The Concise Meaning of “The Source of All Vajras,” A Vajradhātu Maṇḍala Ritual

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཛྲ་དྷཱ་ཏུ་མཧཱ་མཎྜ་ལ་ལོ་པི་ཀ་སརྦ་བཛྲོད་ཡ་ནཱ་མ་པིཎྜཱརྠ། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཆོ་ག་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་བསྡུས་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་དག་རྣམ་དག་པས། ། བདུད་ཀྱི་འཚེ་བ་གོ་སྐབས་མེད་མཛད་ཅིང་། ། བསོད་ནམས་ཚོགས་དང་དེ་བཞིན་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། དེ་གཉིས་རབ་རྫོགས་རྒྱུ་དངོས་འགྲོ་ཕན་མཛད། ། སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་དང་སྲིད་མཐའ་བ། ། ལེགས་འགྲོ་དེ་ནས་རང་གི་སེམས་རྟོགས་པ། ། སྔོན་འགྲོ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་རིམ་བཟང་པོས། ། ཆོས་རྒྱལ་ཉིད་བརྙེས་བྱམས་པ་ལ་སོགས་ཕྱིར། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་མཛད་ཕྱོགས་བཅུའི་དཀྱིལ་འཁོར་པ། ། རང་གི་རྣམ་པར་ཐར་པས་ཡང་དག་པར། ། འགྲོ་བ་གདུལ་ཕྱིར་བསྡུས་ཤིང་ལས་ལ་བཞག། རྣམ་པར་ཁྱབ་པ་བསྡུས་པས་རྣམ་འཕྲུལ་བསྟན། ། དེ་ནས་འཛམ་བུའི་རྒྱལ་མཚན་མི་རྣམས་ལ། ། ཕན་ཕྱིར་ཇི་བཞིན་ཆོ་ག་བཟང་པོ་ཡིས། ། ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྐྱོན་མེད་སྟོན་མཛད་པ། ། བདག་དང་གཞན་དོན་ཕུན་སུམ་གནས་བརྙེས་པ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྣམ་འདྲེན་པ། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། འདི་ནི་གོ་རིམ་ངེས་པ་ཙམ། ། གཙོ་བོར་བྱ་ལ་གཞོལ་བ་ཡིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་མཆོག་འདི་ཡི། ། དོན་བསྡུས་བདག་ཉིད་དྲན་ཕྱིར་བྲི། ། གང་དུ་རྣམ་པར་རྨོངས་པའི་གནས། ། དེར་ནི་ཚིག་དོན་འགའ་ཞིག་བརྗོད། ། གཞན་དུ་བློ་གྲོས་ངན་པ་རྣམས། ། སྒྲ་ཙམ་ལ་ཡང་ལོག་པར་རྟོགས། ། དེང་སང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་མཆོག།

In the language of India: Vajradhātumahāmaṇḍalopāyikasarvavajrodayanāmapiṇḍārtha. In the language of Tibet: Rdo rje dbyings kyi dkyil 'khor chen po'i cho ga rdo rje thams cad 'byung ba zhes bya ba'i don bsdus pa (The Condensed Meaning of the Ritual of the Great Vajradhātu Maṇḍala, Entitled "The Source of All Vajras"). Homage to the glorious Vajrasattva! Through the complete purity of one’s own body, speech, and mind, you leave no opportunity for the harm of Māras. Having perfectly completed both the accumulation of merit and the accumulation of wisdom, you act for the benefit of beings through the actual causes of those two. Those hindered by only one more birth and those who have reached the end of existence, as well as those who have gone to happy realms, realize their own minds through the excellent stages of manifest enlightenment and the preliminaries. Having attained the state of a Dharma King, for the sake of Maitreya and others, you emanate maṇḍalas. The deities of the maṇḍalas of the ten directions, through their own liberations, gather beings for the sake of training them and establish them in their activities. By manifesting a pervasive emanation, you display your miraculous power. Then, for the benefit of the people of Jambudvīpa, you demonstrate the faultless maṇḍala of colored powders through the excellent ritual. Having attained the perfect state of the welfare of self and others, I prostrate to the glorious Vajrasattva, the Guide and Lord of Yoga Tantra. This is merely a fixed sequence. Primarily, for those intent on practice, I shall write this summary of the meaning of this supreme maṇḍala ritual so that I may remember it myself. Wherever there is a point of confusion, I shall express some of the words and meanings. Otherwise, those of inferior intellect might even misunderstand the mere terminology. Nowadays, the Mantra Vehicle is supreme...

ཡི་གེའི་དོན་གྱིས་རྣམ་དཀྲུགས་ཤིང་། ། བླ་མ་གཅིག་ནས་གཅིག་འོངས་པའི། ། མན་ངག་རིམ་ལ་གུས་དང་བྲལ། ། དེ་ཕྱིར་བླ་མའི་མན་ངག་གིས། ། འདི་ཡི་སྙིང་པོ་ཅུང་ཟད་བྲི། ། འདིར་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་ཏེ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་དགའ་བ་དང་བདེ་བའི་མཆོག་གི་མཐར་ཐུག་པ་འཐོབ་པ་ལ་སོགས་པའི་དགོས་པ་གཟིགས་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་བསྡུ་བ་བཞེད་པས། ། ཕྱག་འཚལ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་སྨོས་པ་མཛད་དོ། ། དེ་ལ་འདིར་ཅིའི་ཕྱིར་ཕྱག་བཙལ་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་དམ་པའི་སྤྱོད་པ་ཅན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། འདིའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་དང་བ་ནི་ལེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་གཞན་དེ་ལ་དང་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བགེགས་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་བཙལ་བ་ནི་འདུད་པ་སྟེ་སྐད་ཀྱི་བྱིངས་ལས་དེ་སྐད་དུ་བསྟན་པས་སོ། ། རབ་ཀྱི་སྒྲ་ནི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ་དེ་ཡང་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གུས་པ་ཉེ་བར་གནས་པས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཞེས་པ་སྟེ། ལུས་ངག་ཡིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སོ། ། གཞན་དག་འདིར་རིགས་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ཕྱག་འཚལ་བ་ལྔ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཞེས་ཟེར་ན། འདི་སློབ་དཔོན་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་མཛད་ཅེས་གྲུབ་པར་མི་ནུས་པས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། ། སུ་ཞིག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཞེ་ན། རྡོར་སེམས་ཁྱབ་བདག་ཆེན་པོ་ལ། ། ཞེས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཟབ་མོའི་ཆ་བརྗོད་པ་སྟེ།

Disturbed by the literal meaning of the words, And devoid of devotion to the sequence of pith instructions Passed down from one guru to the next, I shall therefore write a brief essence of this Based on the guru’s pith instructions. Here, the Master, having seen the necessity of bestowing empowerment upon the disciple according to the system of the Yoga Tantras—so that they may attain the ultimate supreme joy and bliss in this very life and so forth—and desiring to condense the extensive maṇḍala rituals, composed the extensive explanation beginning with: "With all things, I prostrate..." In this context, why is the prostration performed? It is to demonstrate that one is an individual of noble conduct; to generate faith in others toward the glorious Vajrasattva, who is the object of accomplishment and the cause for attaining all excellence; and also to pacify obstacles. Regarding that, "prostration" (namas) means to bow, as indicated by the verbal root. The word "supreme" (parama) means being most excellent, which is due to the presence of devotion through all of body, speech, and mind. Therefore, "with all things" means with the entirety of body, speech, and mind. As for others who claim that "all things" refers to the five prostrations of the general and specific families, this cannot be established as the Master’s own intent; thus, it is merely a figurative interpretation. To whom is the prostration made? It says: "To Vajrasattva, the Great Pervasive Lord." Here, "Vajra" (rdo rje) expresses the profound aspect.

འདིར་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་དེ་སྙེད་དུ་སྤྲོས་པའི་ཚོགས་བོར་ཏེ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་དང་། འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པར་བྱས་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དང་པོའི་བྱེ་བྲག་མ་ལུས་པ་འགེགས་པས་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན། བསྐལ་པ་དུ་མར་རབ་གོམས་བྱས་པ་ཡི། ། རྒྱུ་དང་རིགས་པའི་ཚུལ་དང་ས་ལ་མཁས། ། གང་གིས་འདུས་བྱས་གྲོང་ཁྱེར་རྣམ་འཇིག་པ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་བརྟན་དེ་འཕགས་བདག་སྩོལ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་གློ་བུར་བའི་དྲི་མ་རྣམས་བསལ་བ་ཁོ་ནར་ཟད་ཀྱི། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཐོག་མ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་མི་ཕྱེད་པས་ན། རབ་ཏུ་བརྟན་ཞིང་དུས་གསུམ་མི་འགྱུར་བར་གནས་པས་སེམས་དཔའ་སྟེ། སེམས་དཔའ་སྔོན་དང་ཐ་མ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། འདི་ནི་རང་འབྱུང་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། གཅིག་པུ་རབ་ཏུ་ཆེ་བའི་ལྷ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལྟར་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ཕྱིར། ། འདི་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་བརྟན་པ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་གང་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་ནི་བཤད་པ་སྟེ། ། བརྟན་པའི་ཕྱིར་ན་དཔའ་ཞེས་བརྗོད། ། ཅེས་གསུངས་ཤིང་། དེ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་ཡང་དེ་ལས་ལྷག་པར་མ་གྱུར་པས་ན། རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ནི། ། དེ་འདིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། ། བརྟན་པའི་ཕྱིར་ན་དཔའ་ཞེས་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོ་ཅན་ཏེ། བསྒྲིབས་པ་དང་མ་བསྒྲིབས་པའི་དུས་དག་ཏུ་ཡང་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་འབྲི་བ་དང་།

Here, the non-conceptual wisdom (jñāna) that has abandoned the collection of conceptual elaborations for as many incalculable eons (asaṃkhyeya-kalpa) as there are, and which has been made utterly stable and free from increase or decrease, is the "Vajra." This is because, by obstructing every single one of the primary [afflictions], it is like a precious jewel-vajra. Thus it is said: "Grant me, O Noble Lord, that stable Vajra-wisdom, Which, through many eons of thorough cultivation, Is skilled in the methods of cause and reasoning and the stages, And which utterly destroys the city of the conditioned." Furthermore, this is merely the removal of adventitious stains; since its own essence is from the beginning indivisible like a vajra, it is "Sattva" (Being) because it remains utterly stable and unchanging throughout the three times. As it is said: "The Sattva without beginning or end, Vajrasattva, the Tathāgata, This is the self-arisen Blessed One, The sole, most magnificent deity." Because it is thus without beginning or end, it is stable even during the state of a sentient being. As it is said: "The mind of all sentient beings Is explained as the 'Vajra'; Because it is stable, it is called 'Sattva'." Since that very essence, when utterly purified, does not become anything superior even on the level of a Buddha, it is said: "The omniscient wisdom, That here is Vajrasattva; Because it is stable, it is called 'Sattva'." Thus, this is the essence of the Dharmakāya. Even during the times of being obscured or unobscured, there is no decrease in its own nature, nor...

འཕེལ་བ་སྤངས་པར་མི་འགྱུར་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ། དེ་བཞིན་དུ་གནས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་དབང་ལས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་དཔེ་མེད་པ་འབྱུང་བ་ནི་རྒྱ་ཆེ་བ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། རྒྱལ་བས་ཆོས་ཉིད་ལུས་མེད་རབ་ཞི་བ། ། གཉིས་མེད་རང་བཞིན་མེད་པར་ཐུགས་ཆུད་ནས། ། གཟུགས་སྐུ་བཟང་པོ་མཚན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ཡིས། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་བཀང་ཞིང་སྟོན་པར་མཛད། ། ཅེས་གསུངས་པས་སོ། ། དེ་ལྟར་དེ་ལྟ་བུར་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་ནི་ཁྱབ་བདག་སྟེ། བརྟན་པ་དང་གཡོ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བ་སྟོན་པས་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་འདི་ནི་ཇི་སྐད་དུ། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ལས། མི་འགྱུར་ཀུན་འགྲོ་ཁྱབ་པ་པོ། ། ཞེས་གསུངས་པས་གསལ་པོར་མཛད་དོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་བཅུ་པའི་བཀོད་པས་ཀྱང་བསྒྲུན་དུ་མེད་པས་ན་ཆེན་པོའི་སྒྲ་ཡིས་བསྟན་པ་སྟེ། རང་བཞིན་དང་། ལས་དང་། རྒྱུ་དག་ཆེ་བས་ན་འདི་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་ཁྱབ་བདག་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་ཆེན་པོས་ཁྱབ་བདག་གོ། ། དེ་ལྟར་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་ང་འདིར་ཅི་ཞིག་བྱེད་ཅེ་ན། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བཤད་བྱ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་དགེ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་ནི་འདིར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དག་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་དགོས་པ་དང་ཐབས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དག་བསྟན་ཏེ། རེ་ཞིག་དང་པོ་ཉིད་དུ་འདི་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་མེད་དེ།

That which is not subject to increase or decrease is as it has been taught: "Whether Tathāgatas arise or do not arise, the suchness of phenomena remains just as it is." Thus, the emergence of the incomparable form bodies from the power of the dharmakāya is its vastness. As it is said: "The Victor, having realized the nature of phenomena—which is bodiless, utterly peaceful, non-dual, and without intrinsic nature—fills and teaches all wandering beings without exception through the excellent form body adorned with the marks." Thus, that which pervades all in such a manner is the pervasive lord; by manifesting appearances throughout all that is stable and moving, it has become exceedingly vast. This profundity and vastness is clearly demonstrated by the statement in the Mañjuśrī-nāma-saṃgīti: "Unchanging, all-pervading, and all-encompassing." Because such a state cannot be rivaled even by the array of the tenth ground bodhisattvas, it is indicated by the term "Great." Since its nature, activity, and cause are great, it is "Great," and since it is also the pervasive lord, it is the "Great Pervasive Lord." Having thus prostrated to the Blessed One, the Great Vajradhara, who is profound and vast, one might ask: "What is to be done here?" To this, it is said: "The maṇḍala ritual shall be explained, the source of all vajras, the virtuous." This is stated so that those possessed of realization may enter; it teaches the purpose and the sublime means. For the time being, there is nothing particularly extraordinary to be said regarding this at the very outset.

སྨྱོན་པའི་ཚིག་ལས་དུར་ཁྲོད་དང་རི་རྩེ་ཉམས་མི་དགའ་བར་ཡུལ་གྱི་བཟང་མོ་དང་ཕྲད་པ་མེད་པ་ལྟ་བུའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དགག་པའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བཤད་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་ན་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་འདི་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས་པས་ཁྱབ་པའི་དངོས་པོའི་སྟོབས་གོམས་ཤིང་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་མ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་དང་མཐུན་པའི་བརྗོད་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱའོ། ཞེས་དམ་བཅའ་བ་ནི་སྙིང་ལ་བབས་པས་ན་སྨྱོན་པའི་ཚིག་ལས་འཕགས་པས་ན་འདི་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡོད་དམ་ཞེས་རྟོག་པར་འགྱུར་གྱི་འདི་ནི་མི་འཚམ་པའི་དག་གོ་ཞེས་ལྡོག་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དེ་ཡང་གང་ཞིག་ཡིན། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་འདི་ན་རབ་ཏུ་མང་སྟེ་འདི་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་ཡོད་ལ། དེ་ནི་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་བཀག་སྟེ། ཁ་ཅིག་གཞན་གྱི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པས། ངན་སོང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པས་སོ། ། ཡང་འདི་ན་བྱ་བའི་རྒྱུད་ལས་རབ་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བའི་དཀའ་ཐུབ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོད་ལ། དེ་ཡང་འདོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པར་གཡེང་བས་ནང་གི་རྣལ་འབྱོར་དང་འགལ་ཞིང་གཅིག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བས་ན་མི་འདོད་ལ། དེ་ཡང་དཔལ་མཆོག་དང་པོ་ལས་བཀག་སྟེ། དཀའ་ཐུབ་སྤྱད་པ་མི་བཟོད་པས། ། སེམས་གཡེངས་གྱུར་ནས་མ་གྲུབ་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པས་སོ། །

To refute the thought that, like the words of a madman, one might encounter a beautiful woman in a cemetery or on a mountain peak in a place of no pleasure, it is said: "The maṇḍala ritual shall be explained." Here, in this Mantra Vehicle, the maṇḍala is so well-known that it is a pervasive reality established by the power of familiarity and not merely by a person's whim. Therefore, the commitment "the maṇḍala ritual shall be explained" is made in accordance with that; because it is not the speech of a madman, one might wonder if there is anything to be said here. This is not a limb of turning back [the opponent] by saying, "This is an improper statement." What, then, is that which is to be explained here? Maṇḍalas are very numerous here; there are maṇḍalas that are external to this [teaching], and those are prohibited in the Mantra Tantras, as it is said: "Some enter the maṇḍala of another family; they enter the maṇḍala of the lower realms," and so forth. Furthermore, in the Kriyā Tantras, there are maṇḍalas for practicing the hardships of asceticism (tapas) with firm resolve, but those are also not to be desired. Because they involve distraction, they contradict internal yoga, and because they are exclusively painful, they are not desired. This is also prohibited in the Śrīparamādya, where it is taught extensively: "Because the practice of asceticism is unbearable, the mind becomes distracted and [the goal] is not accomplished," and so forth.

དེ་བཞིན་དུ་འདི་ན་ཁ་ཅིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པས་བུད་མེད་བསྟེན་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འཛིན་ཅིང་བུད་མེད་བསྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཡོད་ལ། དེ་ཡང་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་ལས་རིང་དུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་འདི་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡོད་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བཟློག་པ་སྲིད་པས་ན་དེ་དགག་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནས་ཇི་སྲིད་རྡོ་རྗེ་འབེབས་པའི་བར་དུ་ལྷ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་སྙེད་ནི་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་མིང་གི་མཚན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་རྣམས་མ་ལུས་པ་བརྗོད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དེ། འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་འབྱུང་བ་ནི་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་པ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། མཆོད་པ་དང་། བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་ཐབས་ཀྱིས་རིམ་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འབྱུང་བར་བྱེད་སྟོན་པར་བྱེད་ལ་གསལ་བར་བྱེད་ཅེས་པའི་བར་དུ་སྟེ། དེས་ནི་ཐེ་ཚོམ་ལས་བཟློག་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་གསལ་བས། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ངེས་པར་གཟུང་བས་འཇུག་ཏུ་རུང་བར་བྱས་སོ། ། དེ་ལྟར་བསྟན་པས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བསྟན་པའི་གཞུང་འདི་ལ་དོན་བྱེད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཅི་ཡང་མེད་པས་འདི་མི་རྩོམ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཀྱིས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་བཤད་ཟིན་ལ།

Similarly, in this context, some who have not understood the intentional language of the Tathāgata take [certain instructions] literally, such as the reliance upon women, and claim that there are maṇḍalas for the reliance upon women. This is not the case, for such things are to be abandoned from afar according to the Vajraśekhara and other tantras. Now, although there is something to be expressed here, one might object: "Is this not merely a special subject matter?" To refute this, the text says, "The Source of All Vajras." From the Vajra Expanse up to the Vajra Descent, the thirty-seven deities are all designated by the name "Vajra"; thus, they are "Vajras." To express all of them without exception is "All." Since these are both "all" and "vajras," they are "All-Vajras." Their "Source" refers to the teaching and clarification of the unerring sequence of the methods for their generation, consecration, offering, and recitation. By clarifying all the maṇḍalas that serve as the basis for dispelling doubt, this establishes the unique maṇḍala as the definitive object of engagement. Thus, although there is a subject matter to be expressed, one might argue that this treatise is unnecessary because it offers no special purpose beyond what is already taught. However, the Blessed One Vajrasattva himself has already explained the maṇḍala rituals in the Root Tantra.

གདུལ་བྱ་ཆེན་པོ་དག་གིས་ནི་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོར་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པ་མཐོང་ཟིན་པས་ན་དེའི་ཆོ་ག་མི་དགོས་སོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སྔར་བཤད་བྱ་སྟེ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གདུལ་བྱ་ཆེན་པོ་དག་ལ་མ་ཡིན་ཡང་། ། ཕྱིས་འབྱུང་བའི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་དགོས་ཤིང་། དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་ནི་ཟུར་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པས་ན་བློ་གྲོས་ཆུང་ངུའི་སྐྱེ་བོ་དག་གིས་ག་ལ་རྟོགས། དེ་བས་ན་དེ་ནི་མ་བཤད་པ་དང་འདྲ་སྟེ། དོན་བྱ་བ་ལ་མཐུ་ཆེ་བ་མ་ཡིན་པས་སོ། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་འདིར་དེ་གསལ་ཞིང་རྫོགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱས་པ་ནི་འདི་རྩོམ་མི་དགོས་པ་སྟེ། འདི་བྱ་རོག་གི་སོ་བརྟག་པའི་བསྟན་བཅོས་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཁ་ཅིག་འདི་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་བརྗོད་བྱ་དེ་འདིས་བརྗོད་པར་བྱེད་དམ་ཅི་མ་ཡིན་ཞེས་རྟོག་པ་སྲིད་ན་འདི་མ་འབྲེལ་བ་ཡོད་དོ། ། གང་ཞིག་གང་མེད་ན་མི་འབྱུང་ལ་གང་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་དེ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་འཁྲུལ་པ་མེད་ཅིང་འདི་ལས་གཞན་གྱི་ཇི་ལྟར་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་བསྟན་པ་འབྱུང་བ་གསལ་པོར་རྟོག་པ་མི་འབྱུང་ལ། འདི་ལས་ནི་ངེས་པར་དེ་འབྱུང་བས་འདི་དག་ཐབས་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བར་ངེས་པས་དེ་ཉིད་ལས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་པའོ། ། དེ་ན་འཇོག་པོའི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་བླང་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྙན་དངགས་ལྟར་འདི་ནུས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་མཚན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་བྱ།

If it is argued that since those of great capacity have already seen the emanation of the maṇḍala on the summit of Mount Meru, the ritual for it is unnecessary, it is said in response: "Therefore, that which was previously explained shall be stated." This means that although it is not for those of great capacity, the ritual of the maṇḍala is necessary for the common people who will arise in the future. Furthermore, since the Blessed One Vajradhara taught it only in brief, how could those of small intelligence understand it? Consequently, it is as if it were not explained at all, as it lacks the power to accomplish the intended purpose. The Master [Abhayākaragupta], in this [work], has clearly and completely analyzed it so that there is no doubt. Therefore, since the ritual of the maṇḍala has been made easy to understand, there is no need to compose this [text], for it is not like a treatise examining the teeth of a crow. Some may doubt its relevance and wonder whether this [work] actually expresses the subject matter. To this, it is said that there is indeed a connection. That which does not arise in the absence of something, but does arise when it is present, is the unerring relationship of cause and effect. Other than this, there is no way to clearly understand how the teaching of all the vajras arises. Since it definitely arises from this, these two are the method and that which arises from it; thus, the connection is that of origination. Therefore, this is not something lacking in efficacy, like the poetic verse on the qualities of obtaining the crest-jewel of the Takṣaka nāga. What is the use of merely understanding its definition?

མ་བག་མར་བླང་བའི་རིམ་པའི་མན་ངག་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་དགོས་པ་དང་འབྲེལ་བ་ཡོད་ཀྱང་དེ་འདོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་དགེ་བའི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདིར་དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་ནས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་ཐུན་མོང་དང་ཁྱད་པར་གྱི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཐོབ་པས་དགེ་ཞིང་དོན་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ་དེ་མི་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལས། རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་སེམས་དཔའ་མཆོག། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་མཛད་པ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ན་འདི་མངོན་པར་མཐོ་བ་དང་ལེགས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བས་ན་དགོས་པའི་དགོས་པ་གྲུབ་པོ། ། དེ་ལྟར་དོན་མཐའ་དག་ལ་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་སྟེ། འདི་ལ་མཁས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དོན་མེད་པར་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པ་ནི་ཟློག་པར་བྱེད་དེ། དུག་ཏུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལས་ལྡོག་ལ། ཞིང་པ་ལ་སོགས་པ་དོན་ཡོད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་འཇུག་པར་བྱེད་དེ། དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པ་འདི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་བྱ་བ་བྱས་པར་འགྱུར་གྱི་མི་བྱ་བ་བྱས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་འདི་ལ་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་དག་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་། དགོས་པ་དང་། ཐབས་དང་། དགོས་པའི་དགོས་པ་དག་བརྗོད་ཅིང་མཐར་ཐུག་པའི་གོ་འཕང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དགོས་པའི་དགོས་པར་རྟོག་པ་ཡང་ཟུར་གྱིས་བསྟན་ནས། ད་ནི་འདིར། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བཤད་བྱ་སྟེ། ཞེས་བྱ་བ་ལས་གླེངས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཇི་ལྟ་བུ། དེ་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་བསམ་པ་དང་།

If it is argued that although the subject matter, purpose, and connection exist in the instructions on the stages of taking a bride, they are not what should be desired, then in order to dispel that, the word "virtuous" is stated. Here, by easily understanding their characteristics and engaging [with the text], one will obtain the common and extraordinary accomplishments (siddhi), thereby becoming virtuous and purposeful; this will be explained later. It is said: "The supreme beings, Vajrasattva and the rest, bestow all accomplishments." Therefore, since all higher rebirth and excellence arise from this, the purpose of the purpose is established. Thus, generating doubt regarding the entire subject matter is a limb of engagement. For those of a wise nature, generating doubt about what is pointless causes them to turn away; for example, one turns away from consuming something when in doubt that it is poison. Conversely, farmers and others engage when in doubt that their efforts will be fruitful. Entering by the power of the actual facts means that one has acted exactly as it should be, and not as something that should not be done. In this way, having stated the subject matter, purpose, method, and purpose of the purpose—which serve as the limbs of engagement for those possessing discernment—and having also indirectly indicated the purpose of the purpose, which is to achieve the ultimate state, now, starting from the words "The maṇḍala ritual shall be explained," one should consider: what is a maṇḍala? How many are there? Why is it called by that name? And so forth.

ཆོ་ག་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཆོ་གའི་སྒྲ་གང་དོན་གང་ཞེས་པ་འདིར་བརྗོད་དེ། གཞུང་འདིའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་འདི་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། ། དེ་ལ་འདིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ་དེ་ནི་སྙིང་པོར་གྱུར་པས་སོ། ། དེ་ལྟར་ནི། ཡན་ལག་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་ཞིང་། ། དབྱངས་དང་ཡི་གེ་རྣམ་བྲལ་བ། ། འདྲེན་དང་ཚོགས་ལས་ཡང་དག་འདས། ། འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོ་མཆོག། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ཇི་ལྟ་བར་རྟོག་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། འདི་ལྟ་བུ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། བླ་ན་མེད་པ་རྟོགས་གྱུར་པ། ། རྒྱལ་བས་གསུངས་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་། ། དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོར་གསུངས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་དང་ཚོགས་ཀྱི་མཐུས་ཡུལ་དང་དུས་དང་དེར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུའི་བཀོད་པ་དཔེ་མེད་པ་སྣང་བ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་བྱ་བ་གསུངས་པས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་སྟེ། གདུལ་བྱའི་ངོར་ངེས་པ་མེད་པར་སྣ་ཚོགས་པའི་སྤྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པའང་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུན་རིང་དུ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པར་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དེ་དང་དེ་རྣམ་པར་སྤངས་པས་བརྙེས་པའོ། ། འོན་ཀྱང་འདི་ནི་རྟོག་པའི་ལམ་དུ་གྱུར་པ་བཀོད་ལ།

Regarding the ritual: what is the ritual, what is the meaning of the word "ritual," and what is its referent? These are explained here, for the subject matter of this treatise is limited to just this much. In this context, what is called the "maṇḍala" is the dharmadhātu, which is non-conceptual by nature, for it is the very essence. Thus it is said: "Completely liberated from all limbs, Free from melody and syllables, Perfectly transcending the leader and the assembly— This is the supreme essence of the maṇḍala." Likewise, the non-conceptual wisdom that realizes the dharmadhātu exactly as it is is also a maṇḍala. The Blessed One has also said: "The unsurpassed bodhicitta realized by all Buddhas— That wisdom spoken of by the Victors Is taught to be the essence of the maṇḍala." Similarly, the manifestation of the incomparable form bodies of the Tathāgatas in specific places and times through the power of former aspirations and the accumulations is also a maṇḍala, because it is taught to be the maṇḍala of the assembly of Buddhas and Bodhisattvas. This is called the "emanation maṇḍala" because it appears in various forms without fixed limitation to the perspective of those to be trained. In this regard, it is not that there is no karmic maturation; for it arises from long-term and intense cultivation, having been attained by abandoning each of its respective discordant factors. Nevertheless, this is presented as a path of conceptualization.

སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་བ་ནི་མོས་པས་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་པར་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དག་ནི་འབྲས་བུའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པས་འབྲས་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་བསྣན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་གྲོལ་བ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་དང་རབ་ཏུ་འདྲ་བར་བསྒོམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ནི་ཇི་ལྟ་བར་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྣམ་པ་འདྲ་བར་མོས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་འབྲས་བུ་ལ་རྒྱུ་དེ་ཇི་ལྟ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་དུ་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་རྟེན་གྱུར་པ་དང་རྣམ་པ་འདྲ་བའང་རུང་སྟེ། རྡུལ་ཚོན་དང་བྲིས་སྐུར་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཇི་ལྟ་བར་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐ་མལ་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དག་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། བདག་མེད་པ་གཉིས་ལ་གཞོལ་བའི་ཤེས་རབ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་སྟེ། འབྲས་བུ་ཉེ་བར་བརྟགས་པ་ལས་གནོད་པ་མེད་པས་སོ། ། དེ་ལྟར་དེ་དག་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་འབྲས་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐོབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་དངོས་པོའི་ཕྱིར་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་དཀྱིལ་ནི་སྙིང་པོའོ། ། འཁོར་ནི་ལེན་པའོ་ཞེས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་དེ་དག་ནི་རྒྱུད་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བརྗོད་དོ། །

The appearance of variety refers to the maṇḍala emanated through devotion, which is also described as being manifold. Thus, because these maṇḍalas are established as the nature of the result, they are designated as "result maṇḍalas" according to the system of Yoga Tantra. Likewise, the particular meditative absorption (samādhi) of the yogin—liberated from ordinary conceptualizations of the mind and mental factors—consists of meditating on a maṇḍala that is highly similar to the form bodies (rūpakāya) of the Tathāgatas. This is called a "maṇḍala emanated according to the way things are" (yathābhūta-nirmāṇa-maṇḍala), because it is a matter of devotion to a similar aspect and because the cause is applied in accordance with its result. Furthermore, whatever serves as the basis for recollecting that emanated maṇḍala, or even that which is similar in aspect, such as those made of colored powders or painted images, is also called a "maṇḍala emanated according to the way things are." Similarly, the wisdom and meditative absorption of yogins that are directed toward the pure dharmadhātu and the two kinds of selflessness during their ordinary state are also called "maṇḍalas," because there is no contradiction in applying the name of the result to the cause. Thus, because they are the actual means for attaining the non-conceptual maṇḍala of the result, they are called "maṇḍalas." As it is said in the Vairocanābhisambodhi Tantra: "Maṇḍa is the essence; ala is taking." In this way, these are described as the maṇḍalas of the condensed tantra.

དེ་ལྟར་བྱས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་དང་། དེའི་རྒྱུ་རིགས་དང་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་འདི་ཙམ་ཞིག་ལ་བྱའོ། ། དེའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡང་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་པ་བདུན་ཏེ། རྒྱས་པར་དབྱེ་བ་ལ་ནི་ཚད་མེད་དོ། ། དེའི་མིང་གི་དོན་ཀྱང་སྙིང་པོ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱེ་བྲག་མེད་པར་བྱས་ཏེ། ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་ན་འབྲས་བུ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་འཛིན་པས་སྙིང་པོ་ཉིད་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བའམ། སྙིང་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་འཛིན་པ་ཡང་ཡིན་པས་སྙིང་པོ་འཛིན་པ་ཞེས་བསྡུའོ། ། རྒྱུ་ནི་སྙིང་པོའི་ཕྱིར་འཛིན་པའམ། སྙིང་པོ་ལ་ལེན་པ་ཞེས་བསྡུའོ། ། དེ་ལྟར་ན་འདིར་འབྲས་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཐབས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། རྒྱུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་པས་འདི་དག་ཐབས་དང་ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་བཅས་པ་སྟེ། འབྲས་བུས་ཀྱང་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལ་ཇི་སྲིད་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་སྒྲུབ་པས་འདིའི་འབྲས་བུའི་འབྲས་བུ་སྟེ། རྒྱུ་ཡི་རྗེས་ལ་བདག་པོའི་ཡུལ་བདག་ཉིད། ། འབྲས་བུའི་སྟོབས་ཀྱིས་དགྲ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ། ། ཞེས་པ་དང་། གཞན་དོན་ཕུན་ཚོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི། ། འབྲས་བུའི་གཙོ་བོར་འདོད་པ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་སོགས་དེ་ལས་གཞན། ། དེ་ཡི་དོན་གྱི་འབྲས་བུར་འདོད། ། ཅེས་གསུངས་པས་སོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་གཞུང་འདིའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ལ།

If one proceeds in this way, that which is called a maṇḍala refers to the level of a buddha and its causes, which consist of the gotra and the path. Its classification is sevenfold according to the perspective as it has been taught, though if classified extensively, it is immeasurable. Regarding the meaning of its name, it is generally defined as "that which holds the essence." More specifically, the result is called "holding the essence" because it holds its own nature, or it is a maṇḍala because it is both the essence and that which holds. The cause is a maṇḍala because it holds for the sake of the essence, or it is a maṇḍala because it takes up the essence. Thus, in this context, the resultant maṇḍala arises from the method, while the maṇḍala of the nature of the cause is the supreme method for attaining it; therefore, these are characterized by a special relationship of method and that which arises from the method. Furthermore, the result of this result is that the result itself accomplishes the benefit and happiness of all wandering beings for as long as space endures. As it is said: "The domain of the master follows the cause; Through the power of the result, one is completely victorious over the enemy." And: "The excellence of the welfare of others is asserted As the primary result of a buddha; Buddhahood and so forth, other than that, Are asserted as the results of its purpose." Therefore, the subject matter to be expressed in this treatise is the maṇḍala.

དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པའི་དོན་དུ་འགྱུར་བས་འདི་དོན་ཆེན་པོར་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར་འབད་པས་བཤད་པར་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་གོ་རིམ་མོམོ། ། དེ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པའི་རིམ་པའི་གཞུང་ནི་འདིར་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཉེ་བར་ཁྲིད་པས་ན་ཐབས་ཡིན་ལ། ཐབས་འདི་ཡང་དེ་ལ་ཡོད་པས་ན་ཐབས་ཅན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་མཐའ་དག་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་ལ་བློ་འཁྲིད་པའི་ཐབས་ཟབ་མོ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འོན་ཀྱང་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་མཐའ་དག་མ་བསྟན་པས་ན་གཙོ་བོར་ནི་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་གཟུང་ལ་གཞན་དག་གི་ཆོ་ག་ཡང་ཤུགས་ལས་གོ་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་བསྡུ་བར་བྱ་བ་ལ་སུ་ཞིག་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཕྱིར། འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ཆེན་པོའི་ཆོ་གས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ཀུན་ལས་བཏུ་བར་བྱའོ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཆོ་ག་མི་འགྲུབ་ཅེས་དགོངས་ལ། ཁོ་བོ་ཆོ་ག་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ཙམ་པ་ཡང་དོན་མེད་ཅེས་དགོངས་པའོ། ། འདིར་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་དབང་བསྐུར་བར་བསྡུའོ། ། འདི་ན་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱིར་བསྙེན་པ་བྱེད་པ་ཡང་རུང་། སློབ་མ་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར་བསྙེན་པའང་རུང་སྟེ།

Furthermore, because this maṇḍala serves the purpose of the entire realm of sentient beings, without exception or remainder, through both cause and result, it is of great significance; therefore, it is appropriate to explain it with diligence. This is the sequence of the path and the result. The textual tradition of the stages for realizing that is here called the "ritual" (vidhi). Because it leads one close [to the goal], it is the "method" (upāya); and because this method exists therein, it is the "possessor of the method" (upāyin). The meaning is that it is the profound method for leading the intellect to realize the entire meaning of the maṇḍala. However, since not all maṇḍalas are taught here, one should primarily adopt the ritual of the colored-powder maṇḍala, while the rituals of others should be understood by implication. Now, in order to show who is a suitable vessel for the master to condense the maṇḍala ritual, it is stated: "For the sake of the yogi who has obtained the samaya and so forth, the maṇḍala ritual should be extracted from all [rituals] by means of the ritual of the great tantra, the Noble Tattvasaṃgraha." The intention is that otherwise the ritual would not be accomplished, and that a mere collection of rituals would also be purposeless. Here, the term "samaya and so forth" includes the empowerment (abhiṣeka). In this context, it is appropriate for those who have obtained the samaya and so forth to perform the approach (sevā) for the sake of siddhi, or it is also appropriate to perform the approach for the sake of conferring the empowerment upon disciples.

བསྙེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པའི་ཆོ་ག་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེས་རྟོག་པ་ལ། དང་པོ་བསྙེན་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པས་དེའི་གོ་རིམ་བརྗོད་དེ། འདི་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་བྱས་པའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པའི་སྒྲིབ་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། དང་པོར་རེ་ཞིག་བདག་མེད་པ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པས་ནང་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཁྲུས་བྱས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པར་བྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་སེམས་ཀྱིས་ཁྲིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདིར་སེམས་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་དེ་སྦྱང་བ་སྔར་བསྟན་ཅིང་། ངག་གི་ཉེས་པ་ནི་སྒྲུབ་སླ་བས་ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་མང་བའི་ཕྱིར་དང་། འདིར་བཟླས་བརྗོད་ལས་གཙོ་བོར་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་མ་འདོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དེའི་འོག་ཏུ་ངག་སྦྱང་བར་བསྟན་ཏོ། ། མཚན་ཉིད་དེ་གཉིས་ལས་བཟློག་པ་ནི་ལུས་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཇུག་ཏུའོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་རྣམ་པར་དག་པའི་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་བདུད་ཀྱིས་གླགས་སུ་གྱུར་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་བསྲུང་བའི་བྱ་བ་ནི། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ཉི་མའི་མེ་ལྟ་བུར་བདག་ཉིད་སྤྲུལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྲིད་བཛྲ་བནྡྷ་བཾ་ཞེས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྨོས་པའོ། ། སྐབས་འདི་ལ་བསམ་པར་བྱ་བ་འགའ་ཡོད་དེ། ཅིས་ན་བསྲུང་བའི་ཆོ་ག་གཞན་སྟོན་པར་བྱེད། རྩ་བའི་རྒྱུད་ཉིད་ལས་ནི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་མཚན་ཙམ་ཞིག། དྲན་ནམ་ཉན་པར་བྱེད་ཀྱང་རུང་། །

Regarding the inquiry, "What is the ritual for meditating on the maṇḍala of approach? What is the ritual for conferring initiation upon the disciples?" the sequence is first stated by teaching the ritual of approach. Here, in order to clear away the obscurations that obstruct the accomplishment of the mudrās, secret mantras, and meditative absorptions (samādhi) through the conduct of body, speech, and mind performed since beginningless time, one should first purify the three—body, speech, and mind—by means of the passage beginning, "First, having performed the internal bath through intense devotion to selflessness," and so forth. In this Mahāyāna system, where it is said, "This world is led by the mind," the mind is primary; therefore, its purification was taught previously. Since verbal faults are easy to accomplish and are extremely numerous for embodied beings, and because the signs of accomplishment are primarily sought here through recitation, the purification of speech is taught immediately after that. Since the body is the opposite of those two characteristics, it is placed at the very end of all. To prevent Māra from finding an opportunity against the practitioner who has purified body, speech, and mind, the activity of protection is taught: "Then, having emanated oneself from the syllable HŪṂ as a blazing vajra like the fire of the sun," and so forth, up to the point where it says, "VAJRA BANDHA VAṂ." There is something to be considered in this context: why is another protection ritual being shown? For the Root Tantra itself states: "Whether one merely remembers or hears the name of Vajrasattva..."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རིགས་སོ་སོའི་བསྲུང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་བུ་རང་གི་ཆོ་ག་ངེས་པ་བོར་ན་གཞན་སྟོན་འདི་ནི་མི་འཚམ་མོ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱིས་འོན་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་དེ། འདི་ན་གང་ཟག་གཉིས་ཏེ་རང་གི་བྱ་བ་ཙམ་སེམས་ཤིང་མཆོག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ནང་གི་བདག་ཉིད་ལ་ལྷག་པར་གཞོལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་། དེ་ལས་གཞན་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་སྤྲོས་པ་ལ་ཞུགས་པས་སློབ་མའི་དོན་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལ་དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ནང་གི་བྱེད་པའི་བསྲུང་བ་ཚེགས་མེད་པ་བསྟན་ཏེ། དེ་ནི་ཆེས་གདམས་པས་དེ་ཙམ་གྱིས་བསྲུང་བར་འགྱུར་ལ། འདི་ནི་གཙོ་ཆེར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སྤྲོས་པ་ལ་ཞུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་ནང་དུ་བྱས་པས་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་བགེགས་ལྡང་བ་རབ་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག་ཏུ་མི་ཟད་པ་དྲག་ཅིང་རྣོ་བ་དག་གིས་བསྲུང་བ་ཆེན་པོ་བྱ་དགོས་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། ཡང་ན་བསྲུང་བ་འདི་ལྟ་བུ་ཡང་ཡོད་ཅེས་རྣམ་གྲངས་ལ་མཁས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྲུང་བ་ཡང་སུན་མི་འབྱིན་པས་སོ། ། གཞན་དག་ན་རེ་བདག་བསྲུང་བ་བསྒོམ་པ་འདིའི་ནང་དུ་མངོན་པར་སངས་མ་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་འགྲོ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་དམ་བཅས་པ་ལ་གནས་པའི་བསྲུང་བ་ནི་དང་པོ་སྟེ་འདིའོ། ། ཕྱིས་ཐུན་མཚམས་དག་ལ་ནི་ནང་གི་བསྲུང་བ་ཙམ་ཞེས་ཟེར་ན་འདི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བསྲུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རབ་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བར་གྱུར་པས་འགྲོ་བ་བགེགས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིར་སུ་ཡི་བསྲུང་བ་ཇི་ལྟར་བསྲུང་དགོས་པ་གང་ཞིག་མཐོང་ཞེ་ན།

One might ask: "Does this not refer to the protection specific to each individual family (kula)? If one discards such a fixed ritual of one's own to teach another, is this not inappropriate?" This is true; however, there is no fault. In this context, there are two types of individuals: the yogi who is intent upon the inner self, contemplating only his own practice and remaining in supreme meditative equipoise; and the other, who engages in the elaborations of the great maṇḍala to act for the benefit of disciples. Regarding the first, the Root Tantra teaches an effortless internal protection. Because that is the most essential instruction, protection is achieved by that alone. However, since this [present case] is primarily concerned with the vajra master engaged in the elaborations of the great maṇḍala, internal and external obstacles arise in great numbers. Therefore, a great protection must be performed using supreme, inexhaustible, fierce, and sharp mantras and mudrās; thus, there is no fault. Alternatively, this is to show expertise in the various enumerations, indicating that "there is also a protection such as this," so as not to invalidate the protection of one's own continuum. Others say: "The first protection is this: the commitment to remain within this meditation on self-protection until one attains manifest buddhahood." If it is argued that later, during the intervals between sessions, it is merely "internal protection," that is not the case. Because the protection maṇḍala has become so vast, beings cannot pass through it as obstacles. If one asks: "Whose protection is this, and how is it to be protected? What is seen [here]?"

རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ཉི་མའི་མེ་ལྟ་བུར་བདག་ཉིད་སྤྲུལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྲུང་བ་པོ་སྟེ། ཉི་མའི་མེ་ནི་མེས་འཇིག་པའི་དུས་ཀྱི་ཉི་མ་བདུན་ཤར་བས་ཐམས་ཅད་མེའི་ཕུང་པོར་འབར་བར་གྱུར་པ་སྟེ་དེ་དང་འདྲ་བའོ། ། ཚིག་ཕྱི་མ་འདི་ཁོ་ནས་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བསྟན་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་འོད་འབར་བ། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདིའི་མཚན་ཉིད་ནི་འཕགས་པ་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་སྦྱོང་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་སོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ན་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བ་དང་དབང་བསྐུར་ཞིང་ཆོ་ག་བྱས་ལ། རང་གི་སྔགས་ཟློས་པས་བགེགས་གཞོམ་མོ། ། དེ་ལ་དབང་བསྐུར་བ་ནི་ཁྲོ་བོ་ཏི་རཱིནྟི་རིའི་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ཉི་མའི་མེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་འདི་ལ་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕྱེད་མའི་འདུག་སྟངས་ཀྱིས་འདུག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཏི་རཱིནྟི་རིའི་བཅིངས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་བླང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྱེད་མའི་འདུག་སྟངས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ཕྱེད་མར་འདུག་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས་རིགས་སོ་སོའི་དབང་བསྐུར་བ་བསྟན་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་རིགས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མགོ་ལ་བཅིངས་པས་དབང་བསྐུར་བར་གསུངས་པས་ན་འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། ཁྲོ་བོ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་སུ་བྱུང་བས་སོ། ། གཞན་དག་ཁྲོ་བོ་ཏི་རཱིནྟི་རི་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ལས་གཞན་དུ་འདོད་པ་དེ་མི་འཐད་དེ།

"Manifesting oneself as the blazing vajra, like the fire of the sun" refers to the protector. The "fire of the sun" is like the seven suns that arise at the time of the world's destruction by fire, causing everything to blaze as a mass of fire; it is similar to that. This latter phrase alone indicates what is called the "blazing vajra," meaning "the blazing light of the nature of the vajra." Its characteristics are taught in the Ārya-sarvadurgati-pariśodhana-tantra. In particular, one should arise from the syllable HŪṂ, receive empowerment, perform the ritual, and destroy obstructors by reciting one's own mantra. Regarding that empowerment: the wrathful deity known as Tiriṇṭiri is the blazing vajra itself, like the fire of the sun; one should empower this [deity] with his very mudrā. Then, sitting in the "half-vajra posture" (vajrārdhaparyaṅka), one should bind the vajra-tiriṇṭiri and receive the vajra-garland empowerment. This "half-vajra posture" means sitting in a half-vajra cross-legged position. As for the "vajra-garland empowerment," it is understood from the Uttara-tantra where, in the explanation of the empowerments for the individual families, it is taught that for the Vajra family, empowerment is conferred by binding a vajra garland upon the head; here it is the same, because this wrathful deity arises from the Vajra family. The claim of others that the wrathful deity Tiriṇṭiri is something other than the blazing vajra is incorrect.

ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭཱ་ལ་ཨ་ན་ལཱརྐ་ཧཱུྃ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཏི་རཱིནྟི་རིའི་ཕྱག་རྒྱས་དབང་བསྐུར་བ་ན་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་ཐ་དད་པ་ཕན་ཚུན་གྱི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་ཡོད་པ་དང་། འཕགས་པ་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་ཡང་ཁྲོ་བོ་ཉི་མའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ན་ཁྲོ་བོ་ཏི་རཱིནྟི་རི་བཅིང་ཞེས་འདི་ཉིད་བསྟན་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གང་དུ་གང་ཞིག་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་དེའི་ཕྱག་རྒྱས་འཇུག་པར་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལ་གོ་ཆ་བྱ་བ་ནི་ཨོཾ་ཊུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་གཉིས་ཀྱིས་གོ་ཆས་གོ་ཆ་བྱས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་པར་བྱས་ལ། དེའི་རྗེས་ལ་ཨོཾ་ཊུཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་སྙིང་གར་མདུད་པ་བཅིང་བའི་ཚུལ་གྱིས་གོ་ཆ་བགོ་བར་བྱ་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་མགྲིན་པ་དང་། ལྟག་པ་དང་། སྙིང་ག་དང་། ནུ་མའི་བར་དང་། ཡང་སྙིང་ག་དང་། མགྲིན་པ་དང་། རྒྱབ་དང་། དཔྲལ་བའི་སྟེང་དུ་མདུད་པ་དར་དཔྱངས་བཅིང་བའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། སྒེག་པ་དང་བཅས་པས་ཐ་མ་ནས་ཙམ་ལ་བཀྲོལ་ཏེ། མཐར་མཉམ་པའི་ཐལ་མོ་དང་། བཛྲ་ཏུ་ཥྱ་ཧོཿཞེས་བཤད་ལ་གོ་ཆ་བགོ་བ་འདི་ནི་རྒྱས་པར་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་གཞན་ལས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་སྦྱོར་བས། ། ཇི་ལྟའི་ཚུལ་བཞིན་བྱེད་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ནས། ། གོ་ཆ་བགོ་བའི་ཚུལ་དུ་བྱ། ། སྤྱི་བོ་དང་ནི་དཔྲལ་བར་གཉིས། ། གློ་གཉིས་དང་ནི་རྒྱབ་ཏུ་གཉིས། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བཅིངས་པ་དང་། ། སངས་རྒྱས་གཙུག་གི་ནོར་བུ་དང་། །

When one is empowered by the tīriṇṭiṇī mudrā consecrated with the mantra oṃ vajrajvālānalārka hūṃ abhiṣiñca māṃ, there is the fault that the mudrā and the mantra, being distinct, would not mutually empower one another. Furthermore, in the Āryasarvadurgatipariśodhana, it is taught that when entering the maṇḍala of the wrathful deity Sūryāgni, one should bind the tīriṇṭiṇī mudrā of that very deity. Likewise, it is taught that one should enter any maṇḍala using the mudrā of whichever deity is the principal one therein. Regarding the application of armor (kavaca): the phrase "having donned the armor with the two syllables oṃ ṭūṃ" is to be explained as follows. Following that, with the syllables oṃ ṭūṃ, one should don the armor by joining the two vajra-fists at the heart in the manner of tying a knot. Similarly, one should perform the manner of tying a knot and a silk streamer at the throat, the nape of the neck, the heart, between the breasts, and again at the heart, the throat, the back, and above the forehead. Finally, with a graceful movement, one should release it from the bottom. At the end, with palms joined in equality, it is said: vajratuṣya hoḥ. This method of donning the armor is also taught extensively in other Yoga Tantras: "By the glorious union of Vajrasattva, Acting according to the proper manner, Having bound the two vajra-fists, One should perform the manner of donning the armor. Two at the crown and the forehead, Two at the two sides and two at the back, Bound with a vajra garland, And the Buddha’s crest-jewel."

དར་བཅིང་ཐབས་སུ་བཅིངས་ནས་ནི། ། འགྱིང་དང་བཅས་པ་མཐའ་ནས་དགྲོལ། ། དར་དཔྱངས་པ་ཡི་ཐབས་བྱས་ན། ། ཐལ་མོ་བརྡབ་པས་བརྟན་པར་བྱ། ། འདི་ཡིས་བསྲུང་བ་བྱས་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཔལ་དང་འདྲ། ། མི་ཆོད་པ་དང་མི་ཕྱེད་པའི། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ནི་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། རིམས་དང་དུག་དང་དབྱིག་དུག་ནད། ། མཁའ་འགྲོས་གཙེས་དང་གདོན་རྣམས་དང་། ། ཡན་ལག་མ་རུང་བྱེད་པ་ཀུན། ། འདི་ཡིས་བསྲུང་ན་ཡོང་མི་ཚུགས། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ལ། དབུ་རྒྱན་བཅིང་བས་བཅིངས་པ་ནི། ། འགྱིང་ཞིང་མཐའ་ནས་དགྲོལ་བར་བྱ། ། དར་གྱི་མཐའ་མ་འཕྱང་བ་ལྟར། ། བྱས་ཏེ་ཐལ་མོ་བརྡབ་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་ཁྱད་པར་ཅན་དབང་བསྐུར་ཞིང་ཆོ་ག་དགོས་པ་དེས་བསྲུང་བ་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་བསྲུང་བ་བྱ་ཞེ་ན། ། བྱ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པས་བསྲུང་སྟེ། དེར་ནི་མཚན་མ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བས་བསྲུང་བ་ཐམས་ཅད་རྫས་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། ལས་ཀུན་བྱེད་པའི་གསང་སྔགས་སམ། ། ཡང་ན་བགེགས་ཀྱི་དགྲས་ཀྱང་རུང་། ། ངེས་པར་ཡུངས་ཀར་ལ་སོགས་པས། ། དང་པོར་ཀུན་དུ་བསལ་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདིར་ནི་ནང་གི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་མཐུའི་དབང་ལས་བྱུང་བའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་པས་རྫས་དེ་ལྟ་བུ་ལ་མི་ལྟོས་ཏེ། དེས་ན་ཁྲོ་བོའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་ཐོག་མར་བགེགས་རབ་ཏུ་དྲག་པོ་དག་ལ་བསྣུན་ཏེ། དེ་ཡང་རང་གི་ལག་གི་རྡོ་རྗེས་བརྒྱབ་ཅིང་བསད་པའོ། ། བགེགས་བར་མ་རྣམས་ནི་བསྲེག་པ་སྟེ།

Having bound it in the manner of a silk scarf, one should release it from the ends with a majestic air. Having performed the method of the hanging silk streamers, one should stabilize it by clapping the palms. By performing this protection, one becomes like the glorious Vajrasattva. The vajra body, which is indestructible and indivisible, will be perfectly accomplished. If one is protected by this, one will not be harmed by fevers, poisons, or mineral toxins, nor by the harassment of ḍākinīs, malevolent spirits, or any that cause the limbs to become impaired. This is the mudrā called "Glorious Vajra." Thus it is said. Furthermore, in that same text: "Having bound it with the crown-binding, one should release it from the ends with a majestic air. Acting as if the ends of the silk were hanging down, one should clap the palms." Thus it is said. In that way, the protection should be performed by that which is necessary for the empowerment and ritual of the distinguished yoga. If one asks how the protection is to be performed: it is performed in a manner that is superior to the Action Tantras. In those, because they delight in signs, all protections depend upon substances. As it is said: "Whether it be the secret mantra that performs all activities, or even the 'Enemy of Obstacles,' one must first thoroughly dispel [obstacles] with white mustard seeds and the like." Here, however, because accomplishment is achieved through the mere mantras and mudrās arising from the power of internal yoga, one does not depend on such substances. Therefore, one first strikes the most violent obstacles with the mantras and mudrās of the wrathful deities; that is, one strikes and slays them with the vajra in one's own hand. As for the intermediate obstacles, they are to be burned.

རྡོ་རྗེ་ལས་མེའི་འོད་འཕྲོས་པས་ཚིག་ཅིང་གདུངས་ཏེ་བྱེར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བགེགས་རབ་ཏུ་ཕྲ་མོ་མཐུ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་རྣམས་ནི་དེ་ཙམ་དུ་ཚར་བཅད་པ་ལ་མ་ལྟོས་པས་ན་བཅིང་བ་ཙམ་ཞིག་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་རང་གི་ལག་གི་རྡོ་རྗེའི་འོད་འཕྲོས་པས་དེ་དག་བཅིང་བ་ལྔས་བཅིངས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟར་བགེགས་བསྐྲད་པར་བྱས་ནས། ད་ནི་ཕྱོགས་བཅིང་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིར་མདོར་བསྡུ་ན་རྡོ་རྗེ་མེ་ལ་སོགས་པ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་བར་དུ་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཐ་དད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ཉི་མའི་མེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ནའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པས་བྱའི་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་ལྷག་པར་གནས་པ་དང་དང་པོར་བསྐྱེད་པས་སོ། ། དེ་ནས་ལྷ་འདི་དག་གི་རང་རང་གི་རྣམ་པར་ཐར་པ་བསྡུས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཁོ་ནའོ་ཞེས་དམིགས་པར་ཡང་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ན་འདི་དག་རེ་རེ་ལ་ཡང་བསྐྱེད་པ་དང་དབང་བསྐུར་བ་དང་གོ་ཆ་བགོ་བའི་བྱ་བས་མཐའ་མེད་པའི་སྤྲོས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་ཐོག་མར་ནི་འོག་བཅིངས་ཏེ། བསྲུང་བ་འདི་ནི་ཕལ་ཆེར་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྡུལ་ཚོན་གྱི་བྱ་བ་དང་ཡང་འབྲེལ་ལ། ས་ལས་བགེགས་འབྱུང་བ་མང་བས་ན་འདི་ལྟར་ལྷ་མ་ཡིན་མ་རུངས་པ་དང་། ཀླུ་མ་རུངས་པ་དང་། ས་བདག་མ་རུངས་པ་དང་། ཐ་ན་རྐང་གིས་འགྲོ་བའི་སྲིན་བུ་དག་ཀྱང་འོག་ནས་ལྡང་བས་གནོད་པ་སྐྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་བསྲུང་བ་སྟེ། འོག་ནས་ས་འགས་གཡོ་བར་བྱེད། ། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །

This is because the light of fire radiates from the vajra, causing [the obstructors] to be scorched, tormented, and dispersed. As for the extremely subtle obstructors of very little power, since they do not require such a thorough subjugation, one should merely perform the binding. In that regard, one should visualize that the light radiating from the vajra in one’s own hand binds them with the fivefold binding. Having thus expelled the obstructors, in order to now perform the binding of the directions and so forth, the text mentions "the vajra binding" and so on. To summarize here: all the various mantras and mudrās, from the vajra fire up to Vajra Hūṃkāra, must be performed while abiding in the yoga of the blazing vajra alone, like the fire of the sun, and not by any other means; for that is the primary state of abiding and the initial generation for the sake of protection. Furthermore, one should also focus on the thought that the Blessed One himself is the condensed liberation of each of these deities. Otherwise, an endless proliferation would arise from having to perform the activities of generation, empowerment, and donning armor for each of them individually. In that context, first the lower direction is bound. This protection is mostly connected to the activities of the colored powders in the maṇḍala. Since many obstructors arise from the earth, it is necessary to protect against them in this way. This is because malicious asuras, malicious nāgas, malicious lords of the earth, and even the insects that crawl on the ground may arise from below and cause harm. Therefore, it is protected, as it is said: "From below, the earth cracks and trembles."

སྟེང་གི་བསྲུང་བ་གཉིས་ནི་ལྷའི་གདོན་མཐུ་ཆེན་པོ་དག་སྟེང་ནས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སྟེང་ནས་མཐུ་ཆེན་ལྷ་རྣམས་སོ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཕྱོགས་དེ་ན་བདུད་སྡིག་ཅན་གྱི་དཔུང་གནས་པས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱང་ལན་གཉིས་སུ་བཅིང་སྟེ། དྲི་ཟ་རྣམས་དང་ལྷ་རྣམས་ཕྱོགས་དེ་ནས་ཀྱང་དབང་བྱེད་པས་སོ། ། དེ་ནས་ནུབ་བཅིང་བ་ནི་སྤྲིན་དང་སེར་བ་དང་ཆར་དག་ཆེས་དཀྱིལ་འཁོར་དང་མི་འཕྲོད་ལ་དེ་དག་ཀླུ་རྣམས་ཀྱིས་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ཀླུ་རྣམས་ནི་ཕལ་ཆེར་འཛམ་བུའི་གླིང་འདིའི་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་ཀླུའི་གྲོང་ཁྱེར་ལོངས་སྤྱོད་ལྡན་ན་གནས་པས་སོ། ། ད་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཕྱོགས་བཅིང་བའི་ཆོ་ག་དེ་དག་ཁོ་ནས་མཚམས་ཀྱང་བཅིང་ངོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་དང་མཚམས་དང་འོག་དང་སྟེང་གི་བགེགས་ཚར་བཅད་པ་བྱས་ལ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཤར་ཕྱོགས་བཅིང་བས་ཤར་ལྷོ་བཅིངས་ལ། ནུབ་ཕྱོགས་བཅིང་བས་ནུབ་བྱང་བཅིངས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷོ་བཅིང་བས་ལྷོ་ནུབ་བཅིང་ཞིང་། བྱང་བཅིང་བས་བྱང་ཤར་བཅིང་ཞེས་འོག་ཏུ་ཡང་སྦྱར་ཏེ། དང་པོ་དང་མེ་ལྷ་དག་ལྷའི་རིགས་སུ་འདྲ་བ་དང་། གཤིན་རྗེ་དང་སྲིན་པོ་དག། ལས་དང་ལོངས་སྤྱོད་འདྲ་ཞིང་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་གནས་པ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་དང་། ཀླུ་དང་རླུང་ལྷ་དག་ལས་མཐུན་པ་ལ་གནས་ཏེ་ཀླུ་རྣམས་ཀྱིས་སེར་བུ་དང་ཡུལ་ངན་པ་དང་བ་མོ་དག་བྱེད་པ་ལྟར་རླུང་ལྷ་ཡང་དེ་བཞིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་འབྱུང་པོ་དག་རིགས་གཅིག་པ་དང་ལས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དག་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུ་མཚན་ཏེ།

The two protections for the zenith are for the purpose of warding off the powerful spirits of the gods (deva) who emerge from above, as it is said: "From above are the powerful gods." This is because the host of the wicked Māra resides in that direction. Likewise, the eastern direction is also bound twice, because the gandharvas and the gods exercise power from that direction as well. Then, the binding of the west is because clouds, hail, and rain are highly incompatible with the maṇḍala, and these are produced by the nāgas; furthermore, the nāgas mostly reside in the city of the nāgas called Bhogavatī in the western ocean of this Jambudvīpa. Now, in order to show that the master [Abhayākaragupta] taught that the boundaries are also bound by those very same rituals for binding the directions, he says: "Having subdued the obstructors of the directions, the intermediate points, below, and above." Binding the east binds the southeast; binding the west binds the northwest. Likewise, binding the south binds the southwest, and binding the north binds the northeast—this should also be applied to the nadir. The reasons are as follows: first, because Indra and Agni are similar in their divine lineage; because Yama and the rākṣasas are similar in their activities and enjoyments, and because they occupy the same general and specific locations; because the nāgas and the wind god (vāyu) share similar activities, since the wind god acts in the same way as the nāgas produce breezes, foul weather, and frost; and because the yakṣas and the bhūtas are of the same class and similar in their activities and enjoyments. These are the underlying reasons.

དེ་དག་ཐམས་ཅད་བགེགས་སུ་གཅིག་པ་ཁོ་ནས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་བསྲུང་བ་རེ་རེ་ཞིག་རིགས་རེ་རེ་ལ་བསྟན་པར་ཟད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཏོར་མ་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་གནོད་སྦྱིན་དག་བར་དུ་གཅོད་པ་ལ་བརྩོན་པས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱང་བཅིང་བས་བཅིངས་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཇུག་ཏུ་ལྷོ་བཅིངས་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་གཤིན་རྗེའི་ལུང་གིས་འཇུག་ལ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ལྷག་པའི་བསམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་འགྲོ་བ་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་ལ་མི་བརྩོན་པས། འདི་དག་གི་གནོད་པ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་ཐ་མར་བསྲུང་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྲུང་བ་བྱས་ལ་རབ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བཅིང་བ་ནི་ཇི་ལྟར་བྱ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཙནྡན་དམར་པོས་བྱུག་པ་ཡི། ། སེང་ལྡེང་ཕུར་བུ་མཛུབ་གང་ལ། ། རྣོན་པོར་བྱས་པ་བཞི་དག་ལ། ། སྐུད་པ་དམར་པོ་དག་གིས་དཀྲིས། ། རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུ་བརྒྱར་བསྔགས་ཏེ། ། གནས་སམ་ཁྱིམ་དག་ཏུ་ཡང་རུང་། ། ཁུ་ཚུར་གྱིས་ནི་ཕྱོགས་བཞིར་གདབ། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པའི་རིག་སྔགས་ཀྱིས། ། ཚོན་སྣ་ལྔ་ཡི་སྲད་བུ་ལ། ། ལན་བརྒྱར་བསྔགས་ནས་དང་པོར་དེར། ། ཕུར་བུ་རྣམས་ལ་བྲེ་བར་བྱ། ། ཕུར་བུ་རྡོ་རྗེ་འདྲ་བའམ། ། ཡང་ན་རྩེ་གཅིག་སྦོམ་པོ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུ་ལན་བརྒྱ་རུ། ། མངོན་པར་བསྔགས་པ་བྱས་པ་དག། ལྷ་ཡི་གནས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི། ། གྲྭ་བཞིར་ཀུན་དུ་གདབ་པར་བྱ། ། ཡང་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རོལ་དུ། ། བཏབ་ནས་ལས་རྣམས་རབ་ཏུ་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུའི་ཆོ་ག་འདི། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པར་ཤེས་པར་བྱ། །

All of these are exclusively obstacles, and thus each protection is taught for each respective class in the Root Tantra. Likewise, because yakṣas strive to create obstacles for those who desire the torma and so forth, they are immediately bound by the northern binding. At the end of all [protections], the southern binding is applied because the Lords of Death (Yama) act by the command of the Dharma King Yama. Since the Vajra Master, possessing the perfect extraordinary resolve, does not strive to create obstacles for the complete protection of wandering beings, the harm from these [beings] is not very imminent; therefore, they are protected last. Regarding the statement, "Having performed the protection of the Vajra Action Maṇḍala, one should bestow [the empowerment]," the method for binding the maṇḍala is as follows from the Action Tantra: "With red sandalwood [paste], smear four khadira wood stakes one finger-breadth long, made sharp, and wrapped with red thread. Having consecrated the vajra stakes one hundred times, whether in a site or a house, strike them in the four directions with the fist. With the vidyā-mantra that performs all activities, consecrate a cord of five-colored threads one hundred times and first tie it to the stakes. The stakes should be like vajras, or else single-pointed and thick. Having consecrated the vajra stakes one hundred times, they should be driven into all four corners outside the deity's abode. Alternatively, having driven them outside the maṇḍala, one should thoroughly perform the activities. This ritual of the vajra stakes should be known to perform all activities."

སྒྲུབ་ཚེ་འདི་ལ་བགེགས་མེད་ཅིང་། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་དངོས་གྲུབ་འཐོབ། ། ཅེས་གསུངས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་འགྲམ་ལོགས་བཞིར། ། སེང་ལྡེང་ཕུར་བུ་བཞི་བཙུགས་ཏེ། ། ཚོན་སྐུད་ཁ་དོག་སྣ་ལྔ་ལས། ། འཁོར་བར་དམ་དུ་བྲེ་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་བཅིང་བ་དང་། ། འཁོར་ཡུག་བཅིང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་འདིར་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བྱ་བ་ལ་མི་ལྟོས་ཀྱིས། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དང་འདྲ་བར་བགེགས་ཀྱིས་འཇུག་པར་དཀའ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཅིང་བ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། རབ་སྦྱིན་པར་ཡང་བྱ་བའི་རྒྱུད་དུ་ནི། རྡོ་རྗེ་ར་བས་སྔགས་པ་ཡིས། ། ལྕགས་ཀྱི་ཕྱེ་མས་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཞེས་པ་དང་། དེ་ནས་ཆོ་ག་འདི་དག་བྱ། ། སོ་སོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རི་མོའི་མཐའ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་བྱ་བར་གསུངས། ། དབུས་ཀྱི་ངོས་རྣམས་དག་ཏུ་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་བསྒྲེང་བའི་ཕྲེང་བ་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ར་བའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། གོ་ཆ་དེ་ནི་བྱ་བར་བསྟན། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་བཞུགས་ནས་སུ། ། རྫས་རྣམས་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདིར་ནི་དེ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པོ། ། འདིའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འོག་ནས་འཆད་པས་འདིར་མ་སྨོས་སོ། ། སླར་ཡང་ནང་གི་ར་བ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ལྕགས་ཀྱི་ཕྱེ་མས་སྔ་མ་བཞིན་བྱ་བའི་རྒྱུད་དུའོ། ། འདིར་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། འོ་ན་ར་བ་དང་ནང་གི་ར་བ་ལ་བྱེ་བྲག་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།

It is said: "During the practice, there shall be no obstacles, and the practitioner will attain the siddhis." Furthermore, it is said: "On the four sides of the maṇḍala, four stakes of acacia wood should be driven in, and a five-colored thread should be tightly stretched around them in a circle." This is called "binding the maṇḍala" and "binding the perimeter." In this Yoga Tantra, one does not depend on such external activities; rather, by means of the vajra-activity mantra and mudrā itself, a maṇḍala is bound that is similarly difficult for obstructors to enter. In the Kriyā Tantra, it is also said: "The mantra practitioner should create a vajra-fence with iron filings," and: "Then, perform these rituals: at the edges of the drawings in each direction, one should make three-pronged vajras; on the central sides as well, one should make a garland of upright vajras. By means of the secret mantra of the vajra-fence, that armor is taught to be made. Having sat in the center of that, one should thoroughly accomplish the substances." Here, as before, this is accomplished by the vajra-activity mantra and mudrā itself. The mudrā for this will be explained below, so it is not mentioned here. Furthermore, regarding the phrase "the inner fence," this also refers to the Kriyā Tantra where it is to be made with iron filings as before. Here, however, it is done by the mantra and mudrā of Vajra-Hūṃkāra. If one asks, "What is the distinction between the fence and the inner fence?"

ར་བ་ནི་ཀུན་ནས་གྲུ་བཞི་ལྷམ་པ་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་ཚད་དང་མཉམ་པ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། ནང་གི་ར་བ་ནི་ཀུན་ནས་ཟླུམ་པོ་བཅོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིའི་ཚད་དུ་གྱུར་པའོ། ། རི་མོ་ལ་ཡང་ར་བ་ནི་ཐིག་གྲུ་བཞིར་བཏབ་པ་ཇི་སྲིད་མ་ལུས་པར་བསྐོར་ལ། ནང་གི་ར་བ་ནི་ཟླུམ་པོར་དཀྱིལ་འཁོར་ཁོ་ན་བསྐོར་བའོ། ། འོ་ན་སློབ་དཔོན་རབ་འབྱོར་བསྐྱངས་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་ཡང་གྲྭ་བཞིར་མཛད་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། གང་དུ་དེ་གྲུ་བཞིར་བྱས་པ་དེར་ནི་བཅོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིའི་སྙིང་པོ་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་གནས་ཆེན་པོ་གཙོ་བོར་མཛད་པ་དགོངས་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཅོམ་པ་དང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིར་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཆེན་པོ་བརྙེས་ནས། མི་མཇེད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིར་མཛད་པ་རྒྱས་པས་འདུལ་བའི་ཞིང་དུ་མཛད་པ་ལྟར་སྔགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས་ཀྱང་དེ་དེ་བཞིན་དུ་སྤྱད་པའི་ཕྱིར་ར་བ་དང་ནང་གི་ར་བ་གཉིས་ཀྱི་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་དྲ་བ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ཡང་བྱ་བའི་རྒྱུད་ལས་ནི། ། རྡོ་རྗེའི་དྲ་བ་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། ལན་བརྒྱར་བསྔགས་པའི་ཕྱེ་མ་ལས། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་འཁོར་ཡུག་ཏུ། ། བྲིས་ན་རྡོ་རྗེའི་དྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་དང་། ཆོ་ག་འདི་ཡི་ཕྱི་ནང་དུ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་དྲ་བ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲ་བའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། ཤིན་ཏུ་ཐུབ་པར་དཀའ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ།

The outer enclosure is perfectly square and equal in size to the great trichiliocosm, while the inner enclosure is circular and equal in size to this Sahā world system. In the drawing as well, the outer enclosure is to be drawn as a square line extending to the very end, whereas the inner enclosure is to be drawn as a circle, the maṇḍala itself. One might ask: "How is it that the master Subhūtipālita made the vajra enclosure square?" In those instances where it is made square, he intended to emphasize the summit of Mount Meru—the heart of this Sahā world system—which is the primary great site of the Yoga Tantras. Furthermore, just as the Blessed One attained great enlightenment in this Sahā world system and made this Sahā world system his field of activity through extensive deeds to be tamed, the lord of mantrins likewise acts in that same way to consecrate the fields of both the outer and inner enclosures. Regarding the phrase "bestow the vajra net," in the Action Tantras it is said: "By means of the secret mantra of the vajra net, If one draws a vajra garland as a perimeter From powder consecrated a hundred times, It becomes a vajra net." And: "Within and without this ritual, By means of the vajra-like net And the secret mantra of the vajra net, It shall become utterly invincible."

ཕྱི་ནང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིའི་དྲ་བ་ཕྱིའི་རྡོ་རྗེ་ར་བའི་ཕྱི་རོལ་ཁོ་ན་ཡིན། ནང་གི་དྲ་བ་ནི་ཐིག་ཟླུམ་པོས་བསྐོར་བའི་མེའི་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བའི་ནང་དུའོ་ཞེས་བྱ་བ་བླ་མའི་ལུང་ངོ་། ། དེ་ལྟ་བུར་ཡང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་འདིར་ནི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་འགྲུབ་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བྱ་བ་ལ་མི་ལྟོས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཡང་དེའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་འོག་ནས་སྟོན་ཏོ། ། གཞན་དག་ནི་ཡེ་ཤེས་དབབ་པའི་དུས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བར་འདོད། དེ་ལ་དྲ་བ་ནི་ར་བ་དང་འཚམ་པར་སྟེང་གཡོགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གཟེབ་བྲིའོ། ། དེ་ལྟར་ན། བསྐྲད་པ་དང་ནི་འོག་བཅིང་དང་། ། སྟེང་ཡང་བཅིང་ཞིང་འཁོར་ཡུག་ཏུ། ། མཚམས་བཅད་ཕྱོགས་ཀྱང་བཅིང་བྱ་ཞིང་། ། རྡོ་རྗེ་ར་བ་དྲ་བ་བྱ། ། རྒྱུད་དང་སློབ་དཔོན་ལུང་དག་གིས། ། བདག་དང་རྫས་དང་ལྷ་ཡང་བསྲུང་། ། གསང་སྔགས་དག་གིས་ཕྱི་ནང་དུ། ། བགེགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བཟློག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་འདིར་ནང་གི་བྱ་བ་ཙམ་གྱིས་བསྒྲུབས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས། ། སྲུང་བའི་ཆོ་ག་བྱས་པ་ལ། ། བགེགས་ནི་མེད་ཀྱི་མ་འཇིགས་ཤིག། ཅེས་གསུངས་པས་བསྲུང་བ་ལས་མི་འཇིགས་པ་རྙེད་ཅིང་དེ་ལས་བགེགས་མེད་པར་གྱུར་པ་ལས་གྲུབ་པ་ནི་འདིའི་དགོས་པ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། འཇིགས་ལས་ལྷག་པའི་བགེགས་གཞན་མེད། ། ཅེས་གསུངས་པའི་བགེགས་ལྡང་བའི་ཕྱིར་རོ། །

Regarding the terms "outer" and "inner": the outer lattice is exclusively the exterior of the outer vajra fence. The inner lattice is within the garland of fire-light encircled by a circular line; such is the oral instruction of the guru. Furthermore, in this Yoga Tantra, because accomplishment is achieved through mantra and mudrā, one does not depend upon external activities. The "vajra-binding" is the vajra-shackle; the mudrā for this is the action mudrā, which will be shown below. Others maintain that the vajra-binding occurs at the time of the descent of wisdom. In that context, the lattice should be drawn as a vajra canopy above, corresponding to the fence. Thus: "Expelling, binding the ground, Binding the space above, and the perimeter; Delimiting the boundary and binding the directions, One should construct the vajra fence and lattice. Through the tantras and the preceptor’s instructions, One protects oneself, the ritual substances, and the deity. With secret mantras, both outside and inside, All obstructing spirits are to be repelled." This, as taught in the tantra, is accomplished here through internal activities alone. From the Vajraśekhara: "When the protective ritual has been performed, there are no obstructing spirits; do not be afraid." Because of this, one finds fearlessness through protection, and since obstructing spirits are thereby eliminated, accomplishment is achieved; this is the purpose. Otherwise, as the Root Tantra states: "There is no obstacle greater than fear," for obstacles would then arise.

དེ་ལྟར་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་རྣམ་པར་དག་པ་བསྲུང་བ་ཆེན་པོས་བསྲུང་བ་དེ་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པ་ལ་འཇུག་དགོས་ཤིང་། དེ་ཡང་ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བརྟེན་པས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མདུན་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལན་ཅིག་གཡས་ནས་བསྐོར་བས་ཁང་པ་བརྩེགས་མ་དང་བཅས་པ་ལྷ་རྣམས་འགྲུབ་པས་ན་འདིས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་གཡས་ནས་བསྐོར་བས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྤྲུལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཞན་དག་ནི་ལྷ་ཇི་སྙེད་པའི་གྲངས་ཀྱི་ཕྱིར་འགྱེད་པར་གཡས་ནས་བསྐོར་བས་ལྷ་རྣམས་འབའ་ཞིག་ནམ་མཁའ་ལ་བསམ་གྱི། ཁང་པ་བརྩེགས་མ་མེད་ཅེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པར་ཞུགས་ནས། ད་ནི་ཚོགས་བསགས་པའི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པར་བསྟན་པ་དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བློས་མངོན་སུམ་དང་འདྲ་བར་དམིགས་ལ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་སྨོས་སོ། ། འདིར་བསམ་པར་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཡོད་དེ་ཁ་ཅིག་ན་རེ་གང་དུ་ཡང་དང་པོར་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་། དེ་ནས་མཆོད་པ་དང་། སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། བསྐུལ་བ་དང་། གསོལ་བ་གདབ་པའི་མཐར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། འོག་ནས་སློབ་མ་འཇུག་པ་ལ་ཡང་རིམ་པ་དེ་ལྟར་བྱས་པས་འདིར་ཡང་གོ་རིམ་དེ་ཉིད་བླང་ངོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །

Thus, having protected the body, speech, and mind through the great protection of complete purity, one must engage in the accumulation of merit in order to attain manifest enlightenment in this very life. Furthermore, since that is accomplished by relying upon a sublime object, it is said: "Then, by means of the vajra-wheel mudrā, one should manifest the great maṇḍala of the vajra expanse right before oneself," and so forth. By performing the mantra and mudrā once while circling from the right, the deities together with the multi-storied palace are accomplished; therefore, it is said that by circling from the right in all directions, all maṇḍalas are emanated. Others, however, perform the circling from the right to distribute [the offerings] according to the number of deities, visualizing the deities alone in the sky. It is said, "There is no multi-storied house." Having thus entered the emanated maṇḍala, the explanation of engaging in the activity of accumulating the collections is now presented: "Then, visualize the maṇḍala as if it were directly present before the mind, and make perfect offerings with flowers and so forth," and so on, as stated at length. Here, there is a certain point to be considered: some say that in some traditions, one first performs homage, then offerings, confession of misdeeds, rejoicing, requesting [the buddhas to turn the wheel of Dharma], and supplication, followed by the dedication at the end; and since that same sequence is followed when admitting disciples below, one should adopt that very order here as well.

དེ་བཞིན་དུ་འཆད་པར་གྱུར་པ་ལས་དེ་ལྟར་མཆོད་པ་རྣམ་པ་ཉི་ཤུས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་མཆོད་པ་བཅོ་བརྒྱད་ལས་མ་སྨོས་པས་མཆོད་པ་གཉིས་གཞན་ནས་འདིར་དྲང་ངོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་ལ་བརྗོད་པ་བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་འདི་ལ་ཡང་གནོད་པ་མེད། འདིར་དང་པོ་མཆོད་པ་དང་ཕྱག་བཙལ་བ་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པའི་བར་དུ་བྱས་ལ། ཡང་མཆོད་པ་བཅོ་བརྒྱད་བྱས་ནས་བདག་དབུལ་བ་དང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དང་། སྡོམ་པ་གཟུང་བ་བསྟན་པ་འདི་ལ་ཉེས་པ་མེད་པ་ནི་རྒྱུད་དང་མདོ་སྡེ་དང་དེ་དང་དེར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པས་དང་པོ་མཆོད་པ་བཀོད་པས་མཆོད་ལ། དེ་ནས་ཕྱག་བཙལ་བར་སྣང་ལ་ཁ་ཅིག་ཏུ་རིམ་པ་གཞན་དུ་ཡང་སྣང་བ་འདི་ལ་ངེས་པར་གཅིག་བསྒྲུབ་པའི་ངེས་པ་མེད་པས་གོང་དུ་གང་བསྟན་པ་ཉིད་ཚད་མར་བྱའོ། ། གང་དུ་ཡང་ལུང་མཐོང་བ་དང་འགལ་བར་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ལམ་འདིར་མེད་ཀྱི་ལུང་གི་ལུང་གཞན་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་མ་གཏོགས་སོ། ། འདོད་པ་གཉིས་པ་ལ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་འདིར་མཆོད་པ་གཉིས་གང་དག་དྲང་ཞེ་ན། འོག་ནས་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་གི་སྐབས་ནས་ཡོན་ཆབ་དང་བཤོས་དབུལ་བ་འབྱུང་བས་འདིར་དྲང་བར་རིགས་ཏེ། ཡོན་ཆབ་ནི་མཆོད་པ་གཞན་གྱི་སྔོན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རིགས་ལ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལས་རོ་ཡང་འདིར་སྨོས་ཏེ་དེས་ན་གཉིས་འདིར་དྲང་ངོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཡོན་ཆབ་ནི་གང་དུ་ལྷ་སྤྱན་དྲང་བ་དེར་དབུལ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་སྐད་དུ་དེ་ནས་སྤོབས་པའི་བློ་གྲོས་གཡོག་འཁོར་དང་བཅས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསུ་ནས།

Similarly, regarding the statement, "In the manner to be explained, one should perfectly worship all the Tathāgatas with the twenty types of offerings," some say that since only eighteen offerings are mentioned here, two other offerings must be drawn in from elsewhere. While the first [position] is indeed easy to explain, it is nonetheless not without merit. Here, one should first perform the offerings and prostrations; then, having performed the sequence from the confession of misdeeds up to the supplication, one performs the eighteen offerings again, followed by the offering of oneself, the dedication, and the taking of vows. There is no fault in this presentation, for in various tantras and sūtras, bodhisattvas and others are seen to first arrange and present offerings, and then perform prostrations; in some cases, the sequence appears otherwise. Since there is no certainty that one must establish a single fixed order, what was taught above should be taken as authoritative. In this path of mantra, there is no need to act in contradiction to whatever scriptural authority is seen, except for the specific distinctions made within the scriptures themselves. Regarding the second position, if one asks which two offerings are to be drawn in here: since the offering of water and food appears later in the section on the "Supreme King of Activities," it is appropriate to draw them in here. Because the water offering is performed prior to other offerings, it is logical; furthermore, since the quality of taste is mentioned here among the five sensory qualities, it is said that these two should be drawn in. However, that is not the case. The water offering is to be presented wherever the deity is invited. As it is said: "Then Pratibhānamati, together with his retinue, having welcomed the Blessed One..."

ཡོན་ཆབ་དང་ཞབས་བསིལ་དབུལ་བས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། འདིར་ནི་ལྷ་རྣམས་སྤྲུལ་པ་ཙམ་ལས་སྤྱན་དྲང་བ་མེད་པ་མི་འཐད་དེ། འདིར་སྤྲུལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལས་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་དབྱེ་བས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་སྣང་བ་ཤར་བ་ཙམ་ལ་བྱ་ལ། དེ་ཡང་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པར་བྱོན་པ་ལས་འདས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བྱ་བའི་རྒྱུད་ལས་ནི་ལྷ་བཤོས་དབུལ་བ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཁ་ཟས་ཡིན་པར་འདོད་པས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དྲག་པོས་ལྷ་བཤོས་དབུལ་བ་ལ་རྣམ་པ་སྟོང་དུ་ནན་ཏན་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་འདིར་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཟས་ཀྱི་ལྟོས་པ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ལ་ངེས་པར་དབུལ་བའི་ཚེགས་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱའི། གང་དུ་རང་གི་རྣལ་འབྱོར་འཕེལ་བ་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་རྗེས་སུ་བསྲུང་བ་དེ་ཙམ་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་ངེས་པར་འདིར་ལྷ་བཤོས་དབུལ་བའི་ལུང་མེད་དོ། ། ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ལ་སོགས་པར་ནི་ལྷ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལུགས་མི་བོར་བར་བྱ་བས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་སྨོས་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། གཞན་དག་འདིར་ཚད་མེད་པ་བཞི་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་མཆོད་པ་བསྣན་ཏེ་ཉི་ཤུའོ་ཞེས་ཟེར་ན་དེ་དག་ཡང་ལན་གཉིས་སྨོས་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་དོ། ། གཞན་ཡང་ཨེ་ཝཾ་གྱི་སྒྲ་བྱུང་བར་གྱུར་པ་ལ་སྦྱར་ནས་བདག་དབུལ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་མཆོད་པ་གཉིས་སུ་བརྗོད་དེ། དེ་ལྟ་ན་མཆོད་གནས་བདག་དབུལ་ཞེས་བར་དུ་གཅོད་པའི་ཚིག་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། །

It is as stated: "Having offered the water for the feet and the water for washing, and having prostrated with one's head at the feet of the Blessed One." In this context, it is untenable to claim that the deities are merely emanations and thus cannot be invited. Here, "emanation" refers to the mere appearance of the form body (rūpakāya) arising from the all-pervading dharmakāya through the distinctions of mantra and mudrā; furthermore, this transcends the conventional truth of coming and going. Likewise, in the Action Tantras, it is asserted that the offering of food to the deities is the "secret mantra food," and thus one exerts oneself in a thousand ways to offer such food with intense conceptualization. In this Yoga Tantra, however, what is the use of the labor of offering to Buddhas and Bodhisattvas who are free from any dependence on food? Since the primary focus is on the increase of one's own yoga and the protection of sentient beings, there is certainly no scriptural authority here for offering food to the deities. In the "Supreme King of Activities" and similar texts, the deities are invited so that one may engage without abandoning worldly conventions; therefore, there is no fault in mentioning them there. If others claim that there are twenty offerings by adding the four immeasurables and the offering of generating the mind of enlightenment (bodhicitta), there is no purpose in mentioning those twice. Furthermore, if one applies the term "E-Vaṃ" to the offering of oneself and the generation of bodhicitta as two separate offerings, then the intervening phrase "offering myself to the object of refuge" would become an illogical interruption.

ཡང་གཞན་དག་ནི་གོས་དང་རྒྱན་དག་རེ་རེ་ལ་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་དག་རེ་རེར་བགྲང་ན་དེ་དག་གི་སྔགས་མ་སྨོས་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཙམ་དུ་མཛད་པ་དང་། དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་དང་གོས་ཀྱི་ཤིང་དག་སྨོས་པ་ན་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་ལས་གོས་ཀྱང་འབྱུང་བས་དེ་རྒྱན་གྱི་རྒྱུར་སྨྲ་བ་དེ་དག་གི་དེ་མ་ངེས་པས་སོ། ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་སྦྱར་བའི་མཆོད་པ་བཅོ་བརྒྱད་པོ་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་དུ་ཐུན་མོང་དུ་གྲགས་པ་རྫས་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་གྱི། ནང་གི་བྱེད་པ་ལ་རག་ལས་པའི་མཆོད་པ་སྟེ། ཀུ་རུ་ཀུལླེ་ལས་བྱུང་བ་ལས་ཀྱང་མཆོད་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱིས་མཆོད་ལ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཆོ་ག་ཁ་ཅིག་དུ་དེ་དག་གི་སྟེང་དུ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་བཞི་དངོས་སུ་ཡོད་པ་དང་། ཕྱག་འཚལ་བ་བཞི་ལ་མཆོད་པ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་ཁོ་ན་ལ་མཆོད་པ་ཉི་ཤུ་ཞེས་འདོད་དེ། དེས་ན་འདིར་ཡང་དང་པོ་ཉིད་དུ་དེ་ནས་བློས་དཀྱིལ་འཁོར་མངོན་སུམ་ལྟ་བུར་དམིགས་ལ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཆོད་པ་གཅིག་སྟེ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ནི་ཚེགས་མེད་པས་ལྷ་སྤྱན་དྲངས་པའམ། ཅིག་ཤོས་ལ་ཡང་འདོད་ལ་ཡོན་ཆབ་དང་ལྷ་བཤོས་དག་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པས་འདིར་ནན་གྱིས་མི་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་རིགས་བཞིའི་ཕྱག་འཚལ་བ་ནི་བསྙེན་བཀུར་གྱི་མཆོད་པ་དང་དབང་བསྐུར་བའི་མཆོད་པ་དང་འཇུག་པའི་མཆོད་པ་དང་ལས་ཀྱི་མཆོད་པ་བཞིའི་ངོ་བོ་སྟེ། དེ་དག་ཕྱག་འཚལ་བས་བསྡུས་པས་གཅིག་གོ། ། དེ་ལྟར་འདིར་མཆོད་པ་དེ་ཉིད་ཁོ་ན་ནས་བསྣན་པས་མཆོད་པ་ཉི་ཤུ་སྟེ།

Furthermore, others argue that if one counts insight and wisdom individually for each garment and ornament, then the mantras for those would not be mentioned; moreover, the Prajñāpāramitā is treated as the sole offering, and when the wish-fulfilling tree and the garment-tree are mentioned, since garments also emerge from the wish-fulfilling tree, those who claim it is the source of ornaments are not certain. If one asks, "Then what is it?" the eighteen offerings as they are arranged are not, as is commonly known in the Yoga Tantras, offerings based on external substances; rather, they are offerings dependent upon internal activity. As it is said in the Kurukullā: "Offer with the eighteen offerings." Furthermore, in some rituals of the Yoga Tantra, it is asserted that there are twenty offerings by adding the four actual substances such as flowers and counting the four prostrations as a single offering. Therefore, here too, first one should visualize the maṇḍala with the mind as if it were directly present and then "perfectly offer with flowers and so forth." This is one external offering. Since flowers and so forth are effortless, they are accepted for both inviting the deity and the other [internal offering]; however, since the water for the feet and the food offering are not so, they are not explicitly mentioned here. Then, the prostrations of the four families are the essence of the four: the offering of service, the offering of empowerment, the offering of entry, and the offering of activity. Since these are subsumed by prostration, they constitute one. Thus, by adding only those offerings here, there are twenty offerings.

གཞན་དུ་ན་མཆོད་པ་བཅོ་བརྒྱད་ལས་མེད་པར་དེ་ལྟར་མཆོད་པ་ཉི་ཤུ་ཞེས་སྟོན་ན་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་སྨད་དུ་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་ཏེ། བླ་མའི་ལུང་ལ་སློབ་མ་ལྟོས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་ཡང་དེ་ལྟ་ན་མཐའ་མེད་པའི་གཞུང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དགོས་ཤིང་། འདི་ལྟ་བུའི་བྱ་བ་ཕལ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་ལྟ་ཞོག་གི། དོན་ཟབ་མོའི་ཡུལ་ལ་མི་སྨྲ་བ་ལ་ཐུག་པར་འགྱུར་རོ། ། སྡོམ་པ་གཟུང་བ་མེད་ན་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཙམ་གྱིས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་མི་ནུས་པས་ན་སྡོམ་པ་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སྨོན་པ་དང་འཇུག་པའོ། ། དེ་དག་གཉིས་ཀ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དང་པོ་སྨོན་པའི་ངོ་བོར་བསྐྱེད་པར་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། འཇུག་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཡིན་པས། དེ་ཡང་འདི་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཏེ། དེ་བླང་བ་ནི་དང་པོ་ཐུན་མོང་བ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྡོམ་པ་དང་པོ་བྱ་བར་རིགས་པས་ན་དེ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ཚུལ་ཁྲིམས་བསླབ་པ་རྣམ་པ་གསུམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་བླང་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེས་འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མྱུར་དུ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་འདོད་ན་དང་པོ་སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པོར་བྱ་ཞིང་། དེ་ནས་ཐུན་མོང་གི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་གཟུང་ངོ་། །

Otherwise, if one were to teach twenty offerings when there are only eighteen, it would be a mistake to misrepresent the Master’s own words, for a disciple must rely upon the Guru’s oral instructions. If that were the case, one would have to accept an endless and erroneous tradition; far from benefiting all such ordinary activities, one would end up remaining silent regarding the profound subject matter. Since it is impossible to attain siddhi through mere offerings and the like without taking the vows, it is said, "One should take the vows." Here, bodhicitta is of two types: the aspirational and the engaged. Since both are to be generated, the text says, "First, I shall generate the essence of the aspirational [bodhicitta]," and so forth. Because the engaged bodhicitta is the bodhisattva vow, and specifically the extraordinary bodhisattva vow practiced through the gateway of Secret Mantra, it is logical that one should first undertake the common vow of the perfections. Therefore, to take that, it says, "The three trainings in ethical discipline," and so forth. Then, to take the uncommon bodhisattva vow, it says, "The Buddha, the Dharma, and the Sangha," and so forth. This teaches that if one wishes for the deities to swiftly grant their blessings, one should first make the aspirational bodhicitta firm and then take the common bodhisattva vow.

དེ་ནས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་རིག་འཛིན་གྱི་སྡོམ་པར་བརྗོད་པ་བླང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་འོག་ཉིད་ནས། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་རྒྱུར། ། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། དམ་པ་བསྐྱེད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། སྡོམ་པ་མ་ལུས་བཟུང་བ་ཡིས། ། མ་རྒལ་བ་ནི་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སླར་ཡང་སྨོན་པའི་སེམས་ནི་བརྟན་པོར་བྱས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་གྱི་གཙོ་བོ་ནི་སྨོན་པའི་སེམས་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་པས། དེ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བརྟན་པར་བྱ་བ་ནི་ཆེས་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་ཐུན་མོང་གི་སྡོམ་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ལེའུ་ལས་གསལ་ལོ། ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་བཟུང་བ་རྣམ་པ་གཅིག་དང་། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་། དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་བཟུང་བ་དང་། སློབ་དཔོན་བཟུང་བ་སྟེ་གསུམ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལ་ཟང་ཟིང་དང་། ཆོས་དང་། མི་འཇིགས་པ་དང་། བྱམས་པ་སྦྱིན་པ་སྟེ་བཞི་དང་། པདྨའི་རིགས་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་རིག་བྱེད་ལ་སོགས་པ་དང་། གསང་བའི་ཐེག་པ་སྟེ་ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་ལྟར་གསུམ་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དང་བཞིའི་ལས་ཀྱི་རིགས་ལ་ནི་སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་དང་། མཆོད་པའི་ལས་བྱ་བ་སྟེ་གཉིས་སོ། ། དེ་ལྟར་གཅིག་དང་གསུམ་དང་བཞི་དང་བཞི་དང་གཉིས་ལ་བཅུ་བཞི་ཡིན་པས་ན། འོག་ནས་ཀྱང་འདི་དག་སློབ་མ་ལ་སྦྱིན་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱང་འདི་དག་གཟུང་བའོ། །

This means that one should then take the uncommon bodhisattva vows, which are referred to as the vidyādhara vows. Following that, from the text itself: "For the sake of the benefit of all sentient beings, having generated the supreme, unsurpassed bodhicitta, and by upholding the vows without exception, in order to liberate those who have not crossed over," and so forth. Thus, one should once again stabilize the aspirational mind. Since that very aspirational mind is the primary basis for all the excellences of a bodhisattva, it is most appropriate to stabilize it again and again. In that regard, the common vows are clear from the Chapter on Ethics in the Bodhisattvabhūmi. The uncommon ones are as follows: for the Tathāgata family, there is the single vow of upholding the Three Jewels; for the Vajra family, the three of upholding the vajra, the bell, and the mudrā, as well as upholding the master; for the Ratna family, the four of giving material wealth, the Dharma, fearlessness, and loving-kindness; for the Padma family, the four of the "outer Dharma"—namely the Vedas and so forth—the three vehicles of the Śrāvakas, Pratyekabuddhas, and Mahāyāna, and the secret vehicle; and for the Karma family, the two of possessing all the vows and performing the activity of making offerings. Since there are thus one, three, four, four, and two, totaling fourteen, these are to be bestowed upon the disciple from below, and one should also uphold them oneself.

ད་ནི་སྐབས་འདིར་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པ་ཡང་ཡོད་དེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐར་ཐུག་པའི་དོན་དུ་དཀོན་མཆོག་གཅིག་ཁོ་ནར་འདོད་དེ། ལམ་དང་ལམ་སྒོམ་པ་པོ་གཅིག་པའི་རྒྱུད་ཡིན་པ་དང་། བསྟན་པ་དང་སྟོན་པ་པོ་ཡང་རྒྱུད་གཅིག་པ་དང་། དོན་དམ་པ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་སངས་རྒྱས་དང་། ། ཕན་ཚུན་བརྟན་པ་རྟེན་མེད་ཅིང་། ། རྣམ་གྲངས་ཁས་མི་ལེན་པ་དང་། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་ཉིད་ཆོས་དཀོན་མཆོག་གོ། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་བཀོད་པ་ཡིན་པས་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཀྱང་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་ཉིད་དོ། ། དེ་དག་ཀུན་རྫོབ་ལ་ཡང་དེ་དག་མཚན་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར། འཕགས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་འབའ་ཞིག་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བར་བྱ་བ་རྒྱས་པར་ངེས་པར་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་རྒྱུ་མཚན་གཅིག་པའི་རྟེན་གཟུང་བས་སྡོམ་པ་དེ་གཅིག་གོ། ། པདྨའི་རིགས་ལ་ཁ་ཅིག་ཕྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ལ། གསང་བའི་ཐེག་པ་ནི་གསུམ་སྟེ། བྱ་བ་དང་སྤྱོད་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཐེག་པའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་དེ་དག་ཕྱི་རོལ་པར་བཞག་པ་ནམ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཆོས་འདི་པ་ཞེས་གསལ་པོར་གྲུབ་སྟེ། སྐྱབས་འདྲ་བ་དང་བདག་མེད་པར་འདྲ་བའི་ལྟ་བ་ཅན་དང་། མི་རྟག་པར་ལྟ་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ཞི་བར་འདོད་པ་དང་འདུས་བྱས་སྡུག་བསྔལ་བར་འདོད་པ་ཅི་ཙམ་གྱིས་ཕྱི་ནང་དུ་བརྗོད་པས་སོ། །

Now, there is also a brief explanation to be made in this context. According to the ultimate meaning of the Mahāyāna, the Jewels are asserted to be one alone. This is because the path and the practitioner of the path are of a single continuum; the teaching and the teacher are also of a single continuum; and the ultimate truth is not distinct from the Tathāgata. As it is said: "Suchness, the Buddha, and the Dharma are mutually dependent and without a separate support; they are not accepted as distinct enumerations." Therefore, the Buddha Jewel itself is the Dharma Jewel. Since the Great Beings such as Vajrasattva and others are also emanations manifested by the Blessed One himself, the Saṅgha Jewel is also the Buddha Jewel itself. Even conventionally, because they share the same characteristics, the Ārya-Mahāparinirvāṇa-sūtra extensively and definitively teaches that one should take refuge in the Buddha Jewel alone. Thus, by taking the basis of a single cause, the vow is one. Regarding the Lotus family, some say that the "outer" refers to the Śrāvakas, Pratyekabuddhas, and the Pāramitā Mahāyāna, while the "secret vehicle" consists of the three: Kriyā, Caryā, and Yoga. This is incorrect, for it is never tenable to categorize them as outsiders. They are clearly established as followers of this [Buddhist] Dharma, as they share the same refuge, hold the same view of selflessness, and likewise accept impermanence, the peace of nirvāṇa, and the suffering of conditioned phenomena. To what extent can one be called an "outsider" based on such similarities?

དེས་ན་འོག་ནས་ཀྱང་ཚུལ་ཐམས་ཅད་བསྟན་པའི་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་སྒོ་ཡང་མངོན་དུ་བྱས་ལ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་འདུས་ཞེས་དགོངས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་དང་པོར་བསྟན་པར་གཟུང་ངོ་། ། ལས་ཀྱི་རིགས་ལ་ཡང་སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལར་འདུལ་བའི་དབང་གིས་མུ་སྟེགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་དཀའ་ཐུབ་དང་བརྟུལ་ཞུགས་དྲག་པོ་ཡང་བསྟེན་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྒྲོན་མའི་མདོ་ལས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་དག་གང་གིས་འདུལ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་གང་གིས་མཉེས་པ་འདི་ཙམ་ལ་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བརྗོད་དོ། ། རིགས་གཞན་གྱི་སྡོམ་པ་ནི་གོ་བར་སླ་བས་རྣམ་པར་མ་ཕྱེའོ། ། ད་ནི་དེ་ལྟར་མཆོད་པ་ལ་སོགས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་གཉིས་བསྐྱེད་པ་བྱས་པ་དེ་ལ་བྱ་བ་གཞན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་བསྟན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའོ། ། དེ་ལ་སྔར་བསྟན་པ་གཉིས་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་སྟེ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཙམ་མོ། ། དེ་ལས་གོང་དུ་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་མ་བསྐྱེད་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འགྲུབ་པར་མི་རུང་བས་དེ་བསྐྱེད་པར་རིགས་སོ། ། དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཡང་སྔར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་འཇུག་པ་ན་བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་བཏང་སྟེ།

Therefore, it is stated below that "one also actualizes the gateway of mantra conduct, which is the definitive emergence of the three vehicles that teach all modes." The mantra vehicle is the ultimate pinnacle of the three vehicles; the intention is that it is subsumed within the Mahāyāna itself. For that reason, it should be understood as being taught first. Regarding the statement "possessing all vows" in the context of the Action Family, in some cases, by the power of discipline, one must also adopt the vows of non-Buddhists as well as fierce austerities and ascetic observances, just as is extensively taught in the Āryaratnapradīpa-sūtra. Likewise, the vows of the Action Family are described as whatever is necessary to discipline sentient beings and whatever pleases the Buddhas. The vows of the other families are not analyzed here as they are easy to understand. Now, having preceded this with offerings and so forth, and having generated the two types of bodhicitta, the descent of wisdom (jñānāveśa) is taught in order to show other activities. Why is this? Because bodhicitta is of two types: the conventional and the ultimate. Of these, the second one previously taught is the conventional, which is merely the accumulation of merit. Beyond that is the ultimate bodhicitta, which is the nature of the accumulation of wisdom. Since it is impossible to achieve the dharmakāya without generating that, it is appropriate to generate it. Furthermore, that ultimate bodhicitta was previously bestowed through the kindness of the guru at the time of entering the great maṇḍala.

རང་གི་ལས་ཀྱི་མཐུན་རྐྱེན་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མཛད་པས་ལན་འགའ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། ། ད་འདིར་བླ་མ་ལ་མི་ལྟོས་པས་རང་གིས་དབབ་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཡེ་ཤེས་དེ་ཇི་ལྟར་དབབ་དགོས་པ་ནི་གང་དབབ་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཇི་ལྟ་བུ་འདིའི་སྒྲ་དོན་ཇི་ལྟར་བསྟན་ཞེ་ན། དེ་དག་ཅུང་ཟད་བརྗོད་དེ། དེ་ནས་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པའི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བས་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདི་ཇི་ལྟར་དབབ་པའི་ཐབས་ཏེ། ཇི་ལྟར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ལས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བས་ན་འདིར་དང་པོ་གཅིག་དང་དུ་མ་ཉིད་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་བ་དང་། མི་རྒྱུ་བ་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་དང་ཆུའི་ཟླ་བ་ལྟར་མོས་པར་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་དམ་པོར་བསྡམས་ནས་ལག་པ་གཡས་གཡོན་དག་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་གྱུར་ཅིང་གང་དུ་དེ་གཉིས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དམ་པོས་གནས་པ་དེ་ད་ལྟ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པས། དེ་དག་དྲལ་ཏེ་གཉི་(གལ་,ག་ལ་)ཆགས་པ་བཅད་ཅེས་ཤེས་པ་དང་། དེ་ནས་བཛྲ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཨཿཞེས་པས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པ་སྟེ། སྐད་ཅིག་ཐང་ཅིག་ཡུད་ཙམ་ཞིག་ལས་མི་གནས་པ་དག་ཅིང་ཇི་ཙམ་སྲིད་པའི་གྲོང་ཁྱེར་འདི་རབ་ཏུ་གསལ་བར་ལན་ཅིག་སྒྱུ་མ་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་སྲིད་དུ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་བཤད་དོ། ། ཐབས་དེ་ལྟར་ཕབ་པའི་དགོས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟར་ཤེས་པས་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་བོར་བས་རབ་ཏུ་མཐུ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏོ། །

This is experienced occasionally because the gods act as the favorable conditions for one’s own karma. Now, in this context, since one does not depend on a guru, one should bring it down by oneself. Regarding how that wisdom (jñāna) is to be brought down, what the classification of what is to be brought down is like, and how the meaning of these terms is shown: to speak briefly on those points, the phrase "then, having preceded with the binding of the mudrā through the application of reflections and so forth, one should accomplish all the rituals" and so on, refers to the method of how to bring it down. Just as non-conceptual wisdom (nirvikalpa-jñāna) arises from the wisdom of individual investigation (pratyavekṣaṇā-prajñā), here, first, because of being free from the nature of being one or many, one should cultivate conviction that the moving and the non-moving are like an illusion, a dream, or the moon in water. Then, having firmly joined the vajra-palms, one realizes that the right and left hands have become saṃsāra and nirvāṇa; and that where those two previously resided in firm attachment, now, by attaining the nirvāṇa of non-abiding, they are torn asunder and attachment to both is severed. Then, by the mantra vajrāveśa aḥ, one attains vajra-like non-conceptual wisdom. For as long as one experiences this city of existence as clearly as an illusion—even if it lasts only for a moment, an instant, or a brief flash—one should perform the ritual of stabilization in order to make it firm. The purpose of bringing it down by such a method is that, by knowing all things to be like an illusion and abandoning the attachment to all activities as being real entities, one becomes possessed of great power.

དངོས་པོར་དམིགས་པ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བ་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་སྟེ། རྒྱས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། ། ས་བོན་དྲུང་པོའི་མྱུག་སོགས་བཞིན། ། ཞེས་དབུ་མའི་གཙུག་ལག་ལས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལ་དབབ་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གང་ཞེ་ན། དེ་ནི་སེམས་དཔའ་དབབ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་དང་། དབབ་པ་ཐ་མལ་པའོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། དང་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་འཇུག་པ་ན་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གང་རུང་ཞིག་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་དབབ་པ་བྱས་ལ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདི་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཉིད་ལས་གསལ་པོར་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་གང་ཞེ་ན། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་སློབ་མ་འཇུག་པ་ན་སློབ་མ་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་དང་མ་གྱུར་པ་བརྟག་པ་དང་། བྱ་བ་དག་ངེས་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱི་སྙིང་གའི་རྡོ་རྗེ་ལས་སློབ་མའི་སྙིང་གར་དབབ་པའི་ཆོ་ག་སྟེ་འོག་ནས་རྒྱས་པར་བསྟན་ཏོ། ། ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་ནི་གནས་སྐབས་འདི་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའོ། ། དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་དབབ་པ་ཐ་མལ་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་དང་བྱ་བའི་རྒྱུད་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ་མེ་ལོང་དང་མཐེ་བོང་དང་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པ་ལ་དབབ་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་འབྲས་བུ་མཚུངས་པ་ནི་འོག་ནས་རྒྱུད་ཀྱི་ཚིག་མདོར་སྨོས་པ་ལས། བབས་ན་དེའི་སྐད་ཅིག་ཁོ་ན་ལ་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨོས་པ་སྟེ། སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམན་པ་ཕལ་གྱི་བྱ་བ་ཐ་མལ་ཙམ་དང་། མཆོག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དག་བསྡུ་སྟེ།

The great result arises from the absence of objective apprehension of entities, because it arises from an expansive cause, just like the sprout and so forth from a potent seed; this is as explained in the treatises of the Middle Way. In that regard, what is the classification of the descent? It is the descent of the sattva, the descent of the vajra, the descent of jñāna, and the ordinary descent. How is this so? First, when the master himself enters the maṇḍala, he should perform the descent upon himself as whichever great sattva is appropriate, and thereby come to know the virtuous and non-virtuous [qualities]. This is also clearly taught in the Root Tantra itself. What is the descent of the vajra? When the disciple enters the great maṇḍala, it is the ritual for causing the vajra from the master’s heart to descend into the disciple’s heart in order to examine whether the disciple is a suitable vessel or not, and to ascertain their activities; this will be taught extensively below. The descent of jñāna is as it is taught in this very context. Other than those, the ordinary descent refers to the rituals for causing the descent upon mirrors, the thumb, swords, and so forth, as taught in various Yoga and Kriyā Tantras. Most of these have similar results, as stated in the brief citation of the tantra’s words below: "If the descent occurs, at that very instant the five superknowledges and so forth will be accomplished." The phrase "and so forth" includes both the ordinary activities of the inferior masses and the supreme non-conceptual jñāna.

བབས་པའི་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེར་ནི་རྒྱུད་ལས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། གཞན་དག་ནི་འདིར་རྟོག་གེ་དག་ལ་ཡེ་ཤེས་འཇུག། ཅེས་བྱ་བའི་ལུགས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་སྐྱེའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་གསུངས་པ་མ་ངེས་པ་དང་འདི་ལས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་མི་སྐྱེ་བའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་མེད་དོ། ། འོན་ཀྱང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ནི་དཀའ་ལ་གཞན་རྙེད་སླ་བའོ། ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་གི་དོན་ནི་རང་གི་སྙིང་གར་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དེ་ལ་ཕྱོགས་བཅུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་དབབ་པ་སྟེ། དྲིལ་བུའི་དུས་ཁོ་ནར་བདག་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ཕྱེ་ནས་དེ་དག་ཞུགས་པར་གྱུར་པར་མོས་པས་འདི་འགྲུབ་བོ། ། གང་ཡང་དང་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བླ་མས་ཡེ་ཤེས་དབབ་པའི་བྱ་བ་མ་བྱས་པ་དེས་ནི་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེས་ན་ནམ་ཡང་དབབ་པར་མི་ནུས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་ཤིང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པ་དེས། ད་ནི་གཞན་གྱི་དོན་བྱ་བར་འོས་པས་ངན་འགྲོའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཐར་བར་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་བརྟན་པ་བཛྲ་མུཥྚི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདིར་དོན་ནི་ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བས་ངན་འགྲོའི་འགྲོ་བ་རྣམས་རང་དབང་མེད་པར་བཀུག་སྟེ་ཐར་བར་བྱས་པ་ལྟར།

The extensive qualities of the descent should be understood from the tantras. If it is argued that, according to the system stating, "Wisdom enters into the logicians," conventional cognition arises here but not non-conceptual wisdom, that is not the case. The statement "non-conceptual wisdom" is not indefinite, and there is no reason why the five superknowledges—which arise from non-conceptuality—would not arise here. However, while the arising of non-conceptual wisdom is difficult, the other is easy to find. Regarding the meaning of the term "descent of wisdom" (jñānāveśa): it is the descent of the wisdom-vajras of the Tathāgatas of the ten directions upon the wisdom-being Vajrasattva residing in one's own heart. This is accomplished by the conviction that, at the very moment of the bell, the hearts of oneself and the Tathāgatas are opened and they enter therein. Furthermore, it should be understood that if the guru has not performed the ritual of the descent of wisdom in the maṇḍala at the outset, one who has not experienced that [descent] will never be able to effect it. Thus, having accumulated the collection of merit and attained non-conceptual wisdom, one is now fit to act for the benefit of others. Therefore, the stable application for liberating sentient beings of the lower realms is the vajramuṣṭi and so forth. Here, the meaning is as follows: just as the Blessed One Trailokyavijaya forcibly summoned the beings of the lower realms and liberated them, so too [should one act].

རྣལ་འབྱོར་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱས་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱར་བཏབ་པར་གྱུར་པ་དེས་ཀྱང་ངན་སོང་བ་རྣམས་དང་པོར་བཀུག་ལ་དེ་ནས་སྡིག་པ་དྲལ་བ་ཐར་བར་བྱ་སྟེ། འདིར་སེམས་ཅན་སོ་སོའི་སྙིང་ལ་སྡིག་པའི་གཟུགས་ཤ་ཟ་ལྟར་མི་སྡུག་ཅིང་སྐྲ་གྲོལ་བ་གཅེར་བུ་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་མིའུ་ཐུང་དག་གནས་པ་དྲལ་བའི་ཕྱག་རྒྱས་ཕྱིར་འཐོན་ཏེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བསྣུན་པས་མེད་པར་གྱུར་པར་བསམས་ཏེ། སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀྱང་ངན་འགྲོའི་ལུས་ལས་འཕོས་ཏེ་ལྷའི་འཇིག་རྟེན་དུ་གྱུར་པར་བསམ་ཞིང་། དེ་དག་གི་ངན་འགྲོའི་ལུས་ཀྱང་བ་ཚའི་རྒྱ་མཚོར་བོར་བར་གྱུར་པར་བསམ་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་མཐུའི་བྱེད་པས་སོ། ། འདིར་ནི་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དུམ་བུ་ལས་གསལ་པོར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ་ཆོ་གའི་ཁྱད་པར་འདི་དག་གིས་རྣལ་འབྱོར་པའི་གནས་དེ་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོར་གྱུར་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། གཞན་དག་ནི་དེ་ནི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་བརྙེས་ཀྱི་གནས་ཏེ། ད་ལྟ་ནི་མིའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ངེས་པ་མེད་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ཙམ་ལས་མི་བྱེད་ཀྱང་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་ནི་མི་དོར་རོ། ། དེ་ལྟར་བདག་དང་གཞན་ལ་ཕན་པ་སྤྱད་ནས་ད་ནི་རང་གི་ལྷ་དྲན་པ་དང་། སྔར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པ་བྱས་པ་དེ་དགྲོལ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། དེའི་སྔགས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།

The yogin, having formed the mudrā of the Vajra Fist, should seal it with the mudrā of the Victory over the Three Realms. By this, the beings of the lower realms are first summoned, and then their sins are torn asunder and they are liberated. Here, the forms of sin residing in the hearts of individual sentient beings—ugly like flesh-eating demons, with disheveled hair, naked, and baring fangs, appearing as dwarfs—are expelled by the mudrā of tearing. One should imagine that by striking them with the Vajra Fist, they are eliminated. One should then imagine that those sentient beings have transmigrated from their bodies in the lower realms and become inhabitants of the divine worlds, and that their former bodies in the lower realms are cast into the salt ocean; this is accomplished through the power of the yogin. In this context, it should be clearly understood from the section on the Victory over the Three Realms that, through these specific ritual procedures, the yogin should visualize his own abode as the summit of Mount Meru. Others claim that this is the site where manifest enlightenment was attained, and that it is currently the human realm; however, that is not the case. There is no certainty that manifest enlightenment occurs only in the Single Mudrā and so forth, and even if one practices merely the Great Yoga, one must not discard the visualization of the summit of Mount Meru. Having thus acted for the benefit of oneself and others, one now recollects one's own deity. In order to dissolve the previously emanated maṇḍala, it is said: "Then, having bound the samaya mudrās of Vairocana and the others, recite their mantras three times," and so forth.

རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནས་རྡོ་རྗེ་འབེབས་པའི་བར་དུ་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ནའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་དེ་ཁོ་ནའི་སྔགས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དེ། འདི་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དང་པོ་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ཉི་མའི་མེ་ལྟ་བུར་བདག་བསྐྱེད་པ་ནས་ད་ལྟ་ངན་འགྲོ་བ་ཐར་བར་བྱ་བའི་བར་དུ་ཁྲོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པས་བྱ་བ་མང་ཞིག་བྱས་པས། རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཡུན་རིང་དུ་བོར་བས་ལྷ་སྤང་བ་དང་འདྲ་བར་གྱུར་པས་དེ་དྲན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་དག་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མ་ལུས་པའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་མང་པོའི་ཚིག་ཏུ་སྟོན་པའི་རིགས་ལ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཡང་དགོས་པ་ཆེན་པོ་མ་དམིགས་པས་དེ་སྤང་ངོ་། ། འདིས་རང་རང་གི་སྙིང་གར་དགྲོལ་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་མུཿཞེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་ཇི་ལྟར་བཅིངས་པ་རྣམས་རང་གི་སྙིང་གའི་ནམ་མཁའ་ལ་དགྲོལ་བ་སྟེ། གཟུགས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོར་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་རང་དབང་མེད་པར་བཅིངས་པ་ལས་བཀྲོལ་ལ་སླར་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངང་དུ་བཞུད་པར་བྱ་བའོ། ། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་ལ་གློག་སྣང་བ་དེ་ཉིད་དུ་ཐིམ་པར་གྱུར་པའི་དཔེས་འདིར་དེ་ལྟར་ནམ་མཁའ་ལས་(ལྟའི་,ལྷའི་)སྐུར་སྣང་བ་རྣམས་སླར་དེ་ཉིད་དུ་བསྟིམ་པ་སྟེ་འདིས་ནི་འོག་ནས་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཡང་བརྗོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདི་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་མ་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ།

From Vairocana up to Vajrāveśa, one should bind the samaya-mudrā of whichever one’s own chosen deity it may be and recite that deity’s mantra three times. Why is this? Because from the initial generation of oneself as the blazing wrathful Vajra like the fire of the sun, until now, while liberating those in the lower realms, one has remained in the yoga of the wrathful deity and performed many activities. Consequently, one has long neglected the recollection of one’s own deity’s yoga, which is equivalent to abandoning the deity; therefore, this is done to bring that deity to mind. The claim of others that one should perform this with the mantras and mudrās of all deities without exception, such as Vairocana and so forth, is incorrect. If that were the case, it would be appropriate to use the plural form "by those [deities]," yet even if one were to do so, no great purpose is observed, and thus that approach should be abandoned. With this, one releases [the mudrās] at one’s own heart, saying "Oṃ vajra muḥ." This means that the collection of mudrās, however they were bound, are released into the space of one’s own heart. Having been bound involuntarily by the causal mantra and mudrā in the form of the rūpakāya, one is now released and should return once more to the state of the dharmakāya. This is illustrated by the analogy of lightning appearing in the sky and dissolving back into that very sky; here, the appearances of the deities' bodies are likewise dissolved back into that same [reality]. Through this, one should also understand the meaning of the subsequent phrase "tiṣṭha vajra" and so forth. If one asks what the purpose of this is, it is stated: "In that way, all the mudrās will not be abandoned."

རང་གི་ལྷ་དྲན་པ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བ་དེ་ལྟར་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་དེ་ལྷག་པའི་ལྷ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དོ། ། མ་སྤངས་པར་གྱུར་པ་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་སྒོ་ནས་དེ་མ་བཏང་བ་དང་། ལྷ་རྣམས་སླར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ཡང་གུས་པའི་ངོ་བོ་སྟེ། ལྷ་ལ་བརྙས་པ་སྤངས་པས་ན་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཅས་པ་བས་སྤང་ཞིང་བརྙས་པར་མ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་རང་གི་ལྷ་དྲན་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཀྲོལ་ནས་བྱ་བའི་རིགས་ཤེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ཁོང་ན་རང་གི་ལྷ་མངོན་སུམ་དུ་བཞུགས་པ་ཁོ་ན་ལ་དྲན་པ་གསལ་པོས་དྲན་པར་བྱ་བར་རིགས་ཤིང་ཕྱག་རྒྱ་བཀྲོལ་བའི་རྗེས་ལ་ནི་དྲན་པའི་ཡུལ་གསལ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱའི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡང་འཇུག་པས་དེ་དྲན་པ་ངང་གིས་ཀྱང་འབྱུང་བས་དེ་ཉིད་ཆེས་འཚམ་པའོ། ། དེ་ནས་ད་ནི་ཆོ་ག་ཇི་སྙེད་སྔར་སྤྱད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཕན་ཡོན་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདིས་བྱས་པས་རྣལ་འབྱོར་པ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ས་བཅུ་པའི་དབང་ཕྱུག་དང་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ན་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་སློབ་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་རྡོ་རྗེ་འཆང་ངོ་། ། མི་སློབ་པ་ཡང་གཉིས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། དེ་འདིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་དང་པོས་འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཐོབ་ཅིང་།

In that way, the recollection of one’s own deity and the releasing of the mudrā constitute all mudrās, as well as the supreme deity and the entire maṇḍala. Not abandoning [the deity] means not letting go of it through the gateway of recollection; furthermore, requesting the deities to depart is an expression of devotion. By abandoning contempt for the deities, one will avoid general and specific transgressions against them and will not act with disdain. If one asks: "Is it appropriate to recollect one’s own deity after releasing the mudrā?" It is not so. It is appropriate to recollect with clear mindfulness only while one’s own deity is actually present within the maṇḍala; for after the mudrā is released, the object of mindfulness is no longer clear. Moreover, because the great yoga of one’s own deity’s mudrā continues to be sustained by blessings, mindfulness of it arises naturally, and thus that is most fitting. Now, in order to summarize the benefits of all the rituals previously performed, it is said: "By doing this, the yogin becomes like a bodhisattva who is certain to emerge after three incalculable eons." This means they become like the lords of the ten grounds. How so? In this context, there are two types of great beings training in the Mahāyāna: bodhisattvas and Vajradharas. There are also two types of those beyond training: the Great Vajradhara and the Tathāgata. Here, the great bodhisattva attains the "Supreme Mundane Dharma" during the first incalculable eon.

བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གཉིས་པས་ས་བརྒྱད་པ་མི་གཡོ་བ་ཐོབ་པས་ན། དེར་ཤིན་ཏུ་མཚན་མ་མེད་པའི་དབྱིངས་ནས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསླང་སྟེ། ཡིད་ཀྱི་ལུས་ཐོབ་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཐའ་ཡས་པ་ཅིག་ཅར་སྒྲུབ་པས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་པ་ལས་ངེས་པར་བྱུང་ནས་ས་བཅུ་པའི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོར་འོག་མིན་དུ་འདིའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ལུས་འགྲུབ་པ་སྟེ། འདི་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེ། གནས་སྐབས་དེ་སྙེད་སློབ་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ལ་དེ་དང་འདྲ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་སྟེ། སྔགས་ཀྱི་ལམ་དག་གིས་བྱས་པ་སྟེ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་དེ་དང་འདྲ་བ་ནི་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁྲུས་བྱས་པས་བདག་མེད་པ་གཉིས་མཐོང་བས་མཐོང་བའི་ལམ་སྟེ། དེ་ནས་ངག་དག་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་སྡོམ་པ་གཟུང་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་ལྷག་མ་དྲུག་གོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་ནི་ས་བརྒྱད་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་གྱི་སའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ངན་འགྲོ་སྦྱང་ཞིང་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བ་ནི་ས་བརྒྱད་པ་ལས་ལངས་(ཏེས་,ཏེ་ས་)དགུ་པ་དང་ས་བཅུ་པའི་ངོ་བོ་སྟེ། འདི་དག་གི་འཇིག་རྟེན་པའི་ས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གཅིག་གིས་བགྲོད་པར་བྱ་བ་ནི་དང་པོ་དབང་བསྐུར་ཞིང་བླ་མའི་ལྷའི་ལུས་སུ་བྱས་པ་ཁོ་ནའོ། ། འདི་ཙམ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་འཆང་སློབ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ས་བཅུ་པའི་དབང་ཕྱུག་དེ་ཉིད་སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པའི་ངོ་བོ་དགའ་ལྡན་དུ་བྱོན་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། དེ་ཉིད་སྲིད་པ་ཐ་མར་གྱུར་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་སྟེ།

Through the second incalculable eon, one attains the eighth ground, the Immovable. There, having been exhorted by all the buddhas from the utterly signless expanse and having attained a mental body, one simultaneously accomplishes the infinite welfare of sentient beings. Having emerged from the third incalculable eon, one achieves the fully ripened body of the great sovereign of the tenth ground in Akaniṣṭha. This is the bodhisattva who emerges through three incalculable eons; such a stage is the bodhisattva in training. In that regard, the one who is similar to that is Vajradhara, accomplished through the paths of mantra. Being similar to that in this very life means that by performing the internal purification of the self, one sees the two kinds of selflessness; this is the path of seeing. From that point, beginning with the purification of speech and ending with the taking of the vows, are the remaining six grounds. Then, the descent of primordial wisdom is the ground of the eighth, which is the ground of mere primordial wisdom. Following that, the purification of the lower realms and the releasing of the mudrā constitute the essence of the ninth and tenth grounds. To traverse these mundane grounds through one incalculable eon is solely the process of being initially empowered and transformed into the body of the guru-deity. By this much, one is called a "training Vajradhara." Then, that very sovereign of the tenth ground, in the essence of being hindered by only one birth, arrives in Tuṣita; this is the blessing of the Great Yoga. When that very state becomes the final existence, it is the completion of the Great Yoga.

དེའི་འོག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་དེ་ནི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔའི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྟེ། སྔགས་ཀྱི་ལམ་གྱི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་སློབ་པའོ། ། གང་ཡང་འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་ཉན་ཐོས་རྣམས་དང་ཐུན་མོང་པའི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟེ་མི་སློབ་པའོ། ། དེ་ལྟར་ལམ་དང་འབྲས་བུ་མཐའ་དག་ཐ་དད་པར་བྱས་པ་འདི་ནི་སྐྱེ་བོ་ལམ་ཐ་དད་པ་ལ་དགའ་བའི་ངོར་བྱས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁ་ཅིག་ཏུ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔ་ཉིད་ལ་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་སོགས་པ་སྦྱར་བ་བསྟན་པར་ཟད་དོ། ། དེ་ལྟར་དོན་དག་བརྗོད་ནས་ད་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱི་སྟེགས་སུ་གྱུར་པ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་ཆོ་ག་བརྗོད་དེ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ཡང་ལྷག་པར་གནས་པ་དང་། དེ་རྫོགས་པར་བྱ་བས་གཉིས་ཏེ། དང་པོ་བདག་ཉིད་ལྷག་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་ནི་དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། འདི་རྣལ་འབྱོར་ཡང་ཡིན་ལ། ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའམ། འདི་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་ཆེ་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་སྟེ་མཆོག་ཏུ་རྒྱས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་དང་། བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་གཟུགས་འཛིན་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། འབྲས་བུ་ཆེན་པོས་བསྐྱེད་པས་ན་འདི་ནི་ཆེན་པོའོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའམ། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པར་སྦྱོར་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་རོ། །

Following that, the vajra-like samādhi, which is the path of no-impediment, is the nature of the five manifest enlightenments. Then, following that, is the Great Vajradhara; the manifest enlightenment of the mantra path is that of the learner. Furthermore, the manifest enlightenment of the nirmāṇakāya, which is common to the śrāvakas here in Jambudvīpa, is that of the Tathāgata, the non-learner. Thus, this differentiation of the entire path and its result is done solely for the sake of those individuals who delight in different paths; it is not the definitive characteristic. For that very reason, in some contexts, the application of the five manifest enlightenments to the path of seeing and so forth is merely a teaching. Having thus explained the meaning, I shall now describe the ritual of Mahāyoga, which serves as the platform for the path of no-impediment. In that regard, Mahāyoga is twofold: the preliminary abiding and the completion of that. First, one should abide in the yoga of oneself as the meditational deity. Second is the complete perfection of the branches that demonstrate that very [yoga]. Because it is both yoga and great, it is Mahāyoga; or, because it is the greatest among yogas, it is Mahāyoga. It is "great" because it arises from the cause of supreme expansion, because it assumes the form of a great being, because it is intensely blessed, and because it is produced by the great result. It is "yoga" because it is the union of method and insight, or because it is the application of correct mental engagement.

དེ་ཙམ་ཞིག་སྦྱོར་བ་བརྗོད་ནས་ད་ནི་ལྷག་པར་གནས་པ་ལ་སོགས་པའི་གོ་རིམ་བརྗོད་དེ། དང་པོ་ཉིད་དུ་བདག་མེད་པ་བསྒོམ་ཞིང་ཟླ་བ་ཟུང་དེ་དང་དེ་ལས་རང་གི་མཚན་མ་དང་སྙིང་པོ་དང་། དེ་ལ་ང་རྒྱལ་བྱ་ཞིང་སྤྲུལ་པ་བསྡུ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བས་ལྷའི་ལུས་སུ་གྱུར་པ་དང་། དེ་ལ་དམ་ཚིག་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་། དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པ་ཞུགས་ལ་དབང་བསྐུར་བ་བླངས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་བླངས་པ་འདི་ཙམ་ཞིག་ལ་རང་ལྷག་པར་གནས་པའི་རིམ་པ་ཡིས་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ན་དེ་ལ་རང་གི་སྙིང་ལ་སོན་པའི་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་རང་གི་ལྷའི་སྙིང་པོ་ས་མཱ་ཡ་བྲིས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ནས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཏང་ནས་སོ། ། རང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོའི་ལུས་ཀྱི་སྟེ། གཞན་དག་ནི་ལུས་ཐ་མལ་པ་ཞེས་ཟེར་ལ། གཞན་དག་ནི་དང་པོ་བླ་མས་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་དུས་སུ་བསྐྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཟེར་ཏེ། བསྲུང་བ་ལྡན་པས་ལྷའི་ལུས་བསྒོམ་པ་རིགས་ལ། ལྷའི་ལུས་གྲུབ་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྲུང་བར་གསུངས་པས་ཕྱོགས་དང་པོ་བླང་ངོ་། ། རང་གི་སྙིང་ལ་སོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ནི་སྙིང་སྟེ། སྙིང་གི་ནང་དུ་སོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་པོར་བླ་མས་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་དུས་སུ་བྱིན་པས་བླ་མའི་ཐུགས་ལས་འཐོན་ཏེ་འདིར་སོན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའི་དབུས་ནི་ལྟེ་བའི་ནང་དུའོ། ། རང་གི་ལྷའི་སྙིང་པོ་ནི་བཛྲ་སཏྭ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དོན་འདི་ནི་གཞན་ལས་སྙིང་ནི་སྔགས་ཀྱི་གནས་ཡིན་པར་ཤེས་ན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་དང་།

Having thus described the preliminary application, the sequence of the consecration and so forth is now explained. First, one meditates on selflessness, and from that pair of moons, one’s own insignia and essence-mantra arise. By means of the application of generating divine pride and the withdrawal of emanations, one becomes the body of the deity. This body is then blessed by the samaya and mahāmudrā, the maṇḍala is emanated and entered, empowerment is received, and the vajra-vow is taken. This much constitutes the application to the great yoga through the stages of one’s own consecration. Regarding the phrase, "Then, having written the samaya of one’s own deity in the center of the vajra that has entered one’s own heart": "Then" refers to after the mudrā has been released. "One’s own" refers to the body of the wrathful deity; others say it refers to the ordinary body, while others say it refers to the yoga generated at the time the guru bestowed the vajra-descension. Since it is logical to meditate on the body of the deity once it is protected, and since it is taught that protection is achieved by that very body once it is established, the first position should be adopted. "The vajra that has entered one’s own heart" refers to the heart. "Having entered within the heart" means that it was bestowed by the guru at the time of the vajra-descension and has now emerged from the guru’s mind and arrived here. The "vajra" is the vajra of the Great Vajradhara. "In its center" means within the hub. "One’s own deity’s essence-mantra" refers to Vajrasattva and so forth. Regarding this point, it is said elsewhere: "If one knows that the heart is the locus of the mantra, one will attain the siddhis."

རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ཏིང་འཛིན་བསྒྲུབ་པའི་སྙིང་ལ་གནས། ། དེ་བས་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའོ། ། གཞན་དག་ནི་འདིར་རང་གི་སྙིང་རྟོགས་པ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། སྐད་ཀྱི་བྱིངས་ལས་ག་ཏའི་སྒྲ་རྟོགས་པར་འདྲེས་པས་སོ། ། རྟོགས་པ་དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞི་བ་མདོག་དཀར་པོ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཆང་བའོ། ། དེའི་དབུས་ནི་དེའི་ཐུགས་ཀའི་ཟླ་བ་ལ་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མེ་ལོང་བཞིན། ། དག་ཅིང་གསལ་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་རང་ཉིད་ནི། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱི་ནི་སྙིང་ལ་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འཚམ་ལ། འདིའི་མཐུས་ཀྱང་གང་འདོད་པའི་ལྷའི་ལུས་སུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རང་རང་གི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའོ། ། ཞེས་ཟེར་ཏེ། གང་དུ་གནོད་པ་མེད་པ་དེར་ནི་གཞུང་གཞན་དུ་དྲང་བ་ལ་དགོས་པ་མེད་པས་ཤིན་ཏུ་འཚམ་པ་ཡིན་ནོ། ། ས་མ་ཡ་བྲིས་ལ་ཞེས་པ་ནི་འདིར་ས་མ་ཡའི་སྒྲ་ནི་དོན་དུ་མ་ལ་འཇུག་པར་མཐོང་སྟེ། དོན་དུ་མ་བསྡུས་པ་ལས། ས་མ་ཡ་མཉམ་ཇི་བཞིན་སྤྱོད། གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། ཁྲིམས་བྱ་གཞན་ཡང་རྒྱས་པར་བསྟན། ། བརྡ་དང་དུས་དང་སྐད་རྣམས་སོ། ། ཞེས་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལས་འདིར་གང་ཞིག་ངེས་པར་གཟུང་བར་རིགས་ཤེ་ན། ཁ་ཅིག་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་བསྔགས་པ་བྱེད་དོ། ། ལྷའི་སྙིང་པོ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཻ་ཌཱུརྱ་བཞུ་བས་བྲིས་པ་ལྟར་ཟླ་བ་ལ་བྲི་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཡང་གཞན་དག་ནི་འདི་ལྟར་མཉམ་པ་ལ་བསྔགས་པ་བྱེད་དེ།

The Root Tantra also states: "It dwells in the heart that accomplishes meditative absorption; therefore, it is called the 'essence' (hṛdaya)." Here, "meditative absorption" refers to Mahāyoga. Others say that here it means "realizing one's own heart," because the verbal root gam is associated with the meaning of "realizing." That realization is the Vajra, namely Vajrasattva, peaceful, white in color, and holding a vajra and bell. "In the center of that" means upon the moon at his heart. If one proceeds in this way, it accords with such passages as: "Vajrasattva is like a mirror: pure, clear, and stainless. I myself, the lord of all Buddhas, dwell within your heart, my son." By the power of this, one will also assume the body of whichever deity is desired. Likewise, it is said that the Jewel and the others are also their respective Great Beings (mahāsattva). Where there is no contradiction, there is no need to interpret it according to other texts, so this is highly appropriate. Regarding the phrase "draw the samaya," the term samaya is seen here to apply to many meanings. As stated in the Compendium of Many Meanings: "Samaya refers to equality, acting accordingly, established tenets, excellence, rules of conduct, and furthermore, signs, times, and languages." If one asks which of these is appropriate to take here, some praise it as "excellence," saying that the essence of the deity—perfect in color and shape, like a drawing made of molten lapis lazuli—should be drawn upon the moon. Others, however, praise it as "equality" in this way:

མ་ཆད་མ་ལྷག་ལ་ཡི་གེ་མཉམ་པར་བྲིའོ་ཞེས་སོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་འདིར་ཁྲིམས་སུ་བྱ་བར་འདོད་དེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ལྟ་བུ་སྒྲུབ་པ་ན་སྙིང་པོ་སྙིང་ལ་བསྒོམ་པ་ནི་ངེས་པར་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་དམ་ཚིག་སྟེ། རྒྱུ་ཡི་ཡུལ་ལས་མི་འདའ་བས། ། དམ་ཚིག་ཅེས་ནི་མངོན་པར་བརྗོད། ། ཅེས་བཤད་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འགྲུབ་པའི་རྒྱུའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་མི་འདའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདི་ཡིད་ཀྱིས་བྲིས་ལ་བསྒོམ་པ་སྟེ། དེས་ན་ས་མ་ཡ་ནི་རྟོགས་པར་ཡང་དྲངས་ལ་ཁྲིམས་སུ་བྱ་བར་ཡང་དྲང་སྟེ། རྟོགས་པས་བྲིའམ་དམ་ཚིག་གིས་བྲི་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་དོན་དང་མ་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། སྤྱོད་པ་ཇི་ལྟ་བར་དྲངས་ན་ཐམས་ཅད་འདུ་བས་དེ་ཉིད་བསྔགས་སོ། ། དེ་ཉིད་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་སྙིང་གའི་ཕྱག་རྒྱའི་ལུས་སུ་གྱུར་པ་ལྟར་དེའི་རྟེན་བདག་ཀྱང་ལྷའི་ལུས་སུ་གྱུར་པ་ནི་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་ཐ་མི་དད་པས་བརྟགས་པས་སོ། ། སྙིང་གར་སོན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡིད་ཀྱིས་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་བཀོད་པ་གཉིས་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་རང་གི་སྤུའི་བུ་ག་ན་གནས་པའི་དྲང་སྲོང་དག་ལ་ཆོས་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ལུས་བཀོད་པ་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། ། ཕྲེང་བ་དེ་ཡང་རང་གི་སྤྱི་བོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་ཀའི་ནང་ན་ཡོད་པས་ན་ཞེས་དགོས་པ་སྙིང་གའི་ཐད་ཀ་ཕྱི་རོལ་ཏུ་བསྒོམ་པ་སྔར་ཚོགས་བསགས་པའི་ཡུལ་ལྟ་བུ་དགབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །

"One should write the letters without omission or addition and in equal measure," it is said. Some maintain that this should be treated as a rule (samaya). When accomplishing such a meditative concentration (samādhi), meditating on the essence within the heart is something that must certainly not be transgressed; thus, it is a samaya. As it is said: "Because one does not transcend the sphere of the cause, it is explicitly called a samaya." Therefore, in order not to transcend the sphere of activity that is the cause for accomplishing the meditative concentration, one should mentally write and meditate upon this. Consequently, samaya can be interpreted both as "realization" and as "a rule to be observed." Thus, it is said: "Should one write through realization or write through samaya?" While it is not the case that any of these interpretations are unrelated to the actual meaning, since all are subsumed when interpreted according to the mode of practice, that [latter] is praised. Regarding the phrase "one should clearly visualize that very [essence] in the form of one's own deity": just as the body of the mudrā at the heart has become [the deity], one should likewise transform oneself—the support—into the body of the deity. This is because, through conceptualization, the action and the agent are not distinct. Regarding the phrase "one enters the maṇḍala that has reached the heart with the mind": this is the second arrangement of the body. It is just as the Bodhisattva Avalokiteśvara displayed the arrangement of his body when teaching the Dharma to the sages residing within the pores of his own skin. Regarding the phrase "that rosary also [is placed] upon one's own crown": because it exists within both maṇḍalas, the purpose is to cover the area directly outside the heart, which is the object for the previously accumulated merit.

སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ་བཅིངས་པ་ཡང་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཞེས་བརྗོད་པ་འདིས་སྙིང་གར་དགྲོལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་སློབ་དཔོན་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ན་འདིའི་ཕྱག་རྒྱ་ཕྱེད་མའི་གུང་མོ་གཡས་པའི་ཆང་པས་ཡང་དང་ཡང་དྲངས་པས་བདག་ཉིད་ལ་སེམས་དཔའ་དབབ་པ་བྱ་བ་གསུངས་པས་འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་པ་སྲིད་པས་ན་དེ་དགག་པ་འདིར་ནི་དབབ་པ་མ་ཡིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་རང་གི་སྙིང་གའི་སེམས་མའི་རྡོ་རྗེ་མའི་རང་བཞིན་དུ་སླར་བརྟན་པར་བཀོད་དེ་གཞག་ཅེས་བའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་དག་ནི་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་སླར་སྔོན་བཞིན་བསྟིམས་པ་ཡིན་ལ། འོག་ནས་སྙིང་གའི་ཟླ་བར་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པར་བསམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སླར་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་ཏུ་རྟེན་ཟླ་བ་གཅིག་ལ་བརྟེན་པས་གཅིག་ཏུ་རྫོགས་པར་བསྐྱེད་ཅེས་ཟེར་ན། འདིར་དེ་སླར་བཏང་བ་ལ་དགོས་པ་མེད་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྤྱན་སྔར་བླང་བར་བྱ་བ་དང་། འོག་ནས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་མེད་ལ། གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པའི་སྒྲས་བསྟན་པས་དེ་རབ་ཏུ་སྨད་པར་རིག་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཁུ་ཚུར་ནི་རྡོ་རྗེ་མཚན་མའི་ཁུ་ཚུར་རོ། ། དར་དཔྱངས་ནི་དར་དཀར་པོའི་སྲིད་དུ་ཁྲུ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ལ་ཞེང་དུ་ཁྲུ་གང་པ་སྟེ། དེས་དབུ་རྒྱན་གྱི་རྩ་རུ་ཐོད་དུ་ཡང་དང་ཡང་བཅིངས་ལ་རྣ་ལྟག་གཉིས་སོར་བཞི་བཞི་པ་སྟེང་དུ་མཐོ་བར་དྲངས་ནས་ལྷག་མ་འཕྱང་བས་བྱིན་པར་སླེབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དར་དཔྱངས་ཀྱི་དབང་བླང་བའོ། ། དེ་དག་རིགས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་ནི་དངོས་སུ་ཡང་བླངས་ལ་མེད་པས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སོ། །

Regarding the statement, "The unbound Cittavajrī is also released at the heart by reciting tiṣṭha vajra," some might think that this refers to the procedure in the Root Tantra where the master, upon entering the maṇḍala, repeatedly draws the half-mudrā with the right middle finger to cause the sattva to descend upon themselves. To refute this possibility, it should be understood here that this is not a descent; rather, the meaning is that the mudrā is established and placed firmly once more in the nature of Cittavajrī at one's own heart. Others claim that here the maṇḍala is dissolved back as before, and that the subsequent instruction to "visualize the maṇḍala as becoming one within the moon at the heart" means that the maṇḍala is generated as a single perfection by relying on a single moon as its support. However, there is no purpose for dissolving it again here, and since the empowerment is to be received in the presence of the maṇḍala, there would be no cause for generating the maṇḍala again later. Furthermore, because it is indicated by the term "unified," that [other interpretation] should be known as highly disparaged. The "vajra fist" is the fist marked by the vajra. The "silk streamer" (darpāṅka) is a piece of white silk twenty-five cubits in length and one cubit in width. It is tied repeatedly around the crown of the head at the base of the crown ornament, drawn up four finger-widths above the two ears, and the remaining length is allowed to hang down to reach the calves; this is the reception of the silk streamer empowerment. As for the crown ornaments of the five families, since they are not actually present, they are taken up through the meditative absorption (samādhi) as it has been taught.

ཆུའི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་། མིང་དང་བཅས་པ་དངོས་པོ་ཁོ་ནར་རོ། ། ཡང་སྔགས་པ་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ནི་དབུ་རྒྱན་དང་དར་དཔྱངས་དངོས་སུ་མི་བླང་སྟེ། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རྟགས་ཡང་དག་པར་ལེན་ཏོ། ། ཁྱིམ་པའི་རྟགས་སྤང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་འགལ་བར་སྤྱོད་པས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཏྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི་ཏིཥྛ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲིལ་བུའི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཤེས་རབ་སྒྲ་ཡི་རྗེས་འགྲོར་བཤད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བ་བཞེད། ། ཅེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྔོན་དུ་བརྗོད་པས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་ཡང་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་མཐར་འོག་ནས་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྔགས་སྦྱར་ཏེ། གང་ཞིག་ཏུ་ནི་ལས་ཡོད་ལ། ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་མེད་གྱུར་པ། ། དེར་ནི་སྤྱི་རྒྱུད་ལས་གྲགས་པའི། ། ཆོ་ག་མཁས་པས་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། འོ་ན་དྲིལ་བུའི་དབང་བསྐུར་བར་འདི་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། གཞན་དུ་སྔགས་འདི་དྲིལ་བུ་ལ་སྦྱར་བར་མཐོང་བ་དང་། དང་པོའི་སྒྲ་ཡང་དྲིལ་བུ་སྟེ། ། དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་བདག་པོ་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོ་དང་། བདག་པོ་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་ཕ་ལྟ་བུ་དང་མ་ལྟ་བུའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེ་འབའ་ཞིག་གི་དབང་བསྐུར་གྱི་དྲིལ་བུས་མ་ཡིན་པར་མེད་པས་སློབ་དཔོན་གྱིས་གཉིས་ཀ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་ཏོ། །

The water empowerment consists of the vajra, the bell, and the name, as actual physical objects. Furthermore, when a practitioner of mantra is ordained, they should not actually take up the crown and the silk pendants, as they are correctly adopting the signs of ordination. This is because it would contradict the statement, "One should abandon the signs of a householder." "Oṃ vajrādhipatistvam abhiṣiñca me tiṣṭha vajrasamayas tvam" is the mantra for the bell empowerment. This is preceded by the verse: "This is explained by all the Buddhas as following the sound of insight; you too should always hold it, for the Victors desire it for supreme enlightenment." Similarly, for the vajra empowerment, the mantra for the vajra vow is appended to the end of the verse, as it is said: "Where there is an activity but no specific ritual procedure, the wise should understand the procedure as it is renowned in the General Tantra." If one asks, "How is this known to be the bell empowerment?" elsewhere this mantra is seen applied to the bell. Furthermore, the "first sound" is the bell; it is the Perfection of Insight (Prajñāpāramitā), and it is the "Lord" because it is the chief, the master, the creator, and like a father and mother to all Buddhas and Bodhisattvas. Moreover, since there is no empowerment of the vajra alone without the bell, the Master has taught them both together.

དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་རང་ལ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོར་ལྷག་པར་གནས་པས་རང་ལྷག་པར་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། ལྷ་གནས་ཤིང་རྟའི་ཡན་ལག་དང་། ། མཐུ་དང་དབྱིབས་ན་གནས་པའོ། ། ཞེས་བསྟན་པས་རང་ལ་ཞེན་པའམ་རང་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་ལ་རང་ལྷག་པར་གནས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་ལུགས་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་སྐྱོན་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། ། ད་ནི་འདིར་རང་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ལེགས་པར་རྫོགས་ཤིང་ཡན་ལག་ཚང་བ་དང་། ཆེས་མཐུ་དང་ལྡན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བདག་ཉིད་རྫོགས་པར་བྱ་བ་བསྟན་པས། དེའི་གོ་རིམ་བསྡུས་པ་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དེ་ལྟར་རང་ལྷག་པར་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་རིམ་མཚམས་སྦྱར་བའོ། ། རང་ལྷག་པར་གནས་པ་ནི་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོར་གྲུབ་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནས་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་བར་དུ་བསྡུས་ཏེ་དེའི་ཡན་ལག་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། བྱས་པ་ནི་ལེགས་པར་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་ཁ་ཅིག་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་ཡང་རྫོགས་པར་བྱ་བ་དང་། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་དག་བྱའོ་ཞེས་རྟོག་པ་སྲིད་པས་དེ་དགག་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་བསྡུས་པ་དག་བསྒོམ་པ་ནི་བདག་ཉིད་རྫོགས་པ་ལུས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་མི་དགོས་ཀྱི། རང་ལྷག་པར་གནས་པ་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་བྱས་ལ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ་བཟླས་བརྗོད་ལ་སོགས་པ་བྱའོ་ཞེས་པ་སྟེ།

In that case, because one abides intensely in the great yoga of the deity within oneself, it is called the "great yoga of abiding intensely in oneself." Regarding the statement, "The deity abides in the parts of the chariot, and in power and shape," the interpretation that "abiding intensely in oneself" refers to the ritual for becoming attached to or expanding oneself is the system of others; one should not criticize that either. Now, in order to make this very process of abiding intensely in oneself perfectly complete, with all branches intact, and endowed with great power, the self-perfection is taught. To recall the condensed sequence of that: "Having thus performed the abiding intensely in oneself and so forth, one should accomplish [the practice]" is the connection of the sequence. "Abiding intensely in oneself" is merely the accomplishment of the great yoga of one's own deity. The mention of "and so forth" includes the consecration by the samaya-mudrā and mahāmudrā up to the vajra-vow, and thus those branches are to be understood. "Having performed" means having completed it well. Regarding "one should accomplish," since some might imagine that one should also complete the yoga of the four mudrās or the single mudrā, as well as the manifest enlightenment and the supreme king of maṇḍalas, that is refuted. Meditating on the condensed mudrās does not require the maṇḍala deities within the body for the self-perfection; rather, having performed the abiding intensely in oneself along with its branches, one accomplishes it, which means one should perform the recitation and so forth.

འོག་ནས་ཀྱང་ཡང་ན་སྔོན་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་ཞེས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྔགས་ཐམས་ཅད་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། གང་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་མི་ནུས་པས་དེས་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་བྱས་ལ་ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྟོགས་པར་མཛད་དོ། ། ད་ནི་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་སྒོམ་ཡང་རུང་། མི་སྒོམ་ཡང་རུང་སྟེ། སྔར་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་རང་གི་སྙིང་གར་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པ་དེ་སླར་བསྡུའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དང་པོར་རང་གི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་གཅིག་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པར་བསམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚོགས་དགོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཚིག་གི་ཕྲད་དང་། དང་པོ་རྩོམ་པའི་ཚིག་གི་རྒྱན་ཏེ་བདུན་པའོ། ། དང་པོར་ནི་བདག་ཉིད་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་དང་པོར་རོ། ། རེ་ཞིག་ནི་རིམ་གྱིས་ཞེས་པ་སྟེ། དང་པོ་འདི་བྱས་ལ་དེ་ལས་གཞན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རང་གི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་ཞེས་པ་ནི་སྔར་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་བྱེད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པ་ནི་ལྷ་རྣམས་གྲུབ་པ་དང་དུས་གཅིག་ཁོ་ནར་དེ་དག་གི་གདན་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་གཅིག་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་དེ་ལ་ལྷ་རྣམས་ཐིམ་པར་གྱུར་ཅིང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཡང་རང་གི་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་གནས་པའི་ཟླ་བ་ལ་ཐིམ་པ་སྟེ་དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་གཅིག་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པར་བསམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Furthermore, as it is stated below, "Alternatively, having performed the great yoga, the offerings, and so forth," and since all mundane and supramundane mantras are to be accomplished through the great yoga, it is specifically clarified that "one who is unable to meditate on the maṇḍala should perform the great yoga." Now, whether one meditates on the maṇḍala here or not, in order to show that the maṇḍala previously emanated at one's own heart through the mantra and mudrā of the Vajra-Cause should be reabsorbed, it is said: "First, one should imagine that maṇḍala as having become one with the moon at one's own heart." In this context, "therein" (tatra) is a particle used to introduce the arrangement of the assembly and an ornamental word for the beginning, functioning as a locative. "First" (ādau) means at the beginning of the process of perfecting oneself. "For a while" (tāvat) means gradually; the meaning is that having performed this first, one then performs the other. "At the moon at one's own heart" refers to the fact that when the maṇḍala was previously emanated through the activity of the Vajra-Cause, at the very same moment the deities were accomplished, a single great moon maṇḍala serving as their seat was also accomplished. The deities dissolved into that, and that moon maṇḍala then dissolved into the moon situated at the hub of one's own Sattvavajra; this is the meaning of "one should imagine that maṇḍala as having become one."

དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་དང་དབང་བསྐུར་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཟིན་པས་ད་ནི་བྱ་བ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་སླར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་རིགས་པས་ན་འདིར་ཆོ་ག་དེ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ལུས་ལ་ས་མ་ཡ་ཨ་ཞེས་ཟློས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དང་པོར་གདན་བསྒོམ་ཞིང་དེ་ནས་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་དབབ་པའི་རིམ་པས་ང་རྒྱལ་ཡང་བྱས་ལ་གཟུགས་བསྒོམ་ཞིང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྲེ་བ་དང་བལྟ་བ་དང་ནང་དུ་བྱ་བ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་ཞིང་ཡང་ང་རྒྱལ་བྱ་བ་དང་། སྙིང་པོ་དང་སྔགས་ཀྱང་བརྗོད་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་གྱིས་བཏབ་ལ། རིགས་ཀྱི་ཡུམ་བཞིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པས་བརྟན་པར་བྱ་སྟེ། དབང་བསྐུར་བ་ལྔ་དང་བརྟུལ་ཞུགས་བླངས་ལ། གླུ་དང་གར་དང་བཅས་པའི་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་དམ་ཚིག་གསུམ་གཟུང་སྟེ། དམ་ཚིག་གསུམ་གྱི་གླུའི་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་པོ་འདི་ཙམ་ཁོ་ན་བདག་ཉིད་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་སྐྱོན་མེད་པའི་གོ་རིམ་རྣལ་མའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཟློས་པ་པོ་ཡང་རྣམ་པ་ལྔས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རིམ་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབས་ལ། ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གིས་ལྷག་པའི་ལྷ་རིགས་ལྔ་སངས་རྒྱས་ལས་འབའ་ཞིག་ཡིན་པས་དེར་བསྐྱེད་པར་འདོད་ན་དང་པོ་རང་ལྷག་པར་གནས་པའི་དུས་སུ་རྣམ་པ་ལྔ་བསྒོམ་པར་བྱང་ཆུབ་པ་བསྒོམས་པས་རྒྱལ་བའི་སྐུར་བསྒྲུབས་ལ།

Since the entry into the maṇḍala, the conferral of empowerment, and the blessing have been completed, it is now appropriate to request the deities to depart so that the ritual activities may be concluded; therefore, this ritual is taught here. Then, regarding the passage beginning with "reciting samaya a upon one's own body," first one meditates on the seat, and then, through the sequence of descending one's own mudrā, one also generates the divine pride and meditates on the form. One then merges with the jñānasattva, performs the visualization, and internalizes the practice. One meditates on the moon maṇḍala and again generates the divine pride. Reciting the essence and the mantra, one gathers all the buddhas, seals them with the three mudrās, and receives the blessings of the four consorts of the families. Having been blessed by Vajradhātvīśvarī, one stabilizes the practice with the hundred-syllable mantra. One receives the five empowerments and takes up the ascetic observances (vrata). One performs offerings accompanied by song and dance, blesses the vajra and bell, and maintains the three samayas. One performs the offering of the song of the three samayas. Thus, these twenty-three aspects constitute the authentic, faultless sequence of the ritual for perfecting oneself. Furthermore, regarding the practitioner of the Tathāgata family, it is said that "one accomplishes the great mudrā of the Tathāgata through the five stages of manifest enlightenment and then performs all the subsequent rituals." This means that if one wishes to generate oneself as the meditational deity (iṣṭadevatā) who is exclusively one of the five Buddha families, then first, at the time of one's own preliminary abiding, one meditates on the five aspects of manifest enlightenment to accomplish the body of the Victorious One.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པས་གནས་བཞིར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་དང་དར་དཔྱངས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་ལ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མས་གནས་བཞིར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དེ་ནས་ལུས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དམ་ཚིག་གསུམ་གྱི་གླུའི་མཆོད་པའི་བར་དུ་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་བདག་ལྷག་པར་གནས་པ་དང་རྫོགས་པར་བྱ་བ་བདག་མེད་ཀྱིས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དེ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་ཞེས་ཡན་ལག་གཉིས་ཏེ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་བསྒོམས་པས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཞེས་བྱ་བས་གནས་གསུམ་པ་ཡང་མེད་དོ། ། གཞན་དག་ནི་འདིར་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ཕལ་ཆེར་རྫོགས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཟློས་པ་པོ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་བསྐྱེད་པར་བསྟན་པ་དང་། བདག་ཉིད་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ལུས་ལ་དགོད་པའི་ལྷ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཉི་ཚེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་མ་བསྟན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཟློས་པ་པོས་རང་ལྷག་པར་གནས་པ་དང་བདག་ཉིད་རྫོགས་པར་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་སྤངས་ཏེ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔའི་འོག་ཏུ་བལྟ་བ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལུས་ལ་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་དང་། ཡི་གེ་བརྒྱ་པས་བརྟན་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་བསྒོམ་མོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ་དེ་ལ་ཡང་ཕྱག་རྒྱའི་ང་རྒྱལ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་ངེས་པ་དག་དོར་བར་མི་བྱ་ལ། སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ལུས་ལ་དགོད་པ་ཡང་ཉེས་པ་མ་མཐོང་བས་སོ། །

The meaning is as follows: having dissolved all the tathāgatas into the body, one should bless the four places with Vajrasattvī and the others, confer the empowerment of the precious crown and silk streamers, and bless the four places with Vajradhātvīśvarī. Then, beginning from the meditation on the maṇḍala within the body, one should perform the practices up to the offering of the song of the three samayas. In this system, there are two branches: the superior abiding of oneself and the perfection of the selfless manifest enlightenment. Immediately following that, because the manifest enlightenment is accomplished by meditating on the supreme king of the maṇḍala, there is no third branch. Others, however, claim that here most of the ritual branches are completed, and it is taught that the practitioner of the tathāgata is generated as the samayasattva. They say that the deities to be placed upon the body for the perfection of oneself are not shown as the tathāgatas of the [five] families, but rather that the practitioner of the tathāgata should abandon both the superior abiding of oneself and the perfection of oneself. Instead, after the five manifest enlightenments, one should perform the five [steps] such as the dissolution of all tathāgatas into the body, and then meditate on the supreme king of the maṇḍala after stabilizing [the practice] with the hundred-syllable mantra and so forth. That is incorrect. In that case as well, one must not discard the definitive ritual branches taught in the tantra, such as the meditation on the pride of the mudrā. Furthermore, there is no perceived fault in placing the sattvas and so forth upon the body.

དེ་ལྟར་དོན་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་ནས། ཚིག་གི་དོན་འབའ་ཞིག་བརྗོད་དེ། ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་མདུན་ཉིད་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་ལྷ་རེ་རེ་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རེ་རེ་སྟེ་དེ་ཉིད་སྔགས་ཀྱི་ཞེས་སྨྲས་པས་སོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་དབབ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པས་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་མདའ་དགུ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེར་བབས་པ་སྟེ། འོག་མིན་ན་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གནས་པའི་རང་གི་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀ་ནས་འདིར་ཕབ་པས་སོ། ། གཞན་དག་ནི་ནམ་མཁའི་ངོས་དེ་ཉིད་ལས་འཐོན་ཏེ་ཕབ་པ་ནི་དེ་དག་ཆོས་ཀྱི་སྐུས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་གང་ན་ཡང་བཞུགས་པ་ཇི་ལྟར་རྒྱུད་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོའི་གླེང་གཞི་སྨོས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། དེ་དག་གི་སྤྲུལ་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡང་གང་དུ་གདུལ་བྱ་རྙེད་པ་དེར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གཞན་དག་ནི་རང་ལྷག་པར་གནས་པའི་དུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་བཅས་པ་བདག་ཉིད་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་གཅིག་ལ་བརྟན་པར་གྱུར་པས་ན་གཅིག་པ་ཅན་ཏེ། དཔུང་གཅིག་དང་ནགས་གཅིག་ཅེས་པ་བཞིན་ནོ། ། དེས་ན་དེའི་ཐུགས་ཀ་ནས་དབབ་ཅེས་ཟེར་ན། དེ་ལྟ་ན་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་སླར་བཏང་བ་ནམ་ཡང་མ་བསྟན་པས་མི་འཐད་ལ། སྔ་མ་ལ་ཡང་བསྒྲུབ་པ་མི་དམིགས་པས་ལུགས་དང་པོ་གཟུང་ངོ་། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོ་ལས་རྡོ་རྗེར་གྱུར་ཅིང་དེ་ལ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཕབ་ལ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཡང་འོད་ཟེར་མང་པོ་འཕྲོས་པས་འགྲོ་བ་སྦྱངས་ཏེ་སླར་འདུས་པ་ལས་གཟུགས་འགྲུབ་པར་བྱའོ། །

Having thus presented the summary of the meaning, the literal meaning alone is now expressed. Regarding the phrase "in the direction of space, directly in front, a moon maṇḍala": this means that for each deity there is a respective moon maṇḍala, as it is stated that "that itself is the mantra." Regarding "upon that, the vajra-nature is brought down": this means that by reciting the essence mantra, the mudrā—the vajra hook, the nine arrows, and so forth—descends there. This is because they are brought down here from the heart of the self-sattva residing in the emanation maṇḍala in Akaniṣṭha. Others say that they emerge from that very expanse of space and descend because they are pervaded by the dharmakāya, just as the introduction to the Great Vairocana in the Tantra describes where he resides. Furthermore, they say that the blessing of their emanations occurs wherever disciples are found. Others say that at the time of one's own superior abiding, the emanation of the maṇḍala together with the celestial palace is perfected within oneself; because it is stabilized upon a single moon in the heart, it is "single," just as one speaks of a single army or a single forest. If one then says it is brought down from the heart of that [deity], that is untenable because it is never taught that the maṇḍala is sent back. Since the proof for the former [position] is also not observed, the first system should be adopted. Regarding "that itself is the white Vajrasattva": through the essence mantra, it becomes a vajra, and upon that vajra, the vajra is brought down. From that vajra, many rays of light radiate, purifying sentient beings, and by their re-gathering, the form is established.

རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་བཛྲ་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཛཿཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བྱ་བར་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་གསེར་མདོག་སྙིང་གའི་གཡས་ངོས་སུའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདིར་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ནི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོར་རྒྱུད་ལས་གྲགས་ལ། སེམས་དེ་ནི་སྙིང་ལ་གནས་ཞེས་གྲགས་པའི་ངོ་བོར་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བཞི་སྙིང་གར་བཀོད་དེ། རིན་པོ་ཆེས་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་ནི་དཔྲལ་བའི་གནས་ཡིན་པས་དེར་རིན་པོ་ཆེའོ། ། སེམས་རྟོག་པ་ལས་བརྩམས་ནས་ནི། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ལུགས་ཀྱིས་ལྷག་པར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་འབྱུང་བས་དེར་ཉི་མའོ། ། ཕྲག་ཁར་རྒྱལ་མཚན་གྱི་ཡུ་བ་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེར་རྒྱལ་མཚན་ནོ། ། གཉིས་ཀྱི་ཚིག་ཅན་ནི་གང་ཡང་རུང་བའི་དོན་ཏོ། ། བཞད་པ་ནི་སོ་སྣང་བས་དེར་རོ། ། པདྨའི་རིགས་ནི་ངག་གི་རིགས་ཡིན་ལ། ངག་དེ་ཡང་ལྟེ་བ་དང་བྲང་དང་མགྲིན་པ་དང་ལྕེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཕྱིར་ཞིང་ལྕེ་རུ་ཕྱིན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལུགས་ཀྱིས་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་དག་ནི་ངག་གི་གནས་དག་ཏུའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པ་ཙམ་དུ་སྟོན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་མ་ལུས་པའི་ཕྲིན་ལས་མཛད་པའི་རྟགས་སུ་སྤྱི་བོར་རྩེ་མོ་བཅུ་གཉིས་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཁ་ཅིག་ལ་བསྒོམ་པར་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལ་ལ་ལས་གསུངས་པས། དེ་ཉིད་ནི་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོར་ཤེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེའི་སྤྱི་བོར་རོ། །

Regarding the phrase "with the vajra hook and so forth," this indicates the performance of the action mudrās, such as "vajra-aṅkuśa jaḥ" and so on, which will be explained below. In that context, the passage beginning with "the Vajrarāja, golden-colored, is on the right side of the heart" and so forth is as follows: Here, the Vajra family is renowned in the tantras as the essence of the mind. Taking the mind, which is renowned as residing in the heart, as the essence, the four bodhisattvas of the Vajra family are placed at the heart. Since the place of empowerment by jewels is the forehead, the jewel is placed there. According to the system stating, "Starting from the conceptual mind, one should meditate on a sun maṇḍala," the sun is placed there because the meditation on a sun maṇḍala specifically arises. The victory banner is placed there in the manner of supporting its handle upon the shoulders. The dual number is used in the sense of "any one of them." Laughter is placed there because of the appearance of the teeth. The Lotus family is the family of speech. Since speech arises from the navel, the chest, the throat, and the tongue—and according to the system stating "furthermore, it reaches the tongue" and so forth—these are the locations of speech. To show that all phenomena are merely dependent originations and as a sign of performing the enlightened activities of all Buddhas without exception, some Yoga Tantras state that one should meditate on a twelve-spoked crossed vajra at the crown; since that very [vajra] is to be understood as the bodhisattva Vajrarāja, it is placed at his crown.

ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་དང་བཅས་པར་བསྲུང་བས་ན་དེ་ཡན་ལག་དག་ལས་དེ་རྐང་ལག་ལའོ་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་ཅན་ནི་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། གནོད་སྦྱིན་ལྟར་འཇིགས་པའི་མཆེ་བ་ནི་ཁ་ན་སྣང་བས་དེ་ཁར་རོ། ། སྒེག་པའི་ཁུ་ཚུར་འཆང་བས་འགྱིང་བ་ནི་ཁུ་ཚུར་སྟོན་པས་དཀུ་གཡས་པར་རོ། ། གསང་བའི་མཆོད་པ་བཞི་ནི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དང་འདྲ་བར་རང་རང་གི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བདག་གིར་མཛད་པས་དེ་དག་གི་དྲུང་དུའོ། ། ཤིན་ཏུ་སྐྱིད་དེ་བར་བསྐྱེད་པའི་འཇིག་རྟེན་དག་བདུག་སྤོས་ཀྱི་དྲི་མདོམས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་འཛག་སྒོ་དག་ཀྱང་དྲི་ཞིམ་པོས་བདུགས་ཏེ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ལུས་ཀྱི་དེ་མདོམས་སུ་སྟེ་མཚན་རྟགས་སུའོ། ། ཁ་ཅིག་ཏུ་བདུག་སྤོས་མདུན་དུའོ་ཞེས་པ་དང་། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་ལུས་ལ་དགོད་པའི་དབང་དུ་མ་བྱས་པའོ། ། ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་མཛེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མེ་ཏོག་ཕྲེང་རྒྱན་དང་། རྣ་རྒྱན་ལ་སོགས་པས་མགོ་བརྒྱན་པར་བྱེད་པས་ཕྲེང་བའི་གནས་མགོ་སྟེ་སྤྱི་བོའི་གཙུག་གོ། ། མར་མེ་ནི་མིག་གི་ཡུལ་སྣང་བར་བྱེད་པས་མིག་ལ་ཕན་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་མིག་གི་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ་ཞེས་པ་སྟེ། དེས་ན་དེ་མིག་ལའོ། ། རབ་ཏུ་དྲི་ཞིམ་པ་དང་བསིལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྐྱིད་དེ་བདག་སྙིང་གར་ཙནྡན་གྱི་ལྡེ་གུ་ལ་སོགས་པ་ཉུག་པས་དྲིའི་གནས་ནི་དེའོ། །

Because they protect all the limbs together, they are placed upon the limbs; the dual form "on the hands and feet" is as before. Because the terrifying fangs of a yakṣa appear in the mouth, they are placed in the mouth. Because of the haughty bearing of holding a graceful fist, they are placed on the right hip by displaying the fist. The four secret offerings are placed before the respective Tathāgatas, as the Great Beings take them as their own. Because the worlds produced in extreme bliss are perfumed with the scent of incense, and the secret orifices of the body that enjoy it are also fumigated with fragrant scents, they are placed at the secret place of the body, which is the sign. In some cases, it is taught that incense is in front or within the circle of light; this is not in reference to the placement upon the body. Because flowers, garlands, ornaments, earrings, and so forth are used to beautify embodied beings, the place of the garland is the head, the crown of the head. Because the lamp illuminates the objects of the eyes and is beneficial to the eyes—as it is said, "From the eye faculty, the object, and mental attention, eye-consciousness arises"—it is placed in the eyes. Because of the desire to make it very fragrant and cool, the place of the scent is the heart, where sandalwood paste and the like are applied.

འབྱུང་བ་དང་འཇུག་པ་ནི་སྒོ་བཞི་ནས་བྱེད་ཅིང་དེ་ལ་རག་ལས་ལ་བརླ་གཉིས་དང་བྱིན་པ་གཉིས་ཏེ་རྐང་པ་དག་གིས་ཀྱང་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་ལ་དབང་བྱེད་པས་འདི་དག་སྒོ་དང་ཆོས་མཐུན་པས་དེ་དག་ཏུ་སྒོ་སྐྱོང་དག་བཞག་ལ། གོ་རིམ་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནི་གཡས་ནས་དང་སྟེང་ནས་སོ། ། འདིར་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་འཚམ་པའི་གནས་སུ་འདི་དག་སྦྱར་གྱི་གང་དུ་བཀོད་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་དུ་བྱེད་དོ། ། འོན་ཀྱང་འཚམ་པར་བསྟན་པ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་དེ་ལ་གོམས་པས་མཐོང་གི་གཞན་མ་ཡིན་པ་དང་། འཚམ་པ་དེ་ཉིད་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྒྱུར་བསྔགས་ཏེ་བསྐྱེད་པར་རུང་བས་ནའོ། ། འདིར་སངས་རྒྱས་ལྔ་ནི་དབུ་རྒྱན་དུ་བཞུགས་པ་དང་། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གནས་བཞིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་བཞུགས་པས་འདི་དག་ལ་དགོད་པ་ཕྱེ་སྟེ་མ་བསྟན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ལུས་ལ་ལྷ་འདི་དག་བཀོད་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན་པས། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། རང་ལྷག་པར་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ནི་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཏེ་གལ་ཏེ་རང་ལྷག་པར་གནས་པ་མ་བྱས་ན་ལྷའི་ལུས་སུ་མ་གྱུར་པས་ལུས་ལ་ལྷ་དེ་དག་དགོད་པའི་གནས་རང་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་བ་དང་། འདི་རང་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཡན་ལག་ཙམ་དུ་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ཙམ་བྱ་བར་སྟོན་པ་ན་དཀྱིལ་འཁོར་མི་སྒོམ་པར་ལུས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དགོད་པ་མི་རིགས་ཤིང་ལུས་ལྷར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་མེད་པར་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ལ་ཡང་འགྱུར་བས་ལྷ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་སྤང་ངོ་། །

The exiting and entering are performed through the four gates, and depend upon them. Furthermore, the two thighs and the two calves—the feet—exercise control over going and coming; thus, because these correspond to gates, the gatekeepers are placed there. To ensure the sequence is not lost, they are positioned from the right and from above. Here, these are applied to appropriate locations as reasons for manifest conviction; however, wherever they are arranged, they bring about accomplishment (siddhi). Nevertheless, arranging them appropriately is the cause for entry, because through familiarity with each respective place, one sees it and not otherwise, and because that very appropriateness is praised as the cause of accomplishment since it is suitable for generation. In this context, the five Buddhas reside as the crown ornament, and the female deities such as Vajradhātvīśvarī also reside after being blessed in the four locations; therefore, the specific arrangement of these is not explicitly taught. Some say that arranging these deities on the body is the extensive yoga (mahāyoga), and thus the great yoga is not simply the self-abiding (svādhiṣṭhāna). That is incorrect. If self-abiding were not performed, one would not become the body of the deity, and thus the body itself would not become the locus for arranging those deities. Moreover, since this is clearly shown to be merely a branch of self-abiding, and because when teaching the great yoga in yogas such as the single mudrā, it would be illogical to arrange the maṇḍala on the body without meditating on the maṇḍala, and since such a thing would occur even without the ritual of making the body the deity, one should abandon such a view.

དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་བཏབ་ནས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཕྲིན་ལས་དང་བཅས་པ་སྟེ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་དང་ཆོས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དག་ནི་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ལ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྲིན་ལས་ཏེ། དེ་ཡང་ཐུགས་ནི་བདག་གི་དོན་ཡིན་ལ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་དོན་ཏེ་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ལ་གཞག་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པས་དངོས་གྲུབ་སྦྱིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་མ་ལུས་པར་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བསྡུས་པ་དང་རྒྱས་པར་བསྟན་པའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་སུ་སཾ་གྲ་ཧ་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་དམ་ཚིག་གསུམ་གྱི་གླུའི་མཆོད་པ་རྫོགས་པའི་བར་འདིས་ནི་བདག་ཉིད་བརྟན་པར་བྱ་ཞིང་གཟེངས་བསྟོད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དང་པོ་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་གྲུབ་པས་དེའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བདག་ཉིད་ལ་བདག་ཉིད་མཆོད་པ་གླུ་དང་གར་སྔོན་དུ་བྱ་སྟེ། མཆོད་པ་བརྒྱད་ཀྱིས་མཆོད་ནས་ཊཀྐི་ཧཱུྃ་ཛཿཞེས་པས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་ལས་ལྷའི་གཟུགས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཕྲོས་པས་སྲིད་པ་གསུམ་དུ་གཏོགས་པའི་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་རྣམ་པར་སྦྱང་ཞིང་། ཡང་ཊཀྐི་ཛཿཧོ་ཞེས་པས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་ལས་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ལྷ་རྣམས་འཕྲོས་པས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དགྱེས་པའི་མཆོད་པའི་སྤྲིན་རབ་འབྱམས་སྤྲུལ་པར་བལྟའོ། །

Regarding the statement, "Having thus been sealed by the four mudrās, all siddhis are thoroughly bestowed," the Tathāgatas and so forth consist of the body, speech, mind, and activities. Among these, the samaya-mudrā, dharma-mudrā, and mahāmudrā are the essential nature of the mind, speech, and body, respectively, while the karma-mudrā is the activity. Furthermore, the mind is one's own welfare, while the body and so forth are the welfare of others; by establishing oneself in the nature of the perfection of the welfare of both self and others, one attains the state of suchness and thereby bestows siddhis. Thus, the four mudrās are taught both in brief and in detail throughout the entirety of the yogatantras. From the words "Oṃ vajrasattva susaṃgrahata" up to the conclusion of the offering of the song of the three samayas, one should stabilize and uplift oneself. First, having accomplished oneself as the samayasattva, who is complete in every respect, one should perform the offering of song and dance to oneself as the fruit of that activity. Having made the offering with the eight offerings, with the mantra "ṭakki hūṃ jaḥ," immeasurable forms of deities emanate from the vajra and bell, completely purifying all sentient beings without exception who belong to the three realms of existence. Then, with "ṭakki jaḥ hoḥ," immeasurable deities emanate from the vajra and bell; one should visualize that these emanate vast clouds of pleasing offerings to all the buddhas and bodhisattvas.

དེ་ལྟར་དེ་དག་གིས་སྲིད་པ་ཐ་མ་པའི་བར་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་ན་དེ་ལྟར་བྱས་པ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ས་བཅུ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སངས་རྒྱས་སུ་བརྗོད་པ་ལྟར་འདི་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བརྗོད་དོ། ། ད་ནི་བཤད་པ་དང་མ་བཤད་པའི་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གཟུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ས་བོན་ལས་བསྐྱེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་ས་བོན་དང་བཅས་པར་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་ཕྱག་རྒྱ་གཟུང་བ་བསྟན་པ་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འདིའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དྲིལ་བུ་ཆོས་ཀྱིས་གསིལ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་ནི་བསྟན་པའི་ཆོས་ཁྱད་པར་ཅན་ཏེ། སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཆོས་དེ་བརྗོད་པས་གསིལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ལྟར་དེ་ནི་ཞེས་པ་ནི་དྲིལ་བུའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྲིད་པ་མཆོག་གི་བདག་པོ་ཞེས་པ་ནི་སྲིད་པ་གཉིས་མཆོག་སྟེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། ། དེའི་བདག་པོ་ནི་དེ་ལ་དབང་བྱེད་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའོ། ། ཡང་དག་མ་མཐོང་འཇིག་རྟེན་དང་། ། མྱ་ངན་འདས་པར་རློམ་སེམས་བྱེད། ། ཡང་དག་མཐོང་བར་འཇིག་རྟེན་དང་། ། མྱ་ངན་འདས་པར་རློམ་སེམས་མེད། ། ཅེས་པ་དང་། སྲིད་པ་དང་ནི་མྱ་ངན་འདས། ། འདི་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། སྲིད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི། ། མྱ་ངན་འདས་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །

Thus, because these [practices] are fully perfected up to the final existence, it is said that "by acting in this way, body, speech, and mind become Vajrasattva." Just as a bodhisattva of the tenth ground is referred to as a "Buddha," this one is likewise referred to as "Vajrasattva." Now, in order to show that all the holding of the vajra and bell—both those already explained and those not yet explained—is generated from seed-syllables, the holding of the vajra, bell, and mudrās together with their seed-syllables is taught in the passage beginning with "From the syllable HŪṂ, the vajra..." The phrase "the Blessed One, the first sublime being" refers to the glorious Vajrasattva; the meaning is that he is this very vajra. Regarding the line "The bell should be sounded with the Dharma," "Dharma" refers to the sublime Dharma of the teachings, such as "Existence is pure by its very nature," and so forth; the meaning is that it is sounded by reciting that Dharma. "In this way, that" refers to the bell. The phrase "the Blessed One, the lord of supreme existence" means that "supreme existence" is nirvāṇa. Its "lord" is the non-conceptual wisdom that exercises mastery over it, which is the Perfection of Wisdom; that itself is the Blessed One, the wisdom body. As it is said: "Those who do not see reality falsely imagine the world and nirvāṇa; those who see reality have no false imagination of the world and nirvāṇa." And: "Existence and nirvāṇa do not exist as such; the thorough knowledge of existence is explained as nirvāṇa."

ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྲིད་པ་ཉིད་མཆོག་ཏུ་གྲུབ་སྟེ། མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མཐུས་གནས་པ་ནི། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་མྱ་ངན་འདས། ། བྱ་བྱས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དྲིལ་བུའི་སྒྲ་ཉིད་དེ། སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་མོས་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་ཚིག་དེ་བརྗོད་ཅིང་དེའི་དོན་ལ་གཞོལ་བས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དབང་ཕྱུག་དམ་པ་མཆོག་གི་ཆོས་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་དྲིལ་བུའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་བསྟན་ཏོ། ། དྷརྨ་ཨ་ཞེས་པ་དང་ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེ་རྡོ་རྗེའི་ས་བོན་གཉིས་འདིར་ཁ་དོག་དཀར་པོ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཡིག་འབྲུ་དང་དེ་ལས་དེ་དག་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པར་བྱ་བའོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ན། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ལྟ་བུའི་སྡིག། ཅེས་པ་ནས་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་ཧ་ན་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་པའི་བར་གྱིས་གསང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གཉེར་གཏད་པ་ནི་དམ་ཚིག་སྟེ། དམ་ཚིག་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པའི་རང་བཞིན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཆས་པ་ལྟ་བུ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའི། ཉན་ཐོས་ལྟར་ལུས་སུན་འབྱིན་ཅིང་མྱུར་དུ་ཞི་བའི་དབྱིངས་སུ་འཇུག་པར་མི་བྱའོ། ། འོ་ན་དེ་ལྟ་ན་སྲིད་པའི་བདེ་བ་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པས་གནས་པར་བྱ་བའམ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཁོར་བ་གཅིག་པུ་བགྲོད་པར་སེམས་ཞེས་པའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། སྲིད་པའི་བདེ་བ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།

In this manner, existence itself is established as supreme. Abiding right now in non-abiding nirvāṇa through the power of the perfection of wisdom is as it is said: "Nirvāṇa is attained in this very life; that itself is the completion of what was to be done." This is like the sound of the bell itself: "Existence is pure by its very nature," and so forth. By having devotion to this and by the yogi reciting those words and focusing on their meaning, the great nature of the bell is shown as "making known the supreme dharma of the most excellent lord of all." The two syllables dharma and aḥ, along with the vajra seed-syllable hūṃ, are white in color here. From emptiness, the syllables arise, and from them, those [deities] are established as the nature of wisdom. One should abide in the great samaya-mudrā. Regarding the first entry into the maṇḍala, the entrustment of the secret wisdom samaya—from the words "The sin of being like one free from passion" up to mahāsamaya hana hūṃ phaṭ—is the samaya. One should abide in the great mudrā of that samaya, which is the nature of abiding in great passion, like a consecrated universal monarch; one should not, like the śrāvakas, revile the body and enter the expanse of peace too quickly. If one asks: "In that case, would one abide by being excessively attached to the pleasures of existence? Or, if so, would it not become a downfall to think of wandering in saṃsāra alone?" For that reason, it is said: "The pleasures of existence are extremely small," and so forth.

སྲིད་པ་ལ་ནི་ཆགས་པར་རུང་བའི་བདེ་བ་མེད་དེ་ཡུན་ཐུང་བ་དང་གནོད་པ་དང་འབྲེལ་བ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་དམན་པས་སོ། ། སྲིད་པར་སྐྲག་ནས་མྱུར་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་མི་རིགས་ཏེ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འབྱོར་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་དག་པའི་ཕྱིར། ཤིན་ཏུ་བདེ་བ་དམ་པའི་ཐབས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་སྨོས་པ་ཏེ། མངོན་པར་ཞེན་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པའི་ལྷའི་ལུས་ལ་མཆོད་པས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས་ཚིམ་པར་བྱེད་ཅིང་བདག་དང་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པས་དགའ་བ་དང་བདེ་བའི་མཆོག་གི་རོ་མྱོང་བ་དང་མི་འབྲལ་བར་ལམ་བདེ་བས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་ཀྱི། སེམས་ཅན་ཡལ་བར་བོར་ཏེ་རང་འབའ་ཞིག་ཞི་བར་འགྲོ་བར་མི་བྱ་བ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་མི་གཏོང་བའི་རྒྱུ་དམ་ཚིག་གི་རྩ་བ་ཡིན་པས་འདི་ཉིད་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའོ། ། དེས་ཀྱང་ཐེག་པ་དམན་པ་དང་། སྲིད་པ་ཆགས་པ་ངན་པ་འཇོམས་པས་ན་ཧ་ན་སྟེ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་འཇོམས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་པ་ནི་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དེ་ལ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་སྔགས་སོ། ། ཐབས་དེ་ནི་ཆེས་འཐད་པ་དེ། སྙིགས་མ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་མ་རུངས་པ་དག་ཁ་ཅིག་སྲིད་པ་ཁོ་ན་ལ་དམ་པོར་ཞེན་པས་དེ་ལས་དབྲལ་བའི་ཕྱིར་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་དཔེ་མེད་པར་བདེ་བ་རྒྱས་ཤིང་ཡུན་རིང་བ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བསྟན་ལ།

In cyclic existence, there is no pleasure worthy of attachment, for it is brief, associated with harm, and inherently inferior. Yet, it is not appropriate to pass into nirvāṇa too quickly out of fear of cyclic existence, for one would thereby fall away from the inconceivable, supramundane prosperity. Therefore, it is extensively stated: "In order to purify great suffering, the method for supreme bliss," and so forth. By making offerings to the divine body—which abides in an illusion-like samādhi free from all clinging—one satisfies it with the five sensory qualities. By benefiting oneself and others, one never parts from the taste of the supreme joy and bliss, and thus accomplishes unsurpassed enlightenment through the path of bliss. One must not abandon sentient beings to seek peace for oneself alone; this is the root of the samaya, the cause for not forsaking the bodhicitta and the conduct of a bodhisattva, and is therefore the "great samaya." Because it destroys the inferior vehicle and the base attachment to cyclic existence, it is called hana; thus, it is known as "destroying by means of the great samaya itself." Hūṃ phaṭ is the mantra for blessing that and making it firm. That method is most appropriate because, in order to separate certain wicked sentient beings of the five degenerations who are tightly attached to cyclic existence alone, it teaches the enjoyment of the five sensory qualities—which are like an illusion—in a way that is incomparable, blissful, and long-lasting.

ཁ་ཅིག་སྲིད་པ་མེ་འབར་བ་ལྟར་ཤེས་ཤིང་ཐོག་མ་མེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱུད་མ་དྲན་པས་སྐྲག་སྟེ་སེམས་ཅན་འདོར་བ་ལ་ཞུགས་པ་དག་ལ་ཡང་། དེང་ཕན་ཆད་ཅི་བདེར་སྤྱད་པས་འཁོར་བ་ལས་ཐར་པས་སྔོན་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྤྱད་མི་དགོས་ལ། སེམས་ཅན་ཡང་བཏང་མི་དགོས་ཞེས་བསྟན་པས་ཐེག་པ་དམན་པ་ལས་ངེས་པར་བཟློག་སྟེ། གཞན་དུ་ན་ཁ་ཅིག་ནི་འཁོར་བ་ལས་འབྲལ་བར་མི་ནུས་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་མྱུར་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། ། བདེན་པ་གཉིས་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ལམ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པ། ཤིན་ཏུ་ངེས་ཤིང་སླུ་བ་མེད་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལམ་དེ་ཡང་དུས་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱས་པའི་སྐྱེ་བོ་འདི་དག་ཤིན་ཏུ་འཕྲོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་འདོད་པ་ལྔ་བསྟེན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལན་འགའ་སྣང་ཞིང་དེ་དགག་པ་དང་བརྟུལ་ཞུགས་དང་སྡོམ་པ་དག་ནི་ཡང་དང་ཡང་སྨོས་པས་ཅུང་ཟད་ཡིད་སྐྲག་པར་འགྱུར་བས་འཇུག་པར་དཀའོ། ། དེའི་ཕྱིར་མཆོག་ཏུ་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་རྩོད་པའི་དུས་འདིར་འདུལ་བའི་སྣོད་དང་འཚམ་པར་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་བསྟན་ཅིང་། དམ་ཚིག་འདི་ལྟ་བུར་བཅའ་བར་མཛད་ལ། བྱ་བའི་རྒྱུད་དག་ཏུ་ཡང་། སྔགས་ཀྱི་ཐག་པ་སྐྱེད་ཆེན་གྱི། ། ཐེག་པ་ལ་ནི་མ་མོས་པ། ། དེ་དག་བསྟན་འདིར་སྐལ་བ་མེད། ། དེ་དག་ནམ་ཡང་མི་གཟུང་ངོ་། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་དབུགས་དབྱུང་བ་མཛད་དོ། ། འདིར་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྲིད་པར་གནས་པའི་རྒྱུ་ནི་ལམ་འདིར་ལྷའི་གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཡིན་པས་ན། གང་ཕྱིར་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱར་བཤད། ། ཡིད་ཀྱི་ལུས་ནི་བརྟན་པ་ཉིད། །

Some, perceiving existence to be like a blazing fire and being terrified by the memory of the continuous succession of sufferings since beginningless time, set out to abandon sentient beings. For them, it is taught: "From now on, by acting as you please, you will be liberated from saṃsāra; thus, you need not experience the sufferings as before, nor is it necessary to abandon sentient beings." By teaching this, they are turned away from the Lesser Vehicle. Otherwise, some would be unable to separate from saṃsāra, while others would pass into nirvāṇa too quickly, and the lineage of the Mahāyāna would be exhausted. The path that ascertains the two truths, adorned with generosity and the rest, is extremely certain and undeceiving; yet this path of the perfections is not very well-suited to these people who are afflicted by the times. In that regard, the enjoyment of the five sensory pleasures and so forth appear at times, and because the prohibitions, ascetic observances, and vows are repeatedly mentioned, they become somewhat terrified and find it difficult to enter. Therefore, the Tathāgata, who possesses supreme great compassion, taught the Secret Mantra Vehicle in this age of conflict to suit the vessels to be tamed, and established such samayas. Even in the Action Tantras, he provides encouragement with these words: "Those who have no devotion for the Great Vehicle of the Mantra path have no fortune in this teaching; they shall never be accepted." In this context, the cause for remaining in existence through a special method is the meditation on oneself in the form of a deity. Thus: "Because the samaya is explained as the mudrā, the mental body is itself stable."

ཅེས་སྨོས་ཏེ། ཡིད་ཀྱིས་བསྒོམ་པའི་ལུས་ནི་ཡིད་ཀྱི་ལུས་ཏེ། བརྟན་པ་ནི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དུ་མས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་དེར་གནང་བ་མ་བཏང་བས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་སྔོན་བཞིན་རྒྱས་བཏབ་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དེ་ནི་ཐེག་པ་མཆོག་ལས་མི་ཉམས་པར་འདོད་པ་དག་གིས་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལྟར་ན་གང་གི་ཕྱིར་དེ་རྒྱུ་མཚན་འདི་དག་གིས་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མཚོན་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དྲན་པའི་ཡན་ལག་དྲིལ་བུ་དང་། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པས་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་དུ་ཇི་ལྟར་དགའ་བར་གནས་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒོམ་པ་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པ་བརྟན་ཞིང་དོན་ཡོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དྲིལ་བུ་གསིལ་ཞིང་དམ་ཚིག་གསུམ་གྱི་གླུ་ཉེ་བར་སྦྱར་ཏེ་དེ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་མཚན་ལྡན་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདིར་དམ་ཚིག་གསུམ་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་དམ་ཚིག་དང་ཆོས་ཀྱི་དམ་ཚིག་དང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལ་དེ་ཁོ་ནའི་དམ་ཚིག་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་དང་། དབང་འབྱོར་པའི་དེ་ཁོ་ན་དང་རྣམ་པར་དག་པའི་དེ་ཁོ་ནའོ། ། དེ་དག་ལས་དང་པོར་རང་བཞིན་གྱི་དེ་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ནི། ཨོཾ་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དབང་འབྱོར་པའི་དེ་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ནི། ཀུན་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །

Thus it is said. The body meditated upon by the mind is the "mental body." It is "stable" because it is consecrated by numerous mantras and mudrās, and because it is not released from that state until the essence of enlightenment is attained. Such is the mudrā; it is the Great Mudrā, the deity yoga, which is sealed as before by the four mudrās. Since those who wish not to fall from the Supreme Vehicle must not transgress it, that itself is the samaya. Therefore, it is said, "for these reasons." In this way, one should stabilize and make meaningful the practice of the Great Yoga, which consists of meditating on the samaya-mudrā—the vajra symbolizing great compassion and the bell symbolizing the mindfulness of the perfection of insight—endowed with both method and insight, and remaining as long as one pleases within saṃsāra. Then, ringing the bell, one should apply the song of the three samayas, which is as follows: "Oṃ, because you are endowed with the marks, arisen from space..." and so forth. Here, the three samayas are the samaya of reality (tattva), the samaya of the Dharma, and the samaya of the samaya-mudrā. Regarding these, the samaya of reality is also threefold: the reality of nature, the reality of mastery, and the reality of purity. Among these, the first, concerning the reality of nature, is expressed by "Oṃ, arisen from space," and so forth. Concerning the reality of mastery, it is expressed by "Supreme of all," and so forth.

རྣམ་པར་དག་པའི་དེ་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཡང་ཉེས་པ་མི་མངའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ནི། ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་དམ་ཚིག་གི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ནི། ཀུན་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་གླུ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་བདག་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་དུ་གནས་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཁྱེད་ཀྱིས་གྲོགས་མཛད་པར་རིགས་ཏེ་བདག་ནི་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་ལགས་སོ་ཞེས་གསོལ་བ་གདབ་བོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་འདིར་དམ་ཚིག་སྟེ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གཟུང་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་གླུ་འདི་སྦྱར་བས་ན་དམ་ཚིག་དང་འབྲེལ་པའི་གླུ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་མ་བརྗེད་པར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་དང་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་དང་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེ་གསུམ་ནི་དམ་ཚིག་གསུམ་ཡིན་ལ་དེ་གསུམ་བཟུང་ནས་གླུ་འདི་སྦྱར་བས་ན་དམ་ཚིག་གསུམ་དང་འབྲེལ་པའི་གླུ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཤུགས་ཀྱིས་གོ་བས་འབྲེལ་བ་བསྟན་པའི་ཚིག་གི་དོན་མེད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དག་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཞེས་ཟེར་བ་ཡང་སྒྲུབ་པ་མེད་པས་གསལ་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་བསྒྲུབས་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པ་དེ་སྙེད་ཀྱི་རིམ་གྱིས་སྲིད་པ་ཐ་མ་པ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལ་མཆོག་ཏུ་ཉེ་བར་བྱས་ལ། ད་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ལྔ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པར་བསྒོམ་པར་སྟོན་ཏེ། འདི་ཉིད་རྒྱུའི་མཐར་ཐུག་པའོ། ། དེ་ལ་ནམ་མཁའི་ངོས་ནི་རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་གི་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་ཏེ། དང་པོ་བསྲུང་བ་བསྒོམ་པས་ན་དེར་མོས་པ་ཙམ་གྱིས་གནས་པས་སོ། །

With respect to the purity of suchness, it is said, "Furthermore, there are no faults," and so forth. With respect to the samaya of the Dharma, it is said, "Utterly pure," and so forth. With respect to the samaya of the samaya-mudrā, it is said, "Supreme of all," and so forth. Thus, one should make this supplication: "Since I shall remain in saṃsāra for as long as it lasts, it is fitting for you, O Tathāgatas, to act as my companions; I have become a suitable vessel." Some say that here "samaya" refers to the deity yoga, and because this song is applied following that, it is called a "song connected with samaya." If that were the case, the term "three" would not be forgotten. Others say it refers to the vajra, the bell, and the mudrā; these three are the "three samayas," and because this song is applied after taking up those three, it is called a "song connected with the three samayas." If that were the case, the meaning of the words indicating the connection would be understood by implication, and thus the explicit statement of the connection would be redundant. Similarly, the claim of others that it refers to "body, speech, and mind" is also clear as being without proof. Having thus accomplished oneself, one dwells in the direction of space by means of the mahāmudrā, and so forth. Through such a sequence, one is brought to the supreme proximity of great enlightenment, like one in their final existence. Now, the meditation on the five manifest enlightenments, which are the essence of the path of no-obstruction, is taught; this is the ultimate of the causal stage. In that regard, the "expanse of space" is the direction of space above Mount Meru; because one first meditates on the protection, one dwells there by mere mental resolve.

རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོ་དང་སྟོང་སྤྱི་ཕུད་འདིའོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་ལ་གྲུ་བཞི་ལ། གཉིས་པོ་ནི་ཟླུམ་པོ་སྟེ། དེ་ནས་བཾ་ལས་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་དེའི་སྟེང་དུ་ལཾ་ལས་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཡང་དེའི་སྟེང་དུ་བཾ་ལས་སྟེང་གི་རྒྱ་མཚོ་སྟེ། དེའི་དབུས་སུ་རི་རབ་བོ། ། ཁོངས་སུ་འདུ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ཡིད་ཙམ་གྱིས་མོས་པར་བྱའོ། ། སྔོན་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྲུང་བ་བསྒོམ་པའི་ཆོ་ག་ལས་འོག་བཅིང་བའི་སྔགས་སྔོན་བཞིན་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ་རཀྵ་སརྦཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་བརྐྱང་སྟེ་ས་ལ་གཞག་པས་འོག་བཅིང་བར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པས་འདིར་ཡང་ངོ་། ། འདིར་ཞིང་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ཡིན་ལ། བསྲུང་བ་རྣམས་ནི་སྔར་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་བས་བཀོད་པ་རྣམ་པར་དག་པས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འགྲུབ་པས་འདི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་མེད་པས་(ད་,དེ་)ཡང་བསྒོམ་མི་དགོས་སོ། ། འོན་ཀྱང་གནས་ཀྱི་གཞི་རི་རབ་དེ་གསར་དུ་རྣམ་པར་སྤྲུལ་པར་བྱས་པ་དང་། དེ་ལ་ཡང་ཐགས་བཟང་རིས་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་ཆེན་པོ་ཡོད་པར་བཤད་པས། རྟོག་པ་བླང་ཐབས་པ་འབྱུང་བ་སྲིད་པ་དགག་པར་འོག་བཅིང་བ་འབའ་ཞིག་ཀྱང་བྱའོ། ། དབུས་སུ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་འདུག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་བསྒོམས་ན་ངེས་པར་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔ་བསྒོམ་པར་སྔར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་དམ།

The wind maṇḍala consists of the great trichiliocosm and this first-order thousandfold world system. Of these, the first is square and the second is circular. Then, from vaṃ, arises the water maṇḍala, and upon that, from laṃ, arises the earth maṇḍala. Furthermore, upon that, from vaṃ, arises the upper ocean, in the center of which is Mount Meru. All that is included within this should be visualized through mere mental conviction. Regarding the phrase "as before," this refers to the mantra for binding the lower region from the ritual of meditating on the protection, which is as follows: oṃ vajradṛḍho me bhava rakṣa sarvaṃ svāhā. "One should consecrate with the vajra-binding" means that, as previously taught, one should extend the vajra-binding mudrā and place it on the ground to bind the lower region; this is the same here as well. In this context, the field is being completely purified. As for the protections, since they were previously established through the pure emanations of one’s own wisdom and are accomplished as being like an illusion, there is no need to consecrate them as emptiness here, and thus they need not be meditated upon. Nevertheless, because the foundation of the site, Mount Meru, is newly emanated, and because it is explained that there are great harms such as those from Vemacitrin and others, one should perform the binding of the lower region alone to prevent the arising of conceptualizations. Regarding the phrase "sitting in the center in the sattva-paryaṅka posture," if one is meditating on the great maṇḍala here, one must certainly meditate on the five stages of manifest enlightenment (abhisambodhi). Should one previously generate Vajrasattva and the others?

དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་བསྐྱེད་ཀྱང་རུང་སྟེ་འདིར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གནས་སུ་འདུག་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་གྱུར་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་མངོན་དུ་བྱ་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་ཆར་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་བྱས་ལ། དེ་ནས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིར་ཐོད་རྒལ་གྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང་། དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང་། དེ་ནས་ཡིད་ཀྱི་ལུས་ཀྱིས་འོག་མིན་གྱི་ཁང་པར་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་བསྐྱེད་པར་བསམས་ཏེ། སྔར་ངན་སོང་བ་ཐར་པར་བྱས་པའི་དུས་དང་། འདི་གཉི་གར་ཡང་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་གྱིས་ངེས་པར་བྱུང་བ་སྨོས་པ་ནི་གཉི་ག་ཡང་ས་བཅུ་པའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་འདྲ་བས་ན་སྟེ། འོན་ཀྱང་དེར་ནི་ཐ་མལ་པ་ཡིན་ལ། འདིར་སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པ་དང་། སྲིད་པ་ཐ་མ་པ་ལྟ་བུ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་འཁོད་པ་དག་ནི་ས་བཅུ་པའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པར་རིག་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་འདིར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་གི་གོ་རིམ་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོ་གནས་ངེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ཞིང་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་ལ། གནས་བསྲུང་བ་དང་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་གདན་བསྒོམས་ཏེ། དབུས་སུ་བདག་ཉིད་འདུག་ནས་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱེད་དེ། འོག་མིན་དུ་གནས་པས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་རིགས་ལྔའི་དམ་ཚིག་ལ་ཞུགས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་མཁའ་ཁྱབ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ལ།

It is also acceptable to generate oneself as the samayasattva of the Tathāgata; however, the meaning here is that one should sit in the place of Vairocana and become Vairocana. The actualization of the meditative absorptions of the dhyānas and the formless realms is for the purpose of becoming free from attachment to all three realms, and subsequently, for the sake of demonstrating manifest enlightenment. Here, one enters the leap-over meditative absorption, and thereafter enters the lowest of the low levels of the fourth dhyāna. Then, one should visualize oneself as the Bodhisattva Sarvārthasiddhi in the form of a mental body, dwelling in the palace of Akaniṣṭha for three incalculable eons. The mention of emerging through three incalculable eons in both the previous context of liberating those in the lower realms and here is because both are similar in being lords of the tenth ground. Nevertheless, in the former case, one is an ordinary being, whereas here, one is like one hindered by only one birth or in their final existence; thus, those who are seated at the heart of enlightenment should be understood as having reached the pinnacle of the tenth ground. Now, one should recall the sequence of the preceding and subsequent stages: first, the place is determined; then, the field is completely purified; one meditates on the protection of the place, the maṇḍala of the support, and the seat; then, sitting in the center, one generates the meditative concentrations of the two higher realms. Abiding in Akaniṣṭha, one enters into the samayas of the five families in the presence of all the Buddhas and enters the meditative absorption that pervades space.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔ་བསྐྱེད་དེ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལུས་ལ་བཅུག་ཅིང་། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པས་གནས་བཞིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། རིགས་ལྔ་གོ་འཕང་ལ་གནས་པས་དབང་བསྐུར་བ་མནོས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མས་ཀྱང་གནས་བཞིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞིས་བསྐོར་ཏེ་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོར་བཞུགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདིར་ཁ་ཅིག་ན་རེ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དྲན་པའི་སྔོན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་འདི་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་གང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་དོན་མེད་པས་ངག་ལྷག་པར་བརྗོད་དོ། ། ཡང་གལ་ཏེ་དང་པོ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་བྱོན་ནས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་འདི་ཡང་མི་གཡོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་པ་ལས་བཟློག་ནས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་སྟོན་པར་མཛད་ཀྱི་ཡལ་བར་མི་འདོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རིགས་ལྔའི་དམ་ཚིག་ལ་འཇུག་པ་འདི་ལ་དགོས་པ་མེད་དེ་སྔར་དམ་ཚིག་བཟུང་ཟིན་པས་འདིར་དེ་དྲན་པ་ལ་དགོས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་ལ། གཞན་ཡང་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔའི་དུས་སུ་དང་པོ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་སྟེ། གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་ལ། ལྔ་པ་ནི་མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་ཡིན་པ་ལས། སློབ་དཔོན་གྱིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པ་ཁོ་ནར་སྨོས་པས་འདིར་གཟུང་བར་བྱ་བ་མེད་པས་སྐབས་འདིར་ལེགས་པར་མ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །

Based on the scriptures of the five Tathāgatas, one generates the five manifest enlightenments. All the Buddhas who have blessed that [state] are then absorbed into the body. The four places are blessed by the female deities such as Vajradhātvīśvarī and the rest. Abiding in the state of the five families, one receives empowerment. Furthermore, Vajradhātvīśvarī blesses the four places, and surrounded by the four Tathāgatas, one should abide upon the summit of Mount Meru. Regarding this, some say that the statement, "Before recollecting the Three Jewels, all the Tathāgatas completely fill this buddha-field like a pod of sesame seeds," is redundant and merely an excessive verbal expression. Others argue that if those Tathāgatas had arrived from the beginning, they would have turned this Great Being away from entering the Immovable Samādhi and instead demonstrated manifest enlightenment, rather than neglecting him. They further claim that there is no purpose in entering the samayas of the five families, as the samayas were already taken previously; thus, there is no special need to recollect them here. Still others say that at the time of the five manifest enlightenments, the first is the path of seeing, the second is the path of meditation, the third and fourth are the uninterrupted path, and the fifth is the path of final consummation. Since the Master [Nāgārjuna] described them without any such differentiation, there is nothing to be grasped here, and thus it was not properly taught in this context.

དེ་ནི་དམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དང་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདུས་པ་ཁོ་ནའི་སྤྱན་སྔར་རིགས་ལྔའི་དམ་ཚིག་བརྟན་པོར་དམ་བཅས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་གིས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་མན་ངག་བསྟན་པའི་བསྐལ་པ་བར་དུ་བྱེད་པ་སྟེ། གདུལ་བྱ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དག་ཀྱང་དམ་ཚིག་ལ་ལྷག་པར་ནན་ཏན་བྱེད་པ་ལྟ་ན་བླ་མས་མན་ངག་བསྟན་གྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ནི་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ནས་བྱོན་ཏེ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ཁོ་ན་ལ་ལུང་འབོགས་པའི་ཕྱིར་འདུས་ཀྱང་དུས་ལ་གཟིགས་པས་ད་དུང་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པར་མི་སྟོན་ཏེ། མི་གཡོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་བྱ་བར་མི་ནུས་པ་དང་། དེའི་འོག་ཏུ་གདོད་ལམ་སྦྱིན་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་དམ་པར་ལྟ་བ་དག་བཟློག་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ན་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ལམ་གྱིས་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བ་ལྟར་མི་གཡོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཀྱང་འཚང་རྒྱ་བར་ནུས་པས་མཐུ་འདྲའོ་ཞེས་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མི་ལྡོག་པར་འགྱུར་བས་སོ། ། དེས་ན་དེ་ལ་ཉེས་པ་མི་བརྗོད་དོ། ། རིགས་ལྔའི་དམ་ཚིག་ལ་འཇུག་པ་ཡང་དོན་ཆེ་སྟེ། སྔར་བརྗོད་པ་ལྟར་བསྟན་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་དང་སྣོད་དུ་གཟིགས་པ་དང་། གདུལ་བྱ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ཡང་ཕན་པར་འགྱུར་བ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་ཀྱང་བློ་ཆེན་པོ་ཅན་དག་དོན་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པར་ཉེ་བར་གནས་པ་ན་དེ་སྒྲུབ་པའི་(རྒྱུདམ་,རྒྱུད་མ་)བཅས་པ་ལྷག་པར་བརྟན་པ་དང་། མི་ཕྱེད་པར་དམ་བཅའ་སྟེ།

That is not the case. First, because he had firmly pledged the samaya of the five families in the very presence of the assembled tathāgatas, he acts as the one who carries out the intermediate eon of the instructions for manifest enlightenment given by those tathāgatas. Furthermore, it is taught that if those who are to be trained in the future apply themselves with particular diligence to the samaya, the guru will grant the instructions, but otherwise he will not. Those tathāgatas have come from the world systems of the ten directions and have assembled to bestow the transmission upon that very mahāsattva. However, because they observe the proper time, they do not yet show the manifest enlightenment. This is because one cannot attain manifest, perfect buddhahood through the immovable samādhi alone, and because if the path were granted immediately thereafter, those who view that samādhi as supreme would not be turned away from it. Otherwise, since one could attain buddhahood through the immovable samādhi just as one does through the path of manifest enlightenment, their power would be equivalent, and thus their attachment to it would not be reversed. Therefore, no fault is attributed to that. Entering into the samaya of the five families is also of great significance. As previously stated, it is because he is seen to be the cause and the vessel for what is to be taught, and because it will benefit those who are to be trained in the future. Furthermore, when those of great natural intelligence are close to accomplishing a great purpose, their commitment to the vows for accomplishing it becomes exceptionally firm and they make an unbreakable pledge.

དགོས་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་མཁས་རྣམས་སྲན་ཐུབ་པས་དཀའ་བ་རྣམས་ཀྱང་དཀའ་བ་མེད་པར་རྒྱལ། ། ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའོ། ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་རྣམ་པ་ལྔའི་རྣམ་པར་བསྟན་པ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་བཤད་པ་དེ་ཁོ་ན་སྣང་བའི་ནང་དུ་རེ་རེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བསྟན་པས། དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གོ་བས་འདིར་ཡང་རྒྱུད་ཀྱི་ཚིག་རིམ་པ་མ་བསྟན་པས་འདི་ལ་ཡང་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། གང་དག་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དང་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མཐོང་བས་མཐོང་བའི་ལམ་སྟེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡང་སྣང་ལ། ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་དང་མཐོང་བའི། ། ལམ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཉིད་ལ། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པ་དང་། ། འཇལ་དང་ངེས་རྟོག་བསྒོམ་པའི་ལམ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ལུས་ཀྱིས་བསྒོམ་པའི་ལམ་ནི་མཚན་ཉིད་མེད་ཀྱི་ལམ་སྔ་མ་ཉིད་གོམས་པར་བྱེད་པས་ན་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔ་མ་ཉིད་ཆེར་འཕེལ་བ་སྟེ་སྔ་མ་ནི་ཚེས་གཅིག་པའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་འདི་ཉ་གང་བ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ནས་བསྒོམ་པའི་ལམ་དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་བསྟན་ཏེ་སྐད་ཅིག་ཁོ་ནས་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཕྲ་བའི་ཕྲ་བ་ཡན་ཆད་སེལ་བས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་སྒྲིབ་པ་འཇོམས་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ངོ་བོ་དང་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ལ། དེའི་མཐར་ཐུག་ལ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ང་རྒྱལ་བྱ་བ་སྟེ། འདི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བརྙེས་ནས། དེའི་མཐུ་ལས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་འབྱུང་བ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཐ་མ་སྟེ། ཇི་ལྟར་འཕགས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལེའུ་ལས། རྒྱལ་བ་ཆོས་ཉིད་ལུས་མེད་རབ་ཞི་བ། །

As it is said: "Those skilled in accomplishing what is necessary overcome even hardships without difficulty through perseverance." Regarding the presentation of the five aspects of manifest enlightenment (abhisambodhi), the Master [Nāgārjuna] explained each one in his commentary on the Root Tantra, The Illumination of Reality (Tattvāloka), in terms of the five wisdoms. Since the meaning of that [commentary] is understood, there is no fault here in not presenting the sequence of the tantra's words. As for the first manifest enlightenment: it is the path of seeing (darśanamārga), which is the vision of the supramundane, ultimate bodhicitta. It also appears as the moon maṇḍala. Regarding the path of meditation (bhāvanāmārga), it is stated: "On the stages of the aids to penetration, The path of seeing, and the path of meditation itself, There is repeated reflection, Evaluation, and certain discernment; this is the path of meditation." By this definition, the path of meditation is the cultivation of the previous path of signlessness. Therefore, the previous moon maṇḍala increases further, just as the first day of the lunar month is like a sliver, while this is like the full moon. Then, that very path of meditation is fully demonstrated. In a single instant, it clears away the obscurations from the subtlest of the subtle up to the obscurations of the Buddha stage. The first essence of the vajra-like samādhi that destroys these obscurations is the meditation on the vajra. At its conclusion, one should cultivate the vajra pride. Having attained the dharmakāya, which is free from all conceptual aspects, the final manifest enlightenment is the emergence of the rūpakāya through its power. As it says in the Noble Supramundane Chapter: "The Victorious One, the dharmatā body, utterly peaceful and formless..."

གཉིས་མེད་རང་བཞིན་མེད་པ་ཐུགས་ཆུད་ནས། ། གཟུགས་སྐུ་བཟང་པོ་མཚན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ཡིས། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་བཀང་ཞིང་སྟོན་པར་མཛད། ། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེས་ན་དང་པོ་ཟླ་བ་ཚེས་གཅིག་པ་ནས་བཟུང་བའི་བར་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་མོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གཞན་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་གཉིས་པ་ཞེས་འབྱུང་བས་ཟླ་བ་གཉིས་ཀ་ཉ་གང་བའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གཞན་དག་ནི་གདུལ་བྱའི་ངོར་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ཀྱང་། རང་བཞིན་གྱིས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལ་མཚན་མར་སྣང་བ་དེ་དག་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རྒྱུར་བསྟན་པས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔ་བཀོད་ཅིང་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བཞེད་དེ། ། མདོར་བསྡུས་ན་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་འདི་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་གྱི་བར་དུ་ཡང་བླ་མ་ལས་འཐོབ་ཀྱི་རང་གིས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་དེ་ཡང་སྔར་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ནས་ད་འདིར་མཐོང་བའི་ལམ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ལམ་བསྒོམ་པ་ནི་ཆེས་འདོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན། ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་སྦྱར་བ་འདི་ཉིད་མཆོག་གོ། །

"Having realized the non-dual nature that is without intrinsic existence, the excellent form body, adorned with the marks, fills and teaches all beings without exception." Thus it is said. Therefore, some say that this period from the first day of the moon onwards is the supramundane path. Others say that because the Vajraśekhara mentions a "second great moon maṇḍala," both moons are full. Still others say that although the moon and so forth are shown for the sake of those to be trained, in the nature of manifest enlightenment, those appearances as signs do not exist. The Master [Nāgārjuna] maintains that because they are taught as the causes of the five wisdoms, the five manifest enlightenments are arranged and blessed by Akṣobhya and the others. In brief, in order to understand that this path of Secret Mantra is obtained from the guru even up to the special path and not by oneself, that meditation also becomes like a bodhisattva who has emerged through the three countless aeons; since meditating on the path from the path of seeing onwards is not something to be particularly desired, this very application to the five wisdoms is supreme.

གང་ཡང་རྒྱུད་དང་མདོ་སྡེ་དེ་དག་དེ་དག་ལས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ལམ་མི་འདྲ་བ་རྣམ་པ་མང་པོ་བསྟན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གདུལ་བྱའི་བསམ་པའི་བྱེ་བྲག་ལ་བརྟེན་པ་ཁོ་ན་སྟེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་པའི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་བསྟན་པ་ཁོ་ནར་ཟད་པས་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ཉིད་བསྔགས་ཏེ། དེ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཞིག་གིས་གདུལ་བྱ་དག་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྒོ་ལ་མངོན་པར་གཞག་པར་མཛད་པའོ། ། འདི་ལ་རྒྱུ་ཇི་ལྟར་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པས་ལམ་ཐ་དད་པ་ལས་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཞེས་ཀྱང་མི་བརྗོད་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་འགྱུར་བའི་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་རྒྱུ་ལ་ལ་སྤྱད་ལ། ལ་ལ་མ་བསླབས་ཞེས་བརྗོད་པར་ཡང་མི་ནུས་པས་སོ། ། ཞར་ལ་འོངས་པས་ཆོག་གི་རྣལ་མ་དཔྱད་དེ་དང་པོ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དྲན་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ནས་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་། འོག་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་མཆོག་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་དང་། དགའ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་ནི་སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་དང་། མཆོད་པའི་ལས་ཞེས་བྱ་བས་ལས་ཀྱི་རིགས་སོ། ། རིགས་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་གསལ་ལོ། ། ཚུལ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་པའི་ལུང་ཡང་བསྡུས་ཏེ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པ་དང་། རང་གི་ལུགས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་དཔྱད་པ་དང་ལྡན་པས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་སྒོ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཏེ།

Furthermore, the many different paths to manifest enlightenment taught in those tantras and sūtras are all based solely upon the specific dispositions of those to be trained. The manifest enlightenment in its own essential nature is found only in what is taught in the Noble Prajñāpāramitā; therefore, that alone is praised in all instances. Consequently, the Blessed One, through an infinite sequence of skillful means, establishes those to be trained in the gateway of the Prajñāpāramitā. In this regard, one should not say that different results arise from different paths because the causes meditated upon are different. This is because at the single moment when the wisdom of omniscience is manifested, one knows all phenomena included within specific and general characteristics; thus, it is impossible to say that some causes were practiced while others were not. Enough of this incidental discussion; let us analyze the main point. First, the recollection of the Three Jewels is the samaya of the Tathāgata family. Then, love and compassion, as well as the phrase "for the sake of accomplishing the supreme benefit and happiness of all sentient beings" mentioned below, and joy and equanimity, as well as the phrase "all vows" and "the activity of offering," belong to the Karma family. The samayas of the remaining families are clear. The presentation of all these methods includes even the scriptures of outsiders, as they are included in all [categories], and because our own system also possesses the analysis of them. The gateway of mantra conduct is the very distinction of the Mahāyāna itself.

དེ་སྔོན་དུ་བྱ་བ་ནི་སྔར་དམ་བཅས་པ་དེ་བདག་གིས་མཐར་དབྱུང་ངོ་ཞེས་སོ། ། མཁའ་ཁྱབ་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདིའི་ངོ་བོ་ཅི་ཞིག་ཡིན། ཅིའི་ཕྱིར་འདི་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག། འདི་ཉིད་ཁོ་ནའི་འབྲས་བུ་ནི་ཅི་ཞེ་ན། དེ་དག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་གིས་ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཞུགས་ནས་སྣང་བའི་ཕྲེང་བ་མ་ལུས་པ་གསལ་ཏེ། ཇི་སྲིད་ནམ་མཁའི་མཐས་ཀླས་པ་ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་སྐྱེས་བུ་མིག་བཙུམས་པའི་མིག་གི་ལམ་དུ་གཟུགས་ཐམས་ཅད་ཆད་ཅིང་མི་འཇུག་པ་ལྟ་བུ་ནི་འདིའི་ངོ་བོ་སྟེ། གཡོ་བ་མེད་ལ་དྲན་པ་དང་ཡིད་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཆད་པས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཐབས་མཁས་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། གང་དག་འདི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་རྣམ་པ་མེད་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འདོད་དེ། དེ་དག་ནི་རྣམ་པ་མི་འདོད་ཀྱིས་ཀྱང་འཕགས་པ་སོ་སོ་རང་རིག་པ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་མཐའ་ཡས་པར་ཁྱབ་པ་མཁས་པས་ནི་འདི་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅེ་ན། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པར་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་མ་རྟོགས་ན་ཉི་ཚེའི་སྟོང་པ་དང་། ཆད་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་སུན་འབྱིན་པའི་སྟོང་པས་མངོན་པར་འཚང་མི་རྒྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ལ་འདིར་ནི་གཙོ་བོར་བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་མ་བསྐྱངས་ན་རང་གི་ཤེས་པའི་མཐུས་ནི་ལམ་ཁྱད་པར་ཅན་མི་རྟོགས་སོ་ཞེས་བླ་མ་ལ་གུས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། ཉེར་འགྲོ་དང་ནི་སངས་རྒྱས་ཏེ། ། ང་ལ་སློབ་དཔོན་སུ་ཡང་མེད། །

Regarding the preliminary action, it means: "I shall bring to completion that which I previously vowed." As for the statement, "He entered into the meditative absorption (samādhi) that pervades space," what is the nature of this absorption? Why does he enter into it? And what is the result of this very state? These shall be explained. The nature of this absorption is as follows: having entered into the utter emptiness (śūnyatā) by means of this absorption, the entire garland of appearances is clarified. It is like the state where, as far as the limits of space extend, all forms are severed and do not enter the path of the eyes of a person whose eyes are closed—an utter emptiness. It is unmoving, and because all mindfulness and mental ease are severed, it is the door of liberation of emptiness, devoid of skillful means. Those who claim that this is the tenet of the aspectless Yogācāra are not accepted. Although they do not accept aspects, the noble, self-cognizing, naturally luminous, and infinitely pervasive [wisdom] of the wise is not in agreement with this. Why does he enter into this absorption? In the Vehicle of the Perfections (Pāramitāyāna), it is taught that if one does not realize the emptiness endowed with the supreme of all aspects, one will not attain manifest enlightenment through a limited emptiness or an emptiness that refutes aspects by way of nihilism. Here, however, it is primarily for the sake of showing reverence for the guru, to demonstrate that if one is not sustained by the kindness of the guru, the extraordinary path cannot be realized through the power of one's own intellect alone. In this regard, the Blessed One also said: "Upagupta and the Buddha— I have no teacher at all."

ཅེས་གསུངས་ཤིང་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་བྱ་བའང་གསུངས་ལ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱང་རང་གི་ཤེས་པས་འབྲས་བུ་ཐོབ་ན། སྔགས་ཀྱི་ལམ་འདིར་ཅིས་ན་བླ་མ་ལ་རག་ལས་པ་གཙོར་བྱེད་ཅེ་ན། ལམ་འདིར་ནི་ཤིན་ཏུ་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་བྱ་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱང་བར་དཀའ་བའི་བྱ་བ་བུད་མེད་བསྟེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དང་ཡང་བསྟན་ཏེ། དེ་དག་བསྟན་པ་མེད་པར་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདི་ལ་འདུན་པ་ཆེས་ཉུང་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་དག་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་སྤྱད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་དང་པོ་འདི་ལ་གཞུག་ཅིང་ཞུགས་ནས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་ལམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་དགག་པའི་ཕྱིར། ཆེས་ཐབས་དམ་པ་སྟོན་པའི་བླ་མ་ལ་རག་ལས་པར་རིགས་ཏེ་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་རྙེད་ནས་གནས་བཞིར་བསྒྲགས་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་འདིའི་འབྲས་བུ་ནི་དམ་པར་གྱུར་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། ། དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་མ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་དངོས་པོ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་ལ། དེའི་བློ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཞུགས་པས་སོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་གི་དོན་ནི་གོ་སླའོ། ། གཞན་གྱི་དོན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པའི་དང་པོར་ཆོ་ག་དེ་སྙེད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྣལ་འབྱོར་རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་འདི་ཡིན་པས་ན་དང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འགྲུབ་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །

Thus it is said, and the term "self-arisen wisdom" is also mentioned. If even Pratyekabuddhas attain the fruit through their own cognition, why is it that in this path of Mantra one primarily relies upon the guru? In this path, activities involving signs are extensively taught, as are activities that are extremely difficult to purify, such as relying upon women and so forth. Without the teaching of these, interest in this Mahāyāna would be very slight. Furthermore, since these are not to be practiced literally, in order to prevent those who have entered this path from falling away through a literal interpretation of the path, it is logical to rely upon a guru who teaches the supreme methods, just as one relies on the proclamation of the four bases after having attained the status of a bhikṣu. There is no result of this samādhi that is more sublime, because it does not enter through the power of [ordinary] entities. Moreover, the entity abides as emptiness endowed with all aspects and the supreme of all aspects, because the mind enters into emptiness free from all aspects. The meaning of the remaining words is easy to understand. Because this is the extensive yoga for accomplishing oneself as a perfectly complete Buddha through those many rituals at the beginning of emanating a maṇḍala for the sake of others, it is called the "samādhi of the initial yoga"; by that much, one should understand that one's own welfare is perfectly accomplished.

ད་ནི་བདག་གི་དོན་ཇི་ལྟ་བར་གྲུབ་ནས་དཔེ་མེད་པའི་འཁོར་དང་གནས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་བཀོད་པ་བསྟན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མཆོག་ཏུ་གཞོལ་བ་རྣམས་དང་། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་སྲིད་པས་སྐྱོ་ཞིང་ཡིད་བྱུང་བ་རྣམས་དང་། མུ་སྟེགས་བྱེད་ཕྱུགས་ལྟ་བུ་ལམ་ངན་པ་ལ་གནས་པ་དག་དང་། ཁ་ཅིག་ལྷ་དང་མིའི་འབྱོར་པ་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་ནས་སྲིད་པ་ལ་གྱེན་དུ་འབྱུང་བར་མི་རྩོལ་བ་དག་ལ་ལྷ་དང་མི་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པའི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས། དེ་དག་གིས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དག་ཀྱང་ཡིད་འཕྲོག་པར་བྱེད་པ་འདིར་མངོན་པར་དགའ་བཞིན་དུ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཙུན་མོ་དང་། བློན་པོ་དང་། སྲས་དང་། གཡོག་མོ་དང་། རྩེ་དགོད་དང་བཅས་པའི་ནང་གི་ལོངས་སྤྱོད་དང་། དཔེ་མེད་པའི་གནས་དང་རྒྱན་བཀོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པ་བསྟན་ཏེ། འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བློན་པོ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་བཙུན་མོ་དམ་པ་ལྟ་བུའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་སྲས་རྒྱལ་ཚབ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་ནི་བློན་པོའི་ཆུང་མ་སྟེ་རྒྱལ་པོའི་འབངས་མ་དམ་པ་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་མེ་(ཏོགས་,ཏོག་)ལ་སོགས་པ་ནི་གཡོག་མོ་དམ་པ་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྩེ་དགོད་པ་རྣམས་སོ། །

Now, having accomplished his own welfare as it is, and preceded by a display of the arrangement of the enjoyments of an incomparable retinue and abode, [the Blessed One] emanated and displayed an incomparable abode, ornaments, and maṇḍala of inner enjoyments—including queens, ministers, sons, maidservants, and jesters—together with the outer enjoyments, in order that the following beings might joyfully enter: the bodhisattvas of the pāramitāyāna who are supremely devoted to emptiness; the śrāvakas and pratyekabuddhas who are weary of and disillusioned with existence; the tīrthikas who are like cattle dwelling on evil paths; and some who, being excessively attached to the wealth of gods and humans, do not strive to transcend existence. By blessing them with the sovereign power of a kingdom that completely transcends gods and humans, he ensured that even those who desire the five qualities of great bliss, though free from passion, would be captivated and enter [the path]. In this context, the Blessed One Vairocana is the Dharma King. The Tathāgatas Akṣobhya and the others are like great ministers. The four, Vajrasattvī and the others, are like the sublime queens. The four, Vajrasattva and the others, are like the sons and crown princes. Vajralāsyā and the others are the wives of the ministers, the sublime subjects of the king. Vajrapuṣpā and the others are the sublime maidservants. Vajrāṅkuśī and the others are the jesters.

གཞན་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་འཁོར་སའི་སྣམ་བུ་ལ་མཐའ་ཡས་པར་མཆོད་པས་ལག་པ་སྦྲེལ་ཅིང་གླུ་ལེན་ལ། རྡོ་རྗེའི་གར་བྱེད་པའི་ལྷ་མོ་བུད་མེད་རིན་པོ་ཆེ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་འབྲལ་མི་ནུས་པར་དགའ་བར་བྱེད་ལ་ཡིད་འཕྲོག་པའི་ལྷ་མོ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་གདུགས་དང་། བ་དན་དང་། ལྷའི་གོས་དང་། ལྡ་ལྡི་མཆོག་དང་། བླ་རེ་དང་། རྔ་ཡབ་དཀར་པོ་ནོར་བུ་དང་གསེར་གྱི་ཡུ་བ་ཅན་དང་མེ་ལོང་དང་མུ་ཏིག་གི་དོ་ཤལ་དང་དོ་ཤལ་ཕྱེད་པ་དང་མུ་ཏིག་དམར་པོའི་ཤམ་བུ་དང་དཔེ་མེད་པར་དྲི་ཞིམ་པའི་བདུག་པ་དང་དྲི་དང་ལྷའི་ལས་འདས་པའི་བདུད་རྩིའི་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་པའི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་དང་བཅའ་བ་དང་མྱང་བ་དང་བལྡག་པ་དང་། གཞིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཁ་དོག་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་གང་བ། ལྷའི་ཚོགས་དེ་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ལན་གྱིས་དགྱེས་ཤིང་འཛུམ་པ་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་དཔེ་མེད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་བཞུགས་པ་སྟེ། དེ་ནི་འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་པོ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཡུན་རིང་ཞིག་ཏུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་སྣང་བ་ལྟ་བུའི་མཆོད་པ་བྱས་ཤིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་ཡུན་ཤིན་ཏུ་རིང་བར་གོམས་པར་བྱས་པས། དེའི་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Furthermore, upon the outer circumambulatory galleries, goddesses who outshine the precious women of the world join hands in endless offerings and sing songs while performing vajra dances. They bring delight without a moment’s separation. There are enchanting goddesses, precious parasols, banners, divine garments, supreme tassels, canopies, and white fly-whisks with handles of jewels and gold. There are mirrors, pearl necklaces, half-necklaces, and fringes of red pearls. There are incomparable, fragrant incenses and scents, and various kinds of food, drink, snacks, delicacies, and edibles that transcend the divine, consisting of diverse types of nectar. All these are filled with perfect color, fragrance, taste, and texture. These hosts of deities also dwell in mutual joy through the exchange of mudrās and their responses, experiencing an incomparable, untainted bliss. This is because, from the time the Blessed One first generated the mind of awakening on the path of Secret Mantra, he performed offerings that appeared as the great maṇḍala for a long time and familiarized himself with such meditative absorption for an exceedingly long duration; thus, he now enjoys the fruition of that accomplishment.

རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལམ་བདེ་བ་འདིར་མོས་པར་བྱས་ལ་འདོད་པའི་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་རྒྱལ་པོ་ཀ་པི་ནི་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ལ་བཀོད་ཅེས་གྲགས་པས། དོན་ཆེན་པོ་འདི་ལྟ་བུའི་ཕྱིར་ཡང་འདི་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་འདིར་གོ་རིམ་གྱི་དོན་ནི་དང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་མ་ཐག་ཏུ་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་གནས་སུ་གདན་ཟླ་བ་བསམས་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་མཚན་མ་སྤྲོས་ཏེ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་དང་དེ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པས་ཐུགས་ཀ་ནས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་སྨྲ་ཞིང་། དེའི་འོག་ཏུ་དབང་བསྐུར་བའི་མཐར་ཡང་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་སྨྲ་བར་བལྟ་སྟེ། དེ་ནི་གོ་རིམ་མོམོ། ། དེ་ལ་དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མས་གནས་བཞིར་བདག་ཉིད་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་དང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་མཐར་བྱ་བ་སྟེ། འདིར་བསྟན་པ་ནི་དང་པོ་རྣལ་འབྱོར་བྱས་མ་ཐག་ཏུ་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲོ་བ་ཡང་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བར་མ་ཆད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རང་གི་སྙིང་གར་སོན་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི། སྙིང་གའི་གནས་སུ་བླ་མས་རྡོ་རྗེ་ཕབ་པ་སྟེ། བརྗོད་པ་གཉིས་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ལ་སྔར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞུགས་པས་སོ། ། གཞན་དག་ནི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་གདན་རང་རང་གི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་ཀ་ནས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲས་སངས་རྒྱས་ལྔ་གཟུང་ཞེས་ཟེར་རོ། །

By manifesting a maṇḍala of this kind, even the great bodhisattvas such as Maitreya were inspired to take interest in this path of bliss; the king of the desire-realm gods also generated the mind of awakening; and it is renowned that King Kapiṇi in Jambudvīpa was established in the fruit of an arhat. It is for such great purposes as these that this is taught. Regarding the sequence here: immediately after performing the initial yoga, one should visualize a moon seat in the abodes of the deities. Following that, the signs are emanated, and through their complete transformation, they take the form of the respective great beings and so forth, who then utter the intentional utterances from their hearts. After that, one should observe that the intentional utterances are also spoken at the conclusion of the empowerment; this is the sequence. In that regard, the phrase "then Vajradhātvīśvarī blesses oneself in the four places" refers to the activity to be performed at the conclusion of the initial yoga mentioned previously. What is taught here is that immediately after performing the initial yoga, one should also engage in the emanation of the maṇḍala without interruption. As for Vajrasattva who has arrived at one's own heart: this is the descent of the vajra by the guru into the location of the heart, with the two recitations as before. "All the Tathāgatas" refers to Vairocana himself, because he is the one into whom all the Tathāgatas previously entered. Others say that "all" refers to the five Buddhas, as all the seats of one's own family are emanated from the hearts of their respective Tathāgatas.

དེ་ནས་དེ་དག་ལ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རེ་རེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་བསྡུས་པའི་རྒྱུར་སྦྱོར་བའོ། ། ཚད་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པ་ནི་ཡང་དག་པར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོའི་མཐུའི་འཕྲུལ་པ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་སྣང་བས་འདི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལས་བྱུང་བར་བསྟན་པའོ། ། ཡང་ཐུགས་ཀར་སོན་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཚད་ཉིད་དུ་གྱུར་ཞེས་པ་ནི་རང་གི་ལུས་འབྱུང་བ་དང་འཚམ་པའི་རྒྱུར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། གཟུགས་ཀྱི་ལུས་ནི་ནམ་མཁའི་གཏོས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་དམིགས་པར་མི་ནུས་པས་སོ། ། རང་གི་ལག་ཏུ་གནས་པར་བསམ་པ་ནི་འདི་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདིའི་ཕྱག་ལྟར་གནས་ཏེ་སྐྱེས་བུའི་ལག་པ་གཡས་པ་ལྟར་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐུགས་ཀར་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཞུགས་པ་ནི་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ལུས་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། ། ཆོ་ག་འདི་དག་གིས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཇི་སྙེད་པ་ནི་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའོ་ཞེས་བསྟན་པས་རྒྱུད་གཞན་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་བཀག་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བས་ཀྱང་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདི་དག་ནི་རིགས་ལྔའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། རིགས་རེ་རེ་ཡང་རིགས་ལྔ་ལྔ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པས་ན་རིགས་ལྔའི་བདག་པོས་དབུ་བརྒྱན་པར་བྱའོ། ། གང་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བ་དེར་ནི།

Then, through [the visualization of] Maitreya and the others, each of the great beings is shown to be the nature of all, and thus they are joined as mutual causes of inclusion. The meditation on the great-sized vajra is, in reality, shown to have arisen from the dharmakāya of the great tathāgata Vairocana through the miraculous power of the being Vajraprabha. Furthermore, the phrase "becoming the very size of the vajra that has entered the heart" refers to the blessing of the cause that accords with the emergence of one's own body; for it is impossible to perceive the physical body as pervading the entire expanse of space. The visualization of it remaining in one's own hand is shown to mean that these [vajras] abide like the hands of this Blessed One, performing all necessary functions just like the right hand of a person. Entering the vajra that has become the heart is shown to mean that it is not an external body, but is the very mind of the tathāgata. By these rituals, it is also shown that however many deities there are in the maṇḍala, they are the miraculous manifestations of one's own wisdom, thereby negating the conceptualization of them as being in separate continua. Regarding the phrase "empowered by the crowns of the five buddhas," these [deities] have arisen from the families of the five tathāgatas; since each individual family is endowed with the five families, they should be crowned by the lords of the five families. In cases where the tathāgatas are empowered with precious crowns, it is as follows:

དེ་དག་ལ་ཁམས་གསུམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བའི་ཕུལ་བའི་རྟགས་ཀྱིས་མཚན་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བ་ཡང་། དེ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པ་དག་ལ་ནི་ངེས་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབུ་རྒྱན་ཉིད་གནང་བས་དེ་ཉིད་རིགས་ཏེ། ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པས་དགའ་ལྡན་དུ་ཉིད་ཀྱི་དབུ་རྒྱན་ཕུད་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བྱམས་པའི་མགོ་ལ་གཞག་གོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། བླ་ན་མེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བར་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་པོའི་རྡོ་རྗེ་དང་། དང་པོའི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་དྲིལ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕུང་པོ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཕུང་པོ་དང་། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པའི་ཕུང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་སློབ་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་སྟེ། དེ་དག་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡོད་པས་དེ་གསལ་བའི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པ་སྨོས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སས་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བར་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཞེས་སོ། ། དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ།

These are marked by the signs of the empowerment that consecrates them as the Dharma Kings of the three realms. Likewise, regarding the empowerment of the Bodhisattvas Maitreya and others with precious crowns: they are all exclusively those hindered by only one birth. For those hindered by only one birth, the crown of a Tathāgata is certainly appropriate to be granted, just as it is said that the Blessed One Śākyamuni removed his own crown in Tuṣita and placed it upon the head of the Bodhisattva Mahāsattva Maitreya. Regarding the "First Vajra" and the "Bell marked with the First Vajra," which bring about the realization of complete enlightenment up to the wisdom of the equality of all Tathāgatas, beginning with unsurpassed ethical discipline: "unsurpassed ethical discipline" and so forth refer to the five aggregates of one beyond training—the aggregate of ethical discipline, the aggregate of meditative concentration, the aggregate of wisdom, the aggregate of liberation, and the aggregate of the vision of the wisdom of liberation. Since these also exist in Arhats and others, the term "unsurpassed" is specified to clarify that they are subsumed within the level of a Buddha. Similarly, the phrase "complete enlightenment up to the wisdom of the equality of all Tathāgatas" refers to the inclusion of all the qualities of the Buddha level. The means of accomplishing that is empowerment.

དེ་ཡང་དང་པོའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་དེས་མཚན་པའི་དྲིལ་བུ་ལ་སོགས་པས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། ཕྱོགས་འདིས་ནི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དག་ལ་མོས་པའི་གང་ཟག་དགའ་བར་བྱས་པ་ཡང་བལྟ་སྟེ། དེ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པས་སོ། ། མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་རྣམས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ཕྱིར་སྦྱིན་ཞེས་གཉིས་ཀ་བཞི་པའི་མཐའ་བསྟན་པ་ནི། དབང་བསྐུར་བ་དེ་དག་གིས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེའི་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་འགྲུབ་པར་བསྟན་པའོ། ། མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་(ཞས་,ཞེས་)བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་རྗེས་སུ་གནང་བ་དང་ལུང་བསྟན་པ་དག་ཏུ་བསྡུའོ། ། གཞན་དག་ནི་འདི་ལ་ལུང་བསྟན་པ་མི་འདོད་དེ་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཙམ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ལུང་བསྟན་པ་ཁས་བླང་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དེ་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཐ་དད་པར་བསྟན་ནས་ནམ་ཞིག་ན་དེ་ཡང་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོར་འགྱུར་ཞེས་ཐབས་མཁས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་ཏེ་འདི་ལེགས་སོ། ། གཞན་དག་དང་པོ་ཆུའི་དབང་བསྐུར་བ་འདིར་སོགས་པའི་སྒྲ་སྨོས་པས་བསྡུས་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ནི་མི་འདོད་དེ་ཐ་མར་བསྟན་པས་དང་པོར་བྱ་བ་བསྡུ་བ་ནི་ཧ་ཅང་ཁྱབ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཆུའི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་ཏེ་གང་དུ་ཡང་བུམ་པ་མེད་པར་དབང་བསྐུར་བ་མི་འཚམ་ལ། བུམ་པ་ཡང་ཆུས་མ་བཀང་བའི་སྟོང་པས་མིན་ཞེས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལུགས་ཉིད་ལ་ལྟོས་པས་སོ། ། ཆོ་ག་དེ་དག་ནི་སེམས་དཔའ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་བལྟའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ནི།

Furthermore, this refers to the "primordial vajra," which is the vajra of the tathāgata, and the empowerment conferred by the bell marked with that [vajra], and so forth. By this approach, one should also observe how individuals who have devotion for the great beings (mahāsattvas) are made to rejoice, for those [beings] are established as the tathāgatas themselves. The statement "for the sake of accomplishing the realms of sentient beings without exception or remainder, and for the sake of Samantabhadra, [I] give [the empowerment]"—by showing both [phrases] with the fourth case ending—demonstrates that through those empowerments, the welfare of both self and others is accomplished for that great being. By mentioning "the name empowerment and so forth," the permission and the prophecy are included. Others do not accept the prophecy in this context, saying it is merely the permission. There is no fault in accepting the prophecy; although there is no difference [in essence], it is shown as distinct for the sake of sentient beings, thinking, "At some point, he too will become the lord of the maṇḍala of perfect enlightenment." This is excellent because of the maṇḍala of skillful means. Others say that the word "and so forth" includes the initial water empowerment here. That is not accepted, because since it is shown at the end, to include the initial action [there] would be too broad a scope. The water empowerment is understood by implication, for it is never appropriate to confer an empowerment without a vase, and a vase is not empty if it is not filled with water—this is in consideration of the very conventions of the world. To show that these rituals should also be observed for the remaining beings:

དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བསྐྱེད་པ་ནི་ཟླ་བ་དང་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཆུང་ངུ་དང་། སེམས་དཔའི་ལུས་རྣམས་སོ། ། སྤྲོ་བ་ནི་དེ་དག་ལས་འོད་ཟེར་རྣམས་སོ། ། བསྡུ་བ་ནི་སླར་དེ་དག་ཉིད་ལའོ། ། དེས་ན། སྤྲོ་བའི་གནས་དང་བསྡུ་བའི་གནས། ། ཞེས་སྦྱར་ཏེ་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་དག་ནི་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་གཉིས་ཀའི་གནས་སོ། ། སེམས་དཔའི་ལུས་ནི་བསྡུ་བའི་གནས་སོ། ། དེ་དག་བརྟན་པར་བསྒོམ་པ་ནི་སེམས་མི་གཡེང་བར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་བར་དུ་བལྟའོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལུགས་གཞན་ཡིན་པས་དེ་ནས་མི་བསྐྱོད་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ་བསྒྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བདག་ཉིད་དབུས་ན་གནས་པའི་འདུ་ཤེས་གཏད་པས་དབུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བཞུགས་པ་ལ་མཆོད་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ལྟ་བུ་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་དང་པོ་རྒྱུད་ཀྱི་སེམས་དཔའ་འབྱུང་བའི་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་སྟེ། འདིར་དབང་བསྐུར་ན་རིགས་ལྷག་མ་རྣམས་དང་རང་གི་གཟུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་ཡང་དབང་བསྐུར་བར་གྱུར་པས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་མཆོག་སྟེ་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་བཤད་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ལ་མོས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །

Regarding the phrase "Thus, having generated..." and so forth: "generation" refers to the moon, the great vajra, the small vajra, and the bodies of the sattvas. "Emanation" refers to the rays of light from those. "Gathering" refers to [the rays] returning back to those very same [sources]. Therefore, it should be connected as: "The place of emanation and the place of gathering." Thus, the two types of vajras are the locus for both emanation and gathering, while the body of the sattva is the locus of gathering. To meditate on these stably means to make the mind undistracted; this should be connected with the instruction: "One should look [at them] as far as the vajra-fists." As for the Vajradhātvīśvarī and so forth, since that is a different system, it says: "Then, with the pride of Akṣobhya, one accomplishes Vajradhātvīśvarī," and so on. By focusing the perception of oneself as residing in the center, one performs such a meditative absorption (samādhi) in order to make offerings to the Blessed One Vairocana residing in the center; this is the meaning of following the explanation of how the sattvas first arise in the tantra. Because this is the king of all maṇḍalas, it is called the "Maṇḍalarāja." If one is empowered here, the remaining families and one's own form maṇḍala and so forth also become empowered. For that very reason, it is called "supreme," meaning "excellent." The explanation of that meditative absorption is for the purpose of generating devotion toward the saṃbhogakāya.

འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལེགས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ལྟ་བུ་བསྒོམས་ན་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་མཐུ་ཅན་དུ་འགྱུར་བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་རྒྱུད་ཀྱི་འགྲེལ་པར་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པས་དེ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་དང་ཤིན་ཏུ་འཚམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཀོད་པ་བསྟན་ནས། ད་ནི་འདིར་གཞན་གྱི་དོན་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པ་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྲིན་ལས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་གཞག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་བདག་ཉིད་ལྷན་ཅིག་དབྱེར་མེད་པར་རྣམ་པར་བསམས་ལ་བསྡུ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འགའ་ཞིག་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིན་ན་དེས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་བསྟན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་ནས་སླར་དེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཐ་དད་པར་གནས་པ་སྲིད་ཅིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་ཡང་ཐ་དད་པར་གནས་པས་ན་འདིར་ལྷན་ཅིག་ཐ་མི་དད་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་འཇུག་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བསྡུ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་བསྟན་པའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་ཐུགས་དམ་གྱི་དབང་གིས་ངེས་པར་འཁོར་དང་བཅས་པ་བྱོན་པས་ན། དེ་ནས་འདུས་ཏེ་བྱོན་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཐམས་ཅད་ཅེས་སྨོས་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་བསྟོད་པ་ནི་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཁྱོད་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ་ཞེས་པའོ། །

Here, it should be understood that if one meditates on a maṇḍala such as this, having thoroughly comprehended the suchness of the maṇḍala and the deities, the result will become exceedingly powerful. Since these points have been taught extensively in the commentaries on the tantras, one should understand them from those sources. Having thus presented the arrangement of the samādhi of the great maṇḍala, which is perfectly suited for accomplishing the welfare of others, the text now states, "Then, one should contemplate Vairocana and oneself as inseparable and then dissolve [the visualization]," and so forth, in order to show how to engage in the welfare of others and how to establish the members of the maṇḍala within the activity for the benefit of others. If one is a practitioner of the yoga of Vajrasattva or others, the process of manifest enlightenment is shown; having emanated the maṇḍala, it is possible to remain in a distinct state through that yoga. Since practitioners of the yoga of the Tathāgatas also remain in a distinct state, the term "inseparable and together" is used here to indicate entering into that state. "One should dissolve" refers to the mantras and mudrās taught below. Because the Tathāgatas, by the power of their solemn vow, certainly arrive together with their retinues, the text then mentions "all the Tathāgatas and Bodhisattvas of the gathered maṇḍala who have arrived." These [deities] then pay homage and offer praise to the yogin who has become the lord of the maṇḍala, beginning with "Oṃ." This means: "All Tathāgatas are you yourself, Vairocana, the Tathāgata of all."

ཨེ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྟོད་པ་སྟེ། ཨེ་ནི་སྤྲོ་བར་སྟོན་པའོ། ། གང་ལ་ཡིད་སྤྲོ་ཞེ་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་བདག་པོ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བྱ་བ་མཆོག་སྟེ། འདི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་བྱ་བ་མཆོག་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱ་བ་རྣམས་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་ནི་དེ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་མི་འཆད་པར་བྱེད་པའོ། ། དེས་ན། གང་ཞིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་འཁོར་ལོའི། ། དབུས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཛེས། ཞེས་པ་སྟེ། ཁྱོད་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་དབུས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་གྱུར་ཅིང་མཛེས་ལ་གསལ་ལོ་ཞེས་བསྟོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ན་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་འདིར་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཛད་པ་ལ་རྗེས་སུ་སློབ་ལ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལམ་དུ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་ཆེན་པོ་ལ་རབ་ཏུ་བཞུགས་པ་དག་གི་རྗེས་སུ་སློབ་ཅིང་། ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་དག་གི་རྗེས་སུ་སློབ་ལ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ནི་ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་པ་དག་གི་རྗེས་སུ་སློབ་པས་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་ཆེས་འཕགས་པའོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་ཞུགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱོད་དེ་ཙམ་དུ་བྱ་བ་དོན་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པ་ལ་ངེད་ཀྱང་ཕན་འདོགས་པས་ཁྱོད་ཀྱི་ཡིད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ་ཞེས་པས་བཞུགས་པའོ། །

The phrase beginning with "Ema" is a praise. "E" indicates inspiration. What is the object of this inspiration? It is Samantabhadra. This refers to the supreme activity of the Bodhisattva Samantabhadra, the lord of the great maṇḍala. Although he is a Bodhisattva, his activity is supreme because he performs the deeds of a Buddha right now, thereby ensuring that the lineage of the various Tathāgatas is never interrupted. Thus, it says: "He who is the Tathāgata in the center of the Tathāgata wheel is beautiful." This is a praise meaning that you, having become the Tathāgata Vairocana in the midst of the four [Buddhas] such as Akṣobhya, are beautiful and radiant. In this way, on this path of Secret Mantra, one trains in the deeds of the Tathāgatas; on the path of the Perfections, one trains in the footsteps of those Bodhisattvas who dwell on the great stages; the Śrāvakas train in the footsteps of the Arhats; and worldly beings train in the footsteps of Viṣṇu and others. Thus, each is far more exalted than the one before. Then, the phrase "having entered the heart of Vairocana" means that because you abide in such great and meaningful activity, we also wish to benefit you, and thus we enter to bless your mind.

དེ་བཞིན་དུ་ཁྱོད་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་གྱི་ཁྱོད་ཀྱི་འཁོར་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱས་པ་འདི་དག་ཀྱང་ངེད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ་ཞེས་ནས་ངེས་པར་འཐོན་ནས་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ཏེ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། དེ་དག་ཀྱང་ཅིག་ཅར་རམ་རིམ་གྱིས་རང་རང་གི་གཟུགས་ཀྱིས་རང་རང་གི་ལྷ་རྣམས་ལ་ཐིམ་ནས་སླར་ཡང་ཆེད་དུ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི། ཨེ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཨེ་མ་ཞེས་པ་ནི་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའོ། ། རྒྱ་ཆེན་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་སྟེ་གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། དེ་ལྟར་ན་རྒྱ་ཆེ་བས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་ནུས་ལ། ། གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་ཐོགས་པ་དང་ཐ་དད་པར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བས་སངས་རྒྱས་གཅིག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། ཐོགས་པ་མེད་པའི་སྐུ་ཅན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེས་ན་རྡུལ་ཕྲན་བགྲང་བ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་འཐད་པའོ། ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྟོད་ཅིང་བསྔགས་ལ་བཀུར་བར་བྱས་པས་ལྷག་པར་མོས་པར་བསྟན་པར་བྱས་ནས་དཔེ་མེད་པའི་ཐབས་མཁས་པས་ཡང་སླར་ཐ་དད་པའི་ལུས་ལ་གནས་པས་ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གནས་ན་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་སྟེ། འདིར་གང་ཞིག་གང་གིས་ཟློས་པ་པོ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ།

"Likewise, it is not only you, but we shall also bestow our blessings upon these members of your retinue who have been established within the maṇḍala." Having said this, they emerge and become one with the Cittavajrī and the others. Thus it is stated. Whether simultaneously or sequentially, they dissolve into their respective deities in their own forms and then utter this intentional praise, beginning with "Ema!" "Ema!" is as before. "Of all the buddhas" refers to Vairocana and the others. "Vast" refers to the rūpakāya, and "primordially unborn" refers to the dharmakāya. In that way, because it is vast, it is able to pervade everywhere; and because it is primordially unborn, it is devoid of intrinsic nature and thus free from the clinging to mutual obstruction or differentiation. Therefore, a single buddha is the essence of all, which is the meaning of "possessing an unobstructed body." Consequently, it is logical to say that all the buddhas, as numerous as the atoms of the world, should be made into one. Thus, after the Lord of Yogins, the Great Being Samantabhadra, has been shown to be exceptionally devoted by being praised, extolled, and honored by all the buddhas, he again abides in a distinct body through incomparable skillful means in order to engage in physical activities. Therefore, it says, "Then, the yogin abiding in the place of glorious Vajrasattva." Here, it is appropriate whether anyone is the reciter.

དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་ཐ་མི་དད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་འཐོན་ལ་དེའི་གནས་སུ་བསྡད་ཅེས་པའོ། ། དེར་གནས་ནས་ཅི་ཞིག་བྱེད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཕྲེང་བའི་དབང་ལ་སོགས་པ་བླངས་ལ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ལ་མིག་ཕྱེ་སྟེ། ཕྲེང་བ་དོར་ལ་དེ་བླངས་ཏེ་སྤྱི་བོར་གདགས་པས་དབང་བསྐུར་ནས་དབང་ལྷག་མ་ལྔ་དང་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་བླང་བ་སྔོན་བཞིན་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཅི་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་དམ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པས་དགུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་དབང་དུ་བྱས་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་གདབ་པ་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྔ་མ་ནི་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་དང་བཅས་པ་རྣམས་བསྡུ་བས་སྤྱིར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། འདིར་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བ་ཉི་ཚེ་ལ་ཆོ་ག་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། ། འོ་ན་བྱེ་བྲག་ནི་སྤྱིར་འདུས་པས་སྔ་མའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ཁོངས་སུ་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཡང་འདུས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་བཞིན་དུ་རིགས་པ་སྔ་མས་ལྷ་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་གཅིག་མོད་ཅེ་ན། རང་བཞིན་ལ་ནི་(ལྟ་,ལྷ་)གཅིག་ཁོ་ནའི་བྱ་བས་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱ་བར་འགྱུར་བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པའོ། ། འོན་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་འདི་ལྟ་བུ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྤྲོ་བ་ལ་དགའ་བའི་གང་ཟག་གི་ངོར་བྱས་ཤིང་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་བསྟན་པས་རྣལ་འབྱོར་སེམས་སྦྱངས་པ་ནི་འདི་ལ་ཡང་ཉེས་པས་འདིར་དོགས་པ་བསྐྱེད་པར་མི་བྱའོ། །

In order to become inseparable from the glorious Vajrasattva, one should emerge from the heart of Vairocana and abide in his place. If one asks what is to be done while abiding there, it is said: "Having received the garland empowerment and so forth." This means that after entering the maṇḍala and having one's eyes opened, one casts the garland, receives it, and places it upon the crown of the head; having thus conferred the empowerment, one should proceed as before to receive the remaining five empowerments and the vajra-vow. If one asks whether that is all, it is said: "One should perform the summoning, binding, and subjugation with the vajra-hook and so forth, and then seal with the four mudrās of Vairocana and the others." The former [process] is a general procedure for gathering the buddhas of the ten directions along with their retinues, whereas the summoning and so forth here are the uncommon rituals for the specific deities of one's own maṇḍala. Now, one might ask: "Since the specific is included within the general, are not the deities of one's own maṇḍala already included within the gathering of all the buddhas and bodhisattvas mentioned previously? Likewise, by the same logic, are not all deities of one essence?" In terms of their nature, because the activity of a single deity constitutes the activity of all deities, the maṇḍala of a single mudrā is taught. Nevertheless, a yoga such as this great maṇḍala is intended for individuals who delight in extensive elaboration; since it repeatedly demonstrates the miraculous manifestations of meditative absorption, those who have trained their minds in yoga should not harbor doubts regarding this.

དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་དང་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་གདབ་པ་ནི་སྔ་ཕྱིར་ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་པས་འདིར་བདག་གིས་ཀྱང་བརྗོད་མི་དགོས་སོ། ། དེ་ལྟར་ལས་བྱེད་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་རྒྱས་པར་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཇི་ལྟ་བ་ལ་གཞག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་དང་པོ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་མ་ཐག་ཏུ་ལུས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཅུག་པས་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་སུ་གྱུར་པས་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྔར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དུ་མོས་པས་ཕྱོགས་བཞིར་བཞུགས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སངས་རྒྱས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་སྟེ། མདོར་བསྡུ་ན་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རབ་འབྱམས་ཐམས་ཅད་དུ་གང་ན་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔའི་རིམ་པས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུས་འདུལ་བ་དེ་དང་དེར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདི་ལྔ་གཤེགས་ཏེ། ལྔ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་བསྟན་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རིས་མང་པོ་འཇུག་པར་མཛད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རིགས་ཐམས་ཅད་རྒྱས་གདབ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རིགས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་རིགས་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་རིགས་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་དག་ལ་རྒྱས་གདབ་པ་ནི་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པས་དཔྲལ་བའི་སྟེང་ལ་སོགས་པར་རྒྱས་བཏབ་པས་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་རིགས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་གྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཁ་ཅིག་ལས། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུས་རྒྱས་བཏབ་ཅིང་། །

Regarding that, the sealing with the four mudrās and the activities of the vajra hook and so forth has already been analyzed in detail previously, so I need not discuss it here. Having thus extensively taught the manner of the performers of the activity, now, in order to teach how to rest in the state of suchness, it says: "The gathering of all buddhas into one," and so forth. In that regard, Vairocana, immediately upon his initial manifest complete enlightenment, absorbed all the tathāgatas into his body, whereby he became the vajra expanse; thus, he is the gathering of all buddhas into one. Akṣobhya and the others also gather all buddhas into one in the manner of abiding in the four directions through the conviction that they are all buddhas. In brief, in all the infinite world systems of the ten directions, wherever there are those to be tamed by the saṃbhogakāya through the stages of the five manifest enlightenments, these five tathāgatas go there. The meaning is that, having demonstrated the five manifest enlightenments, they cause the many classes of followers to enter accordingly. Regarding "the sealing of all families," "family" refers to the tathāgata family, such as Vajrasattva and the others. Since they are both "all" and "families," they are called "all families." Sealing them means that by sealing the forehead and other places with Vajrasattvī and the others, the crown ornaments of the five families are established as previously explained. As it is said in certain Yoga Tantras: "The cause is sealed by the result," and so forth.

འབྲས་བུ་ལ་ཡང་རྒྱུས་རྒྱས་བཏབ། ། གཞན་དུ་བསྐལ་པ་བྱེ་བར་ཡང་། ། དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་པས་འདིར་རྒྱུ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་རྣམས་ལ་འབྲས་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱས་གདབ་བོ། ། དེ་ཡང་བུའི་རྒྱན་མས་འདོགས་པ་ལྟར་རིགས་ཀྱི་ཡུམ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱས་འདེབས་པའི་བྱེད་པ་པོར་བྱའོ། ། དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་སྲས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལྷག་པར་མཐུ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་རྒྱུ་སྟེ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མ་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་དུ་གནས་པར་བྱས་ནས་འཁོར་རྣམས་ལ་ལྷག་པར་སྐྱོང་བའི་མཚན་མས་རྒྱལ་པོར་རུང་བར་མཚན་པའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རྣམས་སུ་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་འཕྲོས་ཏེ་གང་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་རིགས་དེ་དང་དེ་ལ་རྒྱས་གདབ་པར་འོས་པ་དེ་དག་ལ་རྒྱས་བཏབ་པར་བསམ་མོ། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པའིའོ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་བསྐྱང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་གང་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཡོད་པ་དེར་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་བདག་པོའི་མཐུ་དང་སྔོན་གྱི་དམ་ཚིག་གིས་ངེས་པར་འདུ་བ་ཡིན་པས། དེ་དག་ལ་དམིགས་ཀྱིས་བཀར་བའི་སྤྱན་དྲང་བ་མེད་ཀྱང་འདུས་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདིར་དོན་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་བསྡུ་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བསྡུས་ཏེ།

"The result is also sealed by the cause; otherwise, even in ten million eons, the siddhi will not arise." Thus it is said. Here, the cause refers to the fact that the families of the tathāgatas are sealed by the tathāgatas as the result. Furthermore, just as a mother adorns her son with ornaments, the consorts of the families should act as the sealers. By being blessed as the sons of the Dharma King, the bodhisattvas will come to possess extraordinary power. Similarly, the tathāgatas, who are the essence of the result, are also sealed by the cause. By placing Ratnavajrī as a jeweled crown, they are marked as fit to be kings through the sign of providing exceptional protection to the retinue. In this way, one should visualize that Vajrasattvī and the others emanate throughout the world systems of the ten directions and seal those practitioners of the respective families who are worthy of being sealed. Regarding the phrase "generating the mind of awakening" and so forth, this refers to Vajrasattvī and the others. The phrase "protecting the city of the sublime Dharma" refers to the perspective of bodhisattvas such as Maitreya. Since they will certainly assemble wherever a great maṇḍala exists—due to their former aspirations, the power of the lord of that maṇḍala, and their former samayas—there is no need to specifically invite them; one should simply cultivate the conviction that they have gathered. In this context, the meaning is that they are gathered through the yoga of the practitioner’s own gathering yoga.

བསྡུས་པས་བྱོན་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་བསྟོད་པ་བྱས་ནས་སྙིང་གར་ཞུགས་ཤིང་སླར་ཕྱི་རོལ་དུ་ལྷ་རྣམས་ལ་ཐིམ་སྟེ་ཆེད་དུ་བརྗོད་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་ལུས་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་དང་དབང་བསྐུར་བ་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་བཟུང་ནས་ལྷ་རྣམས་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་དབང་དུ་བྱ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་བཏབ་ལ་དེའི་འོག་ཏུ་འདི་ལྟར་མོས་པ་བྱའོ། ། ཅི་ཙམ་ནམ་མཁའི་མཐས་ཀླས་པ་འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་འདིའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་གདུལ་བར་བྱ་བ་ནི་ཚད་མེད་པ་ཞིག་ཡོད་པས་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བསྒྲུབས་པ་ནི་ཕྱོགས་བཅུའི་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་སྤྲོ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་དང་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་སྤྲོས་ཏེ་དེ་དག་གིས་ཕྱོགས་བཅུ་རབ་འབྱམས་མཐའ་མེད་པར་མཛད་པ་ལ་གནས་པར་བསམ་མོ། ། རིམ་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྤྲོས་ཏེ། མཇུག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་། ཁྱེད་ཀྱང་ཕྱོགས་བཅུ་གང་ན་གདུལ་བྱ་ཆེན་པོའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་བཀོད་པ་དེར་བཞུད་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་གང་བར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་བསྐུལ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་དེ་དག་བཏང་བས། ཕྱོགས་བཅུ་རབ་འབྱམས་མཐའ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕོ་བྲང་དུ་དེ་དག་གཤེགས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་རེ་རེ་ན་ཡང་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྟོང་དུ་བཞིས་མ་ཚང་བ་རྣམས་འཁོད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་བསྐྱང་བ་ལྟར་བསྐོར་ཏེ་གནས་པར་མོས་པར་བྱའོ། །

The deities who have arrived in the condensed form pay homage and offer praise, then enter the heart and dissolve back into the external deities, uttering a formal expression of joy. Following that, relying on the distinct bodies of one’s own chosen deity, one enters the maṇḍala and receives empowerment. Having taken up the vajra conduct, one performs the summoning, entering, binding, and subjugating of the deities, sealing them with the four mudrās. Thereafter, one should cultivate the following conviction: "Since the deities of this great maṇḍala have an immeasurable number of beings to be tamed, as vast as the limits of space, I shall joyfully accomplish the great maṇḍala for the benefit of beings in the ten directions in order to establish the welfare and happiness of all sentient beings." Then, first emanate the five Tathāgatas and contemplate them abiding in the infinite, boundless reaches of the ten directions. Emanate all these stages in succession; finally, with the intention of exhorting the Bodhisattvas such as Maitreya and the rest, one sends them forth, saying: "You too, for the sake of those to be tamed in the ten directions, go to where the maṇḍala is arrayed and fill the maṇḍala palace with great beings!" One should then cultivate the conviction that they have departed for the palaces of the maṇḍalas throughout the infinite reaches of the ten directions, and that in each maṇḍala, nine hundred and ninety-six great beings are seated, surrounding and protecting the great maṇḍala.

འདིས་ནི་རང་གི་ལྷའི་ཚོགས་ཇི་སྙེད་པ་སྟེང་འོག་དང་ཐད་ཀར་ཕྱོགས་དང་མཚམས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་དག་གི་དོན་ལ་གཤེགས་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བསྟན་པའོ། ། གཞན་དག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དགྱེས་པར་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཐུན་མོང་གི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་འཇུག་པ་མོས་པ་ལྟར་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་བསྐྱང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་ཐུན་མོང་གི་ཚིག་ཡིན་པས་ན་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་འདིར་བསྒོམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མེད་ན་ཕྱིས་རྡུལ་ཚོན་ཡང་བྲི་བར་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ཇི་ལྟར་ཕྱིས་རྡུལ་ཚོན་དུ་བྲི་བའི་རིགས་པས་སོ། ། གཞན་དག་ནི་ཇི་ལྟར་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་པ་རྣམས་འདིར་བསྒོམ་པ་བཞིན་དུ་དཔེ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་དང་། དག་པའི་སེམས་དཔའ་དག་ཀྱང་བསྒོམ་ཞིང་སྤྲོ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་བསྐྱང་བས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཡང་གཞན་དག་ནི་ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དང་ཀླུ་དང་དྲི་ཟ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་བསྟན་པ་འདི་ལ་དད་པ་མི་ཕྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང་འདིར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་སྔོན་གྱི་དམ་ཚིག་གིས་འདུ་བར་བྱེད་ལ། ཁ་ཅིག་དེ་དག་གིས་འདུལ་བ་དག་ཀྱང་ཡོད་པས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། འདི་ལྟ་བུ་ནི་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པ་ཡང་མི་བྱ་ལ། འགའ་ཞིག་དེ་ལྟར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱེད་ན་ཡང་སུན་དབྱུང་དུ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་རང་གིས་འདུན་པ་ཇི་ལྟ་བར་འཇུག་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་དུ་འཇུག་ཅིང་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ནི་འདིར་ལས་ཏེ།

This demonstrates the superior resolve to proceed to all the world systems—above, below, and across the cardinal and intermediate directions—to benefit as many beings as there are in the assembly of one’s own deities. Others say that the phrase "the engagement of the common samaya-sattvas called 'Accomplishing the Joy of All Tathāgatas'" and the phrase "protecting the city of the sublime Dharma" are also common terms, and thus refer to the hook and so forth. That is incorrect; for if the bodhisattvas such as Maitreya were not present in the maṇḍala to be meditated upon here, it would be improper to later draw them in colored powder, according to the logic of how they are later to be drawn in colored powder. Others say that just as those of the Fortunate Aeon are meditated upon here, the Incomparable Sattvas and the Pure Sattvas should also be meditated upon and emanated, because they too protect the city of the sublime Dharma. Still others say that those who have irreversible faith in this teaching of the retinue of gods, asuras, nāgas, gandharvas, and so forth, should also be meditated upon here; for they are gathered by former samayas, and some are also to be tamed by them. One should certainly not establish such a position, yet if someone develops such a superior resolve, what is there to refute it? There is no fault in engaging according to one’s own inclination. The activity here is to cause all sentient beings to enter the path of Secret Mantra and bring them to full maturity.

ལས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལྟར་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པ་དང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་པའི་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་མཆོག་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་འདྲེན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་སུ་གྱུར་པ་དང་། དཔེ་མེད་པའི་ཐབས་མཁས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་མཆོག་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པས་བསྲུང་བ་བྱས་ཏེ་ཚོགས་རྣམ་པ་གཉིས་བསགས་ཤིང་གཞན་གྱི་དོན་བྱས་ནས་བདག་ལྷག་པར་གནས་པ་དང་བདག་ཉིད་རྫོགས་པར་བྱ་སྟེ། ལྔ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་ཏེ། ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་དུ་ཕྲིན་ལས་ལ་བཀོད་པར་གྱུར་ཅེས་འདས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོ་གའི་གོ་རིམ་གྱིས་དང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་དང་། ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་རྣམས་རྫོགས་པར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ནི་ཕྱོགས་བཅུར་རང་རང་གི་ཕྲིན་ལས་ལ་གཤེགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་སླར་བསྡུ་བའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་སྟེ། བཟླས་བརྗོད་བྱས་པས་མཚན་མ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དེ་སྟོན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་གི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་ཆོ་ག་ལས་སྔོན་དུ་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་ལ། ད་འདི་དག་གི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་དངོས་ཏེ། འདིར་ནི་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་བསྙེན་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་ལ།

Because it is the primary among all activities, like a king of activities, it is called the "King of Activities." For that very reason, because it is superior to the activities of worldly beings, śrāvakas, and pratyekabuddhas, as well as the activities of those of the Pāramitāyāna, it is "supreme." It is called "supreme" because it is all-pervasive, leads to the Mahāyāna, constitutes the enlightened activity of a buddha, and arises from incomparable skillful means. This refers to the meaning of the activity characterized by one-pointed concentration known by that name. Thus, having performed the protection through the complete purity of body, speech, and mind, and having accumulated the two collections and accomplished the welfare of others, one abides in the self-generation and perfects oneself. Preceded by the five manifest enlightenments, one emanates the maṇḍala. Furthermore, all the members of the maṇḍala are established in enlightened activity throughout the worlds of the ten directions. Through the sequence of the ritual of all that has passed, the initial yoga, the supreme king of the maṇḍala, and the supreme king of activities are completed. This is the miraculous display of gathering back all the buddhas and bodhisattvas who have departed to their respective enlightened activities in the ten directions. It demonstrates how to attain the signs through recitation. Thus, the culmination of the supreme king of activities is called the "preliminary practice" following the ritual of the preliminary service (sevā). Now, this is the actual preliminary service; here, the recitation service is the primary element.

བཟླས་བརྗོད་དེ་ཡང་ད་འདིར་ཤིན་ཏུ་སྐབས་སུ་གྱུར་པ་སྟོན་པས་སོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་ནི་ལྷ་རྣམས་སྤྱན་དྲང་བ་དང་མཆོད་པའི་ཕྱིར་མཆོད་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་། དེ་ནས་སྒོ་དབྱེ་ཞིང་བསྡུ་བ་དང་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་གནས་པས་བསྟོད་པ་དང་། དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། བགེགས་བསྐྲད་ཅིང་བསྲུང་བ་བྱས་ལ་སྒོ་བཅད་པ་དང་། མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་བལྟ་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་སྙིང་པོ་དང་སྔགས་བརྗོད་ལ་ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་གྱིས་ཀྱང་རྒྱས་བཏབ་སྟེ་དབང་བསྐུར་ལ་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དང་དག་པ་དང་མཉམ་པར་བསྒོམས་ནས་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་ཅིང་ཐམས་ཅད་བདག་ཏུ་མོས་པས་ལྷ་ཐམས་ཅད་བཟླས་པའི་གནས་སྐབས་ལ་གཞག་སྟེ། བཟླས་པ་ལ་ཡིད་སྐྱོ་ན་བསྟོད་པ་དང་མཆོད་པ་བྱས་ཏེ་ཕྱག་བྱས་ལ་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བ་དང་དབང་བསྐུར་བ་བྱ་སྟེ། བསྲུང་བའི་ཐལ་མོ་བརྡབས་པའི་བར་དུ་བྱས་ལ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་དེ། དགེ་བ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དང་བཟོད་པར་གསོལ་བ་དང་། མཆོད་ཡོན་དང་བཅས་པས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱ་ཞིང་ཇི་ལྟ་བར་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུས་ལ་བསྲུང་བ་བྱས་ཏེ་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་བྱ་བ་རྣམས་བྱ་བ་འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་སྟེ་དེའི་དུས་ཀྱི་ཚད་ཀྱང་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བསྟན་ཅིང་མཐར་ཐུག་པའི་དུས་ལྷས་གནང་བ་ཡིན་པར་བསྟན་ལ། གང་ཡང་རུང་སྟེ་བྱ་བ་གཞན་སྤངས་པས་སྔ་དྲོ་དང་ཉི་མ་གུང་དང་ཕྱི་འཕྲེད་དང་ནམ་ཕྱེད་དང་དུས་མཚམས་བཞིར་བྱའོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱས་པའོ། །

Furthermore, the recitation is presented here as being most appropriate for the occasion. Regarding that, first, in order to invite the deities and make offerings, one consecrates the offerings; then, having opened the gates, performed the gathering, and remained in the yoga of the glorious Vajrasattva, one offers praise. One performs the summoning, entering, binding, and subjugating, expels obstructors, and performs the protection. Having closed the gates and presented the water for the feet, one gazes and consecrates, recites the essence and the mantra, seals with the three mudrās, and confers empowerment. One makes offerings with the various offerings and prostrates. Having meditated on the vajra, purity, and equality, one recites the hundred-syllable mantra and, with the conviction that all are oneself, establishes all the deities in the state of recitation. If one becomes weary of the recitation, one offers praise and offerings, prostrates, releases the mudrās, and performs the empowerment. Having performed everything up to the clapping of the protection palms, one recites the hundred-syllable mantra, dedicates the virtue, requests forbearance, and requests the deities to depart along with the water for the feet. One then dissolves the emanated maṇḍala as appropriate, performs the protection, and carries out the activities of non-meditative equipoise. This is the preliminary service through the yoga of the great maṇḍala. The duration of that time is taught to be of three types according to the classification of individuals, and the ultimate time is taught to be when permission is granted by the deity. Having set aside all other activities, it is determined that one should practice during the four periods: morning, midday, afternoon, and midnight.

དེ་བཞིན་དུ་གང་དག་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་མོས་པ་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཡང་ན་སྔོན་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། གང་དག་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་དགའ་བ་དག་གི་ཕྱིར་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྔགས་ཐམས་ཅད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སློབ་དཔོན་གང་ཡང་རུང་སྟེ། མངོན་སུམ་གྱི་མཐུ་ཅུང་ཟད་ཐོབ་ན་བདག་དང་གཞན་སྔགས་ཀྱི་ལམ་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར་ཞིང་ལྷག་པར་སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་དག་ཆེས་བླ་མ་ལ་དད་ཅིང་གུས་ལ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་ན་བཏེག་པ་དང་དབབ་པའི་ཆོ་ག་ངེས་པར་བསྟན་ཏེ། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་གསུམ་ཆར་གྱི་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྔོན་དུ་བསྒྲུབ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་བྱིན་གྱིས་རླབས་གང་ཡང་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བླ་མས་ནི་སེམས་ཅན་མགུ་བར་བྱེད་མི་ནུས་པས་སོ། ། གང་དུ་ཡང་སྔར་བསྙེན་པས་མཐུ་ཅན་དུ་མ་བྱས་པར་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞན་དབང་མི་བསྐུར་རོ་ཞེས་དགོངས་པས་ན་སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་ཆོ་གའོ་ཞེས་གཞུང་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཅིས་ན་སྔར་བསྡུ་བ་དང་སྤྱན་དྲང་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཅིས་ན་སྒོ་དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། མཆོད་པ་རྒྱས་པ་འདི་ལྟ་བུ་དང་སྒོ་བཅད་པ་ལ་སོགས་པ་ཅིས་ན་མི་བྱ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་སྤྲོས་པ་རྒྱས་པ་འདི་ལྟ་བུ་ལྷ་ལ་དམིགས་པ་དེ་སྙེད་དུ་བྱས་ནས་ཤིན་ཏུ་གཡེང་བར་འགྱུར་བ་དང་། བྱ་བའི་རྒྱུད་ལ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་ལྟར་བགེགས་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་ཤིན་ཏུ་མང་དུ་འབྱུང་ཞིང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གླགས་སུ་འགྱུར་སྲིད་དེ། འཇིགས་ལས་ལྷག་པའི་བགེགས་གཞན་མེད། །

Likewise, with reference to those who are devoted to the yoga of the four mudrās, it says "or as before" and so forth. For the sake of those who delight in the yoga of a single mudrā, it says "all worldly and transcendent mantras" and so forth. Any master of the maṇḍala who has attained some degree of manifest power will inspire confidence in the path of mantra for both themselves and others; furthermore, in order that the disciples entering the maṇḍala develop faith and respect for the guru and do not turn back, the rituals of raising and descending are definitely taught. This is to be accomplished first by the master of all three yogas; otherwise, a maṇḍala master who lacks any blessing will be unable to satisfy sentient beings. Since the intention is that one should not empower others in the maṇḍala without first having become powerful through the preliminary service (sevā), the summary of the text concludes with "the ritual of the preliminary service." If that is so, why are the opening of the gates and so forth, as well as the extensive offerings and the closing of the gates, not performed during the preliminary gathering and invitation? If one were to perform such extensive elaborations focused on the deities, it would lead to extreme distraction. For an individual who has entered the Action Tantra, many conceptualizations of obstructors and the like arise, and through those very thoughts, they may become vulnerable; for there is no obstacle greater than fear.

ཅེས་བསྟན་པས་སོ། ། གཞན་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་འདི་ལྟ་བུའི་བྱ་བ་རྫས་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནུས་པའང་རབ་ཏུ་དཀའ་བས་ན་སྔར་སྔོན་དུ་བྱ་བའི་ཡན་ལག་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་དུས་སུ་ནི་མདོར་བསྡུས་པའི་ཆོ་ག་ཙམ་གྱིས། བྱས་ལ་འདིར་ནི་མཐར་ཐུག་པ་དངོས་གཞིའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན་པས་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། འདིར་གང་དག་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་དང་བསྙེན་པའི་ཆོ་ག་དངོས་གཞི་སྤྱད་པ་གཉིས་ཀ་གཅིག་ཁོ་ནར་བྱས་ཏེ་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཅེས་བརྗོད་ཅིང་སྔར་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཅེས་བསྡུས་པའི་གཞུང་ནི་མདོར་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ཡོངས་སུ་བཟླས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྒྱས་པར་བསྟན་པའོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་དག་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཁ་ཕྱིར་བསྟན་པ་སྟེ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་སྔར་བྱ་བ་གསུམ་བྱས་ནས་བསྙེན་པའི་དངོས་གཞི་སྤྱད་པ་ཁོ་ནར་འདོད་པས་སོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་བསྡུ་བས་དཀྱིལ་འཁོར་བ་ཁང་པ་བརྩེགས་མའི་ཉེ་འཁོར་དུ་བྱོན་པ་ནི་སྤྱན་དྲང་བ་དང་པོའོ། ། དེ་ནས་ཡང་། དེ་ནས་སྒོ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ། ། ལྕགས་ཀྱུ་སོགས་ཀྱི་ལས་བགྱིས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ནང་དུ་སྤྱན་དྲང་བ་སྟེ་གཉིས་པའོ། ། ལྟ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱ་བ་སྟེ། ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་སྤྱན་དྲང་བས་ན་ཆོ་ག་གསུམ་པའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་མཚན་ཉིད་བཞི་བཞི་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿ། ཞེས་གནས་གསུམ་ཆར་དུ་སྦྱར་རོ། ། གང་དུ་རྟོག་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡོད་པ་དེར་ནི་ལྷན་ཅིག་གི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་པར་འགྱུར་བས་ན།

Thus it is taught. Furthermore, since it is extremely difficult for such an activity to be accomplished through material substances and mental engagement alone in all cases, one should perform it by means of a mere abbreviated ritual during the time of the three preliminary branches. Here, however, because it is the ultimate yoga of the main practice, all rituals must be performed in their entirety. Regarding this, some claim that the "Supreme King of Activities" and the "actual practice of the ritual of approach" are treated as one and the same, and thus it is called the "Supreme King of Activities." They assert that the previous section on the "Supreme King of Activities" is a brief presentation, while the subsequent section beginning with "the complete recitation of the Vajrayakṣa" is the detailed presentation. Such claims are a misrepresentation of the system of Yoga Tantra, for in all cases, one must first perform the three preliminary actions and then engage solely in the actual practice of approach. In that regard, the arrival of the maṇḍala deities into the vicinity of the multi-storied palace by means of the Vajra Collection is the first invitation. Then, the passage beginning with "Then, at all the gates, perform the activities of the hook and so forth" refers to the invitation into the interior, which is the second. The passage beginning with "viewing and so forth" refers to the act of non-duality; because they are invited into the interior of the body, this is the third ritual. Since all [deities] possess the four characteristics, the syllables jaḥ hūṃ baṃ hoḥ are applied to all three locations. Wherever there is a specific conceptualization, the yoga of the "together" [syllables] constitutes the yoga of all [deities].

དང་པོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གང་ཡིན་པ་བདག་གི་ལུས་ངག་ཡིད་དོ་ཞེས་སྨོས་ཤིང་། དེ་ཡང་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་ཤིང་གང་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ལ་དྲི་མ་མི་དམིགས་པས་གདོད་མ་ནས་དག་པ་དང་། དེ་ལྟར་མ་སྐྱེས་ཤིང་དྲི་མ་མེད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་སེམས་དཔའ་སྲིད་པ་ལ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨོས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ་དེས་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་བདག་གི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་མཉམ་པར་ཡང་ཡིད་ཆེས་པའི་རྒྱུར་བསྟན་ཏེ། དེ་དག་བདག་མེད་པར་འདྲ་ཞིང་བདག་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་དབྱེར་མེད་པས་སོ། ། ཁ་ཅིག་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་ནི་བསྒོམ་པ་མི་དགོས་ཏེ། ངག་གཙོ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་རྟོག་པ་སྲིད་པས་ཇི་སྲིད་སྐྱོ་བ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བསམ་གཏན་གྱི་ནི་ལམ་འདི་ཡིས། ། གསང་སྔགས་ཚིག་རྣམས་བསམས་ན་ནི། ། འབྲས་བུ་རྫོགས་པར་ཐོབ་འགྱུར་གྱིས། ། འདོན་པ་ཉི་ཚེ་དེ་ལྟར་མིན། ། ཞེས་བྱ་བའི་ལུགས་ཀྱིས་བསྒོམ་པ་དང་བཅས་པར་ཁོ་ནར་བཟླས་ཀྱི་གཞན་དུ་ན། བཟླས་བརྗོད་དང་ནི་དཀའ་ཐུབ་ཀུན། ། དུས་ནི་རིང་པོར་བྱས་གྱུར་ཀྱང་། ། སེམས་གཞན་གཡེང་བར་བྱས་པ་ནི། ། དེ་ཉིད་མཁྱེན་པས་དོན་མེད་གསུངས། ། ཞེས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་དེའི་སྒོམ་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ལྷ་ཐམས་ཅད་བཟླས་བརྗོད་ལ་གནས་པར་དམིགས་པ་དང་། རང་གི་སྙིང་གར་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་ཟླ་བ་ལ་ལྷག་པའི་ལྷའི་སྔགས་ཡིད་ཀྱིས་བྲིས་པ་ལ་དམིགས་པ་ནི་སྐབས་སུ་ཞར་ལ་དྲན་པར་བྱ་བའི་སྒོམ་པའོ། ། དེ་དག་ལས་གཞན་པ།

First, one should state: "Whatever are the body, speech, and mind of the Tathāgatas and so forth, those are my own body, speech, and mind." Furthermore, because they are primordially unborn and because no stains can be observed in that which is unborn, they are primordially pure. As for why they are thus unborn and stainless, it is stated: "Because of the selflessness of persons and phenomena within the existence of the Sattva." This is taught as the cause for gaining conviction that the body, speech, and mind of the deities are equal to one's own body, speech, and mind. This is because they are alike in being selfless and because the nature of phenomena (dharmatā) is indivisible and devoid of a self. Some might think that for the yoga of recitation, meditation is unnecessary because speech is the primary factor. To prevent such a misconception, it is stated: "One should meditate until weariness arises." According to the principle: "If one contemplates the words of the secret mantra through this path of meditative concentration, the result will be fully attained; mere recitation alone is not so." Thus, one should recite only while accompanied by meditation. Otherwise, it will fall into the situation described: "Even if recitation and all ascetic practices are performed for a long time, the Knower of Reality has declared them to be useless if the mind is distracted elsewhere." If one asks, "What is the nature of that meditation?" it is the visualization of all deities abiding in the recitation, and the visualization of the mantra of the meditational deity (iṣṭadevatā) mentally inscribed upon a moon disk in the center of the Sattvavajra at one's own heart. This is the meditation to be remembered incidentally at the appropriate time. Other than those...

རྣལ་འབྱོར་མེད་པའི་གསང་སྔགས་འདི། ། དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་སྟེར་མི་འགྱུར། ། གསང་སྔགས་ཚིག་ནི་གསང་སྔགས་ཏེ། ། དེ་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་མེད་མི་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིར་འདོད་པ་སྟེ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་གི་དོན་ལ་དམིགས་ཏེ་བཟླས་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལ་སྔར་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཛྲ་ནི་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་སཏྭ་ནི་ཤེས་རབ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་དེ་ནི་དོན་ལ་འཇུག་པ་རྩོམ་པ་ནི་ཕྱག་འཚལ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་པ་བསྡུས་པ་རྣམས་ཐར་པའི་སྒོ་བཞིས་མཚན་པ་ནི་ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེའོ། ། དེ་ལྟར་བྱུང་བའི་ངག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་འདི་དག་ཉིད་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ་ཞེས་དམིགས་པ་འདི་ཉིད་འདིའི་སྒོམ་པའོ། ། མདོར་བསྡུས་ན་ལྷའི་དེ་ཁོ་ནའམ་ཕྲིན་ལས་སམ་མཚན་མའམ་མཚན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཡང་རུང་བས་དེའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལ་དམིགས་ཏེ། རྣམ་པར་ཐར་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ལྷ་དེ་ནི་སྔགས་འདིའོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་བྲལ་བར་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་འདིར་ཤིན་ཏུ་ཡིད་ནང་དུ་ཕྱོགས་པས་ནང་གི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ་ཁོ་ན་གཙོ་བོར་བྱའི། གཞན་དུ་ན་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལྟར་མི་བཟད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་འཛིན་པ་དང་ཡང་བྲལ་ལ། ནང་གི་རྣལ་འབྱོར་ཡང་མེད་ན་ཤིན་ཏུ་མ་རུངས་པའི་གནས་སྐབས་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ཡང་འདིས་ནི་སློབ་མའི་ཕྱིར་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི་འགའ་ཞིག་རང་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་ན་ཡང་དེས་སྔར་སྤྱད་པ་རྣམས་བྱས་ལ།

This secret mantra without yoga will not bestow such a result. The words of the secret mantra are the mantra; therefore, one should not be without yoga. This is the intended meaning here: it refers to reciting while focusing on the meaning of the words of the secret mantra. In that regard, according to the method previously explained, vajra is the sublime method and sattva is the supreme insight. To engage in that meaning is the homage. Thus, the syllable HŪṂ is the condensed union of inseparable method and insight, characterized by the four doors of liberation. To focus on these very objects of verbal expression as they arise, thinking "This is the glorious Vajrasattva," is the meditation of this [practice]. In brief, whether it be the reality of the deity, the enlightened activity, the sign, or following the name, one should focus on its liberation and recite without distraction, thinking, "This mantra is that deity of sublime liberation." Furthermore, in this context, one should primarily abide in internal yoga by turning the mind completely inward. Otherwise, like a practitioner following the Action Tantras, one would be devoid of both maintaining formidable ascetic observances and internal yoga, which would lead to an extremely wretched state. Moreover, this is not for the sake of a student performing the preliminary service (sevā), but if some should meditate on the sūkṣmavajra-samādhi and so forth for their own sake, they should first perform the aforementioned practices.

ཕྱི་ནས་འདིར་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་གོ་ཞེས་ཀྱང་ཟུར་གྱིས་བསྟན་པར་རིག་པར་བྱའོ། ། ཚིག་གི་དོན་རྣམས་ནི་གོ་སླ་བས་མ་བཀྲོལ་ལོ། ། ཡང་ན་སྔོན་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་བྱས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པས་ནི་དང་པོ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་རྣམ་པར་དག་པར་བྱ་བ་ནས་ཐ་མ་ཕྱག་རྒྱ་གཟུང་བའི་བར་དུ་བྱ་སྟེ། དམ་ཚིག་གསུམ་གྱི་གླུ་བླང་བ་བྱས་ལ། དེ་ནས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རིམ་པ་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་དང་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་མི་བསམས་པར་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ། རང་གི་སྙིང་གར་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྔགས་དག་གིས་སྤྲུལ་ཏེ། སྒོ་སྲུང་བའི་སྔགས་ཇི་སྐད་སྔར་བསྟན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་ལྷ་རྣམས་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། བདག་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཞུགས་ལ་དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་པར་བྱས་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་བར་དུ་བྱའོ། ། གཞན་དག་འདིར་སྔར་བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་སྤྲུལ་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པས་སྦྱོར་བ་བསྟིམ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ལྟ་ན་འདི་ལ་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བས་སྤང་ངོ་། ། ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ཙམ་ཁོ་ན་བྱའི། དེ་ཁོ་ན་གསུམ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་དེ།

One should understand that it is also implicitly indicated that one subsequently enters into meditation here. Since the meaning of the words is easy to understand, they have not been explained. Alternatively, regarding the phrase "having performed the great yoga as before" and so forth: by meditating on the maṇḍala of the four mudrās, one should perform the sequence from the initial purification of body, speech, and mind up to the final grasping of the mudrā. Having sung the song of the three samayas, one then performs the meditation on the vajra nature and so forth, without contemplating the stages of manifest enlightenment—the supreme king of maṇḍalas and the supreme king of activities. Having emanated the mantras of the maṇḍala of the four mudrās at one's own heart, one performs the summoning, entering, and so forth of the deities of the four mudrās using the previously taught mantras of the gatekeepers. Because there is no difference between oneself and the maṇḍala, one enters through the yoga of equality with space and meditates on the vajra nature and so forth together with them. Having completed the yoga, one should perform the rites up to the request for departure. As for others who say that one emanates the great maṇḍala with the vajra-cause mantra and mudrā as previously taught, and then dissolves the application of the maṇḍala of the four mudrās through equality with space—that being the case, there would be no summoning and so forth, and thus that position should be rejected. In the yoga of a single mudrā, one should perform only the great yoga itself; there is no meditation on the three suchnesses and so forth.

འོན་ཀྱང་དེའི་རྗེས་ལ་འདས་པ་དང་སླར་གཤེགས་པ་དང་བསྲུང་བ་དེ་གཉི་ག་ལ་འདོད་དོ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་འགྲོ་བ་སེམས་ཡོད་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མར་གྱིས་སྦགས་པའི་སྲེག་བླུགས་སྟོང་གིས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་མངོན་པར་སྦྱངས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བའི་སྲེག་བྱ་བ་གང་ཅི་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་མར་གྱིས་སྦགས་པ་ཁོ་ནར་བྱས་ལ་ཆོ་ག་སྔ་མས་བསྐྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཐབ་ཁུང་གི་མཁར་བཞག་པ་ལ་དམིགས་ཏེ། དེ་དག་གི་ཉེས་པ་སྦྱངས་པ་དང་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། སྲེག་བླུགས་སྟོང་བྱས་ན་དེ་ཉིད་ཐོགས་པས་སློབ་མ་ལ་དབབ་པའི་བྱ་བ་ཚེགས་མེད་པར་འགྲུབ་ཅེས་དགོངས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའམ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི། ། ཡང་ན་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའང་རུང་། ། བསྒོམ་ལ་གཞོལ་བ་དམིགས་པ་བརྟན། ། གྲངས་འབུམ་ལ་སོགས་བཟླས་པ་ཡིས། ། མཚན་མ་ཐོབ་ན་དབབ་པའམ། ། བཏེག་པའི་ཆོ་ག་འགྲུབ་པ་སྟེ། ། དེ་ནས་དཔལ་ལྡན་སློབ་དཔོན་ནི། ། རྙེད་དང་བཀུར་སྟི་རིང་དུ་སྤངས། ། ནང་གི་སྙིང་རྗེ་ཁོ་ན་ཡིས། ། སློབ་མའི་ཕྱིར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། གཞན་དུ་སྔར་བསྙེན་མེད་པ་དང་། ནུས་པ་ཅུང་ཟད་མ་ཐོབ་ཅིང་། ། རྙེད་དང་བཀུར་སྟིའི་ཕྱིར་དུ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་བླ་མ་ནི། ། མྱུར་དུ་མནར་མེད་འདོང་བ་དང་། ཚེ་འདི་ལ་ཡང་རབ་སྡུག་བསྔལ། ། སློབ་མ་རྣམས་ཀྱང་བརླག་པ་དང་། ། ཡུལ་འཁོར་གཉེན་དང་རྒྱལ་པོའང་ཕུང་། ། དེ་ཕྱིར་སྔོན་དུ་བྱ་བ་འདི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལས་ལ་ངེས་པར་སྦྱར། །

Nevertheless, following that, both the past and the return, as well as the protection, are desired. By mentioning the vase and so forth, the meaning is: "What need is there to mention sentient beings?" Having thoroughly purified the vajra and bell with a thousand oblations of ghee-soaked offerings, the intention is as follows: whatever pacifying burnt offerings have been taught, all should be performed with ghee-soaked offerings alone. Focusing on the vajra and bell generated by the previous ritual and placed upon the rim of the hearth, if one performs a thousand oblations to purify their defects and generate their splendor, then by holding that very [vajra], the activity of descending upon the disciple will be accomplished without difficulty. Whether it be the great maṇḍala, the four mudrās, or even a single mudrā, one who is intent on meditation and firm in visualization should perform recitations of one hundred thousand or more. If the signs are obtained, the ritual of descending or lifting is accomplished. Then, the glorious master, having long abandoned gain and honor, should draw the maṇḍala for the sake of the disciple solely out of inner compassion. Otherwise, a guru who draws the maṇḍala without prior service, without having attained even a slight capacity, and for the sake of gain and honor, will quickly go to the Avīci hell and experience extreme suffering in this life as well. The disciples will also be ruined, and the kingdom, kin, and king will be destroyed. Therefore, this preliminary activity must certainly be applied to the maṇḍala rites.

དེ་ལྟར་མཐའ་ཡས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་རྣམས་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་བྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ་བ་དང་དེའི་བཟླས་བརྗོད་ལ་སོགས་པའི་བར་དུ་བསྟན་ནས་ད་ནི་ཤིན་ཏུ་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་ཁ་ཅིག་ཡོངས་སུ་བསྡུ་བ་དང་། མཆོག་ཏུ་དོན་ཆེ་བ་ལ་དགོས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་སྟོན་པར་བཞེད་ནས། དེ་ལྟར་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྲིད་གཞུང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཀྱི་བར་དུ་གསུངས་པ་སྟེ། འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་འདིའི་སྔོན་དུ་བྱ་བ་དེ་སྙེད་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཆོ་ག་ཡིན་པས་འདིར་བདག་གིས་ཅུང་ཟད་བརྗོད་ཟིན་ལ་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ནི་རྒྱུད་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བྱ་བར་གྱུར་པས་གཞུང་གཞན་རབ་ཏུ་མང་བ་དང་། ཚིག་གི་དོན་ཡང་གོ་སླ་བས་བརྗོད་དུ་མེད་དེ། གོ་རིམ་བསྡུས་པ་ཙམ་ཞིག་གིས་དྲན་པ་ལ་བཟུང་བདེ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདིར་དང་པོ་ཁོ་ནར་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ས་ལ་བྲི་བར་རིགས་པས་ས་སྦྱང་ཞིང་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་བྱ་ཞིང་། དེ་ནས་ཉེས་པ་དང་བྲལ་བའི་ས་ལ་ལྷ་རྣམས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་རུང་བས་དེར་ལྷ་རྣམས་སྟ་གོན་ལ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བུམ་པས་དབང་བསྐུར་དགོས་པས་བུམ་པ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པར་བྱའོ། ། བུམ་པས་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་ནི་སློབ་མ་ཡིན་པས། དེའི་འོག་ཏུ་སློབ་མ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པར་བྱའོ། །

Having thus taught the emanation and reabsorption of the great maṇḍala that brings benefit and happiness to the infinite realms of sentient beings, as well as the recitation and so forth, the text now intends to teach the ritual for conferring empowerment upon disciples within the great maṇḍala, which is necessary for the complete gathering of certain highly fortunate great beings and for the most supreme purpose. To that end, it is said: "Having first performed the preliminary service, one should draw the maṇḍala," and so on, until the end of the treatise. In this context, all the preliminary activities for this maṇḍala ritual are uncommon procedures, and I have already explained them briefly. As for the rituals for conferring empowerment upon disciples and so forth, since they constitute the general characteristics of the tantras, they are found in a great many other texts. Furthermore, because the meaning of the words is easy to understand, they need not be stated here. I shall, however, provide a concise summary of the sequence so that it may be easily retained in memory. Regarding that, first of all, since it is appropriate to draw the colored-powder maṇḍala on the ground, one must purify and take possession of the site. Then, because the deities can be blessed upon ground free from defects, the deities should be placed in the preliminary state (sbyor ba) there. Next, since empowerment must be conferred with vases blessed by the deities, the vases should be placed in the preliminary state. Since the disciples are the recipients of the vase empowerment, the disciples should be placed in the preliminary state immediately thereafter.

སློབ་མ་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱས་པ་དེ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་ཅིང་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཐིག་གི་ཆོ་ག་བསྟན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་འདེབས་པའམ་རྡུལ་ཚོན་འགྱེད་པ་ན་བགེགས་འབྱུང་བ་སྲིད་པས་བགེགས་བསལ་བར་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ཐིག་བཏབ་ཅིང་བགེགས་དང་བྲལ་ནས་རྡུལ་ཚོན་བྲི་བར་རིགས་པས་དེ་བསྟན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷག་པར་བགེགས་མེད་ཅིང་མཐུ་དང་ལྡན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནི་ཁོར་ཡུག་ཏུ་རྒྱན་དགོད་པ་དང་ཆོས་བསྒྲགས་པ་དང་བདུག་པ་དབུལ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་རྣམས་བྱ་བའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་ཅིང་། དེའི་འོག་ཏུ་བུམ་པ་བཅུག་སྟེ་མཆོད་པ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྲིད་ལུང་བསྟན་པའི་བར་དུ་བྱས་ལ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བྱས་པས་ལྷ་རྣམས་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ། མཆོད་ཅིང་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་གཏོར་མ་བྱིན་ཏེ་འཇུག་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སློབ་མ་གཞུག་པར་བསྒྲགས་ཏེ་ཐམས་ཅད་སྣོད་དུ་གྱུར་པར་བལྟ་བ་ནས་ཇི་སྲིད་འཇུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བའི་བར་དུ་སློབ་མ་གཞུག་པའི་ཆོ་ག་རྒྱ་ཆེར་བྱས་ལ། དེ་ནས་མདོར་བསྡུས་པའམ། བར་མའམ། རྒྱས་པའི་ཆོ་ག་གང་རིགས་པས་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་བ་རྫོགས་པར་བྱས་ལ། གསང་བའི་ཡེ་ཤེས་སྦྱིན་ཞིང་སྔགས་དང་རྣལ་འབྱོར་བསླབ་པ་དང་གསང་བར་བསྒོ་བར་བྱ་བ་དང་། མཆོད་པ་དང་སླར་གནང་བའི་ཆོ་ག་བྱ་སྟེ། བརྟུལ་ཞུགས་བྱིན་ལ་མནའ་བསྒགས་ལ་སློབ་མ་རྣམས་སླར་བཏང་ངོ་། །

In order to initiate the disciple who has been made a fit vessel into the maṇḍala and to confer the manifest empowerment, the ritual for laying the lines of the maṇḍala is taught. Since obstacles may arise when laying the lines or scattering the colored powders, the method for clearing away obstacles is taught. Once the lines have been laid and the obstacles removed, it is appropriate to draw the colored powders, so that is taught. To ensure the maṇḍala is free of obstacles and endowed with power, one should arrange ornaments around the perimeter, proclaim the Dharma, offer incense, and so forth. Then, in order to perform the activities of the maṇḍala, the master enters the maṇḍala. Following that, the vases are placed inside, and the offerings, mudrās, and so forth are performed up until the point of the prophecy. Then, having performed the extensive ritual for blessing the great maṇḍala, the deities are to be invited. After making offerings, presenting the petition, and giving the torma, the fire offering for entry is performed. Having announced that the disciples are to enter the maṇḍala, the extensive ritual for the entry of the disciples is performed, from the visualization that they have all become fit vessels up until the release of the entry mudrā. Then, the manifest empowerment is completed according to whichever ritual is appropriate—concise, intermediate, or extensive. The secret wisdom is bestowed, and the disciple is instructed in the mantras and yoga, given the secret command, and the rituals of offering and permission are performed. Having given the ascetic observances and administered the oath, the disciples are dismissed.

དེ་ནས་སློབ་དཔོན་དང་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་གི་བྱ་བ་བསྟོད་པ་དང་ཕྱག་བྱ་བ་ནས་ཇི་སྲིད་བསྲུང་བའི་སྲད་བུ་བཅིངས་པ་དང་སྙིང་གར་བྱུགས་པའི་བསྲུང་བའི་བར་དུ་བྱ་སྟེ། འདི་ཙམ་ཁོ་ནས་འདིའི་གོ་རིམ་ཆེ་ལོང་བསྡུས་པའོ། ། དེ་དག་རེ་རེ་ཡང་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་དུ་མས་བརྒྱན་པ་ནི་གོ་སླ་བས་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་གོ་རིམ་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། ད་ནི་འདི་ཙམ་ཞིག་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་དེ་དུས་ཇི་སྲིད་ཅིག་གི་དབང་དུ་བྱས་རྒྱུད་གཞན་ཁ་ཅིག་ལས་སའི་ལྷ་ཞེས་བྱ་བ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་པ་ཅིས་ན་འདིར་མ་སྨོས། འདིར་བསྟན་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་གསུམ་གྱི་བྱེ་བྲག་ཇི་ཙམ་ཞིག་ཏུ་ངེས། ཆོ་ག་མ་ཚང་བ་ཇི་ལྟར་རྫོགས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་སོ། ། དེ་ལ་དུས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་དེ་ནི་ཡར་ངོའི་ཚེས་བརྒྱད་ནས་བརྩམས་ཏེ་བཅུའི་བར་དང་། བཅུ་གསུམ་ནས་བརྩམས་ཏེ་བཅོ་ལྔའི་བར་ཏེ། དེས་ན་ཞག་གསུམ་དུའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་གཞན་ལས། དང་པོས་གཞི་ཡོངས་སུ་གཟུང་། ། གཉིས་པ་སྟ་གོན་གནས་པ་སྟེ། ། གསུམ་པ་ལ་ནི་འཇུག་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། གལ་ཏེ་བརྟད་པའི་བྱ་བ་བྱུང་ངམ་ས་སྦྱང་བ་མི་དགོས་ན་ཞག་གཉིས་སུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཅུ་བཞི་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཇི་སྲིད་བཅོ་ལྔའི་བར་དུའམ་ཞེས་སོ། ། གལ་ཏེ་ཤིན་ཏུ་བརྟད་པའམ། ། བྲིས་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུའམ། ཡིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུའམ། སློབ་མ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུད་ཅན་ཞིག་ན་ཞག་གཅིག་ཏུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཟླ་བ་ཉ་ལ་སྔ་དྲོ་ནས་བརྩམ་པར་བྱ་བ་ཡང་རུང་ཞེས་སྨོས་སོ། །

Then, one should perform the activities of the master and the supreme practice companion, beginning with the praise and prostrations, up to the binding of the protection cord and the application of the protection ointment at the heart. This much constitutes a concise summary of the general sequence. Since each of these is adorned with numerous ritual branches, they are easy to understand; what need is there for an elaborate sequence? Now, one should consider these points: for how long a duration is such a maṇḍala ritual intended? Why is the ritual for the preliminary preparation of the earth deity, taught in some other tantras, not mentioned here? How many specific types of the three empowerment rituals taught here are there? And how should incomplete rituals be brought to completion? Regarding the duration: it begins from the eighth day of the waxing moon up to the tenth, and from the thirteenth up to the fifteenth; thus, it lasts for three days. Accordingly, another Yoga Tantra states: "The first is the complete taking of the site; the second is the preliminary preparation; the third is the entry." If an urgent matter arises or the purification of the site is unnecessary, it should be performed in two days, beginning from the fourteenth up to the fifteenth. If there is extreme urgency, or if it is a maṇḍala of a painted image, a mental maṇḍala, or if the disciple possesses an extremely pure continuum, it may be performed in a single day, beginning from the morning of the full moon; this is also permissible.

ཁ་ཅིག་ན་རེ་གཞུང་ལ་ལས་དེ་ནས་སྔ་དྲོ་ཞི་བ་ལ་སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་ཁར་རྒྱས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་ཞེས་བསྟན་པས། བརྟད་པ་མེད་ཅིང་ནུས་ན་དུས་ཞག་བཞི་ལ་སོགས་པ་ནས་ཇི་སྲིད་ལོའི་བར་དུ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མཆོད་པ་དང་བཟླས་པ་བྱས་ཏེ་མཇུག་ཏུ་དབང་བསྐུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གཞན་དག་ནི་ཇི་སྲིད་ཞག་བདུན་གྱི་ནང་དུ་རྫོགས་པར་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བ་སྲིད་པ་དང་། ཧ་ཅང་དུས་ཡུན་རིང་པོར་བྱས་ན་ཐུག་པ་མེད་པའི་དུས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་ཏེ། ཕྱོགས་ཕྱི་མ་འདི་བསྔགས་སོ། ། སའི་ལྷ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རྩ་བའི་རྒྱུད་འདི་ཉིད་དང་གཞན་ཁ་ཅིག་ལས་ཀྱང་མ་སྨོས་པས་ངེས་པར་བྱ་བའི་ངེས་པ་མེད་ཅིང་། རྒྱུད་འགའ་ཞིག་ལས་བསྟན་པའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་དུ་སྦྱར་བའི་ངེས་པ་མེད་ཅིང་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་སོ། ། གང་དག་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ལ་དགའ་བས་དེ་ལ་ཞེས་འདུན་པ་ཡོད་ན་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་དེ་དགག་པ་མཛད་པ་དང་། གང་དུ་ལས་ནི་ཡོངས་གྱུར་ལ། ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་རྣམས་མེད་པ། ། དེ་ནི་སྤྱིར་རྒྱུད་ལས་གྲགས་པའི། ། ཆོ་ག་མཁས་པས་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་བཤད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། འདིར་ཡང་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་དེ་བྱ་བར་ངེས་པ་མེད་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱེད་པའི་དུས་ཀྱི་དང་པོར་སློབ་མ་ལ་དྲི་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བསྲུང་བ་དང་།

Some say that because certain texts teach that one should perform an extensive fire offering (homa) in the morning before the disciples enter the maṇḍala, if one is capable and there are no obstacles, one may perform offerings and recitations in the maṇḍala for a period of four days or even up to a year, and then confer the empowerment at the conclusion. Others say that it should be completed within seven days, for otherwise there is the possibility of obstacles arising, and if it is done for too long a time, it would become an endless process. This latter position is praised. Regarding the preliminary ritual for the earth deity (bhūmidevatā-vidhi), since it is not mentioned in this very root tantra of the Yoga Tantra class nor in some other sources, there is no certainty that it must be performed. Furthermore, there is no certainty that the rituals taught in some tantras must be applied to all cases, as that would lead to an over-extension. Even if those who delight in extensive rituals have an interest in them, the Master has refuted them. This is based on the statement: "Wherever the activity has been transformed, but the ritual procedures for that activity are absent, the wise should understand those procedures from the rituals renowned in the general tantras." Therefore, it is said here that there is no certainty that it must be performed at the very beginning of the preliminary stage. Likewise, at the beginning of the time for the preliminary retreat (puraścaryā), one should first perform the protection of the disciples by means of questioning them.

ས་སྦྱོང་བ་ན་སའི་ལྷ་ལ་མཆོད་པ་དང་བརྐོ་བའི་ཕྱོགས་དང་གང་ཡང་བཟླས་བརྗོད་པའི་བགྲང་ཕྲེང་གི་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདིར་མ་སྨོས་པའི་ཆོ་ག་གཞུང་གཞན་ལས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་དུ་ཅི་དགའ་བར་བསྟན་ཏེ། མེད་དུ་མི་རུང་བའི་ཆོ་ག་མིན་པ་དང་། ཡོད་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པའི་ཆོ་ག་ཡིན་པ་སྟེ། གཙུག་ཕུད་གཞག་པའི་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་བྱེ་བྲག་ནི་མདོར་བསྡུས་པའི་ཆོ་ག་ལ་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་དབུགས་དབྱུང་བ་མ་སྨོས་ཏེ། ཆོ་ག་ཉུང་ཟད་འདི་ཁྱད་པར་གྱི་སྡོམ་པ་མི་འཛིན་གྱི། ཐུན་མོང་གི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་རྣམས་དབང་བསྐུར་ཞེས་དགོངས་པའོ། ། རིམ་པ་བར་མ་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པར་གསང་བའི་དབང་གིས་དབང་བསྐུར་ཏེ། ལུང་བསྟན་པའི་བར་དུ་བྱ་བའོ། ། དེ་ལ་གསང་བའི་དབང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུན་མོང་གི་སྡོམ་པ་ཙམ་ལས་མི་འཛིན་པའི་གང་ཟག་ལ་གསང་བ་ཡིན་པས་ན་གསང་བའི་དབང་སྟེ། དེ་ལ་དེ་བསྟན་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པས་སོ། ། གཞན་དག་འདི་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་གསང་ཞེས་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་ངེས་པར་ལྷ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཤེས་ནས་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པར་རིགས་ཀྱི་གཞན་དུ་ན་མོས་པ་མི་ཕྱེད་པར་མི་འགྱུར་བས་སོ། ། བར་མ་འདི་ལ་ཡང་དབུགས་དབྱུང་བ་མེད་དོ། ། རིམ་པ་རྒྱས་པར་འགྱུར་བ་ལ་ནི་གང་ཞིག་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་སྒྲུབ་པར་འདོད་ཅིང་དེའི་སྐལ་བ་ཅན་སོ་ཤིང་དོར་བ་དང་། མེ་ཏོག་ལྷུང་བ་དང་།

Regarding the purification of the site, the offerings to the earth deity, the direction for digging, and the activities of the rosary for recitation—all such rituals not mentioned here but appearing in other texts should be applied as appropriate. These are not indispensable rituals, nor are they rituals that would be faulty if performed; they are like the ritual for leaving the topknot. Similarly, regarding the distinctions between the three types of empowerment rituals, in the concise ritual, the site of empowerment is limited to the maṇḍala alone; the secret empowerment and the encouragement are not mentioned. This is because this brief ritual does not involve the taking of the special vows, but is intended for those who abide by the common vows and are to be empowered. In the intermediate stage, the empowerment is bestowed at the maṇḍala site together with the secret empowerment, and the activities are performed up to the point of the prophecy. In this context, it is called the "secret empowerment" because it is secret for individuals who do not take more than the common vows; there is no need to teach it to them. The claim of others that it is "secret" for the practitioner is incorrect, because a practitioner must certainly understand the reality of the deity and the maṇḍala before engaging in the practice; otherwise, their devotion would not be irreversible. Furthermore, in this intermediate stage, there is no encouragement. In the extensive stage, for those who desire to achieve the supreme siddhi in this very life and who possess the fortune for it, there is the casting of the tooth-stick and the falling of the flower.

ཡེ་ཤེས་དབབ་པས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་རྒྱས་པར་བྱ་ཞིང་། འདི་ནི་དབུགས་ཀྱང་དབྱུང་སྟེ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་འདི་ནི་བསྒོམ་པས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་གྱི། ཐོས་པ་དང་ཤེས་པས་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་དང་པོ་ཐུན་མོང་གི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་ཏེ། རྒྱུད་ལ་སོགས་པ་མཉན་པའི་སྐལ་བ་ཅན་དུ་བྱས་པ་དང་། བསོད་ནམས་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་དབང་བསྐུར་བ་ལེན་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་དམ་ཚིག་ལ་གནས་ཏེ་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་དབང་བསྐུར་བ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པར་འདོད་པ་དང་། གསུམ་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་དམ་ཚིག་ལ་གནས་ཏེ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་མངོན་པར་མཐོ་བ་ལ་མི་ཉམས་ཤིང་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བར་འདོད་པའོ། ། རིམ་པ་གསུམ་པོ་འདིས་ན་སྡོམ་པ་གསུམ་པོ་མི་འཛིན་པ་དེ་ནི་དབང་གང་ཡང་བསྐུར་བའི་སྐལ་བ་མེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ཙམ་ཞིག་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལེགས་པར་གནས་སོ། ། རྒྱུད་གཞན་ལ་ལྟོས་པས་འདིར་མ་བསྟན་པའི་ཆོ་ག་མ་ཚང་བ་གང་ཞིག་རྫོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། ལྷག་མ་དབུགས་དབྱུང་བའི་ཆོ་ག་ནི་དཔལ་མཆོག་དང་པོར་བལྟའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དཔལ་མཆོག་དང་པོ་ནི་མིང་གཞན་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དེ་ལས་ནི་དབུགས་དབྱུང་བ་འདི་སྐད་ཅེས་གསུངས་སོ། ། མཆོག་གསང་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་ནི། ། མཐོང་བ་དང་ནི་ཞུགས་གྱུར་པས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་ངེས་གྲོལ་བར། ། ཁྱེད་རྣམས་དེ་ཉིད་ལེགས་པར་གནས། ། བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ལ་ནི། ། སླར་ཁྱེད་འཆི་བ་ཡོད་མིན་པས། ། མི་ཚུགས་པ་དང་མི་སོད་དེ། ། ཅིས་ཀྱང་མི་འཇིགས་དགའ་བར་གྱིས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་པའི་ཕྱིར། །

Having brought about the descent of wisdom, one should perform all the rituals of empowerment in detail; this is also the granting of relief. This path of Secret Mantra is purified through meditation, not through mere hearing or intellectual knowledge. Then, first, one abides in the common vows and is made a fortunate candidate for hearing the tantras and so forth, and receives empowerment merely out of a desire for merit. Second, one abides in the master’s samaya and desires to enter the maṇḍala and bestow empowerment upon beings. Third, one abides in the practitioner’s samaya and desires to proceed to the most distinguished state without declining from the higher realms in this very life. Regarding these three stages, it is well established that one who does not uphold the three vows has no fortune for any empowerment whatsoever, and should only perform the entry into the maṇḍala. If one asks, "What rituals not taught here, which depend on other tantras, should be completed?" the remaining ritual of granting relief should be looked for in the Śrīparamādya. The Śrīparamādya is also known by the name Sarvakalparāja, and from it, this granting of relief is spoken: "By seeing and entering the supreme, most secret maṇḍala, You are all well-established in that very state, Completely liberated from all misdeeds. In this vehicle of great bliss, There is no death for you again; You are invulnerable and cannot be slain; Be joyful, for there is nothing to fear. Because existence is utterly pure..."

སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཁྱེད་འདས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྟོན་པའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་གྲུབ་པ་འདི། ། རྟག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྲུང་བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་མཐུན་པར་གསུངས། ། དམ་པ་རྟག་པའི་བཀའ་ཡིན་ནོ། ། གང་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་དོགས་མེད་པའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་གཏང་མི་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་གང་ཡིན་པའོ། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་མི་སྤང་ཞིང་། ། ནམ་ཡང་དོར་བར་མི་བྱའོ། ། མི་ཤེས་པའམ་རྨོངས་པ་ཡིས། ། ཚུལ་ཆེན་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་སུ། ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ནི་མ་གདུངས་ཤིག། ཅི་བདེ་བར་ནི་བདེ་བར་གཟུང་། ། འདི་ནི་མ་བྱོན་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། ནམ་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་དོར་ཞིང་། ། སློབ་དཔོན་སྨད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། སློབ་མ་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་ནི། ། ཀུན་དང་མཚུངས་ལ་གང་སྨོད་པ། ། རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ཐོབ་འགྱུར་ཏེ། ། རིམས་དང་དུག་དང་དབྱིག་དུག་ནད། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱིས་གཙེས་པ་དང་། ། གདོན་དང་ལོག་འདྲེན་གཏུམ་པོ་ཡིས། ། བསད་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་ལྟུང་། ། དེ་བས་ནན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་ཆེ། ། དགེ་བ་རབ་ཏུ་མི་སྤྱོམས་པ། ། ནམ་ཡང་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། བླ་མ་ལ་ནི་གུས་བཅས་ཡོན། ། རྗེས་མཐུན་ཁྱོད་ཀྱིས་དབུལ་བར་བྱ། ། དེས་ནི་རིམས་སོགས་གནོད་པ་རྣམས། ། ཕྱིར་ཞིང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། རྟག་ཏུ་རང་གི་དམ་ཚིག་བསྲུངས། །

You have transcended the suffering of existence, Because existence is thoroughly established. You have become the supreme Teacher. This accomplishment of the samaya vows Must be guarded by you at all times. All the Buddhas have spoken in agreement: This is the sublime and eternal word. One must not abandon the bodhicitta, By the mere generation of which One becomes a Buddha without doubt— This is the mudrā of the vajra. One must not forsake the sublime Dharma, Nor should it ever be discarded. Out of ignorance or delusion, One must not teach the great system to the unqualified. Having completely renounced yourself, Do not torment yourself with asceticism. Hold to bliss in a state of ease; This is the future Perfect Buddha. The mudrās of the vajra and bell Must never be abandoned. One must not disparage the master, For he is equal to all the Buddhas. Any disciple who disparages A master who is equal to all Buddhas Will always encounter suffering: Fever, poison, and the disease of snake venom, Harassment by ḍākinīs, And being killed by fierce spirits and obstructors; Thus, with every effort, One must never disparage the Vajra Master of great intelligence, Who does not boast of his virtues. With devotion, you should offer Appropriate gifts to the Guru. By doing so, harms such as fever Will not arise again. Always guard your own samaya.

རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོད། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་ཡང་དབུལ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། དེ་ཕུལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྟག་ཏུ་ཕུལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་ཕུལ་བསོད་ནམས་ཚོགས་ཡིན་ཏེ། ། ཚོགས་ལས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། གང་ཕྱིར་འདི་ནི་ལེགས་གནས་པར། ། དེང་ཁྱེད་སྐྱེ་བ་འབྲས་བུར་བཅས། ། དམ་ཚིག་ལྷ་རྣམས་ཀུན་མཉམ་པར། ། དེང་ཁྱོད་གྱུར་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བཅས་པ། ། ཀུན་གྱིས་དེང་ཁྱོད་དབང་བསྐུར་བ། ། ཁམས་གསུམ་གྱི་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། རྒྱལ་བའི་བདག་པོར་བསྟན་པ་ཡིན། ། དེང་ནི་བདུད་ལས་རྣམ་རྒྱལ་ཏེ། གྲོང་ཁྱེར་མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་ཞུགས། ། ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སངས་རྒྱས་མཆོད། ། དེ་ཉིད་ཐོབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ལྟར་ཡིད་ནི་རབ་དང་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་གྱིས། ། རང་གི་དམ་ཚིག་མི་ཟད་བདེ་བསྐྱེད་བསྟེན་པར་བྱོས། ། དེ་རིང་འགྲོ་བ་ལ་བདེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། ། རབ་ཏུ་མཉམ་ཞིང་རྟག་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་ནི་ཇི་ལྟར་ནུས་པས་དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་ལྡན་པར་བསྲུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཡང་། ཁྱད་པར་དུ་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་བསྟན་པའི་དམ་ཚིག་འདི་དག་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། གཞན་དག་ནི་དབུགས་དབྱུང་བ་སློབ་དཔོན་དུ་དབང་བསྐུར་བ་ལ་ཡང་སྦྱིན་ཞིང་། སྨོས་པ་དང་མ་སྨོས་པའི་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་དག་ལས་མ་སྨོས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་དམ་ཚིག་སྟེ་སྨོས་པ་རྣམས་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་སའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་དེ་དག་མི་བསྲུང་བ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི།

Always worship the Tathāgatas, and always offer to the Guru as well. This is equal to all the Buddhas; by offering to him, one has offered to all the Buddhas at all times. Offering to him is the accumulation of merit, and from that accumulation, the supreme siddhi will arise. Because you are now well-established in this, your birth today has borne fruit. Today you have become equal to all the deities of the samaya; of this there is no doubt. Today all the Buddhas, together with the Vajra-holders, have conferred empowerment upon you. You are the great king of the three realms; you are taught to be the Lord of the Victors. Today you have triumphed over the Māras and have entered the supreme city. You have worshipped the Buddhas; there is no doubt that you will attain that very reality. Thus, with a mind of supreme faith, become the Vajra itself. Rely upon your own samaya, which generates inexhaustible bliss. Today you will realize that you are equal to and eternal with the world’s Vajrasattva. Thus, although one should guard all the samayas in mutual accordance with one's capacity, these samayas taught specifically in connection with the "consolation" (āśvāsa) are intended for the practitioner. Others say that while these are given even to the master during the empowerment of consolation, the root downfalls—both those explicitly mentioned and those not mentioned—are the samayas of the practitioner, whereas those explicitly mentioned belong to the level of the master. It is not that the practitioner does not guard them; rather, [the distinction is made].

སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་གཉི་ག་ལ་དགག་པ་མི་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བརྟན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཚད་མེད་པའི་དངོས་གྲུབ་མཐོང་བའི་ཚེ་ལ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་ལྷ་ལ་སོགས་ཀྱང་དེ་བསྲུང་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་འདིར་གཞན་དག་ནི་ཆོ་ག་འདིའི་མཐར། དེ་ནས་བསངས་ཏེ་སློབ་མ་ཡི། ། སྙིང་གར་ཉེ་བར་གཏུགས་ནས་ནི། ། ཀུན་བྱེད་རིགས་ཀྱི་རིག་པ་བཟླས། ། སྲུང་སྐུད་ལག་པ་གཡས་པར་གདགས། ། དེ་ནས་བླ་མ་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། དེ་ཡི་སྤྱི་བོར་གདུགས་ཀྱང་གཟུང་། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བར་བྱས་ནས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལེགས་པར་བསྐོར་དུ་གཞུག། གདུགས་དང་བཅས་པའི་སྒོ་ཕྱོགས་སུ། ། སྤྱི་བོ་འདུད་དེ་ཕྱག་འཚལ་གཞུག། སློབ་མ་འདི་ནི་ཕུལ་བ་ལགས། ། གསང་སྔགས་རྒྱུད་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། ། བླ་མས་དེ་སྐད་སྨྲས་ནས་སུ། ། གདུགས་བཞག་ནས་ནི་བླ་མ་དེ། ། ལག་པས་ལེགས་པར་བསླང་བར་བྱ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སློབ་དཔོན་འགྱུར། ། གསང་སྔགས་རྒྱུད་ཀྱང་འཛིན་པར་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བཀུར་བར་འགྱུར། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བརྩེ་བའི་ཕྱིར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བཞིན། ། ནན་ཏན་བསྐྱེད་དེ་བྲི་བར་བྱ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡང་རྒྱུད་ལ་སྦྱོར། ། ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་གསང་བ་སྤྱིའི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ལས་གསུངས་པས་ཀྱང་འདིར་ཆོ་ག་མ་རྫོགས་པ་རྫོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གང་ཞིག་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས།

The master also should not apply a negation to either of the two. Why is that? Because it is for the sake of stability. When the practitioner sees the immeasurable siddhis, even the deities and so forth whom they wish to attain in this life are said to protect them. Furthermore, others here say that at the conclusion of this ritual: "Then, having performed the purification, Having touched it near the heart of the disciple, Recite the knowledge-mantra of the All-Creating Family, And tie the protection cord on the right hand. Then the guru himself Should also hold a parasol over their crown. Having joined their palms, Have them circumambulate the maṇḍala well. In the direction of the door with the parasol, Have them prostrate with their crown bowed. 'This disciple is offered; They shall uphold the Secret Mantra tantras.' After the guru has spoken thus, Having set down the parasol, that guru Should properly raise them up with his hands: 'Now you shall become a master of the maṇḍala, And you shall also uphold the Secret Mantra tantras. You shall be honored by all the Buddhas, Bodhisattvas, and deities. Out of compassion for sentient beings, You must diligently draw the maṇḍala according to the ritual, And also apply the practitioner to the tantras.'" Since this is taught in the General Secret Tantra of the Rituals for the Maṇḍalas of All Tantras, they say that the ritual here should be completed if it is not yet finished. Whoever, having generated the mind of enlightenment in the great maṇḍala...

དེ་སླར་གཏོང་ཞིང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་སུ་འདུན་པས་མྱུར་དུ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཏང་བ་དང་བླ་མ་བསླུས་པའི་ཕྱིར་སྡིག་པ་མཐའ་མེད་པས་ན། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ལྟ་བུའི་སྡིག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མདོ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཏང་ན་རྩ་བའི་ལྟུང་བར་བསྟན་པ་དང་། གཞན་ལས་ཀྱང་། མི་གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་བཏང་ཡང་། ། དེ་དག་ཐར་པར་མཛད་པ་ནི། ། ལས་ཚུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཕྱིར། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཁོ་ནས་མཁྱེན། ། ཞེས་བཤད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་འདིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་གཏང་བར་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཙོ་བོ་སྟེ་སྔར་རྒྱས་པར་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། ། ཡང་དག་པར་ཚིམ་པར་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་མ་ཡིན་གྱི་སློབ་མ་གང་དག་ཟས་ལ་སྲེད་པས་དེར་འདུས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཧཱུྃ་བཞི་པ་ནི་ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུྃ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་སོ། ། གཟུགས་བརྙན་ནི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའིའོ། ། སྦྱིན་སྲེག་མང་ཞིང་སྨོས་པ་ནི་དེའི་ཆོ་ག་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་གཞན་གྱིས་ཀྱང་གཞན་དུ་ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་པས་ཆོག་གོ། ། སྙིང་གར་བྱུག་པ་ནི་བསྲུང་བའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་དག་ནི་སློབ་མ་དང་བཅུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ལྟར་དོན་མཐའ་དག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དགེ་བ་བསྔོ་བ་མཛད་པ་སྟེ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་དེ་ལས་འདས་པའོ། ། རིགས་པའི་མཆོག་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དེ་ཉིད་ནི། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་གཉེན་གཅིག་པོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།

If one then abandons that [bodhicitta] and, through the aspiration for the state of a Śrāvaka or Pratyekabuddha, seeks to quickly become free from passion, one commits an infinite sin by abandoning bodhicitta and deceiving the guru. Thus it is said: "The sin of being free from passion..." and so forth. The Upāyakauśalya Sūtra teaches that abandoning bodhicitta constitutes a root downfall. Furthermore, it is said: "Even if a person abandons the mind of enlightenment, the Buddha still brings them to liberation; because the nature of karma is inconceivable, only the Omniscient One knows it." Therefore, in this path of Secret Mantra, not abandoning bodhicitta is the primary thing to be accomplished, just as was explained extensively before. As for "perfectly satisfying," this does not refer to the practitioner, but to those disciples who have gathered there out of craving for food and so forth. The "four HŪṂs" refers to the mantra beginning with oṃ sumbhani sumbhani hūṃ. "Reflections" refers to those of Indra and the other [protectors]. The mention of many fire offerings is sufficient, as their rituals have been analyzed in detail by the Master himself and others. Smearing [the substance] on the heart is for the purpose of protection; others say it is for the sake of causing the disciples to enter. Having thus completed all the points in their entirety, the dedication of merit is now performed with the words "Vajrasattva..." and so forth. "All accomplishments" refers to both the mundane and the supramundane. "The supreme reasoning" is the wisdom of omniscience (jñāna), which is the sole kinsman of all sentient beings. Why is that?

གཞན་ལ་དེ་ཙམ་དུ་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་བྱ་བར་སེམས་པ་མེད་པས་མ་དང་ཕ་ལས་ཀྱང་ལྷག་པའོ། ། དེར་ཀུན་དགའ་སྙིང་པོ་བདག་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྦྱར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་ཡང་ཁྱབ་བདག་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་རྒྱ་ཆེན་འདི། ། གོ་རིམ་ལོག་པར་སྨྲ་བ་དག། བསལ་ཕྱིར་གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་བརྗོད། ། དེ་བཞིན་ཚིག་དོན་ཉུང་ཟད་བྲིས། ། འདི་ལས་སྐྱེས་པའི་དགེ་བ་ཡིས། ། འགྲོ་བ་སངས་རྒྱས་གནས་འགྲོ་ཤོག། འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་རྡོ་རྗེ་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྡུས་པའི་དོན་ཨཱ་ཙཱརྱ་མུ་ནཱི་ན་དྲ་བྷ་དྲས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཨཱ་ཙཱརྱ་མུ་ནཱི་ན་དྲ་བྷ་དྲ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཆོས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

Because they lack the intention to bring such benefit and happiness to others, they are even superior to one's mother and father. In that regard, one should apply the prayer: "May I become Ānandagarbha." Likewise, the meaning is: "May all sentient beings without exception become the pervasive lord, the Great Vajradhara." This extensive maṇḍala ritual, in order to eliminate those who speak of the sequence incorrectly, is expressed according to the proper order. Likewise, a brief explanation of the words and their meaning has been written. By the virtue born from this, may all wandering beings go to the state of a buddha. The Compendium of Meaning for the Vajradhātu—the maṇḍala ritual of the Āryatattvasaṃgraha—composed by Ācārya Munīndrabhadra, is complete. It was translated, edited, and finalized by the Indian master Ācārya Munīndrabhadra and the Tibetan translator, the monk Chökyi Sherab.