A Running Commentary on “The Recitation of the Names of Mañjuśrī”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ནཱ་མ་སཾ་གཱི་ཏི་བྲྀཏྟི། བོད་སྐད་དུ། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་འགྲེལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཡོད་མེད་རྟོག་པའི་དྲ་བ་ལས། ། ངེས་གྲོལ་དྲི་མ་མེད་ཞི་བ། ། ཕྱག་ན་རལ་གྲི་པོ་ཏིས་མཚན། ། འཇམ་པའི་མགོན་ལ་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་བཀྲ་ཤིས་པ་ལ་སོགས་དོན་མང་པོ་ལ་འཇུག་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་མ་ཐག་པའི་ཚིག་ཏུ་བལྟའོ། ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དཔལ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་དཔལ་ལྡན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་ནོ། ། དཀའ་བས་འདུལ་བའི་ཕྱིར་གདུལ་དཀའ་བ་སྟེ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་པས་ན་གདུལ་དཀའ་འདུལ་བའོ། ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་གདུལ་དཀའ་བ་ནི་སྲེད་མེད་ཀྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དག་ཀྱང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སྲེད་མེད་ཀྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་གདུལ་དཀའ་འདུལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་དེ་རྣམས་ཀྱིས་འདུལ་བ་ནི་ལྷ་མ་ཡིན་འཁོར་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་མ་རུངས་པ་རྣམས་འཇོམས་པས་ན་གསོད་པར་བྱེད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་གདུག་པ་རྣམས་འདུལ་བ་ནི་དུལ་བར་མཛད་པར་བཞེད་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མཆོག་སྟེ་དམ་པའོ། ། འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བས་ན་དཔའ་བོའོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་གྱུར་པས་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྒྱལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་རྡོ་རྗེ་དབང་ཕྱུག་སྟེ།

In the language of India: Nāmasaṃgītivṛtti. In the language of Tibet: Commentary on the Chanting of the Names. Homage to the Blessed One, Lord of Speech. From the web of conceptualizing existence and non-existence, Completely liberated, stainless, and peaceful, Marked by the sword and the book in hand— To Mañjughoṣa, the Protector, I prostrate. Regarding the phrase "Then" (atha) and so forth: although the word "then" has many meanings, such as auspiciousness and the like, it should be understood here as indicating immediate succession. "Glorious" (śrīmat) refers to one who possesses the glory characterized by merit and wisdom. "Vajradhara" is the name. "Subduer of the Difficult to Subdue" (durjayadama) refers to those such as Maheśvara and others who are difficult to discipline; because he subdues them, he is the "Subduer of the Difficult to Subdue." One might ask: "Are there not others, such as Nārāyaṇa, who are also difficult to subdue?" To this, the word "supreme" (vara) is spoken. This is because Nārāyaṇa and others are indeed subduers of the difficult to subdue; however, their subduing involves the desire to kill wicked beings, such as the asura retinues, by crushing them. The Blessed One Vajrapāṇi, in subduing the malevolent, intends to bring them to discipline. Therefore, he is supreme and sublime. Because he is free from all fear, he is a "hero" (vīra). Because he has become victorious over the three worlds in every respect, he is the "Victor over the Three Worlds" (trailokyavijaya). Because he has become the lord of the Vajra family, he is the "Vajra Lord" (vajreśvara).

མི་བསྐྱོད་པའི་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གསང་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་པས་ན་གསང་བའི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། དེ་ཡང་དེ་རྣམས་ཀྱི་གསང་སྔགས་ཀྱིས་བཀུག་ནས་བཀའ་ཉན་པ་ཉིད་དུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། པདྨ་རྒྱས་པ་དང་འདྲ་བའི་ཡིད་འཕྲོག་པའི་སྤྱན་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་པདྨ་རྒྱས་པའི་སྤྱན་མངའ་བའོ། ། པདྨ་ཡང་ཡིན་ལ་རྒྱས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་པདྨ་རྒྱས་པ་སྟེ། དེ་དང་འདྲ་བའི་ཞལ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་པདྨ་རྒྱས་འདྲའི་ཞལ་མངའ་བའོ། ། སེམས་ཅན་འདུལ་བ་རྣམས་ལ་གཟིགས་ནས་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་པར་གྱུར་པས་ན་རང་གི་ལག་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་གིས་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཡང་དང་ཡང་དུ་གསོར་ཞིང་བསྐོར་བར་མཛད་པས་ན་རང་གི་ལག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ཁྱད་པར་གསུངས་ནས། ཁྲོ་གཉེར་རིམ་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེའི་འཁོར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྲོ་གཉེར་རིམ་པར་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རིགས་སུ་གཏོགས་པའི་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ལ་ཞིག་དང་། དེ་ལ་སོགས་པ་བགྲང་བ་ལས་འདས་པ་མཐའ་ཡས་པས་དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཕྱག་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཇི་ལྟ་ཞིག་ཅེ་ན། དཔའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་དང་འདྲ་བར་འཇིགས་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བས་ན་དཔའ་ཞིང་གདུལ་དཀའ་འདུལ་བའོ། ། འཇིགས་སུ་རུང་དང་དཔའ་བྱད་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཉམས་དང་ལྡན་པས་འཇིགས་སུ་རུང་དང་དཔའ་བྱད་ཅན་ཏེ། དེ་རྣམས། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་རབ་འཕྲོ་བ། ། རང་གི་ལག་གིས་གསོར་བྱེད་པའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་།

This means the principal of the Akṣobhya family. Because he is the King of Secrets, he is called the "King of Secrets," for he is established as one who obeys the commands after being summoned by their secret mantras. He who possesses eyes that captivate the mind, resembling a blooming lotus, is "the one who possesses eyes like a blooming lotus." Since it is both a lotus and blooming, it is a "blooming lotus"; he who possesses a face like that is "the one who possesses a face like a blooming lotus." Because he becomes wrathful upon beholding sentient beings to be tamed, he is "with his own hand"; thus, it is said "with his own hand" and so forth, as he repeatedly brandishes and whirls the supreme vajra with that very hand. Having thus described the specific qualities of Vajradhara, the phrase "with successive frowns" and so forth describes his retinue. "With successive frowns" refers to certain Vajrapāṇis belonging to that family, and so on, numbering beyond measure and infinite; this is to be connected with the phrase "prostrated together with them." If one asks how they are, it is said "heroes" and so forth. Because they are free from all fear just like Vajradhara, they are "heroes who tame the difficult to tame." "Terrifying and heroic in appearance" means they possess the expressive moods of being terrifying and heroic. They are "those who brandish with their own hands the vajras from which rays of light intensely radiate." [This is] the great compassion directed toward sentient beings, and...

ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བྱ་བས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཕྲོ་བ་བྱས་ཏེ། འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པས་ན་འགྲོ་དོན་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བས་ན་མཆོག་གོ། ། དགའ་མགུ་རངས་པའི་བསམ་པ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཡང་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། བསམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སེམས་ལ་བྱ་ལ། དེ་བས་ན་དགའ་བ་དང་མགུ་བ་དང་རངས་པའི་སེམས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལ་གདུལ་དཀའ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མོས་པ་མཐོང་བས་ན་སེམས་དགའ་བའོ། ། ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པའི་ཆོས་རྣམས་བསྟན་པ་ན་ལན་ཅིག་གིས་འཛིན་པས་ན་སེམས་མགུ་བའོ། ། དེའི་དོན་རྟོགས་པས་ན་རངས་པའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་པའི་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པ་རྣམས་ནི་སེམས་ཀྱི་བསམ་པའི་དབྱེ་བ་ལུས་སེམས་ཆ་འདྲ་བ་དེ་ལྟ་བུ་དང་འདྲ་བའི་སེམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་ཐུགས་གཅིག་པ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་གདུག་པ་རྣམས་གཟིགས་ནས་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ཀྱི་ལུས་དང་ལྡན་པར་མཛད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁྲོ་བས་ནི་མ་ཡིན་གྱི། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འཚང་རྒྱ་བའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཏེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། དེ་བྱེད་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཕྲིན་ལས་བྱེད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཕྲིན་ལས་བྱེད་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དང་ལྡན་པས་ན་མགོན་པོའོ། ། ལུས་བཏུད་པ་ནི་ལུས་བཏུད་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་བྱས་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན།

Through the activities of insight and skillful means, he has performed the emanation of a buddha; because he acts for the benefit of beings, he is the "Benefactor of Beings." Because the fruit arises from that very [activity], he is "Supreme." Regarding the phrase "possessing a mind of joy, delight, and gladness," this should also be connected with "acting for the benefit of beings." The term "mind" (saṃkalpa) refers to the mental faculty; therefore, he acts for the benefit of beings with a mind of joy, delight, and gladness. In that regard, his mind is "joyful" because he perceives the inclinations of sentient beings who are difficult to discipline. His mind is "delighted" because they grasp the teachings exactly as they were taught upon hearing them once. His mind is "glad" because they realize their meaning. As for those who act for the benefit of beings among outsiders, they may give rise to a mind similar to the physical and mental states of those they wish to help; however, the mind of the Blessed One is not like that. When he beholds malicious sentient beings, he assumes a body in the form of a wrathful deity, but this is not due to an inherently wrathful nature. Rather, it is because his essential nature is endowed with great compassion. Acting for the sake of awakening is the enlightened activity (buddhakarma) of a buddha, which is the complete perfection of the perfections (pāramitā) and so forth. Because he performs that, he is the "Performer of Buddha-Activity." Because he performs the activity of a buddha and possesses mastery over primordial wisdom (jñāna), he is the "Protector" (nātha). "With body bowed" means possessing a bowed body; this should be connected to the phrase "having prostrated to the Blessed One together with them." If one asks, "What is the Blessed One like?"

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཇི་ཙམ་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་ཀུན་ནས་མངོན་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཏེ། དེ་ལ་རབ་ཏུ་དད་པས་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཐལ་མོ་ལེགས་པར་སྦྱར་བར་བྱས་ནས་ནི། སྤྱན་སྔར་མདུན་དུ་འདུག་སྟེ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཞིང་སྨྲ་བར་གྱུར་ཏོ། ། ཁྱབ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བོད་པའོ། ། བདག་ལ་སྨན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བདག་ལ་ཕན་པས་ན་བདག་ལ་སྨན་པ་སྟེ། འཚང་རྒྱ་བ་དེ་ཉིད་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་བདག་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་འོག་ནས་བཤད་པའི་ཚིག་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། བདག་གི་དོན་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཏེ། འགྲོ་བའི་དོན་བྱ་བ་དེའི་དོན་དུའོ། ། བདག་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བ་ནི་བདག་ལ་རྗེས་སུ་བརྩེ་བ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བས་མངོན་རྫོགས་པའི། ། བྱང་ཆུབ་ཅི་ནས་བདག་ཐོབ་མཛོད། ། ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་སོགས་པ་ལས་དགའ་བར་སྟོན་ཏེ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རྒྱུད་ཆེན་པོའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་རིམ་པས་གང་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དེ་ཅི་ནས་བདག་གིས་ཐོབ་པར་མཛད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པས་ནི་སེམས་དཀྲུགས་ཤིང་། མི་ཤེས་འདམ་དུ་བྱིང་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་དཀྲུགས་པ་དང་མི་ཤེས་པའི་མ་རིག་པའོ། ། དེ་ཉིད་འདམ་སྟེ་དེར་བྱིང་བའོ། །

The passage beginning with "the Tathāgata" and so forth is spoken. One is a "Tathāgata" (Thus-Gone) because of having realized and fully understood that which is to be realized. One is a "Perfectly Awakened One" (Buddha) because of being fully awakened in relation to all phenomena. Having paid homage to him with supreme faith and having properly joined the palms, one sits before him and speaks these words. "O Pervasive Lord" is an address. Regarding "be a physician to me," it means being beneficial to me; for the sake of attaining that very state of awakening, one should apply this to all the subsequent words: "Please explain the Nāmasaṃgīti (Chanting of the Names) for my benefit." "My own purpose" refers to my personal goal, which is for the sake of accomplishing the welfare of beings. "Out of compassion for me" means having pity for me; it is for that reason. "May I, by whatever means, attain the awakening Perfectly realized through the Net of Magical Illusion." By this, he shows his preference for this over the awakening of the Śrāvakas and so forth. He prays: "Please grant that I may attain that awakening which is realized through the stages of mantra and mudrā in the great Māyājāla-tantra (Net of Magical Illusion), and likewise, please explain the Nāmasaṃgīti for the benefit of sentient beings." If one asks for what kind of sentient beings, it is said: "By the afflictions, their minds are agitated, And they are submerged in the mire of ignorance." "Afflictions" refers to attachment and so forth; these agitate the mind, and there is the ignorance of non-knowing. That itself is the "mire," and they are submerged therein.

དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྨན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། མི་ཤེས་པ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་མི་ཤེས་པ་ལྡོག་པར་གྱུར་ན་བླ་ན་མེད་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བླ་ན་མེད་པའི་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་པ་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། སྐལ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་དམ་ཚིག་སྟོན་པས་ན་འགྲོ་བའི་བླ་མའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་རྗེས་སུ་སྟོན་པས་ན་སྟོན་པ་པོའོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ས་མ་ཡ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དུས་ལ་ཟེར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་དུས་མཁྱེན་པའོ། ། དེ་ཡང་འདིའི་ཚེ་ནི་སེམས་ཅན་བློ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་པར་མཛད་དོ། ། འདིའི་ཚེ་ན་མི་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་མཁྱེན་ཏེ། དེ་ཡང་ལ་ལར་བཞུགས་ཀྱང་མི་གསུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དབང་པོའི་སྒྲས་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་གཟུང་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཐ་མ་དང་འབྲིང་དང་མཆོག་མཁྱེན་པས་ན་དབང་པོ་མཁྱེན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ནི་དབང་པོ་ཐ་མའི་དབང་དུ་མཛད་པའོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་དབང་པོ་འབྲིང་གི་དབང་དུ་མཛད་པའོ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ནི་དབང་པོ་རབ་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་ཡང་དབང་པོ་རྣོན་པོའི་དབང་དུ་གྱུར་པས་གསང་སྔགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཞེས་གསུངས་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བསམ་པའི་སྒྲས་ནི་སེམས་ལ་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ།

This is for the sake of healing such sentient beings and turning them away from the afflictions and ignorance; for if the afflictions and ignorance are reversed, the unsurpassed fruit will be attained. Therefore, it is for the sake of attaining that, namely, for the sake of attaining the state of buddhahood, the unsurpassed fruit. "Perfect Buddha" is as explained previously. Because he possesses perfect fortune, he is the Blessed One (bhagavān). Because he teaches the samaya to wandering beings, he is the Guru of Beings. Because he instructs sentient beings in the three vehicles, he is the Teacher. Regarding the term "Great Samaya," the word samaya refers to time; therefore, the Blessed One is the Knower of Time. Furthermore, he teaches the Dharma to those sentient beings whose minds are fully matured at this time, and he knows that he does not do so at this [other] time, for it is said: "Even though he remains in some places, he does not speak." Regarding the term "faculties," the word "faculties" refers to the eyes and so forth. Because he knows the inferior, middling, and superior faculties of sentient beings, he is the Knower of Faculties. Thus, the Śrāvaka vehicle is intended for those of inferior faculties; the Mahāyāna is intended for those of middling faculties; and the way of Secret Mantra is intended for those of the highest faculties. It is said that the treatises of Secret Mantra are particularly exalted because they are intended for those with sharp faculties. Likewise, the word "intention" should be understood as referring to the mind.

དེས་ཀྱང་དབང་པོ་བཞིན་དུ་མཛད་པའོ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ནི་དབང་པོ་རབ་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་པ་སྟེ། དེས་ཀྱང་དབང་པོ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སེམས་མཁྱེན་པས་ན་མཁྱེན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་མཆོག་སྟེ་གཞན་གྱི་བསམ་པ་རྫོགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བོད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྐུ་ཡིན་པས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའོ། ། དེའི་གཙུག་ཏོར་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་གཙུག་ཏོར་ཆེན་པོ་སྟེ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་བཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཚིག་གི་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་བདག་པོར་གྱུར་པའོ། ། གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་མེད་པས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའོ། ། བསྟན་མི་དགོས་པར་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མཁྱེན་པས་ན་རང་བྱུང་བའོ། ། འཇམ་དཔལ་དབྱངས་དང་ལྡན་པས་ན་འཇམ་དཔལ་ལོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སེམས་དཔའ་ཡིན་པས་ན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེའི་སེམས་དཔའི་སྒྲ་ནི་སེམས་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེ་ཡང་ཀྱེ་མའོ་ཤིན་ཏུ་རབ་ཏུ་དང་བའི། སེམས་དཔའ་འདི་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་བཤད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཉིས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ནི་ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དེའི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། མིང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དོན་ཟབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་ན་དོན་ཟབ་པའོ། །

He also acts according to the faculties [of beings]. The way of Secret Mantra is taught for those of the sharpest faculties; because he knows the minds of sentient beings according to their faculties, he is "the Knower." For that very reason, he is "Supreme," meaning that he fulfills the intentions of others. "Of the Blessed One" is an address. Because it is a body whose nature is wisdom, it is the "Wisdom Body" (jñānakāya). Because it is both a crown-protrusion (uṣṇīṣa) and great, it is the "Great Crown-Protrusion," because it abides as the very essence upon the crown of the Buddha. "Lord of Speech" means he has become the master of words. Because he lacks a form body, he is the "Wisdom Body." Because he fully knows all things by his own nature without needing to be taught, he is "Self-Arisen." Because he possesses the melody of Mañjuśrī, he is "Mañjuśrī." As for the term "Wisdom Being" (jñānasattva), because he is a being whose nature is wisdom, he is the "Wisdom Being." One should understand that the word "being" (sattva) here refers to "mind" (citta); thus, he is the "Wisdom Being." Furthermore, it is said: "O, this being of supreme, utter clarity is completely pure." The distinction between the Wisdom Body and the Wisdom Being is the difference between the aspects of body and mind. If one asks what the "Chanting of the Names" of that Wisdom Being is like, it is said: "The name," and so forth. Regarding "profound meaning" and so on, because it is not the domain of the Hearers and others, it is "profound meaning."

ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོན་པས་ན་དོན་ནི་རྒྱ་ཆེ་བའོ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱི་དོན་དང་ལྡན་པས་ན་དོན་ཆེ་བའོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དཔེ་དང་བྲལ་བས་ན་མཚུངས་པ་མེད་པའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པར་ལེགས་པའི་ལམ་ཐོབ་པར་མཛད་པས་ན་རབ་ཏུ་ཞི་བའོ། ། ཐོས་པ་དང་། བསམ་པ་དང་། བསྒོམ་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཐོག་མ་དང་བར་དང་ཐ་མར་དགེ་ཞིང་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ན་ཐོག་མ་བར་དང་མཐའ་མར་དགེ་བའོ། ། གཞན་ཡང་གང་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་པ་དང་། མ་འོངས་པའི་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གསུང་བར་འགྱུར་བ་དང་། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གདུལ་བྱའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཚོགས་པ་དང་མ་ཚོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡང་དང་ཡང་དུ་གསུངས་ཏེ། རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་གྱི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེ་དང་འབྲེལ་པའི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་འདི་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པའི་གཞུང་ལུགས་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་གདུལ་བྱ་རྣམས་རྗེས་སུ་གཟུང་བ་དང་། བདག་ཉིད་ཡང་དང་ཡང་དྲན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལ་ཞུས་ནས་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི། ། འདས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་རུང་སྟེ། མ་བྱུང་བ་དག་གསུང་བ་ནི་མི་རིགས་སོ། ། དེ་བས་ན་རྒྱུད་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

Because it teaches the non-substantiality of all phenomena, its meaning is vast. Because it possesses the meaning of the way of Secret Mantra, its meaning is great. Because it is free from external examples, it is peerless. Because it causes sentient beings to attain the path of definitive excellence, it is utterly peaceful. Because it is virtuous in the beginning, middle, and end, and brings about attainment during the stages of hearing, contemplation, and meditation, it is virtuous in the beginning, middle, and end. Furthermore, it was spoken by the Blessed Buddhas of the past, will be spoken by those of the future, and is also spoken repeatedly by the Perfect Buddhas of the present, depending on whether the disciples to be tamed are assembled or not. The Chanting of the Names of the Venerable Mañjuśrī is the being without beginning; thus, this Chanting of the Names associated with it is also a scripture without beginning. Nevertheless, the Blessed Vajrapāṇi requested it from the Blessed Śākyamuni and explained it again in order to care for disciples and to cause himself to remember it repeatedly. Otherwise, how could it be appropriate to say, "It was spoken by the Buddhas of the past"? For it would be illogical for those who have not appeared to speak. Therefore, it is said, "The great tantra," and so forth.

རྒྱུད་ཆེན་པོ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་འདི་ལས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལུས་འཛིན་པ་དཔག་ཏུ་མེད་ཅིང་བགྲང་བ་ལས་འདས་པ་རྣམས་ཀྱང་སེམས་ཤིན་ཏུ་དགའ་བཞིན་པས་གླུར་བླངས་ཤིང་བསྟོད་པ་གང་ལགས་པ་དེ་བཤད་ཅིང་བསྟན་པར་གསོལ་ཏེ། བདག་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་བ་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་དེ་བཟུང་བས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་བ་འཛིན་པར་ཅི་ནས་ཀྱང་བདག་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བཤད་པར་གསོལ་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་བ་འཛིན་པར་གྱུར་ནས་བདག་གིས་ཀྱང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བར་དུ་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་འདིའི་བདག་ཉིད་བསམ་པ་བརྟན་པོ་བརྗེད་པ་མེད་པའི་སེམས་སུ་གྱུར་པས་གཟུང་བར་བགྱི། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དག་པར་བསྟན་པར་བགྱི་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཉོན་མོངས་མ་ལུས་པར་བསལ་ཞིང་སྤང་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མི་ཤེས་པ་སྟེ། མ་རིག་པ་སྤང་ཞིང་དོར་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་ཐ་མ་དང་འབྲིང་དང་མཆོག་གི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བགྱིས་ནས་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་བཤད་པར་འཚལ་ཞིང་བསྟན་པར་འཚལ་ལོ་ཞེས་པའོ། ། གསང་དབང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་ལྟར་གསང་བའི་བདག་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་གསོལ་བ་བྱས་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བྱས་ཏེ། ལུས་བཏུད་ཅིང་ཕབ་ནས་སྤྱན་སྔར་མདུན་དུ་འདུག་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་པ་སྟེ།

From this great tantra, the Māyājāla, the Great Vajradhara, who holds the body of Secret Mantra, requested that the praises and songs of praise sung by the immeasurable and innumerable [deities] with minds of intense joy be explained and taught. He requested that it be taught so that, by upholding this Nāmasaṃgīti, the secret of all the perfectly complete Buddhas, he might certainly become a holder of the secrets of all the Buddhas. Having become a holder of the secrets of all the Buddhas, he prayed: "Until I attain the definitive emergence, which is nirvāṇa, I shall uphold this Nāmasaṃgīti with a firm intention and a mind free from forgetfulness. Likewise, I shall correctly teach it to all sentient beings." Why is this? It is because he spoke of "afflictions" and so forth; in order to eliminate and abandon all afflictions along with their habitual tendencies without exception, and likewise to abandon and cast off ignorance—that is, avidyā—he requested and desired to explain and teach the Nāmasaṃgīti after having understood the specific distinctions of the inferior, middling, and superior intentions of sentient beings. Regarding the phrase "Lord of Secrets" and so forth: after the Lord of Secrets, Vajrapāṇi, had thus made his request to the Tathāgata and the others, he joined his palms, bowed his body, and sat before them. The word "then" (tatas) refers to immediately following that.

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པས་གསང་བའི་བདག་པོ་ལ་སླར་གསུངས་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཡང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། ཤཱཀྱའི་རིགས་སུ་འཁྲུངས་པར་སྟོན་པས་ན་ཤཱཀྱའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཐུབ་པས་ན་ཐུབ་པའོ། ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སོ། ། ལྷ་དང་མིའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་རྐང་གཉིས་མཆོག་གོ། ། ཅི་ཞིག་མཛད་ནས་སླར་གསུངས་ཤེ་ན། ཉིད་ཀྱི་ཞལ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཉིད་ཀྱི་ཞལ་ནས་ཉིད་ཀྱི་ལྗགས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལས་བྱུང་བས་ན་བཟང་བ་དང་། ཆུར་རིང་ཞིང་རྒྱས་པར་ཡངས་པ་བརྐྱང་ཞིང་ཕྱུང་ནས་འཛུམ་པ་སྟོན་པར་མཛད་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བུའི་འཛུམ་པ་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ས་འོག་ས་སྟེངས་ས་བླ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་སྟེ། དེ་ལ་འཛུམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཀྱིས་སྣང་བར་བྱེད་ཅིང་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བདུད་བཞིའི་དགྲ་རྣམས་འདུལ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བདུད་བཞི་ནི་ལྷའི་བུའི་བདུད་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་དགྲ་སྟེ། འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་དབང་པོའི་སྲོག་མཐར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་རྣམས་འདུལ་བར་བྱེད་པ་ནི་རང་གི་ཡུལ་ལས་སྤོས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། གཞན་ཡང་འཛུམ་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དམྱལ་བ་དང་ཡི་དྭགས་དང་དུད་འགྲོར་སྐྱེས་པར་གྱུར་པའི་ངན་སོང་གསུམ་སྦྱོང་བར་བྱེད་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་པར་འགྱུར་ཏེ།

The phrase "the Blessed One Śākyamuni spoke again to the Lord of Secrets" should be applied here. Furthermore, he is the "Blessed One" (Bhagavān) because he possesses sovereignty and the other [six] qualities. He is "Śākya" because he demonstrates his birth in the Śākya clan. He is "Muni" (the Sage) because his body, speech, and mind are subdued. He is the "Perfect Buddha" (Samyaksambuddha) because he has realized the unerring meaning. He is the "Supreme among Bipeds" because he has become the highest of gods and humans. If one asks what he did before speaking again, it is said: "From his own mouth," and so forth. From his own mouth, he extended and drew forth his tongue—which is excellent because it arose from a collection of merit—and being long and broad, he displayed a smile. What kind of smile was it? It is said: "The world," and so forth. The world consists of the three realms: the subterranean, the terrestrial, and the celestial. He illuminates and clarifies these with the light arising from that smile. Likewise, it is said he "subdues the enemies, the four Māras." The four Māras are the Māra of the Son of the Gods and so on. These are the "enemies" because they bring an end to the life-force of the faculties of the Noble Path. To "subdue" them means to remove them from their own domains and establish them on the path to enlightenment. Furthermore, what is that smile like? It is said: "Sentient beings," and so forth. It purifies the three lower realms of those born as hell-beings, hungry ghosts, and animals. This is what is being shown:

སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛུམ་པའི་འོད་ཀྱིས་རེག་པས་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་འགྲོ་བ་སྤངས་ནས་ལྷ་ལ་སོགས་པར་སྐྱེས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ལྗགས་རིང་ཞིང་ཡངས་པ་སྟོན་པར་མཛད་ཅེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མིའི་སྐྱེ་བ་བཞེས་པར་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་པ་དག་སོམ་ཉིར་གྱུར་པ་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ཆོ་འཕྲུལ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་གསུང་གིས་གསང་བའི་བདག་པོ་ལ་སླར་གསུངས་ཤེ་ན། ཚངས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཚངས་པའི་གསུང་ནི་ཚངས་པའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་ལ་འཇུག་པས་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་འགེངས་ཏེ། རིང་པོ་ན་གནས་པ་ལའང་གོམ་ན་གནས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་གསུང་ཤིན་ཏུ་སྙན་པས་གསང་བའི་བདག་པོ་ལ་སླར་གསུངས་པའོ། ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་སྟོབས་པོ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྟོབས་པོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བས་སོ། ། གང་གི་དོན་དུ་ཞེ་ན། འགྲོ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་བརྩེ་བ་དང་ལྡན་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་འགྲོ་བ་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་གི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་ལུས་ཅན་འཇམ་དཔལ་གྱི། ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཇི་ལྟ་བུའི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། མིང་བརྗོད་པས་ནི་དོན་ཆེ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན་དོན་ཆེ་བའོ། ། བཀླགས་པ་ཙམ་གྱིས་རྒྱུད་གཙང་བར་བྱེད་པས་ན་དག་པར་བྱེད་པའོ། །

When the light of the smile touched the beings in the hells and other realms, they abandoned their rebirth in the hells and other such states and were reborn as gods and others. Why did he display a tongue that was long and broad? It was to dispel the doubts of worldly people who wondered, "Is it not the case that the Blessed One has taken birth as a human?" and thus he displayed miraculous powers and emanations. How did he speak to the Lord of Secrets with his voice? He spoke the words beginning with "The Brahmā," and so forth. Because the Brahmā-voice refers to the sounding of the Brahmā-sound, it fills the three worlds; even for those dwelling far away, it is heard just as it is for those dwelling nearby. With such an exceedingly melodious voice, he spoke again to the Lord of Secrets. What is the nature of the Lord of Secrets? He spoke the words beginning with "Vajrapāṇi, the one of great power." "Of great power" means he is victorious over the three realms. For what purpose? He spoke the words beginning with "For the sake of beings," meaning for the benefit of the world through possessing great compassion that is imbued with affection for sentient beings. Of what is this the "Perfect Expression of the Name"? It should be connected with the words, "Of Mañjuśrī, who has the body of wisdom." How should the name be perfectly expressed? It is "of great significance through the utterance of the name," and so forth; it is of great significance because it serves as the cause for attaining buddhahood itself. It is "purifying" because by merely reading it, one's continuum is purified.

སྡིག་པ་རྣམས་འཇིག་པར་བྱེད་པས་ན་སྡིག་པ་སེལ་བ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ཆེ་བའི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པས་ང་ལས་ཉན་པར་བརྩོན་ཞིང་ཐོས་པར་བྱ་བར་ངེས་པར་གནས་པ་ནི་ལེགས་སོ་ཞེས་སོ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཞེས་པ་ནི་བོད་པའོ། ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་ལེགས་སོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདྲི་བ་ལ་མཁས་པའི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱིན་པའོ། ། གསང་བའི་བདག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་བདག་གིས་ཁྱེད་ལ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱིན་ནས་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་བསྟན་པར་བྱ་ཡིས་ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་དུ་མ་ཡེངས་ཤིང་རྩེ་གཅིག་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཉོན་ཅིག་ཅེས་པའོ། ། དེ་ནི་ལེགས་ཞེས་གསོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཉོན་ཅིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དེ་ནི་ལེགས་སོ་ལེགས་པར་འདི་མཉན་པར་བགྱིའོ་ཞེས་པའི་བར་དུའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་པའོ། ། ཤཱཀྱའི་རིགས་ལས་བྱུང་བས་ན་ཤཱཀྱའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཐུབ་པས་ན་ཐུབ་པའོ། ། གསང་སྔགས་རིགས་ཆེན་ནི་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རིགས་ཏེ། བྱ་བ་དང་། སྤྱོད་པ་དང་། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་མ་ལུས་པའོ། ། གསང་སྔགས་རིག་སྔགས་འཆང་བའི་རིགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་དེ་ལ་གཅིག་ཏུ་གཞོལ་བའི་རིགས་སོ། ། རིགས་གསུམ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། པདྨའི་རིགས་སོ། །

Because it destroys misdeeds, it is the "Dispeller of Evil." It is excellent that you, possessing great compassion, are thus intent on hearing and firmly resolved to listen to this Great Purposeful Nāmasaṃgīti. "Glorious Vajradhara" is an address. "Vajrapāṇi, it is excellent for you" is the granting of the word "excellent" in order to demonstrate the greatness of your skill in questioning. "Lord of Secrets" is also an address. Having thus granted you the word "excellent," I shall teach the Nāmasaṃgīti; therefore, listen with an undistracted and one-pointed mind. "He replied, 'It is excellent'" refers to the period from the Blessed One’s command, "Listen with a one-pointed mind," until the response, "It is excellent, excellent; I shall listen to this." Regarding the phrase "Then," and so forth: "Then" means immediately thereafter. Because he arose from the Śākya clan, he is a "Śākya." Because he is capable in body, speech, and mind, he is a "Muni" (Sage). The "Great Family of Secret Mantra" refers to the families of tantras such as the Mahāmāyā, for it is the source that generates all the Kriyā, Caryā, and Kalpa [tantras]. "All" means without exception. "The family of those who hold the Secret Mantras and Knowledge Mantras" refers to the family that is single-mindedly devoted to that [mantra] family. The "Three Families" are the Tathāgata, Vajra, and Padma families.

འཇིག་རྟེན་པའི་རིགས་ནི་ཐ་མལ་པའི་དགེ་བསྙེན་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་རིགས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རིགས་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རིགས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་འཇིག་རྟེན་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་ཆེན་པོའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རིགས་ནི་ལྷ་མོའི་རིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་མཆོག་གོ། ། རིགས་ཆེན་གཙུག་ཏོར་གྱི་རིགས་ནི་གཙུག་ཏོར་ཡི་གེ་གཅིག་པ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཏེ། རིགས་དེ་དག་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་དང་། སྐལ་བ་མེད་པ་དང་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་དང་། སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་བརྟགས་པས་གཟིགས་ནས་ཚིག་གི་བདག་པོ་དང་འབྲེལ་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་གསུངས་སོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་དྲུག་ལྡན་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྵྞ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དྲུག་པོ་དེ་དང་ལྡན་པའོ། ། གཉིས་སུ་མེད་པར་འབྱུང་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྟོན་པའོ། ། མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་སྟོན་པ་དེ་ནི་འདིར་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཏེ་དེས་གསུངས་པའོ། ། གང་ཞེ་ན། ཨ་ཨཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ང་ནི་དུས་གསུམ་དུ་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་གནས་པས་ན་བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །

The worldly family refers to the classes of sentient beings such as ordinary lay practitioners and so forth. The supramundane family refers to the families of śrāvakas, pratyekabuddhas, and bodhisattvas. It is so called because it brings forth the light of wisdom for the worlds. Because it is superior to those, it is "great." The family of Mahāmudrā refers to the family of goddesses; because it is the principal, it is "supreme." The family of the Great Family Uṣṇīṣa refers to the families such as the Single-Syllable Uṣṇīṣa and so forth. Having observed the nature of those families—whether they are fortunate or unfortunate, and whether they are suitable vessels or not—he spoke these verses associated with the Lord of Speech. "Possessing the six kings of secret mantra" means possessing those six kings of secret mantra, such as oṃ vajratīkṣṇa and so forth. "Arising non-dually" means teaching the non-duality of the apprehended and the apprehender. "Having the nature of the non-arising of phenomena" means that which teaches the non-arising of phenomena is here the "nature of the non-arising of phenomena," and it is by that which he spoke. If one asks what that is, he spoke a ā and so forth. "I am the wisdom body of those very Buddhas, the Blessed Ones, who abide in the three times." Because I abide in the mind that is the very nature of the dharmadhātu, I am the Buddha myself.

ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྵྞ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མིང་གི་གཙོ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟོད་ནས་མཚན་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་བསྟན་པའོ། ། བློ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་སངས་རྒྱས་སོ། ། བདུད་བཞི་བཅོམ་པས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པས་ན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སོ། ། ཨ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་འབྱུང་བས་ན་ཨ་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཡི་གེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་ཨ་ཉིད་ལས་བྱུང་ཞེ་ན། ཨ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཨ་ནི་ཡིག་འབྲུ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་དེ་ཉིད་ལས་བྱུང་བའོ། ། དོན་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པས་དོན་ཆེན་ནོ། ། མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་ཡི་གེ་དམ་པའོ། ། ནམ་མཁའ་དང་རླུང་ལས་འབྱུང་བས་ན་ཁོང་ནས་འབྱུང་བའོ། ། ཨ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཟོད་མ་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་སྒོ་ཡིན་པས་ན་སྐྱེ་བ་མེད་པའོ། ། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་སྤངས་པའོ། ། བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་ཅིང་སྒྲའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་ན་བརྗོད་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱུའི་མཆོག་གོ། ། ཚིག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ཚིག་ཀུན་ནོ། ། སྔགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འོད་ཤིན་ཏུ་བཟང་པོ་དང་ལྡན་པས་ན་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། ། མཆོད་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མཆོད་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། མཆོད་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དོན་འདི་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །

"Oṃ vajratīkṣṇa," and so forth, refers to the praise by means of the principal names, after which the explanation of the names shall be given. Thus it is said. "In this way" indicates the context. Because his intellect has become supreme, he is a buddha. Because he has conquered the four māras, he is the Bhagavān (the Blessed One). Because he has perfectly awakened to all dharmas, he is the Saṃbuddha (Perfectly Awakened One). Because the letters beginning with A arise [from him], he is "arisen from A." If one asks, "Although there are immeasurable letters, why is he said to have arisen from A alone?" it is said, "A is," and so forth. Because A is the supreme of all syllables, he has arisen from that very one. Because it is the great purpose of the buddhas and so forth, it is the "great purpose." Because it is supreme, it is the "sacred letter." Because it arises from space and wind, it is "arisen from within." Because A is the gateway to the primordial non-arising of all dharmas, it is "non-arising." Because its essence is non-arising, it is "beyond verbal expression." Because it is the cause of all expression and the primary cause of sound, it is the "supreme cause of all expression." Because it is the cause for the engagement of all words, it is "all words." Because it possesses the most excellent light of the nature of mantra, it is "that which makes clearly manifest." Regarding "the great offering" and so forth: that which possesses the great offering is the "great offering." This same meaning should be understood for all terms such as "great offering."

ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དམ་པའི་ཆོས་ཉན་པ་ལ་སོགས་པའི་དགའ་བ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའོ། ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་དགྲ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་སྡང་བའི་དགྲར་གྱུར་པས་ན་ཞེ་སྡང་ཆེན་པོའོ། ། མི་ཤེས་པའི་མུན་ནག་གིས་ཁེབས་པའི་བློ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཏི་མུག་བློ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་གནས་པའི་གཏི་མུག་རྩད་ནས་འབྱིན་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན་གཏི་མུག་ཆེན་པོ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རིམས་སེལ་བའི་སྔགས་ལ་རིམས་ཀྱི་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། ། བདུད་ལ་སོགས་པ་ཁྲོ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ལ་བཟོད་པའི་མཚོན་ཆས་དེ་རྣམ་པར་འཇིག་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན་ཁྲོ་བ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཁྲོ་བའི་དགྲར་གྱུར་པས་ཁྲོ་བ་ཆེན་པོའི་དགྲ་ཆེན་པོའོ། ། བདག་དང་བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན་ཆགས་པ་ཆེན་པོའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ཆེ་བ་ལ་རབ་ཏུ་འཇོག་པར་བཞེད་པའི་འདོད་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་འདོད་པ་ཆེན་པོའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐར་པའི་བདེ་བ་སྩོལ་བས་ན་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། ཟབ་མོའི་ཆོས་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དགའ་བ་ཆེན་པོའོ། ། ཆོ་འཕྲུལ་རྣམས་བསྟན་པས་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་མགུ་བ་བསྐྱེད་པས་ན་མགུ་བ་ཆེན་པོའོ། ། ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་ཚིམ་པར་བྱེད་པས་ན་གཟུགས་ཆེན་པོའོ། ། མིའི་ལུས་ལས་འདས་པར་གྱུར་པས་ན་ལུས་ཆེ་བའོ། ། སྣ་ཚོགས་པའི་གཟུགས་དང་ཁ་དོག་སྟོན་པས་ན་ཁ་དོག་ཆེན་པོའོ། །

Because he possesses great compassion and serves as the cause for generating joy in sentient beings through hearing the sublime Dharma and so forth, he is "Great Attachment." Because he acts as an enemy to all the great enemies of the afflictions, he is "Great Hatred." The mind shrouded by the darkness of ignorance is "the mind of delusion"; because he serves as the cause for uprooting the delusion residing in the continuums of sentient beings, he is "Great Delusion," just as a mantra that clears a fever is called a "fever mantra." Because he serves as the cause for destroying those such as Māra who have generated great wrath with the weapon of patience, he is "Great Anger." For that very reason, because he is the enemy of anger, he is the "Great Enemy of Great Anger." Because he serves as the cause for dispelling all attachment arising from the clinging to "I" and "mine," he is "Great Attachment." Because he possesses the desire to establish sentient beings in the greatness of buddhahood itself, he is "Great Desire." Because he bestows the bliss of liberation upon sentient beings, he is "Great Bliss." Through the manner of teaching the profound Dharma, he is "Great Joy." Because he generates satisfaction in the minds of those to be trained by displaying miracles, he is "Great Delight." Because he satisfies all beings without exception in a manner free from malice, he is "Great Form." Because he has transcended the human body, he is "Great Body." Because he displays various forms and colors, he is "Great Color."

གཟི་མདངས་དང་ལྡན་པས་ན་ལུས་བོང་ཆེའོ། ། མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་མཚན་མངའ་བས་ན་མིང་ཡང་ཆེའོ། ། ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་དང་མི་འཇིགས་པ་རབ་ཏུ་སྩོལ་བས་རྒྱ་ཆེ་བའོ། ། ལྷ་དང་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་གྱིས་བསྐོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡངས་པ་མངའ་བས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཡངས་པའོ། ། མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་རབ་གཅོད་པའི་དོན་གྱིས་ན་ཤེས་རབ་མཚོན་ཆེན་འཆང་བའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་གླང་པོ་འདུལ་བས་ན་ཉོན་མོངས་ལྕགས་ཀྱུ་ཆེ་བའོ། ། མཆོག་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པའི་གླང་པོ་ཆེ་བཟློག་དཀའ་བ་འདྲེན་པས་སོ། ། གྲགས་པ་ཁམས་གསུམ་དུ་སྒྲོགས་པས་ན་གྲགས་ཆེན་ནོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་བྱ་བ་ལ་སྤྱོད་པ་ན་བདག་གི་ཐམས་ཅད་གཏོང་བས་ན་སྙན་གྲགས་ཆེན་པོའོ། ། ནང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་པས་ན་སྣང་བ་ཆེའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་འབྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བས་ན་གསལ་བ་ཆེའོ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་དོན་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་དུ་སེམས་ལ་འཆང་བས་ན་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་འཆང་བའོ། ། འདི་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྱི་སྣོད་དུ་གྱུར་པས་ན་མཁས་པའོ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོའི་དོན་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྒྲུབ་ཅིང་གསལ་བར་མཛད་པས་ན་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོའི་དོན་གྲུབ་པའོ། ། གང་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ལ་དགའ་བ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་འཛིན་པ་དེ་བཟློག་པ་ལ་དགྱེས་པས་ན་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་དགའ་བས་དགའོ། །

Because he possesses a radiant splendor, his physical stature is great. Because he possesses the supreme marks, his name is also great. Because he bestows the Dharma, material goods, and fearlessness, he is vast. Because he possesses a wide maṇḍala surrounded by a retinue of gods and goddesses, he is the great and vast maṇḍala. Because he cuts through the insight of the non-Buddhists, he wields the great weapon of insight. Because he tames the elephant of the afflictions, he is the great hook for the afflictions. "Supreme" means the principal, because he leads away the great elephant of the afflictions which is so difficult to turn back. Because his fame resounds throughout the three realms, he is of great renown. Because he gives away everything of his own when engaging in the activities of sentient beings, he is of great reputation. Because he is the very essence of the inner appearance of primordial wisdom, he is the great light. Because he is completely surrounded by the rays of light that emerge externally, he is the great clarity. Because he holds in his mind the meaning of dependent origination—the essence of the great magical illusion—like a reflected image, he is the holder of the great magical illusion. Because he has become a vessel for this very meaning, he is the wise one. Because he accomplishes and clarifies the meaning of the great magical illusion for sentient beings, he is the one who has accomplished the meaning of the great magical illusion. Because he delights in those who are established in the essence of the meaning of the great magical illusion, and because he delights in reversing their grasping, he is the one who delights in the joy of the great magical illusion.

སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་གང་ཞིག་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོའི་དོན་བཤད་པ་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་རྣམས་ལ་མིག་འཕྲུལ་ལྟར་སྤྲུལ་པ་རྣམས་སྤྲུལ་ཏེ་བསྟན་པས་དངོས་པོར་འཛིན་པ་ལས་བཟློག་པས་ན་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་མིག་འཕྲུལ་ཅན་ནོ། ། འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་མཛད་པས་ན་སྦྱིན་བདག་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཙོ་བོ་སྟེ་མཆོག་གོ། ། སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་མངའ་བས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཆེན་པོ་འཆང་བའོ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པས་ན་མཆོག་གོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནོད་པ་དང་ཁྲོ་བ་བཟོད་པ་དང་ལྡན་པས་བཟོད་ཆེན་འཆང་བ་བརྟན་པ་པོའོ། ། བདུད་ཀྱི་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པས། ། བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་བརྟུལ་བ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕ་རོལ་གནོན་པ་བྱས་པའོ། ། འཁོར་ལོ་དྲུག་བསྒོམ་པའི་བསམ་གཏན་ཆེན་པོའི་ཏིང་འཛིན་གནས་པས་ན་བསམ་གཏན་ཆེན་པོའི་ཏིང་འཛིན་གནས་སོ། ། ཤེས་རབ་ཆེན་པོའི་ལུས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འཛིན་པས་ན་ཤེས་རབ་ཆེན་པོའི་ལུས་འཆང་བའོ། ། བདུད་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པས་ན་སྟོབས་པོ་ཆེའོ། ། སྦྱིན་པ་ཆེན་པོས་སེམས་ཅན་རྣམས་འདུལ་བས་ན་ཐབས་ཆེ་བའོ། ། བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་རྫོགས་པར་མཛད་པས་ན་སྨོན་ལམ་མོ། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པ་དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རིན་པོ་ཆེའི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པས་ན་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོའོ། །

For those ordinary beings who do not correctly realize the meaning of the Great Illusion, he manifests emanations like a magical display to show them, thereby turning them away from grasping at things as real; thus, he is the Great Illusionist. Because he performs the acts of generosity and so forth, completely purified of the three spheres, he is the Great Patron. For that very reason, he is the Chief, the Supreme. Because he possesses the ethical discipline characterized by the abandonment of killing and so forth, he is the Upholder of Great Discipline. Because he is the supreme among all who maintain ethical discipline, he is the Supreme. Because he possesses the patience that endures the harm and anger of all sentient beings, he is the Steadfast Upholder of Great Patience. Because he cannot be overwhelmed by Māras, it is said: "He is the one who has harnessed great diligence," meaning he has achieved mastery over others. Because he abides in the samādhi of great meditative concentration that cultivates the six wheels, he is the One Abiding in the Samādhi of Great Concentration. Because he holds the non-dual primordial wisdom (jñāna) that is the body of great insight, he is the Upholder of the Body of Great Insight. Because he overwhelms the Māras, he is the Mighty One. Because he tames sentient beings through great generosity, he is the One of Great Skillful Means. Because he has fulfilled his former aspiration, "I shall lead all sentient beings beyond suffering into the realm of nirvāṇa without remainder," he is the One of Aspiration. Because he generates the primordial wisdom that accumulates the meaning of all phenomena and has become the source of the precious non-conceptual primordial wisdom, he is the Ocean of Primordial Wisdom.

དེ་ལྟར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་བསྟན་ནས། ཚངས་པའི་གནས་བཞིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བྱམས་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ནི་བྱམས་པ་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་བྱམས་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཚད་མེད་པས་ན་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་དང་ལྡན་པས་ན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའོ། ། མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཤེས་རབ་མངའ་བས་ན་བློའི་མཆོག་གོ། ། དགའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་དགའ་བ་བསྐྱེད་པས་ན་ཤེས་རབ་ཆེན་པོའོ། ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་ན་བློ་ཆེན་ལྡན་ནོ། ། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི། མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཐབས་ཆེ་བ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཆེན་པོའི་དོན་མཛད་པ་རྫོགས་པར་མཛད་པས་ན་མཁས་པ་ཆེན་པོའོ། ། ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་ལ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཐབས་མངའ་བས་ན་ཐབས་ཆེ་བའོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོའི་སྟོབས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བདུད་རྣམས་ཀྱིས་གཡོ་བར་མི་ནུས་པས་ན་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོའི་སྟོབས་ཆེན་ལྡན་ནོ། ། མ་གཡོས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་སྟོན་པས་ན་ཤུགས་ཆེན་པོའོ། ། ཡིད་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་ཤུགས་དང་ལྡན་པས་ན་མགྱོགས་པ་ཆེན་པོའོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་ཆེར་གྲགས་པའོ། །

Having thus shown the excellence of the nature of the ten perfections, in order to show the excellence of the four divine abodes, it is said: "Great love," and so forth. That which serves as the antidote to hatred is great love. Because its nature is that, it is the nature of great love. Because it is immeasurable, it is infinite. Because it possesses the continuum of great compassion, it is great compassion. Because it possesses supreme insight, it is the supreme intellect. Because it generates the joy of realizing all phenomena for all sentient beings through the great insight that is the nature of joy, it is great insight. Because it possesses great intelligence, it is the one possessing great intelligence. Regarding the nature of equanimity, it is said: "The great sage, possessing great skillful means." Because he has perfectly accomplished the welfare of great beings, he is the great sage. Because he possesses the skillful means characterized by equanimity toward great afflictions, he is the one of great skillful means. Because the Māras are unable to move him from the meditative absorption of the power of great miraculous abilities, he possesses the great power of great miraculous abilities. Because he manifests his own presence everywhere even while remaining unmoved, he is the one of great force. Because he possesses the speed of moving by mind, he is the one of great speed. Because he possesses the great miraculous displays of supernatural power, he is the one of great miraculous power. Because he has become the foremost of all, he is the one of great renown.

རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་གཞན་གྱི་དོན་དུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་གནོན་པས་ན་སྟོབས་ཆེན་ཕ་རོལ་གནོན་པ་པོའོ། ། སྐྱེ་བ་ཆེན་པོའི་སྲིད་པའི་རི་བོ་ཡང་དག་པར་འཇོམས་པས་ན་སྲིད་པའི་རི་བོ་ཆེན་པོ་འཇོམས་པའོ། ། གླགས་སྐབས་ཚོལ་བའི་བདུད་རྣམས་ཀྱིས་གླགས་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་མཁྲེགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གནོན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་འཆང་བའོ། ། སེམས་ཅན་དྲག་པོ་རྣམས་ལ་དེའི་གཟུགས་ཀྱིས་འདུལ་བར་མཛད་པས་ན་དྲག་པོ་ཆེན་པོའོ། ། སེམས་ཅན་མ་རུངས་པ་རྣམས་གདུལ་བའི་ཕྱིར་དྲག་ཤུལ་ཅན་གྱི་གཟུགས་འཛིན་པས་ན་དྲག་ཤུལ་ཆེན་པོའོ། ། འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་སེང་གེ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་འཇིགས་པར་མཛད་པས་ན་འཇིགས་ཆེན་འཇིགས་པར་བྱེད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དང་ལྡན་པས་ན་མགོན་པོའོ། ། རྨ་བྱ་ཆེན་མོ་ལ་སོགས་པ་རིག་སྔགས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་རིག་མཆོག་ཆེན་པོའོ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཉེ་བར་སྟོན་པས་ན་བླ་མའོ། ། གསང་སྔགས་ཆེན་པོ་ནི་ཡིག་འབྲུ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་པར་གྱུར་པས་ན་གསང་སྔགས་ཆེན་པོའི་མཆོག་སྟེ། ཡིག་གེ་ཨའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལུགས་ཏེ། དེ་ལ་གནས་པས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ལ་གནས་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལ་གནས་ཤེ་ན། ཇི་ལྟར་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་དེ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱི་མཆོག་གོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་སངས་རྒྱས་སོ། །

Because he possesses great miraculous power and traverses immeasurable world systems for the sake of others, he is the Great Powerful One who Subdues Others. Because he completely crushes the mountain of existence, the great mountain of birth, he is the Crusher of the Great Mountain of Existence. Because the Māras who seek an opportunity find no opening, he is the Firm One. For that very reason, because he subdues all, including Indra and the rest, he is the Holder of the Great Vajra. Because he tames fierce sentient beings by assuming their form, he is the Great Fierce One. Because he assumes a form of great ferocity in order to discipline unruly sentient beings, he is the Great Ferocious One. Great terrors are lions and the like; because he terrifies them, he is the Terrifier of Great Terrors. Because he possesses the mastery of primordial wisdom, he is the Protector. Because he is the supreme among the vidyā-mantras such as Mahāmāyūrī, he is the Great Supreme Vidyā. Because he teaches the sublime Dharma, he is the Guru. "Great secret mantra" refers to the syllables and so forth; because he is the most excellent among them, he is the Supreme of Great Secret Mantras, for he is the essence of the letter A. The way of the Great Vehicle is the system of the perfections; because he abides in that, he is the One Abiding in the Way of the Great Vehicle. Why does he abide in that? Because the way of the Great Vehicle is superior to the vehicles of the Śrāvakas and Pratyekabuddhas, he abides in it; thus, he is the Supreme of the Way of the Great Vehicle. Because he has realized all phenomena, he is the Buddha.

འཁོར་གྱི་དབུས་ན་ཤས་ཆེར་མཛེས་པས་ན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ་སྣང་བས་ན་ཞེས་པའི་བར་དུའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཐུབ་པས་ན་ཐུབ་པ་ཆེན་པོའོ། ། ལྷ་དང་དྲང་སྲོང་གི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་ཐུབ་ཆེན་ལྡན་ནོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ས་བོན་དང་ཕྱག་མཚན་གྱི་རིམ་གྱིས་ལྷའི་སྐུར་བསྐྱེད་པས་ན་གསང་སྔགས་ཚུལ་ཆེན་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་ཚུལ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་ན་གསང་སྔགས་ཚུལ་ཆེན་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། སྦྱིན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། བཟོད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། བསམ་གཏན་དང་། ཤེས་རབ་དང་། ཐབས་དང་། སྨོན་ལམ་དང་། སྟོབས་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་རྣམས་བརྙེས་པས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ཐོབ་པ་སྟེ། དེ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་རྫོགས་པར་མཛད་པས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ལ་གནས་པའོ། ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་བསྟན་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སེམས་དགའ་བ་བསྐྱེད་པས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་བཅུ་དག་པ་སྟེའོ། ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུའི་ཚུལ་ནི་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ལ་གནས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཚུལ་དེ་ལ་རབ་ཏུ་འཇོག་པས་ན་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བཅུའི་ཚུལ་ལོ། ། ཡོན་ཏན་གྱི་དབང་ཕྱུག་དང་ལྡན་པས་ན་མགོན་པོའོ། ། ས་བཅུ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་། དྲི་མ་མེད་པ་དང་། འོད་བྱེད་པ་དང་། འོད་འཕྲོ་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་དཀའ་བ་དང་། མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་། རིང་དུ་སོང་བ་དང་། མི་གཡོ་བ་དང་། ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་ཏེ།

Because he is preeminent in beauty in the midst of the assembly, he is Vairocana; because he illuminates, he is so called, and so forth. Because he has subdued body, speech, and mind, he is the Great Sage (Mahāmuni). Because he has become the supreme among gods and sages, he possesses the Great Sage. Because he is preceded by emptiness and generates the deity’s body through the sequence of the seed-syllable and hand-symbol, he has arisen from the great way of Secret Mantra. Because he is the very essence of that, he possesses the nature of the great way of Secret Mantra. The ten perfections are as follows: the essence of generosity, ethical discipline, patience, diligence, meditative concentration, insight, skillful means, aspiration, power, and wisdom. Because he has attained those perfections, he has attained the ten perfections. Because he brings the perfections of other bodhisattvas dwelling there to completion, he dwells in the ten perfections. Because he generates joy in the minds of sentient beings by teaching the ten perfections, he is the purity of the ten perfections. The way of the ten perfections is great; because he establishes sentient beings dwelling therein in that way, he is the way of the ten perfections. Because he possesses the mastery of qualities, he is the Protector (Nātha). The ten grounds are as follows: the Joyous, the Stainless, the Luminous, the Radiant, the Difficult to Conquer, the Manifest, the Far-Reaching, the Immovable, the Excellent Intelligence, and the Cloud of Dharma.

ས་དེ་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་དང་ལྡན་པས་ན་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། ས་བཅུ་རྣམས་ལ་སེམས་འཇོག་པར་མཛད་པས་ན་ས་བཅུ་ལ་ནི་གནས་པ་པོའོ། ། ཤེས་པ་བཅུ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་དང་། ཀུན་འབྱུང་ཤེས་པ་དང་། འགོག་པ་ཤེས་པ་དང་། ལམ་ཤེས་པ་དང་། ཟད་པ་ཤེས་པ་དང་། མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་དང་། ཆོས་ཤེས་པ་དང་། རྗེས་སུ་རྟོགས་པ་ཤེས་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་དང་། འདྲིས་པ་ཤེས་པ་དང་། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཤེས་པའོ། ། ཤེས་པ་བཅུ་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་བཅུ་རྣམ་དག་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། ཤེས་པ་བཅུ་རྣམ་པར་དག་པའི་སེམས་དྲི་མ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟག་ཏུ་འཛིན་པས་ན་ཤེས་བཅུ་རྣམ་དག་འཆང་བ་པོའོ། ། རྣམ་པ་བཅུ་ནི་བདེན་པ་བཅུ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་། མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་བདེན་པ་དང་། ངེས་པར་བྱེ་སྟེ་རྟོགས་པའི་བདེན་པ་དང་། དངོས་པོའི་བདེན་པ་དང་། རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་བདེན་པ་དང་། ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་བདེན་པ་དང་། ལམ་ལ་འཇུག་པའི་ཤེས་པའི་བདེན་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བའི་བདེན་པའོ། ། དེ་ལ་ཚད་མ་དང་འབྲེལ་བས་ཡུལ་དང་དུས་ཡོངས་སུ་བཅད་ཅིང་གཞན་གྱི་རྐྱེན་གྱི་དབང་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཟབ་མོ་དང་སོ་སོར་ལྡན་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྡུག་བསྔལ་ལོ། ། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཀུན་འབྱུང་བའོ། །

Because he possesses the preeminence of those grounds, he is the Lord of the Ten Grounds. Because he causes the mind to be placed upon the ten grounds, he is the One Who Abides on the Ten Grounds. The ten knowledges are as follows: the knowledge of suffering, the knowledge of origin, the knowledge of cessation, the knowledge of the path, the knowledge of exhaustion, the knowledge of non-arising, the knowledge of phenomena, the knowledge of subsequent realization, the knowledge of the conventional, the knowledge of familiarity, and the knowledge of the literal. That which is the essence of the nature of the purity of those ten knowledges is the One Whose Nature is the Purity of the Ten Knowledges. Because he constantly maintains the ten knowledges in the manner of a stainless mind that is completely pure, he is the One Who Holds the Purity of the Ten Knowledges. The ten aspects are the ten truths, as follows: the conventional truth, the ultimate truth, the truth of characteristics, the truth of differentiation, the truth of realization through definitive analysis, the truth of entities, the truth of emergence, the truth of the knowledge of exhaustion and non-arising, the truth of the knowledge of entering the path, and the truth of the perfect emergence of the wisdom of the Tathāgata. In that regard, that which is produced through the power of other conditions, having its object and time fully delimited by valid cognition, is the conventional truth. That which is endowed with profound emptiness is the ultimate truth. Because it has the characteristic of affliction, it is suffering. Because it has the characteristic of emergence, it is the origin.

ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ན་འགོག་པའོ། ། ངེས་པར་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ན་ལམ་མོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་ལས་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགག་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་པ་ནི་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་བདེན་པའོ། ། ངེས་པའི་དོན་ལ་ངེས་པར་འཛིན་ཅིང་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་སྟེ། ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་དེ་ནི་སླུ་བར་མི་འགྱུར་བས་ན་ངེས་པར་ཕྱེ་སྟེ། རྟོགས་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དངོས་པོ་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའོ་ཞེས་གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་ན་དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ནི་དངོས་པོའི་བདེན་པའོ། ། གང་དང་གང་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱས་པས་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བར་ནུས་པ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དེ་ནི་རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་བདེན་པའོ། ། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ནི་ཟད་པར་མཐོང་བ་ཟད་པ་ལ་ནི་ཟད་པ་མེད་དོ། ། གང་ཟག་པ་མེད་པ་དེ་ནི་མི་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེ་ནི་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་བདེན་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལམ་གང་གིས་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་བསགས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགག་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་ལམ་ལ་འཇུག་པའི་ཤེས་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱི་ས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ཀུན་དུ་འབྱུང་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བའི་བདེན་པ་སྟེ།

It is cessation because its characteristic is peace; it is the path because its characteristic is definitive emergence—this is the truth of characteristics. Because they are of a single nature in the essence of emptiness, their teaching through the manner of being without arising, without cessation, and so forth, is the truth of differentiation. It is the knowledge that definitively grasps and realizes the definitive meaning; because that knowledge and its object are not deceptive, it is definitively distinguished and called the truth of realization. Entities are the aggregates, elements, sense bases, and so forth; when one knows that these are dependently originated, the realization that they are without entity is the truth of entities. That which, through diligent application, is able to abandon the afflictions and brings about renunciation is the truth of renunciation. Seeing that all conditioned things are exhausted, there is no exhaustion in that exhaustion; that which is without outflows is non-arising—this is the truth of the knowledge of exhaustion and non-arising. The path of wisdom by which one accumulates merit and wisdom and enters into the knowledge that all phenomena are without arising and without cessation is called the truth of the knowledge of entering the path. On the stage of the Cloud of Dharma, the Tathāgata’s wisdom that arises universally regarding the objects of all entities is the truth of the perfect arising of the Tathāgata’s wisdom.

བདེན་པ་བཅུ་པོ་དེའི་ཚིག་དང་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་སྟོན་པའི་དགོས་པའི་དོན་ཡོད་པས་ན་དོན་བཅུའི་དོན་ཏོ། ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དབང་པོར་གྱུར་པས་ན་ཐུབ་དབང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྟོབས་བཅུ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། ལས་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། ཁམས་སྣ་ཚོགས་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། མོས་པ་སྣ་ཚོགས་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། དབང་པོ་མཆོག་དང་མཆོག་མ་ཡིན་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། ཀུན་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། བསམ་གཏན་དང་རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། འཆི་འཕོ་དང་སྐྱེ་བ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། ཟག་པ་ཟད་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་ཏེ། སྟོབས་དེ་རྣམས་དང་ལྡན་པས་ན་སྟོབས་བཅུའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པས་ན་ཁྱབ་པའི་བདག་གོ། ། མོས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་དབྱེ་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་ཀུན་གྱི་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དོན་སྐལ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཛད་པས་ན་ཀུན་གྱི་དོན་ནི་མ་ལུས་བྱེད་དོ། ། དབང་རྣམ་པ་བཅུ་ནི་ཚེ་ལ་དབང་བ་དང་། སེམས་ལ་དབང་བ་དང་། ཡོ་བྱད་ལ་དབང་བ་དང་། ལས་ལ་དབང་བ་དང་། སྐྱེ་བ་ལ་དབང་བ་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་ལ་དབང་བ་དང་། མོས་པ་ལ་དབང་བ་དང་། སྨོན་ལམ་ལ་དབང་བ་དང་། ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་བ་དང་། ཆོས་ལ་དབང་བ་སྟེ། དབང་བཅུ་པོ་དེ་རྣམས་དང་ལྡན་པས་ན་རྣམ་པ་བཅུའི་དབང་ལྡན་ཆེ་བ་པོའོ། ། ཐོག་མ་ཉིད་མེད་པས་ན་ཐོག་མ་མེད་པ་སྟེ།

Because there is a purpose in teaching the words and meanings of those ten truths, it is the "meaning of the ten meanings." Because he has become the sovereign of the śrāvakas and pratyekabuddhas, he is the "Lord of Sages." The ten powers of the Tathāgata are as follows: the power of knowing what is possible and what is impossible; the power of knowing karma and its maturation; the power of knowing the various elements; the power of knowing the various inclinations; the power of knowing the superior and inferior faculties; the power of knowing, exactly as they are, the paths leading everywhere; the power of knowing the meditative concentrations, liberations, samādhis, and meditative attainments; the power of knowing the recollection of former abodes; the power of knowing death and rebirth; and the power of knowing the exhaustion of the outflows. Because he possesses these powers, he is the "Ten-Powered One." Because he pervades everything, he is the "Pervasive Lord." Because he acts according to the respective fortune of all sentient beings without exception—distinguished by the variety of their inclinations—to bring about the attainment of liberation, he "accomplishes the welfare of all without exception." The ten masteries are: mastery over life, mastery over mind, mastery over requisites, mastery over karma, mastery over birth, mastery over miraculous powers, mastery over inclination, mastery over aspiration, mastery over wisdom, and mastery over the Dharma. Because he possesses these ten masteries, he is the "Great One Endowed with the Ten Masteries." Because there is no beginning, he is "Beginningless."

གལ་ཏེ་ཐོག་མ་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་བས་ན་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་སྤྲོས་པས་མ་བསྒྲིབས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་བདག་གོ། ། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་བཞིན་དུ་གནས་པས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་བདག་གོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དག་པའི་བདག་གོ། ། བདེན་པ་ནི་མི་སླུ་ཞིང་མ་ལོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། དེ་གསུང་བའི་ངང་ཚུལ་མངའ་བས་ན་བདེན་པར་སྨྲ་བའོ། ། གཞན་སླུ་བའི་ཚིག་མི་གསུང་བས་ན་ཚིག་མི་འགྱུར་བའོ། ། དམ་བཅས་པའི་དོན་རྫོགས་པར་མཛད་པས་ན་ཇི་སྐད་སྨྲས་པའོ། ། འགྲོ་བ་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སུ་གྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དམ་བཅས་པ་བཞིན་དུ་རྫོགས་པར་མཛད་པས་ན་དེ་བཞིན་བྱེད་དོ། ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའམ་ཤེས་པ་དང་ཤེས་པར་བྱ་བ་གཉིས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བར་བྱ་བ་དང་མིག་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་ཡིད་ནས་ཆོས་ཀྱི་བར་ནི་གཉིས་ཏེ། གཉིས་པོ་དེ་དག་མེད་པས་ན་གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་ངོ་། ། དེ་སྟོན་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། ཆོས་ཉིད་དོ་ཞེས་འཆད་དེ་དེ་ལྟར་ཇི་སྲིད་དུ་གནས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། དེའི་མཐའ་ནི་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ། དེ་ལས་གཞན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་སྟེ།

If there were a beginning, it would be without a cause, and thus it would either exist eternally or not exist at all. That which is of a nature unobscured by the conceptual elaborations of the external and internal is the self free from elaboration. Because it abides as such at all times, it is the self of suchness. For that very reason, it is the pure self. Truth is the suchness of phenomena that is non-deceptive and non-erroneous. Because he possesses the disposition of speaking that, he is a speaker of truth. Because he does not utter words that deceive others, his words are unchanging. Because he brings the meaning of his promise to completion, he is one who acts as he speaks. Because he has brought to completion, just as he promised, "May I become a Buddha for the sake of benefiting wandering beings," he is one who acts accordingly. The two—grasped object and grasping subject, or the known and the knower—range from form and so forth as the objects to be grasped and the eye and so forth as the graspers, up to the mind and mental phenomena; these two are non-dual because those two do not exist. He teaches this as suchness, the limit of reality, emptiness, non-duality, nirvāṇa, the dharmakāya, and the nature of phenomena within the correct conventional. Thus, the Blessed One, whose essence is the suchness of the two-fold purity that abides in that way, is also non-dual; he is the authentic suchness. Its limit is the ultimate, and since there is no other suchness beyond it, it is the limit of reality.

དེར་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་མི་གཡོ་བ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་དེར་གནས་པས་ན་ཡང་དག་མཐའ་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའོ། ། བདག་དང་བདག་གིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དྲེགས་པ་སེལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བདག་མེད་སེང་གེའི་སྒྲ་དང་ལྡན། ། མུ་སྟེགས་རི་དྭགས་ངན་འཇིགས་བྱེད། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། བདག་དང་བྲལ་བས་ན་བདག་མེད་པ་སྟེ། བདག་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་བདག་མེད་པ་དང་ལྡན་ལ། སེང་གེ་ལྟར་འཇིགས་པ་དང་བྲལ་བའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སེང་གེའི་སྒྲ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་སེང་གེའི་སྒྲའོ། ། ངན་པའི་མུ་ལ་བརྟེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མུ་སྟེགས་ངན་པའོ། ། མུ་སྟེགས་ངན་པ་རི་དྭགས་དང་འདྲ་བས་ན་རི་དྭགས་སོ། ། དེ་རྣམས་འཇིགས་པར་བྱེད་པས་ན། མུ་སྟེགས་རི་དྭགས་ངན་འཇིགས་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་སྟེ། ཆད་པར་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བདག་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བདག་མེད་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་སྟོན་པས་ན་སྐྲག་པར་མཛད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་འགའ་ཡང་མེད་པས་སོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་དོན་ཡོད་ཅིང་ཐོགས་པ་མེད་པའི་བགྲོད་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་དོན་ཡོད་སྟོབས་སོ། ། སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཇི་ལྟར་གཤེགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཤེགས་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། ཡིད་བཞིན་དུ་མགྱོགས་པས་ཡིད་ལྟར་མགྱོགས་པ་སྟེ།

In that state, because he abides there by way of the dharmadhātu, which is entirely immovable in its very nature, he is "abiding in the ultimate reality" (bhūtakoṭi). In order to demonstrate the nature that dispels the pride of sentient beings who are engaged in the clinging to "I" and "mine," it is said: "Possessing the lion’s roar of selflessness, He terrifies the wild beasts of the non-Buddhists." Because he is devoid of a self, he is "selfless." Since his very nature is selflessness, he possesses selflessness. That which proclaims a roar free from fear, like a lion, is "possessing the lion’s roar"; this is the lion’s roar that says, "All phenomena are selfless." Those who rely on the extreme of nihilism and so forth are "wicked non-Buddhists." Since these wicked non-Buddhists are like wild beasts, they are "wild beasts." Because he terrifies them, he is "the one who terrifies the wild beasts of the wicked non-Buddhists." The meaning is that he causes them to tremble by teaching the dharma of selflessness to those who assert the existence of a self, such as the proponents of nihilism. Because his nature is the dharmadhātu, he is "all-pervading," for there is no phenomenon whatsoever that is not included within the dharmadhātu. Because he possesses a movement that is everywhere meaningful and unimpeded for the sake of training sentient beings, he is "Amoghasiddhi" (the one of unerring power). Because he has gone just as the previous buddhas went, he is a "Tathāgata." Because he is as swift as the mind, he is "swift as thought."

ཡིད་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཏང་བའོ། ། སྡིག་པའི་ཆོས་རྣམས་ལས་རྒྱལ་བས་ན་རྒྱལ་བའོ། ། སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་ཁྱད་པར་དུ་རྒྱལ་བ་མངའ་བས་ན་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་བདུད་ལ་སོགས་པའི་དགྲ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བས་ན་དགྲ་ལས་རྒྱལ་བའོ། ། ཡི་གེ་གཅིག་པའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་བརྙེས་པས་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའོ། ། བདུད་རྣམས་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པས་ན་སྟོབས་པོ་ཆེའོ། ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་བསླབ་པའི་ཆོས་སྟོན་པས་ན་ཚོགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་ཚོགས་ཀྱི་མཆོག་གོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་མངའ་བདག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་ཚོགས་རྗེའོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་ཚོགས་བདག་གོ། ། བདག་པོར་གྱུར་པའི་དབང་ཐོབ་པས་ན་དབང་དང་ལྡན་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེང་དུ་མཐུ་ཆེན་པོ་མངའ་བས་ན་མཐུ་ཆེན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཅེས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་གཅེས་པར་འཛིན་པའོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་ན་ཚུལ་ཆེན་ནོ། ། གཞན་རྣམས་ཀྱིས་བཀྲི་མི་དགོས་པས་ན་གཞན་གྱི་དྲིང་ལ་མི་འཇོག་པ་སྟེ། གཞན་གྱིས་མ་བཅོལ་བར་རང་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དོན་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་གི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་ཚིག་རྗེའོ། ། ཆོས་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པས་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་རབ་ཏུ་འཇུག་པས་ཆོས་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་ཚིག་བདག་གོ། །

By the power of the mind, he has uttered the verses of the sublime Dharma. Because he has triumphed over sinful phenomena, he is the Victor (Jina). Because he possesses supreme victory among all speakers, he is the Universal Victor (Vijaya). Because he has completely triumphed over external enemies such as the Māras, he is the Conqueror of Enemies (Arthajaya). Because he has attained the status of a Universal Monarch (Cakravartin) through the single-syllable wheel, he is the Universal Monarch. Because he cannot be overwhelmed by the Māras, he is the Mighty One (Mahābala). Because he teaches the training of the assembly of Śrāvakas, he is the Preceptor of the Assembly (Gaṇācārya). Because he has become the leader of the assembly of Bodhisattvas, he is the Supreme of the Assembly (Gaṇottama). Because he has become the sovereign of the assembly of deities and others residing in the maṇḍala, he is the Lord of the Assembly (Gaṇapati). Because he has become the master of the external gods and asuras, he is the Lord of the Multitude (Gaṇeśvara). Because he has attained the power of being a master, he is the One Endowed with Sovereignty (Vaśavartin). Because he possesses great might over all sentient beings, he is the One of Great Might (Mahānubhāva). Because he is cherished by all Buddhas and Bodhisattvas, he is the One Held Dear. Because he is the embodiment of the Mahāyāna way, he is the One of Great Way (Mahānaya). Because he does not need to be led by others, he is the One Not Dependent on Others; this means that without being requested by others, he himself acts for the benefit of sentient beings. Because he has become a Lord of Speech through the nature of the analytical knowledge of meaning, he is the Lord of Words (Vācaspati). Because he teaches the Dharma by entering into the Dharma through the analytical knowledge of phenomena, he is the Master of Words (Vācasvāmin).

ལྷ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་དྲི་ཟ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གི་ལམ་ཇི་སྙེད་པའི་ངེས་པའི་ཚིག་དང་ཐ་སྙད་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་མཁྱེན་པས་དེ་དང་དེའི་སྒྲ་དང་། དེ་དང་དེའི་ངེས་པའི་ཚིག་གིས་དེ་རྣམས་ལ་དམ་པའི་ཆོས་སྟོན་པས་ན་སྨྲ་མཁས་པའོ། ། བུད་མེད་དང་སྐྱེས་པ་དང་མ་ནིང་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་ཆོས་རྣམས་རབ་ཏུ་སྟོན་པས་ན་ཚིག་ལ་དབང་བའོ། ། མི་རྩུབ་པ་དང་། ཅལ་ཅོལ་མ་ཡིན་པ་དང་། སྙན་པ་དང་། རྣམ་པར་དག་པའི་ཚིག་གི་དབྱེ་བས་འདུལ་བའི་ཐབས་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་གསུང་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཚིག་མཐའ་ཡས་པ་སྟེ། དེ་དག་གིས་ནི་སྤོབས་པ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། མི་སླུ་བའི་ཚིག་དང་ལྡན་པས་ན་ཚིག་བདེན་ནོ། ། བདེན་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། བདེན་པར་སྨྲ་བའི་ངང་ཚུལ་མངའ་བས་ན་བདེན་པར་སྨྲ་བའོ། ། བདེན་པ་ནི་བཞི་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། ཀུན་འབྱུང་བ་དང་། འགོག་པ་དང་། ལམ་སྟེ། བདེན་པ་བཞི་པོ་དེ་དག་སྟོན་པས་ན་བདེན་པ་བཞི་ནི་སྟོན་པ་པོའོ། ། ས་བརྒྱད་པ་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའོ། ། འཁོར་བར་མི་འོང་བས་ན་ཕྱིར་མི་འོང་བའོ། ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་གྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་འདྲེན་པ་རང་རྒྱལ་བསེ་རུའི་ཚུལ་ལོ། ། འདིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ངེས་པར་འབྱུང་བས་ན་ངེས་པར་འབྱུང་བ་སྟེ་ལམ་མོ། ། དེས་ན་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཚུལ་གྱིས་དེར་བདག་ཉིད་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཚུལ་གྱིས་གཟུགས་སུ་རབ་ཏུ་སྟོན་པས་ན་ངེས་འབྱུང་སྣ་ཚོགས་ལས་བྱུང་བའོ། ། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་ཅན་ནོ། །

Because he thoroughly knows all the etymologies and conventions of as many verbal paths as there are, such as those of gods, yakṣas, gandharvas, and so forth, and teaches the sublime Dharma to them through those respective sounds and etymologies, he is "skilled in speech." Because he teaches phenomena through the distinctions of female, male, and neuter, and so forth, he is "master of words." That which possesses speech through immeasurable means of training, distinguished by words that are not harsh, not incoherent, melodious, and pure, is "infinite speech"; these demonstrate the analytical knowledge of eloquence. Because he possesses words that are non-deceptive, his words are "true." Truth is the expanse of suchness. Because he possesses the nature of speaking the truth, he is "one who speaks the truth." Truth is fourfold: suffering, origin, cessation, and the path. Because he teaches these four truths, he is "the teacher of the four truths." Because he is irreversible from unsurpassed enlightenment on the eighth level, he is "irreversible." Because he does not return to cyclic existence, he is "one who does not return." Because he is the principal of the path of the pratyekabuddhas, he is "the guide in the manner of the rhinoceros-like pratyekabuddhas." Because he brings sentient beings to definitive emergence, he is "definitive emergence," which is the path. Therefore, because he manifests himself in the form of the path and the fruit through the manner of the paths and fruits of the śrāvakas and pratyekabuddhas, he is "arisen from various definitive emergences." The "great elements" are those who possess miraculous powers.

དེ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་གཅིག་པུ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཡིན་པས་ན་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྒྱུ་གཅིག་པུའོ། ། ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བས་ན་དགེ་སློང་ངོ་། ། ཉོན་མོངས་པའི་དགྲ་བཅོམ་པས་ན་དགྲ་བཅོམ་མོ། ། ནང་གི་ཉོན་མོངས་པའི་གང་ཟག་པ་ཟད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟག་པ་ཟད་པའོ། ། འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་། གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་། གཟུགས་མེད་པའི་འདོད་ཆགས་གང་གིས་སྤངས་ཤིང་བོར་བ་དེ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའོ། ། དབང་པོ་ཐུལ་བས་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ལས་ཟློག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དབང་པོ་ཐུལ་བའོ། ། ཉེ་བར་དམིགས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་གནས་ངན་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ན་བདེ་བ་རྙེད་པའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཐོབ་པས་ན་འཇིགས་མེད་ཐོབ་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པའི་གདུང་བ་སེལ་བས་ན་བསིལ་བར་གྱུར་པའོ། ། རྙོག་པ་ནི་དྲི་མ་དང་བཅས་པའོ། ། དྲི་མ་མེད་པས་ན་རྙོག་པ་མེད་དེ་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། དེས་ན་གང་གི་ཕྱིར་རྙོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེའི་ཕྱིར་རྙོག་པ་མེད་པའོ། ། མི་སློབ་པའི་རིག་པ་གསུམ་དང་། མི་སློབ་པའི་ལུས་དང་ངག་སྡོམ་པའི་འཚོ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྐང་པ་དང་ལྡན་པས་ན་རིག་པ་དང་ནི་རྐང་པར་ལྡན་ནོ། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་གཤེགས་པས་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པ་སྟེ། རིམས་ནད་ལས་ལེགས་པར་བྱང་བ་བཞིན་ནོ། ། འགྲོ་བ་དང་། སྐྱེ་གནས་དང་། རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཁྱེན་པས་ན་འཇིག་རྟེན་རིག་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་པར་གྱུར་པས་ན་མཆོག་གོ། །

Since the Blessed One alone is the singular cause for attaining buddhahood, he is the "sole great element." Because he is free from the afflictions, he is a "monk" (bhikṣu). Because he has conquered the enemies of the afflictions, he is an "arhat." One who has exhausted the outflows of the internal person is "one whose outflows are exhausted." One who has abandoned and cast off the desire for the realm of desire, the desire for the realm of form, and the desire for the formless realm is "one free from attachment." One who has subdued the senses and turned back from engaging with sense objects is "one with subdued senses." Because he is free from all the dysfunctional tendencies of the afflictions and the grasping of objective observation, he is "one who has found bliss." Because he has attained the equality of all phenomena, he is "one who has attained fearlessness." Because he dispels the torment of the afflictions of all sentient beings, he is "one who has become cool." "Turbidity" means being possessed of stains; because he is without stains, he is "unturbid," meaning free from the afflictions. Therefore, because he is free from all turbidity, he is "unturbid." Because he possesses the three types of knowledge of one beyond training and the "feet" of the livelihood of the physical and verbal restraints of one beyond training and so forth, he is "one endowed with knowledge and the feet." Because he has gone without returning, he is a "Sugata," just like one who has fully recovered from a chronic fever. Because he knows the world of sentient beings exactly as it is, distinguished by the divisions of destinies, birthplaces, and lineages, he is a "knower of the world." Because he has become the most excellent of all, he is "supreme."

འདི་ནི་བདག་གིའོ་ཞེས་བདག་གི་བ་མེད་པས་ན་བདག་གིར་མི་འཛིན་པའོ། ། བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་གྱི་བདག་གི་ངོ་བོ་མེད་པས་ན་ངར་མི་འཛིན་པའོ། ། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཉིས་པོ་དེ་ཉིད་ཚུལ་ཏེ་གཞུང་ལུགས་སོ། ། དེར་གནས་པར་མཛད་པས་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་གནས་པའོ། ། འཁོར་བ་ནི་དམྱལ་བ་དང་། ཡི་དྭགས་དང་། དུད་འགྲོ་དང་། མི་དང་། ལྷའི་སྲིད་པར་ཡང་དང་ཡང་དུ་འཁོར་བས་འཁོར་བའོ། ། དེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པས་ན་འཁོར་བའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པའོ། ། དེའི་མཐའ་ནི་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ། དེར་གནས་པས་ན་འཁོར་བའི་ཕ་རོལ་མཐར་སོན་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་པར་འགྱུར་ཏེ། འཁོར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་མཁྱེན་ལ་དེ་མེད་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་མེད་པས་མི་གནས་པ་ལ་བཞུགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་ཅན་མ་ལུས་པའི་དོན་མཛད་པས་ན་བྱ་བ་བྱས་པའོ། ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐབས་ཐམས་ཅད་ལས་མཐོང་བའི་གནས་སུ་བཞུགས་པས་ན་སྐམ་སར་གནས་པའོ། ། གྲངས་ཅན་ལ་སོགས་པས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་འབའ་ཞིག་པའི་རྒྱུ་བདག་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་ངེས་གསལ་བའོ། ། ཤེས་རབ་ཉིད་མཚོན་ཆ་སྟེ་ཤེས་རབ་མཚོན་ཆ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་མཚོན་ཆའོ། ། དེས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལོག་པའི་བློ་གྲོས་འཇིག་པས་ན་རྣམ་པར་འཇོམས་པའོ། ། དམ་པའི་ཆོས་སྟོན་པས་ན་དམ་ཆོས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར་ཆོས་རྒྱལ་ལོ། །

Because there is no "mine" in the sense of "this is mine," there is no grasping at "mine." Because the essence of a self—the condition for grasping at a self—does not exist, there is no grasping at an "I." These two, the conventional and the ultimate truths, are the "way" or the system. Because he abides therein, he is one who abides in the way of the two truths. Because one circles again and again through the existences of hell-beings, hungry ghosts, animals, humans, and gods, it is called "saṃsāra." Because he has gone to the far shore of that, he is one who has gone to the far shore of saṃsāra. Its "limit" is the finality; because he abides there, he is one who has reached the limit of the far shore of saṃsāra. This is what is being shown: having realized that the very nature of saṃsāra is utterly unborn, and since there is no nirvāṇa in the absence of that, the meaning is that he dwells in the non-abiding [nirvāṇa]. Because he acts for the benefit of all sentient beings without exception, he is one who has "done what was to be done." Because he dwells in the place of vision through all the methods of the accumulations of merit and wisdom and the perfections, he is one who "stands on dry land." In order to refute the notion of a singular cause—such as a self—as imagined by the Sāṃkhyas and others, he is one whose "consciousness is exclusively and definitively clear." Insight itself is the weapon; that which is the weapon of insight is the "weapon of insight." Because he destroys the wrong intellects of sentient beings with that, he is the "Crusher." Because he teaches the sublime Dharma, it is the "Sublime Dharma." Because he is empowered as the King of Dharma, he is the "Dharma King."

སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་གནས་པའི་མ་རིག་པའི་མུན་པ་རྣམ་པར་སེལ་བས་ན་གསལ་བར་ལྡན་ནོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྣང་བ་མཛད་པས་ན་འཇིག་རྟེན་སྣང་བར་བྱེད་པའོ། ། དམ་པ་ཡིན་པས་ན་མཆོག་གོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བསྒྱུར་ཞིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་དེ་ལ་རག་ལས་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། འཁོར་གྱི་དབུས་ན་ཆོས་ཀྱིས་མཛེས་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའོ། ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འཕགས་པའི་ལམ་ཉེ་བར་སྟོན་པས་ན་ལེགས་པའི་ལམ་ནི་སྟོན་པ་པོའོ། ། དོན་ནི་ས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དགོས་པའོ། ། གྲུབ་པ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་གྲུབ་བོ། ། སྔོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གནས་སྐབས་ན་སངས་རྒྱས་ཉིད་འཐོབ་པར་བྱའོ་ཞེས་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའི་བསམ་པ་གྲུབ་པས་ན་བསམ་པ་གྲུབ་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་མ་རིག་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྟོག་པ་སྤངས་པས་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་དབྱིངས་མི་ཟད་དེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། མཆོག་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་དམ་པའོ། ། ནམ་ཡང་དངོས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བས་ན་ཟད་མི་ཤེས་པའོ། ། གང་ལ་བསོད་ནམས་ཡོད་པ་དེ་ནི་བསོད་ནམས་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསྐྱེད་པས་ན་བསོད་ནམས་ཚོགས་སོ། ། རྟག་ཏུ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཡེ་ཤེས་སོ། །

Because he dispels the darkness of ignorance residing in the continuum of sentient beings, he is "Possessed of Clarity." Because he brings light to sentient beings by radiating the rays of wisdom in great abundance, he is "The Illuminator of the World." Because he is sublime, he is "Supreme." Because he exercises mastery over all phenomena and all phenomena depend upon his thorough engagement with them, he is "Lord of Dharma." Because he is adorned with the Dharma in the midst of the assembly, he is "King of Dharma." Because he reveals the noble path that accords with nirvāṇa, he is "The Teacher of the Excellent Path." The "purpose" is the objective characterized by the stages and the perfections. "Accomplishment" refers to that which is fully perfected; thus, he is "Accomplished in Purpose." Because he has fulfilled the intention of correctly realizing, "I shall attain buddhahood itself" during his previous stage as a bodhisattva, he is "Accomplished in Intention." Because he has abandoned the conceptualizations arising from ignorance during the stage of the utterly pure expanse of reality (dharmadhātu), he is "Abandoning All Conceptualization." Precisely because he has abandoned all conceptualization, he is the "Inexhaustible Non-conceptual Expanse," which is the expanse of reality. Because he is most excellent and preeminent, he is "Sublime." Because he never changes into any other entity, he is "Inexhaustible." One who possesses merit is "Endowed with Merit." Because he generates the accumulation of merit for those sentient beings who make offerings to him, he is the "Accumulation of Merit." Because his essential nature is the wisdom of non-duality at all times, he is "Wisdom."

ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གནས་སུ་གྱུར་པས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་མཆོད་པ་ཡིན་པས་ཆེ་བའོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡོངས་སུ་མཁྱེན་པ་མངའ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་ལྡན་པའོ། ། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པ་སྟོན་པའི་ཡེ་ཤེས་མངའ་བས་ན་ཡོད་མེད་ཤེས་སོ། ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པས་ན་ཚོགས་གཉིས་ཚོགས་ནི་བསགས་པ་པོའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་རབ་ཏུ་འབྲེལ་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་གནས་པས་ན་རྟག་པའོ། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་འགྲོ་བ་ཀུན་དུ་མཛེས་པས་ན་ཀུན་རྒྱལ་ལོ། ། བླ་ན་མེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་། ཐབས་དང་། ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པས་ན་རྣལ་འབྱོར་ཅན་ནོ། ། བསམ་གཏན་དང་བསམ་པར་བྱ་བ་དང་བྲལ་བས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བསམ་གཏན་དང་ལྡན་པས་ན་བསམ་གཏན་ནོ། ། འཚང་རྒྱ་བ་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བས་རྟག་ཏུ་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་བསམ་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་བློ་ལྡན་མཆོག་གོ། ། སོ་སོ་རང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་ན་སོ་སོ་རང་རིག་གོ། ། ཚུལ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འགྱུར་བས་ན་མི་གཡོ་བའོ། ། མཆོག་ཀྱང་ཡིན་ལ་དང་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་མཆོག་གི་དང་པོ་སྟེ་ཡི་གེ་ཨའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་མཆོག་གི་དང་པོའོ། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་མངའ་བས་སྐུ་གསུམ་འཆང་བའོ། ། ཆོས་རྣམས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་སངས་རྒྱས་སོ། ། ངོ་བོ་ཉིད་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། སྤྲུལ་པ་དང་། ཆོས་དང་། ཡེ་ཤེས་ཏེ།

Because it is the locus of omniscient wisdom, it is the source of wisdom. Because it is an offering to all, it is great. Because it possesses the thorough knowledge of the omniscient, it is endowed with wisdom. Because it possesses the wisdom that demonstrates the arising and ceasing of things through their existence and non-existence, it knows existence and non-existence. Because it has perfectly completed the accumulations of merit and wisdom, it is the one who has gathered the two accumulations. Because it abides in a form that is thoroughly connected to all, it is permanent. Because it is beautiful to all beings in their various forms, it is the universal victor. Because it possesses unsurpassed insight, skillful means, and wisdom, it is the yogi. Because it is free from meditative concentration and an object of meditation, it possesses non-conceptual concentration and is thus concentration. Because it is to be constantly contemplated by those who seek enlightenment itself, it is the object of contemplation. Because it has become the foremost insight of all sentient beings, it is the supreme intelligent one. Because its nature is that of individual self-cognition, it is individual self-cognition. Because it does not change at any time through this very mode, it is immovable. Because it is both supreme and first, it is the supreme first, the letter A. Because its essence is that, it is the supreme first. Because it possesses the dharma body, the enjoyment body, and the emanation body, it is the holder of the three bodies. Because it has realized all phenomena without error, it is the Buddha. [These are] the essence body, the enjoyment body, the emanation body, the dharma, and wisdom.

སྐུ་ལྔ་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ན་སྐུ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པས་ན་ཁྱབ་བདག་གོ། ། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་དང་། མཉམ་པ་ཉིད་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་། བྱ་བ་གྲུབ་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་ན་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཅོད་པན་དང་ལྡན་པས་ན་སངས་རྒྱས་ལྔ་བདག་ཅོད་པན་ཅན་ནོ། ། ཤ་དང་། ལྷ་དང་། ཆོས་དང་། ཤེས་རབ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་ཏེ་ལྔ་པོ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་སྤྱན་ལྔའོ། ། ཆགས་པ་ནི་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། ། དེ་མི་མངའ་བས་ན་ཆགས་པ་མེད་པ་འཆང་སྟེ། འཆང་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་འཛིན་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུམ་དུ་གྱུར་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པ་པོའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པས་ན་སངས་རྒྱས་སྲས་པོའོ། ། ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་ན་དམ་པའོ། ། རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ན་མཆོག་གོ། ། ཤེས་རབ་ཉིད་ཀྱི་སྲིད་པ་ཡིན་པས་ན་ཤེས་རབ་སྲིད་པའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན་པས་ན་ཤེས་རབ་སྲིད་འབྱུང་ངོ་། ། སྐྱེ་གནས་ནི་རྒྱུ་སྟེ། འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མི་མངའ་བས་ན་སྐྱེ་གནས་མེད་པའོ། ། གལ་ཏེ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དང་བྲལ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཆོས་ལས་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ།

Because he is the very nature of those five bodies, he is the "one whose nature is the five bodies." Because he pervades all things by way of the expanse of phenomena (dharmadhātu), he is the "all-pervading lord." Because he is the nature of the five primordial wisdoms—the mirror-like, the equality, the discerning, the all-accomplishing, and the utterly pure expanse of phenomena—he is the "one whose nature is the five primordial wisdoms." Because he possesses the crown of the Tathāgatas, who are the nature of the five buddhas, he is the "one with the crown of the five buddhas." The five eyes are those possessed of the five: the flesh eye, the divine eye, the dharma eye, the insight eye, and the buddha eye. Attachment is the clinging to saṃsāra and nirvāṇa. Because he does not possess that, he "holds to non-attachment"; "holding" here means grasping non-dually. Because he has become the mother of all buddhas in the center of the maṇḍala by way of insight and method, he is the "progenitor of all buddhas." Because he dwells in the manner of a bodhisattva, he is the "son of the buddhas." Because he is preeminent, he is "sublime." Because he has gone forth, he is "supreme." Because existence itself is insight, he is the "existence of insight." Because he is the bodhisattva arisen from that, he is the "source of the existence of insight." "Place of birth" refers to the cause; because he lacks the cause for birth in saṃsāra, he is "without a place of birth." If one asks, "If he is devoid of the cause for birth, how can he be a bodhisattva?" it is said: "He arises from the dharma."

ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་གནས་ལས་འབྱུང་བས་ན་ཆོས་ལས་འབྱུང་བའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་གནས་ལས་བྱུང་བས་ན་སྲིད་པ་སེལ་བ་སྟེ། འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མེད་པའོ། ། སྲིད་པ་ཉིད་ཀྱི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཁྲེགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཅིག་པུ་སྲ་མཁྲེགས་ཏེ། ཁོང་སྟོང་གི་རྣམ་པའི་གཉིས་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་ཕྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་དོ། ། སྐྱེས་མ་ཐག་པ་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་སྟེ་དེ་ལས་བྱུང་ཞིང་འགྲོ་བས་ན་སྐྱེས་མ་ཐག་པའོ། ། འགྲོ་བ་རྣམས་བཀའ་བཞིན་བྱེད་པའི་བདག་པོ་ཡིན་པས་ན་འགྲོ་བའི་བདག་གོ། ། ཆོས་རྣམས་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་བསྟན་པ་ལས་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་བའོ། ། གདུལ་བྱའི་དབང་དུ་དེ་དང་དེའི་གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་གྱུར་པས་ན་རང་བྱུང་བའོ། ། ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཉེ་བར་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་བུད་ཤིང་ཐལ་བར་བྱེད་པས་ན་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་མེ་བོ་ཆེའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་བར་བྱེད་པས་ན་འོད་ཆེན་ནོ། ། ཁྱད་པར་དུ་སྣང་ཞིང་གསལ་བར་མཛད་པས་ན་རྣམ་པར་སྣང་བྱེད་དོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མ་རིག་པའི་མུན་པ་རྣམ་པར་སེལ་བས་ཡེ་ཤེས་སྣང་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་དེ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བས་ན་ལམ་མེའོ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་འགྲོ་བ་ལ་སྣང་བར་མཛད་པས་ན་འགྲོ་བའི་མར་མེའོ། །

Because it arises from the source of phenomena, which is the non-duality of method and insight, it is "arisen from phenomena." Because it arises from the source of phenomena, it "dispels existence," meaning it lacks the cause for birth in saṃsāra. That which is the non-dual solidity of existence itself is the "sole firmness," the non-duality of the hollow form. For that very reason, because the Blessed One possesses an indivisible nature, he is the "vajra-nature." That which is produced immediately is the syllable HŪṂ; because it arises and proceeds from that, it is "produced immediately." Because he is the master who causes beings to act according to his command, he is the "lord of beings." That which arises from the teaching that all phenomena are like space is "arisen from space." Because he manifests himself in various forms according to the needs of those to be trained, he is "self-arisen." Insight and wisdom are the realization that all phenomena are without intrinsic entity. Because that very [realization] reduces the fuel of the afflictions to ashes through close observation, it is the "great fire of insight-wisdom." Because it illuminates everywhere through the nature of phenomena, it is the "great light." Because it manifests and makes things clearly visible in a special way, it is the "illuminator." Because the light of wisdom dispels the darkness of ignorance of sentient beings, it is the "light of wisdom." Because that light of wisdom appears in various ways, it is the "blazing." Because the rays of light of the sublime Dharma illuminate beings, it is the "lamp of beings."

ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒྲོན་མས་མ་རིག་པའི་རབ་རིབ་ཀྱིས་ཁེབས་པའི་སེམས་ཅན་རབ་ཏུ་གསལ་བར་མཛད་པས་ན་ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མའོ། ། གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་ན་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོའོ། ། རབ་ཏུ་སྣང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡིན་པས་ན་འོད་གསལ་བའོ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་གཙོར་བོར་གྱུར་པས་ན་སྔགས་མཆོག་མངའ་བདག་གོ། ། གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ན་རིག་སྔགས་རྒྱལ་པོའོ། ། ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་ན་གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་པས་ན་དོན་ཆེན་བྱེད་པའོ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ཡི་གེ་གཅིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་གཙུག་ཏོར་ཆེན་པོའོ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཉོན་མོངས་པ་གདུལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ན་རྨད་བྱུང་གཙུག་ཏོར་རོ། ། ནམ་མཁའ་ན་གནས་པའི་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་ནམ་མཁའི་བདག་པོའོ། ། གཟི་བརྗིད་ཕུང་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ན་སྣ་ཚོགས་སྟོན་པའོ། ། ཡང་ན་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་མཉམ་པར་ལྟ་བས་ན་མཐོང་བའི་ངང་ཚུལ་གང་ལ་མངའ་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་དངོས་པོའི་མཆོག་གོ། ། མཉམ་པར་བལྟ་བས་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་གཟིགས་པས་དགའ་བར་བྱེད་པའི་སྤྱན་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་འགྲོ་ཀུན་དགའ་བའི་མིག་དང་ལྡན་ནོ། ། སྣ་ཚོགས་པའི་སྐུས་སེམས་ཅན་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་པས་ན་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་ནོ། །

Because the lamp of wisdom makes clearly manifest those sentient beings obscured by the cataracts of ignorance, he is the Lamp of Wisdom. Because he possesses great majesty, he is the Great Majestic One. Because his nature is to be intensely radiant, he is the Luminous One. Because he has become the chief of secret mantras, he is the Sovereign of Supreme Mantra. Because he has become the very essence of the King of Harmful Spirits (Sumbharāja), he is the King of Knowledge Mantras. Because he is the identity of the syllable BHRŪṂ, he is the King of Secret Mantra. Because he acts for the benefit of sentient beings, he is the Performer of Great Purpose. Because he is the essence of the single syllable of the Universal Monarch (Cakravartin), he is the Great Uṣṇīṣa. Because he has become the essence of the Universal Monarch who subdues the afflictions, he is the Marvelous Uṣṇīṣa. Because he has become the lord of the moon and other [luminaries] residing in space, he is the Lord of Space. Because he has become the essence of the aggregate of majesty, he is the Multiform Teacher. Alternatively, because he views the multiform with equanimity, he is so called because he possesses the nature of seeing. The essence of the bodies of all Buddhas is Vairocana and the others. The supreme among them is the principal one; because he is the essence of Great Vairocana, he is the Supreme Reality, the Lord of All Buddhas. Because he gladdens all wandering beings by viewing them with equanimity, he possesses the eyes that bring joy to all wanderers. Because he tames sentient beings through various bodies, he is the Multiform One.

དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་ཡོངས་སུ་མཁྱེན་པས་ན་སྐྱེད་པ་པོའོ། ། ཚངས་པ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པས་ན་མཆོད་པའོ། ། མཆོད་ཡོན་དང་ཞལ་ཟས་ལ་སོགས་པས་རྗེད་པར་འོས་པ་ཡིན་པས་ན་རྗེད་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་དྲང་སྲོང་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། པདྨའི་རིགས་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་འཛིན་པས་ན་རིགས་གསུམ་འཆང་བའོ། ། རིགས་གསུམ་གྱི་ནང་དུ་གཏོགས་པའི་རིགས་དང་གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་འཛིན་པས་ན་གསང་སྔགས་འཆང་ངོ་། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་སྒྲས་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་སྟོན་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གསང་སྔགས་འཆང་བས་ན་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་གསང་སྔགས་འཛིན་ནོ། ། མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་གཙོ་བོའོ། ། བསྟན་པ་འཇིག་པ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་སྟོན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་སྟོན་པས་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་རྣམས་འགྲོ་བ་འཛིན་དུ་འཇུག་པས་ན་དཀོན་མཆོག་གསུམ་འཛིན་པའོ། ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་མོ། ། དེ་རྣམས་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཚུལ་ལས་དམ་པ་ཡིན་པས་ན་མཆོག་སྟེ། དེ་རྣམས་བསམ་པ་རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་ཐེག་པ་མཆོག་གསུམ་སྟོན་པ་པོའོ། ། དོན་ཡོད་ཅིང་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཞགས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་བཅིངས་ནས་ལམ་བཟང་པོ་ལ་བཀོད་པས་ན་དོན་ཡོད་ཞགས་པའོ། ། བདུད་དང་མུ་སྟེགས་རྣམས་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་མངའ་བས་ན་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། །

Because he fully knows virtuous and non-virtuous actions, he is the "Creator." Because he is honored by Brahmā and others, he is the "Worthy of Worship." Because he is worthy of being venerated with offerings, food, and so forth, he is the "Venerated One." Because he is the supreme among the worldly ṛṣis and the ṛṣis of the Śrāvakas, he is the "Great Ṛṣi." Because he maintains the essential nature of the three families—the Tathāgata, Vajra, and Padma—he is the "Holder of the Three Families." Because he maintains all the families and secret mantras included within those three families, he is the "Holder of Secret Mantras." The term "Great Samaya" refers to Locanā and the others; because he holds their secret mantras, he is the "Holder of the Secret Mantras of the Great Samaya." Because he is preeminent, he is the "Lord." Because he teaches the qualities of the Three Jewels as a prerequisite for protecting the teachings from destruction, and because he causes beings to embrace the Buddha, Dharma, and Saṅgha, he is the "Holder of the Three Jewels." The Śrāvaka Vehicle, the Pratyekabuddha Vehicle, and the Mahāyāna are the "Three Vehicles." Because these are superior to the external systems, they are "Supreme"; because he teaches them to sentient beings of superior, middling, and inferior dispositions, he is the "Teacher of the Three Supreme Vehicles." Because he binds sentient beings with the noose of great compassion—which is meaningful and accompanied by its fruit—and establishes them on the excellent path, he is the "Amoghapāśa" (Meaningful Noose). Because he possesses complete victory over Māras and non-Buddhists, he is the "Victorious One."

ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་ངེས་པར་བཟློག་པས་ན་འཛིན་པ་ཆེན་པོའོ། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་ཞགས་པ་བསྣམས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའོ། ། ཞགས་པ་ཆེན་པོས་སེམས་ཅན་གདུག་པ་ཅན་རྣམས་བཅིངས་ནས་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་འགོད་པས་ན་ཞགས་པ་ཆེན་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། དེའི་གཟུགས་ལ་གནས་ནས་སེམས་ཅན་མ་རུངས་པ་རྣམས་ལ་འཇིགས་པ་བསྐྱེད་པར་མཛད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་འཇིགས་པར་བྱེད་དོ། ། ཁྲོ་བོའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོའོ། ། གདོང་དྲུག་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་གདོང་དྲུག་གོ། ། སྐྲག་པར་བྱེད་པས་ན་འཇིགས་པའོ། ། མིག་དྲུག་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་མིག་དྲུག་གོ། ། རྗེས་སུ་དྲན་པ་དྲུག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་དྲུག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལག་དྲུག་ཅེས་བྱའོ། ། སྲེད་མེད་ཀྱི་བུའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པས་ན་སྟོབས་དང་ལྡན་ནོ། ། ཀེང་རུས་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པས་ཀེང་རུས་སོ། ། རྣོ་ཞིང་འཇིགས་པའི་མཆེ་བ་གཙིགས་པས་ན་མཆེ་བ་གཙིགས་པའོ། ། ཧ་ལ་ཧ་ལའི་དུག་དང་ལྡན་པའི་སྦྲུལ་བརྒྱ་སྙེད་ཀྱིས་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་བརྒྱན་པས་ན་ཧ་ལ་ཧ་ལ་གདོང་བརྒྱ་པའོ། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱས་ནས་ལམ་བཟང་པོ་ལ་འཇོག་པས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། བགེགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངའ་བདག་ཡིན་པས་ན་བགེགས་ཀྱི་རྒྱལ་ལོ། ། ཐོགས་པ་མེད་པར་འགྲོ་བ་དང་ལྡན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཅན་ནོ། ། གདུག་པ་ཅན་རྣམས་སྐྲག་པར་མཛད་པས་ན་འཇིགས་པར་མཛད་པའོ། ། མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེའོ། །

Because he definitively reverses the great grasping that clings to external objects, he is the Great Grasper (Mahāgrāha). Because he holds a noose marked with a vajra, he is the Vajra Noose (Vajrapāśa). Because he holds a hook marked with a vajra, he is the Vajra Hook (Vajrāṅkuśa). Because he binds malicious sentient beings with a great noose and establishes them on the authentic path, he is the Great Noose (Mahāpāśa). Vajrabhairava is Yamāntaka. Because he abides in that form and instills fear in wicked sentient beings, he is the Vajra Terrifier who causes terror (Vajrabhairavabhīṣaṇa). Because he is the chief of the wrathful ones, he is the King of Wrathful Ones (Krodharāja). That which possesses six faces is the Six-Faced One (Ṣaṇmukha). Because he causes [others] to tremble, he is the Terrifying One (Bhīṣaṇa). That which possesses six eyes is the Six-Eyed One (Ṣaṇnetra). That which has six arms, the very nature of the six recollections (anusmṛti), is called the Six-Armed One (Ṣaḍbhuja). Because he possesses the strength of Nārāyaṇa, he is the Powerful One (Balavān). Because he is adorned with skeletons, he is the Skeleton (Kaṅkāla). Because he bares sharp and terrifying fangs, he is the Bared-Fanged One (Daṃṣṭrākarāla). Because his entire body is adorned with hundreds of snakes possessing the hālāhala poison, he is the Hundred-Faced Hālāhala (Hālāhalaśatamukha). Because he brings an end to Yama and establishes beings on the excellent path, he is the Slayer of Yama (Yamāntaka). Because he is the sovereign of all obstructors, he is the King of Obstructors (Vighnarāja). Because he possesses unimpeded movement, he is the Vajra-Velocity (Vajravega). Because he strikes terror into the malicious, he is the Terrifier (Bhīṣaṇa). Because he is indivisible, he is the Vajra (Vajra).

ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པའི་ངོ་བོར་འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་གྲགས་པས་ན་གྲགས་པའོ། ། སྙིང་གའི་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྙིང་ངོ་། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་སྟོན་པས་ན་སྒྱུ་འཕྲུལ་རྡོ་རྗེའོ། ། གསུས་པ་ཆེན་པོ་མངའ་བས་ན་གསུས་པོ་ཆེའོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་གནས་ལས་བྱུང་བས་ན་རྡོ་རྗེ་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་བདག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་སྐུ་མངའ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གོ་སྐབས་འབྱེད་པས་ན་ནམ་མཁའ་འདྲའོ། ། རང་གི་ཤེས་རབ་ལས་མི་བསྐྱོད་པས་ན་མི་གཡོ་བའོ། ། རྒྱ་ཆེ་བའི་རལ་པའི་ཚོགས་མངའ་བས་ན་རལ་པ་གཅིག་གིས་བསྒྱིངས་པའོ། ། གླང་པོ་ཆེའི་པགས་པས་གོས་སུ་མཛད་པས་ན་གླང་ཆེན་ཀོ་རློན་གོས་སུ་གྱོན་ནོ། ། འཇིགས་པའི་གཟུགས་སྟོན་པས་ན་དྲག་ཆེན་ནོ། ། ཧཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདོན་པས་ན་ཧཱ་ཧཱ་ཞེས་སྒྲོགས་པའོ། ། ཧི་ཧི་ཞེས་པས་འཇིགས་པ་བསྐྱེད་པས་ན་ཧི་ཧི་ཞེས་སྒྲོགས་འཇིགས་པར་བྱེད་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་ཁྱབ་པས་ན་གད་མོ་ཆེན་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱ་ཧཱ་ཞེས་བཞད་པ་སྒྲོགས་པས་ན་གད་རྒྱངས་ཅན་ནོ། ། གཞན་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཕྱེད་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཆེན་པོ་མངའ་བས་ན་ཆེར་སྒྲོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བ་མི་ཕྱེད་པའི་ཐུགས་མངའ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་པས་ན་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའོ། །

He is renowned because he is celebrated throughout the three worlds as being of an utterly terrifying nature. He is the Vajra Essence because he holds a vajra at his heart. He is the Vajra of Magical Illusion because he displays various emanations. He is the Large-Bellied One because he possesses a large belly. He is Born from the Vajra because he arises from the source of the indivisible dharma. He is the Lord of the Vajra because he has become the master of the vajra family. He is the Vajra Essence because he possesses the body of the Vajra Essence. He is like space because he provides opportunity for all sentient beings. He is Immovable because he does not waver from his own insight. He is Adorned with a Single Lock of Hair because he possesses a vast mass of matted locks. He is Clad in an Elephant’s Raw Hide because he wears an elephant’s hide as a garment. He is the Great Fierce One because he displays a terrifying form. He is the Proclaimer of "Hā Hā" because he utters the mantra "Hā Hā." He is the Terrifier Who Proclaims "Hi Hi" because he generates fear with the sound "Hi Hi." He is the Great Laughter because he pervades the entire world system without exception. He is the Possessor of a Boisterous Laughter because he proclaims the vajra laughter of "Hā Hā." He is the Great Proclaimer because he possesses the great sound of the nature of wisdom, which cannot be pierced by others. He is Vajrasattva because he possesses an indivisible mind like a vajra. He is the Great Being because he acts for the benefit of sentient beings. He is the Vajra King because he has become the chief of the vajra family.

ཤིན་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་ཞིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བདེ་བ་ལ་འབབ་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ན་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། ཤིན་ཏུ་དྲག་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་འདུལ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་དྲག་པོའོ། ། རབ་ཏུ་དགའ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་ན་དགའ་བ་ཆེན་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ནི་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། ། དེའི་གཟུགས་ཀྱིས་གནས་ནས་སེམས་ཅན་མ་རུངས་པ་རྣམས་སྐྲག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་སྟེ་ཧཱུྃ་ཞེས་སྒྲོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེས་མཚོན་པའི་མདའ་བསྣམས་པས་ན་མཚོན་དུ་རྡོ་རྗེའི་མདའ་ཐོགས་པའོ། ། ཉེ་བར་དམིགས་པའི་མི་ཤེས་པ་མ་ལུས་པར་གཅོད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲིའོ། ། ཤེས་རབ་འཆལ་པ་གཅོད་པས་ན་མ་ལུས་པར་གཅོད་པའོ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཀུན་འཆང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་ནོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་གཅིག་པུ་ཉིད་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་གཅིག་པུའོ། ། བདུད་ཀྱི་གཡུལ་ལས་རྒྱལ་བས་ན་གཡུལ་སེལ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བས་འཇོམས་ཤིང་དམར་སེར་ཅན་གྱི་མིག་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་མིག་མི་བཟད། ། ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྲེག་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་སྒྲ་ཡང་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་སྟེའོ། ། རྡོ་རྗེས་སེམས་ཅན་གདུག་པ་ཅན་རྣམས་འབེབས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་འབེབས་པའོ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་འབེབས་པས་ན་འབེབས་པ་ཆེའོ། ། དངོས་པོའི་ཆོས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གནས་པའི་དོན་གཟིགས་པའི་སྤྱན་བརྒྱ་སྙེད་ཀྱིས་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མིག་བརྒྱ་པའོ། །

Because its essence is to descend into a bliss that is utterly sublime and spontaneously present, it is "Great Bliss" (Mahāsukha). Because it subdues sentient beings through its extreme ferocity, it is "Vajra Wrath" (Vajracaṇḍa). Because its nature is one of supreme joy, it is "Great Joy" (Mahānanda). Vajra Hūṃkāra is the "Victor over the Three Realms." Because he dwells in that form to terrify unruly sentient beings, he is "Vajra Hūṃ," the one who proclaims the sound "Hūṃ." Because he holds a vajra-marked arrow, he is "Wielding the Vajra Arrow." Because he cuts through all ignorance of the objects of perception without exception, he is the "Vajra Sword." Because he cuts through corrupted insight, he is "Cutting Without Exception." Because he holds a crossed vajra, he is "Vajra All-Holder." "Vajrin" is his name. That which possesses the singular vajra characterized by indivisibility is the "Sole Vajra" (Ekavajra). Because he is victorious in the battle against the Māras, he is "Battle-Dispeller." Because he destroys with a blazing vajra and possesses terrifying, orange-red eyes, he is "Blazing Vajra, Terrible Eye." That which possesses the sound of the very nature that burns with blazing vajras is "Sound of the Blazing Vajra." Because he strikes down malicious sentient beings with the vajra, he is "Vajra-Striker" (Vajrāveśa). Because he strikes down Maheśvara and the others, he is "Great Striker" (Mahāveśa). Because he dwells with hundreds of eyes that perceive the reality of phenomena as they truly abide, he is "Hundred-Eyed" (Śatākṣa).

དེ་རྣམས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་དང་ལྡན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་མིག་གོ། ། རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་བ་སྤུ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣོ་བ་མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་གང་ལ་ཡོད་པ་སྟེ། ། དེས་ན་འདི་ནི་ལུས་རྡོ་རྗེའི་བ་སྤུ་ཅན་ནོ། ། ཐ་མལ་པའི་བ་སྤུ་མི་མངའ་བས་ན་རྡོ་རྗེའི་སྤུ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ལུས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེའི་སྤུ་ནི་གཅིག་པུ་ལུས་སོ། ། ཤིན་ཏུ་བརྟན་ཞིང་སྲ་བའི་ལུས་རྡོ་རྗེའི་རྩེ་མོ་རྣམས་ལས་བསྒྲུབས་ཤིང་སྐྱེས་པའི་སེན་མོ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་སེན་མོ་སྐྱེས་པ་རྡོ་རྗེའི་རྩེའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟར་སྙིང་པོ་མཁྲེགས་ཤིང་སྲ་བའི་པགས་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་པགས་པ་མཁྲེགས་སོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་བསྣམས་པས་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་ཐོགས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དང་ལྡན་པས་ན་དཔལ་ལྡན་ནོ། ། རྡོ་རྗེས་མཚོན་པའི་རྒྱན་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། གད་རྒྱངས་ཞེས་པའི་བཞད་པ་སྒྲོགས་པར་མཛད་པས་ན་གད་རྒྱངས་ཧཱ་ཧཱའོ། ། ཆོས་ཉིད་ངེས་པར་སྒྲོགས་པས་ན་ངེས་པར་སྒྲོགས་སོ། ། ཡི་གེ་དྲུག་པའི་གསང་སྔགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་ཡི་གེ་དྲུག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་སྒྲ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྒྲའོ། ། འཇམ་ཞིང་མཉེན་པའི་གསུང་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་འཇམ་དབྱངས་སོ། ། བདག་མེད་པའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པས་ན་སྒྲ་ཆེ་བའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་སྒྲ་གཅིག་གིས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་སྟོན་པའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་སྒྲ་གཅིག་པའོ། །

Because they possess blazing vajras, they are the "vajra eyes." Those who possess body hairs like extremely sharp sprouts are the "vajra-haired ones." Because they lack ordinary body hair, their non-dual body is the "single vajra hair." Those who possess nails produced and grown from the tips of extremely firm and hard vajras are the "vajra-tip grown nails." Those who possess skin that is as hard and firm as the essence of a vajra are the "vajra-essence firm skin." Because they hold a vajra garland, they are the "vajra-garland holders." Because they possess the mastery of primordial wisdom (jñāna), they are "glorious." Because they are adorned with ornaments marked by vajras, they are "adorned with vajra ornaments." Because they let out the laughter known as "gargling," they are the "ha-ha laughter." Because they definitively proclaim the nature of phenomena (dharmatā), they are the "definitive proclaimer." Because they are the essence of the six-syllable secret mantra, they are the "six-syllable one." Because they are the sound of the Vajra Vehicle, they are the "vajra sound." Those who possess speech that is gentle and supple are "Mañjughoṣa" (Gentle Melody). Because they proclaim the sound of selflessness, they are the "great sound." Because they proclaim the sound that demonstrates the great non-duality with a single sound throughout the three worlds, they are the "single sound of the three worlds."

ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་ནམ་མཁའི་མཐའ་ཀླས་སྒྲ་སྒྲོགས་པའོ། ། སྒྲ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་དམ་པ་ཡིན་པས་ན་སྒྲ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་སྟེ་དམ་པའོ། ། ཡང་དག་པ་དང་། བདག་མེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པས་ན། ཡང་དག་བདག་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད། ཡང་དག་མཐའ་སྟེ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྗོད་དུ་མེད་པས་ན་ཡི་གེ་མེད་པའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་གསུངས་པའི་ངང་ཚུལ་མངའ་བས་ན་སྟོང་ཉིད་སྨྲ་བའོ། ། སྨྲ་བ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་སྨྲ་བའི་ཁྱུ་མཆོག་གོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་རབ་ཏུ་སྟོན་པའི་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བ་སྒྲོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་སྒྲ་སྒྲོགས་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དུང་འབུད་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་དུང་ངོ་། ། བསོད་ནམས་ཆེན་པོའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པས་ན་སྒྲ་ཆེན་ནོ། ། ཆོས་ཀྱི་གཎྜཱིས་བདུད་ཀྱི་ཡུལ་རྣམ་པར་སྐྲག་པར་མཛད་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་གཎྜཱི་སྒྲ་བོ་ཆེའོ། ། གནས་པ་ནི་སྟོན་པ་སྟེ། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མི་གནས་པས་ན་མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་པ་པོའོ། ། ཕྱོགས་བཅུར་ཆོས་ཀྱི་རྔ་བོ་ཆེ་བརྡུང་བས་ན་ཆོས་ཀྱི་རྔ་བོ་ཆེའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་པས་ན་གཟུགས་མེད་པའོ། ། མཚན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཅན་པས་ན་གཟུགས་བཟང་དམ་པ་སྟེའོ། ། སྤྲུལ་པའི་སྐུས་གདུལ་བྱ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་ཡང་དག་པར་བསྟན་པས་ན་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་ནོ། །

Because he proclaims sound to the very limits of the realm of space, he is the one whose sound resounds to the ends of space. Because he is the most excellent among those who possess sound, he is the supreme among those who possess sound. Because he reveals suchness through the synonyms of "the authentic," "selflessness," "suchness," and "the limit of reality," he is the authentic, selfless suchness, the limit of reality. Because he is inexpressible by any syllables, he is the syllableless. Because he possesses the nature of teaching emptiness, he is the proponent of emptiness. Because he is the foremost among all speakers, he is the bull among speakers. Because he proclaims the profound and vast that thoroughly demonstrates emptiness, he is the one who proclaims the profound and vast sound. Because he blows the conch of the Dharma, he is the conch of the Dharma. Because he proclaims the sound of great merit, he is the one of great sound. Because he terrifies the realm of Māra with the gong of the Dharma, he is the one with the great sound of the Dharma gong. "Abiding" refers to the Teacher; because he does not abide in either saṃsāra or nirvāṇa, he is the one who does not abide in nirvāṇa. Because he beats the great drum of the Dharma in the ten directions, he is the great drum of the Dharma. Because he is the very essence of the dharmadhātu, he is formless. Because he is the embodiment of a body in which all the marks are perfectly complete, he is the supreme, beautiful form. Because he perfectly teaches through the nirmāṇakāya in accordance with the various beings to be trained, he is the one with diverse forms.

ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱིས་སྟོང་ཞིང་ཡིད་ཙམ་པ་ཉིད་པས་ན་ཡིད་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། གཟུགས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྣང་བའི་དབང་ཕྱུག་དང་ལྡན་པས་ན་གཟུགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྣང་བའི་དཔལ་ལོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་གཅིག་པར་སྟོན་པའི་གཟུགས་བརྙན་འཆང་བས་གཟུགས་བརྙན་མ་ལུས་འཆང་བ་པོའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་ནུས་པས་མི་གཡོ་བ་དང་ལྡན་པས་ན་ཚུགས་པ་མེད་ཅིང་ངོ་། ། ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་ཆེར་གྲགས་པའོ། ། ཁམས་གསུམ་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དང་ལྡན་པས་ན་ཁམས་གསུམ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་སྟེའོ། ། འཕགས་པའི་ལམ་མཐོ་ཞིང་འཕགས་པ་ལ་ཞུགས་པས་ན་འཕགས་ལམ་ཤིན་ཏུ་མཐོ་ལ་གནས་པའོ། ། གང་ཞེ་ན་དར་བ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཀྱི་ཏོག་སྟེ། དར་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན་དར་བ་ཆེན་པོའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཏོག་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་མཚན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་དག་ན་གཞོན་ནུའི་ལུས་ཀྱི་སྐུ་འཆང་བ་གཅིག་པུ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གཞོན་ལུས་གཅིག་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་དུ་གྱུར་པས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པར་འོས་པས་ན་གནས་བརྟན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་བགྲེས་པས་ན་རྒན་པོའོ། ། སྐྱེ་དགུ་མ་ལུས་པ་སྐྱོང་བས་ན་སྐྱེ་དགུའི་བདག་པོའོ། ། ཕྱག་དང་ཞབས་ཀྱི་མཐིལ་འཁོར་ལོས་མཚན་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མངའ་བས་ན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན་འཆང་བའོ། ། འོད་དང་ལྡན་པས་ན་སྡུ་གུའོ། །

Because it is empty of external objects and is merely mental, it is "born of the mind." Because it possesses the sovereignty of manifesting all forms, it is the "glory that manifests all forms." Because it assumes the form of a reflection—appearing in the forms of śrāvakas, pratyekabuddhas, bodhisattvas, and so forth, in order to discipline the entire world system without exception—it is the "bearer of all reflections." Because it possesses the power to be unshakable through its unimpeded capacity in all respects, it is "unassailable." Because it has become the master of all three realms, it is "Greatly Renowned." Because it possesses the sovereignty of wisdom within the three realms, it is the "Great Lord of the Three Realms." Because it has entered the noble path that is high and exalted, it "dwells on the exceedingly high noble path." What is that? It is the "Great Banner of Dharma." Because it is the cause of great flourishing, it is "Great Flourishing." The "Banner of Dharma" is the victory banner of the Dharma. That which alone in the three worlds bears the body of a youthful form is the "sole youthful body in the three worlds." Because it has become the elder of the bodhisattva saṅgha and is worthy of being honored by all, it is the "Elder." Because it is aged through omniscience, it is the "Venerable One." Because it protects all living beings without exception, it is the "Lord of Beings." Because it possesses the thirty-two marks of a great being, such as the palms and soles being marked with wheels, it is the "bearer of the thirty-two marks." Because it possesses light, it is "Radiant."

ཡན་ལག་གི་ཆ་ཤས་ལེགས་པར་རྫོགས་པས་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་མཛེས་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པ་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པས་ན་འཇིག་རྟེན་ཤེས་ལེགས་སློབ་དཔོན་ཏེའོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་རྣམས་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས་པས་ན་འཇིག་རྟེན་སློབ་དཔོན་ནོ། ། རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པས་ན་འཇིགས་པ་མེད་པ་སྟེ་མཁས་པའོ། ། འགྲོ་དང་ལྡོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མགོན་དུ་གྱུར་པས་ན་མགོན་པོའོ། ། སེམས་ཅན་ངན་འགྲོའི་འཇིགས་པ་རྣམས་ལས་སྐྱོབ་པས་ན་སྐྱོབ་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལ་སླུ་བ་མེད་པས་ན་འཇིག་རྟེན་ཡིད་གཅུགས་པའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་དགྲ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཇིགས་པས་སྐྲག་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱབས་སུ་གྱུར་པས་ན་སྐྱབས་དང་ངོ་། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་སྐྱོབ་པས་ན་སྐྱོབ་པའོ། ། འདིའི་གོང་ན་མེད་པས་ན་བླ་ན་མེད་པའོ། ། ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་དང་མི་འཇིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱིས་ཡང་དག་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སྤྱོད་པས་ན་ནམ་མཁའི་མཐའ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེ་དང་འདྲ་བས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མཚོའོ། ། མ་རིག་པའི་སྒོ་ང་ཉིད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རབ་ཏུ་འགེབས་པས་ན་སྦུབས་སོ། ། དེ་ཡང་དག་པར་འབྱེད་ཅིང་རྣམ་པར་འཇོམས་པས་ན་མ་རིག་སྒོ་ངའི་སྦུབས་འབྱེད་པའོ། ། སྲིད་པ་ཉིད་དྲ་བ་ཡིན་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱི་རལ་གྲིས་རྣམ་པར་འཇོམས་པས་ན་སྲིད་པའི་དྲ་བ་འཇོམས་པ་པོའོ། ། ཉོན་མོངས་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཉོན་མོངས་མ་ལུས་ཞི་བྱེད་པའོ། །

Because the parts of his limbs are perfectly complete, he is beautiful in the three worlds. Because he has reached the far shore of worldly knowledge and qualities, he is the Teacher who is skilled in knowing the world. Because he is extremely expert in worldly conventions, he is the Teacher of the World. Because he overwhelms all opponents, he is the fearless and wise one. Because he has become the protector of all who go and return, he is the Protector. Because he protects sentient beings from the fears of the lower realms, he is the Savior. Because he is never deceptive toward the three worlds, he is the one trusted by the world. Because he has become the refuge for those terrified by the fear of all the enemies of the afflictions, he is the Refuge. Because he protects the mental continuums of all sentient beings, he is the Protector. Because there is nothing superior to him, he is the Unsurpassed One. Because he enjoys the authentic enjoyments characterized by the Dharma, material goods, and fearlessness—which, like space, pervade all enjoyments—he is the one who enjoys the limits of space. Because he is like the jewel of omniscient wisdom, he is the ocean of omniscient wisdom. Because the very eggshell of ignorance completely covers suchness, it is called a "shell." Because he perfectly opens and shatters that, he is the one who opens the shell of the egg of ignorance. Existence itself is a net, and because he shatters it with the sword of insight, he is the one who destroys the net of existence. That which is free from all afflictions without exception is the one who pacifies all afflictions without exception.

གང་གི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཉིད་དེ། ཉེས་པ་དང་བྲལ་བས་འཁོར་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའི་ཅོད་པན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བ་མངའ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་དབང་བསྐུར་ཅོད་པན་ཅན་ནོ། ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྒྱན་དུ་ཐོགས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་ལོ། ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་། འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་། འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་ཞི་བར་མཛད་པས་ན་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའོ། ། བདག་ཉིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་མཐར་ཕྱིན་པར་མཛད་པས་ན་གསུམ་སེལ་ལོ། ། སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དོན་མཛད་པས་ན་མཐའ་ཡས་སོ། ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མི་ཕྱེད་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་གསུམ་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ངོར་གཤེགས་པས་ན་གྲོལ་གསུམ་ཐོབ་པའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དང་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བས་ན་སྒྲིབ་པ་གསུམ་ལས་ངེས་པར་གྲོལ་བའོ། ། སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་དག་པས་ནམ་མཁའ་ལྟར་མཉམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་གནས་པས་ན་ནམ་མཁའ་ལྟར་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་གནས་པའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པས་ན་ཉོན་མོངས་དྲི་མ་ཀུན་ལས་འདས་པའོ། ། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་། ད་ལྟར་བྱུང་བ་སྟེ་དུས་གསུམ་ལས་འདས་པས་ན་དུས་གསུམ་དུས་མེད་རྟོགས་པ་པོའོ། །

Because he is free from all afflictions (saṃkleśa), he has reached the far shore of the ocean of cyclic existence (saṃsāra), for since he is free from faults, cyclic existence is no longer possible. Because he possesses the empowerment of the crown of the empowerment of omniscient wisdom (sarvajñajñāna), he is "the one with the crown of the empowerment of wisdom." The Blessed One, the Venerable Mañjuśrī, is the one who wears the ornament of the perfectly complete Buddha. The three types of suffering are the suffering of suffering (duḥkhaduḥkhatā), the suffering of change (vipariṇāmaduḥkhatā), and the suffering of conditioned formations (saṃskāraduḥkhatā); because he pacifies the three sufferings of such sentient beings, he is "the pacifier of the suffering of the three sufferings." Because he brings his own three sufferings to an end, he is "the dispeller of the three." Because he acts for the benefit of immeasurable sentient beings, he is "the infinite." Because he has gone before the people to be tamed to grant the three types of liberation (vimukti)—those of the Śrāvakas, Pratyekabuddhas, and perfectly complete Buddhas—which are indivisible, he is "the attainer of the three liberations." Because he is free from the obscuration of afflictions (kleśāvaraṇa), the obscuration of the knowable (jñeyāvaraṇa), and the obscuration of karma (karmāvaraṇa), he is "definitively liberated from the three obscurations." Because he abides in the nature of the expanse of phenomena (dharmadhātu), which is equal like space due to the complete purity of obscurations, he is "abiding in equality like space." Because he has transcended all stains of affliction, he is "transcended all stains of affliction." Because he has transcended the three times—past, future, and present—he is "the realizer of the three times as timeless."

དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་ཆར་གྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཚིམ་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཀླུ་ཆེན་པོའོ། ། ཡོན་ཏན་ཉིད་ཐོད་དམ་རྩེ་མོ་ཡིན་ལ། ཡོན་ཏན་གྱི་ཐོད་དེ་ཐོད་དུ་བྱས་པས་ན་ཡོན་ཏན་ཐོད་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཐོད་དེ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། གློ་བུར་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལས་ངེས་པར་གྲོལ་བས་ན་ཉོན་མོངས་ཀུན་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ནམ་མཁའི་ལམ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱིས་ཏེ། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མི་གཡོ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གནས་པས་ན་ནམ་མཁའི་ལམ་ལ་རབ་གནས་པའོ། ། ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་གཟུགས་འཛིན་པས་ནི་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཆེན་པོ་འཆང་ངོ་། ། ཁྱབ་པས་ན་ཁྱབ་བདག་གོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རིན་ཆེན་ཀུན་གྱི་མཆོག་གོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་པོ་རྫོགས་པར་མཛད་པས་ན་དཔག་བསམ་ཤིང་ཆེན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པའི་གྲིབ་མ་དང་ལྡན་པས་ན་རྒྱས་པ་སྟེའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བདེ་བ་སྩོལ་པ་ནི་བུམ་པ་བཟང་པོ་ཆེ་བའི་མཆོག་གོ། ། སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཛད་པས་ན་བྱེད་པ་སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་བྱེད་དོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཞན་ལ་ཕན་པ་རྫོགས་པར་མཛད་པས་ན་ཕན་འདོགས་མཛད་དོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བུ་གཅིག་པ་གཅེས་པ་ལྟར་མཉེས་གཤིན་པས་ན་སེམས་ཅན་མཉེས་གཤིན་པའོ། ། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་མཐོ་རིས་དང་དམྱལ་བ་ཡོངས་སུ་མཁྱེན་པས་ན་བཟང་ངན་ཤེས་པའོ། །

Because he satisfies the mental continuums of sentient beings with the rain of the nectar of the sublime Dharma, he is the great nāga of all sentient beings. Since qualities themselves are the crown or the peak, and he has made that crown of qualities his own, he is the crown of those who possess the crown of qualities, having become supreme. Because he is definitively liberated from adventitious afflictions, he is completely liberated from all afflictions. For that very reason, the path of space is the non-conceptual expanse of phenomena (dharmadhātu); because he abides in an unshakable essence through its very nature, he is one who abides perfectly on the path of space. Because he assumes the form of a precious wish-fulfilling jewel, he is the bearer of the great wish-fulfilling jewel. Because he is all-pervasive, he is the pervasive lord. Because he perfectly fulfills the aims of all sentient beings exactly as they desire, he is the supreme of all jewels. Because he brings to completion the objects desired by all sentient beings, he is the great wish-granting tree. Because he possesses a shade that pervades everywhere, he is the expansive one. Because he bestows happiness upon all sentient beings, he is the supreme of the great excellent vase. Because he acts for the benefit of all sentient beings through the power of his previous aspirations, he is the agent who acts for the benefit of all sentient beings. Because he perfectly accomplishes the welfare of others in every way, he is the benefactor. Because he is affectionate toward all sentient beings like a beloved only son, he is affectionate toward sentient beings. Because he fully knows the results of virtue and non-virtue—namely, the higher realms and the hells—he is the knower of the good and the bad.

བྱ་བ་དང་དུས་ཀྱི་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་མངོན་དུ་ཡོངས་སུ་མཁྱེན་པས་ན་དུས་ཤེས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་པས་ན་ཁྱབ་བདག་གོ། ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཡོངས་སུ་མཁྱེན་པས་ན་དམ་ཚིག་ཤེས་པའོ། ། གྲུབ་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་དང་དམ་ཚིག་ཡོངས་སུ་མཁྱེན་པ་མངའ་བས་ན་དམ་ཚིག་ལྡན་ནོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་དུས་ལས་མི་འདའ་བར་འདུལ་བར་མཛད་པས་ན་དུས་ཤེས་པའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་མཁྱེན་པས་ན་སེམས་ཅན་དབང་དོན་ཤེས་སོ། ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡོངས་སུ་མཁྱེན་པས་ན་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་མཁས་པ་པོའོ། ། སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཏེ། དེ་རྣམས་འདི་ལ་མངའ་བས་ན་ཡོན་ཏན་ལྡན་ནོ། ། གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱང་མཁྱེན་པས་ན་ཡོན་ཏན་ཤེས་པའོ། ། ཆོས་རྣམས་སྒྱུ་མ་དང་འདྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཁྱེན་པས་ན་ཆོས་ཤེས་པའོ། ། བསོད་ནམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་བཀྲ་ཤིས་སོ། ། བཀྲ་ཤིས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདི་ལས་བྱུང་བས་ན་བཀྲ་ཤིས་འབྱུང་ངོ་། ། བཀྲ་ཤིས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་ན་བཀྲ་ཤིས་ཀུན་གྱི་བཀྲ་ཤིས་པའོ། ། གྲགས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ནའམ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་གྱིས་བསྒྲགས་པས་ན་གྲགས་པའོ། ། དཔལ་གྱི་གནས་སུ་གྱུར་པས་ན་བཀྲ་ཤིས་པའོ། ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དྲི་མ་མེད་པའི་སྙན་པ་གྲགས་པས་ན་སྙན་གྲགས་སོ། །

Because he directly and fully knows the distinctions between activities and times, he is the "Knower of Time." Because he is the very nature of the all-pervading dharmadhātu, he is the "Pervasive Lord." Because he fully knows all afflictions, he is the "Knower of Samaya." Because he possesses the full knowledge of the accomplishments and samayas of all philosophical systems, he is "Endowed with Samaya." Because he tames sentient beings without missing the proper time for their full maturation, he is the "Knower of Time." Because he knows the faculties of sentient beings, such as faith and so forth, he is the "Knower of the Faculties and Aims of Sentient Beings." Because he fully knows the liberations of the śrāvakas, pratyekabuddhas, and perfectly complete Buddhas, which are characterized by being free from afflictions, he is the "Expert in the Three Types." The powers and fearlessnesses are qualities; because he possesses them, he is "Endowed with Qualities." Because he knows the qualities existing in the mental continuums of others, he is the "Knower of Qualities." Because he knows phenomena exactly as they are, in the manner of being like an illusion and so forth, he is the "Knower of Phenomena." Because his nature is merit, he is "Auspicious." Because all auspiciousness arises from him, he is the "Source of Auspiciousness." Because he is the essence of all auspiciousness, he is the "Auspiciousness of All Auspiciousness." Because he is the cause of renown, or because he is proclaimed by all due to the very nature of his merit, he is "Renowned." Because he is the abode of glory, he is "Auspicious." Because all his stainless qualities are celebrated in fame, he is "Famous."

བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་དགེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་པས་ན་དགེ་བའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུགས་འབྱིན་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པས་ན་དབུགས་འབྱིན་ཆེན་པོའོ། ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པའི་དགའ་སྟོན་ཆེན་པོ་མངའ་བས་ན་དགའ་སྟོན་ཆེན་པོའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དགའ་བའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་དགའ་ཆེན་ནོ། ། འཚང་རྒྱ་བ་དང་ཆེ་བས་ཐོབ་པའི་རོལ་མོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རོལ་མོ་ཆེའོ། ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་བཀུར་སྟི་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བཀུར་སྟིའོ། ། མཛེས་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རིམ་གྲོའོ། ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་འབྱོར་པ་དང་ལྡན་པས་ན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། རྟག་ཏུ་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་ན་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་གྲགས་པའི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་གྲགས་བདག་གོ། ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་དཔལ་དང་ལྡན་པས་ན་དཔལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པས་ན་མཆོག་ལྡན་ནོ། ། མཆོག་སྩོལ་བར་འོས་པས་ན་མཆོག་སྦྱིན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་གཙོ་བོའོ། ། སྐྱབས་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་སྐྱབས་ཀྱི་དམ་པའོ། ། འཁོར་བས་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པའི་སྐྱབས་སུ་འོས་པས་ན་སྐྱབས་སུ་འོས་པའོ། ། སེང་གེ་ལ་སོགས་པ་འཇིགས་པ་ཆེན་པོའི་དགྲའི་གཟུགས་ཅན་དུ་གྱུར་པས་ན་འཇིགས་ཆེན་དགྲའོ། ། བདག་མེད་པ་གཉིས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་རབ་ཀྱི་མཆོག་གོ། །

Because its nature is merit and wisdom, it is virtuous. Because it is the place where all find relief, it is the Great Relief. Because it possesses the great festival that perfectly demonstrates generosity and the other perfections, it is the Great Festival. Because it is the supreme joy of sentient beings, it is the Great Joy. Whatever music is obtained through the greatness of awakening is the Great Music. Whatever is endowed with all forms of honor, such as offerings and so forth, is honor. Whatever perfectly accomplishes the welfare of sentient beings through the activity of beautifying is service. Because it possesses the wealth of the accumulations of merit and wisdom, it is excellence. Because it is the nature of constant bliss and mental happiness, it is supreme delight. Because it has become the master of the renown of qualities that are pure in every respect, it is the Master of Renown. Because it possesses the glory of the King of Dharma, it is glory. Because it possesses the supremacy of buddhahood itself, it is the Possessor of Supremacy. Because it is worthy of granting the supreme, it is the Bestower of the Supreme. Because it has become the supreme of all, it is the Chief. Because it is the most supreme among all refuges, it is the Holy Refuge. Because it is worthy of being a refuge for those terrified and afraid of cyclic existence, it is the Worthy Refuge. Because it has become the form of the enemy of great fears, such as lions and so forth, it is the Enemy of Great Fear. Because it has realized the two kinds of selflessness, it is the Supreme Excellence.

འཁོར་བའི་འཇིགས་པ་མ་ལུས་པར་སེལ་བར་མཛད་པས་ན་འཇིགས་པ་མ་ལུས་སེལ་བའོ། ། གཙུག་ཕུད་ཙམ་འཇོག་པས་ན་གཙུག་ཕུད་དོ། ། རྨ་བྱ་ལ་བཅིབས་པས་ན་གཙུག་ཕུད་ཅན་ནོ། ། ལྕང་ལོ་འཛིན་པས་ན་ལྕང་ལོ་ཅན་ནོ། ། རལ་པ་བསྒྱིངས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་རལ་པ་ཅན་ནོ། ། གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རྟགས་འཛིན་པས་ན་མུཉྫའོ། ། ནོར་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའི་ཅོད་པན་འཆང་བས་ན་ཅོད་པན་ཐོགས་པའོ། ། ཞལ་ལྔ་དང་ལྡན་པས་ན་གདོང་ལྔའོ། ། གཞོན་ནུའི་གཟུགས་ཀྱི་གཙུག་ཕུད་མངའ་བས་ན་གཙུག་ཕུད་ལྔ་དང་ལྡན་པའོ། ། ཟུར་ཕུད་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་མེ་ཏོག་གི་ཐོད་དང་ལྡན་པའི་ཅོད་པན་མངའ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟུར་ཕུད་ལྔ་པ་མེ་ཏོག་ཐོད་དོ། ། མགོ་བྲེགས་ཤིང་སྐ་རགས་འཆང་བས་ན་མགོ་ཟླུམ་མོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོའི་སྔགས་སྤྱོད་པ་འཛིན་པས་ན་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚངས་པ་དང་སྤྱོད་པས་ན་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའོ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་གོ། ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་བརྙེས་པས་ན་དཀའ་ཐུབ་མཐར་ཕྱིན་ནོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པའི་དཀའ་ཐུབ་དང་ལྡན་པས་ན་དཀའ་ཐུབ་ཆེན་པོའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་བས་བཀྲུས་པས་ན་གཙང་གནས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་དམ་པའོ། ། གཽ་ཏ་མ་ལ་སོགས་པའི་དྲང་སྲོང་རྣམས་འདུལ་བས་ན་གཽ་ཏ་མའོ། ། སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ན་བྲམ་ཟེའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཚངས་པ་མཁྱེན་པས་ན་ཚངས་པའོ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚངས་པ་ཤེས་པའོ། །

Because he dispels all the fears of saṃsāra without exception, he is the Dispeller of All Fears. Because he leaves only a topknot, he is the Topknot. Because he rides a peacock, he is the One with a Topknot. Because he holds a lock of hair, he is the One with a Lock. Because he possesses a mass of matted locks, he is the One with Matted Locks. Because he bears the marks of one who has gone forth for the sake of training others, he is the Muñja. Because he wears a crown adorned with all kinds of jewels, he is the One Wearing a Crown. Because he possesses five faces, he is the Five-Faced One. Because he possesses the topknot of a youth’s form, he is the One Endowed with Five Topknots. Whoever possesses a crown with a flower wreath and five tufts of hair is the Five-Tufted Flower-Wreath. Because he has shaved his head and wears a belt, he is the Shaven-Headed One. Because he maintains the practice of the mantra of great asceticism, he is the Great Ascetic. Because he practices the Brahmā of primordial wisdom, he is the One Who Practices Purity. He is the supreme asceticism of the way of secret mantra. Because he has attained the perfection of asceticism, he is the One Who Has Reached the End of Asceticism. Because he possesses the asceticism of meditating on the great body, speech, and mind, he is the Great Ascetic. Because he has been washed by the empowerment of the great maṇḍala, he is the Pure Dweller. Because he has become the chief of all, he is the Holy One. Because he tames the sages such as Gautama and others, he is the Gautama. Because he is free from all sins such as taking life, he is the Brahmin. Because he knows the Brahmā of the dharmadhātu, he is the Brahmā. He is the one who knows the non-dual Brahmā.

མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚངས་པའོ། ། དེ་བརྙེས་པས་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚངས་པ་ཐོབ་པ་པོའོ། ། སྐྱེ་བ་དང་ལས་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ལས་ལྡོག་པས་ན་གྲོལ་བའོ། ། རྨོངས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་འཁོར་བའི་འཆིང་བ་ལས་ཐར་བས་ན་ཐར་པའོ། ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པས་ན་རྣམ་གྲོལ་ལུས་སོ། ། ཉོན་མོངས་པ་སྣ་ཚོགས་མ་སྐྱེས་པས་ན་རྣམ་གྲོལ་ལོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་གནོད་པ་དང་རྣམ་པར་འཚེ་བ་དང་བྲལ་བས་ན་ཞི་བའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལེགས་པའི་ལམ་ཐོབ་པར་མཛད་པས་ན་ཞི་བ་ཉིད་དོ། ། མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བརྙེས་པས་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། ། རྫས་སུ་ཡོད་པའི་མྱ་ངན་ལས་བཟློག་པས་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། ། མར་མེ་དང་འདྲ་བར་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་པས་ན་ཞི་བའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ན་ལེགས་པའོ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱི་ལམ་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བས་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། ། ལས་ཟད་པར་བྱེད་པས་ན་མཐར་ཐུག་པའོ། ། མི་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྙེས་པས་ན་བདེ་སྡུག་སེལ་བའོ། ། མཐར་ཐུག་པ་ཐོབ་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩེ་མོ་ཐོབ་པས་ན་མཐར་གྱུར་པའོ། ། ལུས་ཟད་པའི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་བརྙེས་པས་ན་ཆགས་བྲལ་ལུས་ལས་འདས་པ་པོའོ། ། བདུད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒལ་བར་མི་ནུས་པས་ན་ཐུབ་པ་མེད་པའོ། ། གཉིས་པ་མེད་པས་ན་དཔེ་མེད་པའོ། ། མངོན་པར་གསལ་བའི་སྐུ་མེད་པས་ན་མི་མངོན་པའོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ན་མི་སྣང་བའོ། ། རྣམ་པ་གང་གིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པས་ན་གསལ་བྱེད་མིན་ནོ།

Non-abiding nirvāṇa is the Brahmā of nirvāṇa. Because one has attained that, one is an attainer of the Brahmā of nirvāṇa. Because one has turned away from birth, karma, suffering, and so forth, one is liberated. Because one is freed from the bonds of cyclic existence characterized by delusion, one is emancipated. Because one possesses the limb of liberation of right view, one has the body of liberation. Because various afflictions have not arisen, one is liberated. Because one is free from the harm and violence of the afflictions, one is peaceful. Because one causes sentient beings to attain the excellent path, one is peace itself. Because one has attained non-abiding nirvāṇa, one is in nirvāṇa. Because one has reversed the nirvāṇa that exists as a substantial entity, one is in nirvāṇa. Because its nature is the complete pacification of everything, like a lamp, one is peaceful. Because one causes sentient beings to attain virtue, one is excellent. Because one emerges by means of the path of the Secret Mantra system, one is in nirvāṇa. Because one exhausts karma, one is ultimate. Because one has attained the non-abiding meditative concentration, one dispels pleasure and pain. Because one has attained the ultimate and reached the pinnacle of all, one is the finality. Because one has attained freedom from attachment to the exhaustion of the body, one is one who has transcended the body of attachment. Because one cannot be overcome by Māra and the like, one is invincible. Because there is no second, one is peerless. Because there is no manifest body, one is unmanifest. Because one is free from all aspects, one is invisible. Because one cannot be realized by any aspect whatsoever, one is not an illuminator.

། དུས་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པས་ན་མི་འགྱུར་བའོ། ། ལུས་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་པས་ན་ཀུན་དུ་འགྲོ་བའོ། ། རྟགས་ནི་ཁྱབ་པ་པོའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པས་ན་ཕྲ་བའོ། ། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ལས་གྲོལ་བས་ན་ཟད་མེད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ས་བོན་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་ཉེས་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བས་ན་ས་བོན་བྲལ་ལོ། ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྡུལ་དང་བྲལ་བས་ན་རྡུལ་མེད་པའོ། ། རྡུལ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་གོས་པས་ན་རྡུལ་བྲལ་ལོ། ། བསམ་པ་དང་བག་ལ་ཉལ་བ་དང་བཅས་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བས་ན་དྲི་མ་མེད་པའོ། ། གནས་ངན་ལེན་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་དང་བྲལ་བས་ན་ཉེས་པ་སྤངས་པའོ། ། ནད་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ན་སྐྱོན་མེད་པའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་ཤིན་ཏུ་སད་པའོ། ། ཉེས་པ་གསུམ་གྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བས་ན་སད་པའི་བདག་གོ། ། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པས་ན་ཀུན་ཤེས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་རིག་པས་ན་ཀུན་རིག་གོ། ། དེ་ཉིད་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་དམ་པའོ། ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་དང་བྲལ་བས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཆོས་ཉིད་འདས་སོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་མངའ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་སོ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་འཛིན་པས་ན་གཉིས་མེད་ཚུལ་འཆང་བའོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་མེད་དོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་མི་དཔྱོད་པས་ན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། ། དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་བྱ་བ་མཛད་པས་ན་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ལས་བྱེད་པའོ། །

Because it transcends all time, it is unchanging. Because it knows all things in the manner of being bodiless, it is all-pervading. Its sign is that it is all-encompassing. Because it cannot be realized even by yogis, it is subtle. Because it is liberated from the afflictions associated with outflows, it is inexhaustible. Because it is the seed of enlightenment and is itself free from the defects of faults, it is the seed-free. Because it is free from the dust of attachment, it is dustless. Because it is unstained by any dust, it is free from dust. Because it is free from the stains of intentions and latent tendencies, it is stainless. Because it is free from the defects of dysfunctional tendencies and so forth, it has abandoned defects. Because it is free from all diseases, it is faultless. Because it has realized all phenomena, it is perfectly awakened. Because it is free from the stains of the three defects, it is the self of awakening. Because it possesses the wisdom of the śrāvakas and so forth, it is all-knowing. Because it correctly knows all things by way of the expanse of phenomena (dharmadhātu), it is all-aware. Because it is the supreme reality, it is the sublime. Because it is free from the entities of subject and object, it has transcended the nature of consciousness. Because it possesses the wisdom of the non-duality of all phenomena, it is wisdom. Because it maintains the essence of non-duality, it upholds the manner of non-duality. Because it transcends all conceptualization, it is non-conceptual. Because it does not analyze external objects, it is spontaneously present. Because it performs the activities of sentient beings just like the Buddhas of the three times, it is the Buddha of the three times who acts.

ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་སངས་རྒྱས་སོ། ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་སྟེ། གང་ལ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་དེ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟེ་ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དང་པོ་ཉིད་ནས་ཆོས་ཉིད་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་ན་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སོ། ། གང་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མེད་པས་ན་རྒྱུ་མེད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྤྱན་གཅིག་པུས་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པས་ན་ཡེ་ཤེས་མིག་གཅིག་གོ། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བས་ན་དྲི་མ་མེད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྐུ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལུས་ཅན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་སྔོན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སླར་མི་ལྡོག་པར་གཤེགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། ཚིག་གི་དབང་ཕྱུག་ཡིན་པས་ན་ཚིག་གི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། རྒོལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པས་ན་སྨྲ་བ་ཆེ་བའོ། ། སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་སྨྲ་བའི་སྐྱེས་མཆོག་གོ། ། ཚངས་པ་དང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྨྲ་བ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་མཛེས་པར་སྨྲ་བས་ན་སྨྲ་བའི་རྒྱལ་པོའོ། ། ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨྲ་བ་པོ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་སྨྲ་བའི་དམ་པའོ། ། མཆོག་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་མཆོག་གི་གནས་སོ། ། མུ་སྟེགས་ངན་པའི་རི་དྭགས་སྐྲག་པར་མཛད་པས་ན་སྨྲ་བའི་སེང་གེའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པས་ན་ཚུགས་པ་མེད་པའོ། ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་ཀུན་དུ་བལྟ་བའོ། ། རབ་ཏུ་དགའ་བས་སྐུའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འཕགས་པས་ན་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའོ། །

Because he has realized all phenomena, he is the Buddha. "Without beginning or end" means that which has no beginning or end; that which is without beginning or end is the very essence of the Dharmakāya. Because he has been of the nature of the dharmatā from the very beginning, he is the Primordial Buddha. Because he is not born from anything, he is without cause. Because he perceives everything with the single eye of the nature of wisdom, he is the Single Eye of Wisdom. Because he is free from the stains of attachment and so forth, he is stainless. Because he possesses a body that is the nature of wisdom, he is the Embodiment of Wisdom. Because he has gone (gata) in the same way (tathā) as the previous Tathāgatas, never to return, he is the Tathāgata. Because he is the sovereign of speech, he is the Lord of Speech. Because he cannot be overwhelmed by opponents, he is the Great Speaker. Because he has become the chief of all speakers, he is the Supreme among Speakers. Because he speaks beautifully among all speakers, including Brahmā, Indra, and others, he is the King of Speakers. Because he is the most excellent among speakers such as Brahmā and others, he is the Holy among Speakers. Because he is the most sublime and has become the principal, he is the Supreme Abode. Because he terrifies the deer of the evil non-Buddhists, he is the Lion of Speakers. For that very reason, because he cannot be defeated by others, he is Unassailable. Because he has realized the suchness of all phenomena, he is the All-Seeing. Because he is exalted by the great bliss of the body through supreme joy, he is the Most Joyful.

འོད་ཟེར་འཕྲོ་བའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པའི་སྐུ་མངའ་བས་ན་གཟི་བརྗིད་ཕྲེང་བའོ། ། གཟི་བརྗིད་ཀྱི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་ཡང་ཞི་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་ལྡན་པས་ན་ལེགས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་བལྟ་ན་སྡུག་པའོ། ། མི་ཤེས་པའི་མུན་ནག་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་འོད་མངའ་བས་ན་འོད་བཟང་ངོ་། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་རྣམས་ལ་ཁྱབ་ཅིང་གསལ་བར་མཛད་པས་ན་འབར་བའོ། ། དཔལ་གྱི་བེའུའི་གཟུགས་ཀྱིས་གནས་པས་ན་དཔལ་གྱི་བེའུའོ། ། ལག་ན་འོད་འབར་བས་ན་འོད་འབར་བ་སྟེ། ལག་པ་འོད་འབར་བས་གསལ་བར་བྱེད་པས་ན་ལག་ན་འོད་འབར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྣང་བར་བྱེད་པས་ན་སྣང་བ་པོའོ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྨན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་ནད་གསོ་བར་མཛད་པས་ན་སྨན་པ་ཆེ་མཆོག་གོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཙོ་བོ་སྟེའོ། ། ཐོག་མ་མེད་པའི་སྐྱེ་བའི་ཟུག་རྔུ་རྩ་བ་དང་བཅས་པ་འབྱིན་པས་ན་ཟུག་རྔུ་འབྱིན་པ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། སྨན་མ་ལུས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་ཤིང་བསྐྱེད་པའི་ཤིང་ཡིན་པས་ན་སྨན་རྣམས་མ་ལུས་ལྗོན་པའི་ཤིང་ངོ་། ། ཉོན་མོངས་པའི་ནད་རྩ་བ་ནས་འབྱིན་པས་ན་ནད་དོ་ཅོག་གི་དགྲ་ཆེ་བ་སྟེ། གཉེན་པོར་གྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་སྡུ་གུའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་དཔྲལ་བར་གྱུར་པས་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་མཆོག་གོ། ། གང་ལ་ཡེ་ཤེས་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དཔལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་དཔལ་ལྡན་ནོ། །

Because he possesses a body adorned with garlands of radiating light rays, he is the "Garland of Splendor." Although surrounded by a garland of splendor, because he possesses a body that is the very essence of peace, he is "Beautiful to Behold" due to his excellent appearance. Because he possesses the light of sublime primordial wisdom (jñāna) that dispels the darkness of ignorance, he is "Excellent Light." Because he pervades and illuminates all objects of knowledge through the form of primordial wisdom, he is "Blazing." Because he abides in the form of the śrīvatsa (glory-mark), he is the "Śrīvatsa." Because light blazes from his hands, he is "Blazing Light"; because he illuminates with light blazing from his hands, he is "Blazing Light in Hand." Because he causes things to appear through the mode of primordial wisdom, he is the "Illuminator." Because he heals the disease of the afflictions (kleśa) with the medicine of the sublime Dharma, he is the "Supreme Great Physician." For that very reason, he is the "Lord." Because he extracts the thorns of beginningless birth along with their roots, he is the "Unsurpassed Extractor of Thorns." Because he is the tree that produces and brings forth all medicines, whose essence is the Buddha and the Dharma, he is the "Tree of All Medicines Without Exception." Because he extracts the diseases of the afflictions from their very root, he is the "Great Enemy of All Diseases," meaning he has become their antidote. Because he is desired by all, he is "Charming." Because he has become the forehead of the three worlds, he is the "Supreme of the Three Worlds." One who possesses the glory characterized by primordial wisdom is "Glorious."

ཇི་ལྟར་སྐར་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་ཟླ་བ་མཛེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་མཛེས་པས་ན་རྒྱུ་སྐར་དཀྱིལ་འཁོར་ཅན་ནོ། ། ཕྱོགས་བཅུ་ནམ་མཁའི་མཐའ་གཏུགས་པ་རྣམས་སུ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་མཚན་ཤིན་ཏུ་མཐོན་པོ་སྒྲེང་བར་མཛད་པས་ན། ཕྱོགས་བཅུ་ནམ་མཁའི་མཐའ་གཏུགས་པར། ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་མཚན་ལེགས་པར་འཛུགས། ། ཞེས་བྱའོ། ། ཆར་དང་ཚ་བའི་གདུང་བ་ཉེ་བར་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དང་། འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་ཁྱབ་པའི་གདུགས་གཅིག་པུའི་བདག་ཉིད་ཅན་པས་ན་འགྲོ་ན་གདུགས་གཅིག་ཡངས་པ་སྟེའོ། ། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་འགེབས་པས་ན་བྱམས་དང་སྙིང་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅན་ནོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དང་ལྡན་པས་ན་དཔལ་ལྡན་ནོ། ། པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་གཟུགས་འཛིན་པས་ན་པདྨ་གར་གྱི་བདག་གོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པས་ན་ཁྱབ་བདག་ཆེན་པོའོ། ། རིན་པོ་ཆེས་ཉེ་བར་མཛེས་པའི་གདུགས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་རིན་ཆེན་གདུགས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུས་ན་མཛེས་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གཟི་བརྗིད་ཆེའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་འཆང་བར་མཛད་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་འཆང་བའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ཆེའོ། ། དེའི་བཀའ་བཞིན་བྱེད་པས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྟན་པ་གཅིག་པའི་ཚུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བསྟན་པ་གཅིག་གོ། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་རིན་པོ་ཆེ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ནོ། །

Just as the moon is beautiful in the midst of the maṇḍala of stars, so too is he beautiful in the maṇḍala of the retinue; thus, he is the "One with the maṇḍala of constellations." Because he raises the exceedingly high victory banner of the Dharma throughout the ten directions to the very limits of space, it is said: "Throughout the ten directions to the limits of space, he firmly plants the victory banner of the Dharma." Because he acts as the sole sovereign umbrella that pervades all beings in order to avert the torment of rain and heat, he is the "One with the vast single umbrella for beings." Because he covers all by way of being completely surrounded by love and compassion, he is the "One with the maṇḍala of love and compassion." Because he possesses the mastery of primordial wisdom (jñāna), he is the "Glorious One." Because he assumes the form of Padmanarteśvara, he is the "Lord of the Lotus Dance." Because he pervades everything, he is the "Great Pervasive Lord." He who possesses an umbrella beautifully adorned with jewels is the "Jewel Umbrella." Because he is beautiful in the midst of all buddhas, he is the "Great Splendor of All Buddhas." Because he maintains the essence of the nature of the bodies of all buddhas, he is the "One who maintains the bodies of all buddhas." Because he possesses the great yoga of all buddhas, he is the "Great Yoga of All Buddhas." Because he acts according to their commands, the manner in which the teachings of all buddhas are one is the "Single Teaching of All Buddhas." A jewel marked with a vajra is a "Vajra Jewel."

དེས་དབང་བསྐུར་བས་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདག་པོའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དཔལ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དབང་བསྐུར་དཔལ་ལོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་རིགས་ལ་བརྟེན་པའི་བདག་པོའི་དབང་ཕྱུག་ཡིན་པས་རིན་ཆེན་ཀུན་བདག་དབང་ཕྱུག་སྟེའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ཀུན་གྱི་བདག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ཀུན་གྱི་རྗེའོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། མི་བསྐྱོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཐུགས་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ཆེ་བའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་བཞུགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་མངའ་བ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་ཆེ་བའོ། ། གང་གི་གསུང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་འདྲ་བ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ཡང་ཡིན་ནོ། ། ཉི་མ་དང་འདྲ་བར་བྱེད་པས་མི་ཤེས་པའི་མུན་ནག་སེལ་བར་མཛད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་སྣང་བ་ཆེའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་གདུང་བ་སེལ་བར་བྱེད་པ་དང་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ཟེར་དང་ལྡན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཟླ་བ་དྲི་མེད་འོད་དོ། ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བ་དང་ལྡན་པས་ན་ཆགས་བྲལ་ལ་སོགས་སོ། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཆགས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་ཆགས་པ་ཆེའོ། ། སྣ་ཚོགས་པའི་གཟུགས་སུ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པས་ན་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་འབར་བའི་འོད་དོ། །

Through that empowerment, he possesses the glory characterized by the lord of the three realms; thus, he is the "Glorious One Empowered with the Vajra Jewel." Because he is the sovereign lord based upon the Ratnasambhava family, he is the "Sovereign Lord of All Jewels." Because he has become the master of all worldly lords, he is the "Lord of All Worldly Lords." Because he has become the master of all Vajradharas, he is the "Lord of All Vajradharas." Because he has become the very mind that is non-dual with all buddhas through the essence of Ratnasambhava, Amitābha, and Akṣobhya, he is the "Great Mind of All Buddhas." That which dwells in the minds of all buddhas is "Abiding in the Minds of All Buddhas." That which possesses the bodies of all buddhas is the "Great Body of All Buddhas." That whose speech is identical to all buddhas is also the "Speech of the Buddhas." Because he acts like the sun to dispel the darkness of ignorance, he is the "Great Illumination of the Vajra Sun." Because he dispels the torment of the afflictions and possesses stainless rays of light, he is the "Stainless Light of the Vajra Moon." Because he possesses the abandonment of passion and so forth, preceded by the state of being free from attachment, he is "Free from Attachment and so forth." Because he possesses the attachment of great compassion, he is "Great Attachment." Because he perfectly displays in various forms, he is the "Blazing Light of Various Colors."

ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་འཆང་བས་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་རྫོགས་སངས་རྒྱས་སོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་འགྲོ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་འདུས་ནས་ཆོས་ཀྱི་འགྲོ་བ་མཛད་པའོ། ། དེ་འཛིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་འགྲོ་བའི་ཆོས་འཛིན་པའོ། ། གང་ལ་དཔལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་དཔལ་ལྡན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་པདྨས་བསྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་པདྨ་སྐྱེས་སོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་མཛོད་དོ། ། དེ་འཛིན་པས་ན་ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་མཛོད་འཛིན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་རྒྱལ་པོའོ། ། མེད་པའི་ངོ་བོ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པའི་ངོ་བོར་སྟོན་པས་ན་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཏེ། དེ་ཐུགས་ལ་འཇོག་པར་མཛད་པས་ན་སྒྱུ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་འཆང་བའོ། ། མཆོད་པར་འོས་པས་ན་ཆེ་བའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རིག་སྔགས་ནི་ཤེས་རབ་བོ། ། དེ་འཛིན་པར་མཛད་པས་ན་སངས་རྒྱས་རིག་སྔགས་འཆང་ངོ་། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་སོ་སོར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་ལྗོན་ཤིང་གཅོད་པས་ན་རལ་གྲི་ཆེའོ། ། ཡི་གེ་མཆོག་ནི་ཨ་ཡིས་བརྗོད་པ་དེ་འཛིན་པས་ན་ཡི་གེ་མཆོག་གོ། ། མི་བདེན་པའི་དྲི་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་ན་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱིས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གཅོད་པས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྡུག་བསྔལ་གཅོད་དོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཆོས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་མཚོན་ཆ་ཆེན་པོ་དེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཅོད་པས་ན་མཚོན་ཆ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སོ། །

Because he maintains the vajra posture of a perfectly complete buddha, he is the "Vajra-Possessing Perfect Buddha." Because the buddhas have gathered together and performed the activity of the dharma, he is the "Dharma-Activity of the Buddhas." Because he upholds that, he is the "Upholder of the Buddhas' Dharma-Activity." That which possesses glory is "Glorious." That which is produced by the lotus of the buddhas is the "Lotus-Born of the Buddhas." The wisdom of omniscience is the "Treasury." Because he upholds that, he is the "Upholder of the Treasury of Omniscient Wisdom." Because he has become the lord of all buddhas, he is the "King." Because he displays the nature of non-existence as the nature of manifold existence, he is "Magical Illusion"; because he holds that in his heart, he is the "Holder of Various Magical Illusions." Because he is worthy of worship, he is "Great." The vidyā-mantra of the buddhas is "insight." Because he upholds that, he is the "Holder of the Buddhas' Vidyā-Mantra." Because he has individually realized all phenomena as selfless, he is the "Vajra-Sharp." Because he cuts down the tree of the afflictions, he is the "Great Sword." Because he upholds the expression of the supreme syllable A, he is the "Supreme Syllable." Because he is free from the conceptualization of unreal stains, he is "Utterly Pure." Because he cuts the suffering of saṃsāra by means of the Mahāyāna path, he is the "Mahāyāna Cutter of Suffering." The vajra-dharma is non-dual wisdom; because he cuts the conceptualization of subject and object with that great weapon of the vajra-dharma, he is the "Great Weapon Vajra-Dharma."

མི་ཕྱེད་ཅིང་ཟབ་པ་སྟོན་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོས་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཟབ་མོ་ཛི་ན་ཛིཀ་གོ། ། བདུད་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཕྱེད་པའི་བློ་དང་ལྡན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་བློ་གྲོས་སོ། ། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཁྱེན་པས་ན་དོན་བཞིན་རིག་གོ། ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མངའ་བས་ན་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཀུན་རྫོགས་པའོ། ། ས་བཅུའི་རྒྱན་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་ས་རྣམས་ཀུན་གྱི་རྒྱན་དང་ལྡན་པའོ། ། རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་བདག་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་རྣམ་པར་དག་པ་བདག་མེད་ཆོས་སོ། ། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཟླ་བ་སྟེ། དེའི་འོད་ཀྱིས་ལོག་པའི་ཤེས་པའི་མུན་ནག་གིས་ཁེབས་པའི་སེམས་དྲི་མ་མེད་པར་མཛེས་པས་ན་ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་ཟླ་འོད་བཟང་ངོ་། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་སྟོན་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བརྩོན་ཆེན་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་སྟེའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པ་དེས་ན་རྒྱུད་ཀུན་གྱི་བདག་པོའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དམ་པར་གྱུར་པས་ན་མཆོག་གོ། ། མ་ལུས་པའི་རྣམ་པ་ལས་རྒྱལ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་གདན་ནི་མ་ལུས་ལྡན་ནོ། ། བྱ་བ་བྱས་པས་ཕུང་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་མངའ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་སྐུ་རྣམས་མ་ལུས་འཆང་ངོ་། ། ཐམས་ཅད་དུ་བཟང་བས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། བློ་གྲོས་ཤིན་ཏུ་བཟང་པོ་དང་ལྡན་པས་ན་བློ་གྲོས་བཟང་ངོ་། །

The Great Vehicle that teaches the profound and indivisible is the Victor of the Śrāvakas and Pratyekabuddhas, who is the profound vajra Jinajik. Because he possesses an intellect that cannot be divided by Māras, he is Vajramati. Because he knows the reality of all things through the manner of impermanence and so forth, he is Arthavid. Because he possesses the complete perfection of the ten perfections, he is Sarvapāramitāparipūrṇa. Because he is adorned with the ten grounds, he is Sarvabhūmivibhūṣaṇa. Because he has realized the wisdom of the selflessness of pure phenomena, he is Viśuddhanairātmyadharma. Authentic wisdom itself is the moon; because the light of that moon beautifies the stainless mind by clearing away the darkness of distorted cognition, he is Bhadravimalajñānacandraprabha. Because he possesses great diligence in teaching the meaning of the Māyājāla Tantra, he is Mahāvīramāyājāla. Why is that? Because he has become the master of all tantras, he is Sarvatantrādhipati. Because he is the most sublime, he is Uttama. Because he has triumphed over all aspects without exception, he who is seated in the vajra posture is Vajrāsana-sarvānvita. Because he has accomplished what was to be done and possesses the Sambhogakāya and Nirmāṇakāya which are the nature of the aggregates, he is Sarvajñānakāyadhara. Because he is excellent in every respect, he is Samantabhadra. Because he possesses an exceedingly excellent intellect, he is Sumati.

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སའི་སྙིང་པོའི་གཟུགས་འཛིན་པས་ན་སའི་སྙིང་པོའོ། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་དབུགས་འབྱིན་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པས་འགྲོ་བ་འཛིན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོ་ཆེའོ། ། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་སྣ་ཚོགས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་འཛིན་པར་མཛད་པས་ན་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་སྣ་ཚོགས་འཆང་ངོ་། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རང་བཞིན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་འཛིན་ནོ། ། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐྱེ་མེད་ཆོས་ཏེ། རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་སྟོན་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་དོན་ཏོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་འཛིན་པས་ན་ཆོས་ཀུན་ངོ་བོ་ཉིད་འཆང་བའོ། ། ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་སྐད་ཅིག་མ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་སྐད་ཅིག་ལའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་ཐུགས་ལ་འཛིན་པས་ན་ཆོས་ཀུན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་འཆང་ངོ་། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་འདུས་བྱས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་མངོན་པར་རྟོགས་ཤིང་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཀུན་མངོན་པར་རྟོགས་པ་སྟེའོ། ། ཤེས་རབ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་ཐུབ་པ་བློ་མཆོག་གོ། ། འབྱུང་པོ་ནི་བདེན་པའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་མཐའ་ནི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་འབྱུང་པོའི་མཐའོ། །

Because he assumes the form of the bodhisattva Kṣitigarbha, he is Kṣitigarbha. Because he has become the place where beings find relief, he is the Sustainer of Beings. Because he is the cause that gives birth to all buddhas, he is the Great Essence of All Buddhas. The various wheels of emanation are the maṇḍala wheel; because he holds them, he is the Holder of the Various Wheels of Emanation. The essence of all things is the absence of essence; for that very reason, he is the Supreme Nature. For that very reason, he holds the nature of all things. That which is the dharma of non-arising is the "unborn dharma"; because he teaches the meaning of non-arising to whatever dharma is without intrinsic nature, he is the Meaning of Dharma. The essence of all phenomena is the nature of emptiness; because he holds that, he is the Holder of the Essence of All Phenomena. Because he realizes all phenomena in a single instant through great insight, he is the One Who Realizes All in a Single Instant through Great Insight. Because he holds in his mind the realization of all phenomena through the manner of impermanence and so forth, he is the Holder of the Realization of All Phenomena. All phenomena are the conditioned and so forth; that which is the clear realization and realization of those is the "clear realization of all phenomena." Because his insight is supreme, he is the Sage of Supreme Intelligence. "Entity" (bhūta) means the meaning of truth; its "limit" is the ultimate state; because he has realized that, he is the Limit of Entities.

གནས་ངན་ལེན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་མི་འགྱུར་བས་ན་མི་གཡོ་བའོ། ། མ་རིག་པ་དང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྙོག་པ་དང་བྲལ་བས་ན་རབ་ཏུ་དང་བའི་བདག་ཉིད་དོ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ནི་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའོ། ། དེ་འཛིན་པར་མཛད་པས་ན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་འཆང་ངོ་། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་མངོན་སུམ་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ལྕེ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ལྕེའོ། ། ཤིན་ཏུ་བཟང་པོའི་འོད་དང་ལྡན་པས་ན་འོད་འབར་གསལ་ལོ། ། འདོད་པ་ནི་དགོས་པ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཉིད་དོ། ། དེའི་དོན་གྲུབ་པས་ན་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཉིད་པས་ན་དམ་པ་སྟེའོ། ། ངན་འགྲོ་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བར་མཛད་པས་ན་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྦྱོང་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དང་ལྡན་པས་ན་མགོན་པོའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་འཆིང་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ན་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་མཆོག་གོ། ། ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་གྲོལ་བར་མཛད་པས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རབ་གྲོལ་བྱེད་དོ། ། ཉོན་མོངས་པ་དེ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གཡུལ་སྤྲོད་པས་ན་ཉོན་མོངས་གཡུལ་ལོ། ། དེར་ནི་གཅིག་པུ་དཔའ་བོ་ཡིན་གྱི་གཞན་མ་ཡིན་པས་ན་གཅིག་དཔའ་བའོ། ། མི་ཤེས་པའི་དགྲའི་དྲེགས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། ། དེ་སྤངས་པས་ན་མི་ཤེས་དགྲའི་དྲེགས་པ་འཇོམས་པའོ། །

Because it is free from all conceptualizations of dysfunctional tendencies (dauṣṭhulya), it is unchanging and thus "immovable." Because it is free from the turbidity of ignorance, attachment, and so forth, it is of a perfectly lucid nature. The awakening of a perfect buddha is the knowledge of exhaustion and non-arising. Because he upholds that, he is the "Holder of the Awakening of a Perfect Buddha." Because he has realized the minds of all buddhas through the very essence of the expanse of phenomena (dharmadhātu), he is "Manifest to All Buddhas." That which is the flame of wisdom is the "Flame of Wisdom." Because he possesses an exceedingly excellent light, he is "Blazing Radiance." "Desire" refers to the purpose, which is buddhahood itself. Because that purpose is accomplished, he is the "Accomplisher of the Desired Purpose." Because he is transcendent, he is "Sublime." Because he brings all miserable states and lower realms to complete pacification, he is the "Purifier of All Lower Realms." Because he possesses the mastery of wisdom, he is the "Protector." Because he is free from all bonds of the afflictions (kleśa), he is the "Supreme of All Sentient Beings." Because he brings all sentient beings to complete liberation through the power of all skillful means, he is the "Liberator of All Sentient Beings." Those "afflictions" are attachment and so forth. Because he battles against them, it is the "Battle with Afflictions." Because he is the sole hero therein and no other, he is the "Solitary Hero." The arrogance of the enemy of ignorance is the clinging to external objects. Because he has abandoned that, he is the "Vanquisher of the Arrogance of the Enemy of Ignorance."

ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དང་ལྡན་པས་ན་དཔལ་ལྡན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བློ་སྟེ། དེ་དང་ལྡན་པའི་སྟེག་ཅིང་སྒེག་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། བརྟན་པོའི་ཉམས་དང་ལྡན་པ་ལ་བརྟེན་ཅིང་བདུད་ལ་སོགས་པའི་དགྲ་བཟློག་པས་ན་བརྟན་པོའི་གཟུགས་འཆང་བའོ། ། ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པའི་གཟུགས་འཛིན་པས་ན་མི་སྡུག་གཟུགས་འཆང་བའོ། ། མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་ཐོགས་པའི་ལག་པའི་མཆོག་བརྒྱ་པོ་བསྐྱོད་ཅིང་སྣ་ཚོགས་སུ་འཇོག་པའི་རྐང་པ་བརྒྱ་སྙེད་ཀྱིས་བསྐྱོད་པའི་གར་མཛད་པས་ན། ། ལག་པ་བརྒྱ་པོ་ཀུན་བསྐྱོད་ཅིང་། ། གོམ་པའི་སྟབས་ཀྱིས་གར་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱའོ། ། དཔལ་དང་ལྡན་པའི་ལག་པ་བརྒྱས་ཁྱབ་པས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་གར་མཛད་པས་ན། དཔལ་ལྡན་ལག་པ་བརྒྱས་གང་ལ། ། ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་གར་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱའོ། ། སའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞི་ནི་སའི་ཆའི་སྟེང་སྟེ། དེའི་ཁྱོན་དེ་ལ་རྐང་པ་ཡ་གཅིག་གི་མཐིལ་གྱིས་མནན་ནས་བཞུགས་པས་ན། ས་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞི་ཡི་ཁྱོན། ། རྐང་པ་ཡ་གཅིག་མཐིལ་གྱིས་གནོན། ། ཞེས་བྱའོ། ། གང་གིས་རྐང་པའི་མཐེ་བོང་གི་སེན་མོའི་ཁྱོན་གྱིས་ཚངས་པའི་ཡུལ་སའི་སྟེང་གི་ཆ་གནོན་པ་སྟེ། རྐང་མཐེབ་ཀྱི་སེན་མོས་ཚངས་པའི་ཡུལ་ས་དང་བཅས་པའི་རྩེ་མོ་མནན་ནས་དེར་བཞུགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། རྐང་མཐེབ་སེན་མོའི་ཁྱོན་གྱིས་ཀྱང་། ། ཚངས་པའི་ཡུལ་ས་རྩེ་ནས་གནོན། ། ཞེས་བྱའོ། ། དོན་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ཉིད་དོ། ། གཟུང་བ་དང་། འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དོན་དམ་པ་ཡིན་ནོ། །

Because he possesses the mastery of primordial wisdom (jñāna), he is "Glorious" (śrīmān). He possesses a supramundane intellect, and is endowed with the grace and charm of one who possesses that. Because he relies on a stable demeanor and repels enemies such as the Māras, he "bears a stable form." Because he assumes an extremely formidable appearance, he "bears an ugly form." Because he performs a dance by moving his hundred supreme hands that hold various weapons and by shifting his hundreds of feet in various ways, it is said: "Moving all his hundred hands, he dances with the gait of his steps." Because he dances, pervading the reaches of the expanse of space with his hundred glorious hands, it is said: "Pervading the sky with his hundred glorious hands, he dances." The "base of the earth-maṇḍala" refers to the surface of the earth; because he dwells there, pressing down upon its extent with the sole of one foot, it is said: "Pressing down with the sole of one foot the extent of the base of the earth-maṇḍala." Because he dwells there, pressing down upon the surface of the earth of Brahmā’s realm with the extent of the nail of his big toe—pressing down the peak of the earth of Brahmā’s realm along with its surface with the nail of his big toe—it is said: "Even with the extent of the nail of his big toe, he presses down from the peak of Brahmā’s realm." The "single meaning" is as follows: it is the very meaning of non-duality. Being free from the duality of the apprehended and the apprehender is the non-dual ultimate reality of phenomena (dharma).

དེ་ནི་ནམ་ཡང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པས་འཇིག་པ་མེད་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་སོ་སོར་སྣང་བ་ཡོད་པས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་རྣམ་རིག་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་དོན་ཅན་ནོ། ། སེམས་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ། དེའི་རྒྱུད་རྒྱུན་མི་འཆད་པས་ན་སེམས་དང་རྣམ་ཤེས་རྒྱུད་དང་ལྡན་ནོ། ། དངོས་པོའི་དོན་མ་ལུས་པ་རྣམས་ལ་སེམས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་དགའ་བ་བསྐྱེད་པས་ན་དངོས་དོན་མ་ལུས་རྣམས་ལ་དགའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་པས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དགའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པས་ན་བློའི་མཆོག་གོ། ། སྲིད་པ་ལ་ཆགས་པས་ན་སྲིད་པའི་འདོད་ཆགས་སོ། ། སྲིད་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ལས་འདས་པས་ན་སྲིད་པའི་འདོད་ཆགས་སོགས་སྤངས་པའོ། ། སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ལས་འདས་པའོ། ། གཞན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་དབང་གིས་སྲིད་པ་གསུམ་ལ་དགའ་བ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་སྲིད་གསུམ་དགའ་བ་ཆེན་པོ་པའོ། ། སྤྲིན་དཀར་པོ་ལྟར་དཀར་བས་ན་སྤྲིན་དཀར་དག་པ་བཞིན་དུ་དཀར་རོ། ། ཁ་དོག་ཐམས་ཅད་མེད་པས་ན་དག་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འོད་བཟང་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བའི་འོད་དེ། ། འོད་ཤིན་ཏུ་བཟང་པོ་དང་ལྡན་པས་འོད་བཟང་ངོ་། ། འཆར་མ་ཐག་པའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འོད་ལྟར་དམར་བས་ན་ཉི་མ་འཆར་ཀའི་དཀྱིལ་ལྟར་མཛེས་སོ། ། སེན་མོའི་འོད་ཤིན་ཏུ་དམར་བ་དང་ལྡན་པས་ན་སེན་མོའི་འོད་ནི་ཤས་ཆེར་དམར་རོ། །

Because it never changes into anything else, it is indestructible. Because external objects such as forms appear individually, various types of cognition arise; thus, it possesses the meaning of various forms of cognition. Mind itself is consciousness; because its continuum is uninterrupted, it possesses the continuum of mind and consciousness. Because it generates joy by analyzing all objects of reality without exception through the insight that is the nature of contemplation, it delights in all objects of reality without exception. Because it generates intense joy in the meaning of emptiness, it delights in emptiness. Precisely because of that, it is the supreme insight, and thus it is the supreme intellect. Because it is attached to existence, it is the passion for existence. Because it has transcended the passion for existence and so forth, it has abandoned the passion for existence and so forth. By the word "and so forth," it is understood that it has also transcended the passion for sensory desires. Because it possesses the joy of the three existences for the sake of other sentient beings, it is the one who has great joy in the three existences. Because it is white like a white cloud, it is white like a pure white cloud. Because it is devoid of all [ordinary] colors, it is pure. Precisely because of that, it is the excellent light of the autumn moon; because it possesses extremely excellent light, it is "excellent light." Because it is red like the light of the solar disk just as it rises, it is as beautiful as the center of the rising sun. Because it possesses the extremely red light of the fingernails, the light of the fingernails is intensely red.

ཅོད་པན་ནོར་བུ་མཐོན་ཀའི་རྩེ་མོ་ལྟར་མཛེས་པ་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཅོད་པན་བཟང་པོ་མཐོན་ཀའི་རྩེའོ། ། སྐྲའི་རྩེ་མོ་མཐོན་ཀ་ཆེན་པོ་དང་འདྲ་བ་མངའ་བས་ན་སྐྲ་མཆོག་མཐོན་ཀ་ཆེན་པོ་ཅན་ནོ། ། ནོར་བུ་ཆེན་པོའི་འོད་དང་ལྡན་པའི་དཔལ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ནོར་བུ་ཆེན་པོ་འོད་ཆགས་དཔལ་ལོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲུལ་པས་བརྒྱན་པས་ན་སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པའི་རྒྱན་དང་ལྡན་ནོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོའི་གོམ་པའི་སྟོབས་ཆེ་བ་འདོར་བས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་བརྒྱ་གཡོ་བར་མཛད་པས་ན་འཇིག་རྟེན་ཁམས་བརྒྱ་ཀུན་བསྐྱོད་པའོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པའི་སྟོབས་ཆེན་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྫུ་འཕྲུལ་ཉིད་ཀྱི་རྐང་པའི་སྟོབས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པའི་སྟོབས་ཆེན་ལྡན་ནོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་གནས་པས་ན་དེ་ཉིད་དོ། ། སྔོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བརྗེད་པར་མི་འགྱུར་བས་ན་དྲན་པ་ཆེན་པོ་འཆང་ངོ་། ། སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དང་། གཏོང་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྟེ། རྗེས་སུ་དྲན་པ་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་དྲན་པ་བཞི་པོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་ལོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་མེ་ཏོག་གི་དྲི་དང་ལྡན་པའི་གཟུགས་ཅན་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་མེ་ཏོག་སྤོས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་བཞིར་གྱུར་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་མཚོའོ། ། ལམ་གྱི་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དང་།

That which is as beautiful as the peak of a sapphire jewel upon a crown is the "excellent crown with a sapphire peak." Because he possesses hair-tips resembling great sapphires, he is the "one with supreme hair like a great sapphire." That which possesses the glory of the radiance of a great jewel is the "glorious one with the radiance of a great jewel." Because he is adorned by the emanations of the Buddha, just like the Perfection of Wisdom, he is the "one endowed with the Buddha-emanation ornaments." Because he causes a hundred world-systems to tremble by taking steps with the great power of great miraculous abilities, he is the "one who shakes all a hundred world-systems." Regarding the phrase "possessing the great power of the bases of miraculous ability," he is the "one possessing the great power of the bases of miraculous ability" because he possesses the great power of the bases of miraculous ability themselves. Because he abides in suchness, he is "suchness." Because he does not forget what was previously experienced, he "upholds great mindfulness." The four recollections—of the Buddha, the Dharma, the Sangha, and renunciation—are themselves the meditative concentration. Because he has become the master of these, he is the "King of Concentration of the Four Recollections." Because he has a form endowed with the fragrance of the flowers of the branches of enlightenment, he is the "fragrance of the flowers of the branches of enlightenment." Because he is the source of the precious qualities of all the Tathāgatas, he is the "ocean of the Tathāgatas' qualities." The eight branches of the path, [shared with] the Śrāvakas, Pratyekabuddhas, and so forth, ...

ཐུན་མོང་གི་ཚུལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་མཁྱེན་པས་ན་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཚུལ་རིག་གོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡང་དག་སངས་རྒྱས་ལམ་རིག་པའོ། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་དབང་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀུན་ལ་ཤས་ཆེར་ཆགས་པས་ན་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཤས་ཆེར་ཆགས་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བརྟེན་པས་ན་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཆགས་པ་མེད་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་ལ་འཇུག་ཅིང་ཤེས་པས་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ལ་འཇུག་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡིད་མགྱོགས་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཏོང་བས་ན་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ལྟར་མགྱོགས་སོ། ། ཐ་མ་དང་། འབྲིང་དང་། མཆོག་གི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོའི་དོན་ཡོངས་སུ་མཁྱེན་པས་ན་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དབང་དོན་ཤེས་སོ། ། ཤིན་ཏུ་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་དགའ་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་འཕྲོག་པས་ན་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་འཕྲོག་པའོ། ། གཟུགས་ནི་དབུ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། ཚོར་བ་ཆུ་ཡི་ཆུ་བུར་འདྲ། ། འདུ་ཤེས་སྨིག་རྒྱུ་འདྲ་བ་སྟེ། ། འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་ཆུ་ཤིང་འདྲ། ། རྣམ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ། ། ཞེས་ཕུང་པོ་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོན་པ་འདིས་ཕུང་པོ་ལྔ་དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཁྱེན་པས་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་དོན་དེ་ཉིད་ཤེས་སོ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང་། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་སྟེ། (དུང་,ཕུང་)པོ་ལྔ་པོ་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་འཛིན་པས་ན་རྣམ་དག་ཕུང་པོ་ལྔ་འཆང་བའོ། ། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ལ་ཞུགས་པས་ན་ངེས་འབྱུང་ཀུན་གྱི་མཐའ་ལ་གནས་སོ། །

Because he has complete knowledge of the common way, he knows the eight branches of the path. For that very reason, he is the one who knows the path of the perfectly awakened buddhas. Because he is intensely attached to all sentient beings through the power of great compassion, he is the one who is intensely attached to all sentient beings. Because he relies on the suchness of insight, he is without attachment, like space. Because he enters and knows the minds of all sentient beings, he is the one who enters the minds of all sentient beings. For that very reason, because he sends forth verses of Dharma to all sentient beings with the speed of mind, he is as swift as the minds of all sentient beings. Because he has complete knowledge of the purpose of the faculties of all sentient beings—whether inferior, middling, or superior—he knows the purpose of the faculties of all sentient beings. Because he captivates the minds of all sentient beings with what is extremely pleasing and delightful, he is the one who captivates the minds of all sentient beings. "Form is like foam; feeling is like a bubble on water; perception is like a mirage; formations are like a plantain tree; consciousness is like an illusion." By teaching in this manner through the presentation of the aggregates, because this Teacher knows the suchness of the meaning of the five aggregates, he knows the suchness of the meaning of the five aggregates. Because he holds the nature of the five aggregates of purification—namely, ethical discipline, meditative concentration, liberation, and the primordial wisdom of seeing liberation—he is the one who holds the five pure aggregates. Because he has entered the ultimate point of the renunciation of the śrāvakas and so forth, he abides at the limit of all renunciation.

ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཀུན་ལ་མཁས་པའོ། ། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཞུགས་པས་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ལམ་དེ་ལ་འཇོག་པས་ན་ངེས་འབྱུང་ཀུན་གྱི་ལམ་ལ་གནས་སོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་སྟོན་པས་ན་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཀུན་སྟོན་པའོ། ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྲིད་པར་འཇུག་པ་རྩ་བ་དང་བཅས་པ་ཡང་བཏོན་པས་ན་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སྲིད་རྩ་བཏོན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡན་ལག་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་ཅན་མེད་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པས་ན་དག་པ་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་འཆང་བའོ། ། སྡུག་བསྔལ་དང་། ཀུན་འབྱུང་བ་དང་། འགོག་པ་དང་། ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་བདེན་པ་བཞིའི་ཚུལ་གྱི་རྣམ་པ་སྟོན་པས་ན་བདེན་བཞིའི་ཚུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། ། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བརྒྱད་ནི་ཤེས་པ་བརྒྱད་པོ་སྟེ། ཤེས་པ་དེ་རྣམས་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅིང་དེ་རྣམས་ཉིད་ཐུགས་ལ་འཇོག་པས་ན་ཤེས་པ་བརྒྱད་པོ་རྟོག་པ་འཆང་ངོ་། ། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་དོན་སྟོན་པས་ན་བདེན་དོན་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་ལྡན་ནོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ནི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ནས་བརྩམས་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གོ། ། དེ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཁྱེན་པས་ན་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་རིག་གོ། །

Because he has realized the essential nature of all forms of renunciation, he is skilled in all renunciations. Because he has entered into all renunciations and establishes sentient beings upon those paths, he abides in the path of all renunciations. Because he teaches all forms of renunciation to sentient beings, he is the teacher of all renunciations. Because he has uprooted the entry into existence characterized by the twelve links of dependent origination along with its root, he has uprooted the twelve links of existence. Precisely because of that, he has attained the pure nirvāṇa that is free from the twelve links of dependent origination; thus, he upholds the twelve aspects of purity. Because he teaches the modes of the four truths characterized by suffering, origin, cessation, and the path, he possesses the modes of the four truths. The eight cognitions, such as the dharma-cognition regarding suffering and so forth, are the eight cognitions; because he has realized those cognitions and holds them in his mind, he upholds the realization of the eight cognitions. Because he teaches the meaning of conventional truth characterized by the aspects of the twelve sense bases, he possesses the twelve aspects of the meaning of truth. The sixteen aspects of suchness consist of the sixteen emptinesses, beginning from internal emptiness up to the emptiness of the essential nature of non-entities. Because he knows them exactly as they are, he knows the sixteen aspects of suchness.

དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་པ་ལ་གཞན་ཡང་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་དང་། མཉམ་པ་ཉིད་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་། བྱ་བ་སྒྲུབ་པ་སྟེ། རྣམ་པ་བཞི་བསྣན་པ་ནི་རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་པའོ། ། སྣ་ཚོགས་པའི་རྣམ་པས་བྱང་ཆུབ་པས་ན་རྣམ་པ་སངས་རྒྱས་སོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པས་ན་ཀུན་རིག་གོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་པ་ཡིན་པས་ན་མཆོག་གོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་ཅིག་ཅར་འཇུག་པས་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ། བྱེ་བ་དཔག་མེད་འགྱེད་པ་པོའོ། ། སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི་དུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་སྟེ་དེ་མཁྱེན་པས་ན་སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་རྟོགས་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པའི་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡང་དག་པ་དང་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། ། དེ་མཁྱེན་པས་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ཀུན་རིག་གོ། ། ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཐབས་ཏེ། ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཐབས་དེས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་ཅིང་རྫོགས་པར་མཛད་པས་ན། ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་ཐབས་ཚུལ་གྱིས། ། འགྲོ་བའི་དོན་ལ་རྟོག་པ་པོའོ། ། ཐེག་པ་གསུམ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཐེག་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལས་འབྱུང་བས་ན་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ངེས་འབྱུང་ལའོ། ། དོན་དམ་པར་ནི་ཐེག་པ་ལ་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འབྲས་བུ་གཅིག་པས་ན། ཐེག་པ་གཅིག་གི་འབྲས་བུར་གནས། ། ཞེས་བྱའོ། །

Furthermore, to the sixteen aspects of the wisdom of suchness (tattva-jñāna), one adds the four aspects of the mirror-like, the equality, the discerning, and the all-accomplishing [wisdoms], making twenty aspects; it is through such a manner that one awakens. Because one awakens through various aspects, one is the "Aspect-Buddha" (ākāra-buddha). Because one possesses the wisdom of omniscience (sarvākārajñatā-jñāna), one is the "All-Knower" (sarvavid). Because one is the most sublime of all, one is the "Supreme" (parama). Because one simultaneously engages in the welfare of sentient beings throughout infinite world-systems by means of the emanations of the immeasurable bodies of the Buddhas, one is the "Emanation Body of all Buddhas" (sarva-buddha-nirmāṇakāya) who "radiates immeasurable tens of millions." The "clear realization of all moments" (sarvakṣaṇābhisambodha) is the thorough knowledge of the characteristics of time; because one knows that, one is the "Clear Realization of All Moments." The characteristics of the minds associated with all sentient beings consist of the characteristics of the correct and the erroneous; because one knows those, one is the "All-Knower of all moments of mind" (sarvacittakṣaṇavid). The "various vehicles" (nānāyāna) are the vehicle of the Hearers (śrāvaka) and so forth. That itself is the method (upāya); because one conceptualizes and perfectly accomplishes the welfare of beings through those methods of the various vehicles, one is the "Conceptualizer of the welfare of beings through the methods of the various vehicles." The "three vehicles" (triyāna) are the vehicles of the Hearers and so forth; because one emerges from them, one is the "Definitive Emergence of the Three Vehicles." In the ultimate sense, however, there is no division of vehicles; because the fruit is one in Buddhahood itself, it is said: "One abides in the fruit of the single vehicle" (ekayānaphalasthita).

ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁམས་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཏེ། ཕ་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོར་མེད་པས་ན་རྣམ་པར་དག་པའི་བདག་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཉོན་མོངས་ཁམས་རྣམས་དག་པའི་བདག་གོ། ། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་སེམས་ནི་ལས་ཀྱི་ཁམས་སོ། ། དེ་ཡང་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་བྱས་པས་ན་ལས་ཀྱི་ཁམས་རྣམས་ཟད་བྱེད་པའོ། ། ཆུ་བོ་ནི་བཞི་སྟེ། འདོད་པའི་ཆུ་བོ་དང་། སྲིད་པའི་ཆུ་བོ་དང་། ལྟ་བའི་ཆུ་བོ་དང་། མ་རིག་པའི་ཆུ་བོའོ། ། དེ་ཉིད་བརྒལ་དཀའ་བས་ན་རྒྱ་མཚོའོ། ། དེ་རྣམས་ལས་བརྒལ་བས་ན་ཆུ་བོའི་རྒྱ་མཚོ་ཀུན་ལས་བརྒལ་བའོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་བཞི་སྟེ། སྲིད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྦྱོར་བ་ཉིད་འཇིག་པར་བྱེད་པས་ན་དགོན་པའོ། ། དེ་རྣམས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བས་ན་སྦྱོར་བའི་དགོན་པ་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའོ། ། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀུན་ནས་བསགས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའོ། ། དེ་རྣམས་བག་ཆགས་བཅས་པར་ཤིན་ཏུ་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བག་ཆགས་བཅས་པ་གཏན་སྤངས་པའོ། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་རྣམས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་དང་བཅས་ཤིང་དོན་ཡོད་པར་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པས་ན། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཐབས། ། དོན་ཡོད་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པའོ། ། མཚན་མར་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་འདུ་ཤེས་སོ། །

The realm of the afflictions is the category of the eye and so forth. Since there is no external object, they lack the nature of cause and effect; therefore, that which is the essence of complete purity is the "pure self of the affliction realms." The mind motivated by virtuous and non-virtuous karma is the "karma realm." Because it has been rendered as having the nature of non-arising, it is that which exhausts the karma realms. There are four floods: the flood of desire, the flood of existence, the flood of views, and the flood of ignorance. Because it is difficult to cross that very thing, it is an "ocean." Because one has crossed over those, it is "having crossed all the oceans of the floods." There are four yokes: existence and so forth. Because it destroys the yokes themselves, it is a "wilderness." Because one has emerged from those, it is "having emerged from the wilderness of the yokes." Afflictions are attachment and so forth. Secondary afflictions are anger and so forth. Because one is thoroughly afflicted by the accumulation of those, it is "thoroughly afflicted." That which is the complete abandonment of those along with their habitual tendencies is "the permanent abandonment of habitual tendencies." Because one acts for the benefit of beings in a meaningful way, together with the result, through great compassion, insight, and skillful means, it is "great compassion, insight, and skillful means, acting meaningfully for the benefit of beings." Perception is that which has the nature of grasping at signs.

འདུ་ཤེས་ཀྱང་ཕྱིའི་ཡུལ་མེད་པས་མཚན་མར་འཛིན་པ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་ནི་འདུ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་སྤངས་པའི་དོན་གྱི་དགོས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདུ་ཤེས་ཀུན་གྱི་དོན་སྤངས་ཤིང་ངོ་། ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དོན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་བརྟགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགོག་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་འགག་པར་སྟོན་པས་ན་རྣམ་ཤེས་དོན་ནི་འགག་པར་བྱེད་དོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་དམིགས་པས་ན་སེམས་ཅན་ཀུན་ཡིད་ཡུལ་དང་ལྡན་ནོ། ། འགྲོ་བ་གཞན་མེད་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་ཀྱི་འགྲོ་བ་མཁྱེན་པས་ན་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་རིག་པའོ། ། གཞན་ཡང་གཅིག་པུར་མ་ཟད་ཀྱི་དེའི་ཡིད་ཀྱི་བར་ལ་གནས་པས་ན་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ལ་གནས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ནི་དེ་དག་སེམས་ཏེ། དེ་ལ་དམིགས་པས་དེ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་ཐོབ་པས་དེ་དག་སེམས་དང་མཐུན་པར་འཇུག་གོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཚིམ་པར་བྱེད་པས་ན་སེམས་ཅན་ཀུན་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱེད་དོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དོན་དམ་པ་སྟོན་པས་ཡིད་དགའ་བ་བསྐྱེད་པས་ན་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་དགའ་བའོ། ། གང་གྲུབ་ཅིང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་དེ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐར་ཕྱིན་ནོ། ། ཕྱིའི་དོན་གྱི་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་ན་ལོག་པར་ལྟ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོར་བ་མི་མངའ་བས་ན་ནོར་བ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་བློའོ། ། བླང་བ་དང་སྤང་བ་དང་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བའི་དོན་གསུམ་པོ་སྟོན་པས་ན་དོན་གསུམ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་བློའོ། །

Since there are no external objects, there is also no grasping at signs; this very absence is the purpose of abandoning the objects of all perceptions, and thus it is "having abandoned the objects of all perceptions." The meaning of consciousness is to demonstrate the cessation of the modes that negate by means of the very conceptualization of the objects of consciousness; thus, it "negates the objects of consciousness." Because it observes the mental objects of all sentient beings, it "possesses the mental objects of all sentient beings." Because there are no other realms of existence, it knows the mental destinies of all sentient beings; thus, it "knows the minds of all sentient beings." Furthermore, it does not merely exist as one, but dwells within the mental continuum of each; thus, it "dwells in the minds of all sentient beings." Their minds are their own minds, and by observing them, it attains equality with them and thus functions in accordance with their minds. Because it satisfies all sentient beings with forms that are pleasing to the mind, it "satisfies the minds of all sentient beings." Because it generates joy in the minds of all sentient beings by teaching the ultimate truth, it is "the joy of the minds of all sentient beings." That which is accomplished and reaches the final perfection is "the culmination of accomplishment." Because there is no error regarding external objects, it is free from the confusion characterized by wrong views; thus, it is "completely abandoned of all errors." For that very reason, it is the "mind free from doubt." Because it teaches the three purposes of what to adopt, what to abandon, and what to maintain with equanimity, it is the "mind free from doubt regarding the three purposes."

ལོངས་སྤྱོད་དང་ཐར་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་རང་དབང་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀུན་དོན་ཏོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་ནི་ཡོན་ཏན་གསུམ་སྟེ། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་དེ་གསུམ་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་བདག་གོ། ། ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ། ། དུས་གསུམ་ནི་འདས་པ་དང་། མ་འོངས་པ་དང་། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་སོ། ། དུས་དེ་རྣམས་ཀྱི་དུས་གཅིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གསུམ་སྟེ། དུས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྲ་བའི་གནས་སྐབས་སྔོན་དང་ཕྱི་མར་འབྱུང་བ་ནི་སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་དེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པས་ན། ཕུང་པོ་ལྔ་དོན་དུས་གསུམ་དུ། ། སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་བྱེ་བྲག་ཕྱེད། ། ཅེས་བྱའོ། ། ཤིན་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དང་ལྡན་པས་ན་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་རྫོགས་སངས་རྒྱས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མི་ཕྱེད་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་འཆང་ངོ་། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་ལྡན་པས་ན་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་ལུས་མེད་པའོ། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ཀུན་དང་ལྡན་པས་ན་ལུས་ཏེའོ། ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་ལྡན་པས་ན་ལུས་ཀྱི་མཆོག་གོ། ། ལུས་ཀྱི་མཐའ་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་ལུས་ཀྱི་མཐའ་ནི་རྟོགས་པའོ། ། ལུས་ཀྱི་མཐའ་རྟོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ན་གཟུགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་སྟོན་པའོ། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པའི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་ངོ་བོར་གྱུར་པས་ན་ནོར་བུ་ཆེན་པོའོ། ། རིན་པོ་ཆེས་མཚན་པའི་རྒྱལ་མཚན་ནི་རིན་ཆེན་ཏོག་གོ། །

That which possesses mastery over all objects characterized by enjoyment and liberation is the "benefit of all." Emptiness, signlessness, and wishlessness are the three qualities; that which has the nature of possessing these three doors of liberation is the "self of the three qualities." The five aggregates are form and so forth. The three times are the past, the future, and the present. That which is the single time of those times is the "three"; the subtle state of those times occurring in the prior and subsequent is all moments. Because their distinctions are discerned, it is said: "The five aggregates, objects, and the three times / All moments are distinguished." Because he possesses the most excellent mastery of wisdom, he is the "Perfect Buddha in a single moment." Because he is indivisible from the essence of the dharmakāya, he "holds the nature of all buddhas." Because he possesses the dharmakāya, he is "without a body derived from the elements." Because he possesses all saṃbhogakāyas, he is the "body." Because he possesses the nirmāṇakāya, he is the "supreme body." Because he possesses the realization of the limits of the body, he is the "realization of the limits of the body." By way of realizing the limits of the body, he "manifests all forms everywhere." Because he has become the essence of a wish-fulfilling jewel that completely fulfills all intentions, he is the "great jewel." The victory banner marked with jewels is the "jewel crest."

ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་རྟོགས་བྱ་བའོ། ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་བོ། ། འདིའི་གོང་ན་གཞན་མེད་པས་ན་བླ་ན་མེད་པའོ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་བྱུང་བས་ན་གསང་སྔགས་ལས་བྱུང་བའོ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཡི་གེ་མེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། པདྨ་དང་། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ནི་གསང་སྔགས་ཆེན་པོའི་རིགས་གསུམ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་གསང་སྔགས་ཆེན་པོའི་རིགས་གསུམ་པའོ། ། གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན་གསང་སྔགས་དོན་ཀུན་བསྐྱེད་པ་པོའོ། ། རིག་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ནི་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོ་སྟེ། སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡི་གེ་དང་སྒྲ་སྐད་དང་བརྡ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ཡི་གེ་མེད་པའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་སྟོང་པ་ཆེན་པོའོ། ། ཨ་ར་པ་ཙ་ན་སྟེ་ཡི་གེ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་ན་ཡི་གེ་ལྔའོ། ། ཐིག་ལེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གསང་སྔགས་དམ་པའི་ཡི་གེ་བརྒྱ་ཡིན་པས་ན་ཐིག་ལེ་སྟོང་པ་ཡི་གེ་བརྒྱའོ། ། སྣ་ཚོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པས་ན་རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་ནོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རྣམ་པ་མེད་པའོ། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་བཞི་ཆའི་ལྷག་མར་གྱུར་པའི་ཟླ་བའི་ཐིག་ལེ་རལ་པའི་ཅོད་པན་ལ་ཐོགས་པས་ན་བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་ཅན་ནོ། །

Because the essence of the dharmakāya is that which is to be realized by all the perfectly complete buddhas, it is "to be realized by all buddhas." Because it is the nature of that unsurpassed, perfectly complete awakening, it is "the awakening of the buddhas." Because there is nothing superior to this, it is "unsurpassed." Because it arises from the secret mantra tantras, it is "arisen from secret mantra." Because it is the essence of non-dual wisdom, it is "without letters." The families of the Tathāgata, Padma, and Vajra are the three families of the great secret mantra; because it is their nature, it is "of the three families of the great secret mantra." Because it is the generative cause of all secret mantras, it is "the generator of all secret mantra meanings." That which has the character of awareness is the great bindu; this is the meaning of the term "sattva." Because it is free from all letters, sounds, and symbols, it is "without letters." Because it is the essence of great emptiness, it is "great emptiness." Because it possesses the nature of the five letters—A, Ra, Pa, Ca, and Na—it is "the five letters." Because it is the hundred letters of the sublime secret mantra of the empty bindu, it is "the hundred letters of the empty bindu." Because it possesses diverse aspects, it is "endowed with all aspects." Because it is the identity of the dharmakāya, it is "without aspects." Because the moon-bindu, which is the remainder of the half of the half of sixteen, is worn as a crest upon the matted locks, it is "possessing the bindu of the half of the half of sixteen."

ཡན་ལག་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡན་ལག་མེད་པ་སྟེ་ཆ་ཤས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བརྩི་བ་དང་གྲངས་ཀྱིས་བཅད་པ་ལས་འདས་པས་ན། བརྩི་བ་ལས་འདས་པའོ། ། བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་རྩེ་མོ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་འཛིན་པས་ན་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་རྩེ་མོ་ཅན་ནོ། ། དེ་ཉིད་མཁྱེན་པས་ན་བསམ་གཏན་ཡན་ལག་ཀུན་ཤེས་ཤིང་ངོ་། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དཔའ་བར་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་རིགས་དང་རྒྱུད་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། ། དེ་མཁྱེན་པས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་རིགས་དང་རྒྱུད་རིག་པའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལུས་ཅན་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། དེ་ཉིད་སྐུ་གཉིས་པས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་ལུས་ཀྱི་མཆོག་གོ། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ཐམས་ཅད་དུ་མཛེས་པས་ན་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ཀུན་གྱི་རྒྱལ་ལོ། ། གང་གི་ཕྱིར་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲུལ་པའི་རྒྱུད་འཆང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སྟེ་སྐུའི་མཆོག། སངས་རྒྱས་པའི་སྤྲུལ་པའི་རྒྱུད་འཆང་ངོ་། ། ཕྱོགས་བཅུར་སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་འགྱེད། ། ཇི་བཞིན་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྱོགས་བཅུར་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཤིང་དུ་མའི་སྤྲུལ་པ་འགྱེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ལ་ལར་ནི་ལྷའི་དབང་པོར་སྟོན་པའོ། ། ལ་ལར་ནི་ལྷའི་ལྷའོ། ། ལྷའི་བདག་པོ་ནི་དགའ་ལྡན་གྱི་ལྷའི་བདག་པོའོ། ། ལྷ་མིན་བདག་པོ་ནི་ཐགས་བཟང་རིས་ལ་སོགས་པའོ། ། ལ་ལར་ནི་འཆི་མེད་དབང་པོ་སྟེ། འཐབ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའོ། །

That which is without limbs is "limbless," meaning it is without parts. Because it transcends calculation and numerical limitation, it is "beyond calculation." Because it holds the fourth meditative concentration, the non-conceptual peak of the third meditative concentration, it is "possessing the peak of the fourth meditative concentration." Because it knows that very reality, it is "knowing all branches of meditative concentration." Samādhis are those such as the "Heroic Progression" and so forth. Its lineage and continuum are the Perfection of Wisdom. Because it knows that, it is "knowing the lineage and continuum of samādhi." The "embodiment of samādhi" is the dharmakāya. Because it is supreme over the other two bodies, it is the "supreme body." Because it is beautiful in all aspects of the saṃbhogakāya, it is the "king of all saṃbhogakāyas." Because it is supreme and maintains the continuum of the Buddha’s emanations, it is the "nirmāṇakāya," the supreme body. It maintains the continuum of the Buddha’s emanations. "Radiating various emanations in the ten directions, acting for the benefit of beings as they are" means: based on radiating various and manifold emanations in the ten directions, that which acts for the benefit of beings exactly as they are is so described. In some places it appears as the Lord of Gods; in some places as the God of Gods. The "Lord of Gods" is the lord of the Tuṣita gods. The "Lord of Asuras" is Vemacitra and others. In some places it is the "Lord of the Immortals," the king of the gods of the Yāma heaven and so forth.

ལྷའི་བླ་ནི་གཟའ་ཕུར་བུའོ། ། འཇིགས་བྱེད་ནི་དྲག་པོའི་ཚོགས་སོ། ། འཇོམས་བྱེད་དབང་ཕྱུག་ནི་དྲག་པོའོ། ། དེ་དག་ལ་སོགས་པའི་སྤྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འཁོར་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཉེས་པ་མེད་པས་ན་སྲིད་པའི་དགོན་པ་ལས་བརྒལ་བའོ། ། འགྲོ་བ་ལ་རྗེས་སུ་སྟོན་པས་ན་སྟོན་པའོ། ། གཉིས་པ་མེད་པས་ན་གཅིག་པུའོ། ། འགྲོ་བའི་བླ་མར་གྱུར་པས་ན་འགྲོ་བའི་བླ་མའོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་བདག་ཆེན་པོར་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་ཤས་ཆེར་གྲགས་པས་ན། འཇིག་རྟེན་ཕྱོགས་བཅུར་རབ་གྲགས་པ། ། ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་བདག་ཆེ་བ་པོའོ། ། ཅི་ཞིག་མཛད་ནས་བདུད་འཇོམས་ཤེ་ན། ། བྱམས་པའི་གོ་ཆས་སྐུ་ལ་གྱོན་པས་ཆས་བྱས་ཤིང་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་སྙིང་རྗེའི་ཡ་ལད་བགོ་བ་བྱས་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་རལ་གྲི་མདའ་གཞུ་ཐོགས་ཏེ་གཡུལ་ལས་རྒྱལ་བར་མཛད་དོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། ཉོན་མོངས་པ་དང་མི་ཤེས་པའི་གཡུལ་ངོ་ལས་རྒྱལ་བར་མཛད་པས་ན་ཉོན་མོངས་མི་ཤེས་གཡུལ་ངོ་སེལ་ཏོ། ། འཇིགས་པ་མེད་པས་ན་དཔའ་བོའོ། ། བདུད་ཀྱི་དགྲ་ཡིན་པས་ན་བདུད་དགྲའོ། ། བདུད་ལས་རྒྱལ་བས་ན་བདུད་ཐུལ་བའོ། ། ཕུང་པོ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། འཆི་བདག་དང་། ལྷའི་བུའི་བདུད་ཅེས་གྲགས་པ་ནི་བདུད་བཞིའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་འཇིགས་པ་རྣམས་སེལ་ཅིང་མཐར་ཐུག་པར་མཛད་པས་ན། བདུད་བཞིའི་འཇིགས་པ་སེལ་བར་བྱེད། བདུད་ཀྱི་དགྲ་གཅིག་པུར་མ་ཟད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བདུད་ཀྱི་དཔུང་གི་བར་རྣམས་ཀྱང་ཕམ་པར་མཛད་པས་ན་བདུད་ཀྱི་དཔུང་རྣམས་ཕམ་བྱེད་པའོ། །

The lord of the gods is Jupiter. The Terrifier is the host of Rudras. The Destroyer Maheśvara is Rudra. The meaning is that he performs the welfare of beings through such emanations. Because he is free from the faults of the habitual tendencies of saṃsāra, he has crossed the wilderness of existence. Because he instructs beings, he is the Teacher. Because he is without a second, he is the Sole One. Because he has become the guru of beings, he is the Guru of Beings. Because he is widely renowned throughout the world systems of the ten directions as the great patron of the Dharma, he is "Renowned throughout the ten directions of the world, the great patron of the Dharma." If one asks what he does to conquer the Māras: he is arrayed in the armor of loving-kindness, clad in the mail of compassion suchness, and wielding the sword and bow of insight; thus he is joined with the phrase "he is victorious in battle." Because he is victorious in the battle against the afflictions and ignorance, he "dispels the battlefront of afflictions and ignorance." Because he is fearless, he is the Hero. Because he is the enemy of the Māras, he is the Foe of Māra. Because he has conquered the Māras, he is the Subduer of Māra. The four Māras are known as the Māra of the aggregates, the Māra of the afflictions, the Māra of the Lord of Death, and the Māra of the Son of the Gods. Because he dispels the fears of these and brings them to an end, he "dispels the fears of the four Māras." Not only is he the sole enemy of the Māras, but because the Blessed One also defeats the hosts of the Māras, he is the "Vanquisher of the Māra hosts."

དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་གྱི་འདྲེན་པར་གྱུར་པའོ། ། མཆོག་ཏུ་བླ་མར་གྱུར་པ་ཡིན་པས་ན་ཕྱག་བྱར་འོས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། མཆོད་འོས་བསྟོད་འོས་ཕྱག་གི་གནས། ། རྟག་ཏུ་རི་མོར་བྱ་བའི་འོས། ། བཀུར་འོས་རྗེད་པར་བྱ་བའི་མཆོག། ཕྱག་བྱར་འོས་པ་བླ་མའི་རབ། ། ཅེས་བྱའོ། ། ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་དུ་གོམ་པ་གཅིག་གིས་བགྲོད་པར་མཛད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་གོམ་གཅིག་བགྲོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་མཁའ་ལྟར་མཐའ་ཡས་ཏེ་དེའི་མཐར་ཐུག་པའི་གོམ་པ་མངའ་བས་ན་མཁའ་ལྟར་མཐའ་མེད་པ་རྣམ་པར་གནོན་ཞེས་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རིག་པ་གསུམ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ལྷའི་མིག་དང་། སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། ཟག་པ་ཟག་པའོ། ། རིག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཟེར་བས་དེས་ན་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པས་གསུམ་རིག་གོ། ། བདག་དང་བདག་གིར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ན་གཙང་བའི་ཕྱིར་གཙང་མའོ། ། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དག་པའོ། ། ལྷའི་མིག་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་མངོན་ཤེས་དྲུག་ལྡན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། ཆོས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། དགེ་འདུན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། གཏོང་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་དང་ལྡན་པས་ན་རྗེས་དྲན་དྲུག་གོ། ། བྱང་ཆུབ་ལ་སེམས་པའི་སེམས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། གཞན་གྱི་དོན་ལ་གཅིག་ཏུ་མཛད་པས་ན་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའོ། །

For that very reason, the Perfect Buddha has become the guide of the world. Because he has become the supreme guru, he is worthy of prostration. For that very reason, it is said: "Worthy of offerings, worthy of praise, an object of prostration, always worthy of veneration, worthy of honor, the supreme object of remembrance, the most excellent guru worthy of prostration." He who traverses all the three realms with a single step is the one who traverses the three worlds in a single stride. Because he possesses steps that reach the limit of that which is as infinite as space, he is called "the one who strides infinitely like space." The three knowledges (vidyā) of a bodhisattva are as follows: the divine eye, the recollection of former abodes, and the exhaustion of the outflows (āsrava). Since the term "knowledge" refers to wisdom (jñāna), he is "the knower of the three" because he possesses these three types of wisdom. Because he is free from all habitual tendencies of grasping at "I" and "mine," he is "pure" (śuci) due to his cleanliness. Because he is free from all faults, he is "stainless" (śuddha). One who possesses the six superknowledges (abhijñā), such as the divine eye and so forth, is "endowed with the six superknowledges." These are the recollection of the Buddha, the recollection of the Dharma, the recollection of the Saṅgha, the recollection of ethical discipline, the recollection of generosity, and the recollection of the deities. Because he possesses these, he is "endowed with the six recollections." One who possesses the mind that intends for enlightenment is a "bodhisattva" (bodhisattva). Because he acts solely for the benefit of others, he is a "great being" (mahāsattva).

རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་དད་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་ལྡན་པས་ན་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོའོ། ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྦྱོར་བས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་མཐར་ཐུག་པས་ན་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་མཐའོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་དེ་ཉིད་ཐོབ་པའོ། ། སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་བདག་རིག་པས་ན་བདག་རིག་གོ། ། སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཞན་རིག་པས་གཞན་རིག་གོ། ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་མཛད་པས་ན་ཐམས་ཅད་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པར་དགོངས་པས་ན་ཀུན་ལ་ཕན་པའོ། ། མང་པོས་བཀུར་བས་གང་ཟག་གི་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་གང་ཟག་མཆོག་གོ། ། ཐམས་ཅད་དཔེ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པས་ན་དཔེར་བྱ་ཀུན་ལས་འདས་པ་སྟེའོ། ། ངེས་པར་ལེགས་པར་འདོད་པ་རྣམས་ལ་མཐོ་རིས་དང་ཐར་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན་དེ་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཤེས་པར་བྱ་བ་དེ་ལས་གཞན་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མ་ལུས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་བདག་པོའོ། ། དམ་པ་ཡིན་པས་ན་མཆོག་གོ། ། སྦྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ཡིན་ལ། དེ་བས་ན་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་བདག་གི་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་གཙོ་བོར་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་བདག་སྟེའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཞིའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དོན་ཏེ།

Because he possesses the miraculous power of faith toward the objects of all aspects, he is the "Great Miraculous One." Because he has realized the supramundane wisdom, he is "Supramundane." Because he has reached the culmination of realizing the dharmakāya through the application of the perfection of insight, he is the "Limit of the Perfection of Insight." Because he has become the very essence of that in every respect, he is "One Who Has Attained Suchness through Insight." Because he knows himself by way of the dharma of individual self-cognition, he is "Self-Knower." Because he knows others by way of the manner of illusions and so forth, he is "Knower of Others." Because he brings all activities to completion, he is "The All-Encompassing." Because he intends to benefit all sentient beings, he is "Benefactor of All." Because he is honored by many and has become the foremost of persons, he is the "Supreme Person." Because he transcends all examples, he is "Transcending All Comparisons." Because he serves as the cause for higher realms and liberation for those desiring definitive excellence, he is "That Which Is to Be Known"; the meaning is that there is nothing other than that which is to be known. He is the "Lord of Omniscience," the knowledge that is the cause for the arising of the entirety of the wisdom of suchness. Because he is sublime, he is "Supreme." The foremost of all gifts is the gift of the dharma; therefore, because he is the foremost of the patrons of the gift of dharma, he is the "Foremost Patron of the Dharma." There are four: the great mudrā, the dharma mudrā, the action mudrā, and the samaya mudrā. The meaning of these is the meaning of the four mudrās.

དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ལྷའི་སྐུ་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ངག་ཏུ་བརྗོད་པའོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་སྐུའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བའི་བསྙེན་བཀུར་གྱི་གནས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་གསུམ་གྱིས་བགྲོད་པར་བཞུད་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་ལོ། ། དེ་བས་ན་དོན་གྱི་དམ་པ་རྣམ་དག་དཔལ་ཏེ་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། དོན་གྱི་དམ་པ་རྣམ་དག་དཔལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལས་ཤེས་སོ། ། འདི་དག་ལས་ཀྱང་ཤེས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་སྐལ་བ་བཟང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་མཛད་ཅིང་དཔལ་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་སྐལ་བཟང་ཆེ། ། དཔལ་ལྡན་འབྱོར་པ་ཀུན་བྱེད་པ། ། འཇམ་དཔལ་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་མཆོག་གོ། ། དེ་ནས་ད་ནི་ཕྱག་འཚལ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ། མཆོག་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཁྱོད་འདུད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་མཆོག་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དོ། ། དེ་སྩོལ་བས་ན་མཆོག་སྦྱིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་གོ། ། དེ་ལ་བོད་པ་ནི། མཆོག་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཁྱོད་འདུད། ། ཅེས་བྱའོ། ། ཡང་དག་མཐར་གྱུར་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། ། དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་པས་ན་ཡང་དག་མཐར་གྱུར་རོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེ་གནས་ལས་གང་བྱུང་བ་དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་བའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྟེ།

In this context, the mahāmudrā is the deity’s body, the saṃbhogakāya. The samayamudrā is the dharmakāya. The dharmamudrā is that which is expressed through speech. The karmamudrā is the nirmāṇakāya. Likewise, the Blessed One Mañjuśrī is the supreme object of veneration for all beings and the one who has traveled the path of the three types of renunciation, such as the śrāvakas. Therefore, the ultimate reality is the pure glory and nothing else. How is this known? It is known from the phrase, "The ultimate reality is the pure glory." It is also known from these [verses]: "Because he fulfills all desired aims through his auspicious fortune in the three worlds and is the supreme among all who possess glory, he is the great auspicious one in the three worlds, the glorious one who accomplishes all prosperity, Mañjuśrī, the supreme possessor of glory." Now, the homage is spoken: "I bow to you, the supreme giver, the supreme vajra." Here, "supreme" refers to buddhahood itself. Because he bestows that, he is the "supreme giver." Because he is the chief of the vajra family, he is the "supreme vajra." The address to him is: "I bow to you, the supreme giver, the supreme vajra." "Becoming the ultimate reality" refers to suchness. Because he has become its very essence, he is "become the ultimate reality." That which arises from the source of emptiness is "arisen from emptiness." The awakening of a buddha is the unsurpassed, perfectly complete awakening.

དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་པས་ན་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་བོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཡུལ་ལ་ཆགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཆགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་ནི་འགྲོ་བ་རྣམས་འདོན་པའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་པས་ན་སངས་རྒྱས་འདོད་པའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཐར་ཕྱིན་པས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དགྱེས་པ་བསྐྱེད་པས་ན་སངས་རྒྱས་དགྱེས་པའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་རབ་ཏུ་འཇོག་པས་དགའ་བ་བསྐྱེད་པས་ན་སངས་རྒྱས་རོལ་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལུས་སྟོན་པའི་རྒྱུར་འཛུམ་པ་མཛད་པས་སངས་རྒྱས་འཛུམ་པའོ། ། ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ལ་གནས་ནས་གདུག་པ་རྣམས་སྐྲག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཧ་ཧ་ཞེས་བཞད་པར་མཛད་པས་ན་སངས་རྒྱས་བཞད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ནི་ཆོས་སྟོན་པའི་རྣམ་པའོ། ། འདི་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་གྱུར་པས་ན་སངས་རྒྱས་གསུང་ངོ་། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་འདུད་པའོ། ། འདི་ལ་དངོས་པོ་མེད་པས་ན་དངོས་པོ་མེད་པའོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འཁོར་བར་འབྱུང་བར་སྟོན་པས་ན་མེད་པ་ལས་བྱུང་ངོ་། ། འདི་ལས་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བས་ན་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བའོ། ། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བས་ན་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་བའོ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བས་ན་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བའོ། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་སྤྲོས་པ་སྟོན་པས་ན་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའོ། ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རོལ་པས་ན་སངས་རྒྱས་རོལ་སྟོན་ནོ། །

Because it is the very essence of that, it is the awakening of the buddhas. That which is attachment to the domain of all buddhas is the attachment of the buddhas. The desire of the buddhas is to deliver wandering beings; because it is the very essence of that, it is the desire of the buddhas. Because it brings about the fulfillment of the welfare of sentient beings and generates joy in the buddhas, it is the joy of the buddhas. Because it establishes sentient beings in the Great Vehicle and generates delight, it is the play of the buddhas. Because he smiles as the cause for manifesting the bodies of the bodhisattvas, it is the smile of the buddhas. Because he laughs "ha ha" while abiding in a wrathful form in order to terrify the malevolent, it is the laughter of the buddhas. The speech of the buddhas is the manner of teaching the Dharma; because this is also such, it is the speech of the buddhas. The mind of the buddhas is the suchness of the buddhas; to that, one pays homage and bows. Because this is without any entity, it is the non-entity. Nevertheless, because it is shown to arise in saṃsāra for the sake of sentient beings, it is arisen from the non-existent. Because the buddhas arise from this, it is the arising of the buddhas. Because it emerges from the suchness of phenomena that is equal to space, it is arisen from space. Because it arises from the wisdom of non-dual suchness, it is arisen from wisdom. Because it displays the elaborations of the Net of Magical Illusion, it is the Net of Magical Illusion. Because it is the play of the buddhas conventionally, it is the display of the play of the buddhas.

སྔར་བཤད་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རང་བཞིན་རྣམས་ལ་འདུད་ཅིང་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའི་མཐུ་ལས་དེ་ལྟར་སོ་སོར་སྣང་སྟེ། དེ་བས་ན། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཉིད་ཁྱོད་ལ་འདུད། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་འགྲེལ་པ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཤྲདྡྷཱ་ཀ་ར་ཝརྨ་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ།

This means: "I bow and prostrate to the natures of all the qualities of every aspect previously explained." All of these appear individually through the power of the wisdom body (jñānakāya); therefore, it is said: "I bow to you, the wisdom body itself." The Commentary on the Chanting of the Names (Nāmasaṃgīti), composed by the great master Mañjuśrīmitra, is hereby complete. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Śraddhākaravarman and the chief editor and translator, the monk Rinchen Zangpo.