A Fire Offering Ritual

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཧོ་མ་བི་དྷིཿ། བོད་སྐད་དུ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་གང་ཞིག་དྲན་པ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་མི་འཇིགས་ཐོབ་གྱུར་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ལ་གུས་བཏུད་ནས། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་གསལ་བར་བཤད། ། གང་དག་ཏུ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས། ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་རྣམས་མེད་པ། ། དེར་ནི་སྤྱི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི། ། ཆོ་ག་མཁས་པས་བསྟན་པར་བྱ། ། དེ་ལ་ཞི་བ་ལ་ནི་ས་གཞི་དཀར་པོ་ལ་རྒྱར་ཁྲུ་གང་ཙམ་ལ། ཟབས་སུ་སོར་བཅུ་གཉིས་པའི་ཐབས་ཁུང་ཟླུམ་པོ་བརྐོས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་པདྨའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་སོར་བརྒྱད་པར་བྱ། ། ཐབ་ཁུང་གི་སྟེང་དུ་སོར་བཞི་བར་དུ་དོར་ལ། དཔངས་དང་རྒྱར་སོར་བཞིའི་ཁ་ཁྱེར་ཀུན་ནས་བྱས་ལ། མཚམས་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པ་དང་། ཐབ་ཁུང་གི་ས་གཞི་དེ་བ་ལང་གི་ལྕི་བ་དང་། ས་དཀར་པོས་བྱུགས་ལ། ཡང་དེ་ཉིད་དྲི་དཀར་པོས་བསྐུ་ཞིང་དུས་གསུམ་དུ་དྲི་ཞིམ་པོའི་མེ་ཏོག་དཀར་པོས་གཏོར་བར་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་ས་གཞི་སེར་པོ་ལ་ཁྲུ་དོ་པ། ཟབས་སུ་དེའི་ཕྱེད་པ་རིན་པོ་ཆེ་ཟུར་བརྒྱད་པ་ལྟ་བུའམ། ཟུར་བཞི་པ་སྟེ། དེ་ཟབས་སུ་ཁྲུ་གང་བརྐོས་པ་ལ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པའི་ལྟེ་བར་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ཟུར་དྲུག་པ། སྟེང་དུ་སོར་བརྒྱད་པ་ཙམ་གྱི་ཁ་ཁྱེར་དབྱིབས་མཉམ་པར་བྱས་ལ། ས་སེར་པོ་དང་དྲི་སེར་པོས་ཐབ་ཁུང་གི་ས་གཞི་དེ་ཉེ་བར་བྱུགས་ལ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་དགྲམ་པར་བྱའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་རྩུབ་པ་དང་། ། ཚ་སྒོ་ཅན་དང་གས་པ་དང་། ། གནག་ཅིང་སྔོ་བའི་ས་གཞི་ལ་སོར་ཉི་ཤུ་པ།

In the language of India: Homavidhiḥ. In the language of Tibet: Sbyin sreg gi cho ga (The Ritual of the Fire Offering). Homage to Mañjuśrī Kumārabhūta! Having bowed with devotion to the Vajra-Holder, by the mere recollection of whom the glorious ones attain the fearlessness of siddhis, I shall clearly explain the ritual of the fire offering. In those cases where the specific ritual procedures for the activity are not present, the wise should apply the rituals taught in the General Tantra (Sarvamūla-tantra). Regarding that, for the pacifying rite (śāntika), one should dig a circular hearth in white soil, one cubit in width and twelve finger-widths in depth. In its center, upon a lotus, one should place an eight-finger-width five-pronged vajra. Leaving a space of four finger-widths above the hearth, one should construct a rim four finger-widths high and wide on all sides, marked at the corners with three-pronged vajras. The surface of the hearth should be smeared with cow dung and white earth, then anointed with white fragrant substances, and white fragrant flowers should be scattered there three times a day. For the enriching rite (pauṣṭika), on yellow soil, the hearth should be two cubits in width and half that in depth, shaped like an eight-sided jewel or a square. It should be dug one cubit deep, with an eight-spoked wheel in the center and a six-sided vajra-jewel at its hub. Above, a rim of about eight finger-widths should be made level. The surface of the hearth should be smeared with yellow earth and yellow fragrant substances, and various flowers should be strewn about. For the wrathful rite (abhicāruka), on rough, salty, cracked, black, or blue soil, the hearth should be twenty finger-widths [in size].

ཟབས་སུ་སོར་བཅུ་པ། གྲུ་གསུམ་མགོ་བྱང་དུ་བལྟས་པ། ཐབ་ཁུང་གི་དབུས་སུ་རྩེ་གསུམ་པའི་སྟེང་དུ། ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་སོར་བརྒྱད་པས་མཚན་པ། དེའི་སྟེང་དུ་སོར་གསུམ་དོར་བར་ཆུར་དང་དཔངས་སོར་གསུམ་པའི་ཁ་ཁྱེར་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པས་བསྐོར་བ། ས་ནག་པོ་དང་། རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་དང་། བུང་བུ་དང་རྔ་མོ་ལ་སོགས་པའི་རྟུག་པས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱུགས་ཏེ། དྲི་ངན་པ་དང་མེ་ཏོག་སྔོན་པོ་དང་དམར་པོ་དང་འབྲུའམ་ཕུབ་མས་གཏོར་བར་བྱའོ། ། དབང་ལ་ནི་ས་གཞི་དམར་པོ་ལ། ཐབ་ཀྱི་དབྱིབས་བྷ་ག་ལྟ་བུའམ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུའམ། ཨ་ཤྭཏྠའི་ལོ་མ་ལྟ་བུའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་པདྨས་མཚན་པའོ། ། དགུག་པ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་ལྟ་བུ་དབུས་ཀྱི་ཆ་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་མཚན་པ། ཁ་ཁྱེར་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བས་བསྐོར་བ། ། ས་དང་དྲི་དམར་པོས་བྱུགས་པ། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་གིས་ཉེ་བར་མཛེས་པར་བྱས་ཏེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་བརྐོ་བ་དང་ཁ་ཁྱེར་ལ་སོགས་པའི་ཚད་ཀྱང་ཞི་བའི་ཐབ་ཁུང་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཐབ་ཁུང་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཁ་ཁྱེར་ནི་པདྨ་ཁ་བྱེ་བ་ལྟ་བུ་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་ཆུད་པའི་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱས་མཚན་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རམ་ལྷའི་ཁང་པའི་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཞི་བའི་ཐབ་ཁུང་དང་དབང་གི་ཐབ་ཁུང་། ལྷོར་ནི་མངོན་སྤྱོད། བྱང་དུ་ནི་རྒྱས་པ། ནུབ་དུ་ནི་དགུག་པའི་ཐབ་ཁུང་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཐབ་བརྐོ་བའམ། ཚོན་གྱིས་བྲི་བར་བྱའོ། །

It is ten finger-widths deep, triangular, and facing north. In the center of the hearth, upon a trident, is a wrathful vajra eight finger-widths long. Above that, leaving a space of three finger-widths, it is surrounded by a rim three finger-widths wide and high, facing outward. It should be smeared appropriately with black earth, the ashes of cremated corpses, and the dung of donkeys, camels, and so forth. It should be strewn with foul-smelling substances and blue or red flowers, or with grain and chaff. For the rite of magnetizing (vaśya), on a red ground, the shape of the hearth is like a bhaga, or like a wind maṇḍala, or like a leaf of the aśvattha tree, marked in the center with a vajra-lotus. For summoning (ākarṣaṇa), it is like a single-pointed vajra, marked in the central part with a vajra hook, and surrounded by a similar rim. It is smeared with red earth and fragrance, and made beautiful with scents and flowers; the measurements for its excavation, rim, and so forth should be understood to be the same as those for the hearth of pacification (śānti). The hearth for all activities (sarvakarma) is also like that; however, the rim is like an opening lotus, surrounded by a garland of vajras. It should be marked with the mudrās of a vajra, a lotus, a jewel, and a wheel contained within a crossed vajra (viśvavajra) in the center. To the east of the maṇḍala or the deity’s temple, one should construct or paint the hearths for pacification and magnetizing; to the south, for wrathful rites (abhicāra); to the north, for enrichment (puṣṭi); and to the west, for summoning, in accordance with the respective activities.

ཐབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། དགང་གཟར་ནི་གསེར་རམ་ཟངས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱས་པའམ། ནིམ་པའམ་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཤིང་ལས་པདྨའི་འདབ་མའི་དབྱིབས་ལྟ་བུ། དེའི་ཡུ་བ་སྐྱེས་པ་ཚད་དང་ལྡན་པའི་མཐེ་བོའི་སོར་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་གཟུང་དུ་རུང་བའམ། དེའི་སྟེང་དུ་སོར་བཞི་པ། ཟུར་བཞི་པ་ཁའི་ཟབས་སུ་སོར་གཉིས་ཀྱི་དམའ་བར་བརྐོས་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པས་མཚན་པ། ཁུ་བཅུད་འཛག་པའི་བུ་ག་སོར་གཅིག་ཙམ་རྩེ་མོ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་སོར་བཞིས་མཚན་པ། ཡུ་བའི་ཞབས་སུ་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་སོར་དྲུག་པར་བྱའོ། ། བླུགས་གཟར་ཁྲུ་གང་ཙམ་ལ་རྩེ་མོ་པདྨའི་འདབ་མ་ལྟ་བུ་རྒྱར་སོར་གཉིས་ཟབས་སུ་དེའི་ཕྱེད་བརྐོས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པས་དེའི་དབུས་སུ་མཚན་པ། ཡུ་བའི་འོག་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེས་བྱའོ། ། ཡང་ན་སོར་མོ་ལྔས་ལེགས་པར་བཅེར་བས་ཀྱང་དགང་གཟར་བྱ་ཞིང་། སོར་མོ་གསུམ་བཅེར་བས་བླུགས་གཟར་བྱའོ། ། དགང་གཟར་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། ཡམ་ཤིང་ནི་པ་ལཱ་ཤ་དང་། ཨུ་དུམ་བཱ་ར་དང་། ཨ་མྲ་དང་། ཀ་དམ་པ་དང་། ཀསྨརྫྱ་དང་། ཨ་ཤྭཏྠ་དང་། པླཀྵ་དང་། ཤ་མི་དང་། ནྱ་གྲོ་དྷ་ལ་སོགས་པ་ཤིང་འོ་མ་ཅན་ལས་གྲུབ་པ་འདབ་མ་དང་བཅས་པ་རླན་དང་བཅས་པ་མཉམ་པོར་བཅད་པ། རྩེ་མོའི་ཆ་ལས་བྱུང་བ་མཐོ་གང་ཙམ་ལ་རྩེ་མོ་གཉིས་སྦྲང་རྩི་དང་། འོ་མ་དང་མར་ལ་སྦགས་པ། དྲི་དཀར་པོའི་ཆུ་ལས་སྦངས་པ། རྩེ་མོ་ལོ་མ་གཉིས་དང་བཅས་པ་རྩེ་གཅིག་པས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། སྙིང་པོ་དང་འདབ་མ་མེད་པ་དང་། རུལ་པ་དང་ཁོང་སྟོང་དང་། ཤུན་པགས་མེད་པ་དང་། ཐུང་ངུ་དང་། ཡོན་པོ་དང་།

This concerns the ladles. The daka-gatra (offering ladle) should be made of gold, copper, or from nimba or sacrificial wood, shaped like a lotus petal. Its handle should be twenty-four finger-widths long, the standard for a man, and should be graspable by a fist such as that of a vajra. Above that, it should be four finger-widths square, with a depth of two finger-widths carved into the mouth, marked with a five-pronged vajra. At the tip, there should be an aperture about one finger-width wide for the flow of the liquid, marked by a four-finger-width three-pronged vajra. At the base of the handle, a vajra and a jewel six finger-widths long should be fashioned. The bhṛga-gatra (pouring ladle) should be about one cubit long, with a tip like a lotus petal, two finger-widths in width and half that in depth, carved and marked in the center with a five-pronged vajra. Below the handle, a vajra and a jewel should be fashioned. Alternatively, the daka-gatra may be made by skillfully joining five fingers, and the bhṛga-gatra by joining three fingers. This concludes the section on the ladles. As for the samidh (sacrificial fuel wood), it should be made from milky trees such as palāśa, udumbara, āmra, kadamba, kasmari, aśvattha, plakṣa, śamī, nyagrodha, and so forth. The wood should be with leaves, moist, and cut evenly. Taking pieces from the tips, about one span long, the two ends should be smeared with honey, milk, and ghee, and soaked in water scented with white fragrances. The offering should be made with the single tip, including two leaves. One must avoid wood that is without pith or leaves, rotten, hollow, barkless, too short, or crooked.

རྩེ་མོ་གཉིས་སུ་གས་པ་དང་། ཕྲ་བ་དང་། སྦོམ་པ་དང་། རིང་པོ་དང་། འབུས་ཟོས་པ་དང་། སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ནི་སྤང་བར་བྱའོ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་ནས་དང་། འོ་མ་དང་། ཞོ་དང་། འབྲས་ཡོས་དང་། ཏིལ་དང་། དཱུར་བ་དང་། ཀུ་ཤ་སྔོན་པོ་དང་། བིལ་བའི་ལོ་མ་དང་། ཙནྡན་དང་། (ཕྲི་,པྲི་)ཡང་ཀུའི་མེ་ཏོག་དང་། འབྲས་སཱ་ལུའི་ཆན་དང་། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དང་། ནཱ་ག་གེ་སར་དང་། ཐང་ཆུའི་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་། སྤང་སྤོས་དང་། སྦྲང་རྩི་དང་མར་རྣམས་ལས་ཇི་སྙེད་པ་སྦྱིན་སྲེག་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་ཡམ་ཤིང་དེ་ཉིད་ལས་དབུས་ཀྱི་ཆ་ལས་བྱུང་བའི་ཆང་པ་གང་གི་ཚད་ལས་དཔངས་སུ་ཁྲུ་གང་ཙམ་ལ། ཞོ་དང་འོ་མ་དང་མར་ལ་སྦགས་པ་སྤོས་ཆུ་སེར་པོས་སྦངས་ལ། མངར་གསུམ་ལ་སྦགས་པ་དང་། ཟས་མཆོག་གི་གོང་བུ་དང་། ཞོ་དང་སྦྲང་རྩི་དང་། མར་དང་ལྡན་པ་དང་། ཏིལ་ནག་པོ་དང་། འབྲས་ཆན་ཞོ་དང་མར་དུ་བཅས་པ་དང་། ཤ་ཏ་པུཥྤ་དང་། བིལ་བའི་འབྲས་བུ་དང་། འབྲས་སཱ་ལུ་དང་། པདྨ་དང་། ནཱ་ག་གེ་སར་དང་། ཀར་ནི་ཀ་ར་དང་། འབྲུ་རྣམས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་ནིམ་པ་དང་། སེང་ལྡང་དང་། ཀོ་བི་ད་ར་དང་། བི་ལོ་ཏ་ཀ་དང་། མ་ད་ན་རྣམས་ཀྱིའམ། གཞན་ཡང་ཁ་བ་དང་ཚེར་མ་ཅན་དང་། ཚ་བའི་ཤིང་རྣམས་ཀྱིའམ། རོ་བསྲེགས་པའི་མགལ་དུམ་ལ་རྩ་བའི་ཆ་ལས་བྱུང་བ་གས་པ་སོར་བཅུ་པ་རྩེ་མོ་གཉིས་དུག་དང་། ཁྲག་དང་ཉུངས་མར་ལ་སྦགས་ཤིང་རྩེ་མོ་རྣོ་བའི་ཡམ་ཤིང་དང་། ཡུངས་ཀར་དང་། ཡུངས་མར་དང་ཁྲག་དང་ལན་ཚྭ་དང་། སྐེ་ཚེ་དང་ནི་མ་པའི་ལོ་མ་དང་རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་དང་། རྐང་རྗེས་ཀྱི་ས་དང་། བོང་བུ་དང་།

One should discard fuel that is split at the tips, or is thin, thick, long, worm-eaten, or inhabited by living creatures. For pacifying rites, one should offer into the fire as much as possible of the following: barley, milk, yogurt, parched rice, sesame, dūrvā grass, green kuśa grass, bilva leaves, sandalwood, priyaṅgu flowers, śāli rice, white flowers, nāgakesara, fragrant resin, tagara, honey, and ghee. For enriching rites, one should offer fuel sticks made from the central part of the same wood, measuring one span in width and one cubit in height, smeared with yogurt, milk, and ghee, and soaked in yellow scented water. One should also offer balls of the finest food mixed with the three sweets, yogurt, honey, and ghee; black sesame; rice mixed with yogurt and ghee; śatapuṣpa, bilva fruit, śāli rice, lotus, nāgakesara, karṇikāra, and various grains. For rites of forceful activity, one should use fuel sticks from neem, khadira, kovidāra, vilvataka, or madana, or from other bitter, thorny, or pungent trees; or from the charred remains of a funeral pyre, taken from the root portion, split, ten finger-widths long, with two sharp points smeared with poison, blood, and mustard oil. One should also offer white mustard, mustard oil, blood, salt, black mustard, neem leaves, funeral ash, soil from a footprint, a donkey, and—

རྔ་མོ་ལ་སོགས་པའི་རྟུག་པ་དང་། སྐྲ་བརྡུངས་པ་དང་། ཁྱིམ་བྱའི་སྒོ་ང་དང་། བྱ་རོག་ལ་སོགས་པའི་གཤོག་པ་དང་། བཤང་གཅི་དང་། ཚེར་མ་དང་། རུས་ཕྱེ་དང་། གླང་པོ་ཆེའི་ཤ་ལ་སོགས་པའི་ཇི་སྙེད་པ་དང་། རྫས་རེ་རེ་ལ་ཁྲག་དང་དུག་ལས་བཏགས་ཤིང་སྦགས་པའི་རྫས་སམ་ཐལ་བ་དང་། སོལ་བ་དང་། ཕུབ་མ་ལ་སོགས་པ་ལས་དགྲ་བོའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ། དུག་ལ་སོགས་པ་བསྐུས་ཏེ་བཅད་ཅིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་ནི་ཙམ་པ་ཀ་དང་། ཨ་ཤྭ་ཀ་དང་། བ་ཀུ་ལ་དང་། པྲི་ཡང་ཀུ་དང་། ལ་ཀུ་ཙ་ལ་སོགས་པ་ནགས་ཀྱི་ལྕུག་མའི་ཡམ་ཤིང་སོར་ལྔ་པ་འདབ་མ་དང་བཅས་པའམ། སྐྱུར་ཞིང་དམར་བ་དང་། མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་གཞན་དང་། གཞན་དག་གམ། རང་གི་རྟོག་པ་ལས་བཤད་པའི་རྫས་རྣམས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དགུག་པ་དང་ཡང་དེ་དག་ཉིད་དམ། ཚེར་མ་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུ་ཡོད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། པ་ལཱ་ཤ་དང་། པླཀྵ་དང་། ཨུ་དུམ་བཱ་ར་དང་། སེང་ལྡེང་དང་། ཨརྐ་དང་། མེ་ད་དང་། བེ་ཏང་ཀ་ཏ་དང་། ཨ་མྲ་དང་། ཤ་མི་དང་། ཀས་མརྒ་དང་། ཨ་པ་མརྒ་དང་། ཨ་ཤྭཏྠ་ལས་བྱུང་བ་གསར་ཞིང་རྩེ་མོ་མ་གས་པ། དྲང་པོ་མཐོ་གང་ཙམ་ལ་སྤོས་ཆུས་བྲན་པ། སེན་མོ་གཉིས་བཏགས་པའི་ཡམ་ཤིང་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། གང་ཡང་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པའི་སྲེག་རྫས་རྣམས་དང་། གང་ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁ་ཟས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཉིན་རེ་ཞིང་སྭཱ་ཧཱ་དང་བཅས་པར་རང་གི་ལྷ་ལ་རྟག་ཏུ་དབུལ་བ་དང་། མར་གྱིས་སྦགས་པའི་གུ་གུལ་ལམ། སཱ་ལའི་ཐང་ཆུས་ཡང་རང་གི་གསང་སྔགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། །

One should fashion an effigy of the enemy from as many substances as are available, such as the dung of camels and the like, crushed hair, chicken eggs, the wings of crows and the like, excrement and urine, thorns, bone powder, and elephant meat. Each of these substances should be ground and mixed with blood and poison, or one may use ashes, charcoal, husks, and so forth. Having smeared the effigy with poison and the like, one should cut it into pieces and perform the fire offering. For the rite of subjugation, one should offer sacrificial wood (samidh) five finger-widths long, consisting of forest creepers such as campaka, aśoka, bakula, priyaṅgu, and lakucha, complete with their leaves; or else sour and red substances, other flowers and fruits, or whatever other materials are explained in one's own ritual manual. For the rite of summoning, one should perform the fire offering with those same materials, or with sacrificial wood having thorns like iron hooks. For all-purpose rites, one should offer sacrificial wood from pālāśa, plakṣa, udumbara, khadira, arka, meda, vetaka, āmra, śamī, kashmarga, apamarga, and aśvattha trees; the wood should be fresh, with unbroken tips, straight, about a span in length, and sprinkled with scented water. Two fingernails should be attached to the sacrificial wood. Furthermore, whatever materials are used for the pacifying and enriching fire offerings, and whatever food one consumes oneself—all of these should be offered daily to one's own deity together with the svāhā mantra. One should also perform the fire offering with guggulu resin mixed with ghee, or with sāla resin, according to the specific divisions of one's secret mantra.

དྲི་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པའི་རྫས་རྣམས་ཀྱང་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རང་གིས་གསང་སྔགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། སྲེག་རྫས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཤིང་རྣམས་ཀྱི་བུད་ཤིང་སྲོག་ཆགས་མེད་པ། ཐབ་ཁུང་ལས་ཅུང་ཟད་ཀྱིས་དམའ་བའམ། དགོན་པའི་བ་ལང་གི་ལྕི་བས་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་དགོན་པའི་བ་ལང་གི་ལྕི་བ་མ་གཏོགས་པ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བུད་ཤིང་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་ཚ་བ་དང་། ཚེར་མ་ཅན་དང་། དྲི་ངན་པའི་ཤིང་རྣམས་སམ། དུར་ཁྲོད་པའམ། བོང་བུའམ་རྔ་མོའི་རྟུག་པ་ལ་སོགས་པའམ། ཤིང་ཤིན་ཏུ་སྐམ་པས་བྱའོ། ། དབང་དུ་བྱ་བ་ནི་(ནི་མ་,ནིམ་)པ་དང་ཤིང་སྐྱུར་པོ་དང་། གཞན་ཡང་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པར་བྱའོ། ། དགུག་པ་ལ་ཚེར་མ་དང་བཅས་པས་སོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུད་ཤིང་ནི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་བྱའོ། ། བུད་ཤིང་གི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་པོ་ཁྲུས་བྱས་ཤིང་ལུས་དྲི་ཞིམ་པོས་བསྒོས་པ། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ་གོས་དཀར་པོ་གྱོན་ཏེ་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འདོད་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ནས་བསྲུང་བའི་ཆོ་ག་བྱས་ཤིང་བཟླས་པ་དང་། མི་སྨྲ་བས་འཇམ་ཞིང་ཤིན་ཏུ་བདེ་བའི་སྟན་ལ་པདྨའི་འདུག་སྟངས་ཀྱིས་འདུག་པ། ནང་པར་ཁ་ཤར་དུ་བལྟས་ཏེ་བློས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་དམིགས་ནས་ཡར་གྱི་ངོའི་ཚེས་གཅིག་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཞི་བའི་ཡིད་ཀྱིས་ཞི་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པ་ལ་རྒྱན་དང་ཕྲེང་བ་སེར་པོ་དང་། གོས་སྣ་ཚོགས་དང་བཟང་པོའི་འདུག་སྟངས་ཀྱིས་འདུག་སྟེ།

The substances for offering, such as incense, flowers, and so forth, should also be consecrated by reciting the secret mantra exactly as prescribed, in accordance with the specific activity. This concludes the section on the substances for the fire offering. Regarding the firewood: for pacifying activities, one should use firewood from sacrificial trees that is free of living organisms, which is slightly lower than the hearth, or made from the dung of wild cattle. For enriching activities, one should use the aforementioned firewood along with fruit, excluding the dung of wild cattle. For wrathful activities, one should use wood that is pungent, thorny, or foul-smelling, or dung from charnel grounds, donkeys, or camels, or very dry wood. For magnetizing activities, one should use nimba wood, sour wood, and other flowers. For summoning, one should use wood with thorns. For all-purpose activities, the firewood should be chosen in accordance with the specific activity. This concludes the section on firewood. Then, the practitioner, having bathed and anointed the body with fragrant scents, possessing loving-kindness and compassion, and wearing white garments, should perform the yoga of the desired deity in accordance with the activity. Having performed the ritual of protection and the recitation, remaining silent, they should sit in the lotus posture on a soft and very comfortable seat. In the morning, facing east and focusing the mind on the object of accomplishment, they should perform the pacifying rite with a peaceful mind, beginning from the first day of the waxing moon. Likewise, for enriching activities, one should wear yellow ornaments and garlands, various garments, and sit in an excellent posture.

དགའ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་བྱང་དུ་བལྟས་ནས། སྔ་དྲོ་ཟླ་བ་ཉ་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྒྱས་པ་བྱའོ། ། ཁྲོས་ཤིང་གོས་སྔོན་པོའམ་ཁྲག་གམ་ཆུས་གཤེར་བའི་གོས་བགོས་ཏེ། སྟན་སྲ་བ་ལ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ཏེ། འདུག་པའམ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་བྲང་ལ་མནན་ཅིང་། སྟན་མེད་པར་རྐང་པ་གཡོན་པས་མནན་ཏེ། སོས་སོ་བཅའ་ཞིང་མིག་མི་གཡོ་བ་དང་། གཉེར་མ་བསྡུས་པས་ཟླ་བ་མར་གྱི་ངོའི་མི་ཟད་པའི་ཉིན་ཞག་གང་ཡང་རུང་བ་ལ། ཁྲོ་བ་ཉིད་ཚད་མར་བྱ་སྟེ། ཉི་མ་ཕྱེད་དམ། ནམ་ཕྱེད་ན་མངོན་སྤྱོད་བྱའོ། ། དམར་ཞིང་རྒྱན་དམར་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ཤིང་སྟན་མཐོན་པོ་ལ་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་འདུག་སྟེ། དབང་གི་ལས་བྱའོ། ། དགུག་པ་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། འོན་ཀྱང་ཁ་སྟེང་དུ་ལྟ་བའི་ལྷའི་སྦྱོར་བའམ། ནུབ་ཏུ་བྱའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་གསེར་རམ་དངུལ་ལམ་རྡོའམ། ཟངས་སམ་ཤིང་ངམ་ས་ལས་བྱས་པའམ། དུང་ཕོར་དང་ཉ་ཕྱིས་སམ་ལོ་མ་ལས་བྱས་པའི་མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་ལ་ནས་དང་བཅས་པའི་འོ་མ་དྲི་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཆུ་བཅུག་པ་སྤོས་ཀྱིས་བདུགས་ཏེ། རང་གི་ལྷའི་སྔགས་ཀྱི་མཐར་སྭཱ་ཧཱ་དང་བཅས་པ་དང་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པ་ལ་ནི་དྲི་ལ་སོགས་པ་སེར་པོ་དང་ཆུ་དང་ཏིལ་དང་བཅས་པའི་ཞོ་ལ་མཐར་ཨོཾ་དང་བཅས་པས་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་གནག་ཅིང་དྲི་མི་ཞིམ་པའི་དྲི་ལ་སོགས་པ་དང་། ཆུ་དང་ཁྲག་དང་བཅས་པ་དང་། ཀོ་ཏྲ་པ་དང་བའི་གཅིན་ལས་མཐར་ཕཊ་དང་བཅས་པས་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། །

With a joyful mind, one should face north and perform the rite of enrichment (puṣṭi) beginning from the full moon of the waxing phase. Wearing blue garments or clothes moistened with blood or water, and being angry, one should sit on a hard seat facing south. Pressing down on the chest of the effigy of the one to be accomplished, or pressing with the left foot without a seat, with teeth clenched and eyes unmoving, one should contract the brow and perform the rite of wrathful activity (abhicāra) on any inexhaustible day of the waning moon, taking wrath itself as the authority, at either midday or midnight. For the rite of power (vaśya), one should wear red and use red ornaments and so forth, face west, and sit on a high seat in the vajra posture to perform the activity of power. The same applies to summoning (ākarṣaṇa), though one should face upward in the deity yoga or perform it in the west. This is according to the practitioner's own perspective. For pacification (śānti), one should use a vessel for the offering water (arghya) made of gold, silver, stone, copper, wood, or clay, or made of a conch shell, mother-of-pearl, or leaves. It should be filled with water mixed with barley, white scents, and so forth, and fumigated with incense. One should then recite the mantra of one's own deity, ending with svāhā. Likewise, for enrichment, one should use yellow scents and so forth, along with water, sesame seeds, and curd, and recite the mantra ending with oṃ. For wrathful activity, one should use black and foul-smelling scents and so forth, along with water and blood, and koṭṭa seeds and cow urine, and recite the mantra ending with phaṭ.

དབང་ལ་ནི་དྲི་དམར་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་ཆུ་བཅུག་པ་ལ་མཐའ་མར་ཧོ་དང་བཅས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དགུག་པ་ལ་ནི་མཐའ་མར་ཡི་གེ་ཛཿདང་བཅས་པའི་རང་གི་སྔགས་ཀྱི་མཐའ་མར་སྭཱ་ཧཱ་དང་བཅས་པ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་ལན་བདུན་དུ་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དྲི་དང་མེ་ཏོག་དང་། ཏིལ་དང་ཀུ་ཤ་དང་། འབྲས་ཡོས་དང་། ཆུ་རྣམས་ལས་ཇི་སྙེད་པ་ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གཞུག་པར་བྱའོ། ། མཆོད་ཡོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དབང་དུ་བྱས་པའི་ལས་རྣམས་ལ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་དང་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་དག་ཡོངས་སུ་བཟླས་ལ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཆུའི་སྣོད་དང་། མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་རང་གི་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་བཞག་ལ། དེ་དག་ཉིད་ལེགས་པར་བཟླས་པའི་ཆུ་ལག་པ་གཡས་པས་བླངས་པས་བསངས་ལ། ཡམ་ཤིང་དང་བུད་ཤིང་ལ་སོགས་པ་སྲེག་རྫས་རྣམས་ནི་རང་གི་གཡས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། བསད་པ་དང་བསྐྲད་པ་དང་དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་ལ་ནི་བསང་གཏོར་དང་གཞག་པའི་གོ་བཟློག་སྟེ་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཧཱུྃ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྔགས་ཏེ། འདིའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ཏེ། མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ཆེ་བར་བྱ་སྟེ། ཁའི་ཐད་དཀར་གཞག་པའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤི་ཁ་རེ་རུ་ཊ་མ་ཊ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོའི་སྔགས་ཏེ། འདིའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་རི་བོ་འདེགས་པའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། རྫས་བཞག་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པའོ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་ཤིང་འོ་མ་ཅན་དང་། དགོན་པ་ལས་བྱུང་བའི་མེའམ། རྒྱུན་བཞག་པའི་མེས་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་རྒྱལ་པོའམ་རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་བའམ།

For the rite of magnetizing (vaśya), one should add red fragrances and so forth, along with water, ending with the syllable hoḥ. Likewise, for the rite of summoning (ākarṣaṇa), one should add the syllable jaḥ at the end of one’s own mantra, followed by svāhā, and perform the mantra recitation seven times with that very [formula]. In all cases, one should add as much as is required of fragrances, flowers, sesame seeds, kuśa grass, parched rice, and water, in accordance with the specific activity. This refers to the arghya water. Then, for the activities of pacifying (śāntika), enriching (pauṣṭika), and magnetizing, one should recite the mantras of Vajraśekhara and Vajrayakṣa. One should place the vessel of all-purpose water and the arghya vessel to one’s left. Having sprinkled [the area] with water well-recited over those [vessels] by taking it with the right hand, one should place the fuel sticks, firewood, and other burnt offerings to one’s right. For the activities of killing (māraṇa), expelling (uccāṭana), summoning, and so forth, the sprinkling and placement should be done in reverse. Oṃ vajrayakṣa hūṃ. This is the mantra of Vajrayakṣa. Its mudrā is formed by binding the two vajra-fists and extending the two little fingers, holding them level with the mouth. Oṃ vajraśikhare ruṭa maṭa. This is the mantra of Vajraśekhara. Its mudrā is formed by the two vajra-fists in the manner of lifting a mountain. This is the manner of placing the substances. For pacifying, one should use fire from trees with milky sap, or fire from a wilderness, or a perpetual fire. For enriching, one should use fire from the house of a king or a member of the royal caste.

གཙུབ་ཤིང་གི་མེའམ། ནགས་ཚིག་པའི་མེས་བྱའོ། ། དྲག་པོ་ལ་ནི་དུར་ཁྲོད་པའམ། རྡོ་ལས་བྱུང་བའམ་གདོལ་བའི་ཁྱིམ་ལས་བྱུང་བས་བྱའོ། ། དབང་ལ་རྗེའུ་རིགས་སམ་སྨད་འཚོང་གི་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་བས་བྱའོ། ། དགུག་པ་ལ་ནི་གར་མཁན་ནམ་རོལ་མོ་མཁན་ནམ་ལམ་ཀའི་མེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་མེ་རྣམ་པར་སྦྱངས་ཏེ། དེ་བཟླས་པའི་ཆུ་དང་ཀུ་ཤ་བླངས་ནས། བསྐོར་ཞིང་ལན་གསུམ་བསང་གཏོང་བྱས་པའི་ཐབ་དུ་གཙང་ཞིང་ཤིན་ཏུ་སྐམ་པའི་རྩ་བ་དང་བཅས་པའི་ཤིང་བཅུག་ལ། རླུང་ཡབ་ཀྱི་རླུང་གིས་སྦར་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ཧཱུྃ། མེ་སྦར་བའི་སྔགས་སོ། དེ་ནས་རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་(ལེན་,ལན་)བདུན་བཟླས་པའི་མར་གྱིས་སྦར་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཨཱཿཞེས་བྱ་བ་འདི་བཟླས་པའི་ཀུ་ཤ་གསར་པ་སྔོ་ལྗང་མ་གས་ཤིང་འདབ་མ་མ་གྲུགས་པ། ཧ་ཅང་མི་རིང་བ་ཁ་ཁྱེར་ལ་ཁ་ཤར་དུ་བལྟས་པ་དང་། ཁ་ལྷོར་བལྟས་པ་དང་། ནུབ་ཏུ་བལྟས་པ་དང་། ཁ་བྱང་དུ་བལྟས་པས་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་ཐབ་ཁུང་ཀུ་ཤའི་རྩེ་མོ་ཤར་དུ་བལྟས་པས་གཡོག་གོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ལྷའི་ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེ་ལས་ཐབ་ཁུང་བསྐྱེད་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་རཾ་གྲུ་གསུམ་དང་བཅས་པའི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་མེ་ལྷ་ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གོས་དང་རྒྱན་དང་གདན་དང་ལྡན་ཞིང་འབར་བའི་ཕྲེང་བ་ཅན་གསུས་ཁྱིམ་ཆེ་བ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་དང་ཕྲེང་བ་དང་དབྱུག་པ་དང་། གུནྡྷེ་འཛིན་པའི་རྡོ་རྗེ་བསམས་ལ། ཁྲོ་བོ་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་མཛུབ་མོ་དང་།

One should use fire from a fire-drill or from a forest fire. For wrathful rites, use fire from a charnel ground, from stone, or from the house of an outcaste. For magnetizing rites, use fire from the house of a merchant or a prostitute. For summoning, use fire from a dancer, a musician, or a roadside fire. Then, having purified the fire with the mantra and mudrā of Vajrayakṣa, take water and kuśa grass over which that mantra has been recited. Sprinkle it three times while circling the hearth, and place clean, very dry wood with its roots into the hearth. It should be ignited with the wind from a bellows. Oṃ jvala jvala hūṃ. This is the mantra for igniting the fire. Then, it should be further ignited with ghee over which the essence mantra of the family has been recited seven times. Reciting Oṃ vajrasattva āḥ, one should place fresh, green kuśa grass that is unbroken and has undamaged leaves—not too long—on the rim of the hearth, facing east, south, west, and north. Then, the hearth should be covered with the tips of the kuśa grass pointing toward the east. Next, one should generate the hearth from the seed syllable of one's own deity. In its center, upon a triangular raṃ syllable, is a lotus arising from oṃ, upon which stands the fire god arising from a raṃ syllable. He is adorned with garments, ornaments, and a seat appropriate to his activity, and possesses a garland of flames. He has a large belly and holds a three-pronged vajra, a rosary, a staff, and a guṇḍī lute. Visualizing him thus, one should assume the pride of the wrathful Trailokyavijaya and [hold] the index finger...

མཐེའུ་ཆུང་ལྕགས་ཀྱུར་བཅིངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བླ་འོག་ཏུ་བྱས་པའི་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་དང་། ཧཱུྃ་ཊཀྐི་ཛཿཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་དང་བཅས་པ་དང་། ཕྱི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་ཐབ་ན་གནས་པའི་རང་གི་གཟུགས་ལ་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་དབང་དུ་བྱས་ལ་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱིས་བགེགས་བསལ་བ་དང་། བསྲུང་བ་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ངེས་པར་བཙིར་བའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཨོཾ་བཛྲ་སནྡྷི་བཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་དང་བཅས་པ་དང་། ཕྱོགས་དང་དཀྱིལ་འཁོར་བཅིངས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ཁ་ཕྱེ་བ་དང་། མེ་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་གདན་བསྟབས་ལ། གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱི་སོར་མོ་ཐམས་ཅད་བཀུག་ལ། མཐེ་བོང་དང་མཛུབ་མོ་རྩེ་སྦྱར་བས་མེ་ཏོག་བླངས་ཏེ། ཞབས་བསིལ་དབུལ་ཞིང་སོར་མོ་རྣམས་བརྐྱང་བ་ནི་ཞབས་བསིལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། སྔགས་ནི་ཨོཾ་པྲ་བ་ར་སཏྐཱ་ར་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ལ། གཡས་པ་འབར་བ་ལྟར་བསྟན་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་ན་ལ་མཧཱ་བྷཱུ་ཏ་ཛྭ་ལ་ཡ་སརྦ་བྷསྨི་ཀུ་རུ་སརྦ་དུཥྚཱཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཨ་ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ། མཐར་ཡང་མེའི་དྲུང་དུ་སྔགས་འདི་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད་དོ། ། ཡང་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བའི་མེའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་དོ། ། དེ་ནས་སྙིང་གར་ཡི་གེ་ཨ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསམས་ལ།

Form the hook with the little fingers and the vajra-muṣṭi (vajra-fists) positioned one above the other; this is the mudrā of Kāmarāja. Together with the mantra HŪṂ ṬAKKI JAḤ, and the mantras and mudrās of the outer vajrāṅkuśa (vajra-hook) and so forth, summon, enter, bind, and subjugate the deity’s own form residing in the hearth. Clear away obstacles with the vajrayakṣa and perform the protection. Then, with the vajra-muṣṭi mudrā formed by firmly pressing the two vajra-muṣṭis together and the mantra OṂ VAJRA SANDHI BAṂ, and having performed the binding of the directions and the maṇḍala and so forth, open the vajra-pāṇi (vajra-palms). Offer a seat to the fire with its own mantra. Curl all the fingers of the right fist, and with the thumb and index finger tips joined, take a flower; this is the mudrā for offering the water for the feet (pādya), and the mantra is OṂ PRĀVARA-SATKĀRA PRATĪCCHA SVĀHĀ. Then, bind the two vajra-muṣṭis of the outer vajra family and display the right one like a blazing flame; this is the binding of the samaya-mudrā. Recite: OṂ VAJRA ANALA MAHĀBHŪTA JVALAYA SARVA BHASMI KURU SARVA DUṢṬĀṂ HŪṂ PHAṬ DṚŚYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SAMAYA STVAṂ AHAṂ. Finally, recite this mantra three times in the presence of the fire. Furthermore, visualize a white vajra on the tongue and place the dharma-mudrā of the fire with OṂ JVALA JVALA HŪṂ PHAṬ. Then, visualize a crossed vajra (viśvavajra) arising from the syllable A at the heart.

གར་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཉིད་མེའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་རཏྣ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་རོ། ། འདིའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོ་མཉམ་སྟེ་བསྒྲེངས་ལ། མཛུབ་མོ་དང་རྩེ་སྦྱར་ནས་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟར་བྱས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བྱིན་བརླབས་པ། ། དམ་ཚིག་འདས་ན་མྱུར་དུ་ནི། ། རིགས་ཀྱང་ཐལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཨོཾ་ཧ་ན་ས་མ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཅེས་བརྗོད་པས་དམ་ཚིག་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། འདིའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་བསྟན་པར་བྱས་ལ། མཛུབ་མོ་གཉིས་བཀུག་སྟེ་གུང་མོ་དང་སྦྱར། མཐེ་བོང་གཉིས་དང་མཐེ་ཆུང་གཉིས་གཤིབས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་རྩེ་མོ་རྣོན་པོ་ལྟར་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་འཛིན་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བ་བསྟན་པར་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ཡང་བསྡམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཨོཾ་བཛྲ་བནྡྷ་ཧཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་དང་བཅས་པས་བདག་གིས་མངོན་པར་འདོད་པའི་བྱ་བ་འདི་མཛོད་ཅིག་ཅེས་རང་གི་བསྒོ་བ་ངེས་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ལ། ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དྲི་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་དང་། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱིས་ལན་གསུམ་བསངས་ཏེ།

The Mahāmudrā arising from the dance is the action mudrā of fire. One should visualize a vajra upon a moon at the heart from the syllable HŪṂ; this is the Mahāmudrā possessing the nature of the vajra and so forth as previously explained. One is empowered with the mantra: OṂ VAJRA RATNA ABHIṢIÑCA. Its mudrā is formed from the vajra-binding itself, with the thumbs held level and raised, and the index fingers joined at the tips to form the shape of a vajra-jewel. "This vajra is the great vajra, Blessed by all the Buddhas. If the samaya is transgressed, It will quickly reduce even one's lineage to ashes." Reciting "OṂ HANA SAMAYA HŪṂ PHAṬ," one should establish the samaya. Its mudrā is formed by displaying the Vajrasattvī, bending the two index fingers to join with the middle fingers, and aligning the two thumbs and two little fingers to form the sharp point of a vajra; this is the mudrā for upholding the samaya. Then, displaying the Vajra Protection, one should also bind the vajra-binding. With this mudrā and the mantra "OṂ VAJRA BANDHA HAṂ," one should issue a firm command, saying: "Perform this activity that I desire!" Then, having offered the water for the feet, one should perfectly worship with offerings of fragrance and so forth appropriate to the ritual action, as well as the secret offerings of the Lāsyā goddess and so forth. One should then perform the purification three times with the Vajrayakṣa.

གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱི་མཐེ་བོས་རང་གི་མཛུབ་མོའི་རྩེ་མོ་མནན་ལ་བརྐྱང་བ་དབྱེ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་དང་མེ་ལྷའི་སྔགས་ཀྱིས་ལས་ཐམས་ཅད་པ་བཟླས་པའི་ཆུ་དང་ལག་པར་འཐོར་འཐུང་ལན་གསུམ་བྱིན་ཏེ། དེའི་ལྕེ་དང་དགང་གཟར་དང་། བླུགས་གཟར་གྱི་ཁ་ལ་རང་གི་ཡི་དམ་གྱི་ལྷའི་ས་བོན་རྣམ་པར་བཀོད་དེ། པུས་མོ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ལག་པ་བཞག་ནས་དང་པོར་བླུགས་གཟར་གྱིས་མར་གྱི་དགང་བླུགས་གསུམ། ཞི་བ་དང་དབང་དང་རྒྱས་པ་དང་དགུག་པའི་ལས་རྣམས་ལ་ནི་ཞལ་ཅུང་ཟད་གདངས་པར་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དྲག་པོ་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཞལ་གདངས་པར་དུག་དང་བཅས་པའི་ཡུངས་མར་དང་། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་ན་ལ་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་ཛྭ་ལ་ཡ། སརྦཾ་བྷསྨི་ཀུ་རུ་སརྦཾ་དུཥྚཱཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བའི་མེའི་སྔགས་ཀྱིས་སམ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་ཧ་བྱ་ཀ་བྱ་བ་ཧྣཱ་ཡེ། དི་བྱ་དི་བྱ་ཏི་པ་མེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བགེགས་མེད་པ་དང་། བགེགས་དང་བཅས་པའི་མེ་འབར་བའི་མཚན་མ་ལ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། འཇའ་དང་འདྲ་ཞིང་མདོག་སྡུག་དང་། ། བྱི་རུ་བཅག་པ་ལྟ་བུ་དང་། ། གཡས་སུ་འཁྱིལ་ཞིང་ཤིན་ཏུ་སྣུམ། ། ཨིནྡྲ་གོ་བའི་མདོག་འདྲ་དང་། ། ལེ་བརྒན་རྩི་དང་བཻ་ཌཱུརྱའི། ། མདོག་འདྲའི་དབྱིབས་ནི་བླུགས་གཟར་དང་། ། རྩེ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་པདྨ་དུང་། ། ཉ་དང་དཔལ་བེའུ་རྔ་ཡབ་དང་། ། རྒྱལ་མཚན་གདུགས་སོགས་བུམ་པ་དང་། ། གཡུང་དྲུང་ལྟ་བུར་འབྱུང་བ་དང་། ། གླིང་བུ་རྫ་རྔ་ལྟར་ཟབ་དང་། ། དྲི་ཞིམ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། ། གསེར་དང་དངུལ་འདྲ་དྲི་མ་མེད། ། ཉི་མ་འབར་འདྲ་དྲི་མེད་པའོ། ། ཞི་ལ་ཁ་དོག་དཀར་པོར་སྣང་། །

Press the tip of the index finger with the thumb of the right fist and extend the hand; with this mudrā and the mantra of the Fire God, sprinkle water consecrated by reciting the sarvakarmika mantra three times over the hands. Then, having placed the seed syllable of one’s own yidam deity upon the tongues of the darvi-ladle and the sruc-ladle, and having placed the hands between the two knees, first offer three full ladles of clarified butter with the sruc-ladle. For the activities of pacifying, magnetizing, enriching, and summoning, the offering should be made with the mouth slightly open. For the wrathful activity, the mouth should be wide open, and the offering should be made with mustard oil mixed with poison, using either the fire mantra: oṃ vajra anala mahābhūta jvalaya sarvaṃ bhasmīkuru sarvaṃ duṣṭāṃ hūṃ phaṭ, or the mantra: oṃ agnaye havyakavyavāhāye divya divya tipame svāhā. Then, one should examine the signs of the blazing fire to determine whether it is free of obstacles or accompanied by them. Signs of a fire free of obstacles include: being like a rainbow, having a beautiful color, resembling broken coral, swirling to the right and being very glossy, having a color like sapphire, vermilion, or lapis lazuli; having shapes like the sruc-ladle, a trident, a vajra, a lotus, a conch, a fish, a śrīvatsa, a fly-whisk, a victory banner, a parasol, a vase, or a swastika; sounding deep like a flute or a clay drum; having a fragrant and pleasing scent; and being stainless like gold or silver, or like the stainless radiance of the blazing sun. For the pacifying rite, the color appears white.

རྒྱས་པ་ལ་ནི་གསེར་འདྲ་ཞིང་། ། རྗེས་སུ་ཆགས་ལ་དམར་པོར་སྣང་། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་སྔོ་དང་གནག། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་མདོར་བསྡུས་ན། ། གཞན་ཡང་རྩེ་གཅིག་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། རྩེ་གཉིས་པ་ནི་འབྲིང་དུ་བཤད། ། རྩེ་གསུམ་ཐ་མར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དུ་བ་མང་ཞིང་རྣམ་པར་འཕྲོ་དང་བཅས། ། འབར་བར་དཀའ་ཞིང་ཅུང་ཟད་ལྡང་བ་དང་། ། མེ་ལྕེ་རྣམ་པར་ཆད་ཅིང་གཟི་བརྗིད་མེད། ། རྩུབ་ཅིང་གནག་པ་བ་ལང་ཤ་ཡི་མདོག། མདུང་དང་ཞིབ་མ་ལྟ་བུ་ཉིད་དང་ནི། ། དེ་བཞིན་བ་ལང་མགོ་བོ་ལྟ་བུ་དང་། ། མི་རེའི་དྲི་དང་དྲི་མི་ཞིམ་པ་དང་། ། བུང་བུའི་དྲི་དང་དེ་བཞིན་དྲི་ངན་དང་། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པས་འབར་བས་གདུངས་པ་དང་། མེ་ལྕེ་རྣམ་པར་དགོད་ཅིང་གཡོ་བ་རྣམས། ། དེ་ལྟར་བགེགས་དང་བཅས་པར་ཤེས་ནས་ནི། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསང་གཏོར་བྱས་པས་ཞི། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་རྣམ་པར་སྦྱངས་ལ་བསྲུང་བར་བྱ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་མཐའ་མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་བདུན་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཡང་རང་གི་གསང་སྔགས་ཀྱིས་བསངས་ལ། དགང་གཟར་དང་། དགང་བླུགས་གསུམ་མམ་བདུན་ནམ་གཅིག་མེ་ལྷའི་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་ཕུལ་ལ་བླུགས་གཟར་ལ་སོགས་པས་མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་གསུམ་མམ་བདུན་དབུལ་བར་བྱའོ། ། འདིར་རིམ་པ་ནི། འབར་བའི་མེ་ལ་ཡམ་ཤིང་སྟེ། ། དེ་ནས་མར་དང་དེ་འོག་ཏིལ། ། དེ་ནས་འབྲས་ཆན་ལ་སོགས་པ། ། ཆོ་ག་འདི་ནི་མདོར་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ལ་ཞུ་བའི་རྫས་ཐམས་ཅད་ནི་ཞལ་དུའོ། ། ཡམ་ཤིང་དང་ནི་མི་རུས་ཀྱི་ཕྱེ་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུའོ། ། ཞོ་དང་འབྲས་ཆན་དང་བཟའ་བ་དང་།

For enrichment, it is like gold; for attraction, it appears red; for wrathful rites, it is blue and black. In brief, the practitioner should know that a single-pointed flame is supreme, a two-pointed flame is middling, and a three-pointed flame is inferior. If the fire has much smoke and is flickering, if it is difficult to ignite and rises only slightly, if the flames are broken and lack brilliance, if it is rough and black like the color of beef, if it resembles a spear or a sieve, or likewise the head of an ox, if it has the smell of a human corpse or an unpleasant odor, the smell of a donkey, or a foul stench, and if the fire is tormented by the burnt offerings, with flames that are scattered and wavering—having recognized it as thus possessed by obstacles, one should pacify it by performing the sprinkling of water as before. One should purify and protect it with the mantra and mudrā of Vajrayakṣa. At the end of that, one should offer seven oblations of clarified butter. Furthermore, having purified it with one's own secret mantra, one should offer three, seven, or one ladlefuls of the pouring-spoon and the filling-spoon with the fire-god's own mantra, and then offer three or seven oblations of clarified butter with the pouring-spoon and so forth. The sequence here is: first, the fuel sticks in the blazing fire; then the clarified butter; after that, the sesame seeds; then the cooked rice and so forth. This is the summary of the ritual. In that regard, all the substances that are melted are offered into the mouth; the fuel sticks, powdered human bone, and so forth, are offered into the circle of light; and the curd, cooked rice, and foodstuffs—

ཏིལ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱག་ཏུའོ། ། དྲི་ནི་ཐུགས་ཀར་རོ། ། མེ་ཏོག་ནི་དབུ་ལའོ། ། བདུག་སྤོས་ནི་འོད་འཕྲོ་བ་ལའོ། ། ཞབས་བསིལ་ནི་ཞབས་ལའོ། ། མར་མེ་དང་མཆོད་ཡོན་ནི་མདུན་དུ་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ། མཆོད་ཡོན་གྱི་ཆུ་ནི་སྣོད་དུ་བླུགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འཐོར་འཐུང་དང་། བསང་གཏོར་བྱས་ལ་མེའི་ཐབ་ཁུང་དུ་འབར་བའི་རྣམ་པར་བསམ། རང་གི་གཟུགས་སུ་མེའི་ཕྱོགས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། མེའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་ནས་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཡོ་བྱད་རྣམས། རྡོ་རྗེའི་རྩེ་མོས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསངས་ལ། ཞི་བ་ལ་ནི་མེའི་དབུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ། ཞི་ཞིང་ན་བཟའ་དཀར་པོ་བསྣམས་ཤིང་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། པདྨ་དཀར་པོ་ལ་བཞུགས་པའོ། ། བཛྲ་དྷཱ་ཏུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པ་ལ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་སྐུ་མདོག་སེར་པོ། ན་བཟའ་དང་རྒྱན་སེར་པོ་མངའ་བ་དང་པདྨ་སེར་པོའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ། དགྱེས་ཤིང་ཐུགས་རངས་པས་མཆོག་སྩོལ་བ། བཛྲ་རཏྣ་དྷཱ་ཏུ་ཨོཾ་ཞེས་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་སྐུ་མདོག་གནག་ཅིང་རྒྱན་དང་ན་བཟའ་ནག་པོ་མངའ་བ། ཁྲོས་པས་པདྨ་སྔོན་པོ་ལ་བཞུགས་པ། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བསམ་པར་བྱའོ། ། དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་དམར་པོ་ཡི་གེ་ཧོ་ལས་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དགུག་པ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་ཡི་གེ་ཛཿལས་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཐམས་ཅད་དུ་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། །

The sesame seeds and so forth are for the hands; the fragrance is for the heart; the flowers are for the head; the incense is for the radiating light; the water for the feet is for the feet; and the lamps and the water for the offering are to be presented in front. The water for the offering should be poured into a vessel. Then, having performed the sprinkling and the cleansing, one should visualize the fire in the hearth as being ablaze. One should place one’s own form in the direction of the fire. This is the section on fire. Then, the ritual implements for the fire offering should be cleansed with the tip of the vajra as before. For pacification, one should visualize the Blessed One Vairocana in the center of the fire, forming the mudrā of supreme enlightenment, peaceful, wearing white robes, and adorned with ornaments, seated upon a white lotus. One should contemplate with the mantra: vajradhātu svāhā. Likewise, for enrichment, one should visualize the Blessed One Ratnasambhava, yellow in color, wearing yellow robes and ornaments, seated upon a yellow lotus throne, joyful and delighted, bestowing the supreme. One should contemplate with: vajraratnadhātu oṃ. Likewise, for wrathful activity, one should visualize Vajrayakṣa, black in color, wearing black ornaments and robes, wrathful, seated upon a blue lotus, arising from the syllable hūṃ. For magnetizing, one should visualize Vajrarāga, entirely red, arising from the syllable hoḥ. Likewise, for summoning, one should visualize Vajrarāja, arising from the syllable jaḥ. Alternatively, in all cases, one should visualize one’s own chosen deity exactly as it is.

དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྡུ་བ་དང་། མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བསྟོད་ལ། ཐབ་ལ་གནས་པའི་གཟུགས་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པ་དང་། བགེགས་བསལ་ཞིང་བསྲུང་བ་དང་། ཕྱོགས་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། མཆོད་ཡོན་དང་ཞབས་བསིལ་ཕུལ་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་བཏབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རང་གི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞི་བ་ལ་ནི་བཛྲ་གནྡྷེ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དྲི་ཞིམ་པོ་དཀར་པོ་དང་། བཛྲ་པུཥྤེ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དཀར་ཞིང་དྲི་ཞིམ་པའི་མེ་ཏོག་དང་། བཛྲ་དྷཱུ་པེ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྙིང་པོ་དཀར་པོའི་བདུག་སྤོས་དང་། བཛྲ་དཱི་པེ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བའི་མར་གྱི་མར་མེ་དང་། ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ། ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ་ཅེས་བྱ་བ་དང་། ཁ་ཟས་དཀར་གསུམ་མངོན་པར་བསྔགས་པ་དང་། མཐར་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་ཀྱང་མཆོད་པར་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་དག་ཉིད་ལས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁ་དོག་དང་ལྡན་པའི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དྲག་པོ་ལ་གནག་ཅིང་དྲི་མི་ཞིམ་པའི་དྲི་དང་། བིལ་བ་དང་ཨརྐ་དང་། རྒྱ་སྐྱེགས་ལ་སོགས་པའི་མེ་ཏོག་དང་། སརྫ་ར་ས་ལ་སོགས་པའི་སྤོས་དང་། མི་དང་ཉ་ལ་སོགས་པའི་ཞག་གི་མར་མེ་དང་། ཁ་བ་དང་ཚ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་བྱེ་བྲག་ཅན་རྣམས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། མཆོད་ཡོན་དང་འཐོར་འཐུང་དང་བསང་གཏོར་དག་བྱས་ལ། ལྕེ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་རྣམ་པར་བཀོད་དེ། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་དགང་བླུགས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཕུལ་ཏེ།

Then, having performed the external gathering and praised [the deity] perfectly with the one hundred and eight names, one should perform the summoning with the vajra hook and so forth upon the form residing in the hearth, the clearing of obstructors and the protection, and the binding of the directions. Having offered the water for the face and the water for the feet, one should seal [the deity] with the four mudrās and perform the empowerments according to the ritual taught in one's own tantra. Then, for the pacifying rite, one should offer: the mantra vajragandhe and white, fragrant scents; vajrapuṣpe and white, fragrant flowers; vajradhūpe and incense of white essence; vajradīpe and a lamp of cow's butter; the mantra ākāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt and white, threefold food consecrated with mantras; and finally, one should also make offerings with one's own mantra. For the enriching rite and others, one should likewise offer the five types of offerings with colors corresponding to their respective functions. For the wrathful rite, one should offer black and foul-smelling scents, flowers such as the bilva, arka, and lac, incense such as sarjarasa, lamps of the fat of humans, fish, and so forth, and unpleasant varieties such as bitter and pungent flavors. Then, having perfectly worshipped with the eight offerings of the goddesses of grace and so forth, and having performed the water for the face, the sprinkling, and the cleansing, one should place the syllable HŪṂ upon the tongue and offer the filling ladle (pūrṇāhuti) with one's own mantra as before.

རྫས་ཐམས་ཅད་ལས་རེ་རེ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་ལན་གསུམ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གིས་གཟུང་ངོ་། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་སོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་གཡོན་པའི་ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་སོ། ། དབང་དུ་བྱ་བ་དང་དགུག་པ་ལ་ནི་པདྨའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་སོ། ། གཞན་དག་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་སོ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་རང་གི་སྔགས་ཀྱི་མཐར་ཆེ་གེ་མོ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བཟླས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པ་ལ་མཐའ་མར་ཨོཾ་དང་སྦྱར་རོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་མཐའ་མར་ཕཊ་དོ། ། དབང་དུ་བྱ་བའི་མཐའ་མར་ཡི་གེ་ཧོཿའོ། ། དགུག་པ་ལ་ནི་མཐའ་མར་ཡི་གེ་ཛཿསྟེ། བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་ལ། སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱའམ་སྟོང་ངམ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་དུའམ། དེ་བཞིན་དུ་ཞི་བའི་ཐབ་ལ་ནི་ཏིལ་གྱིས་སྦྱིན་སྲེག་དང་ཞི་བའི་སྔགས་ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པའི་ཆོ་ག་ལ་ནི་འབྲས་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་དང་། རྒྱས་པའི་སྔགས་ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཐབ་ཁུང་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསམས་ལ། ཚེ་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དཱུར་བའི་མྱུ་གུ་མར་ལ་སྦགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་སྔགས་འདིས་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ཉིད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་བསམས་ལ། བསྲུང་བ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏིལ་མར་ལས་བཏགས་པ་ཀུ་ཤའི་མྱུ་གུའི་སྦྱིན་སྲེག་སྔགས་འདིས་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ།

From each of all the substances, one should offer the fire oblation three times. For pacifying, the filling and pouring ladles should be held with the "supreme enlightenment" mudrā. For enriching, with the "jewel fist." For wrathful activities, with the "wrathful fist" of the left hand. For magnetizing and summoning, with the "lotus fist." For other activities, with the "vajra fist." For pacifying, at the end of one's own mantra, one recites: "So-and-so śāntiṃ kuru svāhā." Likewise, for enriching, append "Oṃ" at the end. For wrathful activities, append "Phaṭ" at the end. For magnetizing, append the syllable "Hoḥ" at the end. For summoning, append the syllable "Jaḥ" at the end. Reciting these together with the words of exhortation, one should perform the fire oblation one hundred, one thousand, or an immeasurable number of times. In all cases, or specifically for the pacifying hearth, the fire oblation is performed with sesame seeds and the pacifying mantra: "Oṃ sarvapāpaṃ dahana svāhā." Likewise, for the enriching ritual, the fire oblation is performed with rice and the enriching mantra: "Oṃ vajrapuṣṭaye svāhā." Likewise, in the hearth for all activities, one should visualize the Blessed One Amitābha. In order to increase longevity, one should perform the fire oblation with dūrvā grass tips smeared with ghee using this mantra: "Oṃ vajrāyuṣe svāhā." In that same place, one should likewise visualize the Blessed One Amoghasiddhi. In order to perform protection, one should perform the fire oblation with kuśa grass tips smeared with sesame oil using this mantra: "Oṃ apratihata-vajrāya svāhā."

ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་ལ་སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་འམ་སྟོང་ངམ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་རང་གི་བསྐུལ་བའི་ཚིག་ཇི་ལྟ་བ་དང་། རང་དང་གཞན་གྱི་རྟོག་པའི་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ། མཐར་ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་མུཥྚི་བཾ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལན་གསུམ་མམ། བདུན་ནམ། ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གི་བར་དུ་མར་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་གིས་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཐ་མར་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་བཟླས་པའི་དགང་བླུགས་དང་མཆོད་ཡོན་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། ། ཡང་ཧཱུྃ་ཧྲཱིཿཏྲཱཾ་ཨ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དེ་ནས་བསང་གཏོར་དང་འཐོར་འཐུང་ལན་གསུམ་ཕུལ་ལ། མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བསྟོད་དེ། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་ལེགས་པར་མཆོད་ནས་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ཏེ། ཡང་དག་པར་བཟླས་ལ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་ནས། ཨོཾ་ཁྱེད་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་ཀུན་མཛད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྐུལ་ལ། རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། གྱེན་དུ་བཀྲོལ་ཏེ་རང་གི་སྔགས་ཐ་མ་ཡི་གེ་མུཿདང་བཅས་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ལྷའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་ནས་མེ་ལྷ་ཐབ་ཏུ་བསམས་ལ་ཡང་ལེགས་པར་མཆོད་ཅིང་བསང་གཏོར་དང་འཐོར་འཐུང་བྱ་སྟེ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཡོ་བྱད་ལྷག་མ་རྣམས་ཕུལ་ལ་ཐ་མར་དགང་བླུགས་དང་འཐོར་འཐུང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཕུལ་ཏེ། བསངས་ལ་མཆོད་ཅིང་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་གསོལ་བ་བཏབ་ལ།

Having recited that, one should perform one hundred, one thousand, or an immeasurable number of fire offerings. In this way, throughout all [the rites], one should perform the fire offering according to one's own specific exhortatory words and the ritual procedures for one's own or others' conceptualizations. Finally, one should generate splendor by offering ghee into the fire while reciting "Oṃ sarvatathāgatamuṣṭi vaṃ" and the essence mantra of the family three, seven, or up to twenty-one times. Then, at the conclusion, one should offer the full ladle and the water for the guest (argha) while reciting the mantra of the Lord of the Family. In that context, "Oṃ" is the essence mantra of the Tathāgata family, while "Hūṃ Hrīḥ Trāṃ A" are for the remaining families. Then, having offered the sprinkling water (prokṣaṇa) and the water for sipping (ācamana) three times, one should offer praise with the one hundred and eight names. Having properly and excellently made all the offerings as before, and having offered the water for the guest, one should perform the recitation and recite the hundred-syllable mantra. Then, one should exhort [the deities] with "Oṃ, you have accomplished all the benefit of beings," and so forth. Binding the samaya mudrā of the family and releasing it upward, one should recite one's own mantra ending with the syllable "Muḥ." This is the procedure for the deities. Then, having visualized the Fire God (Agni) in the hearth, one should again make excellent offerings, perform the sprinkling and sipping, and offer the remaining fire-offering materials. Finally, having offered the full ladle and the sipping water as appropriate, and having purified, offered, and presented the water for the guest, one should pray for the desired siddhi.

བཛྲ་སཏྭ་ཞེས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཟློས་ཤིང་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས། སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཏེ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་མུཿཞེས་བརྗོད་ལ། ཁྲོ་བོ་ཏི་རཱིནྟི་རིའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། གྱེན་དུ་བཀྲོལ་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ལྟར་ཉིན་རེ་ཞིང་རྟག་ཏུ་ཐུན་གསུམ་མམ། ཐུན་བཞིར་བྱ་བའམ། ཇི་སྲིད་རང་དང་གཞན་ཞི་བ་ལ་སོགས་པར་གྱུར་གྱི་བར་དུ་བྱའོ། ། འདིར་གསུངས་པ། ན་བའི་དོན་དུ་ཞི་བ་བྱ། ། འབྱོར་པའི་དོན་དུ་རྒྱས་པ་བྱ། ། གདུག་པ་ཀུན་ལ་གསོད་པ་སྟེ། ། དབང་ལ་སོགས་པ་ཕན་ཕྱིར་རོ། ། ཐབ་དང་དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་རྫས། ། ཤིང་དང་བསྒྲུབ་པའི་རྫས་རྣམས་དང་། ། རྫས་བསང་དགོད་དང་མེ་སྦྱངས་དང་། ། བསང་གཏོར་དང་ནི་སྤར་བ་དང་། ། ཀུ་ཤ་དགྲམ་དང་གནས་པདྨ། ། མེ་བསྐྱེད་སྤྱན་དྲངས་ལ་སོགས་དང་། ། བསྲུང་བསྐྲད་བཅིངས་དང་མཆོད་ཡོན་དང་། ། ཞབས་བསིལ་བསྒྲུབ་པ་དབང་བསྐུར་དང་། ། དམ་ཚིག་བསྒོ་དང་མཆོད་ཡོན་མཆོད། ། བསང་གཏོར་འཐོར་འཐུང་སྲེག་བླུགས་དང་། ། མེ་བརྟགས་བསང་དང་དགང་བླུགས་དང་། ། ཀུན་བསྲེགས་བསང་དང་བཟོད་གསོལ་དང་། ། ཐབ་དང་མེ་ལྷ་དགོད་པ་དང་། ། བསྡུ་དང་བསྟོད་དང་དགུག་པ་དང་། ། བགེགས་བསལ་བསྲུང་དང་ཕྱོགས་བཅིངས་དང་། ། སྔོན་བཞིན་ཕྱག་རྒྱས་དབང་བསྐུར་ལ། ། མཆོད་དང་མཆོད་ཡོན་འཐོར་འཐུང་བསང་། ། དགང་བླུགས་ཅིག་ཤོས་ལས་བསྒྲུབ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་པ་དང་། ། མེ་ལྷ་དགང་བླུགས་མཆོད་ཡོན་བཅས། ། བསང་གཏོར་འཐོར་འཐུང་མཆོད་པ་དང་། ། གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱ་བའོ། ། བསྡུས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །

Reciting "Vajrasattva" as before, perform the release of the mudrās and so forth, and then request the deities to depart as before. Recite "Oṃ hūṃ muḥ," bind the mudrā of the wrathful Tiriṇṭiṇi, and release it upward to request their departure. In this way, one should perform this daily, constantly in three or four sessions, or until oneself and others have attained pacification and the other results. Regarding this, it is said: For the sake of the sick, perform pacification; For the sake of prosperity, perform enrichment; For all malevolent beings, perform slaying; For the sake of benefit, perform magnetizing and so forth. The hearth, the pouring and ladling spoons, the substances, The wood, the substances for accomplishment, The cleansing of substances, the arrangement, the purification of the fire, The sprinkling of cleansing water, the kindling, The spreading of kuśa grass, and the lotus seat, The generation of the fire, the invitation, and so forth, Protection, expulsion, binding, the offering water, The foot-bath, the accomplishment, the empowerment, The command of the samaya, the offering water, and the offerings, The sprinkling of cleansing water, the sipping water, the burnt offerings, The examination of the fire, the cleansing, the filling and ladling, The burning of all, the cleansing, the request for forbearance, The arrangement of the hearth and the fire deity, The withdrawal, the praise, the summoning, The clearing of obstacles, protection, and the binding of the directions, As before, bestow empowerment with the mudrās, Offerings, the offering water, the sipping water, and the cleansing, The filling and ladling, the accomplishment of the other rites, The generation of the majesty of the deities, The fire deity, the filling and ladling, along with the offering water, The sprinkling of cleansing water, the sipping water, and the offerings, And finally, the request for their departure. These are the summary verses.

སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་རྫོགས་པ་དང་། ། མདོར་བསྡུས་པ་ཡི་རིམ་ལྡན་པ། ། རབ་འབྱོར་བསྐྱངས་ཀྱིས་འདི་ཉིད་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ལ་དྲིས་པ་ཡིན། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་སློབ་དཔོན་རབ་འབྱོར་བསྐྱངས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཤྲདྡྷཱ་ཀ་ར་ཝརྨ་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

When the ritual of the fire offering is complete, this concise and systematic [work] was requested by Subhūtipālita regarding the Yoga Tantra. The ritual of the fire offering composed by the master Subhūtipālita is finished. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Śraddhākaravarman and the chief editor and translator, the monk Rinchen Zangpo.