེ། རིགས་ལྔ་ཡུམ་དང་བཅས་པས་སྐུའི་ཆེ་བ་གསུང་གི་ཆེ་བ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་ཚུལ་དུ་དབང་བསྐུར། ཐུགས་ཀ་ན་རིགས་དྲུག་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བཞུགས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ནས་ཐུགས་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་ནས་དོན་བཞིན་རིག་ཅེས་བྱ་བས་བསྟན་ནས། རྡོ་རྗེ་བློ་གྲོས་དོན་བཞིན་རིག། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཀུན་རྫོགས་པ། ། ཞེས་བྱ་བས་ཆོས་སྐུ་དང་གཟུགས་སྐུ་བསྟན་ཏེ། རྣམ་པར་དག་པ་ནས། ཡེ་ཤེས་སྐུ་རྣམས་མ་ལུས་འཆང་། ། ལམ་མ་ལུས་པ་ཐོབ་སྟེ། འབྲས་བུ་མཐའ་དག་ཐོབ་ནས་གཞན་དོན་སྟོན་པ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་རྒྱལ་པོའམ་གཙོ་བོའོ། ། རང་བཞིན་གསང་སྔགས་ཏེ།

Thus it is said: there are five faces, representing the Vajra, Tathāgata, Ratna, Padma, and Karma families. His body is exceedingly beautiful and radiates light. In his hand he holds a flaming sword, and at his heart he holds the volume of the Prajñāpāramitā in the form of a śrīvatsa. This principal figure, who protects like a physician and a medicinal tree, is free from attachment. He dwells within the calyx of a lotus for the sake of those to be trained who are attached, while the light of the Sugata Father and Mother, like the sun and moon, falls upon him. He is endowed with various colors, sits in the cross-legged posture, and emerges from the lotus wearing various silks and ornaments. From the passage beginning with "Vajra Ratna" and ending with "the speech of all Buddhas," the five families—Vajra, Ratna, Padma, Karma, and Tathāgata—together with their consorts, confer empowerment through the greatness of the body and the greatness of speech in the manner of the sun and moon, which are method and insight. The jñānasattva of the sixth family resides at the heart, which is indicated by the phrase "from the Buddha, abiding in the heart," and "realizing the meaning as it is" from the passage beginning with "Vajratīkṣṇa." The passage "Vajramati realizes the meaning as it is; all pāramitās are perfected" teaches the dharmakāya and rūpakāya. From the passage beginning with "utterly pure" and ending with "bearing all the bodies of wisdom without exception," it is shown that having attained the path without exception and having attained the entire fruit, he teaches the benefit of others; this omniscient Blessed One is the king or the principal. This is the nature of Secret Mantra.

སངས་རྒྱས་དང་རིག་སྔགས་ཀྱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བ་ལ་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་འདི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། ས་བཅུ་རྫོགས་པའི་རྟགས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཁྲི་འཕང་ལྔ་པ་དང་། བུམ་པ་འཁོར་ལོ་བཅུ་གསུམ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཏོག་དང་། བདག་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་བྱ་རུ་ཅོད་པན་དང་། ཟླ་བ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ཡིས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་མཚོན་པ། ལོག་པར་ལྟ་བ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཅིང་སྐྱོབ་པ། ཀུན་གྱིས་མཆོད་པར་འོས་པའི་སྐུ་གདུང་དེའི་བུམ་པར་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་ཏེ། གདན་ནི་མ་ལུས་ཏེ་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་འཕྲུལ་པ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་རྣམས་ཏེ་ལྷའི་འཕྲུལ་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་བུམ་པར་རོ། ། དེ་ནས་གཙོ་བོས་བསྟོད་པ་དེ་ལས་འོད་ཟེར་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དོན་བྱེད་པ་འགྲོ་བ་དང་། ། འདུག་པ་དང་། ཉལ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ནི་རྣམ་པར་གཟིགས། གཙུག་ཏོར་ཅན། ཐམས་ཅད་སྐྱོབ། ལོག་པ་དད་སེལ། གསེར་ཐུབ། འཁོར་བ་འཇིག་རྣམས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་དཔལ་ལྡན་རྒྱུ་སྐར་ནས་བསྟན་པ་གཅིག་ཅེས་པའི་མཐར་རོ། ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་འདུད་ཀྱིས་བསྟོད་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ལས་གཙོ་བོས་རྒྱུད་འཁོར་ལ་བསྟན་པས་ན། རྒྱུད་ཀུན་གྱི་ནི་བདག་པོ་མཆོག། ཅེས་བྱ་བས་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་། འཇམ་དཔལ་དང་། སའི་སྙིང་པོ་དང་། སྤྱན་རས་གཟིགས་ལ་སོགས་པས་ལུས་སྙིང་པོའམ་ལེན་པ་ལྷའི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་ངོ་། ། རྩ་རྣམས་མཚན་དུ་གྱུར་པར་མཐོང་ངོ་། ། དེ་ཉིད་ཐིག་ལེར་གྱུར་པ་ན་འདུད་ཀྱིས་བསྟོད་པས་ཟབ་པར་མཐོང་བ་ནི།

This miraculous manifestation at the navel of the Buddha and the Vidyā-mantra Vajrapāṇi consists of a five-tiered throne of pure signs representing the perfection of the ten grounds; a vase with thirteen wheels; a Dharma crest; and a horn-ornamented crown free from the two selves, which symbolizes authentic wisdom through the moon and jewels. It overcomes wrong views and provides protection; it is the reliquary of the body worthy of universal offering. Within that vase, one manifests with great diligence. The seats are the miraculous manifestations of the celestial palace, and the wisdom bodies are the miraculous manifestations of the deities. Such is the vase of Vajradhara. Then, from the light rays of the praise offered by the Principal, the Blessed One Śākyamuni appears, performing the welfare of immeasurable sentient beings, and is seen in the postures of walking, sitting, and lying down, as well as the Buddhas Vipasyin, Śikhin, Viśvabhū, Krakucchanda, Kanakamuni, and Kāśyapa. Therefore, it concludes with the phrase "the single teaching from the glorious constellations." Then, after the goddesses offer praise, the maṇḍala becomes invisible. Thereafter, as the Principal teaches the tantra to the retinue, the phrase "the supreme lord of all tantras" indicates that Samantabhadra, Mañjuśrī, Kṣitigarbha, Avalokiteśvara, and others perceive the body as the essence or the deity's nature. They perceive the channels as the marks. When that very essence becomes the bindu, the profound vision is seen through the praise of the goddesses.

སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་འཆང་བ་ཞེས་བྱ་བས་བསྟན། དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་ལ་ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་རྟོགས་ཏེ། དེ་ཡང་སྒྲིབ་གཡོགས་མེད་པར་རྟོགས་སོ། ། ཚིག་གི་བདག་པོ་ནས་མཚུངས་པ་མེད་ཅེས་པའི་མཐར་གསལ་བར་སྨྲ་བ་ལའོ། ། ཀུན་དུ་ལྟ་ནས་དཔལ་གྱི་བེའུ་ཞེས་བྱ་བས་སེམས་དཔའ་གསུམ་ལ་གོ་རིམ་བཞིན། ལག་ན་འོད་འབར་ནས་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ལའོ། ། ཟུག་རྔུ་འབྱིན་པ་ནས་དགྲ་ཆེའི་མཐར་སེམས་དཔའ་གསུམ་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། ། སྡུ་གུ་ནས་རིན་ཆེན་གདུགས་ཞེས་བྱ་བས། སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་གཉིས་གཉིས་བསྟན། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱས་ཉི་མའི་དཔལ། ། སྐུ་འཆང་ཞེས་བྱས་རིན་ཆེན་དཔལ། ། རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱས་ཏོག་གི་དཔལ། ། བསྟན་པ་གཅིག་ནི་བཞད་པའོ། ། ཟླ་བའི་འོད་དང་དྲི་ཡི་འོད། ། དགེ་བའི་འོད་དང་ཡོན་ཏན་ཅན། ། དམ་ཆོས་བརྗོད་དང་ཚིག་ལས་རྒྱལ། ། སྨྲ་བའི་སྟོབས་དང་སྨྲ་བའི་ཚིག་ལ་དབང་སྒྱུར་བའོ། ། ལེགས་པའི་ཡིད་དང་རིགས་ཀྱི་འོད། ། སྤྱོད་ལམ་ཞི་དང་ཡེ་ཤེས་མཚོ། ། ཆོས་དབང་ཕྱུག་དང་རིགས་སྐུ་ལྷ། ། ཡོན་ཏན་ལས་དང་འཁོར་ལོ་སྟོབས། ། ལེགས་པར་སྦྱངས་དང་ལེགས་པར་རེག། དོན་གྲུབ་དཔལ་དང་གཟི་བརྗིད་དཔལ། ། ཐམས་ཅད་སྙོམས་དང་བདུད་རྩི་དབྱངས། ། སྣང་བ་བདེ་དང་ལེགས་པའི་བློ། ། རྣམ་གྲོལ་དོན་དང་དབང་ཕྱུག་འཕགས། ། རོལ་པའི་མཆོག་དང་ལྷག་པར་མཐོང་། ། ཉེས་པ་སྤངས་དང་ཉི་མའི་འོད། ། བཀྲ་རྒྱལ་བློ་དང་པདྨའི་མཆོག། ཉི་མའི་འོད་དང་སོ་སོར་གསུང་། ། ལེགས་པའི་མུ་དང་ཚོགས་དབང་པོ། ། འཇིགས་པ་བྲལ་དང་ཡེ་ཤེས་སྲེད། །

It is taught by the one called "Holding the Essence of All Buddhas" and "Holding the Essential Nature." Furthermore, this is realized and understood in a single instant, and it is realized without any obscuration. From "Lord of Words" to "Incomparable," these are for the purpose of clear speech. From "Beholding All" to "Śrīvatsa," these correspond respectively to the three types of beings. From "Hand of Blazing Light" to "Lord," these are for the Vajra Fist. From "Extractor of Thorns" to "Great Enemy," these correspond respectively to the three types of beings. From "Beautiful" to "Jewel Parasol," two pairs of beings and so forth are taught. "Buddha" is the Glory of the Sun. "Holding the Body" is the Glory of the Jewel. "Yoga" is the Glory of the Crest. The single teaching is the Laughter. Moonlight and Fragrant Light, Virtuous Light and Endowed with Qualities, Expressing the Sublime Dharma and Victory over Words, Power of Speech and Mastery over the Words of Speech. Excellent Mind and Light of the Lineage, Peaceful Conduct and Ocean of Wisdom, Sovereign of Dharma and Deity of the Lineage Body, Qualities and Activity and Power of the Wheel, Well-Purified and Well-Touched, Glory of Accomplished Purpose and Glory of Splendor, Equanimity of All and Melody of Nectar, Blissful Appearance and Excellent Intelligence, Meaning of Liberation and Noble Sovereignty, Supreme Play and Extraordinary Vision, Abandonment of Faults and Light of the Sun, Victorious Mind and Supreme Lotus, Light of the Sun and Individual Speech, Excellent Limit and Lord of the Assembly, Free from Fear and Craving for Wisdom.

རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ནས་སྡུག་བསྔལ་གཅོད་ཅེས་བྱ་བས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་བསྟོད། མཚོན་ཆ་ཆེན་པོ་ནས་མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་མོ་བཞིའོ། ། ས་རྣམས་ནས་དྲ་བ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའི་མཐར་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་ལ་བསྟོད། རྒྱུད་ཀུན་ནས་བློ་གྲོས་བཟང་གི་མཐར་མཐུ་ཆེན་ཐོབ་ལ་སོགས་པ་ལ་བསྟོད། སའི་སྙིང་པོ་ནས་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཞེས་པའི་མཐར་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ལ་བསྟོད་དོ། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་ནས་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་ཞེས་པའི་མཐར་བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོ་ལ་སོགས་པ་ལ་བསྟོད། ཆོས་ཀུན་ནས་དང་བའི་བདག་གི་མཐར་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་བཞི་ལ་བསྟོད། སྤོབས་པའི་མཚན་དང་བློ་འཆང་བ། ། ཙནྡྲ་དང་ནི་རིན་ཆེན་ཟླ། ། མི་འཇིགས་པ་དང་མེ་འོད་ཆེ། ། ཚངས་པའི་སྒྲ་དང་སྙན་པའི་གསུང་། ། ཤེས་རབ་མ་དང་ཀུན་མཉམ་བློ། ། རྡོ་རྗེ་ཚིག་དང་བློ་སྤོབས་ལྡན། ། ནམ་མཁའི་དབང་དང་ངག་དབང་ཕྱུག། ཡོན་ཏན་མཆོག་དང་གནས་ཀྱི་མཆོག། འཕགས་པའི་འོད་དང་གསལ་བའི་རི། ། རྔ་ཡི་སྒྲ་དང་འདོད་སྤྱོད་སྦྱིན། ། ཡེ་ཤེས་ལེགས་དང་ཞི་བས་བཞུགས། ། ཡེ་ཤེས་གསུང་དང་ཤིན་ཏུ་གདུགས། ། རྒྱལ་མཚན་གདུགས་དང་དྲི་མ་བྲལ། ། ཡེ་ཤེས་དབང་དང་སྐལ་བྲལ་བརྗོད། ། གཟི་བརྗིད་འོད་དང་དྲང་སྲོང་ཆེ། ། ཤེས་རབ་འཕགས་དང་འཁོར་ལོ་སྤོར། ། ཟླ་བའི་ཞལ་དང་ཉི་ཟླའི་འོད། ། ཡོན་ཏན་མཚོ་དང་ཡོན་ཏན་སྡུད། ། བློ་མེད་ཏོག་དང་བསོད་ནམས་ཏོག། ཡུལ་སྤངས་པ་དང་རིགས་སྐྱེས་དང་། ། རྒྱལ་པོའི་རིགས་དང་རྣམ་གྲོལ་གསུང་། ། དབང་ཕྱུག་པོ་དང་མཆོག་ཤེས་དང་། ། བདུད་རྩི་འོད་དང་པདྨ་དང་། །

With the words "Vajraratna" through "Cutter of Suffering," one praises the wisdom being (jñānasattva). With the words "Great Weapon" through "Offering," one praises the four goddesses. With the words "The Grounds" through "Lattice," one praises the offering goddesses. With the words "All Tantras" through "Excellent Intelligence," one praises Mahāsthāmaprāpta and the others. With the words "Kṣitigarbha" through "Nature of All Entities," one praises Candraprabhakumāra and the other four. With the words "All Entities" through "In a Single Instant," one praises Sāgaramati and the others. With the words "All Dharmas" through "Pure Self," one praises the four of the Vajra family in their respective order. [The names are:] Pratibhānanāman and Dhīdhara, Candra and Ratnacandra, Abhaya and Mahārcis, Brahmaghoṣa and Manojñavāk, Prajñā and Samatāmati, Vajravāk and Pratibhānavat, Gaganendra and Vāgīśvara, Guṇottama and Padottama, Āryaprabha and Prabhāśaila, Duṇḍubhisvara and Kāmadada, Jñānasūkṣma and Śāntasthita, Jñānavāk and Suvitāna, Dhvajavitāna and Vimala, Jñānendra and Bhāgyavādin, Tejaprabha and Maharṣi, Prajñārya and Cakravartaka, Candrānana and Sūryacandraprabha, Guṇasāgara and Guṇasaṃgraha, Amatāṅka and Puṇyāṅka, Viṣayatyāga and Kulaja, Rājakula and Vimuktivāk, Īśvara and Jñānottama, Amṛtaprabha and Padma, and...

ཡེ་ཤེས་སྤྱན་དང་ནམ་མཁའི་ཁམས། ། མཆོད་དང་དཔུང་ཚོགས་བཅས་པའོ། ། རྫོགས་སངས་ཞེས་བྱ་ཞགས་པ་མ། ། བྱང་ཆུབ་འཆང་ནི་ལྕགས་ཀྱུ་མ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་དྲིལ་བུ་མ། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ལྕེ་ལྕགས་སྒྲོག་གོ། ། རིན་ཆེན་འཕྲོ་དང་ཟླ་བའི་སྐུ། ། སེང་གེ་གདོང་དང་ཡེ་ཤེས་སྐུ། ། ཞེའོ། ། གཞུང་ཚད་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན་ཉིས་བརྒྱ་བདུན་ཅུ་རྩ་ལྔ། རྒྱལ་བ་ལྔ་ལ་ལྔ་བཅུ་རྩ་ལྔ་ལའོ། ། ། ། ད་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་སེར་པོ་ལྟེ་བར་བསམ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྩ་བའི་ཞལ་སེར་པོ། གཞན་མཐུན། དེ་ལ་སྙིང་རྗེས་དོན་སྒྲུབ་པ་དང་། ཤེས་རབ་བོ། ། དམ་པའི་གང་ཟག་གི་སེམས་ཅན་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་ཐོབ་པར་འདོད་པས་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱ། དེ་ནི་ངན་སོང་སྦྱོང་བར་བྱེད་པའི་མགོན་པོ་གྲོལ་བར་བྱེད་པའི་ཐབས་སྟོན་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་བསལ་བ་དང་། མི་ཤེས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ང་རྒྱལ་ཅན་དེ་འདོད་པ་དང་། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་བསལ་བར་མི་ནུས་ཤེ་ན། ང་རྒྱལ་ཅན་འདུལ་བ་ནི་རྒྱུ་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེས་སྐུ་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ནི་དཔལ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཚངས་པའི་ཡུལ་ས་ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་འཁོར་ལོ་དང་ཤཀ་ཏི་འཛིན་པའོ། ། དོན་སྟོན་པ་ནི་དོན་གཅིག་ཅེས་བྱ་བས་སོ། ། འོ་ན་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་སྟོན་པ་དེས་རྟོགས་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། འཇིགས་པ་མེད་པར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཟིལ་གྱིས་མནན་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་ཏེ། མིང་བཞི་ལས་རྟེན་མེད་པ་ལ་ནི་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོ་བསྟན་ནས་ཐེག་པ་ལ་དགོད་པ་ནི་རྣམ་པར་རིག་པའི་གཟུགས་སུའོ། །

The wisdom eye and the element of space, together with offerings and the hosts of the army. The one called "Perfect Buddha" is Pāśī; the "Holder of Enlightenment" is Aṅkuśī. The one called "Buddha" is Ghaṇṭā; the "Wisdom Flame" is Śṛṅkhalā. The "Radiance of Jewels" and the "Moon Body," the "Lion Face" and the "Wisdom Body"—so it is said. The length of the text is forty-two [units], with two hundred and seventy-five characteristics. For the five Victors, there are fifty-five [verses] each. Now, to show the maṇḍala of Ratnasambhava: one should visualize the yellow Blessed One Ratnasambhava at the navel. The primary face of the Ādibuddha is yellow; the others are the same. In that regard, there is the accomplishment of the welfare [of beings] through compassion and insight. One should accomplish the welfare of noble individuals by desiring that sentient beings attain happiness. As for the Protector who purifies the lower realms and teaches the methods for liberation, it is for the sake of clearing away the afflictions and clearing away ignorance. If one asks, "Is it not possible to clear away pride, desire, and the form and formless realms?"—the subduing of the proud is shown to be the nature of a great body through the causes of insight and compassion, taught from the words "Glorious One" up to "the realm of Brahmā." He holds the mudrās of the wheel and the śakti. The teaching of the meaning is by the words "single meaning." If one asks, "Will that which teaches the great terrors not be understood?"—it is "without fear." Having thus overwhelmed [the opponent], he teaches emptiness. Regarding the lack of support among the four names, having shown the four aggregates of name, establishing them in the vehicle is in the form of representation-only.

དོན་སྟོན་པ་ནི་དོན་ཞེས་པའོ། ། གདུལ་བྱ་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་གཟུགས་སོ། ། འདོད་པའི་ནས་གྲོལ་བར་བྱེད་ཅེས་པའི་མཐར་སེམས་དཔའ་བཞི་ལ་གོ་རིམ་བཞིན། ཉོན་མོངས་ནས་གཟུགས་འཆང་མཐར་རིན་ཆེན་རིགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བཞིའོ། ། ལག་པ་བརྒྱ་པོ་ནས་གར་བྱེད་ཅེས་པའི་མཐར་པདྨའི་སེམས་དཔའ་བཞིའོ། ། ས་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས་གནོན་ཞེས་པའི་མཐར་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བཞི་ལ་བསྟོད། དོན་གཅིག་གཉིས་མེད་ནས་རྒྱུད་དང་ལྡན་ཞེས་པའི་མཐར་སྒོ་བ་བཞི་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། ། དོན་གྲུབ་དཔལ་དང་ཡེ་ཤེས་ཉི། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་དང་རི་རབ་བརྩེགས། ། སྒྲ་སྦྱིན་དང་ནི་པདྨ་དཔལ། ། དགྲ་བཅོམ་གྲགས་དང་ཡེ་ཤེས་སྟོབས། ། ཉོན་མོངས་འཇོམས་དང་ཡེ་ཤེས་དོན། ། བདེ་བའི་དྲི་དང་དཔེ་བྲལ་བཞད། ། དྲི་ཡི་འོད་དང་མཐའ་ཡས་སྟོན། ། སོ་མ་དང་ནི་རཏྣ་སོ། ། སེང་གེ་མཆོག་དང་བསམ་གཏན་འོད། ། དཔའ་བར་འགྲོ་དང་རྣམ་པར་རོལ། ། རིན་ཆེན་ཡོན་ཏན་དོན་སྟོན་པའོ། ། ད་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དོན་དུ་བསྟན་པ་ནི། དངོས་དོན་མ་ལུས་ཏེ་ཆགས་པ་ཅན་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་དགའ་འདོད་ཆགས་བློ། ། དེས་འདུལ་བའི་སྐུ་སྟོན་པ་ནི་སྲིད་པའི་འདོད་ཆགས་སྤངས་པས་སྟོན་ཏེ། མདོག་དང་དབྱིབས་དང་རྒྱན་དང་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པས་ཡིད་ཚིམ་པ་བསྐྱེད་ནས་ལམ་ལ་འགོད་དོ། ། དངོས་དོན་གྱིས་ནི་རིན་ཆེན་སེམས་མའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་དགའ་ནས་སྤངས་པས་ནི་ཞེས་བྱ་བས་པདྨའི་སེམས་མ་དང་ལས་ཀྱི་སེམས་མ་ལ་བསྟོད། སྲིད་གསུམ་ཞེས་བྱ་བས་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་བསྟོད།

"Showing the meaning" refers to the term "meaning." "Those to be trained" refers to various forms. From "liberating from desire" up to the end, the four bodhisattvas are praised in order: from "affliction" up to "bearing form," the four bodhisattvas of the Jewel family; from "a hundred arms" up to "dancing," the four bodhisattvas of the Lotus family; and from "the maṇḍala of the earth" up to "pressing down," the four bodhisattvas of the Vajra family. From "one meaning, non-dual" up to "endowed with the tantra," the four gatekeepers are praised in order. Amoghasiddhiśrī and Jñānasūrya; Amoghasiddhi and Merukūṭa; Ghoṣadā and Padmaśrī; Arhatkīrti and Jñānabala; Kleśanirghāta and Jñānārtha; Sukhagandha and Anupamahasita; Gandhaprabha and Anantanirdeśa; Soma and Ratnasoma; Siṃhottama and Dhyānaprabha; Śūraṅgama and Vikrīḍita; and Ratnaguṇārthadarśin. Now, to teach the meaning of passion: for those who possess passion, the actual meaning is without exception. "The mind of passion that delights in emptiness" refers to the manifestation of a body to train them by abandoning the passion of worldly existence; by generating satisfaction through color, shape, ornaments, conduct, and so forth, they are established on the path. By "actual meaning," the Jewel female bodhisattva is indicated. By "delighting in emptiness" and "by abandoning," the Lotus female and Action female bodhisattvas are praised. By "the three realms," the Vajra female bodhisattva is praised.

སྤྲིན་དཀར་དག་པ་ནས་སྤྲུལ་པའི་རྒྱན་དང་ལྡན་ཞེས་པའི་མཐར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་བསྟོད། དགྲ་བཅོམ་གྲགས་དང་རིན་ཆེན་འོད། ། སྲིད་བཅིངས་གྲོལ་དང་སྤྱོད་ངན་སྤངས། ། ནམ་མཁའི་མཛོད་དང་སྤོབས་པ་གྲགས། ། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་ཚེ་དཔག་མེད། ། ནོར་བུ་བཀོད་དང་རིན་ཆེན་དང་། ། ཡོན་ཏན་མགོན་དང་རི་བོ་གྲགས། ། བཅུ་འོད་ལྡན་དང་གཉིད་དང་བྲལ། ། ཀླུ་སྟོབས་ཤིན་ཏུ་གྲགས་པའོ། ། གཏི་མུག་ཅན་ལ་དེ་ཉིད་དྲན་པ་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་དང་། ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་ཆོས་སྐུ་དང་གཟུགས་སྐུའོ། ། ཆགས་པ་ཅན་འདུལ་བ་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟར་མ་ཆགས་པ་བསྒོམ་པའོ། ། ད་ནི་ཤེས་རབ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རིལ་པོར་འཛིན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་དང་། ཞེན་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལྔ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྟན། དེ་ཡང་ངེས་པར་འཛིན་པ་སྤངས་པའོ། ། དེས་དོན་དམ་མེད་ཀྱང་སྡོམ་པའི་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་དུ་བསྟན་པ་འཐད་པའི་ཕྱིར། ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་བསྟན། བདེན་པ་བཞི་ནི་སྟོན་པ་པོ། ། ཞེས་བྱ་བས་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ལམ་མོ། ། བདེན་པ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནས་རྣམ་པ་ཉི་ཤུས་ཞེས་བྱ་བས་རང་སངས་རྒྱས་དང་ཉན་ཐོས་ལས་ཁྱད་པར་སྟོན་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མའམ་སྟོང་པ་ཉི་ཤུས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། ། འོ་ན་དེའི་འབྲས་བུ་ཅི་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་པ་ནི་ཆོས་སྐུ་རྣམ་པར་སངས་རྒྱས་པ་ནི་ལོངས་སྐུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་སྟེ་འབྲས་བུ་དེའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ནི་འདིའོ། ། འོ་ན་འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་ཐེག་པ་འདིས་གྲུབ་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།

From the phrase "endowed with emanated ornaments from pure white clouds," one praises the wisdom being (jñānasattva). Arhat Yaśas, Ratnaprabha, Muktasattva, Durvṛttahārin, Gaganagañja, Pratibhānakīrti, Vajramaṇi, Amitāyus, Maṇivyūha, Ratna, Guṇanātha, and Śailakīrti; Daśaprabha, Vigatanidra, and Nāgabala are the most renowned. For those possessed of delusion, the recollection of suchness consists of the four applications of mindfulness, the right abandonments, and so forth. The qualities of the Tathāgata are the Dharmakāya and the Rūpakāya. To discipline those possessed of attachment, one meditates on non-attachment like space. Now, in order to demonstrate insight: to refute the grasping at a solid whole and to abandon clinging, the five aggregates are shown to be emptiness. This is the abandonment of definitive grasping. Although the ultimate does not exist, it is appropriate to teach the conventional as the basis for the vows. By the phrase "the twelve links," the path of the Pratyekabuddhas is shown. By the phrase "the Teacher of the four truths," the path realized by the Śrāvakas is shown. From the phrase "the four truths" up to "by twenty aspects," the distinction from the Pratyekabuddhas and Śrāvakas is shown; this is distinguished by the moments or the twenty emptinesses. If one asks, "What is the result of that?" the result is that awakening is the Dharmakāya, and the complete buddhahood is the Sambhogakāya, which is the emanation of the Buddha. Therefore, this is the vehicle. If one asks, "Why are the three kāyas of the result accomplished by this vehicle?" [the answer follows].

ཉོན་མོངས་ཁམས་རྣམས་དག་པར་བྱེད་པ་དང་། ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཟད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་འཁོར་བའི་དྲི་མ་སྤངས་ཤིང་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་གནས་ལས་གྲོལ་བར་བྱེད་པའི་སྒྲིབ་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤོང་བ་ནི་འདི་ཡིན་པས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཐབས་དང་ལྡན་ནས་དོན་ཡོད་ཅིང་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་ནོ། ། འོ་ན་རང་ཞེན་པ་དང་ལྡན་པ་ལྟ་བུ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེད་པ་བྱེད་དམ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཤིང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་མི་འོང་བའི་རྟོག་པ་སྤངས་ཏེ། རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་རིག་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་རིག་ཅིང་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་རིམ་དང་རིམ་མ་ཡིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་འགོད་དེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་ནོར་བ་སྤངས་ནས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་ལོངས་སྐུ་སྟེ། རང་དོན་གཞན་དོན་དང་ལྡན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཤེས་པས་འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་ཐོབ་པར་སྟོན་ཏོ། ། འོ་ན་འབྲས་བུ་དེ་ཐོབ་པའི་འཁྲུལ་པ་དེ་ཅི་ཞེ་ན། གྲངས་ཅན་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དངོས་པོ་ཀུན་ཡོན་ཏན་གསུམ་དུ་འདོད་པ་དང་། བདག་ལ་སོགས་པ་འདོད་པ་དང་། གཞན་ཡང་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སོགས་པ་ཕུང་པོ་ལྔའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྫས་དོན་དམ་པར་འདོད་ཅིང་དུས་གསུམ་རྫས་སུ་འདོད་པ་དེ་དག་ནི་མི་འཐད་དོ། ། གློག་དང་མེ་ལྕེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མར་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་ན་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མར་སོང་ནས་འབད་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན།

Because it purifies the elements of the afflictions and exhausts the obscurations of karma, it is this very thing that abandons the stains of saṃsāra and brings liberation from the terrifying states, thereby relinquishing the obscurations along with their habitual tendencies. Therefore, when great compassion is endowed with insight and skillful means, it is meaningful and possesses the fruit of acting for the benefit of beings. If one asks, "Does it generate compassion in one who possesses self-attachment?" it is not so. Having abandoned all conceptualization and followed after consciousness, one abandons the conceptualizations of the attractive and the unattractive. Through the knowledge of non-conceptual wisdom that perceives the nature of things as they are and in their multiplicity, one understands the mental continuums of all sentient beings and their respective intentions. Then, by means of both gradual and non-gradual methods, one establishes them on the path of the Mahāyāna. Having abandoned error and confusion, one attains the unerring fruit—the Dharmakāya and Saṃbhogakāya—which possesses the welfare of both oneself and others. Thus, it is shown that through such knowledge, the fruit of the three kāyas is attained. If one asks, "What are the delusions regarding the attainment of that fruit?" they are the Samkhyas and others who assert that all things consist of the three qualities (guṇas), as well as those who assert a self (ātman) and so forth. Furthermore, the Vaiśeṣikas and others assert that the substances of the five aggregates and sense bases are ultimately real and that the three times are substantial entities; these are untenable. This is because, like lightning or a flame, all things are without distinction in being momentary. If one then asks, "If everything is momentary, is effort not pointless?" [the response follows].

ཁྱེད་ཀྱི་རྫས་སུ་འདོད་པ་རྟག་པ་ལ་མི་འཐད་དེ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐད་ཅིག་མ་ནི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པས་སངས་རྒྱས་ཀུན་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་རྫོགས་སངས་རྒྱས་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་གྲུབ་པའོ། ། འོ་ན་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ལུས་མེད་ལུས་ཏེ་ལུས་ཀྱི་མཆོག། ལུས་ཀྱི་མཐའ་ནི་ཀུན་དུ་སྟོན། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ལ་ཆོས་སྐུ་དང་གཟུགས་སྐུ་སྟེ་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་རྟོགས་པའོ། ། དེ་བས་ཆོས་སྐུ་ནི་ལུས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་སྟེ། དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟེ། དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། འོ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་སྐད་ཅིག་ཐབས་དང་བྲལ་བས་གཞན་དོན་ཇི་ལྟར་བྱེད་ཅེ་ན། གཟུགས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ཀུན་དུ་སྟོན། ། ཞེའོ། ། འོ་ན་དེ་ལ་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་མོས་པ་བཞིན་དུ་འཐད་དམ་ཞེ་ན། ནོར་བུ་ཆེན་པོ་རིན་ཆེན་ཏོག། ཅེས་བྱ་བས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་ཞེས་བྱས་གར་མ་ལ། ། རྫུ་འཕྲུལ་ཞེས་བྱས་གླུ་མ་ལ། ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱས་ཕྲེང་བ་མ། ། དྲན་པ་ཞེས་བྱས་སྒེག་མའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཅེས་བྱས་སྤོས་མེ་མ། ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱས་དྲི་ཆབ་མ། ། ལམ་གྱི་ཞེས་བྱས་མེ་ཏོག་མ། ། ཡང་དག་ཅེས་བྱས་མར་མེ་མའོ། ། ཡིད་དུ་འོང་དང་རིན་ཆེན་ཟླ། ། ཤུགས་ཅན་དང་ནི་གསལ་བར་བྱེད། ། དགའ་བའི་དབང་ཕྱུག་གཙུག་ཕུད་འོད། ། འཇིགས་པ་བྲལ་དང་ཡོན་ཏན་སྙིང་། ། དྲི་མེད་གྲགས་དང་གཟི་བརྗིད་གཞི། ། གདུང་བ་གྲགས་དང་ལྷ་གནས་པ། ། ལེགས་པར་མཉམ་དང་རིན་ཆེན་སྐུ། ། སངས་རྒྱས་འབྱུང་དང་སངས་རྒྱས་སྟོབས། ། རིན་ཆེན་ཁྱབ་དང་གྲོང་ཁྱེར་མཐོང་། ། བློ་གྲོས་འོད་དང་འཇིག་རྟེན་འོད། །

It is not tenable for that which you assert to be a substantial entity to be permanent, because it would be unchanging. Since the momentary is established by its very nature, all buddhas attain perfect enlightenment in a single moment; thus, the result is established. If one asks, "What is that result like?" it is said: "The bodyless body, the supreme body, which displays the ultimate limit of the body." In this context, the result is the realization of the ultimate, consisting of the dharmakāya and the rūpakāya. Therefore, the dharmakāya is the ultimate limit of the body, and that which realizes it is unerring insight; that is the Blessed One. If one asks, "How can emptiness, being momentary and devoid of means, accomplish the welfare of others?" it is said: "It displays all various forms." If one asks, "Is it then tenable for it to display various forms according to the inclinations of beings?" it is said: "The great jewel, the crest of precious gems." "Lokā" is the dancer, "Ṛddhi" is the singer, "Tattva" is the garland-bearer, and "Smṛti" is the graceful one. "Bodhi" is the incense-bearer, "Tathā" is the perfume-bearer, "Mārga" is the flower-bearer, and "Samyak" is the lamp-bearer. Manojña and Ratnacandra, Vegavān and Prabhāsvara, Nandīśvara and Cūḍaprabha, Abhaya and Guṇagarbha, Vimalakīrti and Tejaḥsthāna, Saṃtāpakīrti and Devasthāna, Susama and Ratnavigraha, Buddhotpāda and Buddhabala, Ratnavyāpī and Puradarśana, Matiprabha and Lokaprabha.

རིན་ཆེན་ལྷ་དང་ཡང་དག་རྒྱལ། ། སྐལ་ལྡན་ཤིང་རྟ་དགའ་བས་བཀོད། ། མུ་ཡི་འོད་དང་དཀའ་ཐུབ་རྒྱལ། ། བྱང་སེམས་ཟླ་དང་ཆོས་འཆང་བ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་ཟླ་བའོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཞེས་བྱ་བས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ལ་བསྟོད་པའོ། ། ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་གྲངས་དག་ཏུ་མི་གཏོགས། ། མཚན་གྱི་གྲངས་སུ་འདི་བརྗོད་དོ། ། རྣམ་པ་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱའི་མཐར་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་བསྟོད་པའོ། ། བྱེ་བ་དཔག་མེད་ནས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བས་བྱང་ཕྱོགས་བསྐལ་བཟང་བཞི་ལ་བསྟོད། འགྲོ་བའི་དོན་ནས་འབྲས་བུར་གནས། ། ཞེས་བྱ་བས་ལྷོའི་བསྐལ་བཟང་སྟེ། མཐའ་མ་ལ་གཉིས་གོ་རིམ་བཞིན། ཉོན་མོངས་ཁམས་རྣམས་ཀུན་ལས་རྒལ། ། ཞེས་བྱ་བས་ནུབ་ཀྱི་བསྐལ་བཟང་སྟེ་དང་པོ་གཉིས་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། ། སྦྱོར་བའི་དགོན་པ་ནས་གཏན་དུ་སྤངས་ཞེས་བྱ་བས་ཤར་གྱི་བསྐལ་བཟང་སྟེ་མཐའ་མ་ལ་གཉིས་གོ་རིམས་སོ། ། སྙིང་རྗེ་ཆེ་ནས་འགག་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་གནས་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། དེ་དག་སེམས་དང་ཞེས་པས་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ལ་བསྟོད་པའོ། ། ཕུང་པོ་ལྔ་དོན་ཞེས་བྱ་བས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ལ་བསྟོད་པའོ། ། རི་ཡི་འོད་དང་ཚངས་པའི་དབྱངས། ། བདེ་བའི་ལྷ་དང་ཡོན་ཏན་བརྩེགས། ། ལྷ་ཡི་སྟོབས་དང་ཐུབ་པའི་དོན། ། ནོར་བུ་ཅན་དང་སེང་གེའི་བླ། ། ཟླ་བའི་མཚན་དང་སྒྲ་གཅན་མཚུངས། ། གྲགས་ཆེན་དང་ནི་གཟི་བརྗིད་ཤུགས། ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་དང་དགའ་བར་ལྡན། ། དྲི་བཟང་པོ་དང་རི་རྒྱལ་མཚན། ། དགའ་བའི་འོད་དང་མཆོད་པར་འོས།

Ratnadeva, Samyagrāja, Bhāgyaratha, and Nandavyūha; Muciraśmi, Taporāja, Bodhicandraprabha, and Dharmadhara; Aparājita and Candraprabha. This is the praise of the Ādibuddha by means of the phrase "to all sentient beings." The phrase "the twelve limbs" does not belong to the number of deities in the maṇḍala; it is mentioned here as a count of the names. The praise of the Wisdom Wheel concludes with the words "in the form of a Buddha." The praise of the four auspicious aeons of the northern direction begins with "ten million immeasurable" and "great compassion." The phrase "for the sake of beings" and "abiding in the fruit" refers to the auspicious aeons of the south; the last two are in their respective order. The phrase "crossing over all the realms of affliction" refers to the auspicious aeons of the west, with the first two in their respective order. The phrase "from the wilderness of application" and "permanently abandoned" refers to the auspicious aeons of the east, with the last two in their respective order. The praise of Amoghasiddhi begins with "great compassion" and "causing cessation." The praise of Vajrasattva is by means of "abiding in the minds of all sentient beings." The praise of Amitābha is by the phrase "those minds." The praise of Ratnasambhava is by the phrase "the meaning of the five aggregates." Parvataśrī, Brahmaghoṣa, Sukhadeva, Guṇakūṭa, Devabala, Munyartha, Maṇimān, Siṃhamati, Candranāmā, Rāhusama, Mahāyaśas, Tejobala, Dharmakīrti, Nandī, Sugandha, Girirāja, Nandaprabha, and Pūjya.

། སྤྲིན་མཐའ་དང་ནི་བདེན་པ་གསུང་། ། རྣམ་སྣང་མཛད་དང་རྣམ་པར་ངེས། ། གྲགས་པའི་མཐའ་དང་གྲོགས་ཚངས་པ། ། སེང་འོད་གསེར་དང་སྲོག་དང་ལྡན། ། འགྲོ་བའི་ཐེག་དང་ཐུན་ཚོད་དང་། ། གྲགས་པའི་མཆོག་དང་བློ་བཟང་ཆུབ། ། ནོར་ལྷ་དཀའ་ཐུབ་དྲག་པོ་དང་། ། འོད་གསལ་བྱེད་དང་ནོར་གྱི་འཁོར། ། འཇིག་རྟེན་འདས་དང་སེང་བན་གླང་། ། ཡོན་ཏན་རྒྱལ་དང་རིན་ཆེན་འོད། ། ཅེའོ། ། ཚིགས་བཅད་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་སྟེ། ། མཚན་ནི་བརྒྱ་དང་བཅུ་དག་སྟེ། ། སོ་སོར་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་སོ། ། དེ་ལ་ལྷ་གྲངས་སུ་མ་གཏོགས་པ་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཏེ། ཤེས་རབ་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་ལ་འཁོར་ལོ་སྟེ། ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དག་པ་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་ཏེ། ཨ་ཨཱའོ། ། དེས་འབྲེལ་པ་བཞི་ཚུལ་མུ་ཁྱུད་བཞི་དང་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཞི་པ་གང་གི་ཕྱེད་སྤངས་པའི་དག་པ་དང་བརྒྱད་པ་ནི་བརྒྱད་པོ་དང་དྲུག་པོ་རིག་གོ། ། འཆིང་བ་གཅོད་པ་དང་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཐའ་གཉིས་དག་པར་བྱེད་པ་དང་། བདེན་པ་བཞི་གསུང་བ་དང་། ཐུགས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔར་གསལ་བ། སྐུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་དུ་བྱང་ཆུབ་པའོ། ། མཚན་གྱི་གྲངས་སུ་མ་གཏོགས་པ་ནི་རྐང་པ་ཡ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་རྐང་པ་གཉིས་སོ། ། ལར་གཞུང་ཚད་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། ། ད་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་པ་ནི་དབུས་སུ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལྗང་གུའོ། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རྩ་བའི་ཞལ་ལྗང་གུའོ། ། སོ་སོའི་ཡུམ་སྦས་པའི་ཡུམ་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་རྟོགས་བྱ་བ། ། ཞེས་པ་སྟེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །

Cloud-End and Truth-Speaker, Vairocana and Fully Certain, Renowned-End and Friend Brahmā, Lion-Light, Gold, and Endowed with Life, Vehicle of Beings and Hour, Supreme Renown and Good Intelligence Awakening, Wealth God, Fierce Austerity, and Light-Maker, Circle of Wealth, Transcendent World and Lion-Elephant, Quality King and Jewel Light—so it is said. There are twenty-four verses, and the names are one hundred and ten, twenty-two for each. In that regard, there are two verses not included in the count of the deities, which are the Wheel of Insight. Regarding that wheel: what is the Wheel of Insight like? It is the twelvefold purity: A, Ā, and so forth. Through that, the four connections, the four rims, and the four spokes of the wheel—by abandoning half of which, the purity and the eighth are known as the eight and the six. It severs the bonds, purifies the two extremes of saṃsāra and nirvāṇa, speaks the four truths, and is the clarity of the five wisdoms of the mind of awareness; it is the awakening as the nature of the wisdom body of the enlightened body. Those not included in the count of the names are the two lines of the verse called "the single line." In total, the length of the text is twenty-four. Now, to show the maṇḍala of Amoghasiddhi: in the center is Amoghasiddhi, green. The root face of the Primordial Buddha is green. Each should be joined with their respective consort as the hidden consort. Regarding that, "to be realized by all Buddhas" means that which is to be realized should be realized.

གང་གི་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སོ། ། གང་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་རྟོགས་པ་དེའོ། ། འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་རམ་གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སྟེ། འབྲས་བུ་བླ་ན་མེད་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་ན་དེ་གང་ལ་བརྟེན་ཞེ་ན། གསང་སྔགས་ལ་བརྟེན་ནས་སོ། ། གང་ལྟར་ཞེ་ན། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་མདོ་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་བསགས་ནས་ཡི་གེ་མེད་པ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསྟན་ནས། གསང་སྔགས་ཆེན་པོ་སྟེ་ས་བོན་རིགས་གསུམ་པ་ནི་ཐབས་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་མ་ལུས་པ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་ནས། སངས་རྒྱས་ཀུན་ནས་དོན་ཀུན་སྐྱེད་པ་པོའི་མཐར་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ལ་བསྟོད་པའོ། ། དབང་བྱེད་རྒྱལ་དང་བདུད་རབ་ཞི། ། མཉམ་སངས་རྒྱས་དང་རྟོག་དང་བྲལ། ། རི་རབ་ཞི་དང་རྨོངས་པ་སེལ། ། རོལ་པའི་སྟོབས་བཞི་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལ་བཞི་ནི་འཁོར་ལོ་བཞིའོ། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་སྟེ། ཐིག་ལེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། སྟོང་པ་ནི་སྲེག་པའོ། ། རྩེ་མོ་ནི་གཏུམ་མོའོ། ། འདབ་མའི་གྲངས་ནི་བྱེ་བ་ཕྱེད་དང་བཅུ། ། དེ་ལ་སྟོང་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་སོ། ། དེ་ལས་འཁོར་ལོ་བཞི་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་དང་པོ་གཉིས་པ་ཡིས། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སུམ་ཅུ་མཚོན། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་པ་ཡི། ། གཉིས་པའི་ཚིགས་བཅད་དྲུག་བསྣན་པས། ། བཅུ་དྲུག་མགྲིན་པའི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་ལས་ཚིག་གཅིག་དང་པོའི་མགོ། ལྷག་པ་བདེ་ཆེན་དཀྱིལ་དུ་བསམ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་པ་ལྔ་པ་གཉིས། །

By whom? By the bodhisattva. What is to be realized? That which is realized by all the buddhas. For what purpose or for what reason? For the sake of the awakening of a buddha, that is, to attain the unsurpassed fruit. On what, then, does it depend? It depends upon the secret mantra. In what manner? Having accumulated the collection of merit as it appears in the sūtras, one teaches the collection of primordial wisdom, which is the syllable-less emptiness. The great secret mantra—the third seed of the family—is generated by means of the three methods. This refers to the generation of the entire support and the supported without exception. Having attained stability in the generation stage in that way, one offers praise to the Primordial Buddha, the ultimate source who generates all purposes for all buddhas. "Exercising power, King, and the supreme pacification of Māra; equal to the buddhas, free from conceptualization; the peace of Mount Meru and the dispelling of delusion; the four powers of play." Regarding this, the "four" refers to the four wheels. The "sixteen, half and half" refers to the division of the channels. The "drop" is the bodhicitta. The "void" is the burning. The "peak" is the caṇḍālī. The number of petals is nine million five hundred thousand; specifically, seventy-two thousand. From among those, there are the four wheels. By the first and second maṇḍalas, the thirty of great bliss are symbolized. Then, by adding the six lines of the second verse of the third maṇḍala, there are sixteen at the throat wheel. From that, one line is at the beginning of the first; the remainder is to be visualized in the center of the great bliss maṇḍala. The fourth and fifth maṇḍalas are two.

དྲུག་པའི་དང་པོ་ཚིགས་བཅད་གཉིས། ། ཚིག་གསུམ་འོག་ཏུ་ཕྱེད་དང་དྲུག། བསྣན་པས་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོའོ། ། ཚིག་གསུམ་པོ་ནི་ལྟེ་བར་བསམ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་པའི་མཚན་མེད་ཚིག། ཚིག་རྐང་དྲུག་དང་ལྷ་ཡི་ནི། ། བསྟོད་པ་མ་གཏོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནས་དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་དྲུག་གིས་གཙོ་བོ་གསུམ་བསྟེན། དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་པས་ཐུགས་ཀར་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ནི་བཞི་དང་བརྒྱད་དང་བཅུ་དྲུག་གོ། ། ཆུ་ཚོད་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཏེ། དབྱུ་གུ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞིའོ། ། རྩོལ་བའི་གྲངས་ཀྱིས་མཚན་བཟུང་ངོ་། ། སྲོག་ནི་ལྷའི་རང་བཞིན་ཏེ། ། རྩ་ནི་བརྟན་དུ་གསལ་བར་བསྒོམ། ། དེ་ལྟར་ལུས་གནས་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་འགྲིབ་ས་ནས། ། འཕེལ་དང་འགྲིབ་པས་མཚོན་པའོ། ། ཡང་ན་དབྱངས་ཡིག་གི་ཕྱེད་ཀྱི་ཐ་མ་ཨཾ་ངོ་། ། ཡན་ལག་མེད་པ་ནི་ཧཾ་ངོ་། ། རྩེ་མོ་ནི་ཟེ་འབྲུ་ལའོ། ། རྣམ་པ་ནི་ཁ་དོག་སོ་སོར་རོ། ། ཡི་གེ་དྲུག་ནི་མགྲིན་པ་དང་སྙིང་ག་ལའོ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་ནི་ཡོན་ཏན་ནོ། ། དེ་དང་ལྡན་པ་འཛག་པའོ། ། དེ་འཛག་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་གཞན་ཡོད་པས་བསམ་གཏན་ཡན་ལག་ཀུན་ཤེས་པའོ། ། འོ་ན་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞེ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་རིག་དང་རྒྱུད་རིག་པའོ། ། ཐིག་ལེ་ནས་རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་ཞེས་པའི་མཐར་གསང་བ་ཡུམ་བཞི་གོ་རིམ་བཞིན། བཅུ་དྲུག་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལུས་དང་ཞེས་པའི་མཐར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། དགེ་བ་བཟང་དང་ཡེ་ཤེས་ཐུགས། ། སྨྲ་བའི་དབང་དང་ལྷ་ཆེན་པོ། ། བློ་གྲོས་བཟང་དང་ཚེ་དཔག་མེད། །

The first of the sixth [chapter] consists of two verses; adding three lines and a half of six [lines] below, it is the emanation wheel (nirmāṇacakra). One should contemplate those three lines at the navel. The signless words of the fifth maṇḍala consist of six lines and two verses, excluding the praise of the deity. From "Vajrasūrya" to "Glorious Buddha," these six verses rely upon the three principal [deities]. The sixth maṇḍala is the dharma wheel (dharmacakra) at the heart. "Half of sixteen" refers to four, eight, and sixteen. There are thirty-two ghaṭikās, which are sixty-four daṇḍas. One should grasp the name by the number of efforts. Life-force (prāṇa) is the nature of the deity; one should meditate clearly on the channels as stable. Thus is the maṇḍala abiding in the body. From the point where the "half of sixteen" diminishes, it is characterized by increase and decrease. Alternatively, the final half of the vowels is Aṃ. The "limbless" is Haṃ. The "peak" is the anthers. The "aspects" are the respective colors. The six syllables are at the throat and the heart. The hundred syllables are the qualities. That which possesses them is the dripping. Since there is another method for causing that to drip, one knows all the branches of meditative concentration (dhyāna). If one asks, "What are the qualities?" they are the knowledge of meditative absorption (samādhi) and the knowledge of the tantras. From "From the drop" to the end of "Possessing all aspects," the four secret consorts are in their proper order. From "Sixteen" to the end of "The body of meditative absorption," it is the praise of the wisdom being (jñānasattva). "Virtuous and excellent, wisdom mind, Lord of Speech, Great Deity, Excellent Intelligence, and Amitāyus."

ཆོས་ཀྱི་སྟོབས་དང་འཇིག་རྟེན་ཆོས། ། སྒྲ་གཅན་ཉིད་དང་རྒྱལ་མཚན་གྲགས། ། སྨན་པའི་མཆོག་དང་མེ་ཏོག་འོད། ། ཏིང་འཛིན་ལུས་དང་ལུས་ཀྱི་མཆོག་སྟེ་ཆོས་སྐུའོ། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བས་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་སོ། ། ཕྱོགས་བཅུར་སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་འགྱེད་དེ་ལྷ་མི་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་གང་ལས་ཤེ་ན། མཆོག་གི་སྐུ་དེ་ལས་སོ། ། དེ་རྣམས་ལ་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་བྱེད་པ། དེ་ལྟར་ཡུལ་དེ་ལ་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་སྟོན་པ་དེ་ལ་མཆོད་པར་འོས་བསྟོད་པར་འོས་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་འོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ནས་རྒྱུད་འཆང་བ་ཞེས་པའི་མཐར་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་བཞི་ལ་བསྟོད་པ་སྟེ་མཐའ་མ་ལ་གཉིས་སོ། ། ཕྱོགས་བཅུ་ནས་ཇི་བཞིན་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པ་ཞེས་པའི་མཐར་ལྷོའི་སྟེ་གཉིས་གཉིས་སོ། ། ལྷའི་དབང་པོ་ནས་དབང་ཕྱུག་ཅེས་པའི་མཐར་ནུབ་ཀྱི་བཞི་ལ་གོ་རིམ་བཞིན། སྲིད་པའི་དགོན་པ་ནས་འགྲོ་བའི་བླ་ཞེས་པའི་མཐར་ཤར་གྱི་ཤེས་རབ་སེམས་དཔའ་བཞི་སྟེ་གཉིས་གཉིས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་ཕྱོགས་བཅུ་ནས་སེལ་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བས་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་བཅུ་དྲུག་ཤར་ནས་བརྩམས་ནས་གཉིས་གཉིས་སོ། ། བདུད་དཔུང་ཞེས་བྱས་དྲིལ་བུ་མ། ། ཕམ་པར་བྱེད་པ་ལྕགས་སྒྲོག་གོ། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཞེས་ཞགས་པ་མ། ། འཇིག་རྟེན་འདྲེན་ཞེས་ལྕགས་ཀྱུ་མ། ། མཆོད་འོས་བསྟོད་འོས་ནས་རྟག་ཏུ་རི་མོར་བྱ་བའི་མཐར་ནང་གི་ལྷ་མོ་བཞི་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བསྟོད། བཀུར་འོས་ནས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་ཕྱིའི་ལྷ་མོ་བཞི་ལ་ནི་ཚིག་རྐང་ཕྱེད་ཕྱེད་ཀྱིས་བསྟོད་པའོ། །

The Dharma-power and the worldly dharmas, Rāhu, and the Renowned Victory Banner, the Supreme Physician, and Flower Light, the Body of Samādhi, and the Supreme Body—these are the Dharmakāya. The two form bodies are the Sambhogakāya and the Nirmāṇakāya. They emanate various emanations throughout the ten directions, such as gods, humans, and so forth. If one asks from what they arise, it is from that supreme body. To them, one gives the gift of Dharma and material goods; thus, because that object demonstrates such extraordinary activity, it is worthy of offerings, worthy of praise, and worthy of prostrations and the like. From "Sambhogakāya" up to "Holder of the Tantra" is the praise for the four of the North, with two at the end. From "From the ten directions" up to "Acting for the benefit of beings as they are" is for the South, with two for each. From "Lord of Gods" up to "Sovereign" is for the four of the West in order. From "In the wilderness of existence" up to "Supreme of Beings" are the four Bodhisattvas of Wisdom in the East, with two for each. From "Throughout the ten directions of the world" up to "Eliminating" refers to the sixteen of the Good Eon, starting from the East, with two for each. "Defeating the hosts of Māra" is Ghaṇṭā; "The one who defeats" is Śṛṅkhalā; "Perfect Buddha" is Pāśā; and "Guide of the World" is Aṅkuśā. From "Worthy of offerings and praise" up to "Always to be honored" is the praise for the four inner goddesses in order. From "Worthy of veneration" up to "To be expressed" is the praise for the four outer goddesses, with half a verse for each.

དགེ་གཙུག་ཕུད་དང་བདུད་རྩི་འོད། ། བྱང་ཆུབ་ཆེ་དང་རྒྱ་མཚོ་བསྟན། ། རིན་ཆེན་སྟོབས་དང་རོལ་པའི་སྟོབས། ། ཉི་མ་ཅན་དང་དགའ་བའི་འོད། ། གཙུག་ན་ནོར་དང་སྲིད་བྲལ་བདག། འགྲོ་བ་འདུལ་དང་སྡུད་པའོ། ། མེ་ཏོག་སྦྱིན་དང་འགྲོ་བའི་འོད། ། མཐུན་པར་སྨྲ་དང་པདྨ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་འདོད་དང་བཀོད་པས་རོལ། ། དོན་ཡོད་གནས་དང་གཏན་པའི་འོད། ། རྒྱལ་མཚན་འཛིན་དང་བདེ་བའི་གནས། ། རྣམ་གྲོལ་བཟང་དང་བསམ་པ་ཤེས། ། སེམས་ཅན་འཛིན་དང་རིན་ཆེན་འཛིན། ། རྒྱ་མཚོ་དགའ་དང་མི་ཐུབ་འཇོམས། ། དགྲ་ཆེན་པོ་དང་འདུལ་བ་དང་། ། མཎྜལ་བསྣམས་དང་ལྷ་རྣམས་མཆོད། ། དྲི་མ་སྤངས་དང་མཆོག་གི་མུ། ། ལྷ་མོ་གསུང་སྙན་རིན་ཆེན་ལྷ། ། པདྨའི་ཕྱག་དང་བདུད་དགྲ་འཇོམས། ། རྟོག་སྤངས་དོན་ནི་གྲུབ་པའོ། ། འོ་ན་ལོངས་སྐུས་གང་ལ་མཛད་པ་སྟོན་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་གོམ་གཅིག་ཅེས་པ་སྟེ། ས་བརྒྱད་པ་དང་བཅུ་པའི་བར་བགྲོད་པ་གཅིག་པ་མི་འགྱུར་བ་སྟེ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་དང་ས་དང་པོ་མཐོང་ལམ་སྤྱོད་པ་ལ་ཞུགས་པ་ནི་གསུམ་རིག་སྟེ། འདས་པ་དང་ད་ལྟར་དང་མ་འོངས་པ་ལ་མ་ཆགས་མ་ཐོགས་པར་ཤེས་པ་ས་དང་པོ་དང་། ས་གཉིས་པ་ལ་གནས་པ་སྤྱོད་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དག་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཙང་མ་དག་པ་སྟེ། མངོན་ཤེས་དྲུག་ལྡན་རྗེས་དྲན་དྲུག། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། གང་གིས་སྟོན་པར་བྱེད་ཅེ་ན། རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོས་སོ། ། གང་སྟོན་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་འདིས་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་མཐའ་སྟོན་ཏོ། ། གང་གི་ཕྱིར་སྟོན་པར་བྱེད་ཅེ་ན། བདག་རིག་གཞན་རིག་ཐམས་ཅད་ཅེས་པའོ། །

Śikhin, Amṛtaprabha, Mahābodhi, Sāgaraśāsana, Ratnabala, Vilāsavikrama, Sūryavat, Nandaprabha, Maṇicūḍa, Bhavavigama, Vinayaka, and Saṃgraha; Puṣpadatta, Jagatprabha, Priyavādin, Padma, Jñānābhikāṅkṣin, Vyūhavikrīḍita, Amoghasthāna, Dṛḍhaprabha, Dhvajadhara, Sukhasthāna, Vimuktibhadra, Āśayajña, Sattvadhara, Ratnadhara, Sāgaranandin, Ajayajit, Mahāripu, Vinaya, Maṇḍaladhara, Devapūjita, Vimala, Paramānta, Surasvarā, Ratnadevī, Padmapāṇi, Mārapramardin, Vikalpaprahīṇa, and Siddhārtha. If one asks, "To whom does the Sambhogakāya then display its deeds?" it is said: "The three worlds in a single stride." This refers to the unchanging progression from the eighth to the tenth bhūmi. Those who have entered the practice of the path of seeing on the first bhūmi are the "three-knowers," who know the past, present, and future without attachment or obstruction. Those who abide on the second bhūmi and have entered the practice of the purity of the perfection of ethical discipline and so forth are the "pure ones." They possess the six superknowledges and the six recollections. If one asks, "By what means is this shown?" it is by "great miraculous power." If one asks, "What is shown?" it is the limit of the Perfection of Wisdom as known by this world. If one asks, "For what purpose is it shown?" it is for the sake of "knowing oneself and knowing others."

འབྲས་བུ་གང་ཞེ་ན། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་དེ་ཉིད་ཐོབ་སྟེ་ཆོས་སྐུའོ། ། ཀུན་ལ་ཕན་པའི་གང་ཟག་མཆོག་སྟེ་སྤྲུལ་སྐུ། དཔེར་བྱ་ཀུན་ལས་འདས་པ་སྟེ། ། ཤེས་དང་ཤེས་བྱའི་བདག་པོ་མཆོག་སྟེ་ལོངས་སྐུའོ། ། དེ་ལྟར་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གང་ཟག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ། གཙོ་བོ་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་བདག་སྟེ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དོན་སྟོན་པའོ། ། དེ་ལྟར་སྟོན་པ་དེས་ན་གང་ལ་ཞུ། གང་གིས་ཞུས། གང་གི་ཕྱིར་ཞུ་གང་ལ་དགོངས་ནས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་ས་མ་ཡའམ་མུ་དྲའོ། ། དེ་ལྟར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ནི་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་དང་རི་མོ་དང་མཆོད་པའི་གནས་སུ་འོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ངེས་པར་འབྲས་བུ་གསུམ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་གང་ཟག་གསུམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བགྲོད་པའི་ཐེག་པ་གསུམ་གསུངས་ཏེ། དོན་གྱི་ནང་ནས་འབྲས་བུའི་དམ་པ་འདི་ནི་རྒྱུ་རྣམ་པར་དག་པ་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་འདིའོ། ། འོ་ན་གང་ཟག་གསུམ་པོས་ཐུན་མོང་དུ་ནུས་སམ་ཞེ་ན། མི་ནུས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་སྐལ་བ་བཟང་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རིགས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། དེས་རྟོགས་པ་ཅི་ཞེ་ན། དཔལ་ལྡན་འབྱོར་པ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་དང་ལྡན་ཞིང་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་མོས་པས་འཇམ་དཔལ་འབྲས་བུ་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་མཆོག་འདིས་རྟོགས་ཀྱི་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་ཞེས་པས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ལ་བསྟོད། མངོན་ཤེས་དྲུག་ལྡན་ཞེས་བྱ་བས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཞེས་བྱ་བས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་བསྟོད་པའོ། །

What is the result? Through insight, one attains suchness, which is the Dharmakāya. The supreme individual who benefits all is the Nirmāṇakāya. That which transcends all examples is the supreme master of both knowledge and the objects of knowledge, the Saṃbhogakāya. The individual who teaches in this way is the Blessed One, the principal patron of the Dharma, who reveals the meaning of the four seals (mudrā). Because he teaches in this manner, he is worthy of being a recipient of service, honor, and offerings from all wandering beings. Thus, the Blessed One, in order to definitely attain the three results, taught the three vehicles of progression for the sake of three types of individuals. Among these, the supreme result is this very Mañjuśrīnāmasaṃgīti, the pure cause. If one asks, "Can all three types of individuals achieve this in common?" the answer is no. In the three worlds, those with good fortune belong to the supreme family of Mahāmudrā. What is realized by this? It is glorious wealth: possessing both compassion and insight, and being devoted to acting for the benefit of all sentient beings, one realizes this supreme, glorious result of Mañjuśrī, and not otherwise. The term "world" (loka) is a praise to Ratnasambhava. The phrase "possessing the six superknowledges" is a praise to Amoghasiddhi. The phrase "perfection of insight" is a praise to Vajrasattva.

བདག་རིག་གཞན་རིག་ཅེས་བྱ་བས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ལ་བསྟོད་པའོ། ། གཙོ་བོ་ཆོས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་བསྟོད་པའོ། ། མེ་ཏོག་མཛེས་དང་ཡུལ་དོན་གྲུབ། ། སྨྲ་བའི་ཟླ་དང་བརྟུལ་ཞུགས་གྲུབ། ། མི་གཡོ་བ་དང་བློ་གྲོས་དང་། ། མར་མེ་འབར་དང་སྒྲ་དོན་རྟོགས། ། དམ་པའི་སྟོབས་དང་གཟི་བརྗིད་སྟོབས། ། བློ་ཡི་སྐུ་དང་ཟླ་བ་དང་། ། རིན་ཆེན་འོད་དང་ཡོན་ཏན་རྫོགས། ། སྟོན་རབ་མཛད་དང་གཟི་བརྗིད་བཟང་། ། ཡེ་ཤེས་སྟོབས་དང་གཟི་བརྗིད་དགེ། རྟེན་པའི་སྟོབས་དང་ལྷ་ཡི་སྐུ། ། རབ་ཞི་དང་ནི་ཉི་མའི་ཞལ། ། གྲོལ་བའི་འོད་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་འོད། ། དཀའ་ཐུབ་རྒྱལ་དང་དྲི་མ་བྲལ། ། རྒྱ་མཚོའི་སྒྲ་དང་གཟུགས་བརྙན་སྣང་། ། ཀུན་ལས་གྲོལ་དང་རྒྱ་མཚོ་འོད། ། དྲི་མ་མེད་དང་དྲན་དབང་འོད། ། ཞལ་རབ་རྒྱས་དང་རྒྱལ་བའི་འོད། ། མཆོག་དོན་བློ་དང་དཔུང་རབ་ཞི། ། དབང་ཕྱུག་ཆོས་དང་སྣ་ཚོགས་གསལ། ། ཞེས་པས་ནི་མཚན་ནི་དགུ་བཅུ་རྩ་ལྔ་སྟེ། བཅུ་དགུ་བཅུ་དགུར་སོ་སོར་སྦྱར། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅོ་ལྔའོ། ། དེ་ལྟར་མཚན་ནི་རབ་སྦྱར་རོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་དཀྱིལ་འཁོར་སོ་སོར་སྦྱར། ། སྦྱར་ཐབས་གཞན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་བསྟོད་པ་དང་མཚན་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཡང་དག་པའི་བསྟོད་པ་ནི། མཆོག་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཁྱོད་འདུད། ། ཅེས་པའི་བསྟོད་པ་ནི། དང་པོ་བུམ་པ་དེ་བཞིན་སྦྱིན། ། གཉིས་པ་གསང་བ་ཡང་དག་མཐའ། ། གསུམ་པ་ཤེས་རབ་སྟོང་པའི་རྒྱུ། ། བཞི་པ་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་བོ། ། དེ་ཡི་ཡན་ལག་རྣམ་བཤད་དོན། ། ཡན་ལག་སོ་སོར་འོག་ཏུ་སྦྱར། །

The praise of Amitābha is expressed by the words "Knowing self and knowing others." The praise of Vairocana is expressed by the words "Lord of Dharma." Beautiful Flower, Accomplished Object, Moon of Speech, Accomplished Vow, Immovable, Intelligence, Blazing Lamp, Realizing the Meaning of Sound, Supreme Power, Power of Splendor, Body of Intelligence, Moon, Jewel Light, Perfected Qualities, Bestower of Excellent Teaching, Good Splendor, Power of Wisdom, Virtuous Splendor, Power of the Support, Body of the God, Utterly Peaceful, Sun-Face, Light of Liberation, Light of Discipline, King of Austerities, Stainless, Ocean Sound, Appearance of Reflections, Liberated from All, Ocean Light, Stainless, Light of the Lord of Mindfulness, Fully Expanded Face, Light of the Victor, Supreme Meaning Intelligence, Utterly Peaceful Arm, Lord of Dharma, Various Clarity. These are the ninety-five names, arranged in groups of nineteen each. There are fifteen verses. In this way, the names are applied. The maṇḍala of the yantra is applied individually; the method of application should be understood from other sources. Having thus presented the praise and the names, now for the authentic praise: "I bow to you, the supreme vajra, the supreme giver." Regarding this praise: the first is the vase, likewise the giver; the second is the secret, the ultimate limit; the third is the wisdom, the cause of emptiness; the fourth is the awakening of the Buddha. The meaning of the explanation of its branches is to apply each branch individually below.

མཆོག་ནི་སངས་རྒྱས་པར་འདོད་པའི་ཤེས་རབ་སྦྱིན་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་སྙིང་རྗེ་དེ་གཉིས་དབྱེར་མེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པས་ལམ་ཐོབ་པའོ། ། ཡང་དག་མཐར་གྱུར་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ལ་བརྟེན་པའི་ལམ་དེ་བླ་མ་ལ་རག་ལས་སོ། ། ལམ་ཤེས་བྱེད་དོ། ། ལམ་ཐོབ་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སྟེ། གོམས་པ་ལས་སོ། ། ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་བོ། ། མཆོག་སྦྱིན་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ། ། ཡང་དག་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མ། ། སྟོང་ཉིད་པདྨའི་རྡོ་རྗེ་མ། ། སངས་རྒྱས་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡུམ་བཞིས་བསྟོད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཆགས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་འདོད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་དགྱེས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་རོལ་པ་དང་བཞིས་ནི་ལམ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་སྙིང་རྗེ་ཡུལ་སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དང་། དེ་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་དགའ་བ་དང་། དགའ་བ་དེས་སྣ་ཚོགས་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པའོ། ། དེས་ནི་དེ་བཞིན་རིགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། པདྨའི་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། རིན་ཆེན་རིགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་བསྟོད་པའོ། ། དེ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྟོད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་འཛུམ་པ་དང་། སངས་རྒྱས་བཞད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་གསུང་ཉིད་དང་། སངས་རྒྱས་ཐུགས་ལ་ཞེས་བྱ་བས་དཔེར་ན་ཅུང་ཟད་བཞད་པས་ཚེམས་ཅུང་ཟད་གསལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ལམ་ཅུང་ཟད་གསལ་བ་དང་། ཆེར་བཞད་པས་ཆེར་གསལ་བ་བཞིན་དུ་གོམས་ཤིང་དཔྱད་པ་ལ་ཞུགས་པས་ཆེར་གསལ་བའོ། །

The supreme is the vajra of the inseparability of the insight that desires to become a buddha and the compassion that desires to attain [that state] for the sake of sentient beings. Thus, by generating the bodhicitta through insight and compassion, the path is attained. The "ultimate limit" is that the path based on the generation of the mind depends upon the guru. It is the knower of the path. The attainment of the path is through emptiness, by means of familiarization. The fruit of the path is the enlightenment of a buddha. The supreme-giver Vajrasattvī, the perfect jewel Vajraratnī, the emptiness lotus Vajrapadmī, and the buddha activity Vajrakarmī—these are the praises of the four mothers of the Tathāgatas. Through the four—Buddha-attachment, Buddha-desire, Buddha-delight, and Buddha-play—the cause for desiring to attain the path is compassion, the desire for sentient beings (the objects) to attain enlightenment, the joy in attaining that fruit, and the performance of the welfare of others through various means by means of that joy. These are the praises of the Vajra of the Tathāgata family, the Vajra of the Lotus family, the Vajra of the Jewel family, and the Vajra of Activity. Up to this point is the praise of the maṇḍala of Vajrasattva. "Buddha-smile," "Buddha-laughter," "Buddha-speech itself," and "Buddha-mind"—for example, just as the teeth are slightly visible when one smiles slightly, so too is the path slightly clarified; and just as it is clearly visible when one laughs loudly, so too is it clearly clarified by engaging in familiarization and analysis.

དེ་ཡང་གསུང་ལ་བརྟེན་ནས་གསལ་ལོ། ། གང་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་དེ་དཔེ་ཡིས་མཚོན་ནས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། པདྨའི་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་སྟེ་དེ་ཡན་ཆད་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྟོད་པའོ། ། མེད་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ལས་བྱུང་བ་དང་། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། དབྱིངས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཡེ་ཤེས་ཏེ། རབ་བྱུང་གི་སྐུ་འབྱུང་ངོ་། ། འོ་ན་སྟོང་པ་ལས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཞེ་ན། ནམ་མཁའ་ལས་སྤྲིན་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་དུ་སྤངས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་ཡུམ་བཞིས་བསྟོད་པའོ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་རོལ་སྟོན་དང་། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་དང་ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཉིད་ཅེས་པས་སྤངས་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་དོ། ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། པདྨ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། ཆོས་སྐུའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པའོ། ། ད་ནི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པ་ནི། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་འདི་ནི་གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ཞེས་བྱ་བས་ནི། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ཕན་ཡོན་ཆེ་བས་ཚིག་བཅུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །

Furthermore, this is clarified by relying on the speech. If you ask what that is, it is the wisdom of the Buddha’s mind illustrated by means of examples. Therefore, it is to be understood. Up to the point of the Tathāgata Vajrī, Ratnavajrī, Padmavajrī, and Karmavajrī, this is the praise of the maṇḍala of Ratnasambhava. "Arising from non-existence," "arising from the Buddha," "arising from space," and "arising from wisdom" refer to the expanse of emptiness and wisdom; thus, the body of the renunciant arises. If you ask how it arises from emptiness, the wisdom body arises just as clouds arise from space. In that way, abandonment and wisdom are shown. These are the Tathāgata Vajrī, Ratnavajrī, Cittavajrī, and Karmavajrī. This is the praise by the four consorts of Amitābha. By the terms "the Net of Magical Illusion," "the Buddha’s Display," and "the totality of all and the wisdom body itself," the result of knowing abandonment and wisdom as they are and in their full extent is the nature of the wisdom body. These are Cittavajrī, Ratnavajrī, Padmavajrī, and Tathāgatavajrī. This is the praise by way of the Dharmakāya. Now, to show the benefits: from the words "Vajrapāṇi" up to "this is blessed by all secret mantras," because the benefits are great due to being blessed, these ten phrases were taught by Vairocana.

ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ནས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྒྱུ་ལ་བརྟེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཡོན་ཏན་ཏེ། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་ཏོ། ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་བླ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ཤེས་པའི་ཕན་ཡོན་ཏེ། བླ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པ་རང་གིས་འབད་པ་སྟེ། མཉམ་པ་ཉིད་དོ། ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ནས་ཚེ་ནུར་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་ཕན་ཡོན་རང་གི་འབད་པ་ལས་འབྱུང་བ་སྟེ། སོ་སོར་རྟོག་པའོ། ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ནས་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བས་འབྲས་བུ་ཐེག་པ་དམན་པ་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ། འབྲས་བུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་སྡུད་པས་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཕན་ཡོན་ནོ། ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཀྱི་རྔ་སྒྲ་ཆེན་པོ་སྒྲོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ནི་ཞུ་བ་པོའོ། ། དེ་ལྟར་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དུས་དེ་ལྟར་བསྟན་ནས། ད་བསྡུས་པའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་དེ། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་རྟོག་པ་བསྡུས་པ་འདི་ནི་ཡོན་ཏན་ཤིན་ཏུ་ཆེའོ། ། དེ་བས་ན་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་འདི་དབང་བསྐུར་ཞིང་ཡང་དག་པ་སྟེ། གདམས་ངག་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་དམ་པ་དག་འཛིན་ན་རྒྱུ་བཟང་ཞིང་འབྲས་བུ་མྱུར་དུ་འབྱུང་ཞིང་གཞན་ལ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་དང་ལྡན་ནོ། ། རྟོག་པ་བསྡུས་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕན་ཡོན་བསྡུས་ཤིང་འབྲས་བུ་བསྡུས་པའོ། ། ། །

"Vajrapāṇi, it is called 'complete' because it is a quality to be attained through the power of relying on the cause; this demonstrates the mirror-like quality. Vajrapāṇi, it is said that 'all phenomena are of an inexpressible nature' because it is the benefit of knowing through reliance on the guru; relying on the guru and attaining it through one's own effort is the quality of equality. Vajrapāṇi, it is said that 'it accomplishes the prolongation of life' because the benefit of practice arises from one's own effort; this is the quality of discernment. Vajrapāṇi, it is said that 'one will not enter the paths of all śrāvakas and pratyekabuddhas' because it is liberation from the result of the Lesser Vehicle; by subsuming the result into the Great Vehicle, it is the benefit of accomplishing the activity. Vajrapāṇi, 'in that way, the great drum of Dharma will resound'—here, Vajrapāṇi is the requester. 'In that way' refers to having thus shown the time of cause and result; now, to show the summarized benefit: there are thus immeasurable qualities, and this condensed conceptualization based on the five wisdoms is of exceedingly great quality. Therefore, Vajrapāṇi, if noble individuals who possess the instructions and are empowered by this Mañjuśrī-nāmasaṃgīti uphold it, the cause will be excellent and the result will arise swiftly, and they will also possess an uninterrupted stream of the gift of Dharma to others. This is the condensed conceptualization, which summarizes all the benefits and summarizes the result."

ཨོཾ་ཨ་བྷཱ་བ་སྭ་བྷཱ་བ་བི་ཤུདྡྷ་བཛྲ་ཙ་ཀྵུ་ཨ་ཨཱ་ཨཾ་ཨཿདེ་སྟོང་པའི་སྔགས་སོ། ། པྲ་གྲྀ་ཏི་པ་རི་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱ་ཡ་དུ་ཏ། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཛྙཱ་ན་ཀཱ་ཡ། མཉྫུ་ཤྲཱི་པ་རི་ཤུདྡྷི་ཏཱ། མུ་པཱ་དཱ་ཡ་ཏི་ཨཿ དེས་ནི་སྤྱན་འདྲེན་པ་དང་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ། ཧ་ར་ཧ་ར། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿབྷ་ག་བཱན་ཛྙཱ་ན་མཱུརྟི། ཝཱ་གཱི་ཤྭ་ར། མ་ཧཱ་བ་ཙ། སརྦ་དྷརྨཱ། ག་ག་ན་ཨ་མ་ལ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷ། དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་གརྦྷ་ཨཿ དེས་ནི་དབང་བསྐུར་བ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། གཏོར་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ལས་སོ་སོའི་སྔགས་སྦྱར་རོ། ། མ་བྱུང་བ་ལས་ཤེས་པ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་འཁོར་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་མ་ལོག་པ་རྟེན་འབྲེལ་ལས་འབྱུང་བ་མ་རིག་པ་ཐོག་མར་གནས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་སྐུ་ཤེས་རབ་འཁོར་ལོ་ཡང་ཐོག་མ་ཐ་མའི་ཨའོ། ། འདིས་ནི་ཤེས་རབ་རྣམ་གསུམ་གྱི་བློས་དག་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་འཇམ་པའི་དཔལ་དྷཱིཿ གསུང་ཡོངས་སུ་དག་པ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དག་པ་ས་བོན་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་ལ་དེ་ཨར་སྙིང་པོ་འདུས་སོ། ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྟོན་པ་ནི། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདས་མ་ཐག་པའོ། ། ཞུ་བ་པོ་དང་དེ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བསྐོར་བ་དང་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གུས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཞུ་བ་པོས་འཁོར་ཐམས་ཅད་དང་བཅས་པས་བསྟོད་ནས། བདག་ཅག་རྣམས་ངོ་མཚར་ཏེ། ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་ལྔ་བརྒྱ་ཐམ་པ་དང་བཅས་པས་གསང་བསྟོད་ནས་ནི་ཞེས་པ་དག་གི་ལས་སོ། །

OṂ ABHĀVA SVABHĀVA VIŚUDDHA VAJRA CAKṢU A Ā AṂ AḤ. This is the mantra of emptiness. PRAKRITI PARIŚUDDHAḤ SARVA DHARMĀ YADŪTA SARVA TATHĀGATA JÑĀNA KĀYA MAÑJUŚRĪ PARIŚUDDHITĀ MŪPĀDĀYATI AḤ. This is for the invitation and the request to depart. OṂ SARVA TATHĀGATA HṚDAYA HARA HARA OṂ HŪṂ HRĪḤ BHAGAVĀN JÑĀNA MŪRTI VĀGĪŚVARA MAHĀ VACA SARVA DHARMĀ GAGANA AMALA SU PARIŚUDDHA DHARMADHĀTU JÑĀNA GARBHA AḤ. This is for the empowerment, the blessing, and the offering cakes and so forth. Furthermore, the respective mantras for each activity should be applied up to the three wisdom beings. To know [reality] as it has not arisen is to circle within the unreal; just as ignorance, which abides as the beginning, arises from the dependent origination of the inverted and the non-inverted, so too is the Dharmakāya, the wheel of insight, the initial and final A. Through this, the purity of the intellect of the three insights is the completely pure wisdom body of all the Tathāgatas, Mañjuśrī DHĪḤ. The completely pure speech, the purity of body, speech, and mind, is subsumed by the three seed syllables, and that is condensed into the essence of the letter A. Regarding the teaching on rejoicing: "Then" refers to what has just passed. The petitioner and their intentions are endowed with physical actions, such as circumambulating and prostrating to the sublime object. After the petitioner, endowed with devotion, together with the entire retinue, has offered praise, they say, "We are amazed," and together with the five hundred hosts of wrathful deities, they offer a secret praise; these are the activities of the words.

མགོན་པོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། བདག་ཅག་ནི་དག་པ་དང་མ་དག་པའོ། ། ལེགས་ཏེ་དག་པའི་དོན་དུ་སྟེ་བདག་ཅག་གོ། ། ལེགས་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་རྣམ་གྲོལ་ཞེས་པའོ། ། ལེགས་པར་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པར་དག་པའི་ལམ་འདི་ལྟ་བུ་གསུངས་པས་སོ། ། དེ་ལེགས་པར་ཅིས་ཤེས་ཤེ་ན། ཟབ་ཅིང་ཡངས་ཏེ། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་ཆེན་རང་དོན་དང་གཞན་དོན་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དང་། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་ཡུམ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་སྤྱོད་པའི་ཡུམ་མོ། ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་ཞིང་མ་འོངས་པ་ལ་བསྟན་པས་ན་བཤད་ཅེས་བྱའོ། ། བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་ཡང་དག་ཐོབ། ། གུས་པས་བྱིན་བརླབས་ཐུགས་རྗེས་ཁྱབ། ། འགྲོ་བའི་དོན་དུ་འགྲེལ་འདི་བརྩམས། ། རྒྱུད་དང་བླ་མའི་གསུང་ལས་རྙེད། ། བརྟེན་ནས་བདག་གིས་འདི་བྱས་པས། ། བདག་དང་མཐའ་ཡས་སེམས་ཅན་རྣམས། ། འཇམ་དཔལ་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་ཤོག། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་འགྲེལ་པ་བསྡུས་པའི་གསལ་བ། ཨུ་རྒྱན་གྱི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱི་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དྷརྨ་ཤྲཱི་མི་ཏྲ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཆོས་ཀྱི་བཟང་པོས་མཛོད་ཀྱི་སྒོམ་པ་ཡེ་ཤེས་གྲགས་པའི་དོན་དུ་བསྒྱུར་བའོ། །

The Protector is the Blessed One. We are the pure and the impure. "Excellent" refers to the pure meaning, which is ourselves. "Excellent" means complete purity, which is liberation. It is well-spoken because such a path of complete purity has been taught. If one asks how it is known to be excellent: it is because it is profound and vast, possessing both the expanse and primordial wisdom; because it possesses the two great purposes, one's own benefit and the benefit of others; and because it is taught as the Mother who gives birth to all Buddhas. Therefore, it is the Mother of the conduct of both saṃsāra and nirvāṇa. Because it arises in dependence upon that and is shown for the sake of the future, it is called "explained." Through the kindness of the Guru, I have attained the authentic [teaching]. Pervaded by the compassion of the blessings of devotion, I have composed this commentary for the benefit of beings. Found within the tantras and the words of the Guru, I have relied upon these to compose this work. By this, may I and all infinite sentient beings Attain the state of Mañjuśrī. The Clarification of the Concise Commentary on the Noble Mañjuśrī, composed by the great master of Oḍḍiyāna, Avadhūtipa, is hereby complete. It was translated by the Indian abbot Dharmashrīmitra and the Tibetan translator, the monk Chökyi Zangpo, for the sake of the meditator Yeshe Drakpa of the Mdzod (Treasury).