A Commentary on the Noble “Victory Over the Three Worlds Tantra”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱརྱ་ཏྲེེ་ལོ་ཀྱ་བི་ཛ་ཡ་ནཱ་མ་བྲྀཏྟི། བོད་སྐད་དུ། འཕགས་པ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་འགྲེལ་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིའམ། ཡང་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་རྟོག་པ་མང་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་བྱ་བའི་རྒྱུད་རྣམས་གསུངས་སོ། ། གཅིག་ཁོ་ནར་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་རྣམས་ལ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་རྣམས་བཤད་དོ། ། གཉིས་ཀའི་རྒྱུད་དང་གསུམ་མོ་ཞེས་ཀྱང་ཁ་ཅིག་འཆད་དེ། དེ་ཡང་ལྷའི་བྱེ་བྲག་ནི་གཉིས་སུ་ཟད་པས་གཉི་གའི་རྒྱུད་ལོགས་ཤིག་ན་མེད་དོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་རྒྱུད་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་ཏེ་ལྷའི་མཚན་ཉིད་དང་། དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་མཉམ་པར་བཞག་པའོ། ། དེའི་མཐུས་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགོས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དང་དབང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་སྤེལ་ཞིང་རྒྱས་པས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཅེས་བྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་རྒྱུད་འདི་བཤད་པ་ཡང་གླེང་གཞིའི་ཚུལ་བསྟན་པ་དང་། རྒྱུད་ཀྱི་དངོས་པོ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལ་གླེང་གཞིའི་ཚུལ་བསྟན་པ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། སྟོན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །

In the language of India: Ārya-trailokyavijaya-nāma-vṛtti. In the language of Tibet: ’Phags pa ’jig rten gsum las rnam par rgyal ba zhes bya ba’i ’grel pa (The Commentary on the Noble Victory Over the Three Worlds). Homage to the glorious Vajrasattva! For those who practice the conduct of a bodhisattva by way of the Secret Mantra, or alternatively, the Buddha, the Blessed One, has taught in two ways: for the sake of sentient beings who possess many conceptual thoughts, he taught the Action Tantras (kriyā-tantra). For those who wish to achieve accomplishment through yoga alone, he explained the Yoga Tantras (yoga-tantra). Some also explain that there are three, including the Dual Tantras (ubhaya-tantra); however, since the specific characteristics of the deities are limited to two types, there is no separate Dual Tantra. This Trailokyavijaya Tantra belongs to the Yoga Tantra class, because its characteristics of the deities, samayas, and so forth, are in accordance with the Yoga Tantras. In this context, "yoga" refers to the mind being placed in meditative equipoise. Because of its power, in order to accomplish the purposes of a bodhisattva by way of mantra, various methods such as mantras, mudrās, maṇḍalas, and the conferral of empowerments are elaborated and expanded; thus, it is called the Yoga Tantra. The explanation of this Trailokyavijaya Tantra consists of two parts: the presentation of the introductory setting (nidāna) and the presentation of the actual substance of the tantra. Regarding the presentation of the introductory setting, there are three aspects: the excellence of the teacher, the excellence of the place, and the excellence of the retinue.

དེ་ལ་སྟོན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་པོ་སྟེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། རི་རབ་རི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རི་རབ་རིའི་སྟེང་དུ་ལྷའི་ཁང་པ་བརྩེགས་མ་དེའི་རྩེ་མོའི་ཕྱོགས་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བྱེ་བ་ཕྲག་དུ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་གཞན་འཆད་པའི་ཚེ་ན་རྟག་ཏུ་བྱེ་བ་ཕྲག་དགུ་བཅུ་རྩ་དགུ་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་བཞུགས་པས་ན་འདིར་ཡང་དེ་དག་ཐབས་ཅིག་ཏུ་བཞུགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྷ་ནི་ལྷ་ཆེན་པོ་དང་ཚངས་པ་དང་གཏོགས་འདོད་ལ་སོགས་པའོ། ། ཀླུ་ནི་འཇོག་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། གནོད་སྦྱིན་དང་དྲི་ཟ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡི་དྭགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པའོ། ། བལྟར་རུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་བལྟར་མི་རུང་བ་སྟེ་གཟུགས་མངོན་དུ་མི་སྟོན་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དག་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པའི་ཆོས་ལ་དད་པ་སྟེ་དེ་དག་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྤྱོད་ལམ་བཞིར་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་ཅིང་བཞུགས་ཏེ་དེ་ཡན་ཆད་ནི་གླེང་གཞིའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་དངོས་པོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །

Regarding that, the excellence of the teacher is the Blessed One Vairocana, the lord of the tantra, because Vajrapāṇi and the others also engage in the conduct of a bodhisattva through his blessing. To demonstrate the excellence of the place, it is said: "On the mountain called Sumeru," and so forth. Upon the summit of Mount Sumeru is a tiered celestial palace, the peak of which is adorned with various precious vajra-jewels. To demonstrate the excellence of the retinue, it is said: "Tens of millions of bodhisattvas," and so forth. "Many tens of millions" should be understood to mean that since he always dwells together with ninety-nine times ten million [bodhisattvas] when teaching other tantras, he dwells together with them here as well. The "gods" are Mahādeva, Brahmā, Kāmadeva, and so forth. The "nāgas" are Takṣaka and so forth. The yakṣas, gandharvas, and so forth belong to the realm of hungry ghosts. "Visible" means that those non-human beings have become objects of the visual consciousness. The opposite of that is "invisible," which means they do not manifest a physical form. They also have faith in the Dharma spoken by the Buddha; together with them, the Blessed One dwells and acts for the benefit of beings through the four modes of conduct. Up to this point is the introduction. To demonstrate the actual subject matter of the tantra, it is said: "Then Vajrapāṇi, the bodhisattva," and so forth.

རྡོ་རྗེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་སྟེ་རྩེ་ལྔ་ནི་ཡེ་ཤེས་བཞི་དང་དེ་དག་གི་ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་ལྔར་བརྟག་གོ། ། ཁ་གཉིས་སུ་གྱེས་པ་ནི་ཕྱོགས་བཅུ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འདིས་ལག་ཏུ་ཐོབ་པ་དང་འདྲ་བར་མངོན་དུ་བྱས་པས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྒྱུད་འདིར་དངོས་པོ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གིས་བསྟན་ཏེ་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། སྙིང་པོའི་དེ་ཁོ་ན་དང་། ཕྱག་རྒྱའི་དེ་ཁོ་ན་དང་། སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་དང་། རང་རིག་པའི་དེ་ཁོ་ན་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། མཆོད་པའི་དེ་ཁོ་ན་དང་། བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་དང་། ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་དང་། དམ་ཚིག་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཤེས་རབ་དང་། ཐབས་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དེ་ཁོ་ན་རྣམས་སོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་རྣམ་པ་གཉིས་དེ་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ནི་དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ནའོ། ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དང་སྦྱར་ན། མི་སླུ་བར་དགོས་པ་བསྒྲུབ་པས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་སྟེ། བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་དོན་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྦྱར་གྱི་རིམ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་རིགས་ལྔ་སོ་སོའི་སྙིང་པོ་ཡི་གེ་འབྲུ་གཅིག་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་།

The vajra is the symbol of wisdom. Its five prongs are to be understood as the four wisdoms and the dharmadhātu, their object, making five. Its two openings signify the pervading of all ten directions. Because this bodhisattva has manifested such wisdom as if it were held in his hand, he is called Vajrapāṇi, which means "one endowed with wisdom." In this tantra, the reality of things is taught through sixteen aspects. What are they? They are: the reality of the essence, the reality of the mudrā, the reality of the mantra, the reality of self-awareness; and likewise, the reality of the blessing, the reality of the empowerment, the reality of meditative absorption, the reality of the offering, the reality of the self, the reality of the deity, the reality of the samaya, the maṇḍala, insight, method, and the reality of cause and effect. "Reality" refers to the two aspects: the ultimate and the conventional. The ultimate reality is the inexpressible nature of phenomena, the unerring essence of reality. Nevertheless, when applied to worldly conventions in the conventional sense, it is called "reality" because it unfailingly accomplishes the intended purpose; this is because these sixteen aspects accomplish the goal in whatever way is appropriate. These are also applied as appropriate and are not necessarily arranged in a fixed sequence. In that regard, the "essence" refers to the single-syllable and other mantras taught for each of the five families. The "mudrā" is of four types: the mahāmudrā, the samayamudrā, and so forth.

ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་ཚུལ་བསྟན་པ་སྟེ། ལུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལྷའི་ཚུལ་གསལ་བར་བསྒོམ་པའི་རྒྱུར་ཆེ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་བསྟན་པ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་མཚན་མ་ཕྱག་རྒྱར་བསྟན་པས་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱར་བསྟན་པས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་གི་ཚུལ་བསྟན་པ་སྟེ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོན་པའོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་བསྟན་པ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་སུ་དྲལ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་ནི་ཤེས་པ་དང་སྐྱོབ་པར་ལྡན་པས་ན་སྔགས་ཏེ། དོན་མ་ནོར་བར་ཤེས་པས་ངན་སོང་གསུམ་ལས་སྐྱོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་ལྷའི་སྐུ་གཟུགས་སྐྱེས་པའི་ཆ་ལུགས་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་ཚིག་རྣམས་སོ། ། རིག་པ་ནི་མ་རིག་པའི་མུན་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་ཕྱིར་ལྷ་བུད་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པའི་ཚེ་གསུངས་པའི་ཚིག་རྣམས་སོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། མཐུས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཆོ་ག་ཡང་བདག་རང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་ཤིང་། དམ་ཚིག་དང་དབབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱས་ལྷ་གནས་པར་བྱའོ། །

These are the dharma-mudrā, the karma-mudrā, and so forth. Among them, the mahāmudrā is the manifestation of the physical form of the deities; it is called "great mudrā" because it is the primary cause for clearly meditating on the deity's form by way of the body. The samaya-mudrā is the manifestation of the mental state of the deities; it is called "samaya-mudrā" because the signs of the mind's liberation are shown as mudrās, and the deities do not transcend them. The dharma-mudrā is the manifestation of the speech of the deities; it is the teaching of all the ultimate dharmas through the words of the deities. The karma-mudrā is the manifestation of the mode of conduct, such as the separation of the two vajra fists and so forth. As for mantra, it is called "mantra" because it possesses knowledge and protection; it protects one from the three lower realms by knowing the meaning without error. Furthermore, these are the words spoken by those who assume the physical appearance and attire of the deities' bodies. As for vidyā, these are the words spoken when the deities abide in the form of women, in order to dispel all the darkness of ignorance. Blessing is of two types: natural blessing and blessing through power. Regarding the ritual of blessing, one should abide in the yoga of mahāmudrā oneself and cause the deity to abide by means of the samaya-mudrā, the descent [of the deity], and so forth.

དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ལ་ནི་མཆོད་པའི་དོན་དུ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། མིང་གིས་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། ། མཆོད་པ་ནི་བདག་དང་གཞན་ལ་མཆོད་པ་སྟེ་ཕྱི་ནང་གི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའོ། ། བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ནི་བདག་གི་རང་བཞིན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟེ། ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་རང་བཞིན་མི་སྐྱེ་མི་འགོག་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། ། ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ནི་དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དོན་དམ་པར་ན་ལྷའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་མི་གཉིས་པའོ། ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དང་། ཁྲོ་བོ་དང་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་སྣང་བའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་སྤྱིར་སྔགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྲུང་བ་དང་། རིགས་ཐ་དད་པའི་དམ་ཚིག་ཐ་དད་པར་བསྲུང་བ་རྣམས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རིགས་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ཡང་བཞི་བཞིར་བཤད་པའོ། ། ཤེས་རབ་ནི་ཆོས་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་སྟེ་དེ་ཁོ་ན་བཅུ་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་མཁས་པའོ། ། ཐབས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཇི་ལྟ་བུས་འདུལ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་སྟོན་པ་དང་། དགོས་པ་ཅི་ལྟ་བུས་འགྲུབ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུས་སྒྲུབ་པའོ། ། རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཏུ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ནི་རྒྱུ་བསྟན་པའོ། །

Empowerment is of two types: for the Buddhas, the Blessed Ones, it is empowerment by means of flower garlands and so forth for the purpose of making offerings; for bodhisattvas and others, it is empowerment by the crown of the five buddhas, empowerment by name, and so forth. Meditative concentration is the mental engagement with the doors of liberation. Offering is the offering to oneself and others, consisting of the eight types of outer and inner offerings and so forth. The reality of the self is the unerring nature of the self, which is the nature of the selflessness of phenomena—emptiness that is neither arising nor ceasing. The reality of the deity is twofold: ultimate and conventional. Ultimately, the nature of the deity is non-dual emptiness. Conventionally, it appears in forms such as male and female, wrathful and peaceful, possessing all the limbs. Samaya refers generally to what is to be guarded by all practitioners of mantra, as well as the specific samayas to be guarded by each of the different families. Maṇḍala refers to the explanation that for each family there are four maṇḍalas, and each of those is further explained as being fourfold. Insight is the thorough knowledge of phenomena, being skilled in the characteristics of the sixteen realities and so forth. Method is manifesting a form according to the way in which sentient beings are to be tamed, and accomplishing through whatever causes are necessary for a particular purpose. As for "cause," in one sense, because the ten bodhisattva grounds are the cause of buddhahood, explaining their characteristics is the teaching on the cause.

འབྲས་བུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཏེ་ས་བཅུ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་དུ་ན་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འཐོབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་སྟེ། བཟླས་པ་དང་སྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྔགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་རབ་འབྲིང་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའོ། ། འབྲས་བུ་ནི་བཟླས་པ་དང་བསྒོམས་པ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་སྟེ་རིག་འཛིན་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པ་རྣམས་དང་། ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱི་རྣམས་སོ། ། དེ་ནས་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་གདུལ་ཞིང་དམ་ཚིག་སྩལ་བར་སྐབས་ལ་བབ་པར་མཁྱེན་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་ལས་བབས་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པོ། ། ནམ་མཁའ་ལས་བབས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྟེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་གནས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་འབྱུང་བར་སྟོན་ཏེ། འདིས་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་ལས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་འབྱུང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་འཁོར་འདུས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་ཡང་བསྟན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་བྱ་ཞིང་ལན་གསུམ་བསྐོར་བ་ནི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཡ་རབས་ཀྱི་ཚུལ་བསྟན་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་བླ་འོག་གི་རིམ་པ་ནི་ཡ་རབས་རྣམས་ལ་ཡོད་པས་ན་ཡ་རབས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། མ་རབས་མཉམ་པ་བརྒྱ་བོང་བུ་དེད་པ་རྣམས་དང་དུད་འགྲོ་རྣམས་ལ་བླ་འོག་དང་བཙུན་མི་བཙུན་གྱི་རིམ་པ་མེད་དོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་མ་རུངས་པ་དེ་དག་དམ་ཚིག་འཛིན་དུ་སྩལ་བར་འཚལ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ།

The result is the state of a buddha, because it is the result of the ten grounds. Alternatively, the "cause" refers to the causes for attaining the results of mantra, such as the accomplishment of the superior, middling, and other levels of mantra results through recitation, meditation, and so forth. The "result" refers to the results of recitation, meditation, and so forth, namely the accomplishments such as the vidyādhara levels, as well as the activities of pacifying, enriching, and so on. Then, knowing that the time had come to subdue the great gods and others and to bestow the samaya upon them, Vajrapāṇi descended from the sky and made a request to the Blessed One. Descending from the sky signifies that, in the ultimate sense, all phenomena are like space; from the nature of emptiness, he manifests in the form of a bodhisattva for the sake of sentient beings within the relative truth. Through this, one should understand that from phenomena without intrinsic existence, phenomena without intrinsic existence arise. Furthermore, it is shown that within the entire assembled retinue, Vajrapāṇi possesses great miraculous power. Prostrating to the Blessed One and circumambulating him three times demonstrates the conduct of a noble and refined person. In the world, the hierarchy of superior and inferior exists among the noble, and thus this is the way of the noble. Among the base—such as a hundred donkeys driving each other or the animals—there is no hierarchy of superior and inferior, nor any distinction of honor and dishonor. When the Blessed One said, "I wish to cause those unruly sentient beings, such as the great gods and others, to uphold the samaya," [Vajrapāṇi replied:]

དེ་ཁོ་ན་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ནང་ནས་ལྷ་ཆེན་པོ་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བཏུལ་བ་ལགས་ན་ཡང་འདིར་ལྷ་ཆེན་པོ་བདུད་བཏུལ་བའི་ཐབས་བཤམ་པ་ཅི་འཚལ་ཞེས་སྐབས་ཚོལ་བ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྔར་ལྷ་ཆེན་པོ་བཏུལ་ཟིན་ནས་ཡང་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་འདུལ་ལོ། ། དེའི་དོན་ནི་འདི་སྟེ། ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ལྷ་ཆེན་པོ་སྔ་མ་ནི་དེ་ཁོ་ན་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་སྔར་བཏུལ་ལོ། ། འདིར་ནི་ཡང་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ལྷ་ཆེན་པོ་གཞན་འདུལ་བར་བཞེད་དོ། ། དེ་ལྟར་མུ་སྟེགས་ཅན་ལྷ་ཆེན་པོ་རྟག་པར་འདོད་པ་དང་ནི་འགལ་མོད་ཀྱི། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པར་གྲུབ་པས་ན་ལྷ་ཆེན་པོ་མི་རྟག་པར་གྲུབ་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། སེམས་ཅན་མ་རུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱོན་རྣམ་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཁེངས་པའི་ང་རྒྱལ་སྲེལ་བས་གཞན་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་དང་ལྟ་བ་ལོགས་པས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ལ་སོགས་པ་དོན་དུ་མི་གཉེར་བ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་གཏུམ་སྟེ་གཞན་ལ་སྙོགས་ཤིང་འདུད་པ་ཅན་ནོ། ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་མ་རུངས་པའང་དོན་དེ་ལྟར་སྦྱར་རོ། ། དམ་ཚིག་འཛིན་ཏུ་སྩལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་ལ་སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཁས་ལེན་དུ་གཞུག་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མངའ་མཛད་པ་སྟེ། ཆོས་བདག་མེད་པའི་དོན་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གནོད་སྦྱིན་ཁྱོད་ཤིན་ཏུ་ཁེངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གནོད་སྦྱིན་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་བྱེད་པས་ན་གནོད་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།

Although the Great Deity had already been subdued by various means within the Tattvasaṃgraha Tantra, the word "again" is spoken here in order to dispel the objection: "What is the need to arrange a method for subduing the Great Deity as a demon here?" This means that after the Great Deity had previously been subdued, he is now subdued once more, along with others. The meaning of this is as follows: the previous Great Deity, born from the ripening of karma, was subdued as described in the Tattvasaṃgraha Tantra. Here, however, it is intended to subdue another Great Deity born from the ripening of karma. Although this may contradict the non-Buddhists' assertion that the Great Deity is eternal, there is no fault in establishing the Great Deity as impermanent, since all conditioned phenomena are established as impermanent. Regarding the term "wicked beings," they possess three types of defects: they despise others by harboring the pride of arrogance; they do not seek the meaning of the Noble Truths and so forth due to their wrong views; and they are naturally fierce, being prone to attacking and bullying others. The "wicked ones" mentioned below should also be understood in this sense. "Causing them to uphold the samaya" means that they are introduced into the maṇḍala and made to accept the mantra samaya. "Dharma King" refers to one who exercises mastery over all phenomena, because he teaches the various aspects of the meaning of emptiness—the selflessness of phenomena. Regarding the passage beginning "O Yakṣa, you who are extremely arrogant," a "yakṣa" is so called because he exhausts all afflictions.

ཡི་དྭགས་ཀྱི་ཁམས་གནོད་སྦྱིན་མཐུ་བོ་ཆེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་མཛད་པས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཡང་གནོད་སྦྱིན་ཞེས་གདགས་སོ། ། ཁེངས་པ་ནི་སྲུན་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་མཐུར་བ་ནི་བསར་བའོ། ། དེ་ལྟར་རྩུབ་ཅིང་མི་སྲུན་པས་སེམས་ཅན་ལ་ཇི་ལྟར་ཕན་གདགས་ཞེས་གསུངས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ཤིན་ཏུ་ཁེངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདོད་པའི་བདེ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཏེ། དབང་དང་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པའི་ལས་ཀྱིས་བཏུལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གསང་བ་ལ་སོགས་པས་སྦྱངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་བསད་པ་ནི་རང་བཞིན་བསྒྱུར་བ་ལ་བྱའོ། ། སྲོག་གཅོད་པ་ལ་མི་བྱ་སྟེ་སྔ་མའི་རང་བཞིན་མ་རུངས་པ་བསལ་ཏེ་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་ཞི་བར་བསྒྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དོན་གྱི་ཕྱིར་དང་ཕན་པའི་ཕྱིར་དང་བདེ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ཚེ་འདི་ལ་དོན་བདེ་བ་དང་ཕྱི་མ་ལ་ཕན་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་རིམ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ལ་སྤྱིར་ན་དོན་བཞི་སྟེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། རང་བཞིན་བསྟན་པ་དང་། བསྐུལ་བ་དང་བོད་པའོ། ། དེ་ལ་ཨོཾ་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་པོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསྟན་པ་སྟེ། ཨ་དང་ཨུར་ཕྲད་པས་ན་ཨོཾ། དེ་ལ་ཨ་ནི་ཨ་ནུད་པད་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཨུ་ནི་ཨུ་པ་དྲ་བ་སྟེ་གནོད་པ་མེད་དེ་འཚེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཀླད་ཀོར་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་སྟོན་ཏོ། ། སུམྦྷ་བ་ནི་ཁྲོ་བའོ། ། ནི་སུམྦྷ་ནི་ཁྲོ་བ་མེད་པའོ། །

Because he acts as the lord of all the powerful yakṣas in the realm of hungry ghosts, Vajrapāṇi is also designated as a "yakṣa." "Arrogant" means unruly. "Extremely fierce" means violent. Thus, it is asked: "How can one who is so harsh and unruly benefit sentient beings?" Therefore, the meaning of the phrase "the Blessed One" is "because of being extremely arrogant," and so forth. "Those who possess the pleasures of desire" refers to sentient beings endowed with the five types of sensory desires; the meaning is that they are subdued through the activities of magnetizing, pacifying, and enriching. Regarding the phrase "purified by means of the secret [rites] and so forth," "killing" refers to the transformation of one's nature. It does not mean the taking of life; rather, the meaning is that the previous unruly nature is eliminated and the subsequent nature is transformed into one of peace. "For the sake of the goal, for the sake of benefit, and for the sake of happiness" should be applied respectively as: for the sake of happiness in this life, for the sake of benefit in future lives, and for the sake of nirvāṇa. Generally, there are four meanings to the essence mantra of Vajrapāṇi: the blessing, the teaching of the nature, the exhortation, and the invocation. Among these, OṂ demonstrates the blessing of Vairocana, the lord of the tantra. Through the meeting of A and U, it becomes OṂ. Therein, A is anūtpāda, meaning that all phenomena are unarisen. U is upadrava, meaning the absence of harm or injury. The bindu indicates the meaning of emptiness. Sumbha means "wrathful." Ni-sumbha means "without wrath."

ཧཱུཾ་ནི་གསོད་པའོ། ། དེས་ནི་རང་བཞིན་བསྟན་ཏེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་དང་ཁྲོ་བོའི་རང་བཞིན་གདུག་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའོ། ། གྷྲྀ་ཧྞ་གྲྀ་ཧྞ་ནི་མ་རུངས་པ་རྣམས་ཟུང་ཤིག་ཅེས་པའོ། ། གྷྲྀ་ཧྞཱ་པ་ཡ་ནི་འཛིན་དུ་ཆུག་ཅིག་པའོ། ། ཨཱ་ན་ཡ་ནི་ཁུག་ཅིག་པ་སྟེ་དེ་དག་ནི་བསྐུལ་བའོ། ། ཧོ་བྷ་ག་བཱན་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀྱེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བོད་པའི་ཚིག་གོ། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བས་ཀྱང་རང་བཞིན་བསྟན་ཏེ་ཕཊ་ནི་གཏན་འཕོ་བའི་དོན་དུ་བསྙེགས་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་ལྷགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རི་རབ་རྩེ་མོར་འདོང་ནུས་པ་རྣམས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་ལྷགས་སོ། ། དེར་འདོང་མི་ཕོད་པ་རྣམས་ཀྱང་གླིང་བཞི་པ་ལ་སོ་སོའི་ཡུལ་ན་འདར་ཡེད་ཡེད་དེ་འཁོད་དོ། ། གླིང་བཞི་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་ཚོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྐབས་འདི་དག་ཏུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་འཁོར་རམ་ཞབས་འབྲིང་ཕལ་པོ་ཆེ་ལ་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་བསྟན་པ་སྟེ་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་བཏང་པ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའང་འདོད་པ་དང་ཁྲོ་བའི་རང་བཞིན་ཏེ། ཁྲོ་བས་མ་རུངས་པ་རྣམས་འདུལ་ཞིང་འདོད་པས་བདེ་བར་སྦྱོར་བས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཛེས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། །

HŪṂ signifies "slaying." This indicates his nature: Vajrapāṇi, whose nature is desire and wrath, dispels all that is malevolent. GHR̥ṆA GHR̥ṆA means "seize the wicked!" GHR̥ṆĀPAYA means "cause them to be seized!" ĀNAYA means "summon them!" These are the words of exhortation. HO BHAGAVĀN VAJRA is an address meaning "O Blessed One, Vajrapāṇi!" HŪṂ PHAṬ also indicates his nature; PHAṬ is used in the sense of a definitive expulsion. Regarding the phrase "they approached the place where the Blessed One was," those such as Mahādeva and others who were capable of reaching the summit of Mount Meru approached the presence of the Blessed One. Those who did not dare to go there remained trembling in their respective lands within the four continents. In this context, the "great maṇḍala" assembled in the world system of the four continents refers to his own retinue or the vast assembly of attendants. "For the benefit of all sentient beings, blessed by all the Buddhas," and so forth, indicates the Blessed One’s teaching on the nature of Vajrapāṇi. For the sake of benefiting sentient beings, he is blessed and dispatched by the five Buddhas; he is Samantabhadra Vajrapāṇi. Furthermore, his nature is desire and wrath: through wrath he subdues the wicked, and through desire he provides bliss; because he is beautiful in every respect, he is Samantabhadra.

དེ་ཉིད་ཀུན་གྱི་བདག་པོ་སྟེ་ཁམས་གསུམ་གྱི་གཙོ་བོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ་སྲས་ཞེས་བྱའི་དོན་ཏོ། ། སྲས་དེ་ཡང་སུ་ཞེ་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ཆེན་པོའོ། ། གནོད་སྦྱིན་ཆེན་པོ་པས་ནི་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་མ་རུངས་པ་རྣམས་འཆོས་ཤིང་འདུལ་བ་ལ་དབང་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་མཚན་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་མཐར་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་དེ། དགོངས་པ་རྣམ་པ་བཞིའི་ནང་ནས་དུས་ལ་དགོངས་པའི་དོན་དང་སྦྱར་རོ། ། ཀྱེ་གནོད་སྦྱིན་ང་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་བྱེད་པའོ། ། འཇོམས་པ་པོ་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཀྱེ་གནོད་སྦྱིན་ཞེས་བོས་ནས་ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ཆེན་པོ་ཡང་ང་ཡིན། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དང་པོའི་བྱེད་པ་པོ་དང་འཇོམས་ཤིང་མེད་པར་བྱེད་པ་དང་། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ཡང་ང་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཚངས་པ་དང་གཏོགས་འདོད་ལ་སོགས་པ་ཡང་ང་ཡིན་པས་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ངག་ང་མི་ཉན་ཞེས་སོ། ། ཁྱོད་ནི་ལུས་སྲུལ་པོ་མིའི་ཤ་ཟ་བ་ཞེས་པ་ལུས་སྲུལ་པོ་ནི་ཡི་དྭགས་ཀྱི་ཁམས་ཏེ། ལྷ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡི་དྭགས་ཀྱི་བདག་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མིའི་ཤ་ཟ་བ་ནི་མི་ཐོད་ཀྱི་ནང་དུ་ཁ་ཟས་ཟ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཤ་ཟའི་ལུས་སྲེལ་བ་ནི་མི་ཐོད་དང་མི་རུས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡི་དྭགས་ཀྱི་ཆ་ལུགས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཚངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐར་པའོ། ། གཏོགས་འདོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མི་འགྱུར་བའོ། །

That very one is the lord of all, meaning the sovereign of the three realms. That very one is born from the nature of all buddhas, meaning he is the "son." If one asks who that son is, it is Vajrapāṇi, the great yakṣa. Because the great yakṣa has the power to discipline and subdue the malevolent ones such as Mahādeva and others, it is explained that by merely uttering the name of Vajrapāṇi, one will ultimately attain unsurpassed enlightenment. This should be applied to the meaning of the "intention regarding time" among the four types of intention. "O yakṣa, I am the creator, the lord of all!" Addressing Vajrapāṇi as "O yakṣa," he says: "I am also the great lord of all the three realms. I am the primordial creator of all things, the one who destroys and makes them non-existent, and I am also the lord of all beings. Likewise, since I am also Brahmā, Viṣṇu, and so forth, I will not listen to your words." "You are a kumbhāṇḍa who eats human flesh." A kumbhāṇḍa belongs to the realm of hungry ghosts (preta), because Mahādeva is also the lord of hungry ghosts. "Eating human flesh" refers to eating food from within human skulls and so forth. "Maintaining the body of a flesh-eater" refers to assuming the attire of a hungry ghost, such as being adorned with human skulls and human bones. "Brahmā" means liberation. "Viṣṇu" means the unchanging.

ཚངས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་གོས་པ་སྟེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། ། གཏོགས་འདོད་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་དུ་འཇུག་པ་སྟེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་ཚིག་དེ་མི་འགྱུར་བ་སྟེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་བཤད་པའི་ཚིག་དེ་ངེས་པ་སྟེ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའོ། ། དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ནི་ང་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཁྱེད་ཐམས་ཅད་གདུལ་བའི་མཐུ་ང་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ལྷ་ཆེན་པོ་ཁྲོས་ནས་རང་གི་གཟུགས་ཁྲོ་བོའི་མདངས་ཆེན་པོར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་གསུངས་པ། འཇིགས་སུ་རུང་བ་ཆེན་པོའི་གཟུགས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐབས་ཆ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྡིགས་རུ་བྱེད་པར་སྟོན་ཏོ་ཞེས་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་དང་མདུང་རྩེ་གསུམ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་འཇིགས་སུ་རུང་བ་མང་པོ་བསགས་ནས་སྡིགས་རུའི་ཚུལ་བསྟན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པ། མ་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་གིས་རང་གི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་མཐུ་སྣ་ཚོགས་པ་བསྟན་པ་རབ་ཏུ་འཐབ་ཅིང་ཤིན་ཏུ་འགྱེད་པ་གླིང་བཞིའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཁྲོས་པའི་ཚུལ་བསྟན་པ་ཅུང་ཟད་མཆེ་བའི་ཐོག་མ་གཙིགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་ཕྱུངས་ཏེ་གཙིགས་པའི་ཆུའི་རླབས་དང་འདྲ་བའི་ཁྲོ་གཉེར་བྱས་པ་མིག་ཕྱིར་མི་གློན་པའི་རྡོ་རྗེའི་བལྟ་བ་མིག་གཉིས་པ་ཟབ་མོའི་དོན་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཚིག་གིས་ཤིགས་པ་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྙིང་པོའི་མཆོག་ནི་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དེ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་པོའི་སེམས་དཔའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Brahmā is unstained by any afflictions; he is nirvāṇa. Iśvara is that which enters into all things; the term "included in all things" is unchanging, meaning the term explained as the self-nature of all is certain and does not change into anything else. Since their very nature is I myself, the meaning is that I possess the power to subdue you all. Then, the Great God became enraged and displayed his own form with the great radiance of a wrathful deity, as it is said: "A form of great terror," and so forth, showing how he threatens with various skillful means. It is said: "The vajra and the trident," and so forth, showing the manner of threatening after gathering a vast retinue of terrifying beings. It is said: "The assembly of mothers," and so forth, by which they display their various miraculous powers and strengths, engaging in intense combat and fierce struggle throughout the world-systems of the four continents. Then, Vajrapāṇi displayed a wrathful manner, slightly baring the tips of his fangs, as it is said. Having slightly protruded and bared his fangs, he made a frown like the waves of water; with the vajra-gaze that does not look back, and with the two eyes, he shattered [the opponents] with words of liberation such as the profound meaning of the essence and so forth. The supreme essence is the syllable HŪṂ itself, because it is the essence of Vajrapāṇi, the primordial being.

འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཁམས་གསུམ་གྱི་བགེགས་དང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་རྒྱལ་བས་ན་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་བསྟན་པ་སྟེ་མ་རུངས་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་གཏན་འཕོ་བར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ངོ་། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་ལྷ་རྣམས་སྐྱབས་སུ་གསོལ་བ་ལ་ཅང་མ་གསུང་ན་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་བཏང་སྙོམས་སུ་མཛད་པས་ཐུགས་རྗེ་དང་མི་ལྡན་པར་འགྱུར། དེ་ལྟར་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཟློག་ཏུ་ནི་གདུལ་བར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་མཐར་མི་ཕྱིན་པས་བར་མ་དོའི་ཚིག་ཏུ་ཁྱོད་རབ་ཏུ་མི་བསྒྲུངས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་སྡིགས་པ་མགོ་གླེངས་ནས་སྙིང་པོ་འདིས་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྨ་ཕབ་སྟེ་བཏུལ་ལོ། ། སྙིང་པོའི་དོན་ནི་གོང་དུ་བཤད་པར་འདུས་སོ། ། དེ་བས་ན་ཐུལ་ལ་དབུགས་ཕྱུང་ཤིག་ཅེས་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟར་བཏུལ་བ་ནི་ལེགས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཐུལ་ལ་ཐལ་བྱུང་དུ་མ་གསད་པར་སླར་གསོས་ཤིག་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དག་གི་དོན་གྱི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་གཟུངས་བཅིང་བ་འདི་གསུངས་སོ། ། ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གསོ་བའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་གཟུངས་སྔགས་ཐམས་ཅད་དུ་ལུས་སྲོག་དང་བྲལ་བ་མི་འགྱུར་བར་འཆིང་བའི་དོན་ཏོ། ། ཨོཾ་ནི་རྒྱལ་པོའི་སྙིང་པོའོ། ། བཛྲ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གི་རྡོ་རྗེ་བསྟན་པར་གྱུར་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་བསྟན་པས་ཐམས་ཅད་སྲུང་། །

"Victorious Over the Three Worlds" is so called because it is victorious in various ways over all obstacles and harm-doers of the three realms. The syllable HŪṂ demonstrates the nature of Vajrapāṇi; it signifies the permanent expulsion of all malevolent beings and afflictions. Upon the utterance of HŪṂ, Maheśvara and the others were subdued and took refuge in the Blessed One. If the Blessed One had remained silent when the gods requested refuge, it would imply he was indifferent to the welfare of sentient beings and lacked compassion. To prevent this, Vajrapāṇi was instructed: "Do not do that!" For if all those to be tamed were not brought to completion, the process would remain incomplete. Thus, he spoke these intermediate words: "You are not to be left unrestrained." Having introduced the threat with HŪṂ, he humbled and subdued Maheśvara and the others with this essence mantra. The meaning of the essence mantra is contained in what was explained above. Therefore, the command "Subdue them and grant them relief" means that while it is well to subdue Maheśvara and the others in that manner, one should not kill them outright, but rather restore them. For their sake, this vajra-dhāraṇī binding was spoken. For the purpose of restoring Maheśvara and the others, the dhāraṇī-mantra of Vajrapāṇi binds them so that they are never again separated from their bodies and lives. OṂ is the essence of the king. VAJRA DṚḌHO ME BHAVA means "Become firm as my vajra"; by demonstrating wisdom, all are protected.

ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རཀྵ་སརྦན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐུལ་བ་སྟེ་ཐམས་ཅད་སྲུང་བའི་དོན་ཏོ། ། སྭཱ་ཧཱ་ནི་ལེགས་པར་གསུངས་པ་སྟེ་ཞི་བའི་དོན་དུ་སྦྱར་བའོ། ། དེ་ལྟར་གསོས་ནས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བཀའ་ཉོན་ཅིག་པར་བསྐུལ་ནས་དེ་དག་གིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་ཏེ་ཡང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་རང་གི་སྙིང་པོ་བསྟན་ཏེ་དེ་དག་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཧཱུཾ་ཊ་ཀི་ཧོ་འདི་ནི་འདོད་པའི་ཁྲོ་བོའི་རང་བཞིན་དུ་སྟོན་ཏེ། ཧཱུཾ་ནི་གཏན་འཕོ་བར་བྱེད་པའོ། ། ཊ་ཀི་ནི་འདོད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཧ་ནི་བོད་པའོ། ། གྲོགས་པོ་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་(སམས་,སེམས་)ཀྱི་སྡོམ་པ་གཟུང་བར་ཁས་ལོང་ཤིག་ཅེས་པ་བྱང་ཆུབ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་མི་སྐྱེ་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལ་སེམས་ཤིང་འདོད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། དེ་ཡང་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། རྩོམ་པ་དང་། རྩོལ་བ་དང་། འཇུག་པ་དང་། གནས་པ་དང་། ལྡང་བའོ། ། དེ་ལ་རྩོམ་པ་ནི་དང་པོ་ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་ལ་གནས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའི་ཕྱིར་བདག་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་གྱུར་ཅིག། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨོན་པའོ། ། རྩོལ་བ་ནི་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་ལ་གནས་པས་ལུང་དང་རིགས་པ་ལ་བརྟེན་ཞིང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་མོས་པ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྩོལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འཇུག་པ་ནི་ཆོས་བདག་མེད་པ་ལ་རང་གིས་མྱོང་བར་འཇུག་པ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་དང་པོ་ཐོབ་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །

This is the meaning. Rakṣa sarvān means "protect all," which is an exhortation. Svāhā means "well-spoken," and is applied for the purpose of pacification. Having thus exhorted them, the Buddha, the Blessed One, also urged Maheśvara and the others to obey the command of Vajrapāṇi. They likewise consented, and then Vajrapāṇi revealed his own essence-mantra in order to bring them under his power: Hūṃ ṭaki ho. This demonstrates the nature of the wrathful deity of desire. Hūṃ is that which causes definitive transition. Ṭaki is the nature of desire. Ho is a call. "Friends, take up the vow of bodhicitta!" In this context, bodhi is the wisdom of the exhaustion of afflictions and the wisdom of non-arising. The mind that aspires to and desires that is bodhicitta. Furthermore, it has five aspects: initiation, exertion, engagement, abiding, and arising. Among these, initiation is to abide first in the wisdom of hearing and, for the sake of desiring enlightenment, to make the aspiration: "May I become unsurpassed enlightenment for the benefit of all sentient beings." Exertion is to abide on the stage of conduct through aspiration, relying on scripture and reasoning, and through the wisdom of reflection to be convinced of the selflessness of phenomena and persons; this is the meaning of "exerting toward emptiness." Engagement is to personally experience the selflessness of phenomena, which is the meaning of "attaining the first bodhisattva stage."

གནས་པ་ནི་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་དོན་ཅི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ལ་མི་གཡོ་བར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའོ། ། ལྡང་བ་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ལས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མང་པོ་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལས་ལངས་ཏེ་སྤྱོད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གང་ཡང་རུང་བ་མི་གཏོང་བར་དམ་འཆའ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པའོ། ། ཡང་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་སྡོམ་པ་སོ་སོར་སྦྱར་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་དེ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། སྡོམ་པ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྟེ་རིགས་བཞིའི་དམ་ཚིག་འོག་ནས་(འཆང་བ་,འཆད་པ་)རྣམས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྷ་ལ་སོགས་པ་དམ་འཆའ་བར་བཞུག་པའི་དོན་བརྟན་པ་སྟེ། གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པ་སྲ་བར་བྱས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྩོལ་ཏོ། ། དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདོད་པའི་རང་བཞིན་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་མཐུ་ཆེན་པོ་ལ་སྨད་པར་མི་བྱ་སྟེ་འདི་སྡོམ་པའི་དོན་གསང་བ་སྟེ། དམ་ཚིག་ཅན་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་མི་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་འཛིན་དུ་གཞུག་པའི་སྔགས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་ཨོཾ་ནི་དོན་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གི་དབང་བསྐུར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Abiding means to remain one-pointedly and unwaveringly in the realization of the meaning of the selflessness of phenomena. Arising means to emerge from that one-pointed state of mind in order to accomplish a great collection of merit and to perform vast activities for the benefit of sentient beings. The vow of the bodhicitta is the commitment not to abandon any such bodhicitta whatsoever. Alternatively, the bodhicitta and the vow may be treated separately: the bodhicitta is as described above and should be adopted; the vow refers to the mantra vow, which consists of the samayas of the four families to be explained below. Regarding the phrase "having made the bodhicitta firm" and so forth, this refers to the firmness of the commitment to the deities and so on; having made the aforementioned bodhicitta firm and stable, one bestows the great mundane and supramundane happiness upon all sentient beings. Therefore, one should not disparage the nature of the desire for bodhicitta or the great and powerful Vajrapāṇi himself, for this is the secret meaning of the vow, and it is not to be shown to those who do not possess the samaya. Then, the mantra for causing the samaya to be upheld was spoken. In that regard, Oṃ has the same meaning as before. Vajrasamaya abhiṣiñca means "the empowerment of the samaya of Vajrapāṇi."

མ་བྷི་ར་ག་ཡ་སརྦ་ཀརྨ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གི་རང་བཞིན་བསྟན་པ་སྟེ་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མ་སྐྱོ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་འཕོ་བ་སྟེ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའོ། ། འདི་ནི་བདུད་ཀྱིས་སྨྲས་པས་ན་བདག་ཅག་མི་ཉན་ཏོ་ཞེས་གོང་དུ་དམ་ཚིག་སྨོས་པ་ལ་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མི་སྐྱོ་བར་བྱ་ཞེས་འབྱུང་བ་སྟེ་མི་རིགས་སོ་ཞེས་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པས་སྨྲས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་འཐོབ་བོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པས་ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནི་རིགས་ཀྱི་དེ་ལས་བཟློག་དེ་མི་རིགས་ཞེས་སྨྲས་སོ། ། ཁྱེད་ཅག་གིས་ནི་འདི་ལ་མ་བརྙས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཁྱེད་ཀྱིས་འདོད་པ་ལ་སྐྱོ་བར་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་བསྟན་པའི་དོན་འདི་ལ་བརྙས་ཤིང་ལོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་སྙམ་དུ་མ་སེམས་ཤིག། ད་ནི་ཇི་ལྟ་བུར་འདུལ་བ་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་སྟེ་ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་སེམས་ཅན་ཇི་ལྟ་བུས་འདུལ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་མཛད་ཅིང་སྟོན་པ་སྟེ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྤྱོད་པས་འདུལ་བ་ལ་ཡང་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྟོན་ཏེ། ཁྲོ་བས་འདུལ་བའི་སྤྱོད་པ་ལ་ཡང་ཁྲོ་བའི་སྤྱོད་པ་སྟོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་འདུལ་བ་བཞིན་དུ་བསྟན་པ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཐ་མར་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདི་སུན་འབྱིན་ཏེ་ཆགས་པའི་དངོས་པོ་མི་རུང་བར་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། ལྷ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་ལ་ནི་མི་ཆགས་པར་བྱེད་ཀྱི།

Mabhira gayasarvakarmaṇa means the teaching on the nature of the samaya, which signifies "do not be weary of any desires." Hūṃ phaṭ signifies the definitive transference, which clears away all obscurations. Regarding the statement, "Since this was spoken by Māra, we shall not listen," the Great Gods and others argued that it is improper, because it was previously stated that one should not be weary of any desires. They claimed it is improper because the Blessed One taught that the awakening of a Buddha is attained through the very state of being free from passion, and thus the opposite of that—passion—is improper. "Do not despise this" means: "O Great Gods and others, do not think that this teaching, which instructs you not to be weary of desires, is a contemptible or erroneous thing." Now, "acting according to how they are to be tamed" means that the Buddha, the Blessed One, acts and teaches in whatever manner is necessary to tame whichever sentient beings are to be tamed. To those to be tamed by the conduct of passion, he displays the conduct of passion; to those to be tamed by the conduct of wrath, he displays the conduct of wrath. At the conclusion of this very teaching of acting according to how they are to be tamed, this world-system is brought to ruin, and one will realize that the objects of attachment are unfit. While ordinary beings such as the gods are made to be unattached to the bliss of nirvāṇa, [the Buddha acts in this way].

ཁམས་གསུམ་ན་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་ཆགས་པ་འདི་དག་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་ལ་མི་ཆགས་པར་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་བཤད་དོ། ། དེ་དག་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྒྲིབ་པ་དེ་དག་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཉིད་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྟེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་སངས་རྒྱས་ལྔ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རིགས་པའི་གཞུང་བཤད་ནས། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཡང་དམ་ཚིག་འཛིན་དུ་གཞུག་པའི་སྔགས་གོང་མ་བཟླས་ཏེ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ནས་ལག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་བྱིན་ཏེ། དེའི་སྔགས་བྱིན་ནས་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བར་བསྟན་པ་དེ་ནས་ཡང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་བྱིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་སུ་ངེས་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་རས་ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཨོཾ་ནི་རྒྱས་པའི་སྙིང་པོ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། པ་ནས་ཏྭེའི་བར་དུ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ་ཞེས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་སྔགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཛྲ་པཱ་ཎི་ནི་བོད་པའི་དོན། ། ཧྲཱི་ནི་བསྔགས་པ་སྟེ་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཧ་ནི་བལྟ་བའི་དོན་ཏོ། ། གྲངས་བཞི་སྨོས་པ་ནི་རིངས་པའམ་བསྟན་པ་སྟེ་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་སུ་བལྟ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །

It is said: "Do not fail to be attached to the bliss of nirvāṇa, while being attached to the sufferings of saṃsāra within the three realms." "In order to purify those" means in order to purify those obscurations such as attachment and so forth. "All the Tathāgatas are Samantabhadra" because Vajrapāṇi is the nature of the wisdom of the five Buddhas. After the Buddha, the Blessed One, had thus explained the logical treatise, Vajrapāṇi then recited and spoke the aforementioned mantra for causing [the disciples] to uphold the samaya. Then, having entered the maṇḍala, the disciple is given a vajra in the hand; having given that mantra, the vajra empowerment is taught. Then, "Vajrapāṇi gives a vajra into the hand," and so forth. The vajra empowerment is for the purpose of definitively establishing [the disciple] in the Vajra family; alternatively, the vajra is the sign of wisdom, meaning it is "blessed by wisdom." In that regard, the meaning of the mantra is as follows: Oṃ is the essence of expansion, as before. From pa to tve means "the Vajra-holder of all the Tathāgatas," which is the vajra empowerment of the sign of wisdom; "Vajra-holder" means a practitioner of the Vajra family. Vajrapāṇi is the vocative. Hrīḥ is praise, meaning "various forms." Ha is the meaning of "to look." The mention of the number four is for the sake of urgency or instruction, meaning "look at the various forms."

དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེས་དབང་བསྐུར་ནས་སྔོན་གྱི་བསྙེམས་པ་དང་བལྟ་བ་བཏང་སྟེ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ནས་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་བརྗེ་བའི་ཕྱིར་མིང་ཡང་བརྗེ་དགོས་ཏེ། དེ་བས་ན་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་ལས་དྲངས་པའི་མིང་བཏགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིང་ངེས་པར་བཏགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མིང་ཀུན་གྱི་གླད་ལ་རྡོ་རྗེ་སྨོས་པ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་བཏུལ་ལ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ལས་དྲངས་སོ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ནི་ལྷ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་པ་དམ་པར་མིང་བཏགས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་རིག་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་མིང་ཁ་ཅིག་ནི་དགའ་མགུར་བཏགས་པར་ཟད་པས་དོན་བཤད་དུ་ཡང་མེད་དོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་རང་བཞིན་དང་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མིང་དུ་བཏགས་པས་བཤད་དུ་ཡོད་པ་རྣམས་ནི་ཅུང་ཟད་བཤད་པར་བྱའོ། ། མཐུ་བོ་ཆེ་ནི་གཏོགས་འདོད་ལ་བྱ་སྟེ་སྒྱུ་མ་སྣ་ཚོགས་པ་སྟོན་པས་ན་སྒྱུ་མའོ། ། ཚངས་པ་ནི་ཐུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་མི་སྨྲ་བའོ། ། མི་སྨྲ་བ་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ས་ནང་གཞོན་ནུ་ནི་ལྷ་ཆེན་པོའི་བུའོ། ། དབང་པོ་ནི་ལྷ་སྟེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་བདག་པོའོ། ། འཐབ་ཆ་ནི་མཚོན་ཆ་ལ་སོགས་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷའི་ནང་ན་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Thus, having been empowered by the vajra, they abandoned their former pride and perspectives and entered the maṇḍala of Vajrapāṇi. Because their entire nature was to be transformed, their names also had to be changed. Therefore, it is said that the names of Mahādeva and the others were derived from "vajra." This is expressed in the passage beginning, "Then, the empowerment of the vajra name was bestowed," and so forth. The "empowerment of the name" means that a definitive name was assigned. The prefix "vajra" is applied to the beginning of all these names because they were subdued by Vajrapāṇi and entered the maṇḍala of the Vajra family, and because they were blessed by the vajra, the sign of wisdom; thus, they are all derived from "vajra." Mahādeva is the Great God. He was given the name "Vajra of Supreme Knowledge" because he is the foremost among the worldly sciences. Furthermore, some names were merely assigned arbitrarily and have no etymological explanation. Others were assigned based on their nature or activities and can be explained; these shall be explained briefly. Mahābala refers to Kaśyapa (the Desirous One). Because he displays various illusions, he is called "Māyā" (Illusion). Brahmā is the "Vajra of the Sage," meaning he is silent. He is silent because he is in a state of meditative equipoise. Pṛthivīkumāra is the son of Mahādeva. Indra is the god, the lord of the Thirty-three. "Weapons" refers to arms and the like. "Lord of the Three Worlds" is so called because he is the chief among the worldly gods.

རིག་པའི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རིག་པ་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོར་བསྐོས་པ་སྟེ་རིག་པ་ནི་ཉེ་བར་བསྟན་གྱི། ཕ་རོལ་གྱི་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་སྔགས་ཀྱང་མ་རིག་པའི་མུན་པ་སེལ་བའི་མཐུ་ཡོད་པས་རིག་པར་བཤད་དེ་དེའི་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བར་སྣང་ནི་ཉི་ཟླ་རྒྱུ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ནམ་མཁའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཁྱིལ་པ་ནི་ཉི་མའོ། ། ཟླ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་བེ་ཅོན་ནི་གཟའ་སྤེན་པ་ལ་བྱའོ། ། སྐྱེ་བླིང་ནི་མིག་དམར་ལ་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཁྲོ་བོའོ། ། མ་རུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཐག་འཛུད་པར་དབང་བསྐུར་རོ། ། ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་བ་ནི་ས་ལ་འཕགས་པའི་ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་བ་སྟེ་ཆང་གིས་མྱོས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་བགེགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་སྟེ། དེ་དག་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཞམ་རིང་བའི་ཚོགས་མང་པོའི་གཙོ་བོར་དབང་བསྐུར་རོ། ། ས་པ་ནི་སའི་སྟེང་ན་སྤྱོད་པ་སྟེ་ཕོ་ཉར་བསྐོས་པའོ། ། འོག་ན་གནས་པ་ནི་ས་འོག་ན་གནས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཏེ་དེ་དག་ནི་བྲན་དུ་བསྐོས་པའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་འཁོར་ཏེ། དཔེར་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལ་ལས་ཀྱི་སྒོ་འདིར་སྨྲས་པ་ཐམས་ཅད་དགོས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུར་བལྟའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཙུན་མོ་རྣམས་ཀྱང་མིང་གི་དབང་བསྐུར་ཏེ། ལས་སོ་སོར་བསྐོས་པ་དེ་ནས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བདག་པོ་ལྷ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །

The empowerment of the King of Knowledge (vidyārāja) is the appointment as the chief of the external sciences (vidyā); thus, "knowledge" is indicated here, yet he is the chief of the external mantras (mantra). Alternatively, because mantras also possess the power to dispel the darkness of ignorance, they are explained as "knowledge," and he is the chief of those. The "intermediate space" (antarīkṣa) is the sky in the direction where the sun and moon travel. "Vajra-swirl" (vajrāvarta) is the sun. "Moon" (candra) is Vajra-light (vajrābha). "Vajra-staff" (vajradaṇḍa) refers to the planet Saturn. "Birth-island" (janmadvīpa) refers to Mars. These are the external wrathful deities (krodha). They are empowered to bind all malevolent beings. "Moving in the sky" means moving in the sky that rises above the earth; the four, such as those intoxicated by liquor, are the chief obstructors (vighna), and they are empowered as the leaders of the vast retinue of Vajrapāṇi’s attendants. "Those of the earth" are those who roam upon the surface of the earth and are appointed as messengers (dūta). "Those dwelling below" are the gods who dwell in the subterranean realms (pātāla), and they are appointed as servants (kiṃkara). All of these are the retinue of the Buddha, the Blessed One, and Vajrapāṇi. For example, just as all those who speak at the gate of a worldly king’s business are required for his purpose, so too should the entire retinue of the great Dharma King Vairocana and Vajrapāṇi be viewed in that same manner. Then, the queens of Mahādeva and the others were also empowered with the empowerment of names and appointed to their respective tasks, such as the one called Mahādeva, the lord of the three worlds, and so forth.

ཉོན་མོངས་མ་ནི་ལྷ་ཆེན་པོའི་བཙུན་མོ་སྟེ་དེ་བཞིན་དུ་ལྷ་སོ་སོའི་བཙུན་མོར་རིམ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ས་འོག་མ་རྣམས་ཀྱི་བར་དུ་བཙུན་མོའི་རིམ་བཞིན་དུ་བཙུན་མོ་རྣམས་ཀྱང་དེ་དག་གི་བཙུན་མོ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བཙུད་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་ནས་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་སྦྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སློབ་མ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཙུད་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མི་གཉིས་པའི་དོན་བསྟན་ཏེ། རྟོག་པ་དང་མོས་པ་ཅི་ལྟར་བསྐྱེད་ནས་སོ་སོ་རང་གི་དམ་ཚིག་གི་སྔགས་བརྗོད་དོ། ། དམ་ཚིག་གི་སྔགས་ས་འོག་མའི་ས་ཡན་ཆད་ཀུན་ཀྱང་སྤྱིའི་དོན་དུ་འདྲ་སྟེ། དགུག་པ་དང་མཆོད་པ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱེད་པའི་ཚེ་དམ་ཚིག་གི་སྔགས་འདི་དག་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་གི་སྔགས་འདི། ཨོཾ་བ་ལི་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་ཨོཾ་གྱི་དོན་ནི་རྒྱས་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། བ་ལི་ཏོ་བ་ལེ་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་བསྟན་པ་སྟེ་གཅུ་ཞིང་བསྒྱུར་བའི་གར་བྱེད་པའོ། ། བཛྲ་ཀ་རི་ཤ་དང་ཛྭ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་བསྟན་པ་ཏེ་དགུག་པའོ། ། ལྷ་རྣམས་དགུག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་པ་དམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་རྣམས་དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཏོ། ། བར་སྣང་བའི་སྔགས་ནི་ཧཱུཾ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཧཱུཾ་ནི་གཏན་འཕོ་བ་སྟེ་གདུག་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་དོན་ཏོ། ། བ་ནས་ཡཾ་གི་བར་དུ་རྡོ་རྗེ་མཆོག་གི་དམ་ཚིག་གིས་གཟིར་བ་སྟེ།

The affliction Mānī is the consort of the Great God; in the same manner, she should be applied sequentially as the consort of each respective deity. Likewise, down to the lower realms, the consorts should be understood to be the consorts of those [deities] in their respective order. Then, Vajrapāṇi, having initiated all those great bodhisattvas and generated the wisdom of a buddha, performs what is called "bestowing the vajra samaya." Having initiated all those disciples into the maṇḍala, he teaches the meaning of the non-dual wisdom of the buddhas. Then, according to how their conceptualizations and aspirations have been generated, each recites their own samaya mantra. The samaya mantras for all those from the lower realms upward are identical in their general meaning; when performing activities such as summoning, offering, and consecration, these samaya mantras should be recited. In that regard, the samaya mantras of the Knowledge Kings and so forth are "Oṃ balito" and so on. Therein, the meaning of "Oṃ" is the essence of expansion, as before. "Balito baleta" indicates their nature, which is to perform the dance of twisting and turning. "Vajra kṛśa ja" indicates the activity, which is summoning. "Summoning the deities" means the purpose of summoning the deities such as the Supreme Knowledge and so forth. The mantra of the intermediate space is "Hūṃ" and so on. "Hūṃ" is the definitive transference, the meaning of which is to dispel all that is malevolent. From "ba" to "yaṃ," they are suppressed by the samaya of the supreme vajra.

དམ་ཚིག་ལས་མི་འདའ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱོས་ཤིག་པར་བསྒོམ་པའོ། ། ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་བའི་སྔགས་ནི་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་མཆོག་བཅིངས་པའོ་ཞེས་རང་བཞིན་གྱི་དོན་བསྟན་པའོ། ། ས་ལ་རྒྱུ་བ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་བྷནྡྷ་ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱས་པའི་སྙིང་པོ་དང་བཅས་པ་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལྟོས་ཤིག་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ས་འོག་མ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་པ་ཏ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་བཛྲ་པ་ཏ་ལ་ནི་ས་འོག་མ་པ་སྟེ་རང་བཞིན་བསྟན་པའོ། ། བཉྫ་དང་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཀྱིས་ནི་ལས་བསྟན་པ་སྟེ་མ་རུངས་པའི་ཕྱོགས་གཞོམ་པ་དང་། གཏན་འཕོ་བར་གྱིས་ཤིག་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་མོ་མན་ཆད་ནས་ས་འོག་མ་ཡན་ཆད་བུད་མེད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་བསྟན་པ་སྟེ་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་ནི་ལས་བསྟན་པ་སྟེ་མ་རུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་དང་ཕྱག་རྒྱ་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་བདག་གིས་སེམས་ཅན་འདུལ་བའི་སུག་ལས་བགྱིས་པ་ནི་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟ་བུ་ནི་གཞན་ཡང་མ་རུངས་པ་མི་སྲུན་པའམ་བྱད་མ་དང་རིམས་དང་ངན་སོང་གི་རྣམས་ཇི་ལྟར་བགྱི་ཞེས་ཞུས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་དང་སེམས་ཅན་འདུལ་བ་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་དུ་ཆུག་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་འདོད་པ་མི་སྤོང་ངོ་ཞེས་བསྟན་པའི་དམ་ཚིག་དེ་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱེད་དུ་ཆུག་ཅིག།

This is the meaning of "not transgressing the samaya." "Hūṃ" is the command to "act!" The mantra that moves through space is "Oṃ" and so forth. This teaches the natural meaning: "the supreme binding of the vajra garland." Those who move upon the earth are the deities; "Oṃ vajra bandha haṃ" means "look at the vajra binding together with the essence of expansion." The mantras of those who dwell beneath the earth are "Oṃ vajra pātāla" and so forth; "vajra pātāla" indicates the nature of those who dwell beneath the earth. "Bañja" and "hūṃ phaṭ" indicate the activity: the destruction of the factions of the wicked and the command to "cause them to be permanently transferred." From the Vidyārājñī downward to those beneath the earth, the samaya mantras of the female deities are "Oṃ heruka" and so forth. "Heruka vajra samaya" indicates the nature, meaning "the samaya of the wrathful vajra." That which follows indicates the activity, showing the destruction of the samayas and mudrās of all the wicked. Then Vajrapāṇi asked the Blessed One: "Regarding the activities I have performed to discipline sentient beings as mentioned above, how should I act toward others who are wicked, unruly, or those who cast spells, those with infectious diseases, and those in the lower realms?" He asked, "Blessed One, regarding the disciplining of myself and sentient beings," and so forth. "Cause them to apply themselves earnestly to that very samaya" means: cause them to apply themselves earnestly to that samaya previously taught as "not abandoning desire."

སྤྱིར་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཇི་ལྟར་བཞུགས་པ་མངོན་དུ་མཐོང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་རྣམས་སོ། ། ད་ནི་མི་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ནི་རི་མོར་བྲིས་ཏེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མི་དེ་དག་ཇི་ལྟར་ནན་ཏན་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་གསང་བ་བསྟན་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའོ། ། ངག་གི་གསང་བ་བསྟན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། སེམས་ཀྱི་གསང་བ་བསྟན་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། སྤྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གསང་བ་བསྟན་པ་ནི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་དང་སྤྱོད་པའི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པའི་སྔགས་པས་སྔགས་ཀྱི་དོན་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་གི་ནང་དུ་བཞི་ཆར་འདུས་པར་ཡང་བསྟན་ཏེ། གང་ན་གསོན་པོའི་ལུས་ཡོད་པ་དེ་ན་སེམས་དང་ཡི་གེའི་འབྲུའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་ལ། དེ་དག་གི་སྤྱོད་པ་ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་གང་གིས་ཤས་ཆེ་བ་གཙོ་བོར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ན་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིར་ཡང་བརྗོད་དོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རིམ་པར་བཞུགས་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱིས་བལྟ་སླ་བའི་ཕྱིར་སྦོམ་རིམས་སུ་གཟུད་དེ། དང་པོ་ལུས་ཀྱི་གསང་བ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སུ་སྣང་བ་ཆུད་སླ་བས་ན་ཐོག་མར་སྨོས་སོ། །

In general, there are two types of maṇḍalas. The natural maṇḍala is the maṇḍala of the Buddhas and Bodhisattvas together with their retinues, exactly as they abide, which is the maṇḍala of direct vision; these are the ones explained above. Now, in order to show the reflected images of the natural maṇḍala for humans and others, Vajrapāṇi asked the Blessed One, "How should those people apply themselves?" and so forth. Thus, the teaching on the secret of the deities' bodies is the great maṇḍala. The teaching on the secret of their speech is the vajra maṇḍala. The teaching on the secret of their mind is the samaya maṇḍala. The teaching on the secret of their various activities is the karma maṇḍala. In that way, the mantrin who has entered the maṇḍalas of the secret body, speech, mind, and activities of the deities should accomplish the purposes of the mantra. It is also taught that all four are contained within a single maṇḍala. Wherever there is a living body, there is also the mind and the words of the syllables, and from their activities, the nature of karma also exists. Nevertheless, because they are designated according to what is predominant, they are spoken of as four maṇḍalas. Regarding the sequential arrangement within the maṇḍala, it is presented in a coarse order so that sentient beings may easily perceive it. First, the secret of the body, which appears as color and shape, is mentioned at the beginning because it is easy to comprehend.

དེའི་འོག་ཏུ་ངག་གི་གསང་བ་ཡི་གེའི་འབྲུ་དང་སྒྲར་བརྗོད་པར་དམིགས་པས་སླ་བས་ན་ངག་གི་གསང་བ་སྨོས་སོ། ། སེམས་ཀྱི་གསང་བ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་མང་པོ་ཆུད་པར་དཀའ་བས་ན་དེའི་འོག་ཏུ་སྨོས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་གསུམ་ཆར་དུ་ཞུགས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་སོགས་པ་སྤྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་ནུས་པར་གྱུར་པས་ན་ལས་ནི་ཐ་མར་བཤད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་བཙུད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་ལུས་ཀྱི་གསང་བ་བསྟན་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཚུད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་འདིའི་སྐབས་སུ་རྡོ་རྗེ་འདི་དག་གིས་བསང་བ་བྱ་སྟེ། འདིས་དངོས་པོ་ཡོད་པར་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་ཚིག་གིས་འཇིག་ཅིང་འཇོམས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་པདྨོའི་རིགས་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཚུད་ཅིག་ཅེས་པ་སོ་སོའི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་མཚན་མ་ཕྱག་རྒྱར་བཞག་པ་སྟེ་སེམས་ཀྱི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའང་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་ཞུགས་པས་དམ་ཚིག་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་སྟེ་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཚུད་ཅིག་ཅེས་པ། དཀྱིལ་འཁོར་གོང་མ་དག་ཏུ་ཞུགས་ནས་ལས་སྣ་ཚོགས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡང་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་གོ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིའི་མཚན་ཉིད་ཅི་འདྲ་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་འཆད་དེ། དང་པོ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བཤད་པ། །

Following that, the secret of speech is mentioned because it is easy to perceive through the visualization of syllables and vocal expressions. The secret of mind is mentioned after that because it is difficult to enter the many doors of liberation. Because one becomes capable of performing various activities, such as benefiting sentient beings, after having entered all three of those maṇḍalas, activity is explained last. Regarding the phrase "having been introduced into the great maṇḍala of all the Tathāgatas," this refers to the maṇḍala of the five Tathāgatas; the teaching on the secret of body is the maṇḍala of the Tathāgata family. In the context of the phrase "enter the vajra maṇḍala," one should purify with these vajras, because by means of the words of knowledge, all views of the existence of entities are destroyed and overcome; this is the meaning of the "Dharma maṇḍala of the Lotus family." "Enter the samaya maṇḍala" refers to the placement of the mudrās, which are the signs of the individual doors of liberation; this is the maṇḍala of the secret of mind. Furthermore, by entering that maṇḍala, one obtains the samaya; thus it is called the "samaya maṇḍala," which is the maṇḍala of the Jewel family. "Enter the karma maṇḍala" means that after having entered the aforementioned maṇḍalas, one enters the karma maṇḍala in order to accomplish various activities. Then, through the blessing of the Blessed One, Vajrapāṇi explains the characteristics of the four maṇḍalas. First, the explanation of the manner of the great maṇḍala:

སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་པ་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་ཐམས་ཅད་སྟེར་བར་བྱེད་པའི་མཆོག་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔགས་པ་དམ་ཚིག་ཅན་དུ་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་སྔགས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་མེད་དོ་བཤད་པ་དེ་འང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རང་གི་མཐུ་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་པའི་སངས་རྒྱས་ལྔ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་བཤད་དོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་བཤད་ཅེ་ན། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་རབ་བཤད་པ། ། ཞེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཆོ་ག་ཞིབ་ཏུ་བཤད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རི་རབ་རིའི་རྩེ་མོ་ན་བཞུགས་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་རི་རབ་རིའི་ཚུལ་དུ་འདྲ་བར་བསྟན་ཏེ། དབུས་སུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་འདྲ་བར་རྩིབ་མ་ཅན་ཟླུམ་པོར་བྲིས་ཏེ། དེའི་དབུས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྐུ་མདོག་གསེར་གྱི་མདོག་ཞལ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་གཟིགས་པ་ལ་གདན་དུ་ནས་བཏིང་བ་ལ་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཉིད་ལས་རྣམས་བཞིའི་ནང་ན་རྒྱས་པའི་ཕྲིན་ལས་གཙོར་མཛད་པས་ན། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རྒྱས་པའི་ཞལ་ཟས་ནས་གདན་དུ་བཏིང་ངོ་། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་འཁོར་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྒྱད་བྲི་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གཡས་ཕྱོགས་སུ་ནི་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་། འཇམ་དཔལ་དང་། སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའོ། །

"For the benefit of all sentient beings," and so forth. The so-called "Great Maṇḍala" is the supreme [teaching] that bestows all accomplishments—superior, middling, and inferior. Why is this? It is explained that until a practitioner becomes a holder of the samaya, there is no means to accomplish the mantra; furthermore, this was not explained solely through the power of Vajrapāṇi himself, but was explained through the blessings of all five Buddhas of the maṇḍala. Why was it explained? It is for the benefit of all sentient beings. Then, "furthermore, it is explained thoroughly," means that the ritual of the Great Maṇḍala is explained in detail. The natural maṇḍala consists of the Blessed One Vairocana, Vajrapāṇi, and the others, who reside upon the summit of Mount Meru and act for the benefit of sentient beings. In the same way, the reflected-image maṇḍala is also shown to be similar to the form of Mount Meru. In the center, one should draw a circle with spokes, resembling the Wheel of Dharma. In its central heart, the Blessed One Vairocana, golden in color and facing the east, should be seated upon a seat of barley. Because Vairocana primarily performs the activity of enrichment (puṣṭi) among the four activities, in accordance with that, a seat of enriched food is spread out. In the retinue of that Blessed One, the eight Bodhisattvas are to be drawn as follows: to the right of the Blessed One are Avalokiteśvara, Mañjuśrī, and the one who turns the Wheel of Dharma immediately upon generating the mind of enlightenment.

གཡོན་ཕྱོགས་སུ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དང་བྱམས་པ་དང་ནམ་མཁའ་མཛོད་དོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྒྱབ་ཕྱོགས་སུ་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་འོག་གི་སྤྱན་སྔར་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་གཟུགས་སུ་གཞག་གོ། ། (ད་,དེ་)རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ཀྱང་འཁོར་ལོའི་རྩིབ་མ་རེ་རེས་བར་དུ་གཅད་དོ། ། དེ་ཟླུམ་པོར་བྱ་བ་ཡང་རས་ཀྱི་སྐུད་པ་དཀར་པོ་སར་པ་རིང་ཆ་མཉམ་པ་ཧ་ཅང་ཕྲ་སྦོམ་དུ་མ་གྱུར་པའི་མཚན་མ་བཀལ་ལེགས་པ་བཟང་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་སེང་ལྡེང་གི་ཕུར་བུ་བཏབ་ལ་གཉིས་རིམ་དུ་བཏགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོ་མ་འཁྲུལ་བར་ས་གཅད་དོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་བྱེད་པའི་ཚེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་ར་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བདག་རང་བྱས་ཏེ། དེའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཀྱང་ཡིད་ལ་བྱ་ཞིང་། དེར་སྲུང་བ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དབུས་ཀྱི་ཕུར་བུ་ལ་སྲད་བུས་བཏགས་ཏེ་ཆ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བགོ་བ་ནི་ཆ་མཉམ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བགོ་བར་ངེས་པ་མེད་དེ། ། སྤྱིར་གྲངས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བགོ་བ་ནི་ནང་གི་འཁོར་ལོ་ལ་གཅིག་གསེར་གྱི་རི་བདུན་དང་། ཆུ་རིམ་བདུན་ལ་ཆ་བཅུ་བཞི། ། གླིང་བཞི་གནས་པའི་སྣམ་བུ་ལ་ཆ་གཅིག་སྟེ་ཆ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བྱའོ། ། བཅུ་དྲུག་གི་ཕྱི་རོལ་དུ་རིའི་འཁོར་ཡུག་ཆེན་པོ་ཚོན་སྣ་གསུམ་དང་ལྡན་པས་བྲིས་ཏེ། དེ་ཡི་ཕྱོགས་བཞིར་སྒོ་གདོད་དོ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཚུལ་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླུམ་པོ་རྩིབ་མ་བརྒྱད་དུ་བྱ་སྟེ། རྩིབ་མའི་བར་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རེ་རེ་བཞུགས་པར་བྱའོ། །

To the left are Vajramuṣṭi, Maitreya, and Gaganagañja. Behind the Blessed One is Ākāśagarbha. In front of the Blessed One, at his feet, is Vajrapāṇi, who should be placed in the form of Vajra-hūṃkāra. The positions of all these [deities] are to be separated by each spoke of the wheel. To make it circular, one should take a new, white cotton thread of equal length, neither too thin nor too thick, and well-spun with good characteristics; having fixed a khadira-wood peg in the center of the maṇḍala, one should mark the circular boundary by tying [the thread] in two layers without error. When performing the maṇḍala rites in that manner, one should personally assume the yoga of Vajra-hūṃkāra, the Victor over the Three Worlds, and while recollecting his heart mantra, one should perform the protection and consecration. Having tied the thread to the central peg, the division into sixteen parts is not necessarily fixed at sixteen equal parts. Generally, the division into sixteen consists of one part for the inner wheel, fourteen parts for the seven golden mountains and the seven rings of water, and one part for the terrace where the four continents reside; thus, it should be made into sixteen parts. Outside of those sixteen, the great mountain perimeter should be drawn with three colors, and doors should be opened in its four directions. Regarding the phrase "resembling the wheel of Dharma," it should be made circular with eight spokes, and a bodhisattva should be placed in each of the spaces between the spokes.

དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྲད་བུར་བྲེ། ། ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་སྲད་བུས་མ་འགྲུབ་པར་བྲེ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེང་ལྡེང་གི་ཕུར་བུ་གཏན་པར་རོ། ། ཞེས་པ་ཕུར་བུ་གཞན་གྱིས་མི་བྱ་བར་སེང་ལྡེང་གིས་བྱ་བ་ནི་བགེགས་ཐམས་ཅད་སེང་ལྡེང་གི་ཕུར་བུས་གནན་པ་དང་ཕུར་བུ་དེས་ཐིག་(གཏབ་,གདབ་)པའི་གཟུངས་སུ་དགོས་ཏེ། གཏན་པ་དང་མི་འཁྲུལ་པར་གདབ་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་རིམ་གསུམ་མཆོག། ཅེས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་གིས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་བསྐོར་ཏེ། ཚོན་རྩི་མཛེས་པར་རིམ་གསུམ་གྱིས་བྱ་བ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཐ་མ་ནི་སྔོན་པོས་བསྐོར་ཏེ་ལྕགས་ཀྱི་རི་འདྲ་བར་བརྟག་གོ། ། ཕུར་བུ་ཡིས་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་འཁོར་ཡུག་དེ་ཡང་དབུས་ཀྱི་ཕུར་བུ་དེ་ལ་ཐག་བཏགས་ནས་མཉམ་པར་བསྐོར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡི་ནང་དུ་བྱ་བ་ནི། ། ཞེས་པ་རིའི་ཁོར་ཡུག་དེའི་ནང་གསེར་གྱི་རི་རིམ་བདུན་ཚོན་སེར་པོ་དྲི་ཞིམ་པོས་བྲིའོ། ། ཚོན་སྣ་ལྔ་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། ཞེས་པ་འཁོར་ལོའི་མུ་ཁྱུད་ལ་སོགས་པའི་རི་མོ་ཚོན་ཕྱེ་མ་སྣ་ལྔས་བྲི་བ་དང་། རིགས་ལྔའི་ལྷ་རྣམས་ཅི་རིགས་པར་ཁ་དོག་ལྔར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཞེས་འདུས་པའོ། ། ཞེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་ལུགས་མའམ། འཇིམ་པའམ་ཤིང་ལས་བྱས་པའམ་རི་མོར་བྲིས་པ་བཞག་པའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་པར་འཕྲུལ་ན་འདིར་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་གཞག་ཅེ་ན་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཞེས་འདུས་པའོ། །

"Stretch the cord for all the maṇḍalas" means that the cord should be stretched without omission in all directions of the maṇḍala. "Drive in stakes of acacia wood" means that the stakes should not be made of anything else but acacia; this is because all obstructors are suppressed by acacia stakes, and those stakes are required as the dhāraṇī for laying the lines. The meaning is that they should be driven in firmly and without wavering. "In all [directions], the threefold sequence is supreme" means that the outer perimeter should encircle all directions, and the beautiful colors should be applied in three layers. The outermost edge is to be encircled with blue, visualized as being like a mountain of iron. "The stakes are likewise" means that the outer perimeter is also to be encircled evenly, having been tied to the central stake. "What is to be done within that" means that inside that mountain perimeter, the seven golden mountain ranges are to be drawn with yellow pigment and fragrant scents. "With the five supreme colors" means that the patterns of the wheel’s rim and so forth are to be drawn with the five types of colored powder, and the deities of the five families are to be made in their respective five colors. "Vajra Hūṃ is the assembly" means that in the presence of the Blessed One, to the east, an image of Vajrapāṇi—whether cast, molded from clay, carved from wood, or painted—should be placed. If one asks, "Since Vajrapāṇi manifests in various forms for the sake of sentient beings, what kind of form should be placed here?" it is said: "Vajra Hūṃ is the assembly."

ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་རང་བཞིན་དུ་འདུས་པ་དེ་བཞུགས་པར་བྱས་ཏེ། དེའི་ཆ་ལུགས་ཀྱང་ཕྱག་བཞི་པ་ལ་གཉིས་ནི་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པའོ། ། གཉིས་ནི་མདའ་གཞུ་བསྣམས་པའོ། ། ཞབས་གཡས་གཡོན་གྱིས་ལྷ་ཆེན་པོ་སྤང་ཤུགས་མནན་པའོ། ། འདོད་དྲུག་གཅོད་པའི་ལྷ་རྣམས་དག། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་ཆེན་པོ་བཞི་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་དང་འཐབ་བྲལ་དང་དགའ་ལྡན་དང་འཕྲུལ་དགའ་དང་། གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་རྣམས་གསེར་གྱི་རི་བདུན་དང་། ནང་གི་རི་རབ་བར་འཁོར་ལོའི་ཕྱི་རོལ་རི་རབ་ཀྱི་ཞོལ་ལ་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱོགས་བཞིར་ནི་མགོན་པོ་འཕགས་སྐྱེས་པོ་དང་། ངལ་བསོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཅི་རིགས་པར་བཞག་དེའི་བར་དུ་ལྷ་ལྷག་མ་རྣམས་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་ཏེ་ཕྱིར་བྱུང་བ་དང་ནང་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ། རི་མོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་མ་བྱས་པར་འགོངས་ན་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་འགྱུར་གྱི་ཡིད་ཀྱིས་རི་མོ་ལ་སོགས་པ་བཏེག་ལ་འོག་ཏུ་འཛུལ་བར་བསམས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱི་སྔགས་གྱིས་ཤིག། གྲྭའི་རི་མོ་ལེགས་པར་འདོད། ། ཅེས་པ་གླིང་སོ་སོའི་གྲྭ་ཡོད་པ་རྣམས་ཟུར་ཕྱིན་པར་བྱའོ། ། གླིང་དེ་དག་གི་ནང་དུ་ཡང་བཅུད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་སོ་སོ་ན་ཇི་ལྟར་གནས་པའི་ཆ་ལུགས་བཞིན་དུ་བསོག་ཅིང་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་རྣམས་ཞེས་པ་གླིང་དེར་ཚངས་པ་དང་ལྷ་ཆེན་པོ་དང་དབང་པོ་དང་རྟོགས་འདོད་རྣམས་བྲིས་ཏེ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་གླིང་གི་དབུས་སུ་དབང་པོ་བཙུན་མོ་དང་བཅས་པར་བྲིའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་ལྷ་ཆེན་པོའོ། །

One should cause the nature of Vajrapāṇi to be absorbed into the nature of Vajra-hūṃkāra and remain there. As for his appearance, he has four arms: two are bound in the mudrā of Hūṃkāra, and two hold a bow and arrow. With his right and left feet, he tramples the great god Paṅshug. The deities who sever the six desires—the four great gods of the desire realm, as well as those of the Heaven of the Thirty-three, the Heaven Free from Strife, the Joyous Heaven, the Heaven of Delighting in Emanations, and the Heaven of Power over Others' Emanations—should be placed upon the seven golden mountains and the inner Mount Meru, on the outer rim of the wheel at the base of Mount Meru. In the four directions, one should place the Protector Virūḍhaka, Virūpākṣa, and so forth, as appropriate, and in the spaces between them, the remaining deities should be placed. Then, when exiting or entering the maṇḍala, if one steps over the drawings, mudrās, and so forth without performing the application of Vajravega, the samaya will be impaired. Therefore, one should mentally lift the drawings and so forth and imagine passing beneath them, and perform the rite with the mantra of Vajravega. "The corners of the drawings should be well-executed" means that the corners of each of the continents must be completed. Within those continents, one should arrange and draw the inhabitants exactly as they abide in their respective worlds. Regarding the phrase "the four such as Brahmā," one should draw Brahmā, Mahādeva, Indra, and Viṣṇu in those continents; in the center of the eastern continent, one should draw Indra together with his consort. Likewise, in Jambudvīpa, one should draw Mahādeva.

ནུབ་ཀྱི་བ་གླང་སྤྱོད་ཀྱི་གླིང་དུ་ཚངས་པ། བྱང་གི་སྒྲ་མི་སྙན་དུ་རྟོགས་འདོད་བཙུན་མོ་དང་བཅས་སུ་བྲིའོ། ། ཕྱིའི་རྡོ་རྗེ་རིགས་རྣམས་ཀྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་རི་ཁོར་ཡུག་གི་ནང་ལོགས་གླིང་རྣམས་ཀྱི་བར་དག་ཏུ་སྨོས་པའི་བར་སྣང་ལ་རྒྱུ་བའི་ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་བ་དང་ས་པ་དང་། ས་འོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤང་ཤུགས་ཉེ་བར་གཞག་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། སྒོ་སྲུང་བྲི་བར་བྱ་བ་ཡང་། ། ཞེས་པ་རི་ཁོར་ཡུག་གི་ཕྱི་རོལ་སྒོ་བཞི་བཏོད་དེ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཀྱོ་བ་དང་། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཞགས་པ་དང་། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ལྕགས་སྒྲོག་བྱང་ཕྱོགས་སུ་དྲིལ་བུའོ། ། ཁོར་ཡུག་གི་ཕྱི་རོལ་དུ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་བཞག་གམ། རི་མོར་བྲིའམ་སོ་སོའི་སར་ཐིག་ལེ་བཞག་སྟེ་དེའི་མཚན་མར་བསྡོས་པ་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཆོས་མིན་ཅན་ནི་བཞག་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་པ་ཡི་དྭགས་དང་ནད་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་འདབ་ཏུ་གཞག་པ་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་དང་། སེམས་ཅན་མང་པོ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་རྣམས་བསལ་བའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་མངོན་པར་སྤྱོད་པའི་ལས་བྱེད་པར་བསྒོས་ཏེ་གཞག་གོ། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་དུ་དགོད་པ། ། ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཆོད་པའི་བཤོས་དང་མར་མེ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་ཅི་འབྱོར་པ་རྣམས་གཞག་གོ། ། ཕྱིར་གྲུ་བཞི་པར་བྱ་བ་རྒྱུད་འདི་ལས་མི་འབྱུང་མོད་ཀྱི། དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱིའི་ཆོ་ག་བཤད་པ་ལས་འོག་བཞིའི་སྟེགས་བུ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་བ་དང་སྦྱར་ཏེ་གྲུ་བཞི་པོ་ནི་སྟེགས་བུར་བལྟའོ། །

In the western continent of Aparagoyānī, Brahmā; and in the northern continent of Uttarakuru, the deity Kāma with his consort should be drawn. Regarding the statement, "The maṇḍala of the outer Vajra family should be correctly drawn," this means that within the circular perimeter, in the spaces between the continents, all those who move in the sky, those on the earth, and those beneath the earth—those mentioned in the intermediate space—should be placed and arranged within the maṇḍala. Regarding the statement, "The gatekeepers should also be drawn," this means that four gates are opened on the exterior of the circular perimeter: the hook in the east, the noose in the south, the iron chain in the west, and the bell in the north. On the exterior of the perimeter, one should either place the forms of the hell beings and so forth, or draw them in a painting, or place a drop (bindu) in their respective locations and set them as their symbolic marks. Regarding the statement, "In order to place those who are non-dharmic," hungry ghosts, diseases, and so forth are placed on the outer petals of the maṇḍala; this is to eliminate those who harm the Three Jewels and those who harm many sentient beings, and thus they are placed there having been commissioned to perform wrathful activities. Regarding the statement, "To be arranged on the exterior of that," whatever offering materials such as food and lamps are available should be set out for the deities of the maṇḍala and so forth. Although making it square does not appear in this tantra, it should be understood as a square platform, in accordance with the general maṇḍala rituals which state that a four-tiered pedestal and so forth should be made.

གཞན་ཡང་ས་སྦྱང་བ་དང་མཚམས་བཅད་པ་དང་། བསྐྲད་པ་དང་། སྲུང་བ་དང་། ལྷ་སྤྱན་དྲང་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་འདིར་མ་སྨོས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་ཡོ་བྱད་དུ་དགོས་པ་རྣམས་ནི་དཔལ་དང་པོ་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱིའི་ཆོ་ག་དང་ཡང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་རྫོགས་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཞུགས་ཤིག་པར་བསྟན་པ་དེ་ལ་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་བདག་མོའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ལ་གུང་མོ་བསྒྲེང་སྟེ་སྤྱི་བོར་བྱས་མཛུབ་མོ་ལུས་སུ་བྱས། མཐེ་བོང་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་བྱའོ། ། དེའི་ཐོར་ཏོ་ལ་མེ་ཏོག་བཞག་སྟེ་སྔགས་འདི་བརྗོད་དེ་གཏོར་རོ། ། སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་ཀྱེ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བདག་བཞེས་ཤིག། ། གཟིགས་ཤིག་ཅེས་པ་སྟེ་ཧ་བཞི་སྨོས་པ་ནི་རིངས་པའམ་བཏུད་པར་བསྟན་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ནས་ཞེས་མི་ཤིགས་ཀྱི་མཚན་མ་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ནས་པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་གཞན་གོང་མ་བཞིན་དུ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱོ་བ་ཏང་གི་ཐབས་སུ་རྩེ་མོ་གུང་མོ་ལ་མི་གཞར་བར་དགུག་སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་རྫུ་འཕྲུལ་མང་པོ་ཟུང་ཤིག། ཁུག་ཅིག་ལྟས་ངན་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་མཉམ་ལྡན་པས། །

Furthermore, the purification of the site, the delimitation of the boundary, the expulsion [of obstructors], the protection, the invitation of the deities, the conferral of blessings, the offerings, and so forth are not mentioned here; however, the necessary requisites for the maṇḍala and other such items should be applied in accordance with the general maṇḍala rituals, such as the Śrīparamādya. Thus, once all the maṇḍala rituals are complete, the instruction for the Vajra Master himself to enter is given, beginning with the words "At the very beginning..." and so on. Regarding the phrase "having bound the mudrā of Vajradhātvīśvarī," this is the mudrā of the Mistress of the Vajra Expanse: join the vajra palms, extend the middle fingers and place them at the crown of the head, bend the index fingers into the body, and place the thumbs in the cross-legged position. Place a flower on the tips of those [fingers] and recite this mantra while scattering it. The meaning of the mantra is: "O Vajrapāṇi, please accept me! Look upon me!" The mention of the four has indicates urgency or prostration. Having entered the maṇḍala, in order to invoke the indestructible signs, it is said: "Then, having placed the right knee on the ground..." and so forth. Its mudrā is as described above, but the two index fingers are hooked like a hook, with the tips drawn toward the middle fingers without touching them. The meaning of the mantra is: "Seize the many extraordinary miraculous powers! Summon them!" This is for the purpose of being freed from ill omens. Then the vajra maṇḍala arises: "With the vajra garland in perfect union..." and so on.

ཞེས་བྱ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུར་ཚོན་སྣ་ལྔས་བྱ་ཞེས་འབྱུང་བ་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པའི་ཕྲེང་བ་ཆེ་ཆུང་མེད་པས་འཁོར་བར་བསྐོར་རོ། ། བརྟག་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེར་བདག་གམ་སློབ་མ་འཇུག་པར་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཆོ་ག་བཞིན་ནོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་སྲད་བུ་བྲེ་བ་དང་ཚོན་དགྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་སུ་བྱའོ། ། ཆོ་ག་ཡང་གོང་མ་དང་འདྲའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེར་ཞུགས་ནས་རེ་ཞིག་ལག་པ་གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་གསོར་ཞིང་། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པ་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཟངས་སམ་གསེར་དངུལ་ལམ་ལྕགས་ལ་རྒྱས་པའམ་ཞི་བའམ་དབང་ངམ་མངོན་པར་སྤྱོད་པ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་བྱ་སྟེ་ལག་པ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དུ་བྱས་ལ་གཤིབས་པས་རྡོ་རྗེ་དེ་བཟུང་ལ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པ་དེས་རྡོ་རྗེ་འགུལ་གྱི་བར་དུ་བཟླས་སོ། ། སྒྲུབ་པ་དེ་ཡང་སྔར་བསྙེན་པ་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། མཚན་མས་བསྙེན་པ་ནི་བཀའ་ལུང་ཐོབ་པ་དང་འོད་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། གྲངས་ཀྱི་བསྙེན་པ་ནི་ཡི་གེའི་འབྲུ་རེ་རེ་ཞིང་འབུམ་བཟླས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དུས་ཀྱི་བསྙེན་པ་ནི་ལོ་འམ་ཟླ་བ་འམ་ཞག་དུས་ཀྱིས་བསྙེན་པར་བྱ་སྟེ་དེ་གང་ཡང་རུང་བས་སྔར་བསྙེན་པ་བྱས་ནས་གཟོད་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པའོ། ། སྔར་མཉེས་པ་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་མ་བྱས་པར་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །

Regarding the statement, "In the context of the great maṇḍala, it should be made like a wheel of Dharma using five colors," this refers to the vajra maṇḍala, which is surrounded by a garland of three-pointed vajras of uniform size. "It should be examined" means that it should be done in that manner. One should enter it as either the master or the disciple according to the ritual of the great maṇḍala. The activities of the maṇḍala, such as stretching the lines and applying the colors, should be performed; the ritual is also the same as the one mentioned above. Having entered that maṇḍala, for a while one should brandish the vajra with the right hand and recite the previously mentioned essence mantra of the Victory over the Three Worlds. Then, one should fashion a vajra from copper, gold, silver, or iron, according to the requirements of the activity—whether for enrichment, pacification, magnetizing, or wrathful action. Holding that vajra with both hands joined in the vajra-fist, one should recite the previously mentioned essence mantra, beginning with "Oṃ sumbha," until the vajra vibrates. Furthermore, that accomplishment involves the three types of prior service (sevā): service by signs, which includes receiving the oral instructions and the appearance of light; service by number, which is reciting each syllable of the mantra one hundred thousand times; and service by time, which is to perform the service for a year, a month, or a number of days. Having first performed whichever of these is appropriate, one then enters the stage of accomplishment. Without first having pleased [the deity] and made the mind serviceable, accomplishment will not occur.

དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་གོང་དུ་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ཚང་བར་བྲིས་ནས། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་མ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་གཉིས་འཇུག་པ་འདྲ་སྟེ། དང་པོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་གོང་དུ་སྨོས་པ་བཅིངས་ལ་དེ་མེ་ཏོག་བོར་ནས་ཕྱག་རྒྱ་དེ་བཀྲོལ་ཏེ། ལག་པ་གཡས་པར་རྡོ་རྗེ་བཟུང་ལ་གཡོན་པས་དྲིལ་བུ་གསིལ་ལོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བཅུག་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལ་བགོ་བ། དམ་ཚིག་ཐོབ་པ་རྟག་ཏུའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཁྱོད་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ཞུགས་པས་ན་རྟག་ཏུ་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་དྲིལ་བུའི་སྒྲ་མི་རྟག་པ་བཞིན་དུ་འདུས་བྱས་དེའི་རང་བཞིན་ཡང་མི་རྟག་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་སྟེ་དམ་ཚིག་ལས་འགལ་བར་བྱས་ན་རྡོ་རྗེ་འབར་བས་ལུས་སྲེག་པར་འགྱུར་རོ། ། ཇི་ལྟར་འགལ་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན་དེ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་བདག་གོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་དད་ཅིང་མོས་པའི་སེམས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཚེ་འདི་ལ་སྤངས་པར་གྱུར་ན་རྡོ་རྗེས་བསྲེག་གོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་གསོལ་བ་སྤངས་པ་དང་། སྔགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་དང་དམ་ཚིག་སྤངས་པ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདོད་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་སྤངས་ན་ཉེས་པ་གོང་མ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་སྔགས་འདིས་བསྔགས་པའི་སྤོས་ཆུ་བླུད་དེ། སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་དམ་ཚིག་ལས་ཉམས་ན་གནོད་པར་གྱུར་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །

Then, regarding the statement "the samaya maṇḍala arises," one should draw the entire great maṇḍala in its complete form, just as it appeared above, and place the respective hand-symbol mudrās of the deities. Then, the master and the disciple enter the maṇḍala in a similar manner. First, the master binds the Vajradhātrī mudrā as mentioned above, casts the flower, and releases that mudrā. Holding a vajra in the right hand and ringing a bell with the left, he then admits the disciple in the same way. The master then addresses the disciple: "You have always possessed the samaya," and so forth. By entering this maṇḍala, you are always endowed with the samaya. Just as the sound of a bell is impermanent, it is shown that the nature of conditioned phenomena is also impermanent. If you should violate the samaya, your body will be burned by a blazing vajra. If you ask how it is that violating it leads to such a result, it is said: "If you abandon the Vajradhara," which refers to myself. If you abandon the mind of faith and devotion toward Vajrapāṇi in this life, you will be burned by the vajra. Likewise, if you abandon taking refuge in the Three Jewels, abandon the mantra vows and samaya, or abandon the nature of the desired bodhicitta, the faults will occur as described above. Then, having given the disciple scented water consecrated with this samaya mantra, the meaning of the mantra is: "If you fall from the samaya, you will be harmed."

དེ་ནས་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་ལྷའི་སྐུ་རྣམས་ལུགས་སུ་བྱས་པའམ་རི་མོར་བྲིས་པ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སློབ་དཔོན་དག་སྔར་ཞུགས་ལ་དེ་ནས་སློབ་མ་བཙུད་དོ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཇི་ལྟར་རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ལས་བསླབ་པར་བྱའོ། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་སུ་བྱ་བ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་འདིར་ནི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང་། སྲེག་པའི་དངོས་པོ་མདོ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་གྱི་ལྷ་སྤྱན་དྲང་བ་དང་། མེ་ལྷ་དགུག་པ་དང་། བགེགས་བསལ་བ་དང་། ཐབས་ཀྱི་ས་སྦྱང་བ་དང་། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་ལ་འདིར་མ་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་སྤྱིའི་ཆོ་ག་རྒྱུད་གཞན་ལས་འབྱུང་བ་དག་དང་སྦྱར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཐབ་གྲུ་བཞི་བྱས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཐབ་དེར་ཞི་བ་དང་། རྒྱས་པ་ཀུན་ཀྱང་བྱར་རུང་བ་སྐད་དུ་བཤད་མོད་ཀྱི་གཙོ་བོར་ནི་ཞི་བའི་ལས་ལ་སྦྱར་བ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤར་ཕྱོགས་སུ་གཟིགས་པའི་སྤྱན་སྔར་ཐབ་དེ་བྱས་ལ་སྔགས་པ་བྱང་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ཏེ་སྒྲུབ་པོ་གཡོན་པས་བདག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་པ་ལ་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དགུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་རང་གི་གནས་ནས་བསྐྱོད་ནས་འདིར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་དང་། གཤེགས་ནས་གང་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་འདོད་པ་དེར་གཞུག་པ་དང་བཅུག་ནས་དམ་ཚིག་གིས་མི་འགྱུར་བར་བཅིངས་པ་དང་།

Then, regarding the statement "the activity maṇḍala arises," one should draw it according to the great maṇḍala and place the forms of the deities, whether cast in metal or painted. The masters should enter the maṇḍala first, and then the disciples are admitted. The master should train in the activities exactly as they appear in the tantra. Regarding the activities of the fire ritual (homa) that appear below, only the results of the activities and the substances to be burned are briefly shown here; the rituals required as branches of the fire ritual—such as inviting the deities, summoning the fire god, clearing away obstructors, purifying the site of the hearth, and making offerings—are not mentioned here and should be combined with the general rituals found in other tantras. Regarding the statement "having made a square hearth in the presence of the Blessed One," although it is explained that all activities, such as pacifying and enriching, may be performed in that hearth, it is primarily applied to the activity of pacifying. Having made that hearth in the presence of the Blessed One who is facing the east, the practitioner faces north; the performer, with the left hand, binds his own mudrā—this refers to Vajrapāṇi’s own mudrā, the vajra-fist. Then, regarding "summoning all the Blessed Tathāgatas," this means requesting all the Buddhas and Bodhisattvas of the maṇḍala to move from their own abodes and come here; having arrived, they are to be made to enter the place where one desires them to bestow blessings; and having entered, they are bound by the samaya so that they do not depart.

བདག་རང་གི་ལྷར་འདོད་པར་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བར་བསྟན་པའོ། ། སྟོད་གཡོགས་སྦྱར་མ་ལྟར་བགོས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟོད་གཡོགས་པའི་ཆོས་གོས་ཆེན་པོ་ཟླུམ་པོར་བགོ་བའི་ཐབས་སུ་ཞུ་ལུབ་ཏུ་གཡོགས་ཏེ་ལག་པ་གཉིས་འོག་ནས་ཕྱུང་བ་ལ་ལས་སུ་བྱའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བཟླས་པ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་བཟླས་པའོ། ། འཁོར་ལོ་ལྟ་བུའི་ཐབ་ནི་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུར་ཟླུམ་པོར་བྱས་ལ་ནང་དུ་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུའི་མཚན་མ་གཞག་གོ། ། གཡས་གཡོན་གྱིས་སྲེག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་གཡས་གཡོན་གཉིས་ཀས་བསྣོལ་ཞིང་བསྲེག་གོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གཡོན་དུ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཐབ་བྱས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཐབ་ནི་ཆུ་རིང་དུ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་བྱས་ལ་ནང་དུ་རྡོ་རྗེའི་མཚན་མ་གཞག་པའོ། ། སྟོད་གཡོགས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཀུན་བཅིངས་པ་ནི། སྟོད་གཡོགས་ཀྱི་རས་ཀྱིས་ཕྲག་པ་གཡས་གཡོན་གཉིས་ཀ་སེ་རལ་ཁར་བྱས་ཏེ། བྲང་དུ་རྒྱ་གྲམ་ཡོད་པར་བཅིང་ངོ་། ། ཡམ་ཤིང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བ་དང་། རྒྱས་པ་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་རིགས་པའི་ཡམ་ཤིང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སོ། ། འབར་བའི་ཕྲེང་བ་འཛིངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་ལྕེ་འཛིངས་པར་འབར་ཞིང་བོད་པ་ལ་བྱའོ། ། རོ་ཐམས་ཅད་བསྲེགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་མངར་པོ་དང་སྐྱུར་པོ་དང་ཁ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནས་ཡོ་བྱད་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དག་ཏུ་ཞུགས་ནས་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་རྣམས་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །

This teaches the performance of the fire offering in order to bring under one's power the deity one wishes to take as one's own. Regarding the phrase "having donned the upper garment like a wrap," this refers to the method of donning the great upper robe (saṃghāṭī) by wrapping it circularly and then pulling both hands out from underneath to perform the ritual action. "Recitation of meditative concentration" refers to mental recitation. "The hearth like a wheel" means making it circular like a wheel and placing a wheel-like symbol inside. "Burning with the right and left" means crossing both the right and left hands and burning. These were spoken for the sake of accomplishing the summoning, entering, and so forth of Vajrapāṇi himself; thus it says, "having made a hearth like a vajra to the left of the Blessed One." "The hearth like a vajra" means making it long like a vajra and placing a vajra symbol inside. "Binding all the limbs of the upper garment" means making the cloth of the upper garment into a sash across both the right and left shoulders, binding it so that it forms a cross on the chest. "With all the fuel wood" means with all the appropriate fuel wood for pacifying, increasing, and magnetizing. "Entangled garland of flames" refers to the tongues of fire burning and flickering in an entangled manner. "Having burned all flavors" refers to sweet, sour, bitter, and so forth. "Then the requisites shall be explained" means that having entered those maṇḍalas, the causes for accomplishing the attainments shall be explained. This is the meaning.

དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་གྱུར་ནས་བསྒྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བ་སྟེ། དེར་ཞུགས་ནས་དམ་ཚིག་ཅན་དུ་གྱུར་པས་སྔགས་བསྒྲུབ་པར་རིགས་ཀྱི། དམ་ཚིག་མེད་པ་ནི་སྔགས་བསྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་ཏུ་མི་དབང་ངོ་། ། དམ་ཚིག་སྤངས་པར་གྱུར་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ནས་ཀྱང་དམ་ཚིག་མི་སྲུང་བ་སྟེ། སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་དམ་ཚིག་དཔལ་དམ་པ་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལས་འབྱུང་བ་དང་། རིགས་བཞི་སོ་སོའི་དམ་ཚིག་ཐ་དད་པ་རྣམས་སྤངས་ཏེ་མ་བསྲུངས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མི་འགྲུབ་བོ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱ་སྟེ། གྲུབ་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དང་ལས་རྣམ་བཞི་བསམས་བཞིན་དུ་འབྱོར་པར་གྱུར་པ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འགྲུབ་པའོ། ། གསང་བ་ཡང་དག་མི་ཤེས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མི་འགྲུབ་ཅེས་གོང་མ་དང་སྦྱར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་གསང་བའི་དེ་ཁོ་ན་མི་ཤེས་པས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མི་འགྲུབ་པོ། ། གསང་བ་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན་འདོད་པ་མི་སྤང་ངོ་ཞེས་གོང་དུ་སྨོས་པ་སྟེ་འདོད་པ་དེ་ཡང་གང་ལ་བྱ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་སེམས་དཔའ་འདོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཞན་ཡང་གསང་བ་ནི་ཀུན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་ཡང་དག་པ་མི་ཤེས་པའོ། །

Regarding the statement, "Having seen all the maṇḍala rituals, one shall accomplish [the practice]," the primary cause for the attainments that follow is the vision of the maṇḍala. Having entered it and become a holder of the samaya, it is appropriate to accomplish the mantra; one who lacks the samaya is not authorized to engage in the accomplishment of mantra. "Having abandoned the samaya" refers to those who, even after entering the maṇḍala, do not guard the samaya. If one abandons and fails to guard the general samaya of all mantras as it appears in the Śrīparamādya and other sources, as well as the distinct samayas of the four families, Vajrapāṇi will not be accomplished. One must please Vajrapāṇi in various ways; the accomplishment of Vajrapāṇi is the intentional attainment of the three types of siddhis and the four activities. Regarding the phrase, "By not knowing the secret correctly," this is to be connected with the previous statement that Vajrapāṇi is not accomplished. Because one does not know the reality of the secret body, speech, and mind of the Blessed One Vajrapāṇi, Vajrapāṇi is not accomplished. What is that secret? It is what was mentioned above: "One should not abandon desire." If one asks what that desire refers to, it is "the Blessed One, the Bodhisattva, is desire," and so forth. Furthermore, the secret is not to be known by everyone, as it is not within their sphere of experience. What is that? It is the failure to know the reality of the selflessness of persons and phenomena.

གཞན་ཡང་ཡང་དག་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་རྒྱུད་འདིར་དེ་ཁོ་ན་བཅུ་དྲུག་གི་དོན་སྨོས་པ་དེ་ཉིད་གསང་བ་སྟེ་དེ་མ་ཤེས་པར་མི་འགྲུབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་སེམས་དཔའ་འདོད་པའོ། ། ཞེས་གོང་དུ་འདོད་པ་མི་སྤོང་ངོ་ཞེས་བཤད་པ་འདོད་པ་ཉིད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་འདོད་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འདོད་པ་རྣམས་ལྔས་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བའི་རྒྱུ་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ལྔ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། འདོད་པ་དེ་ཉིད་ཆགས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱ་བ་དང་གྲོལ་བར་བྱ་བ་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་གཞན་གྱིས་མི་ཤིགས་ཤིང་དངོས་པོ་གཞན་ལ་དེས་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུ་རྟག་ཏུ་ཆགས་པ་ནི་དེ་ལ་སྒོམ་ཞིང་སེམས་དཔའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ཁོ་ན་བཅུ་དྲུག་མི་ཤེས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་བསྒྲུབ་པར་མི་བྱའོ། ། དེ་ཁོ་ན་མ་མཐོང་བས་དངོས་པོ་ཅི་ལ་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་ཅན་གྱིས་ནི་གྲུབ་པ་མི་འཐོབ་པོ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་རས་ལ་སྐུ་གཟུགས་བྲིས་པའི་མདུན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། སྐུ་གཟུགས་བྲི་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གསེར་གྱི་ཁ་དོག་རས་ལ་བྲི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །

Furthermore, "authentic" refers to suchness. In this tantra, the meaning of the sixteen suchnesses is described as the secret; the point is that without knowing them, one will not achieve accomplishment. "The Blessed One is the desire of the Sattva." As explained above, "desire is not to be abandoned," the desire itself is the nature of the Blessed One Vajrasattva. Why is it called "desire"? Just as the five objects of desire, such as form and so forth, act as the cause of happiness for all sentient beings in the desire realm, the nature of the wisdom of all Buddhas, Vajrasattva, is also the cause of the great mundane and supramundane bliss of all sentient beings. Because it is similar to the five objects of desire, it is called "desire." That very desire is also "attachment," because it is attached to the maturation and liberation of sentient beings. That very desire is also "vajra," because it is the wisdom that takes emptiness as its object; it is a vajra because it cannot be destroyed by others and because it destroys other entities. Constant attachment in that manner is the meaning of "Sattva" through meditation upon it. Therefore, one should not attempt to accomplish this maṇḍala without knowing the sixteen suchnesses. Without seeing suchness, one will have doubts regarding any entity, and those with doubts do not attain accomplishment. For the time being, one should perform the practice before an image painted on cloth. Regarding the ritual for painting the image, it is said: "The Blessed One, golden in color, should be painted on cloth," and so forth.

རས་ཀྱི་ཆོ་ག་འདིར་ཞིབ་ཏུ་མ་གསུངས་ཀྱང་སྤྱིའི་ཆོ་ག་འབྱུང་བ་དང་སྦྱར་ཏེ་རས་སར་པ་ཁ་ཚར་མ་བཅད་པ་མ་དྲལ་མ་བཙེམས་པ་སྐྲ་དང་སྤུ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་གཏོགས་པ་མེད་པ་ལ་རི་མོ་མཁན་གསོ་སྦྱོང་གི་ཁྲིམས་བླངས་པས་བྲིའོ། ། སྤྱན་རས་གཟིགས་གཡས་ཀྱི་ཐོག་མར་བྲི་སྟེ་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ཞིང་ཕོངས་པ་ལ་ཉིན་རེ་ཞིང་དུས་གསུམ་དུ་ཉུལ་ཞིང་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་རས་གཟིགས་སོ། ། འཇམ་ཞིང་མཉེན་པའི་ཆ་ལུགས་ཅན་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ན་དགོས་སུ་བྱ་བའི་དཔལ་དང་ལྡན་པས་ན་འཇམ་དཔལ་ལོ། ། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའམ་སྟོང་པ་ཉིད་མ་སྐྱེས་མི་འགགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་རོ་སྙམ་པའི་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་མཐུ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་གསང་བ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སྟེ་གསང་བ་གསུམ་གྱི་དོན་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པར་དགོངས་པ་ནི་བྱམས་པའོ། ། ནམ་མཁའ་ལས་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པས་ནམ་མཁའ་མཛོད་དོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་རྫུས་ཏེ་སྐྱེས་པས་ན་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་སྟེ་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་འདིར་སྐྱེ་གནས་སུ་བསྟན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ལག་པ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དུ་བཅིངས་པ་ལས་ལག་པ་གཉིས་རྒྱབ་སྤྲད་དེ་མཐེའུ་ཆུང་སྦྲེལ་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་སོ་སོར་བསྒྲེང་སྟེ་སྙིང་གར་གཞག་པའོ། །

Although the ritual for the cloth is not explained in detail here, it should be performed in accordance with the general ritual. One should paint on a new cloth that has not had its fringes cut, is not torn, and has not been sewn, and which is free from any parts of sentient beings such as hair or fur. The artist should have taken the vows of the poṣadha. First, one should paint Avalokiteśvara. He is called Avalokiteśvara because he surveys and looks upon sentient beings who are suffering and destitute three times every day. Mañjuśrī is so called because he possesses a gentle and supple appearance and is endowed with the glory that is specifically required throughout the entire world. He is called Dharmacakra-pravartana because, as soon as he generates the mind of awakening with the thought, "I shall turn the wheel of Dharma—the four noble truths or the emptiness that is unborn and unceasing"—he possesses the power to turn the wheel of Dharma. Vajramuṣṭi is the union of the body, speech, and mind secrets of all the Buddhas; it is the meaning of possessing the significance of the three secrets. Maitreya is so called because he intends to benefit all sentient beings. Gaganagañja is so called because he has attained the meditative absorption (samādhi) that produces all necessities from space. Ākāśagarbha is so called because he was miraculously born in the expanse of space; here, the term "essence" (garbha) is taught to mean "place of birth." The mudrā of Vajra-Hūṃkāra is formed by binding both hands in vajra-fists, joining the backs of the hands, linking the little fingers, and extending the two index fingers individually, then placing them at the heart.

གཡོན་པས་ནི་མེ་ཏོག་གཞུ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱག་གཡོན་པས་ན་མེ་ཏོག་གིས་བརྒྱན་པའི་གཞུ་དང་མདའ་བསྣམས་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདོད་པའི་རང་བཞིན་བས་ན་མེ་ཏོག་དང་ལྡན་པར་བཤད་དེ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་རྟགས་ཏེ་གཞུ་ནི་ཐབས་སོ། ། མདའ་ནི་ཤེས་རབ་བོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ལ་མི་གནོད་པས་ན་མེ་ཏོག་དང་ལྡན་པའོ། ། གཞན་དག་འཆད་པ་འདོད་པའི་ལྷའི་ལག་ཆ་མདའ་གཞུ་སྟེ་དེ་བཅངས་པ་ནི་འདོད་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ནི་འདོད་པ་དང་ཁྲོ་བའི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འཛུམ་པ་དང་བཞད་པའོ། ། ཁྲོ་བའི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་དང་ཁྲོ་བར་བཅས་པའོ། ། དེ་ནས་རི་མོ་དེའི་སྤྱན་སྔར་བཟླས་ཤིང་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་པ། དེ་ནས་ཆོས་ཞག་གཅིག་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཟླས་པའི་ཚེ་སྤྱན་དྲང་བ་དང་། བགེགས་བསྐྲད་པ་དང་། མཆོད་པ་བསང་བ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཟླས་པའི་ཆོ་ག་གཞུང་གཞན་ལས་འབྱུང་བ་རིམ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པར་བྱས་ཏེ་སྒྲུབ་པ་པོ་ཉིན་རེ་ཞིང་བརྒྱ་སྟོང་བཟླས་པ་ནི་དུས་གཉིས་སམ་དུས་གསུམ་དུ་བཟླས་ཏེ། སྤྱིར་བརྒྱད་སྟོང་གཉིས་འབུམ་བཟླས་པར་བགྱིའོ། ། ཟས་གཙང་མ་ཡིད་བཞིན་དུ་ཟོས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་གཙང་མ་ནི་ཤ་དང་ཆང་དང་སྒོག་བཙོང་ལ་སོགས་པས་སྦགས་པ་བཟའ་བར་མི་རིགས་པས་སྤང་བར་བྱའོ། ། ཡིད་བཞིན་དུ་ཟོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཙང་མའི་ནང་ན་གང་འདོད་པ་ཟོས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

With the left, a flower-bow: this means that in his left hand he holds a bow adorned with flowers and an arrow. Because the Blessed One is of the nature of desire, he is described as possessing flowers; this is a sign of being endowed with method and insight, where the bow is method and the arrow is insight. Because he does not harm sentient beings with it, it is adorned with flowers. Others explain that the bow and arrow are the implements of the deity of desire, and holding them demonstrates his nature of desire. Vajrapāṇi smiles and laughs to demonstrate his nature of desire and wrath. He bares his fangs and is wrathful to demonstrate his nature of wrath. Then, the ritual for recitation and accomplishment in the presence of that painting is taught, beginning with the words, "Then, starting from the first day of the dharma," and so forth. At the time of recitation, one should perform the invitation, the expulsion of obstructors, the purification of the offerings, the consecration, the conferral of empowerment, and so on. Regarding the yoga of the Great Seal and so forth, one should perform the ritual of recitation in detail according to the sequence found in other texts. The practitioner should recite one hundred thousand times each day, reciting at two or three sessions; in total, one should recite two million eight hundred thousand times. Regarding the phrase, "eating pure food according to one's wish," "pure" means that one should avoid and not eat food contaminated by meat, alcohol, garlic, onions, and the like. "Eating according to one's wish" means eating whatever one desires from among the pure foods.

བཟླས་པའི་སྔགས་ནི་གོང་དུ་སྨོས་པའི་ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་ལས་རྣམས་འགྲུབ་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནོར་བཙལ་བ་དང་གདོན་བསྐྲད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ་ཆོ་ག་གོང་མ་བཞིན་དུ་ཟླ་བ་གཉིས་བཟླས་ན་རྒྱས་པ་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་འགྲུབ་པོ། ། ཟླ་བ་ལྔས་ནི་ཡིད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བར་འགྱུར་བའོ་ཞེས་སྣང་བར་འདོད་ན་ཡང་སྣང་ངོ་། ། ཟླ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཞེས་པ་ཆོ་ག་གོང་མ་བཞིན་དུ་ཟླ་བ་བརྒྱད་བཟླས་ན་ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པར་རང་གི་གནས་ནས་གར་དགོས་པར་དགུག་པ་དང་། བཀུག་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་གར་དགོས་པར་གནས་སུ་བཞུགས་པ་དང་གནས་སུ་བཅུག་ནས་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པས་རང་དབང་དུ་མི་གཏོང་བར་བཅིང་བ་དང་བཅིངས་ནས་བདག་གི་དབང་དུ་འགྱུར་ཏེ་ལས་བྱའོ། ། ཆོ་ག་ཀུན་བསྒོའོ། ། ཟླ་བ་བཅུ་གཅིག་གིས་ནི་ས་བཅུ་གཅིག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་འཐོབ་པོ་ཞེས་པ་ཀུན་དུ་སངས་རྒྱས་པའི་ས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་འཐོབ་པོ། ། ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཀུན་དུ་སངས་རྒྱས་པའི་ས་པས་གོང་དུ་བཤད་དོ། ། ཡང་གཅིག་ཏུ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དང་པོ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིན་པས་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཏུ་ཡང་བཤད་དོ། །

The mantra for recitation is the one previously mentioned, beginning with oṃ sumbhani and so forth. Regarding the phrase "to accomplish external activities," this refers to seeking wealth, expelling malevolent spirits, and the like. By means of the two hūṃs, all activities will be accomplished. This means that if one performs the yoga of the Great Seal of Hūṃkāra and recites the mantra for two months according to the aforementioned ritual, activities such as enrichment and magnetizing will be accomplished. By means of five months, one will become visible or invisible at will; thus, if one desires to appear, one will appear. By means of eight months—meaning if one recites for eight months according to the aforementioned ritual—one can summon gods, humans, and others from their own abodes to wherever is necessary. Having summoned them, one establishes them in whatever place is required, such as the maṇḍala. Having established them in their place, one binds them so they cannot be released from their commitment (samaya) and the like, and having bound them, they come under one's own power and one performs the activity. All the rituals are thus performed. By means of eleven months, one attains the eleventh ground, the ground of a Buddha; this means one attains the Form Body (rūpakāya) of the ground of universal Buddhahood. By means of twelve months, one becomes a Vajra Holder; since Vajrasattva himself is the essence of the Great Vairocana, the wisdom of all Buddhas, he is explained as being above the ground of universal Buddhahood. Furthermore, since Vajrasattva is the very first of all beings, he is also explained as the supreme of all.

དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་གཞན་ཏེ་ཞེས་པ་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟ་བུའི་རས་ལ་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་ར་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟ་བུ་བྲིས་ལ་དེའི་ཐད་ཀོར་དུ་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་དང་བར་སྣང་ལ་སྤྱོད་པའི་ཉི་མ་ལ་སོགས་པ་དང་། ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་དང་ས་འོག་མའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐོར་བ་བྲིས་ལ། དེ་ནས་དེའི་སྤྱན་སྔར་བཟླས་པའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པར་བྱས་ལ་བདག་རང་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་གནས་ནས་ཅི་ནུས་པ་གྲངས་མེད་པར་བཟླས་ཏེ་ཟླ་བ་གཅིག་ལོན་ནས་ཚེས་ཉི་ཤུ་དགུའི་མཚན་མོ་མཆོད་པ་ཁྱད་པར་དུ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་པོ། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་གཞན་འབྱུང་སྟེ། ། ཞེས་པ་རས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་ར་དེ་བཞིན་དུ་དབུས་སུ་བྲིས་ནས་མཐའ་མ་ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་ཏུ་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་བཙུན་མོ་གསེར་མདངས་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་རྣམས་ནས་ཀླུའི་ཆུང་མའི་བར་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་བྲིས་ལ། རང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་འཁོར་ལོ་དང་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ལག་ན་ཐོགས་ཤིང་ཕྱག་རྒྱ་མངོན་དུ་ཕྱུངས་ཏེ་མི་སྡུག་པའི་གཟུགས་བྲིའོ། ། འདི་ནི་རྟོག་པ་འདིར་བྲིས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་འདི་ལྟ་བུའི་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་གཟུགས་འདི་ནི་རྟོག་པ་ལས་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུའི་འཇིགས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་འབྱུང་བར་སྔ་ནས་ཞེས་པ་ན་འདིས་ནི་མི་འཇིགས་སོ་སྙམ་དུ་བསམ་མོ། །

Then, regarding the other practice: on a cloth as previously described, one should draw Vajra Hūṃkāra in the center as mentioned above. Around him, one should draw the great gods and other vidyārājas, the sun and others who move in the atmosphere, and the gods of the celestial and subterranean realms surrounding him. Then, having completed the ritual of recitation in his presence, one should abide in the yoga of the mahāmudrā of Hūṃkāra and recite as many times as possible for one month. On the night of the twenty-ninth day, having performed the offerings especially completely, one should perform the accomplishment. Then, another practice arises: on a cloth, one should likewise draw the Blessed One Vajra Hūṃkāra in the center. Around the perimeter, one should draw the forms of all the goddesses, from the consorts of the great gods such as Suvarṇaprabhā and so forth, down to the wives of the nāgas. They should be depicted holding their respective mudrās, such as the wheel and the vajra, and with their mudrās clearly manifested, they should be drawn in a terrifying form. "This is just as it is drawn in this ritual manual" means that one should think, "I am not afraid of this," considering that such a terrifying form as this is exactly what is described in the ritual manual.

དེ་ནས་ཆོ་ག་གཞན་ཏེ་རས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་ཞེས་པ་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟ་བུ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་ར་ཕྱག་བཞི་པ་བྲིས་ཏེ་ཉིན་རེ་ཞིང་བརྒྱ་སྟོང་དུ་བཟླས་ན་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་ལོན་པའི་ནུབ་མོ་ཐ་མ་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་འཐོབ་པོ། གཞན་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྤྱན་སྔར་འབུམ་ཟློས་ཤིག་དེ་ལྟར་བསྙེན་པ་བྱས་ནས་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་མཛད་དོ། ། ཅི་འདོད་པར་ཡམ་ཤིང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཞེས་བཞི་པ་དང་རྒྱས་པའི་ཡམ་ཤིང་གང་ཡང་རུང་བ་སྔགས་ལ་ཅི་འདོད་པ་ལས་བསྲེག་གོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྲིས་ལ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་ར་ལས་གོང་མ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་དེའི་སྤྱན་སྔར་ལོ་གཅིག་གི་བར་དུ་ཅི་ནུས་གྲངས་ངེས་པ་མེད་པར་མང་དུ་ཟློས་ཤིག། དེ་ནས་ནུབ་གཅིག་སྨྱུང་སྟེ་མཚན་ཐལ་བྱུང་བ་སྒྲུབས་ན་གྲུབ་པ་མཆོག་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་ར་ཉིད་ཀྱིས་སྩོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱན་སྔར་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་ཞེས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རི་མོར་བྲིས་པའི་སྤྱན་སྔར་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བདག་རང་བྱས་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་བཅིངས་ནས་བཟླས་སོ། ། རིག་པས་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བར་འདོད་ན་ཞེས་པ་རིག་པ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་བྱའོ། །

Next is another ritual: having painted the Blessed One upon a cloth in the same manner as previously described, one should paint the Blessed One Vajra-Hūṃkāra with four arms. If one recites [the mantra] a hundred thousand times every day, on the final night of the twelfth month, one will attain the state of Vajradhara himself. Furthermore, one should recite [the mantra] one hundred thousand times in the presence of Vajrapāṇi, the object of accomplishment. Having performed the preliminary service in that way, Vajrapāṇi will perform all activities, such as pacifying and enriching. Regarding the phrase "with all sacrificial wood as desired," one should burn any sacrificial wood appropriate for pacifying or enriching, reciting the mantra as much as desired. Then, regarding the phrase "having written Vajra-Hūṃ," one should write Vajra-Hūṃkāra as before and recite it many times before him for one year, without a fixed number but as much as possible. Then, if one practices for the entire night after fasting for one night, Vajra-Hūṃkāra himself will bestow the supreme accomplishment and so forth. Regarding the phrase "in the presence of the Blessed One Tathāgata, having bound the mudrā of Vajra-Hūṃ," one should visualize oneself in the yoga of the Great Mudrā of Vajra-Hūṃkāra in the presence of Vairocana, who has been painted in a drawing, and recite while also binding the hand mudrā of that very deity. Regarding the phrase "if one wishes to be empowered by the vidyā," "vidyā" refers to the deities of the mantra.

ཨོཾ་སུམྦྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པས་མར་ལ་བསྔགས་ཤིང་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱི་བོ་ནས་བླུགས་ཤིང་དབང་བསྐུར་བ་བྱས་ན་དེའི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཕྱི་ནང་གི་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་འགྱུར་ཏེ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བ་འཐོབ་བོ། ། ཕྱག་གཉིས་བརྐྱང་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་སྐུ་གཟུགས་ཕྱག་བཞི་པ་གོང་མ་བཞིན་ལས་ཕྱག་གཉིས་ན་རྡོ་རྗེ་རེ་རེ་བསྣམས་ཏེ། ཕྱག་ཐད་ཀར་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་བརྐྱང་བ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་གྱེན་དུ་བརྐྱང་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་ཀྱང་གྱེན་དུ་བརྐྱང་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་བྱའོ། ། གཟུགས་དེ་ཞིགས་ཀྱི་བར་དུ་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པ་བཟླས་ཤིང་བཀྲུའོ། ། ཡིད་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་འདོད་པ་ན་མི་སྣང་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གཡས་པར་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ལ་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་པ་སྙིང་གར་གཞག་པའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་མཐོ་རིས་དང་ནམ་མཁའ་དང་རྩིག་པ་དང་རི་ལ་སོགས་པར་ཐོགས་པ་མེད་པར་འགྲོའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་གྲུབ་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ཀུན་ཀྱང་དོན་དེ་ལྟར་བལྟའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བར་དུས་གསུམ་དུ་ཁྲུས་བྱས་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གོང་དུ་སྨོས་པ་རྣམས་སུ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཞུགས་ནས་དམ་ཚིག་ཅན་དུ་གྱུར་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་གོང་དུ་སྨོས་པ་ཉིད་དོ། །

If one consecrates butter with the essence mantra beginning with oṃ sumbha as mentioned above, and pours it over the crown of the image while performing the empowerment, then as a result concordant with that cause, one will become the master of all outer and inner mantra deities and attain a state equal to Vajrapāṇi. Regarding the phrase "extending both arms and holding a vajra": this refers to the four-armed form of Vajra-Hūṃkāra as described previously, holding a vajra in each of the two arms, with the hands extended straight upward. Similarly, regarding "extending the arms," just as the arms of Vajra-Hūṃkāra are extended upward, the arms of Vairocana should also be extended upward while holding a vajra. One should recite the aforementioned essence mantra and wash the image until it is worn away. The phrase "according to one's wish" means that one will become invisible whenever one desires. Regarding "the vajra-hūṃ in the right": this is the mudrā of Vajra-Hūṃkāra, formed by binding the vajra-fist and extending the index finger, which is then placed at the heart. Regarding "one will go everywhere": this means one travels without obstruction through the higher realms, the sky, walls, mountains, and so forth. All the accomplishments of "going everywhere" that appear below should be understood in this same sense. Regarding "having bathed three times until seeing the maṇḍala": this means that after entering the aforementioned maṇḍalas according to the ritual, one becomes a holder of the samaya. The mudrā of Vajradhātrī is exactly as described above.

རྣོ་ལྕགས་ཀྱི་མཚོན་ཆས་དེར་རྡོ་རྗེ་བྲིས་ལ་ཞེས་པ་ལྕི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བྲིའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་མངོན་དུ་གཤེགས་ཏེ་མཐོང་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་རས་སམ་རྩིག་པའམ། ། ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་རི་མོར་བྲིས་ལ་དེ་ལ་མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་པོས་ཅི་ནུས་སུ་མཆོད་དོ། ། གཟུང་དུ་བདེ་བ་ན་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་གཟུང་ངོ་། ། གཟུང་དུ་མི་བདེ་ན་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་གཟུང་བ་ལྟ་བུར་རིག་པར་བྱའོ། ། བདེ་བ་ཡང་ཡིད་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་བདེ་བ་ནི་ལུས་ཀྱི་བདེ་བའོ། ། ཡིད་བདེ་བ་ནི་སེམས་ཀྱི་བདེ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་རལ་གྲི་བཟུང་ལ་ཞེས་པ་ལོ་གཅིག་གི་བར་དུ་དུས་གསུམ་དུ་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པ་ཅི་ནུས་པར་བཟླས་ལ་ལོ་གཅིག་ལོན་ནས་མཚན་ཐལ་བྱུང་བཟླས་ཏེ་བསྒྲུབས་ན་རིག་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་རོ། ། རིག་འཛིན་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་ཞིང་བདེ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་དང་ལྡན་པ་སྟེ། རང་གི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་དེར་སྐྱེས་པ་དང་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྔགས་གྲུབ་པས་སྐྱེས་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་བདག་པོ་ནི་རིག་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་ནོ། ། འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ལ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུར་ཟླུམ་པོར་བྲིས་ཏེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དབུས་སུ་བཞུགས་པའི་སྤྱན་སྔར་ལྕགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལག་ཏུ་ཐོགས་ནས་མཚན་ཐལ་བྱུང་བསྒྲུབ་པོ། ། འདི་ཡང་སྔར་བསྙེན་པ་ནི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱས་ནས་གདོང་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །

Regarding the phrase "draw a vajra with a sharp iron weapon," one should draw a five-pronged vajra upon that maṇḍala of cow dung. "The Blessed One was seen" means that Vajrapāṇi himself appeared and was seen. Regarding "a vajra on cloth or on a wall," one should draw a five-pronged vajra in a painting and offer the five types of offerings to it as much as possible. If it is easy to hold, one should hold it with a vajra-fist; if it is not easy to hold, one should understand it as being held in the manner of a vajra-fist. "One will obtain all happiness and mental joy" means that "happiness" is physical happiness and "mental joy" is mental happiness. Regarding "holding a sword with a vajra-fist," if one recites the essence mantra mentioned above as much as possible three times a day for one year, and having completed the year, performs the practice by reciting it throughout the night, one will become a king of the vidyādharas. A vidyādhara is a deity of the desire realm who travels through the sky and possesses the enjoyments of bliss; they are born there through the ripening of their own karma or born through the accomplishment of mundane and supramundane mantras. The sovereign of these is the king of the vidyādharas. Regarding "draw a maṇḍala of a wheel," one should draw a circular maṇḍala in the shape of a wheel; then, holding an iron wheel in one's hand, one should perform the practice throughout the night in the presence of Vajrapāṇi, who is seated in the center. Furthermore, one should first perform the preliminary service according to the ritual and then perform the main practice.

དེ་ནས་ཀྱོ་བ་ཏང་སྒྲུབ་པར་འདོད་པས་ཞེས་པ་སྔར་བསྙེན་པའི་མཚན་མའམ་གྲངས་སམ་དུས་ཀྱིས་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རི་མོར་བྲིས་པའི་སྤྱན་སྔར་བསྒྲུབ་པོ། ། དེ་ནས་ལྷ་ལ་སོགས་པ་དགུག་པ་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་དང་བར་སྣང་ལ་སོགས་པའི་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་གོང་དུ་སྨོས་པ་གང་ཡང་རུང་བའོ། ། དེ་ནས་མ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱ་བར་འདོད་པས་ཞེས་པ་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆུང་མའི་གཟུགས་བྱས་ཏེ་སྙིང་གར་རྡོག་པས་མནན་ལ་བཟླས་སོ། ། དེ་ཡང་སྔར་བསྙེན་པ་བྱ་བ་ནི་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོར་བཅུག་ཅིང་དེ་དག་གིས་མཆོད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ཚོགས་མང་པོའི་བདག་པོར་བཅུག་སྟེ་འཁོར་དེ་དག་གིས་སྔགས་པ་དེ་ལ་མཆོད་པར་བྱེད་དོ། ། སྔོན་མ་བྱུང་བའི་དོན་ནི་མི་ལ་མེད་པའི་མཐོ་རིས་ཀྱི་རྫས་ལ་སོགས་པའོ། ། འདི་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་ཡང་གཏེར་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་བསྒོམས་པས་ཁྲོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷ་ཆེན་པོའི་གནས་སུ་ཡང་དེས་ཁྲིད་ཅིང་སླར་ལྡོག་གོ། ། དེ་ལ་སུས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བྱེད་དུ་མི་ནུས་སོ་ཞེས་པ་ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པ་སུས་ཀྱང་གནོད་པ་བྱེད་མི་ནུས་སོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལས་ལྷ་མོའི་ལུས་མཐོང་གི་བར་དུ་སྟེ་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ལ་ལྷ་མོ་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པའི་ལུས་འབྱུང་བ་མཐོང་ངོ་། ། དེ་འབྱུང་བ་མཐོང་ན་ལྷ་མོ་དེ་ལ་གུད་དུ་མ་འགྲོ་མ་འགུལ་ཅིག་ཅེས་བསྒོའོ། ། དེ་ལྟར་གྲུབ་པས་ན་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །

Then, regarding the phrase "one who wishes to accomplish the hook-throwing [sādhana]," it means that after completing the preliminary service (sevā) through its signs, counts, or duration, one should perform the practice before an image of Vajrapāṇi. Then, regarding the phrase "the summoning of gods and so forth occurs," this refers to any of the previously mentioned vidyārājas, such as Mahādeva, or those who roam in the sky, such as those in the intermediate space. Then, regarding the phrase "one who wishes to bring all mothers under control," it means that one should fashion the forms of the consorts of Mahādeva and so forth, press them at the heart with the foot, and recite the mantra. Furthermore, the preliminary service is to be performed as described above. Regarding the phrase "having been appointed as the lord of the assembly and being honored by them," it means that one is appointed as the lord of the vast assembly of Mahādeva’s retinue, and that retinue then makes offerings to the mantra practitioner. "Unprecedented objects" refers to celestial substances and the like that do not exist among humans. By meditating on this yoga, which is a specific meditative absorption (samādhi) called "the treasure," one is led to the abode of Mahādeva, known as the "wrathful one," and then returns. Regarding the phrase "no one at all can do anything to him," the meaning is that no one—whether gods, humans, or others—is able to cause him harm. Regarding the phrase "until the body of a goddess is seen from Vajrapāṇi," it means that from the body of Vajrapāṇi, the body of an exceedingly beautiful goddess emerges, which one sees. When that emergence is seen, one should command that goddess, "Do not go away; do not move!" Because it is accomplished in that way, all activities will be achieved.

དེ་ནས་མཚོ་དབྱངས་མ་དབང་དུ་བྱ་བར་འདོད་ན་ཞེས་པ་མཚོ་དབྱངས་མ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ངག་ལ་དབང་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ལྷ་སྟེ་དེ་སྒྲུབ་པ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་ར་རི་མོར་བྲིས་པའི་སྤྱན་སྔར། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པའི་ཡི་གེ་དེ་ཕྲེང་བར་བྱས་ལ་འབྲུམ་བུ་རེ་རེ་ཞིང་གཅིག་བཞག་གཅིག་བཀླགས་ཏེ་ཉིན་རེ་ཞིང་དུས་གསུམ་དུ་དུས་གཅིག་ཀྱང་བརྒྱ་སྟོང་བཟླས་སོ། ། ཡི་གེ་བསྣོར་ཅིང་བཀླག་པ་ནི་ཚིག་ལ་དབང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྟེ་མཚོ་དབྱངས་མ་ཚིག་ལ་དབང་དུ་གྱུར་པའི་ལྷ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བསྒྲུབ་པོ། ། སྲོ་ཏ་ཨ་ཛ་ན་བླངས་ལ་འཇོམས་པའི་སྟེང་དུ་བཞག་ནས་ཞེས་པ་སྲོ་ཏ་ཨ་ཛ་ན་ནི་རྡོ་ཁ་དོག་ནག་པོ་མཆོག་ལྷོ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆུ་ནར་མ་ནར་ཏེའི་ཕུ་ཁྲོན་པའི་ནང་ནས་བླངས་ཏེ། ནར་མ་ནར་ཏེའི་ཆུ་མ་རྒལ་བཟང་ངོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་གིས་བཤད་དེ་ཞིབ་ཏུ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་ལས་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་དང་སྦྱར་རོ། ། འཇོམས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འཇོམས་པ་སྟེ། དེའི་མཚན་མ་ཕྱག་རྒྱ་པདྨོ་ལ་སོགས་པའི་སྟེང་དུ་སྒྲུབ་པའི་རྫས་བཞག་སྟེ་བསྒྲུབ་པོ། ། བྷ་ག་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་དེ་འཇིག་རྟེན་པ་ཁ་ཅིག་གིས་མོ་མཚན་ལ་བྱ་བ་སྐད་དུ་ཡང་འདྲེན་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་དཔལ་དམ་པ་དང་པོའི་རྒྱུད་ལས། བྷ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་བཅོམ་པ་སྟེ་ལྷའི་རང་གི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་མཚན་མ་ཕྱག་རྒྱ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་འབྱུང་བས་ན་མོ་མཚན་ལ་མི་བྱའོ། །

Then, regarding the statement, "If one wishes to bring Sarasvatī under control," Sarasvatī is the deity who grants mastery over worldly speech. To accomplish her practice, one should place the aforementioned essence mantra, oṃ sumbhani sumbha, in the form of a garland before a painted image of Vajra Hūṃkāra. One should recite it one hundred or one thousand times each day, three times a day, or even just once. Reciting the syllables in a reversed order is for the purpose of attaining mastery over words, as Sarasvatī is the deity who has mastery over speech; therefore, the practice is performed in accordance with that. Regarding the phrase, "Taking srotāñjana and placing it upon the joman," srotāñjana is the finest black mineral. Some masters explain that it should be taken from a well in the direction of the southern waters of the narma-narte river, noting that the water of the narma-narte is excellent if it has not been crossed. This should be correlated with the characteristics that appear in the Siddhi-sādhana-śāstra. Joman refers to the complete destruction of all obscurations through insight; one performs the practice by placing the substances of accomplishment upon the mudrās, such as the lotus, which are the signs of that [deity]. Although some worldly people interpret the word bhaga as referring to the female organ, that is not the case. As it appears in the Śrī-paramādya-tantra: "The term bhaga refers to the destruction of the afflictions; it is the mudrā, the sign of the deity's own liberation." Therefore, it does not refer to the female organ.

གྲུབ་པ་རྣམ་གསུམ་བྱུང་གི་བར་དུ་བཟླས་སོ་ཞེས་པ་དྲོ་བ་དང་དུད་པ་འབྱུང་བ་དང་འབར་བའོ། ། གཅིག་གིས་ཞེས་པ་ནི་དྲོ་བས་སོ། ། གཉིས་པས་ཞེས་པ་ནི་དུད་པ་འབྱུང་བས་སོ། ། གསུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབར་བ་སྟེ་སྒྲུབ་པོ་དེ་ཡང་སྔར་བསྙེན་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ་ནུབ་གཅིག་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཐལ་བྱུང་བཟླས་པའི་ཆོ་ག་དང་སྦྱར་རོ། ། གུར་གུམ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་གུར་གུམ་དང་ལྡོང་རོས་དང་བ་བླ་གང་ཡང་རུང་བ་འཇོམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚན་མ་པདྨོའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྟེང་དུ་བཞག་ལ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་གོང་དུ་སྨོས་པས་མནན་ཏེ་བསྒྲུབ། དེ་ནས་བཉྫི་ཀ་སྒྲུབ་པ་སྟེ། ཞེས་པ་ས་ལ་བཉྫི་ཀ་གནོད་སྦྱིན་མོའི་གཟུགས་གང་ན་ཡོད་པ་དེར་བསྒྲུབ་པོ། ། ལག་པ་གཡོན་པས་རང་གི་མཚན་མ་དེ་བཟུང་ལ་ཞེས་པ་གྲོང་བར་གྱི་ཕྱག་དར་ཕུང་པོ་དེ་མེས་བཏང་ལ་ལག་པ་གཡོན་པས་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་རྡོ་རྗེ་བཟུང་ལ་ནས་སམ་འབྲས་ཀྱི་གཟེགས་མ་བསྲེག་གོ། ། དེ་ནས་ཅི་བགྱི་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པས་ཞེས་པ་གནོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་བཀའ་ཐམས་ཅད་ཉན་པའི་གཡོགས་པོར་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ཡང་བསྒྱེལ་ཅིང་སླར་ཡང་འདུག་གོ་ཞེས་པ་ལྷ་མོ་དེ་རང་གི་གནས་སུ་གཡོན་པས་བསྒྱེལ་ཞིང་སླར་ཡང་སྔགས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བྱ་བར་འདོད་པ་ཞེས་པ་སྔགས་པ་གང་རྩོལ་བ་མང་དུ་བྱ་སྟེ། བསྒྲིབས་ཀྱང་གྲུབ་པ་ཐོབ་པ་དེས་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བྱས་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ་སྟེ། བརྟུལ་ཞུགས་བཅོ་བརྒྱད་འོག་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་ལས་ཞག་བཅུ་ཞིང་བརྗེས་ཏེ་སྤྱད་དོ། །

"One should recite until the three signs of accomplishment appear" refers to the emergence of heat, smoke, and blazing. "By the first" means by heat. "By the second" means by the emergence of smoke. "The third" refers to blazing; this practitioner, having performed the preliminary service (sevā) correctly, should apply the ritual of recitation throughout the night of the actual accomplishment (sādhana). "Saffron and so forth appear" means that one should place saffron, realgar, or orpiment—whichever is available—upon the lotus mudrā, which is the sign of insight (prajñā), and perform the accomplishment by pressing it down with the previously mentioned vajra-holding mudrā. Then, "the accomplishment of the bhañjikā" means one should perform the accomplishment at a place where the form of the yakṣiṇī Bhañjikā is located. "Holding that sign with the left hand" means that one should set fire to a heap of refuse from the street and, holding the vajra—the sign of one's own primordial wisdom (jñāna)—with the left hand, burn grains of barley or rice. Then, "desiring to accomplish whatever is to be done" means accomplishing the yakṣas and so forth as servants who obey all commands. Furthermore, "having felled her, she sits again" means that the goddess is felled to one's own place with the left hand, and then one desires to perform the yogic discipline (vrata) of the mantra practitioner. This means that whichever mantra practitioner exerts great effort, if they perform the discipline of knowledge (vidyā-vrata) after having attained accomplishment even through obscurations, they will quickly succeed. One should practice the eighteen disciplines that appear below, changing them every ten days.

དེ་ནས་ཉིན་རེ་ཞིང་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་ཞེས་པ་སྟེ་དེ་ཡང་གྲུབ་པར་དཀའ་ན་ཉི་མ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བཅོ་བརྒྱད་རྣམས་ཉིན་རེ་ལན་རེ་བསྣོལ་བས་སྔར་བསྙེན་པའི་སྤྱད་པ་བྱའོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དབང་དང་མངོན་པར་སྤྱད་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་སྙིང་པོ་ཡི་གེ་འབྲུ་གཅིག་པ་ཐང་ཅིག་བརྗོད་པས་སོ། ། དེ་ལ་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བཅོ་བརྒྱད་ནི་སློང་མོ་ལ་ཟ་བ་དང་ལན་ཅིག་ལས་མི་ཟ་བ་དང་། འབྲས་བུ་གཅིག་ཟ་བ་དང་། ཐལ་བ་ཟ་བ་དང་། ཆུ་འབའ་ཞིག་འཐུང་བ་དང་། ལྕི་བ་ཟ་བ་དང་། བའི་གཅིན་འཐུང་བ་དང་། ཤུན་པ་ཟ་བ་དང་། འབྲས་བུ་ཟ་བ་དང་། མེ་ཏོག་ཟ་བ་དང་། ཐང་བུ་ལ་ཉལ་བ་དང་། ཕྱུགས་ཀྱི་རྨིག་རྗེས་སུ་ཉལ་བ་དང་། རྩ་བ་དང་འོ་མ་འཐུང་བ་དང་། རླུང་ཟ་བའོ། ། མ་སྨྲས་མ་ཉམས་པའི་མི་རོ་བླངས་ལ་ཞེས་པ་མི་རོ་མཚོན་གྱིས་མ་སྨས་པ་ནད་དྲག་པོས་ཡུན་རིང་པོས་ལུས་ཉམས་ཤིང་གཞུད་པར་མ་གྱུར་པ་འཕྲལ་ལ་ཤི་བའི་རོའོ། ། དབུགས་བྱུང་གི་བར་དུ་བཟླས་ན་ཞེས་པ་རོ་ཉིད་ལ་མང་དུ་བཟླས་ན་དབུགས་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུར་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་པ་མི་རོ་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུར་འགྱུར་ཏེ་སེམས་དང་ཡང་བཅས་པ་དེ་ཕྲག་པ་ལ་ཁྱེར་ན་འགྲུབ་པོ། །

Then, "for eighteen days" means that if it is difficult to achieve [the goal] otherwise, one should perform the preliminary service by alternating the eighteen observances of awareness (vidyā-vrata) once each day for eighteen days. "All activities will be accomplished" refers to the pacifying, enriching, magnetizing, and wrathful activities; this is achieved by performing the yoga of the Great Seal (mahāmudrā) of Vajra Hūṃkāra and reciting the single-syllable essence mantra "HŪṂ" for a moment. Regarding that, the eighteen observances of awareness are: eating alms, eating only once, eating a single fruit, eating ashes, drinking only water, eating cow dung, drinking cow urine, eating bark, eating fruit, eating flowers, sleeping on the bare ground, sleeping in the hoofprint of a cow, drinking roots and milk, and eating wind. "Taking a human corpse that is unscarred and undecayed" refers to a corpse that has not been wounded by weapons, whose body has not been wasted by a long illness, and which has died suddenly without being decomposed. "If one recites until the breath returns" means that if one recites many times over the corpse itself, the breath will return. "It will become the body of a Tathāgata" means that the corpse itself will become the body of a Tathāgata; if one carries that corpse, together with its mind, upon one's shoulder, success is attained.

འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རབ་འབྱུང་ཞེས་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དེར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་སྐྱེ་ཞིང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ནས་མ་བསྒྲུབས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བས་ལས་སུ་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་གོང་དུ་སྨོས་པ་འདྲ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་མ་བྱས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཞུགས་ལ་སྔར་བསྙེན་པ་བཟླས་པ་མང་དུ་བྱས་ན་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ལས་རྣམས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཐང་ཅིག་བརྗོད་པ་ནི་ཞེས་པ་སྔར་བསྙེན་པ་མང་དུ་བྱས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་པས་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པ། ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་ལ་སོགས་པ་ཅིག་བརྗོད་པས་བདག་ལ་སོགས་པ་སྲུང་བར་འགྱུར་རོ། ། བསྟན་པར་ལྟ་བས་མཚམས་བཅད་ན། ། ཞེས་པ་མཚམས་ཇི་ལྟར་བཅད་པ་བཞིན་དུ་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བ་ཁྲོ་གཉེར་གཙིགས་ལ་ངོམ་ཟུམ་ནག་པོར་བསྡུས་ཏེ་བལྟ་བའོ། ། དབབ་པ་ནི་རེག་པ་དང་མ་རེག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པ་ལག་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་འམ་ལག་པས་མ་རེག་པར་མིག་གིས་བལྟ་སྟེ་དེར་དབབ་པར་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལྷའམ་ལྷ་གཞན་ནམ་ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བར་བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་སྔགས་པས་གང་ལ་དམིགས་པ་དེ་འབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། འབབ་པ་ཡང་སྔགས་པ་མཐུ་ཆེན་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པ་ནམ་མཁའ་ལ་འཕར་ཞིང་སྨྲར་གཞུག་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ན་དེ་དག་ཉིད་ལས་ལེགས་ཉེས་ཅིར་འགྱུར་བའི་སྒྲ་ཡང་འབྱུང་ངོ་། ། སྔགས་པ་མཐུ་ཆུང་ན་བབ་པའི་ཚེ་གཡོ་ཞིང་འགུལ་བ་ཙམ་དུ་འགྱུར་རོ། །

Regarding the world-system called "Excellent Emergence" (Prabhava), because all buddhas, bodhisattvas, and so forth are born and emerge in that world-system, it is said that "even without performing the rites, the maṇḍala will become effective through seeing it." This means that even if one has not performed the aforementioned ritual for accomplishment, if one enters the maṇḍala according to the ritual and performs the prior approach recitation extensively, the activities described below will be accomplished. Regarding the phrase "reciting it just once": if one has previously performed the approach recitation extensively, then by engaging in the yoga of the Great Seal (mahāmudrā) of Vajrapāṇi and so forth, and reciting the essence mantra mentioned above—such as oṃ sumbhani and so on—oneself and others will be protected. Regarding "if one establishes the boundary by looking": this means looking with the gaze of a wrathful deity, with a frowning brow, baring the teeth, and with a dark, contracted expression, just as the boundary was established. Regarding "descending, whether touched or untouched": this means holding a sword or similar object in the hand, or looking at it without touching it with the hand. To cause the descent, one should use the words of exhortation and the mantra to invoke whichever deity is intended—whether one's own deity, another deity, or a hungry ghost (preta) and so forth—and that object will descend. Furthermore, if the mantra practitioner has great power and performs the ritual to make the sword and so forth leap into the sky and speak, sounds will emerge from those very objects regarding what is auspicious or inauspicious. If the mantra practitioner has little power, when the descent occurs, there will be only slight shaking and movement.

རལ་གྲི་དང་མེ་ལོང་དང་མཐེ་བོང་དག་ལ་བབས་ན་ཅིར་འགྱུར་བ་གཟུགས་བརྙན་དུ་ཡང་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། ། དབབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འོག་ནས་བསྟན་ཏོ། ། ཞི་བར་བྱ་བ་ནི་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་ཕྱག་རྒྱས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་ལ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་གོང་དུ་སྨོས་པ་བཅིངས་པས་སེམས་ཅན་གནོད་པར་བྱེད་ཅིང་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་མནན་ཏེ་འཕུང་བར་བྱེད་དོ། ། དཔེར་ན་དགྲ་མདའ་འཕེན་པ་ལ་སྦྱོར་བ་འདི་བྱས་ན་མདའ་གཞུ་འགེངས་བཞིན་དུ་འཕུམས་ཏེ་འདུག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་སྒྲོག་གི་ཕྱག་རྒྱས་ནི། ། ཞེས་པ་སྒྲོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཀྲོལ་བས་ཐར་པར་འགྱུར་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འོག་ནས་འཆད། ཧེ་རུ་ཀ་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་འོག་ནས་འཆད། སྐྲ་ལས་བཟུང་སྟེ་བསླང་པས་ཞེས་པ་དུག་ལངས་པའི་མི་སྔགས་པས་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པའི་ཕྱག་རྒྱས་དུག་ལངས་པའི་སྐྲ་ལས་བཟུང་སྟེ་བསླང་ལ་སྔགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པ་ཨོཾ་སུམྦྷ་ལ་སོགས་པ་ལན་ཅིག་བརྗོད་པས་དུག་རབ་ཏུ་མཆེད་པ་སླར་མནན་པ་དང་། དུག་བག་ལ་ཉལ་ཞིང་འཁྱིལ་པ་བསླང་བ་དང་དུག་ལངས་པ་ཞི་སྟེ་མིད་པར་བྱ་བ་དང་དུག་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་སྤོ་བ་དང་། དུག་དེ་ཉིད་དུ་གཏན་ནས་ཞི་བར་བྱ་བ་དང་། དུག་གིས་ཟིན་པ་ལས་སླར་གསོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་བྱེད་དོ། །

If [the descent] falls upon a sword, a mirror, or a thumb, it will appear as a reflection. The mudrā for the descent is taught below. To pacify, one uses the syllable HŪṂ. Having performed the yoga of Vajra-Hūṃkāra, one recites the essence mantra HŪṂ. Regarding the phrase "by the mudrā of the Vajra-HŪṂ," having performed the yoga of the Great Mudrā of Hūṃkāra and bound the aforementioned mudrā of Hūṃkāra, one suppresses all harmful beings and adversaries, causing them to perish. For example, if one performs this application against an enemy shooting an arrow, they will collapse while still drawing the bow. Regarding "by the mudrā of the Vajra-shackle," by releasing the shackle mudrā, one is liberated; the mudrā is explained below. The mudrā of Heruka-Vajra is also explained below. Regarding "having raised [the victim] by seizing them by the hair," when a person afflicted by poison is raised by the practitioner seizing the hair of the one with the poison using the Vajra-binding mudrā, the practitioner abides in the yoga of Vajra-Hūṃkāra and recites once the aforementioned essence mantra of Vajra-Hūṃ, OṂ SUMBHA and so forth. This pacifies the spreading poison, rouses the dormant and coiled poison, pacifies the arisen poison, causes it to be swallowed, transfers the poison from one place to another, completely pacifies the poison itself, and performs all such things as restoring those seized by poison.

གཏེར་དབྱུང་བ་ནི་ཞེས་པ་བསྙེན་པ་མང་དུ་བྱས་ནས་གང་ན་གཏེར་ཡོད་པར་གྲགས་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་བུམ་པ་ཆུས་བཀང་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་མཛུབ་མོས་མནན་ལ་གུ་གུལ་གྱིས་བདུག་སྟེ་ཨོཾ་སུམྦྷ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོ་བཟླས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་མཛུབ་མོ་ནི་ལག་པ་གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ལ་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་བའོ། ། དེ་སྟེ་གཏེར་ཡོད་ན་ཆུ་ལུད་དེ་ས་ལ་འབོའོ། ། དེ་སྟེ་མེད་ན་མི་འབོ་བར་འཁྱིལ་ཞིང་འདུག་གོ། ། འོག་གི་གནས་སུ་ནི་ཞེས་པ་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་ཕུག་ལ་སོགས་པ་སའི་འོག་གི་གནས་སུ་འགྲོ་ན་རྡོ་རྗེ་ས་འོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་སྙིང་པོ་བཟླས་ཏེ་ཕུག་ཏུ་ཞུགས་ན་བར་དུ་བགེགས་བྱེད་པའི་འཁྲུལ་འཁོར་དང་རང་ཐག་ཐམས་ཅད་བཅོམ་ནས་བགེགས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྤྱན་སྔར་ཞེས་པས་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ལ་བྱའོ། ། ལོངས་སྤྱོད་དགུག་པ་ནི་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་བཟླས་པས་སོ་ཞེས་པ་རྣམ་ལྔའི་ལོངས་སྤྱོད་དང་ལྡན་པར་འདོད་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་དམིགས་ཏེ་ཨོཾ་སུམྦྷ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོ་འབུམ་བཟླས་པས་ཁུགས་སོ། ། དགུག་པའི་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་ཏང་གི་ཕྱག་རྒྱས་ཞེས་པ་སེམས་ཅན་གང་ཡང་རུང་བའམ། རིང་པོ་ནས་དགུག་པར་བྱས་ན་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་ཏང་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་གོང་དུ་སྨོས་པའི་སྙིང་པོ་དུས་གསུམ་དུ་ཟླ་བ་བཞིའི་བར་དུ་བཟླས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བ་མན་ཆད་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱའི་མིང་གིས་སྨོས་སུ་བདེ་བ་རྣམས་འཕྲལ་དུ་སྨོས་སོ། །

Regarding "extracting the treasure": after performing extensive approach practice, one should go to a location renowned for containing a treasure. Filling a vase with water, one should press it with the "Vajra Hūṃ" finger gesture and fumigate it with guggulu while reciting the essence mantra, Oṃ sumbha, and so forth. The "Vajra Hūṃ" finger gesture is formed by clenching the right hand into a vajra-fist and extending the index finger. If the treasure is present, the water will spill out onto the ground; if it is not, the water will remain swirling without spilling. Regarding "in the lower realms": if one is going to subterranean places such as the caves of the asuras, one should bind the "Vajra Underworld" mudrā and recite the essence mantra "Vajra Hūṃ." Upon entering the cave, all mechanical traps and snares that create obstacles will be destroyed, and one will become free of hindrances. Regarding "in the presence of Vajrapāṇi": this refers to precious jewels, vajras, and the like. Regarding "summoning enjoyments": if one desires to possess the five types of enjoyments, one should focus on that purpose and recite the essence mantra, Oṃ sumbha, and so forth, one hundred thousand times, and they will be summoned. Regarding "with the Vajra Hook mudrā of summoning": if one wishes to summon any sentient being or summon from a great distance, one should bind the Vajra Hook mudrā and recite the aforementioned essence mantra three times a day for four months. As for the mudrās, those that are easy to describe will be mentioned immediately, while the rest will be referred to by the name "mudrā" as they appear below.

འཕྲལ་དུ་སྨོས་སུ་མི་བདེ་བ་རྣམས་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་འོག་ནས་ཅིག་ཅར་དུ་བཤད་ཀྱིས་དེ་ནས་འབྱུང་བར་རིག་པར་གྱིས་ཤིག། ཆུ་མནན་པ་ནི་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བྱས་ལ། ཆུ་ལ་རྡོ་རྗེ་བསམ་ཞིང་བཟླས་ན་མི་འབྱིང་བར་འགྲོ་བར་རུང་བར་རོ། ། མེ་མནན་པ་ནི་ཚིག་པར་འགྱུར་བའི་མཐུ་མེད་པར་བྱ་བའོ། ། ལོ་ཐོག་སྲུང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བ་སྟེ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བས་མཚམས་བཅད་ཅིང་བསྐྲད་པར་བསམས་ན། སྲིན་བུ་ལ་སོགས་པ་ལོ་ཐོག་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་དེར་མི་འབྱུང་ཞིང་རྟ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱུགས་ཀྱང་དེའི་མཚམས་ལས་མི་འདའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བ་ནི་འོག་ནས་འཆད་དོ། ། རྡེག་པ་སྤོང་བ་ནི་ཞེས་པ་ཁུ་ཚུར་དང་དབྱུག་པ་ལ་སོགས་པས་གཞན་ལ་བརྡེག་པར་གཟས་པ་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བས་སྤྲོས་ན་གཞན་ལ་འཕོ་བར་བྱེད་དོ། ། གཅན་སྲིན་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་གཅན་གཟན་ཁྲོ་བོ་དང་སྡིག་སྦྲུལ་གདུག་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱིའི་མིང་ཅན་སྲིན་ཞེས་བྱའོ། ། རྐུན་པོ་ཐམས་ཅད་འཕུམས་པ་ནི། ། ཞེས་པ་རྐུན་པོ་ཚོལ་མི་ཕོད་པར་བྱས་པའོ། ། དམག་ལས་སྒྲོལ་བ་ནི་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་སྙིང་པོ་གོང་མ་བཟླས་ན་ཐབ་མོའི་ཉེས་པས་ནོངས་ཡོར་མི་འགྱུར་བའོ། ། གཞུ་དང་མདའ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པས་མནན་ཏེ་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ཞེས་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པར་འདོད་ན།

Those things that are difficult to describe immediately will be explained all at once below under the characteristics of the mudrās; know that they will appear there. Regarding "suppressing water": having formed the vajra-binding mudrā, if one visualizes a vajra in the water and recites the mantra, one will be able to walk upon it without sinking. Regarding "suppressing fire": this is to render it powerless to burn. Regarding "protecting crops": this is the "vajra gaze"; if one establishes a boundary with the vajra gaze and visualizes [the threat] being expelled, insects and other pests that harm the crops will not appear there, and livestock such as horses will not cross that boundary. The "vajra gaze" will be explained below. Regarding "avoiding being struck": if one visualizes the intent to strike another with a fist, a staff, or the like, by projecting it with the wrathful gaze, it is transferred to the other. Regarding "all beasts of prey and rākṣasas": "beasts of prey" refers to wrathful predators, and "rākṣasas" is the general term for venomous snakes and the like. Regarding "subduing all thieves": this is to make thieves not dare to search for anything. Regarding "delivering from battle": having bound the mudrā of Vajradhātrī and recited the aforementioned essence mantra, one will not be harmed by the faults of combat. Regarding "bow and arrow" and so forth: one suppresses [the enemy] and recites while possessing the mudrā of Vajra Hūṃkāra. Then, regarding "desiring to accomplish the knowledge of others' minds": if one wishes to know the minds of others, [one should proceed as follows].

རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ཏེ་སྙིང་པོ་གོང་མ་བརྒྱ་བཟླས་ན་ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་ཆགས་སམ་སྡང་བ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། ། སྔོན་གྱི་གནས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་ཞེས་པ་ཚེ་སྔ་མ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ན་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པ་རྟག་ཏུ་བཟླས་ཤིང་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ན་སྔོན་གང་ན་གནས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རྟོགས་པར་གྱུར་ཏོ། ། ཚིག་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པས་ཞེས་པ་བདག་གིས་ཚིག་ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཆོ་འཕྲུལ་སྟོན་པ་ནི་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་ཚིག་གིས་བཟླས་སོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་པའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཚུལ་དུ་སྟོན་ཏོ་ཞེས་པ་རང་གི་ལུས་ཉིད་གཟུགས་གོང་དུ་སྨོས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་དུ་སྣང་ངོ་། ། རང་གི་གཟུགས་ཅི་དགའ་བར་སྒྱུར་བར་བྱེད་ཅེས་པ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་སྒྲ་མེད་ཅིང་སོ་དང་མཆུ་བསྡམས་ལ་ལྕེ་ཅུང་ཟད་འགུལ་བས་འབུམ་བཟླས་ན་དེ་ནས་ནུབ་གཅིག་མཚན་ཐལ་བཟླས་པས་བསྒྲུབ་པོ། ། མི་སྣང་བར་འདོད་པས་རྡོ་རྗེ་མི་སྣང་བ་ཕྲ་མོ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཆང་པར་བཅུག་སྟེ་བཟུང་ལ་དེ་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་གྱི་བར་དུ་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་ཆང་པ་ན་རྡོ་རྗེ་འདུག་པ་བཀྲོལ་ཏེ་བཏང་ན་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཁྲི་ལ་འདུག་ནས་བླངས་ཏེ་ཞེས་པ་སྔོན་བསྙེན་པ་བྱས་ནས་ཤིང་ཁྲིའུ་ལ་འདུག་སྟེ་མཚན་གཅིག་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པོ། ། ཁྲིའུ་ནམ་མཁའ་ལ་འཕར་ན་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་ཞོན་ནས་མཐོ་རིས་མན་ཆད་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོའོ། །

If one performs the Mahāmudrā yoga of Vajra Hūṃkāra and recites the aforementioned essence mantra one hundred times, one will come to know whether the minds of others are characterized by attachment, aversion, or otherwise. Regarding "knowing former abodes," this means that if one constantly recites the aforementioned essence mantra with one-pointed mind to know one's previous lives, one will realize through meditative absorption where one previously resided. Regarding "desiring to accomplish speech," whatever words one speaks will come to pass exactly as said. Regarding "displaying miracles," one recites the essence mantra of Vajra Hūṃkāra with vajra-speech. Regarding "displaying in the manner of the reflections of all sentient beings," one's own body appears as the reflections of the forms mentioned above. Regarding "transforming one's own form as one pleases," if one recites the aforementioned essence mantra of Hūṃkāra one hundred thousand times using silent vajra-speech—clenching the teeth and lips while moving the tongue slightly—then by reciting it throughout a single night, the accomplishment is achieved. Regarding "desiring to become invisible," one places the subtle Vajra Invisibility [mantra] within the hollow of the Vajra Fist and holds it, reciting until one becomes invisible. Then, if one releases the vajra remaining in the hollow of the hand, one will become visible again. Regarding "taking it while sitting on a throne," having first performed the preliminary service, one sits on a wooden stool and performs the practice according to the ritual for a single night. If the stool leaps into the sky, it is accomplished; then, mounting it, one can travel everywhere, from the higher realms downwards.

གདོན་གྱིས་འཛིན་དུ་གཞུག་ན་ཞེས་པ་འབྱུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་གདོན་གྱིས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ངན་དུ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་རོ། ། གདོན་གར་བྱེད་དུ་གཞུག་པ་ནི་ཞེས་པ་གདོན་མི་ལ་བབས་པ་གར་བྱེད་དུ་གཞུག་པ་སྟེ་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པའི་(འཇུག་,མཇུག་)ཏུ་ཧི་ཞེས་བྱ་བར་བསྐུལ་ལོ། ། གདོན་བསྐྱོད་པ་ནི་ཞེས་པ་རྨྱ་ཞིང་ཉལ་བ་དང་འཐེན་པ་ལྟ་བུ་ལས་བསྐུལ་ཞིང་བསྐྱོད་པའོ། ། ནོར་དགུག་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་གཙོ་བོའི་སེམས་ཞེས་པ་ནོར་མང་པོ་ལ་ཕལ་པོ་ཆེ་འདོད་ན་མར་ག་ཏ་དང་པདྨ་རཱ་གས་སྦྱིན་སྲེག་གྱིས་ཤིག། ཆར་དབབ་པ་ནི་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པ་སྟོང་བཟླས་ཤིང་ཀླུ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་བཞི་ནས་འདུས་ཏེ་ཆར་འབེབས་བར་བསམ་མོ། ཆར་གཅད་པ་ནི་ཞེས་པ་གོང་མ་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་ལ་སྙིང་པོ་བཟླས་ཏེ་ཆར་དང་སྤྲིན་ཐམས་ཅད་རི་རྒྱུད་དམ་ཚིག་(གྱི་,གི་)ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱོགས་ཏེ་བོར་བར་བསམ་མོ། སེར་བ་གཅད་པ་ནི་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་རྣལ་འབྱོར་གོང་མ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ་སྙིང་པོ་ཡང་ཟློས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པའི་ཕྱག་རྒྱས་འཛམ་བུའི་གླིང་གི་ཕ་རོལ་ཏུ་དོར་བར་དམིགས་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་ལོ། ། གདོན་དགག་པའམ་ཞེས་པ་ཡང་གདོན་མི་བསྙེན་པའོ། ། སྤྲིན་དགག་པ་ནི་ཞེས་པ་སྤྲིན་ཆར་མི་ལྟུང་བར་དགག་པའོ། ། བསལ་བ་ནི་ཞེས་པ་སྤྲིན་བསལ་ཏེ་སངས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་བཞག་ནས་ཞེས་པ་གསེར་དངུལ་ལམ་ཟངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཙནྡན་ནམ་ལྕི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱས་པའི་སྟེང་དུ་བཞག་ལ་བསྒྲུབ་པོ། །

Regarding the phrase "to cause to be seized by a spirit," this refers to applying [the rite] to spirits such as bhūtas who act maliciously toward the Three Jewels and so forth. "To cause a spirit to dance" means to cause a spirit that has possessed a person to dance; one should invoke it with the syllable hi at the end of the essence mantra mentioned above. "To stir a spirit" means to stir and move it from states such as being sluggish, lying down, or stretching. "To summon wealth" refers to the "mind of the principal jewel"; if one desires a great abundance of wealth, one should perform a fire offering with emeralds and rubies. "Regarding the bringing of rain," one should perform the yoga of Vajra Hūṃkāra, recite the aforementioned essence mantra one thousand times, and visualize all the nāgas gathering from the four directions to bring down rain. "Regarding the stopping of rain," one should perform the yoga as before, recite the essence mantra, and visualize all the rain and clouds turning away and being cast beyond the mountain ranges or the samaya boundary. "Regarding the stopping of hail," one should perform the yoga of Vajra Hūṃkāra as before, recite the essence mantra, and while forming the vajra-binding mudrā, visualize casting it beyond Jambudvīpa, then release the mudrā. "To ward off spirits" also means to prevent spirits from approaching. "To ward off clouds" means to prevent clouds from falling as rain. "To clear them" means to clear away the clouds so that they disperse. "Having placed [the vajra] upon the vajra maṇḍala" means that one should place a five-pronged vajra made of gold, silver, or copper upon a maṇḍala made of sandalwood or cow dung, and then perform the practice.

ནམ་མཁའ་ལ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ཆགས་པར་བྱས་པ་ནི་ཞེས་པ་བདག་རང་དབུགས་ཤིན་ཏུ་བསྡམས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱས་མེ་ཏོག་ནམ་མཁའ་ལ་གཏོར་ཏེ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་བརྟན་པར་བསམ་མོ། ། ཆ་ལུགས་བཞད་པར་བྱ་ན་ཞེས་པས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ལུགས་གང་ཡང་རུང་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གོང་དུ་སྨོས་པ་སྙིང་གར་བཞག་སྟེ་སྔགས་བཟླས་སོ། ། ཆ་ལུགས་དེ་ཉིད་གར་བྱེད་པ་དང་སྨྲར་གཞུག་པ་དང་བརྒྱུག་པ་དང་སྨིན་མ་འགུལ་བར་སྦྱར་རོ། ། ས་གཡོ་བར་བྱས་ན་རྐང་པ་གཡོན་པ་བརྡབ་པས་སོ་ཞེས་པ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་ཏེ་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པ་ཟློས་ཤིང་རྐང་པ་གཡོན་པས་ས་ལ་དྲག་ཏུ་བརྡབ་པོ། ཁྱིམ་བསྒུལ་བ་ནི་ཞེས་པ་ཁྱིམ་གྱི་འཁོར་ཉི་ཚེ་བསྒུལ་བར་བྱ་ན་འཁོར་རླུང་གིས་རབ་ཏུ་བསྐྱོད་པར་བསམས་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ངོ་། ། རྐང་པ་དགུག་ཅེས་པ་སེམས་ཅན་གང་ཡང་རུང་ཀྱོ་བ་ཏང་གིས་རྐང་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་དགུག་པར་བྱའོ། ། སྤྲིན་མེད་པར་ཆར་དབབ་པ་ནི་ཞེས་པ་ནི་ངོ་མཚར་བསྟན་པར་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ་ཕྱོགས་བཞི་ནས་སྤྲིན་ཆེན་པོ་རླུང་གིས་བསྐྱོད་ཅིང་ཀླུ་ཆར་འབབ་པར་བསམས་ཏེ་བཟླས་སོ། ། ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་དབབ་ཅིང་བསྟན་པ་ནི་ཞེས་པ་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་ས་ལ་ལྟུང་བར་ཀུན་ལ་བསྟན་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་བསམས་ལ་རྡོ་རྗེ་ས་ལ་བརྡབ་པོ། ། ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་མང་པོ་བསྟན་ན་ཞེས་བ་ནམ་མཁའ་ལ་ཉི་ཟླ་མང་པོས་གང་བར་བསྟན་པ་རྡོ་རྗེ་བཞི་ནམ་མཁའ་ལ་གཏོར་རོ། །

Regarding "causing a garland of flowers to adhere to the sky": one should firmly restrain the breath, cast flowers into the sky with the vajra-fist mudrā, and imagine them being stabilized by a mandala of wind. Regarding "assuming a costume": this refers to any suitable costume, such as those of a buddha, a bodhisattva, or a worldly deity. Regarding the "vajra mudrā": one should place the previously mentioned mudrā of Vajrapāṇi at the heart and recite the mantra. That very costume should be applied to dancing, speaking, running, and moving the eyebrows. Regarding "causing the earth to shake": this is done by stamping with the left foot; having performed the yoga of Vajra Hūṃkāra, one should recite the previously mentioned essence mantra and stamp the earth forcefully with the left foot. Regarding "shaking a house": if one wishes to shake a small portion of a house, one should imagine the surrounding area being thoroughly agitated by wind and then bind the mudrā. Regarding "hooking the feet": one should hook the feet of any sentient being with a hook and pull them. Regarding "causing rain to fall without clouds": this is to demonstrate a marvel; having performed the yoga of Vajra Hūṃkāra, one should recite the mantra while imagining great clouds being driven by wind from the four directions and nāgas causing rain to fall. Regarding "causing the moon and sun to fall and be displayed": to display the moon and sun falling to the earth to everyone, one should imagine it thus and stamp the vajra upon the ground. Regarding "displaying many suns and moons": to display the sky filled with many suns and moons, one should cast four vajras into the sky.

དམག་རྣམ་བཞི་བསྟན་ན་ཞེས་པ་གླུ་དང་གླང་པོ་དང་རྟ་དང་རྐང་ཐང་པའི་དམག་བཞི་དགྲ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་བར་བསྟན་པའོ། ། མཚན་མོ་ཉིན་པར་བྱ་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་རབ་ཏུ་འབར་བར་བསམས་ཏེ་ཀླད་པ་ལ་བསྐོར་རོ། ། ཉིན་མོ་མཚན་མོར་བྱ་ན་སྔགས་པ་ཉིད་མིག་བཙུམས་ལ་ཐམས་ཅད་མུན་པར་བསམས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་བསྐོར་རོ། ། ཐམས་ཅད་ལ་རྡོ་རྗེ་བསྟན་ན་ཞེས་པ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ལ་རྡོ་རྗེ་མཐོང་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་རྟོག་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་སྙིང་པོ་གསུངས་སོ། ། དབང་བསྐུར་བར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་རྟོག་པ་ཆེན་པོ་བཤད་པའི་སྐབས་འདིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ལ་སོགས་པར་དབང་བསྐུར་བར་འགྱུར་བ་དཀྱིལ་འཁོར་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་གསུངས་སོ། ། ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་སྔར་སྨོས་པ་བཞིན་ནོ། ། བཛྲ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་རྟོགས་པ་ནི་བཛྲ་བྲིད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་དེས་ནི་རང་བཞིན་བསྟན་ཏོ། ། སྭཱ་ཧཱ་ནི་ཞི་བའི་དོན་དུ་སྙེགས་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞི་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱག་འཚལ་ཞིང་དབང་བསྐུར་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ས་གཡོས་པའི་ཚེ་གང་གི་མཐུས་ས་གཡོ་བར་ནུས་པ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་དེའི་བཀའ་ཉན་ཏེ་དབང་དུ་གྱུར་ཏོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་བཤད་དོ། །

Regarding the phrase "if the fourfold army is shown," it means that the four armies of chariots, elephants, cavalry, and infantry are shown to be seen by the enemies. If one is to act at night, one should visualize a five-pronged vajra blazing intensely and circle it over the head. If one is to act by day as if it were night, the mantra practitioner should close their eyes, visualize everything as darkness, and circle the vajra. Regarding the phrase "if the vajra is shown to all," it means that the vajra should be made visible in the sky to the entire retinue. The Vajra Hūṃkāra-kalpa is complete. Then, the Blessed One, the Tathāgata, the Arhat, the Perfectly Complete Buddha—meaning the Blessed One Vairocana—also spoke the essence (hṛdaya) for the sake of sentient beings. Regarding the phrase "they will be empowered," in this context of explaining the great kalpa, all sentient beings will be empowered as Vajra Masters and so forth; thus, the essence of all the Tathāgatas residing in the maṇḍala is spoken. The meaning of Oṃ is as previously stated. Vajra is the wisdom that focuses on emptiness. Realizing that is vajra-prīṭ (vajra-delight), which indicates its nature. Svāhā is applied for the sake of pacification, because the Blessed One is of a peaceful nature. Regarding the phrase "they prostrated and were empowered," when the earth shook, they prostrated to the power by which the earth was able to shake, and by obeying his command, they were brought under his power. This maṇḍala of the Vajra family is explained.

ཞེས་པ་བཛྲ་བྲིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདིའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་བཤད་དོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་ཞེས་པ་གོང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བཤད་པ་འདིར་ཡང་སྦྱར་རོ། ། དབུས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཞལ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་གཟིགས་ཏེ་བཞུགས་སོ། ། དེའི་སྤྱན་སྔར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞི་བའི་ཆ་ལུགས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཙོག་ཙོག་པོར་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་གཞུག་གོ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གོང་མར་སློབ་དཔོན་ཞུགས་ལ་ཕྱིས་སློབ་མ་གཞུག་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་གཉི་ག་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལ་ཁྱོད་ནི་དེང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དེའི་གཏན་ཚིགས་ཁྱོད་ཉན་པར་འདོད་ན་ངས་བཤད་དོ་ཞེས་བསྒོ་ཤིག། དེ་ནས་དེ་ཕན་ཆད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བས་ན་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྐྱེད་དེ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་བསོད་ནམས་ཆེན་པོས་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། བསོད་ནམས་ཆུང་བ་ཡང་ཚེ་རབས་གཞན་ལ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་བས་ན་དུས་གཞན་ལ་དགོངས་ཏེ་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་སློབས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞི་རིམ་བཞིན་དུ་བསླབ་བོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Thus, the Blessed One Vairocana blessed this maṇḍala of the essence mantra known as vajraprīḍ, and Vajrapāṇi then explained it. Regarding the phrase "in the manner of the great maṇḍala," the previously explained great maṇḍala should be applied here as well. In the center, the Blessed One Vairocana sits facing the eastern direction. In his presence, Vajrapāṇi should be depicted in a peaceful form as Vajrasattva, sitting in a squatting posture with palms joined. Then, regarding the phrase "enter in that same way," just as the master enters the previous maṇḍala and the disciples enter afterwards, here too both should enter in that same manner. Having thus entered the maṇḍala, the master should instruct the disciple: "You are now a Tathāgata yourself; if you wish to hear the reasoning for this, I shall explain it." Then, regarding the phrase "from that point on, he becomes a Tathāgata," because he has seen the maṇḍala of the Tathāgata, he generates the roots of virtue, completes the accumulations of merit and wisdom, and through great merit, will attain enlightenment in this very life. Even those with little merit will attain it in another lifetime; therefore, with another time in mind, it is said, "You are a Tathāgata yourself." Regarding the instruction "train in the mudrās," one should train in the four mudrās, such as the Great Mudrā and so forth, in their proper order. This is the maṇḍala of the Tathāgata, because it is a maṇḍala spoken by the Tathāgata.

དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བཞིན་དུ་བྲིས་ནས་བཅུག་ལ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་ཇི་ལྟར་གོང་དུ་བྲིས་པ་བཞིན་དུ་བཅུག་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་རྡོ་རྗེར་བསྒྲུབ་པར་བསླབ་པོ། དེར་སྒྲུབ་པ་ཡང་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་གསེར་དངུལ་ལམ་ཟངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་དེ་བཟུང་ལ་སྒྲུབ་པ་ནི་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒོམ་མོ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་མཚན་མའི་ཕྱག་རྒྱའི་དོན་གསལ་བར་བསྒོམ་མོ། ། ཡང་འདྲི་བ་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཡིན། ལན་གླན་པ་སྙིང་པོ་སྒོམ་པ་སྟེ་ཞེས་སོ། ། སྙིང་པོ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སྒོམ་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། བཟླས་པས་ཚེ་འདི་ཉིད་དམ་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་སངས་རྒྱས་སུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ་ཐམས་ཅད་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ལ་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ་སློབ་མ་ལ་དམ་ཚིག་འདི་སྟོན་ཅིག། དད་བརྟན་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱ་ལ། ། ཞེས་པ་དག་གོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་དད་པ་བརྟན་ཞིང་མི་འགྱུར་བར་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བ་ལ་མགུ་ཞིང་ཆགས་པར་བྱའོ། ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པ་ཡང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ། ། ཞེས་པ་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་གོང་མ་བཞིན་དུ་བྱས་ནས་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་ཞུགས་ལ་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམ་བཞི་བསླབ་པོ། །

Regarding the phrase "having drawn the maṇḍala in that manner and entered," it means that the vajra maṇḍala should also be drawn exactly as described above and entered; one should then train in accomplishing that maṇḍala as a vajra. As for the accomplishment therein, one should hold a five-pronged vajra made of gold, silver, or copper with both hands, and the accomplishment is as previously described. Regarding the phrase "meditate on one's own mudrā," one should clearly meditate on the meaning of the mudrā, which is the sign of the liberation of the deities of the maṇḍala. Furthermore, when asked, "What is this so-called 'vajra'?" the answer is: "It is the meditation on the essence." The essence is the wisdom of emptiness. Meditating on the vajra is the meaning of the term "vajra"; through recitation, one will achieve buddhahood in this very life or in future lives. To show the samaya maṇḍala, it is said: "Having performed everything in the manner of the great samaya." This means that all the rituals of the samaya maṇḍala should be performed according to the manner of the great samaya maṇḍala mentioned above, and then the samaya should be shown to the disciples. Regarding the lines: "To those with firm faith in the vajra mudrā," this means that one should maintain firm and unchanging faith in Vajrapāṇi and the tathāgatas. One should be joyful and devoted to the ripening and liberation of all sentient beings. Regarding the teaching on the karma maṇḍala: "Having drawn the maṇḍala in that manner," this means that after performing the rituals of the karma maṇḍala as before, the master and disciples enter, and they train in the four types of activities, such as pacifying, enriching, and so forth.

དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་དུ་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གཏུགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་བརྐྱང་སྟེ་གཏུགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བཀུར་(སྟེ་,སྟི་)དང་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་ཡང་གསུངས་པ་དེ་ནས་ལངས་ཏེ་པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཛྲ་བྲིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཚིག་དེ་གླེངས་པས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཉེས་ཤིང་བཀུར་སྟི་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་སྙིང་པོའི་ཚིག་དེ་ཉིད་བཟླས་པས་མཉེས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེའི་རིག་པ་སྒྲུབ་པ་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པའི་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པ་བཛྲ་བྲིད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་གསོ་སྦྱིན་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱིམ་པ་ཞིག་བསྒྲུབས་ན་ཡང་ཞག་གཅིག་ཁྲིམས་བརྒྱད་ནོད་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ནས་བཟླས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཆོ་ག་གཞན་ཏེ་ཞེས་པ་རས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་པདྨའི་སྟེང་ན་བཞུགས་པ་བྲིའོ། ། དེ་ནས་ཡང་དེའི་སྤྱན་སྔར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞི་བའི་གཟུགས་སུ་བཞུགས་པ་བྲིའོ། །

Then, regarding the instruction to perform homage, confession of misdeeds, and rejoicing in merit within that very maṇḍala, it is said: "bowing with the entire body," and so forth. "Bowing with the entire body" means to touch [the ground] while extending all the limbs. Furthermore, the ritual for pleasing the Tathāgatas and Vajrapāṇi through honor and offerings is also taught: "Then, rising, placing the right knee on the ground," and so forth. By reciting the heart mantra vajra-vṛd, which is the word of liberation that realizes the wisdom of emptiness, all the Buddhas and Bodhisattvas will be pleased and honored. The meaning is that by reciting that very heart mantra, "the intention of all the Tathāgatas will be fully perfected," they will be pleased. Then, the ritual for accomplishing the vajra-knowledge arises; this explains the procedure for accomplishing the aforementioned heart mantra vajra-vṛd. Furthermore, if a layperson known as a poṣadha-dhara is to be accomplished, they should recite it after performing the ritual for receiving the eight precepts for one day. "The fist of all the Tathāgatas" refers to the vajra-muṣṭi mudrā that appears below. Then, regarding the other ritual: one should paint the Blessed One Vairocana seated upon a lotus on a cloth. Then, in his presence, one should also paint Vajrapāṇi seated in a peaceful form.

གཡས་སུ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་གཡས་པ་ན་རྡོ་རྗེ་གསོར་བ་གཡོན་པ་ན་པདྨོ་ཅན་བྲིའོ། ། ཡང་ཆོ་ག་གཞན་ནི་ཞེས་པ་རས་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་གཅིག་པུ་བྲིས་ལ་དེའི་སྤྱན་སྔར་ཟླ་བ་དྲུག་གི་བར་དུ་དུས་གསུམ་དུ་བཟླས་ནས། དེ་ནས་ཉིན་མཚན་གསུམ་སྨྱུང་བའི་ཐ་མ་ལ་མཚན་གཅིག་མི་ཉལ་བར་བསྒྲུབས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་གྱི་བར་དུ་བཟླས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྟོག་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ཡང་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ་ཞེས་པ་གོང་དུ་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་གདུལ་བའི་ཕྱིར་སྙིང་པོ་གསུངས་ནས་ཡང་འདིར་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པས་ན་ཡང་གི་སྒྲ་སྨོས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་རི་ལྟར་མི་གཡོ་བ་ཡང་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ནི་སྲ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལས་རིར་གྱུར་པ་སུས་ཀྱང་བསྐྱོད་པར་མི་ནུས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་གཞན་གྱིས་བསྐྱོད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཡང་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་པས་(བསྐྱད་,བསྐྱོད་)པར་འགྱུར་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ལྡང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཞེས་པ་རྒྱལ་པོ་དང་རྐུན་པོ་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་གཅན་གཟན་གྱི་འཇིགས་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། གང་གིས་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། །

To the right, one should draw Vajrapāṇi, brandishing a vajra in his right hand and holding a lotus in his left. Furthermore, regarding another ritual: having painted a single image of Vairocana on a cloth, one should recite [the mantra] three times a day for six months before it. Then, at the conclusion of a three-day and three-night fast, if one practices without sleeping for a single night, one should recite until Vajrapāṇi himself is attained. This concludes the Tathāgata-kalpa. Then the Blessed One, the Bodhisattva Mahāsattva Vajrapāṇi, spoke these words. The word "again" (yang) is used because the essence (hṛdaya) was previously spoken for the sake of subduing Maheśvara and others, whereas here it is spoken for the benefit of sentient beings. "All Tathāgatas are immovable like a vajra mountain" means that because a vajra is hard, no one is able to move a mountain made of it. Likewise, because the vajra of the Tathāgatas' wisdom, which focuses on emptiness, cannot be moved by others, it is like a mountain; yet by reciting this essence, it is moved, which means one arises from meditative absorption (samādhi). "One will be completely liberated from all fears" means one will be liberated from the fears of kings, thieves, fire, water, and wild beasts. By the mere recitation of which...

ཞེས་པ་སྙིང་པོའི་ཐབས་དང་དོན་དང་ཤེས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་དམིགས་ནས་སེམས་སྙོམས་པར་ཐུགས་ཀྱིས་བཟླས་ན་མཚམས་མེད་པ་ལྔ་ཐམས་ཅད་འབྱང་བར་འགྱུར་རོ། ། དོན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་ཅེས་འདོད་པ་ལྔའི་དོན་ཐམས་ཅད་ཅི་འདོད་པ་འགྲུབ་པོ། ། དགོས་པ་ཐམས་ཅད་བྱེད་དེ་ཞེས་པ་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་མཛད་དོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྔགས་པའི་ཕྱི་བཞིན་དུ་འབྲང་ཞིང་སྤྱན་སྔར་གྱིས་ཀྱང་འཚོའོ། ། ངས་ཀྱང་གཟུང་ངོ་ཞེས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་སྙིང་པོའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཀྱིས་སྙིང་པོ་ལེགས་པར་སྨྲོས་ཤིག་པའི་དོན་ཏོ། ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མ་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་སྙིང་པོ་དེའི་མཐུས་ཐེག་པ་ཆུང་ངུར་སེམས་བསྐྱེད་པ་རྣམས་སླར་ལྡོག་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གྲུབ་པ་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གྲུབ་པ་ཡང་མཁྲང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པ་ཡང་བརྟན་ཞིང་མི་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་ག་ནས་ཀུན་དུ་འབར་བས་བསྐོར་བ་ཞེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་འདོད་པའི་ཁྲོ་བོ་འོད་འབར་བས་བསྐོར་(བདེ་,བ་དེ་)བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་གྱི་ཕྲེང་བ་དང་།

Thus, if one recites with a mind of equanimity, having correctly focused upon the essence, the method, the meaning, and the insight, all five inexpiable sins will be purified. "All purposes are accomplished" means that all the objects of the five sensory desires will be achieved exactly as one wishes. "It performs all necessary functions" means that Vajrapāṇi will carry out all necessary functions, such as pacifying and increasing. Vajrapāṇi will follow behind the mantra practitioner and also protect them with his own eyes. "I too shall uphold it" means that the Blessed One, having understood the qualities of the essence as Vajrapāṇi described them, intends for the essence to be well-spoken. "It will be rendered useless by Śrāvakas and Pratyekabuddhas" means that by the power of that essence, those who have generated the mind of the Lesser Vehicle will turn back from it. "The accomplishments of all Tathāgatas and the accomplishment of Vajrasattva also become firm" means that the great mudrās of the Tathāgatas and Vajrasattva will also become stable and indestructible. Regarding "surrounded by a blazing fire from the heart of Vajrapāṇi," it means that the Blessed One Vajrapāṇi, in order to completely purify the intentions of all world systems, is surrounded by the blazing light of the wrathful deities of desire from his own heart. [He is also surrounded by] the garland of the crowns of the five Tathāgatas and—

དོ་ཤལ་དང་རྣ་རྒྱན་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པ་འདོད་པའི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཁྲོ་བོ་ཕྱག་བཞི་ལ་གཉིས་མེ་ཏོག་གིས་བརྒྱན་པའི་གཞུ་འགེངས་པ་ཕྱག་གཉིས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་སྙིང་གར་བཅིངས་ལ་རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་ཁྲོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་ངོ་། ། འདོད་པའི་ཁྲོ་བོ་ལ་སྦྱངས་པ། ། ཞེས་འདོད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ་ཤེས་རབ་བོ། ། ཁྲོ་བོ་ནི་མ་རུངས་པ་འདུལ་བ་སྟེ་ཐབས་སོ། ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་བསམ་པ་ཅི་རིགས་པར་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་སོ། ། (ད་,དེ་)ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་བྱུང་བ་འདོད་པ་ཁྲོ་བོ་ལ་ངས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས་པ་བཞིན་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་བྱོས་ཤིག་པར་བཀའ་སྩལ་པའོ། ། སྙིང་པོ་འདིས་གང་འདི་སེམས་ཅན་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བརྒྱལ་བ་དང་། བཅོམ་པ་ཀུན་གསོས་ཤིག་ཅེས་པ་གོང་དུ་ཊ་ཀི་ཧཱུཾ་ཛ་ཞེས་སྨོས་པའི་ཚེ། སེམས་ཅན་མང་པོ་བྱེད་པར་གྱུར་པའི་རྣམས་ཨོཾ་ཊུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདིས་སླར་གསོས་ཤིག་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། སྙིང་པོ་འདིས་གསོ་བ་འབའ་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་གྱི་གོ་ཆ་བགོས་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། འདི་བགོས་ན་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ཐོབ་བོ་ཞེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ། གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ཐོབ་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་སོ། ། ཨོཾ་གྱི་དོན་ནི་གོང་དུ་སྨོས་པ་བཞིན་ནོ། ། ཊུཾ་ནི་སླར་གསོས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མིང་སྟེ་རྡོ་རྗེས་བརྒྱན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་འཁོར་ལོའོ། །

Adorned with necklaces, earrings, and so forth, in order to demonstrate the nature of desire, the wrathful deity with four arms appears. Two of his hands draw a bow adorned with flowers, while the other two perform the mudrā of Vajra Hūṃkāra at the heart; thus, the wrathful deity known as Vajrakāma arises. Regarding the phrase "purified by the wrathful deity of desire": "desire" is bodhicitta, which is insight (prajñā); "wrathful deity" is the subduing of the wicked, which is skillful means (upāya). Through these two, the intentions of sentient beings are thoroughly purified in whatever way is appropriate. "Just as [I have done], so too should you" means that Vajrapāṇi, having emerged from his own heart, commands: "Just as I have accomplished the welfare of sentient beings through this wrathful deity of desire, you too must do the same." With this essence mantra, "Restore all those sentient beings who have fainted and been struck down," the Blessed One Vairocana commanded that the many sentient beings who had become incapacitated when the mantra Ṭaki hūṃ jaḥ was previously uttered should be restored once more by this essence mantra, Oṃ ṭuṃ. This essence mantra is not only for restoration, but also serves as armor; it is said that by donning this, one attains a vajra body. Thus, it says, "Furthermore, cause them to attain a vajra body." The meaning of Oṃ is as explained above. Ṭuṃ means to restore. Regarding the phrase "the maṇḍala of the vajra wheel," "vajra wheel" is the name of the maṇḍala; because it is a maṇḍala adorned with vajras, it is called the "vajra wheel."

རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་བརྩེགས་ཆེན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རིམ་པ་དུ་མར་བརྩེགས་པ་ཆེན་པོ་དེ་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་ལྷའི་ལྡིང་ཁང་བརྩེགས་པ་ལྟར་བྲེས་པས་ན་བརྩེགས་ཆེན་ནོ། ། བཅུ་དྲུག་ཆ་དང་ལྡན་པར་རོ། ། ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ཆེན་པོ་དབུས་ན་བཞུགས་པ་ནི་ཆ་བཅུ་དྲུག་དང་ལྡན་པ་སྟེ་དབུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་བརྒྱད་དང་། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཆོད་པ་བཞི་དང་སྒོ་བ་བཞི་སྟེ་ལྷ་བཅུ་དྲུག་རྣམས་རང་རང་གིས་ཐ་དད་པ་ལ་གནས་པས་ན་ཆ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། གཞན་དག་འཆད་པ་དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོ་དེ་ཆ་བཅུ་དྲུག་དང་ལྡན་པ་ནི་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རེའུ་བརྒྱད་ནི་ནང་གི་རིགས་སུ་གཏོགས་སོ། ། དེ་འདྲ་བའི་ཆ་བརྒྱད་ཀྱིས་ནི་ཕྱི་རིམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐོར་ཏེ། ནང་རིམ་གྱི་རེའུ་ཅི་བྱུང་བའི་ཕྱེད་ཀྱི་ཚད་ཀྱིས་ཕྱི་བསྐོར་ན་ཕྱོགས་བཞི་འཁོར་ཏོ། ། གྲྭ་བཞི་ཁ་རྡོར་འདུག་པ་ནང་གི་རེའུ་གཉིས་ལྷག་མ་ཕྱེད་ཕྱེད་དུ་བགོས་ཏེ་གྲར་གླན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེའི་རབ་མཛེས་པར་ཏེ། ། ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་ནང་གཉི་གའི་ར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་ཚོན་སྔོན་པོས་བྲིས་པས་བསྐོར། དེའི་མཐའ་ཚོན་སྣ་གཉིས་གཉིས་བསྣན་ཀ་བ་བརྒྱད་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ནི་ཚོན་སྔོན་པོས་ཐ་མལ་པར་བྲིས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བར་མི་བགྱིའོ། ། གྲྭ་སྒོའི་ཐོར་ཏོ་དེ་བཞིན་དུ། ། ཞེས་པ་གྲྭ་སྒོ་ཕྱིར་བལྟ་བ་དང་། སྒོའི་གྲྭའི་རྩེ་མོ་དང་རྟ་བབས་ཀྱི་མཚམས་སུ་རིན་པོ་ཆེ་རྡོ་རྗེས་བརྒྱན་པར་སྤྲོའོ། །

Regarding the phrase "The Great Vajra Wheel Stūpa," I shall explain the great maṇḍala called the Vajra Wheel, which is constructed in multiple tiers. Alternatively, it is called "Great Stūpa" because the arrangement of the maṇḍala is spread out like a tiered pavilion of deities. It is "endowed with sixteen parts." This means that the great lord of the maṇḍala residing in the center is endowed with sixteen parts: the eight deities of the central maṇḍala, the four offerings of the outer maṇḍala, and the four gatekeepers; as these sixteen deities abide in their respective distinct positions, they constitute the sixteen parts. Others explain that the central principal deity is endowed with sixteen parts in that the eight inner squares belong to the inner family. Such eight parts surround the outer maṇḍala; if the outer perimeter is drawn with a measurement half that of the inner squares, the four directions are completed. At the four corners, the two remaining inner squares are divided into halves and attached to the corners. Regarding "beautifully adorned with vajras," the perimeter of both the inner and outer maṇḍalas is surrounded by three-pointed vajras drawn in blue pigment. At its edge, two colors are added; as for the eight pillars that appear below, they are drawn in ordinary blue pigment and are not to be made into a vajra garland. "Likewise, the protrusions of the corners and gates" means that the outward-facing corners of the gates and the junctions of the archways (toraṇa) should be adorned with precious vajras.

ཕྱི་རིམ་གྱི་ངོས་ཕྱིར་བལྟ་བ་ལ་བ་དན་དང་། མེ་ཏོག་དང་མུ་ཏིག་གི་ཕྲེང་བ་དང་དྲིལ་བུ་ལ་སོགས་པ་རྒྱན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཅི་སྡུག་ཏུ་བརྒྱན་པའོ། ། སྙིང་པོ་བཟླས་ཤིང་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀའི་ལས་བྱེད་དོ་ཅོག་ནི་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བཟླས་ཤིང་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡི་ནང་གི་འཁོར་ལོ་ཡང་། ། ཞེས་པ་ནང་རིམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་ཀ་བ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་སྲད་བུས་མཉམ་པར་བྲེའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱོགས་བཞི་དང་གྲྭ་བཞིར་ལྷའི་གནས་རེ་རེ་གནས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཀ་བའི་རྩེ་མོ་རུ། ། ཞེས་པ་ཀ་བའི་རྩེ་མོ་དབུས་སུ་འདུས་པའི་མདོར་འོད་འབར་བ་གཞག་གོ། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ནང་རིམ་གྱི་དབུས་སུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བཞུགས་པར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་ཡིད་ཀྱིས་འཛུམ་པ་ཕྱག་གཉིས་ལ་གཡས་པ་ན་རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་པ་འཛིན་པ། གཡོན་པ་ན་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ་ཡང་ཕྱག་གཉིས་ན་མདའ་གཞུ་འགེངས་པ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་དེ་ལས་གཞན་པ་ཕྱག་བཞི་པ་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྤྱན་སྔར་འདོད་པ་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྙིང་པོ་བཞག་སྟེ་སྐུ་མདོག་དམར་པོའོ། ། གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་པ། ། ཞེས་པ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་སྙིང་པོ་ཕྱག་རྒྱ་མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་བ་སྙིང་གར་བཞག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡི་ནི་གཡས་ཕྱོགས་སུ། །

On the outer surface facing outward, it is to be adorned as beautifully as possible with various ornaments such as banners, flower garlands, pearl strings, and bells. One should recite the essence mantra while drawing [the design]. This means that all the activities for both the outer and inner parts of the maṇḍala should be performed while reciting the essence mantra ṭakki hūṃ ja. Regarding the phrase "the wheel within that," the inner maṇḍala is square, possessed of eight pillars, and should be laid out evenly with cords. Regarding the phrase "in the manner of eight maṇḍalas," there is a single deity seat located in each of the four directions and four corners of the inner maṇḍala. Regarding the phrase "at the tips of the vajra pillars," a blazing light should be placed at the central junction where the tips of the pillars meet. Regarding the phrase "the Great Being in its center," the Great Bodhisattva Vajrapāṇi is to be placed in the center of the inner maṇḍala. He is adorned with the crowns of the five buddhas, smiling in his mind, with two hands: the right holding a vajra in the sādhana (proud) gesture, and the left holding a bell. Alternatively, with two hands he draws a bow and arrow; his body color is blue. Other than that, there is the four-armed one. Regarding the phrase "the essence of the wrathful Vajrasattva is placed before Vajrapāṇi," he is red in color. Regarding the phrase "with two [hands] performing the Vajra Hūṃ-kāra," with his two hands he performs the mudrā of Hūṃkāra, with the two index fingers raised and placed at the heart. To the right of the vajra...

ཞེས་པ་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་ཆུ་སྲིན་གྱི་རྒྱལ་མཚན་མགོ་ཆུ་སྲིན་ཅན་འཛིན་པ་རྒྱལ་མཚན་དེ་ལས་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་འབར་བ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་དཔལ་གཞག་གོ། ། དབུ་ལ་ནི་རྒྱལ་མཚན་ནམ་མཚན་མར་འདྲེན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་གཡོན་དུ་བྲི་བ་ནི། ། ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་གཡོན་ལོགས་སུ་གཡོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་འགྱིང་བ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་བ་དེ་བྲི་བ་སྟེ་ཁ་དོག་དམར་པོའམ་སེར་པོར་བྱའོ། ། གཡོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་མིང་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ལ་ལྟ་ཟུར་གཉིས་སུ་བསྟེན་ཏེ་སྒེག་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་འདུད་པས་ན་གཡོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། དམར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་པའམ་ལྷ་ཉིད་ཀྱི་ཁ་དོག་དམར་པོར་བསྟན་པའོ། ། གྲྭ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་གནས་སུ་ནི། ། ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་བཞུགས་པའི་ཚེ། འདོད་པའི་ལྷ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་བསྙེམས་པ་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་མནན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་མཆོད་པའི་ལྷ་མོས་ཀྱང་བསྐོར་ཏེ་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གྲྭ་བཞིར་དུས་བཞིའི་ལྷ་མོའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་ཏེ་ཤར་དང་བྱང་གི་མཚམས་ན་དཔྱིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མོ་ཁ་དོག་དམར་པོ་བདུག་པ་འབུལ་བའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། ཤར་དང་ལྷོའི་མཚམས་ན་རྡོ་རྗེ་སྤྲིན་གྱི་ལྷ་མོ་སྟེ་ཁ་དོག་སྔོན་མོ་མེ་ཏོག་འབུལ་བའི་ཚུལ་དུ་བྱེད་པའོ། ། སྟོན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ནི་ཁ་དོག་དམར་པོ་མར་མེ་འབུལ་བའི་ཚུལ་དུ་ལྷོ་ནུབ་ཀྱི་གྲྭར་གཞག་གོ། །

Thus, one should place the Great Being Vajraśrī, blue in color, holding a makara-banner with a makara head, from which a blazing precious jewel emerges. On his head, the banner is drawn as the primary emblem. Regarding the instruction "draw Vajra to the left": to the left of Vajrapāṇi, one should draw the deity named Vāma-vajra, also known as Vajragarva. He should be depicted as red or yellow in color. "Vāma-vajra" is his name; he is so called because he forms the vajra-fist and, leaning toward both shoulders with a graceful, coquettish manner, bows toward the left. "Red" indicates his nature of passion or shows the deity's own color to be red. Regarding the phrase "in the location of the maṇḍala corners": when Vajrapāṇi resides in the maṇḍala of Great Bliss, in order to overwhelm those gods of desire who are arrogant in their enjoyments, he is surrounded by offering goddesses of the retinue. In the four corners of the inner maṇḍala, they take the form of the goddesses of the four seasons. In the intermediate space between the east and north, one should place Vajravasanta, red in color, in the manner of offering incense. In the intermediate space between the east and south, one should place the goddess Vajrameghā, blue in color, in the manner of offering flowers. In the southwest corner, one should place Vajraśarad, red in color, in the manner of offering lamps.

བྱང་དང་ནུབ་ཀྱི་གྲྭར་ནི་རྡོ་རྗེ་(ཁབ་,ཁ་བ་)མོ་དགུན་གྱི་ལྷ་མོ་དྲི་འབུལ་བའི་ཁ་དོག་སྔོ་བསངས་སུ་བྱ་སྟེ་གཞག་གོ། ། འདོད་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བྲི། ། ཞེས་པ་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གྲྭ་བཞིར་གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོའི་རྣམས་མཆོད་པའི་ལྷ་མོར་གྱུར་ཏེ། ཤར་དང་བྱང་གི་མཚམས་ནས་རིམ་བཞིན་དུ་ཁ་དོག་དཀར་མོ་དང་དམར་མོ་དང་སྔོན་མོ་དང་སྔོ་བསངས་རིམ་བཞིན་དུ་མེ་ལོང་སྟོན་པ་དང་པི་ཝང་ལེན་པ་དང་དྲི་འབུལ་བ་དང་ཟས་ཀྱི་སྣོད་ཐོགས་པའི་ཚུལ་དུ་གཞག་གོ། ། སྒོ་བཞིར་ཀྱོ་(བཏང་,བ་ཏང་)དང་ཞགས་པ་དང་ལྕགས་སྒྲོག་དང་དྲིལ་བུ་རྣམས་བཞག་སྟེ་ཤར་དང་ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་དུ་རིམ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཀྱོ་བ་ཏང་གིས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དགུག་གོ། ། ཞགས་པས་ནི་གར་གཞག་པའི་ས་དེར་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། ། སྒྲོག་གིས་ནི་དེ་ལས་མི་འགྱུར་བར་འཆིང་ངོ་། ། དྲིལ་བུས་མཉེས་པར་བྱེད་དོ། ། ཀྱོ་བ་ཏང་གིས་འདོད་པ་དགུག་པས་ན་ཀྱོ་བ་འདོད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་ཞེས་པ་སློབ་དཔོན་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་སྙིང་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་བ་བཅིངས་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཁྱབ་ཅིང་། ། ཞེས་པ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བསྟོད་ཅིང་བདག་རང་གྲུབ་པར་གསོལ་བ་སྟེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ལ་ཁྱབ་པོ། ། ཐུགས་རྗེ་དང་ལྡན་ལ་མཐུ་མངའ་བས་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་སྩོལ་ཏོ། །

In the northwestern corner, one should place Vajra-Hemantī, the goddess of winter, who offers fragrance, and is blue in color. "Draw the forms of desire and so forth" means that in the four corners of the outer maṇḍala, the goddesses of offering—form, sound, smell, and taste—are to be placed. Starting from the northeast corner and proceeding clockwise, they are white, red, blue, and blue-green, respectively, and are to be depicted in the manner of holding a mirror, a lute, an incense burner, and a food vessel. At the four gates, the hook, the noose, the chain, and the bell are to be placed, positioned in the east, south, west, and north, respectively. Among these, the hook summons all sentient beings; the noose causes them to enter the place where they are to be established; the chain binds them so they do not stray from that state; and the bell pleases them. Because the hook summons desires, it is called the "desire-hook." Regarding the phrase "having bound the Vajragarbha mudrā," this refers to the master himself forming the heart-mudrā of Vajra-Hūṃkāra by extending the two index fingers. "Pervading the minds of all sentient beings" is a praise of Vajrapāṇi by the master and a prayer for his own accomplishment. Since Vajrapāṇi is the nature of the wisdom of all buddhas and bodhisattvas, he pervades the minds of all. Possessing compassion and power, he bestows the bliss of nirvāṇa upon all sentient beings.

སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་ཤིང་ཕན་འདོགས་པ་ཕ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ཕར་གྱུར་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བདག་ངེས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་དུ་དེང་གྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར་སྙིང་པོ་སྨྲས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་སྐད་སྨྲས་པ་དང་འབབ་པར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་པ་དེ་སྐད་སྨྲས་ནས། ཨ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བྱས་ན་ལྷ་ཉིད་སྔགས་པ་ལ་འབབ་པར་འགྱུར་ཏེ་བབས་ནས་ཀྱང་སྔགས་པ་ལ་ལ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ལ་ལ་ནི་འཚང་རྒྱ་བ་ཉིད་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་གཞུག་སྟེ་སྙིང་པོ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་སྟེ་དེས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བཟུང་ལ་འཇུག་གོ། ། དེ་ནས་འདི་ཞེས་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་པ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལ་བསྒོའོ། ། འདི་ནི་དང་པོའི་སེམས་དཔའ་ཞེས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འདི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དང་པོ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དང་པོ་དེ་ལས་འབྱུང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདོད་པའི་བདག་པོ་ཞེས་པ་ནི་འདོད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། དེ་ལ་དབང་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བདག་པོའོ། ། གང་དུ་དབང་བྱེད་ཀྱང་བདག་རང་ཅི་ལའང་མ་རེག་པར་མི་སྤྱོད་པའང་སྲིད་པ་དེ་དེ་བས་ན་འདོད་པའི་དབང་པོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། འདོད་པ་ལའང་མ་རེག་པར་སྤྱོད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདིའི་སྙིང་པོ་སྟེ་ཞེས་པ་འདོད་པ་ཁྲོ་བ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་སྟེ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་གཟུགས་སོ། །

Because he is like a father who loves and benefits all sentient beings, he is the "Father." Having made the aspiration, "May I certainly become Vajrasattva," meaning "May I be established this very day in the nature of Vajrasattva," he spoke the essence mantra in order to bestow blessings and provide an exhortation. Then, "upon saying that, [the deity] descends" means that once those words have been spoken, if the application of the mantra beginning with "A" and so forth is performed, the deity itself will descend upon the practitioner. Having descended, some practitioners will become Vajrapāṇi himself, while others will attain the state of a Buddha. Then, "the disciple is to be introduced, and the essence mudrā is to be bound" means that one should enter while holding a flower garland with the mudrā of Vajra Hūṃkāra, which consists of the two index fingers extended. Then, "say this" is the instruction the master gives to the disciple. "This is the Primordial Being" means that this Vajrapāṇi is the first of all Buddhas and Bodhisattvas; because he is the nature of the wisdom of all, the meaning is that everything arises from him. "Lord of Desire" means that "desire" is the bodhicitta. He is the "Lord" because he exercises mastery over it. Since it is possible that one might exercise mastery over something without even touching it oneself, he is called the "Lord of Desire," meaning he acts without even touching desire. "This is his essence" means that the essence of Vajrapāṇi, which is desire and wrath, is a form endowed with both method and insight.

རེག་པས་བདེ་བ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་རེག་ནས་དགའ་བར་བྱེད་པའོ། ། བདག་ཆེ་བ་ནི་དེའི་རྒྱལ་མཚན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རྒྱལ་མཚན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱམས་པ་སྐྱེ་ཞིང་སློང་བར་བྱེད་པ་དང་ཕོངས་པ་ལ་ནོར་སྦྱིན་པའོ། ། བདག་ཆེ་བའི་བདུད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རབ་ཏུ་གསོད་པའི་ཕྱིར་བདུད་དོ། ། གང་གྲྭ་བཞི་པ་འདི་རྣམས་ནི་དུས་ཀྱི་མཆོད་པ་ཞེས་པ་ཕྱི་ནང་གི་ལྷ་མོ་བརྒྱད་ཀྱིས་མཆོད་པས་ནི་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་འདུས་པར་བསྟན་ཏེ། དུས་བཞིན་སྐྱེ་ཞིང་འབྱུང་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་འདུས་པར་བསྟན་ཏོ། ། མིག་དང་ཆགས་པ་དང་མཛའ་བ་དང་མི་མཛའ་བ་སྟེ་ཞེས་པ་ཀྱོ་བ་ཏང་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་བསྟན་པ་སྟེ་མིག་གིས་མཐོང་ནས་དགུག་པས་ན་མིག་ནི་ཀྱོ་བ་ཏང་གི་རྒྱུའོ། ། ཆགས་པ་ནི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་སྟེ་ཆགས་ཤིང་འདོད་པས་ན་འཇུག་གོ། ། མཛའ་བ་ནི་འཆིང་བའི་རྒྱུ་སྟེ་གང་ལ་ཞེན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཆིང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། མི་མཛའ་བ་ནི་ཆགས་པ་མེད་པའི་དོན་ཏོ། ། མ་ཆགས་པས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་བརྗོད་ཅིང་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཉེས་པར་བྱེད་དོ། ། རྒོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ཀྱོ་བ་ཏང་ལ་སོགས་པ་སྒོ་བས་བསྒོས་པའི་ཕྱིར་དེའི་མཚམས་ལས་སུ་ཡང་མི་རྒོལ་ལོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལ་ཚིག་བསྟན་པ་འདི་སྐད་སྨྲོས་ཤིག།

"Bliss through touch" refers to the so-called "Vajra Joy," which brings delight by touching the bodies of all sentient beings. "The great self is its banner" refers to the banner of Vajrapāṇi; it generates and arouses loving-kindness in all, such as the bodhisattvas, and bestows wealth upon the destitute. "The Māra of the great self" refers to Vajrapāṇi himself, who is a "Māra" because he utterly slays the afflictive and cognitive obscurations. These four corners represent the "timely offerings," which demonstrate that all offerings are subsumed within the offerings of the eight outer and inner goddesses; they demonstrate that all forms and so forth, which arise and emerge according to the seasons, are subsumed. "The eye, attachment, the beloved, and the unbeloved" teaches the continuum of the hooks and so forth: since one summons after seeing with the eye, the eye is the cause of the hook. Attachment is the cause of engagement, for one engages through attachment and desire. The beloved is the cause of binding, for one is bound by that very thing to which one is attached. The unbeloved has the meaning of non-attachment. Through non-attachment, the meaning of the Perfection of Wisdom is expressed, and all beings are pleased. "They will not oppose" means that because the gates are sealed by the hooks and so forth, no one will oppose within those boundaries. Then, the master should speak these words of instruction to the disciple: "Speak thus!"

ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ལ་སྨད་པར་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་མི་སྨད་པར་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་མི་སྨད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་ཡང་མི་ཞེས་བྱ་བ་གོང་དུ་བཤད་པ་དེ་ལ་འགའ་ཞིག་ན་རེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དམ་པའོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཞེས་པའི་ལན་དུ་གང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཉོན་མོངས་པ་ལས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར། ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་འདོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ལ་ཆགས་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་འཆད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་མི་འཆད་དོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱ་བ་དང་། གྲོལ་བར་བྱས་ལ་ཆགས་པ་མེད་པར་ཡང་ཐར་པར་འདོད་དོ། ། བདག་གི་ཆུང་མས་ཀྱང་སེམས་ཅན་སྡུད་པར་བྱེད་དེ་ཞེས་པ་ཆུང་མ་ནི་རང་གི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་མཚན་མ་ཕྱག་རྒྱ་ལ་བྱ་སྟེ། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་མཚན་མ་དེས་སེམས་ཅན་མགུ་བར་བྱེད་དོ། ། འདོད་ཆགས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྟན་པའོ་ཞེས་པ་སེམས་ཅན་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བ་ལ་ཆགས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྱུར་བས་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གྲུབ་པས་ན་འདོད་པའི་ཁྲོ་བོ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་སྙིང་པོ་གོང་མ་བསྒྲུབས་པས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འགྲུབ་པོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་གྲུབ་པས་འདོད་པ་ཁྲོ་བོ་ཡང་གྲུབ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།

"You also must not disparage the Blessed One, the Lord of all desires," is an instruction not to disparage Vajrapāṇi. This is merely an illustration; the meaning is that one must not disparage any buddha or bodhisattva. Regarding the statement "one should not be free from passion," some might say that in the Buddha's teaching, freedom from passion is supreme. In response to such a view, the text says, "In the Buddha's teaching..." and so forth. Because all sentient beings are to be purified of the afflictions, one explains freedom from passion as being free from attachment to the five types of desire that are the nature of the afflictions; it does not explain freedom from passion in the case of a bodhisattva. Why is that? Because the non-Buddhist outsiders desire liberation even without attachment to the bodhicitta that matures and liberates sentient beings. "Even one's own wife gathers sentient beings" means that "wife" refers to the mudrā, the sign of one's own liberation; by means of that sign of liberation, one pleases sentient beings. "Passion is taught as enlightenment" means that attachment to the maturation and liberation of sentient beings becomes enlightenment, and is thus called "enlightenment." "Because the Blessed One is accomplished, the wrathful deity of desire is accomplished" means that by accomplishing the aforementioned essence-mantra, Vajrapāṇi is accomplished. Because Vajrapāṇi is accomplished, the wrathful deity of desire is also accomplished. Why is that?

འདོད་པ་ཁྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྙིང་པོ་འདི་དག་ཆེ་བ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཤེས་པར་སློབས་ཤིག་ཅེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་ཞུགས་ནས་ལྷའི་ལུས་ཀྱི་གསང་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཤེས་པར་སློབས་ཤིག། དེའི་རང་བཞིན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་དུ་ལུང་དང་རིགས་པས་བསྒྲུབས་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་ལུས་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པས་ན་ལྷའི་ལུས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། བྱིན་གྱིས་བརླབ་དང་དབང་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཡན་ལག་ཏུ་གཏོགས་སོ། ། ཆོ་ག་ཤེས་པར་སློབས་ཤིག་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བཅིངས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛ་ཞེས་བྱ་བ་བཟླས་ནས་སློབ་མའི་ལག་པ་གཉིས་སུ་རྡོ་རྗེ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་གུང་མོ་གཉིས་ལྟོ་སྦྱར་ལ་རྩེ་མོར་བྱས་ཏེ་མཐེའུ་ཆུང་དང་མཐེ་བོང་བཞི་སོ་སོར་བསྒྲེངས་ཏེ་རྩེ་མོ་བཞིར་བྱས་པའོ། ། དེ་ནས་ལག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་སྦྱིན་པའི་སྔགས་འདི་བཟླས་སོ། ། ཨོཾ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། བཛྲ་དྷ་ར་ནི་བོད་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྔགས་པ་ཉིད་ལ་བྱའོ། ། བཛྲ་བྷྲ་ཏཾ་དྷ་ར་ཡ་སིདྷ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་འཛིན་པར་གྲུབ་ཅིག་པའི་དོན་ཏོ། ། ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛ་ནི་སྙིང་པོ་འདིས་བྱིན་གྱིས་རློབས་ཤིག་པའི་དོན་ཏོ། །

Because these essences called "Desire and Anger" are the great essence of Vajrapāṇi, [it is said:] "Learn to understand the Great Seal (mahāmudrā)." This means that having entered that maṇḍala, one should learn to understand the nature of the secret Great Seal of the deity’s body. Furthermore, its nature is to be realized as emptiness by establishing, through scripture and reasoning, that all phenomena are mind-only. Then, since the conventional designation of a "sentient being" cannot be established without a body, in order to generate the deity’s body, the blessings, empowerments, meditative absorptions (samādhi), offerings, and so forth, are included as branches of the Great Seal. This is the meaning of the instruction: "Learn the ritual." Then, regarding "the samaya-mudrā of the Blessed One": having bound the five-pronged vajra samaya-mudrā of Vajrapāṇi and recited the Blessed One’s vajra essence mantra, ṭakki hūṃ jaḥ, the vajra is placed into the two hands of the disciple. In that regard, the mudrā of the five-pronged vajra is formed by interlocking the two middle fingers of the vajra-binding gesture, making them the tips, and then raising the four fingers—the little fingers and the thumbs—individually to form four tips. Then, one recites this mantra for placing the vajra in the hand: Oṃ is as before. Vajradhara is the address, referring to the practitioner who is the Vajra-holder. Vajrabhr̥taṃ dhāraya siddha means "be successful in maintaining the vajra-vow." Ṭakki hūṃ jaḥ means "bless [me] with this essence."

ལག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་སྦྱིན་པ་ཡང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྦྱིན་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་ལག་ཏུ་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་ཡོད་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕུལ་ནས་མེ་ཏོག་དེ་སློབ་མའི་མགོ་ལ་བཅིང་ངོ་། ། དེ་ནས། རྡོ་རྗེ་མིང་གི་དབང་སྦྱིན་ནོ། ། ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ནས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ཕྱོགས་ཤིང་བསྒྱུར་བའི་ཕྱིར་མིང་ཡང་བརྗོད་དགོས་ཏེ་དེ་བས་ན་སྔགས་འདི་སྨྲས་ཏེ་མིང་གདགས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོར་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་མིང་འདི་ཅེས་བྱ་བ་བསྟན་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ནས་དེར་འདུག་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཅིངས་ནས་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་དེར་འདུག་ལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ནས་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བརྒྱ་སྟོང་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གོང་དུ་སྨྲས་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་དབང་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཉིད་དུ་སྙིང་པོ་དེ་སྒྲུབ་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་དབང་དུ་འགྱུར་ཏེ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་དེས་སྦྱོར་བའོ། ། སྙིང་ཤེས་པ་དང་ཞེས་པ་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པའོ། ། སྙིང་ལ་དབང་བྱེད་པ་ནི་སེམས་དབང་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་བརྟན་པར་ཆགས་སོ་ཞེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་བདག་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཆགས་ཤིང་བྱམས་པར་འགྱུར་རོ། །

The bestowing of the vajra into the hand also signifies the bestowing of the Vajrapāṇi vow. Then, the student offers the flower garland held in their hand to Vajrapāṇi, and that flower is bound upon the student's head. Following that, the vajra-name empowerment is bestowed. This means that, having entered the maṇḍala and turned toward the Three Jewels, one must also utter a name; therefore, this mantra is recited to assign the name. The meaning of the mantra is: "Having conferred the vajra empowerment as the lord of all desires, may this vajra name be revealed." Then, "sitting there and binding the mahāmudrā" means sitting at the gate of the maṇḍala, performing the yoga of Vajrapāṇi, and reciting the essence mantra ṭakki hūṃ ja one hundred thousand times. Then, "binding the samaya-mudrā" refers to the samaya-mudrā of Vajrapāṇi mentioned above. "The vajra essence shall be mastered" means that the very essence mantra of Vajrapāṇi, ṭakki hūṃ ja, shall be mastered; the meaning is that one accomplishes that essence mantra exactly as desired. Furthermore, the essence mantra of Vajrapāṇi is mastered and applied according to one's wishes. "Knowing the heart" means knowing the minds of others. "Having power over the heart" means having power over the mind. "The hearts of all are firmly attached" means that the minds of all will be attached to oneself at all times and will become affectionate.

སྙིང་ཐམས་ཅད་ལས་ཚིག་ཐོས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གཞན་གྱི་ཡིད་ལ་ཅི་བསམས་པ་སྒྲར་གྱུར་ནས་ཐོས་པར་འགྱུར་རོ། ། གྱུར་པ་དང་འགྱུར་བ་དང་ཞེས་པ་ལ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་གྱི་ཆོས་རྣམས་བདག་གིས་ལུང་བསྟན་ཞིང་སྨྲས་པ་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་འགྱུར་རོ། ། བདག་གི་སྙིང་ལས་ཀྱང་ཆོ་འཕྲུལ་རྣམ་བཞི་ཞེས་པ་ཡིད་ཀྱིས་བསམས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོ་འཕྲུལ་རྣམ་བཞི་བདག་རང་གིས་ཀྱང་མཐོང་ཞིང་གཞན་ལ་ཡང་བསྟན་ཏོ། ། ཆོ་འཕྲུལ་བཞི་ནི་འབར་བ་དང་། གདུང་བ་དང་། སྣང་བ་དང་ཆར་འབེབས་པའོ། ། དེ་ལ་འབར་བ་ནི་བདག་གི་ལུས་ལ་མེ་འབར་བའོ། ། གདུང་བ་ནི་ཀུན་ལ་ཚ་བས་གདུང་བར་བྱེད་པའོ། ། སྣང་བ་ནི་ཕྱོགས་ཀུན་འོད་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། ། ཆར་འབབ་པ་ནི་བསམས་པ་ཙམ་གྱིས་འབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་སྙིང་ལས་རྡོ་རྗེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་བསྒོམས་པའི་མཐུས་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་གཟུགས་བརྙན་དུ་སྣང་སྟེ་དེ་ཕྱིན་ཆད་གཞན་གྱིས་མི་གསོད་གནོད་པར་བྱར་མི་ཚུགས་མཚོན་གྱིས་མི་ཆོད་སོ་སོར་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ལུས་སུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་གསང་བའི་མཆོད་པ་བྱས་ཏེ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཚེ་མཆོད་ཅིང་བསྟོད་ནས་སླར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་ཆོ་གའོ། ། གསང་བ་ནི་དམ་ཚིག་མི་ཤེས་པ་དང་མ་དད་པ་རྣམས་ལ་མི་བསྟན་པ་སྟེ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བུད་མེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་མཆོད་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྐྱོན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་ལ་མི་བསྟན་ཏོ། །

"From the heart, all words will be heard" means that whatever is thought in the minds of others will be transformed into sound and heard. Regarding "become and will become," all the dharmas of the past, future, and present that I have prophesied and spoken will become true. "From my heart, the four miracles" means that by the mere thought of them in the mind, I myself shall see the four miracles and also demonstrate them to others. The four miracles are: blazing, scorching, illuminating, and raining. Among these, "blazing" is the blazing of fire upon my body. "Scorching" is causing all things to be tormented by heat. "Illuminating" is making all directions clear with light. "Raining" is that it will rain by the mere thought of it. "From that heart, a vajra will emerge" means that through the power of meditation, a five-pronged vajra appears as a reflection at the heart; from then on, one's body will become such that others cannot kill it, cannot harm it, cannot cut it with weapons, and it cannot be pierced or divided. Then, "having performed the secret offering" refers to the ritual of making offerings and praises at the conclusion of the maṇḍala, and then requesting the deities to depart. "Secret" means not showing it to those who do not know the samaya or who lack faith; it is not shown to everyone because they would attribute faults, such as saying that Vajrapāṇi’s offering of a maṇḍala of women is not free from afflictions such as desire.

ཡང་ན་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་བསྙེམས་པ་ཅན་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་མནན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་པ་ལྷ་མོའི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས་མཆོད་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཟབ་མོ་འདི་ལྟ་བུ་གཞན་གྱིས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཡང་གསང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོས་བསྟོད་པའི་གླུས་བསྟོད་དོ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་བསྟོད་པའི་ཚིགས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚིག་ལ་སོགས་པའི་བསྟོད་པ་རྣམས། ཤརྫ་དང་དེ་བ་ཏ་དང་། གྷནྡྷ་ར་ལ་སོགས་པའི་གླུ་དང་སྦྱར་ཏེ་བསྟོད་དོ། ། གསང་བའི་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་གསང་བའི་མཆོད་པ་གོང་དུ་སྨོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའམ་བདག་ལ་མཆོད་པར་འགྲུབ་པོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཞེས་པ་ཕྱི་ནང་གི་ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སོ་སོའི་ཕྱོགས་ཕྱོགས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཞུགས་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་པར་མཆོད་ནས་དེར་འདུས་པའི་སློབ་མ་དང་འཁོར་རྣམས་ལ་ཟས་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཅི་བདོག་པའི་ཁ་ཟས་ཀྱི་རོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མགུ་བར་བྱའོ། ། ཁ་ཟས་དོན་དུ་མི་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱང་སྤྱད་པ་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། འགྲོ་སྡོད་འདུག་ཉལ་གྱི་ཚུལ་བསྟན་པས་ཡི་རངས་པར་བྱས་ཏེ་སོ་སོར་དགྱེས་པར་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་འཆད་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྗེས་ལ་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་ཐམས་ཅད་འདུས་ཏེ་ལྷ་བཤོས་རྣམས་ལ་ཅི་འདོད་པར་ཟོས་ཏེ་སྙིང་ཚིམ་པར་བྱ་དགོས་ཞེས་ཀྱང་ཟེར་ཏེ།

Alternatively, it is called "the most secret" because others do not understand this profound meaning: that in order to overwhelm the arrogant gods of the desire realm, one emanates various personal qualities in the form of goddesses to perform offerings. Regarding the phrase "Vajragarbha praised with songs of praise," Vajragarbha refers to Vajrapāṇi himself. He praised [the deity] by combining the verses of praise—such as those concerning form and so forth that appear below—with songs in the śārḍūlavikrīḍita, devatā, gāndhārī, and other meters. "All secret offerings will be swiftly accomplished" means that through the aforementioned secret offerings, the worship of Vajrapāṇi or of oneself is accomplished. Then, regarding the phrase "with all offerings," all the outer and inner goddesses make equal offerings to all the deities residing in the maṇḍala from their respective directions. Thereafter, the disciples and the retinue gathered there should be satisfied with all the flavors of whatever food is available, even for those who desire food. For those who do not seek food, they should be pleased and individually delighted by demonstrating the four modes of conduct: walking, standing, sitting, and lying down. Some explain that after the maṇḍala, the master and all the disciples should gather and eat the divine food offerings as much as they desire, until they are fully satisfied.

སྔགས་པ་ལྷ་བཤོས་མི་བཟའ་བར་གཞུང་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་འབྱུང་ལ་ལྷའི་ཕ་འབབ་བཟའ་བ་ཉིད་ལྷ་མཉེས་པར་བྱའི་རྒྱུར་ཞེས་སྙམ་ཡང་མི་བྱེད་ཀྱིས་བཤད་པ་ནི་སྔ་མ་ལེགས་པ་འདྲ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། ཞེས་པ་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་སྦྲེལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཆོ་ག་གཞན་ཐམས་ཅད་ནི་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་ནི་ཁྲོ་བོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་ནང་གི་མཆོད་པ་དང་འཁོར་གྱི་རྣམས་བྲིའོ། ། ཕྱིའི་མཆོད་པ་དང་སྒོ་བ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཅི་བཞིན་ཤེས་པ་ནི། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམས་བྲི་སྟེ། ། སྐུ་གཟུགས་སུ་གཞག་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བཅུག་ལ་མཆོད་པའི་ལྷའི་རྡོ་རྗེ་གར་དང་མཆོད་པས་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་གཉིས་ཞུགས་ནས་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་གར་དང་ཕྲེང་བ་གླུ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བས་མཆོད་ལ་སྙིམ་པ་ཡང་མེ་ཏོག་གིས་བཀང་སྟེ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ་ལག་ཏུ་གསེར་དངུལ་ལམ་ཟངས་ལས་བྱས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བླངས་ནས་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འབུམ་བཟླས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གླུ་དང་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པས་ཞེས་པ་སྔར་དེའི་གླུ་དང་སྦྱར་ཏེ་བརྩམས་ལ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པས་འབུམ་(ཚད་,ཚང་)བར་བྱའོ། ། ནང་པར་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཏམ་ཁྲོ་བོ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞི་བའི་སྐུའོ། ། ཁྲོ་བོ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་སྐུའོ། །

Regarding the statement that a mantra practitioner should not eat the lha bshos (divine food offering), other texts also state this. Although one might think that eating the "divine paternal inheritance" (lha'i pha 'bab) is the means to please the deity, the former explanation is likely the better one. Then, concerning the phrase "in the vajra maṇḍala," the vajra maṇḍala is connected by a vajra garland and so forth; all other rituals are as described above. "Vajra Desire" is the wrathful Blessed One Vajrapāṇi. By the word "and so forth," the inner offerings and the retinue are to be drawn. The outer offerings and the gatekeepers are likewise. "Knowing the mudrās as they are" means that the great mudrās are to be drawn and placed as physical forms. Regarding "having entered, with the dance and offerings of the offering deities," once the master and disciple have both entered the maṇḍala, they should offer with the application of the offering goddesses' dance, garlands, song, and so forth, and then make the request with hands full of flowers. Then, the master performs the yoga of the great mudrā of Vajrasattva, takes a five-pronged vajra made of gold, silver, or copper in his hand, and recites the essence mantra ṭakki hūṃ ja one hundred thousand times. Regarding "with vajra song and vajra recitation," one should begin by joining it with the song of that [deity] as before, and complete the vajra recitation one hundred thousand times. Regarding "in the morning, Vajradhara or the Wrathful One," Vajradhara is the peaceful form of Vajrasattva, and the Wrathful One is the form of Vajra Hūṃkāra.

དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་གང་དུ་སྨོས་པ་གྲུ་བཞི་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཐིག་བཏབ་སྟེ། དེ་ནས་ནང་རིམ་གྱི་སྟེགས་བུ་གྲུ་བཞི་རི་མོར་བྲིས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཇི་ལྟར་གོང་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་བཞུགས་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་སྙིང་པོ་འདིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པོ། ། དེ་ལ་ཏེ་ཛོ་བཛྲ་སཏཱ་ནི་བོད་པའི་ཚིག་གོ། ། སུ་ར་ཏ་སྟཾ་ནི་ཁྱོད་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བའོ་ཞེས་རང་བཞིན་པའོ། ། དེའི་སྤྱན་སྔར་རྡོ་རྗེ་གཞུ་འགེངས་པའམ་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞལ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་གཟིགས་པའི་མདུན་དུ་རྡོ་རྗེ་གཞུ་འགེངས་པ་གཟུགས་ཉིད་དུ་བྲི་བའམ་ཡང་ན་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཞུ་བྲིའོ། ། དེའི་ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་བཛྲ་ཤྲཱི་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མདའ་གཞུས་ཉོན་མོངས་པ་གསོད་པའི་དོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་གཞུ་འགེངས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དགའ་བས་འཁྱུད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ཆར་བུད་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བྲིའོ། ། གཡས་སུ་རྡོ་རྗེ་དགའ་བས་འཁྱུད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་གཡས་ལོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་པས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་འཁྱུད་པ་ལྟ་བུར་སྟོན་པའོ། ། དེའི་ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཛྲ་ཀཱི་ལི་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་རོལ་ཅིང་གདུག་པ་ཐག་འཛུད་པའི་དོན་ཏོ། ། མཛད་པའི་རྡོ་རྗེ་བྲི་ཞེས་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་ཤིང་ཆགས་པའི་དོན་སྟོན་པའོ། །

Then, regarding the phrase "the samaya maṇḍala": one should lay out the lines according to the standard proportions of the great maṇṍala of Vajrapāṇi, such as the square shape and so forth. Then, having drawn a square platform in the inner row, one should place the Blessed One Vajrapāṇi in its center, seated in the manner previously explained. One should consecrate it with this essence mantra: tejo vajrasatva. Here, tejo is a vocative address. Sūratas-tvaṃ means "you are the supremely joyful one," which is the natural state. In front of him, "drawing Vajra Bowstringer" means that one should draw the form of Vajrapāṇi facing east, holding a bow, or otherwise draw the bow as his mudrā. His verbal mudrā is vajra śrī hūṃ, which signifies the meaning of slaying the afflictions with the arrow and bow of wisdom. In this maṇḍala, all four—Vajra Bowstringer, Vajra Embracing Joy, and so forth—should be drawn in the form of women. To the right, "one should draw Vajra Embracing Joy" means that on the right side of Vajrapāṇi, one should depict the goddess named Vajra Embracing Joy, appearing as if she is embracing Vajrapāṇi with her vajra-fist. Her verbal mudrā is vajra kīli hūṃ, which signifies the meaning of sporting for the sake of sentient beings through wisdom and piercing the wicked. "Draw the Vajra of Action" signifies the meaning of showing love and attachment toward all sentient beings.

དེའི་ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་བཛྲ་གྲྀ་ཧོ་སྟེ་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་གཙོ་བོ་ཞེས་རང་བཞིན་བརྗོད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གཡོན་དུ་སྦྱོར་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་སྟ་ཟུར་གཉིས་སུ་བསྟེན་ལ་གཡོན་དུ་འདུད་པར་བྱའོ། ། དེའི་ངག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་དོན་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་པར་གྱིས་ཤིག་པར་བསྟན་པའོ། ། དེ་ནས་གྲྭ་དང་སྒོར་ཡང་རང་གི་ལྷ་མོ་བྲི་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་གི་གྲྭར་དུས་བཞིའི་ལྷ་མོ་དང་། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་བྲི་སྒོ་བཞིར་ཡང་ཀྱོ་བ་ཏང་ལ་སོགས་པ་བྲིའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་ཆས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཤིན་ཏུ་ཆས་པའོ། ། བུད་མེད་ཀྱང་བརྒྱན་ཏེ་ཞེས་པ་བུད་མེད་ནི་སློབ་དཔོན་རང་གི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་བརྒྱན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཡང་བཅིངས་ལ་དཔུང་པ་གཉིས་ཀྱིས་འཁྱུད་པའི་ཚུལ་དུ་བསྟན་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ལ་སྔགས་བརྗོད་དོ། ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ནི་ཁྱེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། ། ཨ་ཧཾ་སུ་ར་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་དགའོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། ། དེ་བས་ན་འདོད་པའི་ཁྲོ་བོའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་པ་སྔགས་དེ་བཀླགས་པ་ཙམ་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་སྟོན་པར་མཛད་དེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་ཡང་སྩོལ་ཏོ་ཞེས་པ་འདིའི་སྐབས་སུ་དམ་ཚིག་ནི་ཤེས་པ་ལ་བྱ་སྟེ།

The verbal mudrā for that is vajragṛhī, which is an expression of one's nature: "O Vajra Lord!" As for the instruction, "One should join the vajra to the left," this means that one should place the two vajra fists at the two hips and bow to the left. The meaning of that verbal mudrā is to demonstrate: "Be proud of the vajra!" Then, regarding the instruction, "One should also draw one's own goddesses in the corners and at the gates," this means that one should draw the goddesses of the four seasons in the corners of the maṇḍala, as well as the goddesses of form and so forth; and at the four gates, one should draw the Hook-Holder (Āṅkuśa) and the others. Then, regarding "the Vajra Master himself, being fully arrayed," this means being fully arrayed through the yoga of the Great Seal (mahāmudrā) and having generated the bodhicitta. Regarding "the woman also being adorned," the "woman" refers to the Master's own mudrā of liberation. To "adorn" her means that, possessing bodhicitta, he should also bind the vajra fists and demonstrate the manner of embracing with both arms; then, having entered the maṇḍala, he recites the mantra. Samayas tvam means "You are the nature of wisdom." Ahaṃ surata means "I too am exceedingly joyful," which demonstrates that he is of the nature of the wrathful one of desire. Then, "by the mere utterance" means that by the mere recitation of that mantra, the Blessed One Vajrapāṇi himself manifests his body, and the Great Seal and so forth will also be accomplished. "He also grants the accomplishment of all samayas"—in this context, samaya refers to knowledge.

འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་འཐོབ་བོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྙིང་པོའི་རྗེས་སུ་བཅུག་ནས་ཞེས་པ་སྙིང་བོ་རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་སྙིང་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་བའོ། ། བདག་ཆེ་ཀུན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་བདག་ཆེ་བ་སྟེ་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱིས་འཕགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞི་རྣམས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདོད་པའི་རང་བཞིན་དང་མ་རུངས་པ་འདུལ་བ་ཁྲོ་བོའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་འབྱུང་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མེད་ན་ཕྱག་རྒྱ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བསམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐབས་འདིར་ཁྲོ་བོའི་བསམ་པ་ལ་བྱའོ། ། སྡིག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་མ་ལ་རིམ་གྲོའི་ཚུལ་དུ་བོད་པའོ། ། འདོད་དང་བསམ་པ་མ་གཏང་ཞིག། ཅེས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདོད་པའི་རང་བཞིན་དང་མ་རུངས་པ་འདུལ་བའི་ཐབས་ཁྲོ་བ་མ་བཏང་ཞིག་དེ་སྐད་བསྒོ་ནས་དྲི་ཆུ་ལ་སྔགས་འདི་བཏབ་སྟེ་བླུད་དོ། ། སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་སྔགས་བཤད་པའོ། ། དངོས་པོ་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་མི་བསྙད་པ་འབའ་ཞིག་གི་ཕྱིར་འདིས་བསྔགས་ཏེ་བླུད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ཡང་མནས་བསྒག་གོ། ། ཆོ་ག་འདིས་བསྔགས་ཏེ་བླུད་དོ་ཞེས་པ་མནས་བསྒགས་པ་དེ་དག་ལ་ཡང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་པའི་ལག་ནས་བླུད་དོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་བསླབ་པོ་ཞེས་པ་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པ་བཞི་བསླབ་པོ། །

One attains supramundane wisdom and so forth. Then, the disciple is likewise introduced to the essence (hṛdaya). Regarding the phrase "the essence-vajra," this refers to the essence-mudrā of Vajra-Hūṃkāra, which consists of the two index fingers raised. "The mudrā of all the Great Selves" refers to the Buddhas and Bodhisattvas, who are the "Great Selves" because they are exalted by all virtuous qualities. Their mudrās are the four, such as the Great Mudrā (mahāmudrā) and so forth. These arise with the nature of the desire for bodhicitta and the nature of a wrathful deity for subduing the wicked; for without bodhicitta, the mudrās are not accomplished. "Intention" (āśaya) in this context refers to the intention of a wrathful deity. "O sinless one" is an address to the disciple in a manner of respect. "Do not abandon the desire and the intention" means: do not abandon the nature of desiring bodhicitta and the wrath that is the method for subduing the wicked. Having given this instruction, one empowers urine with this mantra and makes the disciple drink it. The meaning of the mantra is explained in the commentary on the mantra. Regarding the phrase "even for the sake of all other things," this is empowered and given to drink solely for the purpose of not violating the samaya; furthermore, an oath is administered. When it says "empowered with this ritual and given to drink," it means that even those who have been sworn to the oath are made to drink from the hand of one who has performed the yoga of Vajrapāṇi. Then, "one trains in the binding of the mudrās" means one trains in the four types of mudrās.

དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་པ་ཅི་ལྟར་གོང་དུ་ཟས་དང་སྤྱོད་པས་ཚིམ་པར་བྱས་ཏེ་གྱེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བཞིན་དུ་བྲིས་ནས་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བཞིན་དུ་སྲད་བུ་བྲེས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཆ་ལུགས་སམ་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་མ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེར་བཙུད་ནས་ལས་བཞི་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམ་བཞི་སློབ་མས་བསླབ་པའམ་བདག་རང་གིས་བྱའོ། ། ཡང་ན་ལས་རྣམ་བཞི་ནི་མོད་བཞིན་དུ་འབྱུང་བ་བཞིན་རྣམས་ལ་བྱའོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་ནི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་སྩོལ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་པ་ལས་དང་པོ་ནི་ཡིད་ལ་བསམས་པའི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཅིངས་ནས་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་ཁྲོ་བོའི་ལས་བརླབ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ལས་གཉིས་པ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བཟླས་ཤིང་སྔར་བསྙེན་པ་བྱས་ལ་སྙིང་པོ་ཐང་ཅིག་བཟླས་པ་དང་། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་སྟེ་ཐང་ཅིག་བསྡིགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་རང་གི་གནས་ནས་བསྐྱོད་དེ་སྔགས་པའི་དྲུང་དུ་བྱོན་གྱི་བར་དུ་བཟླས་སོ། ། དེ་ཕྱིན་ཆད་འགྲོ་བ་སྟེ། སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པ་འགུལ་བ་རྣམས་དང་། གནས་ཏེ་རི་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འགྱེལ་བར་ནུས་སོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལས་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་ལས་གསུམ་པ་སྟེ།

Then, regarding the phrase "it will arise in that way," just as it was previously stated that they depart after being satisfied by food and conduct, so too should it be done here. Then, having drawn the activity maṇḍala in that manner, one should lay out the cords as in the great maṇḍala and place the attire or the symbolic hand-emblems (mudrā) of the deities of the maṇḍala. Having entered there, one should train in the four activities; this means the disciple should train in the four types of activities, such as pacifying and enriching, or one should perform them oneself. Alternatively, the four activities are to be performed for those who arise in an instant. Regarding that, first, "it will grant all desires" means that all desires conceived in the mind will be accomplished. Having bound the great mudrā of Vajrapāṇi, one should recite the heart mantra ṭakki hūṃ ja. Then, "one should bless the activity of the wrathful one" means that for the second activity, one should perform the yoga of the great mudrā of Hūṃkāra, recite the heart mantra ṭakki hūṃ ja, and having performed the prior service, recite the heart mantra for a moment. By raising the index finger and threatening for a moment with the heart mantra hūṃ, even a Tathāgata will be moved from his own abode and come before the practitioner; one should recite until that occurs. From then on, one is able to move beings such as sentient beings and the like, and to cause all stationary things such as mountains to fall. Then, "arising from Vajrapāṇi" refers to the third activity.

སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟ་བུའི་འདོད་པ་དང་ཁྲོ་བར་འདུལ་བར་འདོད་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་གོང་དུ་སྨོས་པ་བཅིངས་ལ་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་ཟློས་ཤིང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པ་ལྔས་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ་དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་བ་སྙིང་གར་བཅིངས་ཏེ་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛ་བཟླས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བྱ་བར་འདོད་ན་ཞེས་པ་ལས་བཞི་པ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་ཉིད་གྲུབ་པར་འདོད་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྤྱན་སྔར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་ལྔ་གོང་དུ་སྨོས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་བསྐྱེད་ལ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཅི་ནུས་པར་སྒོམ་ཞིང་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛ་རྟག་ཏུ་བཟླས་ནས་ས་བཅུ་ལ་གནས་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བྱ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་མཛད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་འགྱུར་རོ་དེ་ནས་བསྒྲུབ་པ་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་གོང་དུ་སྨོས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་བཤད་པར་བྱའོ། ། སྒྲུབ་པ་ལ་ཡན་ལག་གི་གཙོ་བོ་སློབ་མ་སྣོད་དུ་རུང་བ་སྟེ་དེ་ལ་བསྟེན་ཅིང་སྒྲུབ་ཏུ་བཅུག་ན་དོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་སྣོད་མ་ཡིན་པ་ལ་སྔགས་མི་སྦྱིན་ཞེས་སྨྲས་པ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་མ་ཞུགས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་ཞུགས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ཀྱང་རིགས་བཞིའི་སྤྱིའི་དམ་ཚིག་དང་རིགས་སོ་སོའི་དམ་ཚིག་མི་ཤེས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་རང་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པ་མ་ཡིན་པ་གཞན་རྣམས་ལ་སྔགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་མི་སྦྱིན་ནོ། །

If one wishes to subdue all sentient beings through desire and anger as previously described, one should bind the mudrā of Vajradhātrī as mentioned above and recite the heart mantra ṭakki hūṃ ja. One should then make offerings with the five offerings, such as flowers and so forth. Thereafter, one should perform the mudrā of the heart of Vajrapāṇi by extending the two index fingers and placing them at the heart, while reciting ṭakki hūṃ ja. Regarding the phrase "if one wishes to become all the Tathāgatas," this refers to the fourth activity. If one wishes to accomplish the five Tathāgatas themselves, one should generate any of the five types of bodhicitta previously mentioned in the presence of Vajrapāṇi. One should meditate on the six perfections as much as possible and constantly recite ṭakki hūṃ ja. By abiding on the ten grounds, one will become a bodhisattva who performs all the enlightened activities of a Tathāgata for the benefit of sentient beings. Then, regarding the statement "the accomplishment follows," the accomplishment of the four maṇḍalas of Vajrapāṇi mentioned above will be explained. Regarding accomplishment, the primary factor is a disciple who is a suitable vessel; for if one relies on such a person and causes them to practice, it will be meaningful. Therefore, it is said that the mantra should not be given to those who are not suitable vessels, as in the passage beginning "to those who have not entered the maṇḍala." One should not give the heart mantra of the mantra to those who have not entered the maṇḍala according to the ritual, nor to those who, though they have entered the maṇḍala, do not know the general samayas of the four families or the specific samayas of each family, nor to others who have not been initiated into the maṇḍala by the preceptor himself.

མི་ཟད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་མི་ཟད་པ་སྟེ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཟད་མི་ཤེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་སྟེ་ཞེས་གོང་བཞིན་འོག་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བར་སྒྲུབ་པ་ཞེས་འབྱུང་བ་ཉིད་ལ་བྱ་སྟེ་གོང་དུ་སྨོས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡང་རུང་བ་མཐོང་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་དུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྤྱན་སྔར་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛ་ཞེས་པ་འབུམ་བཟླས་ནས་ལས་གང་བྱེད་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སྤྱིའི་བསྙེན་པ་བྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དང་པོར་བསྙེན་པ་འདི་མི་སྦྱར་མི་རུང་ངོ་། ། འོག་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རྟོག་པའི་ལེའུ་ལ་བཟླས་སོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདི་བཟླས་པ་རིག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རས་ལ་བྲིས་ཏེ་རས་ཀྱི་དབུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དྲི་ཞེས་པ་རས་གཙང་མ་སྐྲ་དང་བལ་བུ་མེད་པ་ཁ་ཚར་མ་བཅད་པ་སར་པ། མ་མཐུད་པ་ལ་རི་མོ་མཁན་གསོ་སྦྱིན་གྱི་ཡན་ལག་སྡོམ་པ་ཅན་ཚོན་རྩི་སྤྱིན་མེད་པ་གཙང་མས་བྲིས་ཏེ། མན་ཆད་ཀྱང་བསྒྲུབ་པའི་རི་མོ་ཐམས་ཅད་ནི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དབུས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བྲིས་ལ། དེའི་གཡས་སུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྙིང་ག་ནས་སྙིང་པོ་འདོད་པ་དང་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ཁ་དོག་དམར་པོ་ཕྱག་བཞི་ལ་གཉིས་ན་མདའ་གཞུ་འགེངས་པ། གཉིས་ན་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་སྟེ་བརྐྱང་བསྐུམ་དུ་གནས་པ་བྲིའོ། ། གཉིས་ནི་པདྨོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཅེས་བྱ་བ་ཕྱག་གཡོན་པས་པདྨོ་བཟུང་ལ་གཡས་པས་དེའི་ལོ་མ་ཁ་འབྱེད་པ་སྟེ།

"Exhaustless" refers to the inexhaustible essence of the mantra, because merit and wisdom arise without end. This is the "accomplishment of the maṇḍala," which refers to the practice of accomplishing the vision of the maṇḍala as described below. Having seen any of the maṇḍalas mentioned above, one should recite "Ṭakki hūṃ jaḥ" one hundred thousand times in the presence of Vajrapāṇi within that very maṇḍala. Whichever activity one performs, this constitutes the general approach to Vajrapāṇi; furthermore, it is indispensable to first apply this approach for all the activities that follow. One should understand that all instances where it says "recite" in the subsequent chapters on the ritual of Vajrapāṇi refer to the recitation of this essence mantra, "Ṭakki hūṃ jaḥ." Then, having drawn [the image] on cloth, in the center of the cloth, the Blessed One, the Tathāgata Gandha, should be depicted on a new, clean cloth that is free of hair and lint, with its fringes uncut and its threads unjoined. A painter who observes the vows of the poṣadha limb, using clean pigments free of glue, should paint it. All subsequent ritual drawings should be executed according to the prescribed rites. In the center, Vairocana is to be drawn. To his right, Vajrapāṇi is to be drawn from the heart, desiring the essence, in a wrathful form, red in color, with four arms. Two hands draw a bow and arrow; the other two perform the hūṃkāra-vajra mudrā with the two index fingers extended upward, standing in the ālīḍha posture. The other two are called the "Lotus Samādhi," where the left hand holds a lotus and the right hand opens its petals.

དེའི་དོན་ཇི་ལྟར་པདྨོ་འདམ་གྱིས་མ་གོས་པ་བཞིན་དུ་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉེས་པས་མ་གོས་པར་བརྟག་པའོ། ། མེ་ཏོག་གི་གཞི་ནི་མེ་ཏོག་གིས་བརྒྱན་པའི་གཞི་སྟེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚན་མའོ། ། སྤྱན་སྔར་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་དང་ཁྲོ་བའི་རང་བཞིན་ཏེ་དེ་རྣམས་བྲིའོ། ། གྲྭར་མཆོད་པའི་ལྷ་རང་གི་མཆོད་པས་འགྲམ་པ་དང་མགོ་བོར་ཞེས་པ་རས་ཀྱི་གྲྭ་བཞིར་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་གོང་དུ་སྨོས་པའི་དུས་བཞིའི་རྣམས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་རང་གི་མཆོད་པའི་ཐལ་མོས་འགྲམ་པ་དང་མགོ་བོ་ལ་སོགས་པ་སྦྱར་བ་ནི་ཐལ་མོ་གར་ཐབས་སུ་བསྐོར་ཞིང་འགྲམ་པ་གཡས་གཡོན་དང་སྤྱི་བོར་དགྲོལ་ལོ། ། དེ་ལྟར་བྲིས་པ་དེའི་སྤྱན་སྔར་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བཟླས་སོ། ། བཟླས་པའི་ཚེ་ཕྱག་བྱ་བ་དང་། སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་། གསོལ་བ་གདབ་པ་ལ་སོགས་པ་བདག་སྦྱང་བ་དང་། སྤྱན་དྲང་བ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། མཆོད་པ་དང་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་དང་། བསྐྲད་པ་དང་། མཚམས་བཅད་པ་དང་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་བཟླས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། དུས་བཞིར་སྟོང་བཟླས་ཤིང་ཞེས་པ་ནང་པར་དང་། ཉི་མའི་གུང་དང་། དགོངས་ཀ་དང་། ནམ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་སྟོང་བཟླས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྩོལ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྩོལ་བར་འགྱུར་རོ། །

Its meaning is to be examined as being unstained by the defects of the three realms, just as a lotus is unstained by mud. The "basis of flowers" is a basis adorned with flowers; it is the sign of method and insight. "In the presence" means in the presence of Vairocana, where Vajrapāṇi, who is of the nature of desire and wrath, is to be depicted. In the corners, the offering deities are to be placed on the cheeks and the head; this means that in the four corners of the cloth, the offering goddesses mentioned above, corresponding to the four seasons, should join their palms with flowers and so forth to their cheeks and heads. This refers to circling the palms in a dance-like manner and releasing them at the right and left cheeks and the crown of the head. Having drawn them in that way, one should recite the mantra in their presence according to the ritual. At the time of recitation, one should perform the ritual of the yoga of the Great Seal (mahāmudrā), which includes prostrating, confessing misdeeds, making supplications, and so forth—namely, the rituals of self-purification, invitation, blessing, empowerment, meditative absorption (samādhi), offering, summoning, and entering—as well as the rituals of expelling, establishing the boundary, and protection. All the instances of "recite" that appear below should be applied in the same way. "Reciting a thousand times at the four times" means reciting a thousand times during each of the four periods: morning, midday, evening, and midnight. "The Tathāgata will grant [it]" means that the Blessed One will grant the accomplishment of the Great Seal of the Tathāgata.

རས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་བྲིས་ལ་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོར་བཞུགས་ལ་གོང་དུ་སྨོས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་བྲིའོ། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཟོས་ལ་ཞེས་པ་ཤ་དང་ཆང་དང་སྒོག་པ་ལ་སོགས་པ་སྔགས་པས་བཟའ་བར་མི་རིགས་པ་མ་གཏོགས་པ་གཞན་ཅི་དགའ་བར་ཟོས་ནས་བཟླས་སོ། ། རས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉག་གཅིག་ཕྱག་བཞི་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་གོང་དུ་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་བྲིའོ། ། རས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་ཁྲོ་བོ་དེ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་ཞེས་པ་འདོད་པ་ཁྲོ་བོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་ག་ནས་བྱུང་བ་གོང་དུ་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་བྲིའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་བའོ། ། དེས་ཀྱང་ལོངས་སྤྱོད་པར་ནུས་ན། ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གྲངས་མེད་པ་ནས་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་བཀུག་ལ་སྔགས་པ་ལ་བྱིན་ནས་སྔགས་པས་ཀྱང་ལོངས་སྤྱད་པར་ནུས་ན་ལྷའི་བུ་མོ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདི་ནི་གནས་པ་ལྷ་དགུག་ཅིང་སྤྱད་པ་ཅི་དཀའ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྤྱན་སྔར་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ཞེས་པ་ཆ་ལུགས་སམ་བྲིས་པའི་སྤྱན་སྔར་ཕྱག་རྒྱ་མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་བ་བཅིང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་བཞག་སྟེ་དེའི་མདུན་དུ་འབུམ་བཟླས་ན་ཞེས་པ་གསེར་དངུལ་ལམ་ཟངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མདུན་དུ་བཞག་ནས་བཟླས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཅིངས་ནས་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ཀྱིས་གསང་བའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ནས་སོ། །

Regarding the instruction, "Draw the Blessed One’s maṇḍala on cloth," one should draw Vajrapāṇi as the central principal figure and all the maṇḍalas mentioned above. Regarding "having eaten all that is desired," the practitioner should eat whatever they please, with the exception of meat, alcohol, garlic, and so forth, which are improper for a mantra practitioner to consume, and then perform the recitation. Regarding "draw the Blessed One Vajrapāṇi on cloth in that same manner," one should draw Vajrapāṇi alone with four arms and so forth, exactly as described above. Regarding "draw the Blessed One Vajra-Desire-Krodha on cloth in that same manner," one should draw the Desire-Krodha Vajrapāṇi as he emerged from the heart, exactly as described above. The mudrā of Vajragarbha is the mudrā of Vajra-Hūṃkāra with the two index fingers raised. Regarding "if one is able to enjoy [the results] by that," if one is able to summon all the pleasures from immeasurable Buddha-fields and bestow them upon the practitioner, and the practitioner is then able to enjoy them, then what difficulty would there be in summoning and enjoying the celestial maidens dwelling in this world-system? In the presence of Vajrapāṇi—meaning in the presence of the actual form or the painted image—one should bind the mudrā with the two index fingers raised. Regarding "having placed the vajra and recited one hundred thousand times in its presence," one should place a vajra made of gold, silver, or copper in front and perform the recitation. Regarding "having bound the great mudrā," this means having performed the secret yoga with the body of Vajrapāṇi.

དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་གོང་དུ་སྨོས་པའོ། ། ལག་པ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་བསྡམས་ལ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེའི་བཅིང་བ་ནི་ལག་པ་གཉིས་གཡས་པ་གོང་དུ་བྱས་ནས་སོར་མོ་བསྣོལ་ཏེ་ཆང་པ་བསྡམས་པའོ། ། དཔལ་མོ་ལ་བལྟས་ཏེ་འབུམ་བཟླས་ན་དབང་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་དཔལ་མོ་ལ་བུད་མེད་ཀྱི་ཆ་ལུགས་ལག་ན་དཔལ་མོ་ཐོགས་པ་བྲི་བའམ་བྱས་པ་ལ་བལྟས་ཏེ་བཟླས་ན་དེ་ཉིད་དབང་དུ་འགྱུར་ཏེ་ཅི་བསྒོ་བ་བྱེད་དོ། ། མཚོ་དབྱངས་མ་ལ་བལྟས་ཏེ་ཞེས་པ་ལྷ་མོ་ས་ར་སྭ་སྟི་ནི་ངག་ལ་དབང་ཐོབ་པ་སྟེ། དེ་གྲུབ་ན་བདག་གིས་ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་སྟེ་ཀུན་ཀྱང་བརྩོན་པར་འགྱུར་ལ། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་གཙུག་ལག་དང་། བཟོ་དང་སྨན་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། ། གྲུབ་བྱེད་མ་བཟུང་ནས་ཞེས་པ་གཅེར་བུ་བའི་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་ཤིག་ཡོད་པའི་ཆ་ལུགས་ལ་ལག་པས་བཟུང་ནས་བཟླས་སོ། ། ས་ལ་བཉྫི་ཀ་ནི་གནོད་སྦྱིན་མ་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་སོ། ། རི་ལ་འཛེགས་ཏེ་འབུམ་བཟླས་ན་རྩི་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་རི་ལས་སྐྱེས་པའི་རྩི་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་མཐོང་ཞིང་བརྩལ་ན་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱུགས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་འགྱེན་འཕྲ་དང་རྒལ་གཙོ་ལ་སོགས་པ་མི་བྱེད་པའོ། ། གནས་ཆེན་པོར་འབུམ་བཟླས་ནས་ཞེས་པ་ཚོང་པ་ཕྱོགས་བཞི་ནས་འདུ་བའི་ཐུན་མོང་གི་གནས་སོ། ། གཙུག་ལག་ཁང་དུ་འབུམ་བཟླས་ན་ཞེས་པ་དེ་ན་གནས་པའི་ལྷ་ཀླུ་ལ་སོགས་དང་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དག་གིས་ནོར་སྟེར་རོ། །

Regarding the phrase "having bound the samaya-mudrā," this refers to the five-pronged vajra samaya-mudrā of Vajrapāṇi mentioned above. "Having clenched the two hands in the vajra-bind" means that for the vajra-bind, one places the right hand above and interlaces the fingers, then clenches the fists. "If one recites one hundred thousand times while looking at Śrī, one will bring her under one's power" means that if one recites while looking at a depiction or a representation of Śrī in the form of a woman holding the goddess Śrī, she herself will be brought under one's power and will carry out whatever commands are given. "While looking at Sarasvatī" refers to the goddess Sarasvatī, who has attained mastery over speech; if she is accomplished, everyone will apply themselves to whatever one says, and one will come to know all forms of knowledge, including mundane and supramundane sciences, arts, medicine, and so forth. "Having grasped Siddhikarī" means that one recites while grasping with the hand the form of a naked woman. "On the earth, Mañjikā is a yakṣiṇī in the form of a woman." "If one climbs a mountain and recites one hundred thousand times, one will bring all medicinal plants under one's power" means that one will see all the plants growing on the mountain and will find them when one searches for them. "One will bring all livestock under one's power" means that they will not act in opposition or cause harm. "Having recited one hundred thousand times in a great place" refers to a common gathering place where merchants assemble from the four directions. "If one recites one hundred thousand times in a temple" means that the gods, nāgas, and so forth residing there, as well as the ordained ones, will bestow wealth.

ལྷའི་རྟེན་དུ་འབུམ་བཟླས་ན་ཞེས་པ་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷའོ། ། ཅང་མི་ཟེར་བར་འབུམ་བཟླས་ན་ཞེས་པ་སྒྲ་མི་འབྱུང་བར་ཡིད་ཀྱིས་བཟླས་པའོ། ། ལྐུགས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་ཞེས་པ་མི་སྨྲ་བའི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱང་བླངས་ལ་སྔགས་ཡིད་ཀྱིས་བཟླས་སོ། ། འཇོམས་པ་ལ་སོར་མོ་བཙུགས་ཏེ་འབུམ་བཟླས་ན་ཞེས་པ་འཇོམས་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། རང་གི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་མཚན་མ་ཕྱག་རྒྱ་ལ་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་པདྨོ་ལ་མཛུབ་མོས་བཙུགས་ཏེ་བཟླས་སོ། ། འོག་ནས་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་པདྨོ་ལ་བྱའོ། ། འདོད་པའི་བདག་པོ་དང་དབང་པོ་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་ཞེས་པ་གོང་དུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྤྱན་སྔར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཅིངས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་འདུག་ནས་བཟླས་པའི་འབྲས་བུ་སྟེ་འདོད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། དེ་ལ་གཙོ་བོར་སྤྱོད་པས་ན་བདག་པོའོ། ། ཡང་ན་འདོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ལ་དབང་བྱེད་པས་ན་བདག་པོར་གྱུར་ཀྱང་ལ་ལ་ལ་བར་ཆད་དུ་བྱུང་བ་སྲིད་དེ། དེ་བས་ན་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མེད་པས་ན་དབང་པོའོ། ། བྱེད་པ་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ལྟར་གྲགས་པ་ཙམ་དུ་བསྟན་པར་ཟད་དེ་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་པོར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྔགས་ཀྱི་མཐུས་འདིར་ཡང་བྱེད་པ་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་ངོ་། ། བྱེད་པ་པོ་ནི་འདོད་པ་ན་འགྲུབ་པའོ། ། བསྐྲུན་པ་པོ་ནི་བདག་རང་གིས་མང་དུ་འབྱིན་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་མཐུ་ཉིད་མི་ཟད་ཅིང་ཉམས་པར་མི་བྱ་སྟེ་མི་ཟད་པ་ནི་བསྟན་པར་མི་འགྱུར་བའོ། ། མི་(གོད་,རྒོད་)པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཉམས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། །

Regarding the phrase "if one recites one hundred thousand [times] for the support of the gods," this refers to worldly deities such as Mahādeva and others. Regarding "if one recites one hundred thousand [times] without speaking," this refers to mental recitation in which no sound is produced. Regarding "by the ascetic practice of the mute," one also adopts the austerity of silence and recites the mantra mentally. Regarding "if one recites one hundred thousand [times] while pointing a finger at the Destroyer," the Destroyer is that which destroys all obscurations; it refers to the mudrā that is the sign of one's own liberation. One recites while pointing a finger at the lotus mudrā. That which is mentioned below also refers to the lotus mudrā of liberation. Regarding "the Lord of Desire, the Sovereign, the Creator," and so forth: this is the result of the recitation performed while sitting in the great maṇḍala after having bound the Great Mudrā in the presence of Vajrapāṇi as described above. "Desire" is the bodhicitta. Because one primarily engages in that, one is the "Lord." Alternatively, because one exercises mastery over the five types of desire, one becomes the "Lord." However, since it is possible for obstacles to arise for some, one is the "Sovereign" because there are no opposing factors. The "Creator" is taught merely as a worldly convention; just as Īśvara and others are asserted to be creators, here too, through the power of the mantra, one appears as the creator and so forth. The "Creator" is the accomplishment of desires. The "Producer" is one who personally brings forth many [results]. Such power itself is inexhaustible and should not be allowed to decline; "inexhaustible" means it will not be shown to be depleted. "Not wavering" means it will not suffer even the slightest decline.

བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ལུས་ཀྱི་བདེ་བའོ། ། ཡིད་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ཀྱི་བདེ་བའོ། ། དེ་ལ་རང་གི་སྙན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པ་དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱིས་དགའ་བར་ལྟའོ། ། དེ་དག་ལ་ཡང་འགྲུབ་པར་བྱེད་འདོད་པ་ཞེས་པ་སེམས་ཅན་དེ་དག་ལ་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སྔགས་ཀྱི་མཐུས་སྟོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་ནི་སྟོད་ནས་མེ་འབར་སྨད་ནས་ཆུ་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་འདྲ་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་གཞན་ཡང་རྣམ་པ་དུ་མར་སྟོན་པ་ནི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་འདུག་སྟེ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རྟོག་པ་འདི་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བྲིས་ལ་དེར་ཞུགས་ཏེ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་གོང་དུ་སྨོས་པ་བཅིངས་ནས་ཁྲོ་བོའི་ཚིག་སྒྲ་ཆེན་པོ་ཕྱུང་སྟེ། སྙིང་པོ་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བལྟ་ཞིང་སྔགས་ཀྱི་དོན་ཡིད་ལ་བྱ་ཞིང་འབུམ་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ལྟ་བུར་བདག་གི་ལུས་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཟླས་པ་དེས་ན་འདོད་པ་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་པས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པ་དང་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ་སྙིང་པོ་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛ་བཟླས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཛིན་པར་འགྱུར་ཞིང་ཁམས་གསུམ་གྱི་དབང་པོར་འགྱུར་ཏེ།

All bliss is the bliss of the body; all mental joy is the bliss of the mind. In that regard, "one's own renown" means that all sentient beings look upon that mantra practitioner with delight. "Desiring to accomplish those for them" means that through the power of the mantra, one displays to those sentient beings all accomplishments, such as traveling through the sky, as being like an illusion. The "miraculous displays of all the Tathāgatas" refer to such things as fire blazing from the upper body and water emerging from the lower body. To display other such miraculous displays in various ways is "emanation." "Seated in the great maṇḍala and binding the samaya-mudrā" means: having drawn the great maṇḍala of this very Vajrapāṇi-kalpa and entered it, one binds the five-pronged vajra samaya-mudrā of Vajrapāṇi as mentioned above. Then, uttering the great sound of the wrathful words, one looks at the Blessed One Vajrapāṇi, brings the meaning of the mantra to mind, and recites it one hundred thousand times. Then, by that recitation, thinking "my body shall become like the Vajra Wrathful One," one's desire is fulfilled and one becomes Vajrapāṇi himself in the form of a wrathful deity. By the syllable "HŪṂ," "one holds all the Tathāgatas" means: having performed the yoga of the great mudrā of Vajra-Hūṃkāra and recited the essence mantra ṭakki hūṃ ja, one will hold the entire nature of all the Tathāgatas—the accumulations of merit and primordial wisdom—and become the sovereign of the three realms.

ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་སྤྱན་གསུམ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རྟོག་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྟོག་པ་འདིར་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་པོས་འགྲོ་བ་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་སྙིང་པོ་གསུངས་སོ། ། གང་གིས་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་དང་ཞེས་པ་སྔར་བསྙེན་པ་མང་དུ་བྱས་པའི་མཐུ་དང་ལྡན་པས་ནི་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནམ་མཁའ་མཛོད་དང་། དཔའ་བར་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་ཁུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། འཇིགས་པ་ནི་ལྔ་སྟེ་རྒྱལ་པོ་དང་རྐུན་པོ་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་གཅན་གཟན་ནོ། ། གནམ་དལ་ནི་ལྷ་དང་ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་པས་ནད་མཆེད་པར་བྱས་པའོ། ། འཆིང་བ་ནི་འཇིགས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ལ་གཏོགས་པ་གཞན་གྱིས་གནོད་པར་བྱེད་པའོ། ། ནད་ཆེན་པོ་ནི་ཁམས་མ་མཉམ་པ་ལས་གྱུར་པའོ། ། སྙིང་པོའི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཨ་ནི་ཨ་ནུད་པ་ན་སྟེ་མ་སྐྱེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རོ་ནི་རོ་ག་བ་ག་སྟེ་ནད་ལས་ཐར་བའོ། ། ལི་ནི་གོས་པ་མེད་པའོ། ། ཀ་ནི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མེད་པའོ། ། མདོར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ནད་དང་གོས་པ་དང་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མི་དམིགས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གྱུར་ཏེ་བཞུགས་སོ་ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྤྱན་རས་གཟིགས་བསྐོར་ཏེ་བཞུགས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་པོས་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་རབ་བཤད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །

Vajrapāṇi will attain the form of a wrathful deity with three eyes. This is the ritual manual of Vajrapāṇi. Then, the Blessed One [spoke], and the noble Avalokiteśvara and others—within this ritual manual—Avalokiteśvara spoke his own essence mantra for the benefit of wandering beings. By the mere recitation of which, the meditative absorptions (samādhi) of all the Tathāgatas will be manifested; and by the power of having previously performed extensive service, even by the mere recitation, the Tathāgata’s meditative absorptions such as the "Sky Treasury" (Gaganagañja) and the "Heroic Progression" (Śūraṅgama) will be first summoned. There are five fears: kings, thieves, fire, water, and wild beasts. "Celestial affliction" refers to the spreading of diseases caused by gods, hungry ghosts (preta), and so forth. "Bondage" refers to other harms included within the five types of fear. "Great illness" is that which arises from the imbalance of the elements. The meaning of the essence mantra is as follows: A is an-utpanna, meaning "unborn." Ro is roga-va-ga, meaning "freedom from disease." Li is "unstained." Ka is "the absence of the fruit of karma." In brief, because all phenomena are unborn, illness, stain, and the fruit of karma are not perceived. "He dwelt, having become the maṇḍala" means that the Buddha dwelt surrounded by Avalokiteśvara. Then Avalokiteśvara explained his own maṇḍala, beginning with: "Then, furthermore, I shall explain..." and so forth.

འདིར་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་བཤད་པར་བྱ་བའི་ནང་ན་ཆེན་པོ་ཉིད་སྔར་སྨོས་སོ། ། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་པོ་ཉིད་དུ་སྨོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་རིམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆུ་རིམ་བདུན་དང་རི་རིམ་བདུན་དང་། དེ་དག་ཏུ་ལྷ་ལ་སོགས་པ་གནས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། རིམ་གཉིས་པའི་སྒོ་གྲྭར་ཏེ་ཞེས་པ་ཡི་གེ་ནོར་བ་ཞིག་ཏུ་ཡང་དོགས་སོ། ། ཡི་གེ་མ་ཆད་པ་ཞིག་དང་ཞུས་ཏེ་བཤད་ན་ལེགས། འདི་ཉིད་ལའང་མི་བཟང་བཞིན་དུ་བཤད་ན་རིམ་གཉིས་པ་ནི་ཕྱི་རིམ་ལ་བྱའོ། ། དེའི་སྒོ་ནི་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་པའི་གྲྭ་ཐད་ཀར་འདོད་པ་སྐད་དུ་བཤད་དེ། དེ་ལྟར་ན་དཀྱིལ་འཁོར་མཛེས་པ་ཙམ་མ་ལགས་དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྟེ་ཞེས་པ་དང་ནང་རིམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་པོ་མཚོན་སྣ་ལྔས་བྲིས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ཚོན་དམར་པོས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བྲིས་ཏེ། འདབ་མ་རེ་རེ་ཞིང་སངས་རྒྱས་བཞུགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རེ་རེར་བརྩིའོ། ། དབུས་སུ་ཐིག་ནི་བཞི་ཡང་བྲི། ། ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ཐིག་སྐུད་བཞི་རི་མོ་ཕྱོགས་བཞི་དང་། གྲྭ་བཞི་ནས་ཐིག་བཞི་བཏབ་པས་ཁ་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་དེ་ཕྱོགས་བཞི་ནས་ཐིག་གཉིས་གྲྭ་བཞི་ནས་ཐིག་གཉིས་ཀྱིས་བྲིའོ། ། འདབ་མ་ཀུན་གྱི་སྟེང་རྣམས་སུ། ། སངས་རྒྱས་ཆ་ལུགས་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་བརྒྱད་ཀྱི་མཚན་མ་ངེས་པར་གསུངས་པས་ན་གང་བཞུགས་ཀྱང་སླ་བར་བཤད་མོད་ཀྱི། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་ཀུན་ལ་ཡང་སངས་རྒྱས་ལྔ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པས་དེ་ལྔས་བསྐོར་བའི་སྟེང་དུ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལ་སོགས་པ་གང་འདོད་པ་བྲིས་ཤིག།

Here, too, the greatness of this maṇḍala to be explained was mentioned previously. Furthermore, in the manner of first mentioning the maṇḍala of Victory Over the Three Worlds, the outer sequence of the maṇḍala should be arranged with the seven rings of water and the seven rings of mountains, and the deities and so forth residing therein should be placed accordingly. Regarding the phrase "at the corner of the second level," it is suspected that this is a scribal error; it would be better to consult and explain it with the correct text. Even if one explains it as it stands, the second level refers to the outer sequence. Its gates are explained as being aligned with the corners of the inner square maṇḍala. In that case, it is not merely for the sake of beauty; rather, it is in the manner of eight maṇḍalas. Thus, the inner square maṇḍala should be drawn with five colors, and in its center, an eight-petaled lotus should be drawn with red pigment. Each petal is to be counted as an individual maṇḍala in which a Buddha resides. "In the center, also draw four lines" means that in the center of the maṇḍala, four lines are drawn toward the four directions and four lines are struck from the four corners, resulting in eight sections; these are drawn with two lines from each of the four directions and two lines from each of the four corners. "Upon all the petals, the appearance of a Buddha should be drawn" means that since the emblems of the eight Buddhas are specifically taught, it is explained that it is easy to draw whichever resides there. However, since all five Buddhas are included in all Yoga Tantras, one should draw Śākyamuni or whichever one is desired, surrounded by those five.

པདྨ་ཆེ་མཆོག་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། ཞེས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་པདྨོ་ལག་པ་གཡོན་པར་ཐོགས་པ་གཡས་པས་པདྨོ་ཁ་དབྱེ་བའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ཏེ་བཞུགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོར་འདུག་ནས་པདྨོ་ཆུས་མི་གོས་པ་བཞིན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱང་ཉེས་པས་མི་གོས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་འགྲོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་འདོད་ཆགས་པར་གྱུར་པས་ཀྱང་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་འབྱང་ངོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བསྒོམས་ཏེ་པདྨོའི་ཀྱོ་བ་ཏང་གི་ཕྱག་རྒྱས་མེ་ཏོག་གམ་པདྨ་ཆེན་པོ་དྲངས་ཏེ་བླངས་ལ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་པོ་ལ་སྔར་བཞིན་འབྱུང་བ་བཟླས་ཏེ་དེར་རོ། ། དེ་ལ་པདྨོའི་ཀྱོ་བ་ཏང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། པདྨོ་ཁ་ཟུམ་པའི་ཐལ་མོ་བྱས་པ་ལས་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་འདབ་མ་གྱེས་པ་ལྟར་དགྱེད་དོ། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱོ་བ་ཏང་ལྟར་བཀུག་སྟེ་གུང་མོའི་ཚིགས་སུ་སྦྱར་རོ། ། ཀྱོ་བ་ཏང་གིས་ཀུན་དྲངས་ལ། ། ཞེས་པ་ཕྱག་རྒྱ་གོང་མས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དབུལ་བའི་མེ་ཏོག་བླངས་ལ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། མེ་ཏོག་ཅི་འདྲ་བ་ཞེ་ན་པདྨོ་ཆེན་པོ་ཞེས་སོ། ། སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་པདྨོས་མཆོད་པའི་རིགས་ཏེ་དེ་བས་ན་པདྨོ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། པདྨོ་མེད་ན་ཤོག་ཤོག་ལ་སོགས་པ་པདྨོ་ལྟ་བུར་བྱ་བའམ་མེ་ཏོག་གཞན་ལ་པདྨོ་ལྟ་བུར་ཡིད་ཀྱིས་བརྟགས་ཏེ་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཨོཾ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། མ་ཧཱ་པདྨ་ནི་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཧཱུཾ་ནི་ལུས་སུ་བསྒོ་བའོ། ། ཛ་ནི་འདྲེན་པའོ། ། ཧྲཱི་ནི་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྟོན་པའོ། །

"Padma Mahottara is the mudrā" means that Avalokiteśvara, holding a lotus in his left hand as his action mudrā, remains with his right hand in the gesture of opening a lotus. Seated at the gate of the maṇḍala, just as a lotus is not stained by water, Avalokiteśvara is likewise not stained by faults. The meaning is that even if sentient beings develop attachment to the bodhicitta, all obscurations will be purified. Having meditated in samādhi, one should draw forth and take a flower or a great lotus with the lotus-hook mudrā, and recite the arising mantra for Avalokiteśvara as before. Regarding that, the lotus-hook mudrā is formed by joining the palms with the lotus closed, then spreading the two little fingers apart like petals. The two index fingers are bent like a hook and joined at the middle joint. "Drawn in by the hook" means that one takes the flower to be offered into the maṇḍala with the aforementioned mudrā. As for what kind of flower it is, it is a "great lotus." Since it is the appropriate offering for the maṇḍala of Avalokiteśvara, it is specifically called a "lotus." If there is no lotus, one should make something like a lotus on paper or the like, or mentally visualize another flower as being a lotus. In this regard, Oṃ is as before. Mahāpadma is the very nature of Avalokiteśvara himself. Hūṃ is the command to the body. Ja is the drawing forth. Hrīḥ is the manifestation in various forms.

དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་དེས་སློབ་མ་གཞུག་གོ་ཞེས་པ་ཕྱག་རྒྱ་པདྨོའི་ཀྱོ་བ་ཏང་གོང་མའོ། ། དོན་ཀྱང་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚིགས་བཅད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་དེའི་དོན་བསྟན་པའོ། ། དེ་ནས་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་པོའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྦྱིན་པ་ནི་འདིའོ། ། དེ་ནས་ལག་པ་གཡོན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་པདྨོ་ཆེ། ། ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་ལྔ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་ནི་པདྨོ་ཆེན་པོ་སྟེ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་པོ་ཉིད་དོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ནི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་འཕེལ་བའི་རྩ་བ་དམ་པ་སྟེ། སྔགས་པས་ནུས་ན་རྟག་ཏུ་རས་རིས་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་བྱོས་ཤིག། མི་ནུས་ན་ཡང་ཡིད་ཀྱིས་དམིགས་ཤིག་ཁྱོད་ནི་དེང་ནས་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་མཐོང་བས་ན་སྤྱན་རས་གཟིགས་དང་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་རྩ་བ་བསགས་ཏེ། དེ་བས་ན་དུས་གཞན་ལ་དགོངས་ནས་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བསྐོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་པདྨོའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་གོང་མ་དག་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བཤད། འདི་ནི་པདྨོའི་རིགས་པས་ན་པདྨོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བཤད་དོ། ། འདིར་ཡང་གཞན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ།

Then, regarding the statement "the mudrā should initiate the disciple," this refers to the aforementioned lotus hook mudrā. Regarding the statement "the meaning should also be shown," this refers to the explanation of the meaning of the verse that follows, beginning with "All buddhas," and so forth. Then, the bestowing of the vow of Avalokiteśvara is as follows: "Then, in the left hand," and so on. "All buddhas, the great lotus" means that the nature of the dharmakāya of the five buddhas is the great lotus, which is Avalokiteśvara himself. The "great maṇḍala" is the supreme root for increasing the accumulations of merit and wisdom; if the practitioner is able, they should always perform the ritual upon a painted image according to the rite. If they are unable, they should visualize it with the mind. "From this day forth, you are Avalokiteśvara" means that because you have seen the great maṇḍala, you have accumulated the root for becoming Avalokiteśvara from the very beginning; therefore, with the future in mind, it is said, "you are Avalokiteśvara himself." "The great maṇḍala of all tathāgatas" is so called because it is a maṇḍala surrounded by tathāgatas. Then, "the lotus maṇḍala arises" means that since the previous ones were explained as the vajra maṇḍala by way of the vajra family, this is explained as the lotus maṇḍala by way of the lotus family. Here, it should also be drawn just like the other great maṇḍalas.

དབུས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་སྤྱན་རས་གཟིགས་བཞུགས་པའི་སར་སྔགས་པ་ཉིད་འདུག་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་པདྨོ་ཆུས་མི་ཆགས་པ་ལྟར་ཞེས་པ་གོང་དུ་སྨོས་པའི་དོན་ལ་དམིགས་ཤིང་གཡོན་པས་པདྨོ་གཟུང་། གཡས་པས་འདབ་མ་ཁ་འབྱེད་པ་ལ་བལྟ་ཞིང་འབུམ་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྲིས་ལ་དབུས་སུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དང་མཐའ་མར་སངས་རྒྱས་བཞུགས་པ་རྣམས་ལ་པདྨོ་རེ་རེ་ལ་ཨཱ་རོ་ལྀཀ་རེ་རེས་བསྔགས་ཏེ་པདྨོ་སྟོང་དབུལ་ལོ། ། དེའི་དབུས་སུ་པདྨོ་སྟོང་བཞག་སྟེ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་ནང་དུ་གཞག་པར་ཟད་དེ་དབུས་ཞེས་བྱ་བའང་ནང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དབུས་ཀྱི་ཉིད་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དངོས་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། སློབ་མིན་བུ་མིན་མ་ཡིན་ཏེ། ། ཞེས་པ་དམ་ཚིག་གསང་བ་རྣམས་སློབ་མ་མ་ཡིན་པ་དང་བུ་མ་ཡིན་པ་ལ་མི་སྟོན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་སློབ་མ་ནི་གཞན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ཀྱང་ཉན་པ་དང་མན་ངག་ལ་སོགས་པ་བདག་ལས་ནོད་པའོ། ། བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པའོ། ། སློབ་མ་དང་བུར་གྱུར་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་སྟེ་ཅི་འདྲ་འང་རུང་ངམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་དམ་ཚིག་ཅན་ཞེས་སོ། ། དེ་དག་ཀྱང་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པ་ལ་བསྟན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གསང་བ་དེ་ལ་གང་ཞེ་ན། འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་འདོད་པ་ལ་ཆགས་ཤིང་ཞེས་པ་ནི་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ་པདྨོ་ཆུས་མི་གོས་པ་བཞིན་ནོ། །

The practitioner should sit in the center of the heart, where Avalokiteśvara resides. Focusing on the meaning previously mentioned—that the tathāgata’s meditative absorption is like a lotus that is not wetted by water—he should hold a lotus with his left hand and, looking at the opening of its petals with his right, recite the mantra one hundred thousand times. Then, it says, "the samaya maṇḍala arises," meaning that everything should be drawn according to the great maṇḍala, with Avalokiteśvara in the center and the Buddhas residing at the perimeter. To each lotus, one should consecrate the mantra ĀROLIṄKA and offer a thousand lotuses. Regarding the phrase "having placed a thousand lotuses in its center," this simply means placing them within the inner and outer maṇḍalas; "center" here carries the meaning of "inner." One should have Avalokiteśvara himself reside in the very center. The line "neither a student, nor a son, nor a mother" means that the secret samayas are not to be shown to those who are not students or sons. In this context, a "student" is one who, even if they have entered another's maṇḍala, receives the oral instructions and so forth from oneself. A "son" is one who has been initiated into one's own maṇḍala. If one asks whether it is sufficient for someone to be merely a student or a son regardless of their character, the answer is no; they must be "possessors of the samaya." This means they should be shown to those who are endowed with the samaya. What is that secret? It is the passage beginning, "all the desires of desire." Attachment to the desire that generates all the bliss of bodhicitta does not become a fault, just as a lotus is not stained by water.

དེ་ནས་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་མཆོད་པ་བཞིས་མཆོད་དོ། ། བཞི་གང་ཞེ་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཀྱིས་བསམས་པ་བཞིན་དུ་མཆོད་དོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ནི་གླུ་དང་ལྡན་པའི་ཚིག་གིས་མཆོད་དོ། ། སྤྱན་རས་གཟིགས་ལ་ནི་ལུས་ཀྱིས་ཕྱག་བྱ་བ་དང་གར་ལ་སོགས་པས་མཆོད་དོ། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ལ་ནི་དབང་སྦྱིན་པ་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་དོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་པོས་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་བཤད་པ་འདི་གསུངས་སོ་ཞེས་པ་རང་གི་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་སོ། ། རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཞུགས་ཤིང་ཞེས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚུལ་ཕྱག་གཡོན་པ་པདྨོ་བསྣམས་ཤིང་གཡས་པས་ཁ་འབྱེད་པ་ཁ་དོག་དམར་པོ་མཐར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྐོར་བའོ། ། རྟག་ཏུ་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཞེས་པ་སློབ་པའི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་པདྨོ་ཆུས་མི་ཆགས་པ་ལྟར་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཉེས་པས་མི་གོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བྱས་ལ་ཨཱ་རོ་ལྀཀ་བཟླས་སོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་པདྨོའི་དབུས་སུ་བཞུགས་ཏེ་ཞེས་པ་སྒྲུབ་པ་པོའི་ལག་ན་ཡང་ལྷའི་ཚུལ་དུ་པདྨོ་འཛིན་པ་དེའི་དབུས་སུ་སྤྲུལ་པ་བཞུགས་སོ། ། སྒྲུབ་པ་པོའི་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་ཞེས་པ་དཔྲལ་བར་བཞུགས་ཏེ། གསལ་བར་སྣང་གི་བར་དུ་བཟླས་སོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཐོང་ནས་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ། །

Then, regarding the instruction to "draw the activity maṇḍala in that same way," it means to draw it just like the great maṇḍala and to make offerings with the four types of offerings. What are the four? One should make offerings to all the buddhas with the five types of offerings and so forth, as visualized by the mind. To Vajrapāṇi, one should make offerings with words accompanied by song. To Avalokiteśvara, one should make offerings by prostrating with the body, performing dance, and so forth. To Ākāśagarbha, one should make offerings by bestowing empowerments, the perfections, and so forth. Then, the Blessed One Avalokiteśvara spoke this explanation of the ritual for accomplishment, which is the explanation of his own ritual for accomplishment. "Entering his own meditative absorption" means that Avalokiteśvara, in the manner of his own meditative absorption, holds a lotus in his left hand and opens it with his right; he is red in color and surrounded by the eight tathāgatas. "The meditative absorption of perpetual purity" means that at all times during the stage of training, one should perform the meditative absorption in which all beings are unstained by faults, just as a lotus is unsullied by water, and then recite the mantra ĀROLIK. "The practitioner sits in the center of the lotus" means that the practitioner also holds a lotus in the manner of a deity in their hand, and the emanation sits in its center. "The place of the practitioner’s empowerment" means that [the deity] sits at the forehead; one should recite until [the deity] appears clearly. "Having seen all sentient beings" means that all the buddhas and bodhisattvas of the maṇḍala will also become the object of one’s own experience.

འབུམ་བཟླས་ན་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྒྲུབ་པའི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བའི་སྒྲིབ་པ་ཕྲན་ཚེགས་འབྱུང་ངོ་། ། ཉིས་འབུམ་བཟླས་ན་སྡིག་པ་ཆེ་ཆུང་ཐམས་ཅད་བྱང་བར་འགྱུར་རོ། ། སུམ་འབུམ་བཟླས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀུན་འཐོབ་པོ། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་མ་བྱས་ཀྱང་སྔར་བསྙེན་པའི་ཆོ་ག་མང་དུ་བྱས་ན་ལས་ཕྲན་ཚེགས་རྣམས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ། དེ་ནས་མ་བསྒྲུབས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དབབ་པ་ནི་ཙན་དན་གྱི་བདུག་པས་སོ་ཞེས་པ་ལྷ་ལ་སོགས་པ་དབབ་ན། དབབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པའི་མཇུག་ལ་དབབ་པའི་སྙིང་པོ་ཨཱཿསྨོས་ཤིང་ཙནྡན་གྱིས་བདུག་གོ། ། གདོན་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་བྱ་བ་ནི་ཧྲཱིཿ་ཞེས་བྱ་བས་སོ་ཞེས་པ་ཨཱ་རོ་ལྀཀ་གི་མཇུག་ལ་ཧྲཱིཿབསྣན་ཏེ་བཟླས་སོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་བཟླས་ཏེ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་པ་སྙིང་པོ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེས་བཟླས་པའི་མེ་ཏོག་ལག་ཏུ་སྦྱིན་ནོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མནན་པ་ནི་ཞེས་པ་གང་དག་གནོད་པར་བྱེད་འདོད་པ་འཁུམས་ཤིང་རྩོལ་མི་ཕོད་པར་བྱ་བ་ནི་འཇིམ་པ་དཀར་པོ་ལ་བསྔགས་ཏེ་དོར་རོ། ། བུད་མེད་ཀྱང་དབང་དུ་བྱ་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སུ་མ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་མེ་ཏོག་ཀུ་རུ་ལ་སྙིང་པོ་གང་མས་བཏབ་སྟེ་སྦྱིན་ནོ། ། རྐུན་པོ་མནན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྐུན་པོ་འགུམས་པར་བྱའོ། ། རི་དྭགས་དང་བྱ་མནན་པ་ནི་ཞེས་པ་ཞིང་དང་བཟའ་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ཟ་བ་རྣམས་འཁུམས་ཤིང་མི་ཟ་བར་བྱའོ། །

If one recites it one hundred thousand times, all obscurations will be completely purified; thus, minor obscurations that act as obstacles to the practice will arise. If one recites it two hundred thousand times, all misdeeds, great and small, will be cleansed. If one recites it three hundred thousand times, one will obtain the entire accumulation of merit of a bodhisattva. Then, it is taught that even if the ritual of accomplishment is not performed, if one has previously performed the ritual of approach extensively, minor activities will be accomplished; this is indicated by the words "Then, even without accomplishing..." and so forth. Regarding "by means of sandalwood incense for the descent": if one is to cause the descent of a deity or the like, one should bind the mudrā of descent and, at the end of the essence mantra mentioned above, utter the descent essence mantra Āḥ while burning sandalwood incense. Regarding "pacifying all malevolent spirits is by means of Hrīḥ": one should append Hrīḥ to the end of Ārolik and recite it. Regarding "bringing all sentient beings under one's power is to recite the Vajra Flower and offer it": the essence mantra itself is the "Vajra"; one should offer into their hands the flower over which one has recited that mantra. Regarding "suppressing all sentient beings": this refers to making those who wish to cause harm shrink back and become powerless to exert themselves; one should empower white clay with the mantra and cast it [at them]. Regarding "bringing women under one's power": one should empower sumana flowers with the essence mantra and offer them. Regarding "suppressing thieves": this means one should cause the thieves to be subdued. Regarding "suppressing wild animals and birds": this means those that eat crops, fruit trees, and so forth, should be made to shrink back and refrain from eating.

སྒྱུ་མ་བསྟན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རྨ་བྱའི་མདོངས་ཆང་པ་གང་བཅིངས་པས་སྔགས་ཟློས་ཤིང་ནམ་མཁའ་ལ་བསྐོར་ན་དམག་རྣམ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ནམ་མཁའ་ལ་སྟོན་ནུས་སོ། ། ཡུགས་ས་མོ་དབང་དུ་བྱ་བ་ནི་ཞེས་པ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འདོད་པ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་རྣམས་ཏེ། དེ་ལ་དབང་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཡིད་བཞིན་དུ་འབྱོར་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་སྟེ་དེ་དབང་དུ་གྱུར་པ་ནི་མངོན་དུ་འགྱུར་བའོ། ། ཉིན་རེ་བཞིན་དུས་གསུམ་དུ་བཟླས་ན་ཞེས་པ་སྔར་བསྙེན་པ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་ལྷ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་དང་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་འདི་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། ཉིན་མཚན་དུས་གསུམ་དུ་བཟླས་ཞེས་བྱ་བ་ཉིན་ཡང་དུས་གསུམ་མཚན་ཡང་དུས་གསུམ་དུ་བཟླས་སོ། ། སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་པོའི་རྟོག་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འཕགས་པ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་དེས་ཀྱང་རང་གི་སྙིང་པོ་གསུངས་སོ། ། དེའི་སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་ཏྲཾ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཏ་ནི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་སྟོན་ཏོ། ། ར་ནི་རྡུལ་དང་བྲལ་བར་སྟོན་ཏོ། ། ཐིག་ལེ་ཨ་ནུ་ད་ས་ར་སྟེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། ། བ་བ་ནི་བཅིངས་པ་མེད་པར་སྟོན་ཏོ། ། ཊ་ཊ་ནི་ཁེངས་པ་མེད་པར་སྟོན་ཏོ། ། ཧ་ཧ་ནི་ནན་གྱིས་མནན་པ་མེད་པར་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནས་བརྗོད་པ་ནི་ཞེས་པ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་འདི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཡིན་ལ།

Regarding the teaching on the illusion: by binding a handful of peacock feathers and reciting the mantra while circling them in the sky, one is able to manifest the fourfold army and so forth in the sky. Regarding the subjugation of a widow: this refers to mundane and supramundane desires. Mundane desires are the five sensory qualities; mastery over them is to possess them according to one's wishes. Supramundane [desires] are the bodhicitta that serves as the cause of all bliss; mastery over it is its actualization. Regarding "reciting three times each day": having completed the preliminary service according to the ritual, once the deity has become proximate, one should apply this ritual of accomplishment in this manner. Regarding "reciting three times during the day and night": one recites three times during the day and three times during the night. The Kalpa of Avalokiteśvara is complete. Then the Bodhisattva Ārya Ākāśagarbha also spoke his own essence-mantra to the Blessed One. The meaning of that mantra is as follows: traṃ is the essence of the Jewel Family; ta indicates the perfection of generosity; ra indicates being free from dust; the bindu (aṃ) indicates emptiness (anuttara); va va indicates being without bondage; ṭa ṭa indicates being without pride; and ha ha indicates being without forced suppression. Then, as for the recitation: this Ākāśagarbha belongs to the Jewel Family.

སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དམ་ཚིག་ཏུ་ལེན་པས་དེའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་དོན་ཐམས་ཅད་ཆར་དུ་འབབ་པོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཡང་དབུ་རྒྱན་དང་དཔུང་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་ཅི་རིགས་པར་བརྒྱན་ཏེ་བཞུགས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཚུལ་བཞིན་དེ། ། ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་པོར་སྨོས་པ་དེའི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྲིས་ཏེ་ཕྱི་རིམ་དུ་གསེར་གྱི་རི་དང་། མཚོ་དང་། ཁོར་ཡུག་དང་དེ་དག་ཏུ་གནས་པའི་ལྷ་འདྲེ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གོང་མ་བཞིན་དུ་བྲིའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་མཉམ་ལྡན་ཞིང་། ། ཞེས་པ་ནི་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཐར་རི་མོ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་བསྒྲེང་ངོ་། ། ཆ་བརྒྱད་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་བྱ། ། ཞེས་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞིའི་མཐའ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རེའུ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྐོར་བའི་དབུས་ན་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་བཞུགས་ཤིང་འཁོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་གྱིས་བསྐོར་བ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་དགོད་དོ། ། རིན་ཆེན་ཐམས་ཅད་སྙོམས་ལྡན་པ། ། ཞེས་པ་ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་མདོ་མདོར་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ལྔ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་དེར་བཞུགས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱག་རྒྱ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་དཔྲལ་བར་གཞག་སྟེ། དེ་ནས་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར་ཚིགས་བཅད་འདི་ལྷོགས་ཤིག། རེ་བ་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཡིད་ལ་བསམ་པ་གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་ནམ་མཁའ་གྲུབ་པའི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་དང་། ནམ་མཁའ་ལ་ནོར་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

By taking the perfection of generosity as one's samaya, all purposes are fulfilled simply by reciting its essence. Vairocana also remains, adorned with a crown, armlets, and so forth, as appropriate for each. Regarding the phrase "the vajra maṇḍala in the proper manner," this refers to the first maṇḍala mentioned, that of Vajrapāṇi. It should be drawn according to the method of the vajra maṇḍala, with the outer perimeter consisting of the golden mountains, the oceans, and the circular rim, and the gods, spirits, and others dwelling therein should also be drawn as described above. Regarding "endowed with vajra jewels in equal measure," this means that at the edge of the inner maṇḍala, the decorative lines are raised with vajra-jewels. "The eight parts should be made perfectly equal" means that the square inner maṇḍala is surrounded by eight maṇḍala squares, in the center of which Ākāśagarbha resides, surrounded by other bodhisattvas, to be arranged as they appear below. "Endowed with all jewels in equal measure" means that at every intersection of the pillars and so forth, it is adorned with all five kinds of precious jewels. Then the master sits there and places the vajra-jewel mudrā, which appears below, at the forehead—the place of empowerment—and then recites this verse to invoke: "The fulfillment of all hopes." This means that among all the fulfillments of what is intended in the mind, the fulfillment of space is supreme; it includes traveling through space and the manifestation of all wealth within space, and so forth.

སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་དེ་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག་པའི་དོན་ཏོ། ། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་གཞག་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་དང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྒྱད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་དགུ་བཞུགས་པ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་གོ་བརྗེས་ཏེ་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་དོན་བསྟན་པ་སྟེ། འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པས་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་ཡང་རེ་བ་ཡོངས་སུ་བསྐུང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་རེ་བ་ཡོངས་སུ་བསྐང་བ་དེའི་དོན་དུ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་སྙིང་པོ་བྱིན་ལ་ཞེས་པ་སློབ་མ་ལ་སྙིང་པོ་བྱིན་ནས་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ལྔ་བཅུག་པའི་བུམ་པ་ལ་སྔགས་འདི་བཟླས་ཏེ་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེའི་དོན་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནམ་མཁའ་མཛོད་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་སུ་གཏོགས་པས་ན་རིན་པོ་ཆེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་སྟེ། པདྨོའི་རིགས་ལ་པདྨོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གོང་མ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་དེའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་རི་མོ་བྲིའོ། ། སྔགས་པའི་ལག་ཏུ་ཡང་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་གང་ཡང་རུང་བ་ཐོགས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བྲིས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་ལངས་ཀྱི་བར་དུ་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྱོན་ཏེ་སྔགས་པ་ལ་དབང་བསྐུར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །

This means that the Great Being shall accomplish all of that. Regarding the instruction to "place the eight great beings," in the first maṇḍala, where the eight bodhisattvas and Vairocana make nine, one should place Vairocana and Ākāśagarbha in swapped positions. The passage beginning with "For the benefit of all sentient beings" teaches the meaning of the samaya; it is for the sake of benefiting all wandering beings. For the sake of benefiting all wandering beings through generosity and so forth, all these bodhisattvas are taught to be for the purpose of completely fulfilling those hopes. Then, regarding "having given the essence," after giving the essence to the disciple, one should recite this mantra over a vase containing the five kinds of precious gems and confer the empowerment. Its meaning is that the empowerment is conferred so that, by means of the vajra-jewel, one becomes the master of all dharmas. Then, regarding "the maṇḍala of the vajra-jewel arises," because it belongs to the precious family of Gaganagañja, it is called the "jewel maṇḍala," just as the lotus family is called the "lotus maṇḍala." Then, having drawn the maṇḍala as before, one should draw an image of a jewel accompanied by a vajra in its center. The practitioner should also hold any suitable precious gem in his hand and recite the mantra until the jewel drawn in the maṇḍala rises. Then, when the Tathāgata arrives and confers the empowerment upon the practitioner, he will become a master of all dharmas.

དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གོང་མ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་སྐུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་བཞུགས་པའི་སྤྱན་སྔར་ནོར་ཀེ་དྷ་ར་དང་། པ་ན་ལ་སོགས་པ་བཞག་ནས་དེ་ནས་སློབ་མ་བཅུག་སྟེ་ཀུན་བསྟན་ལ་དམ་ཚིག་བསྒོ་བ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་སེམས་དཔའ་དག། ཅེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་ལ་ཉིན་རེ་ཞིང་མཆོད་པ་མི་ཆད་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་ཆད་ན་ནོར་ཐམས་ཅད་ཡལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་མནའི་ཆུས་དབང་བསྐུར་རོ། ། མནའི་སྙིང་པོས་བསྔགས་པའི་ཆུ་སྤྱི་བོར་བླུག་གོ། ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ལ་ཞེས་པ་གཞན་ནི་གོང་མ་བཞིན་དུ་བྲིའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་ཏེ་བཞུགས་ལ་དེར་སློབ་མ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་ལས་རྣམ་པ་ལྔ་བསླབ་པ་ནི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་ཕྲེང་བ་དང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནོར་ནི་གསེར་དངུལ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཟང་ཟིང་ནི་ནས་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་བྱོལ་སོང་འདོད་པ་རྣམས་སོ། ། མི་སྣང་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལྷ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར་བ་བྲིས་ཏེ་ཞེས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བས་དབུ་བརྒྱན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྲེང་བས་ཞེས་པ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ཉིད་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་ཕྱག་གཉིས་ན་ཐོགས་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དབུ་ལ་གདགས་པ་ལྟར་བཟོ་བོས་བྲིའོ། །

Then, regarding the phrase "the samaya maṇḍala": draw the maṇḍala as described above. In the presence of Ākāśagarbha, who is seated in the center of the maṇḍala, place norkedhara, pana, and so forth. Then, having led the disciples in, show them everything and administer the samaya: "To the Buddhas and the other bodhisattvas..." and so on. One must perform offerings to the Buddhas and bodhisattvas without interruption every day. If they are interrupted, all one's wealth will vanish. Then, confer the empowerment with the oath-water. Pour water consecrated with the essence of the oath over the crown of the head. Regarding the phrase "draw the activity maṇḍala": draw the others as described above. In its center, Vairocana is seated, adorned with all ornaments; the disciples are then to enter there. Then, the training in the five types of activities consists of the empowerment and so forth. The empowerment consists of the garland, the vase, and so forth. "Wealth" refers to gold, silver, and so forth. "Material goods" refers to barley, rice, and so forth, as desired by animals. "Invisible beings" refers to gods and so forth. Regarding the phrase "draw the empowerment of the Vajraratna": this means Vairocana is adorned with a precious garland on his head. Regarding the phrase "with the garland of the empowerment of the Blessed One": the artisan should draw Ākāśagarbha himself holding a precious garland in his two hands, as if to be placed upon the head of Vairocana.

དེ་ནས་མ་བསྒྲུབས་པར་ཡང་ལས་སུ་འགྱུར་བ་ནི་ཞེས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་མ་བྱས་པར་ཡང་སྔར་བསྙེན་པ་མང་དུ་བྱས་པ་ལས་སུ་རུང་བར་བཤད་པའོ། ། འབུམ་བཟླས་ན་དོན་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་བསྙེན་པ་དེ་ཙམ་བྱས་པས་ལྷ་མངོན་དུ་འགྱུར་བས་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་སྒྲུབ་པ་རྣམས་འགྲུབ་ཅེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱན་སྔར་བསྔགས་པའི་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་བ་བ་ཊ་ཊ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་བཟླས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་ནོར་དང་གཟུངས་འཐོབ་བོ་ཞེས་པ་རྟོགས་པའི་ཆོས་དང་། བཤད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཐོབ་པའོ། ། སྔགས་དང་དོན་དང་གཞུང་དང་ཚིག་གི་གཟུགས་འཐོབ་ཅིང་། འདོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ནོར་ཡང་འཕེལ་བར་བྱེད་དོ། ། རྡོ་རྗེའི་འཁོར་ལོ་སྲིན་ལག་གི་སོར་མོས་མནན་ཏེ་ཞེས་པ་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐུ་གཟུགས་ལའོ། ། འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་རོ། ། ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀུན་ནས་འཁྱུད་དེ་ཞེས་པ་དེའི་སྐུ་གཟུགས་ལ་ལག་པས་འཁྱུད་དེའོ། ། དགའ་ལྡན་གནམ་གྱི་དབང་མཆོག་བྱིན་ནས་ཞེས་པ་དེར་ཕྱིན་ནས་དོན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའི་དབང་བསྐུར་རོ། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་རྟོག་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ལྷ་མ་ཡིན་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་བཟློག་ཅིང་སྡོད་མི་ཕོད་པས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའོ། །

Then, regarding the phrase "even without performing the practice, it becomes an activity": this explains that even without performing the ritual of accomplishment, one becomes fit for activity through having previously performed extensive approach practice (sevā). Regarding the statement "if one recites it one hundred thousand times, all aims will be perfected": this means that by performing that much approach practice, the deity becomes manifest, and thus the accomplishments of pacifying and so forth are achieved. Regarding the recitation of the mantra before Vajrapāṇi, Avalokiteśvara, and others: it is the very mantra of Ākāśagarbha, baba ṭaṭa, that is to be recited. Regarding the phrase "one obtains the wealth of the Dharma and the dhāraṇīs": this means obtaining the wealth of the Dharma of realization and the Dharma of explanation. One obtains the dhāraṇīs of the mantras, the meanings, the texts, and the words, and also causes the wealth of the five types of sensory desires and so forth to increase. Regarding the phrase "pressing the vajra-wheel with the ring finger": this refers to the image of the Bodhisattva who, immediately upon generating the mind of enlightenment, turns the wheel of Dharma. Regarding the phrase "the wheel will be turned": one will become a king who turns the wheel. Regarding the phrase "embracing the treasury of space from all sides": this means embracing that image with one's hands. Regarding the phrase "having bestowed the supreme power of the Tuṣita heaven": having gone there, one is empowered to accomplish all aims. The Ākāśagarbha-kalpa is complete. Then, regarding the phrase "the Bodhisattva Vajramuṣṭi": this refers to overwhelming and suppressing the retinue of asuras and others so that they cannot remain or withstand him.

གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་པ་གྲུབ་པའི་སྐལ་བ་ཡོད་པ་རྣམས་འགྲུབ་པར་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་དེ་དང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནས་མཐར་སངས་རྒྱས་སུ་རྫོགས་ཀྱི་བར་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མང་པོར་བྱས་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་ཨོཾ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། རུ་ཊྱ་རུ་ཊྱ་ནི་འགྱུར་བ་སྟེ། མ་རྫོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཧཱུྃ་ནི་མངོན་པར་སྤྱད་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་འཇིལ་བའོ། ། མ་ཊ་ནི་སྣང་བ་སྟེ་མ་ནི་ཉི་མའི་ས་བོན་ནོ། ། ཊ་ནི་ཟླ་བའི་ས་བོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་རྒྱས་བཏབ་ནས་ཞེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་གསུམ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་ནི་ཁུ་ཚུར་ཏེ་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྡུས་པ་ནི་རྒྱས་བཏབ་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲ་བ་ནི། ། ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་དང་པོ་སྨོས་པའི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན་དུ་རི་དང་ཆུ་དང་གླིང་དང་སེམས་ཅན་གྱི་གནས་པ་ལ་སོགས་པའང་དེ་བཞིན་དུ་བྲིའོ། ། དེའི་ནང་རིམ་གྱི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཞེས་བྱ་བའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སམ་ཆ་ལུགས་བཞག་གོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་རྡོ་རྗེ་བཅངས། ། ཞེས་པ་དག་གོ། ། འདིའི་སྐབས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་པ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་སྒྲར་བཤད་དེ་དེའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བཅུག་ལ་མཛུབ་མོ་གཡས་གཡོན་གྱི་ལག་པ་གཞན་པས་དྲག་ཏུ་བཙིར་བའོ། ། དེ་ཡི་ཐད་ཀར་ཐམས་ཅད་དུ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ལུས་གཞག་པར་བྱ། །

"May all accomplishments be accomplished" means that having brought to fruition those who possess the fortune of accomplishment, one performs vast benefit for sentient beings from their initial generation of the mind of enlightenment until their final perfection as a buddha. As for the meaning of the mantra, oṃ is as explained previously. Ruṭya ruṭya means "to transform," like bringing an incomplete nature to completion. Hūṃ is "manifest activity," which subdues the afflictions. Maṭa is "appearance," because ma is the seed syllable of the sun and ṭa is the seed syllable of the moon. Regarding "having sealed all the tathāgatas with the mudrā": the Blessed One’s body, speech, and mind condensed into one is the "vajra-fist." When that mudrā is bound, the meaning of "sealed" is that the nature of all tathāgatas is condensed. "Resembling a vajra maṇḍala" means that just like the first maṇḍala mentioned—the vajra maṇḍala—one should likewise draw the mountains, waters, continents, and abodes of sentient beings. In the center of the innermost row of that, one should place the form or attire of the Great Being known as Vajramuṣṭi. To show his mudrā, it is said: "The vajra-fist, holding the vajra." In this context, the act of binding the vajra-fist itself is explained by the term "vajra-fist." One inserts a five-pronged vajra into its center and firmly squeezes it with the other hands, the right and left index fingers. "On all sides of that, one should place the bodies of the buddhas."

ཞེས་པ་དེའི་ཕྱོགས་བཞིར་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། དེའི་གྲྭ་བཞིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་། སྤྱན་རས་གཟིགས་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་བྲིའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དང་པོར་སློབ་དཔོན་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཅེས་པ་དག་གོ། ། དེ་ལ་སྔགས་ཀྱི་དོན་ཧཱུྃ་ནི་མངོན་པར་སྤྱད་པའི་དོན་ཏོ། ། དཀྵི་ནི་ལྷ་ཉིད་སྦྱིན་གནས་སུ་བསྟན་ཏོ། ། སྨར་ནི་སྔོན་གྱི་དམ་ཚིག་དྲན་པར་བྱོས་ཤིག་པར་བསྐུལ་བའོ། ། ཕཊ་ནི་མངོན་པར་སྤྱད་པའོ། ། དེ་ནས་སྙིང་པོ་འདིས་བདག་གི་སྙིང་གར་དགྲོལ་ལོ་ཞེས་པ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་གོང་དུ་བཅིངས་པ་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་དམ་པོར་གྱུར་པ་སྔགས་འདི་བརྗོད་དེ་སླར་དགྲོལ་ལོ། ། སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སླར་གྲོལ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་གཞུག་སྟེ་ཞེས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སློབ་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་སློབ་མའོ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པ་ནི་གོང་དུ་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱ་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་སྨོས་པ་དེ་ཉིད་བཅིངས་ལ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ཕྱག་རྒྱ་དེས་བཟུང་ནས་འཇུག་གོ། ། དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་བཏབ་པ་ནི་ཞེས་པ་སློབ་མ་ལ་བསྒོ་བ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ཞུགས་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། །

Thus, in the four directions of that [maṇḍala], the four [Buddhas] beginning with Akṣobhya should be placed. In its four corners, the bodhisattvas Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Avalokiteśvara, and Viśvavajra should be drawn. Then, the ritual for the master’s initial entry into that maṇḍala is taught: "Then, the maṇḍalas of the vajra-fists," and so forth. In that regard, the meaning of the mantra is as follows: Hūṃ signifies the act of manifesting; dakṣiṇa indicates the deity as the object of offering; smara is an exhortation to remember the previous samaya; and phaṭ signifies the act of manifesting. Then, with this essence mantra, one should release [the mudrā] at one's heart. This means that the vajra-fist mudrā, which was previously bound and whose power was made firm by the mantra, is now released by reciting this mantra. The meaning of the mantra is: "May the vajra-fist be released again." Then, "the vajra disciple is to be introduced" means that a disciple who has been blessed by jñāna is a "vajra disciple." The vajra master is also the same. The vajra-fist samaya mudrā, together with the vajra, is that very one mentioned previously in the section explaining the mudrās of the deities; having bound it and holding a flower garland with that mudrā, one enters. "Today you are sealed by the mudrās of all the tathāgatas" is an instruction to the disciple: by entering this maṇḍala, one is blessed by the dharma and jñāna mudrās of all the tathāgatas.

དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ངག་གི་གསང་བའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སེམས་ཀྱི་གསང་བའི་རང་བཞིན་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་དེ་གཉིས་གང་འདོད་པ་སློབ་མ་འདོམ་དུ་གཞུག་གོ། ། སློབ་མ་གཉིས་ཀ་འདོད་ཅེས་ཟེར་ན་དེ་གཉི་གའི་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ་རྡོ་རྗེ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆ་ལུགས་ཞེས་པ་དག་གོ། ། ཆ་ལུགས་དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་ན་བཞུགས་པ་ལས་བླངས་ནས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་ཅིག་ཅར་དུ་སློབ་མའི་མགོ་ལ་གཞག་གོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྡོ་རྗེའི་ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལུས་དང་ངག་ཡིད་ཀྱི་གསང་བ་རྡོ་རྗེ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཁུ་ཚུར་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ནི་ལས་ཀྱི་རིགས་པས་ན་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཅི་རིགས་པར་ཞེས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱོགས་བཞིའི་ཤར་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨོ་དང་རྒྱ་གྲམ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་བར་དུ་གཞག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨོའི་དབུས་ཞེས་བྱ་བ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་གཞག་སྟེ། རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་པདྨོ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དེར་བྲི་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གྲྭ་རྣམས་སུ་ཡང་དུས་བཞིའི་ལྷ་མོའི་མཆོད་པ་གོང་དུ་སྨོས་པ་རྣམས་བྲི་སྟེ། དེ་ནས། སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་ལ། ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་བཞི་ཡང་སློབས་ཤིག།

In this regard, the Dharma-mudrā is the secret nature of speech, and the Vajra-mudrā is the secret nature of mind; the disciple should be made to choose whichever of these two mudrās he desires. If the disciple says he desires both, he should be consecrated by both mudrās. The ritual for this is described as "the vajra and the attire of the Tathāgata." Having taken that very attire from its position in the maṇḍala, the flower garland and the vajra should be placed simultaneously upon the head of the disciple. Regarding the phrase "the vajra of body, speech, and mind," the vajras of the secret body, speech, and mind of the Buddhas and Bodhisattvas are unified into one, which is called the "vajra fist." Then, the phrase "the maṇḍala of mudrās arises" means that because the vajra fist belongs to the Action Family, it is explained as the "maṇḍala of mudrās." In its center, as appropriate, Vairocana should be seated in the mudrā of the vajra fist. In its four directions, starting from the east, vajras, jewels, lotuses, and crossed-vajras should be placed upon moon maṇḍalas up to the north. Regarding the phrase "in the center of the vajra-lotus," it is placed in the center of the moon maṇḍala; it is called a "vajra-lotus" because it is consecrated by the vajra, but it is not that the vajra itself is to be drawn there. In the corners, the offerings of the goddesses of the four seasons mentioned above should also be drawn. Then: "Having led the disciple into the maṇḍala, teach him the four mudrās as well."

སྒྲུབ་པ་གསང་བ་དག་དང་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀུན་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བྲིས་ནས་སློབ་མ་ལ་ཡང་ཀུན་བརྗོད་ཅིང་སོ་སོའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྒྲུབ་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། གསང་བ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་གསང་བའོ། ། འཁྱུད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གསང་བ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་འཁྱུད་པའོ། ། བསྐུལ་བ་ནི་སྔོན་གྱི་དམ་ཚིག་དྲན་པར་བྱོས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པའོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་གཞན་ནི་གོང་མ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མ་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་དེར་དགོད་དོ། ། དེ་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་ལ་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ན་རིགས་བཞི་ཆར་གྱི་ལྷ་རྣམས་བཀའ་འབབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ནི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ལྟར་རིམ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་བར་དུའོ། ། སྣ་ཚོགས་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་ལ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གོང་མ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་སྤྱན་སྔར་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བའི་རིམ་པ་བསླབ་པོ། ། དེའི་རིམ་པ་ནི་འདིའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ཀུན་བྱས་ལ། ། ཞེས་པ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ངོ་། ། ཆོ་ག་དང་པོ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བྱས་ལ་དེ་ནས་སོར་མོ་ཐམས་ཅད་དྲལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འབེབས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ངོ་། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་ལག་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་ཐམས་ཅད་བྱའོ། །

Regarding the passage beginning with "The secret accomplishments and..." and so forth, all of these should be drawn in the maṇḍala, explained to the disciples, and accomplished according to their respective rituals. In that context, "accomplishment" refers to the accomplishment of the mahāmudrā and so forth. "Secret" refers to the secrets of body, speech, and mind. "Embracing" is the very nature of the vajra-fist that gathers all secrets; that is what is meant by "embracing." "Exhortation" is the command: "Recall your previous samaya!" Then, "the samaya maṇḍala arises" means that the samaya maṇḍala should also be drawn as before, and the symbols and mudrās of the deities should be arranged therein. Regarding the statement "if one shows the mudrā to one who has not seen the maṇḍala," it is taught that if the mudrā is shown to one who does not possess the samaya, the deities of all four families will descend. In that regard, the Tathāgata family is the vajra. One should apply this sequentially in that manner, up to the viśvavajra. "Viśva" refers to the crossed vajra (viśvavajra). Then, "the activity maṇḍala arises" means that the maṇḍala should be drawn as before, and one should learn the sequence for binding the mudrās in the presence of the vajra-fist. The sequence for that is as follows: "Having performed all the vajra-bindings" means one binds the samaya mudrās. Having first performed the vajra-binding according to the ritual, one should then separate all the fingers. Then, one binds the vajra-descending mudrā. Then, from the vajra-binding, one should perform all the binding of the hand samaya mudrās.

དེ་ལྟ་བུར་མི་ལྡན་ན་ཞེས་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རིམ་པ་གོང་དུ་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་བྱ་བར་མི་ལྡན་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་འདོད་པའི་མཆོག་སྒྲུབ་པའི་སྔགས་པས་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱིའི་དམ་ཚིག་གི་སྔགས་ཐང་ཅིག་ཟློས་ལ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཆིངས་ཤིག། འདོད་པའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་ནི་ཞེས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ལ་རག་ལུས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་སྒྲུབ་པ་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གོང་དུ་སྨོས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་འདིར་བཤད་དེ། འོག་ནས་སྒྲུབ་པ་དང་ལས་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་དང་པོ་སྤྱིའི་བསྙེན་པ་འབུམ་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་འོ་མ་འཐུང་ཞིང་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བར་དར་གྱིས་བཅིངས་ལ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ནང་དུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བཅུག་ལ་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་བ་བྱས་ནས་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་བྲལ་བ་ནས་དར་གྱིས་དཀྲི་བར་བྱའོ། ། དེའི་གཡས་གཡོན་ཕྱོགས་བཞིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་བཅས་པ་བྲིའོ། ། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པའི་ཕྱག་རྒྱས་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་འཁོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པར་བྱའོ། །

"If one does not possess such [qualities]," refers to the mudrā. If one does not possess the capacity to act according to the stages mentioned above, the mantrin who seeks to accomplish the supreme desires, such as bodhicitta and so forth, should recite for a moment the general samaya mantra, "samayas tvam," and so on, which is the essence of the authentic wisdom of the great samaya. Then, "bind all the mudrās." The meaning of "accomplishing all supreme desires" is that the accomplishment of bodhicitta depends precisely upon the mudrās and so forth mentioned above. Then, "the accomplishment of the Blessed One Vajramuṣṭi arises" means that the ritual for accomplishing the maṇḍalas mentioned above is explained here. This indicates that for the practices and activities to be performed below, one must first perform one hundred thousand general approach recitations, as in the passage beginning, "drinking milk and with the vajra-fist." "Binding with silk for the vajra empowerment" means that one should place a five-pronged vajra inside the vajra-fist, form the vajra-binding, and then wrap it with silk from the point of the empowerment. On its four sides, to the right and left, one should draw the Tathāgatas, such as Akṣobhya, together with their retinues of bodhisattvas. Among them, the Buddhas should be depicted in the mudrā of the vajra-binding. Their retinues, the bodhisattvas, should be depicted in the manner of meditative absorption.

དེ་ནས་དེའི་སྤྱན་སྔར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ལ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་པའི་མཚན་ཉིད་གོང་དུ་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ནམ་ཕྱེད་ནས་བདུད་ཀྱི་ལས་སྣ་ཚོགས་སྣང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་འཇིགས་པའི་གཟུགས་སྟོན་ཅིང་སྒྲ་འབྱིན་པ་དང་། མཚོན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་འདེབས་ཤིང་སྔགས་པ་ལ་རྒོལ་བ་ནི་བདུད་ཀྱི་ལས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བདུད་ཐམས་ཅད་ཆོམས་ཤིག་པའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་གྱི་སྐབས་སུ་ཡང་བགེགས་རྒོལ་བ་རྣམས་ལ་སྔགས་འདི་སྦྱར་རོ། ། ལུས་ཀུན་འཇུག་གོ་ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་སྔགས་པའི་ལུས་ལ་འཇུག་པའོ། ། གཞོན་ནུ་དམ་ཚིག་གི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་རྡོ་རྗེ་དམ་དུ་བཅིངས་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་གི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཐེ་བོང་གཉིས་ནང་དུ་བཅུག་པའོ། ། དེའི་ནང་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསྒྲེང་སྟེ་བཅུག་ལ་བསྡམས་པའོ། ། སྤྱན་གསུམ་མ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་གསལ་ཕུར་ཐོགས་པ་ཞེས་པ་གསལ་ཕུར་ནི་ཤཱུ་ལ་སྟེ་མདུང་རྩེ་དང་བཅས་པའི་མདུང་འདྲ་བ་ལག་པ་གཉིས་ཀས་བཟུང་བའོ། ། པདྨོ་དང་མཆོག་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་ཏུ་བྱས་པ་ཞེས་པ་ཕྱག་གཡོན་པ་ན་པདྨོ། ། གཡས་པ་མཆོག་སྦྱིན་དེའི་གཡོན་དུ་པདྨོ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་གཡོན་དུ་རྡོ་རྗེ་བཞག་སྟེ་ཕྱག་གཡོན་པ་ན་པདྨོ་ཐོགས་པའོ། ། པདྨོ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨོའི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོ་ཉིད་ལ་བྱའོ། ། དེའི་རྡོ་རྗེ་ནི་དེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ལ་བྱའོ། །

Then, in his presence, one should perform the binding of the "fist of all Tathāgatas," according to the characteristics of the vajra-fist binding previously described. Then, from midnight onwards, various activities of Māra will appear; these consist of manifesting terrifying forms and emitting sounds, striking with various weapons, and attacking the mantra practitioner—these are the activities of Māra. The meaning of the mantra is: "Subdue all Māras with the vajra-fist!" In other contexts as well, this mantra should be applied to obstructing spirits who attack. "Entering the entire body" means the body of the Buddha entering the body of the mantra practitioner. "The Youth, with the fist of the samaya, firmly binds the vajra" means that for the samaya-vajra-fist, one places the two thumbs inside the vajra-binding gesture. Within that, a five-pronged vajra is held upright and secured. "The Three-Eyed One, holding a clear kīla with both hands" means a śūla—a spear-like object with a pointed tip—held in both hands. "With the lotus and the gesture of supreme generosity" means a lotus in the left hand and the gesture of supreme generosity in the right. Regarding "the great lotus vajra to the left of that," this refers to the vajra placed to the left of Avalokiteśvara, while the left hand holds the lotus. The "great lotus" refers to Avalokiteśvara himself, the lord of the Lotus family. His "vajra" is the nature of his wisdom, and it is to that very vajra that the term refers.

གཟུགས་ཀྱི་རས་ཀྱིས་དེ་ལ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ཐོབ་ན་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་འབྱུང་ངོ་། ། ཀུན་འཁྱིལ་པས་འཁྱིལ་པའི་སྐྲ་ཞེས་བྱ་བ་གཞོན་ནུ་སྐྲ་ལྕང་ལོ་འཁྱིལ་པ་ལ་བྱའོ། ། བསྐྱང་བ་དང་ཆད་པས་གཅད་པ་ཞེས་པ་ཕན་གདགས་པ་དང་གནོད་པར་ནུས་པའོ། ། དབྱིབས་རྒུས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཕྱག་འཚལ་བའོ། ། དུ་རུ་ཀ་ཡི་འབྲུ་མར་གྱིས། ། ཞེས་དུ་རུ་ཀ་དང་འབྲུ་མར་སྦྱར་བའི་འབྲུ་མར་གྱིས་སྦགས་པའོ། ། སའི་འོག་བརྗོད་ཅེས་པ་སའི་གཏིང་ན་ལྷ་མ་ཡིན་ལ་སོགས་པའི་གནས་ཡོད་པ་བརྗོད་པ་དེར་འགྲོ་བར་འགྲུབ་བོ། ། ས་བརྗོད་པ་ཞེས་པ་བྲག་ཕུག་ལ་སོགས་པ་སའི་གཏན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་གསེབ་ན་སྤྱོད་པར་འགྲུབ་བོ། ། ཁམས་བརྗོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གསེར་དངུལ་བྱེད་པར་འགྲུབ་བོ། ། འདོད་པའི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་འདོད་པའི་ལུས་འཐོབ་བོ། ། བཅིང་བ་ཐམས་ཅད་དང་མནན་པ་དང་ཞེས་པ་མ་རུངས་པའི་སེམས་ཅན་ཡན་ལག་བཅིང་བ་དང་། འཁུམས་ཤིང་རྩོལ་མི་ནུས་པར་མནན་པ་དང་། སྨྲ་མི་ནུས་པར་གཟིར་བ་དང་། དྲན་པ་མེད་པར་གློང་བར་བྱ་བ་དང་གཉིད་ལོག་པར་ཉལ་བ་དང་། བཅིངས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐར་པར་བྱེད་ནུས་སོ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ནོར་དང་གསེར་དང་མུ་ཏིག་དང་ཞེས་པ་ནོར་ནི་དོང་ཙེ་དང་། གེ་སར་དང་། འགྲོན་བུ་ལ་སོགས་པ་བཙོང་ཞིང་བསྒྱུར་བའི་ནོར་རྣམས་ལ་བྱའོ། ། འཐབ་ཆ་དང་སྟོན་སྐྱོབ་དང་། ཞེས་པ་འཐབ་ཆ་ནི་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པའོ། ། སྟོན་སྐྱོབ་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་གཙུག་གོ། ། སྐྱེས་ཀོར་ནི་གོ་ཆ་ལ་སོགས་པའོ། ། གླེགས་བམ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་གླེགས་བམ་མོ། །

If one obtains the syllable phaṭ upon a cloth of form, the sound phaṭ will arise. "Whorled hair" refers to the hair of a youth that curls in locks. "To protect and to punish" means to be able to benefit or to cause harm. "Bowing with a bent body" to the Blessed One means prostrating with the vajra-fist. "With the oil of duruka" means being smeared with oil mixed with duruka. "Reciting 'under the earth'" means that one succeeds in going to the places of the asuras and others that exist in the depths of the earth. "Reciting 'on the earth'" means that one succeeds in moving within the crevices of the earth itself, such as caves and the like. "Reciting 'the elements'" means that one succeeds in producing gold and silver. "Desired form" means that one obtains whatever body one desires. "From all bonds, suppressions, and..." means that one is able to liberate from bonds and so forth: the binding of the limbs of wicked sentient beings, suppressing them so they are hunched and unable to exert effort, tormenting them so they cannot speak, causing them to be dazed and lose mindfulness, and making them fall into a deep sleep. "Wealth, gold, pearls, and..." in the sky: "wealth" refers to coins, kesara seeds, cowries, and so forth—those riches that are traded and exchanged. "Weapons and protective gear": "weapons" refers to swords and the like. "Protective gear" refers to mundane and supramundane armor. "Belt" refers to armor and the like. "Voluminous books" refers to the volumes of the sublime Dharma and so forth.

རྟོག་པ་ནི་སྔགས་ཀྱི་རྟོག་པའོ། ། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དང་། ། ཞེས་པ་དབྱར་དགུན་དུ་བསྒྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་དུས་བརྗེའོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་བཅད་པ་དང་། ། ཞེས་པ་འོག་གི་བགེགས་ཐམས་ཅད་གཞོམ་ཞིང་ས་འོག་གི་སྒོ་བཅད་པ་ཐམས་ཅད་འབྱེད་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅག་པ་དང་ཞེས་པ་ཕ་རོལ་རྒོལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་མཐུ་མེད་པར་བཅག་པ་དང་། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་སོ་སོར་དྲལ་བའོ། ། གས་པ་སྦྱར་བ་དང་ཞེས་པ་ནི་དངོས་པོ་གང་ཡང་རུང་བ་གས་སམ་ཆག་པ་སླར་གསོ་ནུས་སོ། ། ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པ་དང་ཞེས་པ་ནི་ས་བོན་གྱི་ཆོ་ག་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་རྟོག་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། ཞེས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་ཀྱང་འདིར་རང་གི་སྙིང་པོ་གསུངས་པར་བརྩམས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་མཛོད་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ནི་རྟོག་པ་དང་བརྗོད་པ་གཉིས་ཏེ། རྟོག་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རང་གིས་རིག་པའོ། ། བརྗོད་པའི་ཆོས་ནི་གསུང་རབ་སྡེ་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པའོ། ། གསུང་རབ་ཀྱི་ཆོས་དེ་དག་ནི་དོན་ཡི་གེ་འབྲུ་ལྔ་པའི་སྙིང་པོ་འདིར་འདུས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་འོག་ནས་འཆད་དོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་དང་ཞེས་པ་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་དེ་ཉིད་ཆོས་བདག་མེད་པའི་སྒོར་མཚུངས་པས་ན་མཉམ་པ་ཉིད་དེ། འདིས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མཉམ་པ་ཉིད་བསྟན་ཏོ། ། བརྗོད་པ་མཉམ་པ་ཉིད་བསྟན་པ་ནི་ཡི་གེ་མཉམ་པ་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་དེ།

"Conceptualization" refers to the conceptualization of the mantra. "Turning the wheel of time" refers to the changing of the seasons, such as shifting between summer and winter. "Severing all mechanical devices" means to destroy all obstructing spirits below and to open all the doors to the subterranean realm. "Breaking all mudrās" means to render the mudrās of opponents powerless and to tear apart their respective seals. "Joining what is cracked" means the ability to restore any object that is split or broken. "Generating all" means performing the ritual of generating the seed-syllable. This concludes the conceptualization of the Vajra Fist. Then the Bodhisattva Mañjuśrī Kumārabhūta addressed the Blessed One in this way. This indicates that Mañjuśrī also began to speak his own essence here. "The treasury of Dharma will be proclaimed" means that the Dharma of the Buddha consists of two aspects: conceptualization and expression. Conceptualization is the self-realization of the Dharma of nirvāṇa. The Dharma of expression refers to the twelve branches of the scriptures and so forth. The meaning is that all those scriptural Dharmas are subsumed within this five-syllable essence. The meaning of the mantra will be explained below. "The equality of all phenomena" means that the reality of conditioned and unconditioned phenomena and so forth is equal in the gateway of the selflessness of phenomena; thus, it is "equality." By this, the equality of the subject matter is shown. The equality of expression is described as the "equality of syllables."

ཡི་གེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་མཚུངས་པ་སྟེ། དོན་དེ་དག་འབྲུ་ལྔ་པའི་སྙིང་པོ་འདིས་བསྟན་ཏོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གྲུབ་པ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ནས་དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་པོ་ཉིད་དུ་སྨོས་པ། འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོར་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོའི་འཁོར་ལོ་དང་འདྲ་བ་དང་། ཕྱི་རོལ་ཆུ་དང་གསེར་གྱི་རི་དང་རི་ཁོར་ཡུག་དང་གླིང་བཞི་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སར་ནི་འཇམ་དཔལ་ཉིད་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་འཇམ་དཔལ་གྱི་སྟེང་ནམ་མཁའ་སྙིང་པོའི་སར་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ནི་འཇམ་དཔལ་གྱི་སར་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། འཇམ་དཔལ་ནི་སྐུ་མདོག་དམར་སེར་ཕྱག་གཡས་པ་ན་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་ཐོགས། གཡོན་པ་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གླེགས་བམ་བསྣམས་པའི་རི་མོའམ་སྐུ་གཟུགས་གཞག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་མཚན་མ་རལ་གྲི་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་ཐད་ཀར་ཐམས་ཅད་དུ་ཡི་གེ་ཨ་ར་པ་ཙ་ན་ལ་སོགས་པའི་ཕྲེང་བ་བྲི་ཞེས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་དྲུང་དུ་ཡི་གེ་འབྲུ་ལྔ་པ་ཁ་དོག་དམར་པོ་མགོ་མཉམ་དུ་འཁོར་བར་བསྐོར་རོ། ། སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་ཡི་གེ་འབྲུ་ལྔའི་དོན་བཤད་པ་འོག་ནས་འཁོར་བར་བྲིའོ། །

The thirty-two syllables are also equal in their lack of intrinsic nature; these meanings are shown by this five-syllable essence. "Attaining the accomplishment of the perfection of wisdom" means the realization of the meaning of the perfection of wisdom, which is emptiness. Then, "the maṇḍala of that arises" refers to the maṇḍala of Mañjuśrī, which was mentioned first as the maṇḍala of Vajrapāṇi. The so-called "wheel maṇḍala" should be drawn according to the manner of a great maṇḍala, resembling a circular wheel on the summit of Mount Meru. On the outside, the oceans, the golden mountains, the Cakravāḍa range, the four continents, and so forth, should also be drawn accordingly. In the center, in the place of Vairocana, Mañjuśrī himself should be placed. Vairocana should be placed in the place of Ākāśagarbha above Mañjuśrī. Ākāśagarbha should be placed in the place of Mañjuśrī. Mañjuśrī is orange-red in color, holding a vajra-sword in his right hand and a volume of the Prajñāpāramitā in his left; his image or drawing should be set there. The "vajra-sword" is wisdom. Because its symbol is a sword, it is called a "vajra-sword." On all sides of that, the garland of syllables such as A RA PA CA NA should be written; that is, the five-syllable mantra should be written circling evenly around Mañjuśrī in red. By the word "and so forth," the explanation of the meaning of the five syllables is to be written circling below.

དེ་ནས་དང་པོ་སློབ་དཔོན་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་པ་དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་ངོ་། ། ཡི་གེ་འབྲུ་ལྔ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་སྤྱན་སྔར་བརྗོད་དོ་ཞེས་པ་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ནི་འཇམ་དཔལ་ལ་བྱ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཕྱིན་ཆད་སློབ་དཔོན་ལ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་སྤོབས་པ་ཆེན་པོ་ཡང་ཐོབ། དུས་གསུམ་གྱི་ལེགས་ཉེས་ཅིར་གྱུར་པ་ཡང་ནམ་མཁའ་ལ་ཡི་གེར་བྲིས་ཏེ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་གཞུག་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་བཞིན་དུ་སློབ་མ་བཅུག་སྟེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གོང་དུ་སྨོས་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱས་ལ་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་དེ་ནས་མེ་ཏོག་བཟུང་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལ་བསྒོ་བ། དེང་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེང་ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ཞུགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱིས་སྙིང་པོ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་དམ་ཚིག་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མ་སྨྲ་ཤིག། སྨྲས་ན་ཚེ་འདི་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བ་དང་ཚེ་ཕྱི་མ་ལ་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བ་གོང་དུ་སྨོས་པ་དང་འདྲའོ། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འཐོབ་པོ་ཞེས་པ་འབྲུ་ལྔ་པོ་འདི་ལ་བསྒོམས་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་འཇིག་རྟེན་གྱི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འཐོབ་པོ། ། ཨ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པའོ་ཞེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པར་བསྟན་ཏེ།

Then, first, the ritual for the master’s own entry into the maṇḍala is taught, beginning with the words, "Then the master..." The samaya-mudrā will appear below. Regarding the phrase, "The five syllables are recited in the presence of the non-proliferated," "non-proliferated" refers to Mañjuśrī, because he is the nature of the dharmakāya. From that point on, the master is blessed by Mañjuśrī and also attains great eloquence. Furthermore, whatever occurs as good or bad throughout the three times is shown by writing it in letters in the sky. Next, the ritual for admitting the disciples is taught, beginning with, "In the same way, the disciples are admitted..." Having performed the ritual as previously mentioned, the vajra-sword samaya-mudrā is bound, and then, holding a flower, they are led into the maṇḍala. Then the master instructs the disciples, beginning with, "Today, you [have entered] the dharma of the tathāgatas..." "Today, because you have entered this maṇḍala, you will realize the emptiness of the dharma of the tathāgatas; therefore, do not speak of the essence that appears below to those who do not possess the samaya and so forth. If you speak, it will be harmful in this life, and in future lives you will be born in hell, just as was mentioned above. 'All desires are obtained' means that by meditating on these five syllables, one obtains both bodhicitta and all worldly desires. 'A' is desire" thus teaches that all phenomena are unarisen.

གོང་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སྟེ་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་འདོད་པའོ། ། ར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་སེམས་ཅན་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བར་བྱ་བ་ལ་ཆགས་པའོ། ། པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པའོ། ། ཙ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་དོན་སྟོན་པའོ། ། ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་དེ་ལྔ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་འདོད་ཆགས་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དེ་དག་བསྒྲུབས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྣོད་ཡིན་ཏེ་ཞེས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ས་བཅུའི་རིམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྣོད་དམ་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཀྱང་མྱུར་དུ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་འདིའི་སྐབས་སུ་འཇམ་དཔལ་ཉིད་ལ་བྱ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན་པ་བསླབ་པོ་ཞེས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་བཞི་བསླབ་བོ། ། སྤྲོས་པ་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་ཚིག་དང་དོན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་དོན་སྟོན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བས་ན་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱའོ། །

That which is "superiorly born" is awakening (bodhi), for it is the cause for accomplishing all happiness; therefore, it is "desire." "Ra" means "attachment," which refers to attachment to the maturation and liberation of sentient beings. "Pa" means "ultimate truth," which indicates the meaning of emptiness, free from subject and object. "Ca" means "conduct," which indicates the meaning of the conduct of awakening, such as the six perfections and so forth. "Na" means "non-entity," which means that all phenomena are without entity because of the selflessness of phenomena and persons. These five points are summarized and taught as "supreme desire." If these are accomplished, one will attain the bodhicitta and all worldly desires. "All desires are the vessel of the Tathāgata" means that the bodhicitta and all the stages of the ten grounds are the vessel or cause of the Tathāgata. "One will also swiftly attain the Vajra Holder" refers in this context to Mañjuśrī himself, because he holds the sword and other symbols of wisdom. Then, "one should train in holding the mudrās" means one should train in the four types of mudrās, such as the Great Mudrā of Mañjuśrī. "Without conceptual elaboration" means that the maṇḍala which teaches the nature of the dharmakāya—free from the conceptual elaboration of various words and meanings—is therefore called the "maṇḍala without conceptual elaboration."

དེ་ནས་རལ་གྲིའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་རལ་གྲི་སྒྲུབ་པས་ན་རལ་གྲིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དང་པོ་ཉིད་དུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་སྨོས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྲིའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་དབུས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རལ་གྲི་བཞག་སྟེ་མཚན་ཐལ་བྱུང་བཟླས་ཏེ་བསྒྲུབ་པོ། ། སླར་བསྙེན་པ་བྱ་བ་ནི་སྐབས་གཞན་དུ་གསུངས་པའི་ཚུལ་བཞིན་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ། དེར་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་གཉི་ག་ཆོ་ག་གོང་མ་བཞིན་དུ་ཞུགས་ནས་སློབ་མ་ལ་ཉིན་གཅིག་ཅིང་རྟག་ཏུ་ཚིག་འདི་སྐད་བརྗོད་ཅིག་ཅེས་བསྒོའོ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གོང་མ་བཞིན་བྲིས་ཏེ། དེས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གླེགས་བམ་གཞག་ལ་འདྲི་བ་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བཞིའོ། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་འདོད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་རས་ལ་བྲིས་ནས་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཆུ་དང་རི་དང་གླིང་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བྲིའོ། ། དེ་ནས་དེའི་སྤྱན་སྔར་ཨ་ར་པ་ཙ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེའི་ཕྲེང་བ་ལན་ཅིག་བཀླགས་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པའོ་ཞེས་སྐབས་སུ་ཚིག་ཏུ་ཡང་བརྗོད་ཅིང་དེའི་དོན་ཡིད་ལ་བཟླས་ཏེ་ཡི་གེ་འབྲུ་རེ་ཞིང་སྔགས་འབུམ་འབུམ་སྟེ་ལྔ་འབུམ་བཟླས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །

Then, regarding the phrase "the sword maṇḍala arises": because the sword is accomplished within this maṇḍala, it is called the "sword maṇḍala." It should be drawn exactly as the Vajrapāṇi maṇḍala was previously described. Then, having placed the sword to be accomplished in the center of that maṇḍala, one should perform the accomplishment by reciting the name-mantra throughout the night. As for the subsequent approach practice, it should be performed according to the method taught in other contexts. Regarding the "samaya maṇḍala," it should be drawn according to the manner of the great maṇḍala. Having entered it with both the master and the disciple according to the preceding ritual, the master should instruct the disciple to constantly recite these words every day. Then, regarding the phrase "the activity maṇḍala arises": having drawn the maṇḍala as before, one should place a volume of the Prajñāpāramitā within it and perform the four types of offerings, such as writing and so forth. Then, regarding the phrase "one who desires accomplishment should draw it on cloth in the manner of the great maṇḍala": one should draw everything, such as the oceans, mountains, and continents, according to the manner of the great maṇḍala. Then, in its presence, one should read the syllable-garland "Arapacana" once, and at intervals verbally express, "All phenomena are not established by way of their own nature," while mentally reciting its meaning. If one recites one hundred thousand mantras for each syllable—five hundred thousand in total—it will be accomplished.

དེ་ནས་མ་བསྒྲུབས་ཀྱང་ལས་སུ་འགྱུར་བ་ནི་ཞེས་པ་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་མང་དུ་བྱས་ནས་སྔགས་ཉེ་བར་གྱུར་ན་ནད་ལ་སོགས་པའི་གློ་བུར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱང་བར་འགྱུར་རོ། ། གཉིས་ཀྱིས་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་བྱང་བར་འགྱུར་རོ། ། གསུམ་གྱིས་བསམ་གཏན་བཞི་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། བཞིས་ཚེ་སྔ་ཕྱི་ལ་སོགས་པ་དྲན་པར་འགྱུར་རོ། ། སྐུ་གདུང་དང་བཅས་པའི་མཆོད་རྟེན་ལ་ཡི་གེ་ཕྲེང་བ་གཡས་ཕྱོགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞལ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་གཟིགས་པར་བརྟགས་ལ་དེ་ནས་ཙེ་ཏིའི་གཡས་ཕྱོགས་ནས་བསྐོར་ཏེ། ཨ་ར་པ་ཙ་ནས་མགོ་མཉམ་དུ་བསྐོར་ལ་མགོའི་ཨས་མཇུག་གི་ནའི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་གྱིས་བར་དུ་བསྐོར་རོ། ། དེ་ནས་ཙེ་ཏི་དེ་ཉིད་སྔགས་པས་བསྐོར་ཞིང་སྔགས་པ་དེ་ཉིད་འབུམ་བཟླས་སོ། ། འཇམ་དཔལ་གྱི་རྟོག་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གསོལ་པའོ། ། གང་གི་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་ཞུགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཕྱག་རྒྱ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བཅིངས་ལ་བརྗོད་ན་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་ཞུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་ཀྱི་དོན་ཨོཾ་སྔར་བཤད་པའོ། ། བཛྲ་ནི་ཡེ་ཤེས་སུ་སྟོན་ཏོ། ། ཙཀྲ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་སྟོན་ཏོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་འཇོམས་སོ། །

Then, regarding "even without performing the practice, it becomes an activity": if the mantra has been brought close through having previously performed the approach (sevā) extensively and in accordance with the rules, all sudden sufferings such as illness and so forth will be purified. By the second [recitation], all misdeeds will be purified. By the third, the four meditative concentrations (dhyāna) and so forth will be attained. By the fourth, one will remember past and future lives and so forth. Regarding "the garland of syllables [circumambulates] the stūpa containing the relics from the right": one should visualize the face as looking toward the east, and then circumambulate the caitya from the right. Starting from the A of Arapacana, one circumambulates in unison, moving from the A at the beginning to the vicinity of the Na at the end, circling in between. Then, the practitioner circumambulates that very caitya and recites the mantra one hundred thousand times. The Mañjuśrī-kalpa is complete. Then the Bodhisattva Vajracakra addressed the Blessed One in this way: "The Bodhisattva who turns the wheel of Dharma immediately upon generating the mind of enlightenment" [spoke]. "By the mere utterance of which one enters all maṇḍalas": if one utters [the mantra] while binding the mudrā that appears below, one will enter all the maṇḍalas of the Yoga Tantras. The meaning of the mantra: Oṃ has been explained previously. Vajra indicates wisdom (jñāna). Cakra indicates turning the wheel of Dharma. Having turned the wheel of Dharma of the wisdom blessed by emptiness, the obscurations of afflictions and the knowable are destroyed by uttering Hūṃ.

དེ་ནས་འདི་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་སངས་རྒྱས་ལྔ་ལ་སོགས་པ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་སྐྱེ་བོ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་ཞུགས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་བཞིན་བྲིས་ལ། ། ཞེས་པ་དང་པོ་སྨོས་པའི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་བཞིན་དུ་འཁོར་ལོའི་ཚུལ་དུ་བྲིས་ལ་ཆུ་དང་གསེར་གྱི་རི་དང་རི་ཁོར་ཡུག་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་དགོད་དོ། ། དེའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེའི་འཁོར་ལོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་ཕྱག་ན་བསྣམས་པའམ། འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཕྱག་བསྣོལ་བའི་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བཅིངས་ཏེ་ཁ་དོག་དམར་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་ཞེས་པ་ཤར་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པར་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་བཞི་རང་གི་སྐུ་ཉིད་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཞེས་ཤར་དང་བྱང་གི་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ། ཤར་ལྷོའི་མཚམས་སུ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་། ལྷོ་ནུབ་ཀྱི་མཚམས་སུ་སྤྱན་རས་གཟིགས། ནུབ་བྱང་གི་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་མཉམ་པར་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གཞུང་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་བྲི་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པ་བདག་རང་དང་པོ་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བཅིངས་ནས་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པ་བརྗོད་ལ་དེའི་མཇུག་ལ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བྱ་བ་འདི་བཞི་ཡང་སྨོས་སོ། ། ཛཿནི་དགུག་པའོ། ། ཧཱུཾ་ནི་གཞུག་པའོ། ། བཾ་ནི་བཅིང་བའོ། །

Then, by the mere utterance of this, all the tathāgatas—meaning the five buddhas and so forth—along with the bodhisattvas and other beings, entered that maṇḍala. Regarding the instruction, "Draw it like a vajra-wheel," one should draw it in the manner of a wheel, similar to the great wheel mentioned first, and likewise arrange the oceans, the golden mountains, the circular mountain range, and so on. In its center, within a vajra-wheel, one should place the bodhisattva holding an eight-spoked wheel in his hand, or else form the wheel mudrā as described below with the hands crossed and place the vajra in the center of a red-colored maṇḍala. Regarding the phrase "the maṇḍalas of the families and so forth," one should draw the four buddhas, such as Akṣobhya and the others, in their own forms in the eastern direction and so on. Furthermore, regarding the "great beings," one should draw Vajrasattva in the northeast, Ākāśagarbha in the southeast, Avalokiteśvara in the southwest, and Vajramuṣṭi in the northwest. "Draw them in equal proportion" means that those bodhisattvas and others should be drawn exactly as they appear in the text. Then, the master, endowed with insight, first binds the samaya mudrā of the vajra-wheel as described below, recites the essence mantra mentioned above, and at the end of that, also recites these four: jaḥ hūṃ baṃ hoḥ. Jaḥ is for summoning; hūṃ is for entering; baṃ is for binding.

ཧོཿནི་དགུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དགྱེས་ཏེ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་དེ་ལྟར་བྱས་པས་སྔགས་པ་དམ་ཚིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་དང་མི་འགལ་བས། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་དགྱེས་ཏེ། ཚུལ་དང་མི་འགལ་བས་ན་གྲུབ་པ་རྣམ་གསུམ་དེས་རྒྱུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སློབ་མ་བཅུག་ནས་དེ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་སློབ་དཔོན་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ་སློབ་མ་ཡང་བཅུག་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་དུ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་འབུམ་བཟླས་པའི་སྒྲུབ་པ་བྱ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཞུགས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བཅིངས་ལ་བཟླས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྙིང་ན་དུས་སུ་བརྗེའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པ་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་བྲིས་ཏེ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་དང་པོའི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་དུ་བྲིས་ལ་དེའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བྲིས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་འབུམ་བཟླས་ན་འགྲུབ་པོ་ཞེས་སྨོས་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་སྔར་བསྙེན་པ་བྱའོ། ། འབུམ་བཟླས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བཞིན་དུ་བྲིས་ནས་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་པོའི་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་དེར་སོ་སོ་རང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱའམ་མཚན་མ་བཞག་སྟེ།

Hoḥ is for the purpose of summoning. Then, regarding the phrase "the Blessed One was pleased": by performing the ritual for entering the maṇḍala in that manner, the mantra practitioner becomes one who abides by the samaya. Because this does not contradict the way of the mantra, the Buddhas and Bodhisattvas are also pleased. Since it does not contradict the proper way, the three types of accomplishment will be attained, as they are caused by that. Likewise, having initiated the disciples, one should perform the practice right there. This means that just as the master performed the ritual for entering the maṇḍala—such as binding the samaya mudrā of the Vajra Wheel—one should likewise initiate the disciples and perform the practice of reciting one hundred thousand [mantras] as described below, within that very maṇḍala. Having drawn the maṇḍala and entered it in the proper manner, one should bind the mudrā of the Vajra Wheel as described below and perform the recitation. If the maṇḍala is old, it should be changed at the appropriate time. Then, regarding "showing the Vajra Maṇḍala": one should draw a vajra in the center of the Vajra Wheel. This means that, just as in the case of the vajra maṇḍala of the first [section], one should draw everything according to the proper method and then draw a five-pronged vajra in its center. It is stated that if one recites one hundred thousand [mantras] in the great maṇḍala, accomplishment is attained; likewise, one should first perform the preliminary service (sevā) here as well. By reciting one hundred thousand [mantras], one will attain the Great Mudrā of the Vajra Holder. Regarding "having drawn the maṇḍala in that manner": one should draw it just like the samaya maṇḍala of the first samaya maṇḍala, and then place the respective mudrās or symbols therein.

དབུས་སུ་ནི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དུ་ཡང་རང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་གཞག་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་འཁོར་ལོ་འཇུག་པ་དག། བསྟན་དང་སྒྲུབ་པ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། ཞེས་པའོ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་འཁོར་ལོ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེར་དང་པོ་འཇུག་པ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བར་བསྟན་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་ནས་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱས་ན་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲུབ་པ་འབྱུང་ངོ་། ། ཆོ་ག་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ་དེ་བས་ན། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བྱས་ལ་གྲུབ་པ་རབ་འབྲིང་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེས་འདི་སྐད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ནི་རྟོག་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་ལས་འབྱུང་བའི་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་མཐོང་བར་བསྟན་པ་དང་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱས་པ་ཡང་ཡོད། རྟོག་པ་གཞན་ལས་འབྱུང་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། ཞེས་པའོ། ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་པོར་བྲི་བའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྲིས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་ཞུགས་ཏེ་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྩོན་འགྲུས་བརྟན་པར་བྱ་སྟེ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་གསུངས་པ། ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་པ་རབ་གྲུབ་ཕྱིར། ། ཞེས་སོ། །

In the center is the eight-spoked wheel, the mudrā of turning the wheel. Likewise, the respective mudrās of the others should also be placed. "The entry into the vajra wheel, the teaching and the accomplishment, are likewise," it is said. The "vajra wheel of activity" is the maṇḍala; the meaning is that it is the cause for attaining wisdom. If one first enters that maṇḍala and is shown the maṇḍala, and then, having seen the maṇḍala, accomplishes the practice, accomplishment will arise from all the yogic conceptualizations. The ritual will be accomplished; therefore, having constructed that vajra maṇḍala, one should accomplish the superior, middling, and other levels of accomplishment. This is what is taught: entering the maṇḍala called the "vajra wheel" becomes the cause for the accomplishments and so forth that arise from all other conceptualizations. Likewise, being shown that maṇḍala and its accomplishment also become the cause for what arises from other conceptualizations; this is the meaning. "The drawing of the maṇḍala is likewise," it is said. Having drawn the activity maṇḍala according to the method of initial drawing, one enters that maṇḍala, and the master and all the disciples should accomplish the activities of pacifying, enriching, and so forth with firm diligence. Why is that? It is said: "For the sake of the supreme accomplishment of knowing the mudrās."

ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བསླབས་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་དེའི་ཕྱིར་ལས་རྣམས་བསླབ་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ནས་མ་བསྒྲུབས་ཀྱང་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་དེ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་ནས་སྔར་བསྙེན་པ་མང་དུ་བྱས་ན་སྒྲུབ་པ་མ་བྱས་ཀྱང་ལས་སུ་རུང་བའོ། ། ཅི་འདོད་པའི་ཡོ་བྱད་ཀྱིས་སམ། རྟོག་པ་ལས་བཤད་པས་སྒྲུབས་ཤིག་ཅེས་པ་ལས་སུ་བྱ་བ་རྣམས་ཅི་བྱ་བ་ཡང་རུང་སྟེ་བདག་ཅི་དགའ་བའི་ཡོ་བྱད་ཀྱིས་སྦྱར་རོ། ། གཞུང་ལས་འབྱུང་བའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་རྟོག་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ནམ་མཁའི་མཛོད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། ཞེས་པ་ནམ་མཁའ་ལས་དགོངས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱིན་པས་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཅེས་བྱ་སྟེ་དེས་ནི་རང་གི་སྙིང་པོ་གསུངས་སོ། ། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་འགྱུར་ཞེས་པ་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་པས་སུ་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་གནས་སུ་འགྱུར་བ་དང་། སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་པས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་མཆོད་པར་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། ག་ག་ན་སམྦྷ་བ་ཞེས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་མཛོད་དུ་གྱུར་པས་དེ་ལས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་སྟེ། རང་བཞིན་བསྟན་པའོ། ། བཛྲ་ཧོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བོད་པའི་ཚིག་གོ། །

By training in activities such as pacifying and enriching, one will achieve the insight of the great accumulation of merit and so forth; therefore, for that reason, one should train in these activities. Regarding the statement, "Having entered the maṇḍala, even without performing the practice, all activities are accomplished": this means that if one has previously performed extensive approach (sevā) after seeing the maṇḍala, one becomes fit for the activities even without performing the actual accomplishment (sādhana). "With whatever requisites one desires, or accomplish as explained in the conceptualization (kalpa)" means that whatever activities are to be performed, they may be applied using whatever requisites one pleases. One should apply them by performing them according to the rituals appearing in the scriptures. This is the conceptualization of the Vajra Wheel. Then the Bodhisattva Gaganagañja addressed the Blessed One in this way: "Gaganagañja" is so called because he brings forth all intentions from space; he then spoke his own essence (hṛdaya). "It becomes the locus of all offerings" means that whoever recites this essence becomes an object of worship for all sentient beings, and by reciting this essence, it becomes a manifold offering to all Buddhas and Bodhisattvas. As for the meaning of the mantra: Oṃ is as explained previously. Gaganasambhava means "arisen from the sky-treasury," which indicates its nature. Vajra ho is a word of invocation.

དེ་ནས་དེའི་དུས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེས་པ་སྔགས་དེ་བཀླགས་པས་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལས་འབབ་པོ། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་བཞིན་དུ་བྲི། ། ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་འཁོར་མདོ་བཞིན་དུ་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་བྲིས་ལ། དབུས་སུ་ནོར་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའ་མཛོད་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། ནམ་མཁའི་མཛོད་དུ་གྱུར་པས་ན་ནོར་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཕྱོགས་བཞིར་སངས་རྒྱས་བཞི་བཞུགས་པར་བྱ་སྟེ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་མི་བསྐྱོད་པ་བཞུགས་པ་ནས་བྱང་ཕྱོགས་སུ་གདོན་མི་ཟ་བ་བཞུགས་པའི་བར་དུའོ། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་འཁོར་དང་བཅས་པར་བཞུགས་པའི་རིགས་པས་གྲྭ་བཞིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཞི་རྣམས་མ་སྨོས་ཀྱང་བཞུགས་པར་བྱ་བ་ནི་ངེས་པ་མེད་དོ། ། གཞན་ཕྱི་རིམ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གོང་དུ་དང་པོར་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེར་དང་པོ་སློབ་དཔོན་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་བསྟན་པ། དང་པོ་སློབ་དཔོན་འཇུག་པ་ནི། ། ཞེས་མཆོད་པ་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བཅིངས་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཞེས་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་ཞུགས་ནས་ལྷ་སོ་སོའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ག་ག་ན་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བའི་དོན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འགྲུབ་སྟེ། ། ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ནས་སྔགས་པ་དམ་ཚིག་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ།

Then, at that time, by reciting that mantra, "to all the maṇḍalas of the Blessed One," all manner of offerings descend from the sky to all the Buddhas and Bodhisattvas residing in the Gaganagañja maṇḍala. "Draw it like a vajra-wheel" means that one should draw the vajra-wheel maṇḍala according to the sūtra, as explained above; in the center, one should place the Bodhisattva Gaganagañja, known as "Great Wealth," because he has become the treasury of space. In the four directions, one should place the four Buddhas, from Akṣobhya in the east up to Amoghasiddhi in the north. According to the principle that the Victors reside with their retinues, it is not certain whether the four Bodhisattvas should be placed in the four corners even if they are not explicitly mentioned. Other rituals, such as the outer perimeter and so forth, should be performed just as they were first described for the previous maṇḍala. Next, the ritual for the master’s initial entry is taught: "First, the master enters" means that one should enter while binding the supreme offering mudrā that appears below. "One should thoroughly perform all vajras" means that having entered that maṇḍala, one should thoroughly engage with all the signs of the wisdom of liberation of each respective deity; for example, "Ka" is "Gagana," meaning that all phenomena are like space. Then, "the Blessed One is accomplished" means that having entered the maṇḍala, the practitioner becomes one who possesses the samaya.

ཆོ་ག་དང་ལྡན་པས་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་འགྲུབ་བོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སློབ་མ་ཡང་བཅུག་ནས་ཞེས་སློབ་དཔོན་བཞིན་དུ་འཇུག་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་ནི། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གོང་དུ་སྨོས་པ་ཁར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བརྗོད་ནས་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་བཞི་ཡང་སློབས་ཤིག། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལས་མཆོད་པའི་ཆར་ཕབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། ཞེས་པ་འཕགས་པ་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ལ་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཡིད་ཀྱིས་བྲིས་ལ་དེར་སློབ་དཔོན་རང་ཡང་ཞུགས་ལ་སློབ་མ་ཡང་གཞུག་པར་ཡིད་ཀྱིས་ཏེ་ཚིག་འདི་དག་བརྗོད་ཅིག། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྟེ་ཞེས་པ་དངོས་པོ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་ཏེ་འབྱུང་བའི་དབང་གིས་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་ལས་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཡིད་ལ་བསམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་དུ་འབྱུང་བར་གྱུར་ཅིག། དེ་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས་བཙུད་དེ་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་པོ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་དེར་ཞུགས་ཏེ་དམ་ཚིག་འདི་བསྒོ་ཤིག།

Through the ritual, the great mudrā of the Sky Treasury and so forth are accomplished. Likewise, the phrase "having also initiated the disciples" means that they enter just as the master does. Regarding the statement "recite this essence of the samaya of all vajras," the essence is the previously mentioned "All vajras should be thoroughly performed," which should be recited here. Having recited that, teach the four mudrās as well. Regarding the phrase "the maṇḍala of all offerings," it is because a rain of offerings is brought down from space through the blessing of the Sky Treasury. Then, "the maṇḍala of space" refers to the space of the noble Ārya Gaganagañja as mentioned above. Having mentally drawn the maṇḍala, the master himself should enter it and mentally initiate the disciples while reciting these words: "All these are like space." Just as all these entities appear in various forms through the power of dependent origination from the emptiness of intrinsic nature, which is like space, likewise, may all offerings arise everywhere through the power of mental visualization. Likewise, may all accomplishments arise. Having drawn the maṇḍala and initiated them, one should draw the samaya maṇḍala as in the first instance, enter it, and then impart this samaya.

འབྱུང་བ་ཀུན་ལ་ནམ་མཁའ་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལྔའོ་ཞེས་པ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་ལས་འདོད་པའི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་ལས་ཀྱང་སྔགས་ཀྱི་མཐུས་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བས་ན་ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་འབྱུང་བ་ལྔ་པར་བརྟག་གོ། ། དེ་ལྟར་འདོད་པ་ནམ་མཁའ་ལས་འབྱུང་བས་ན་འདོད་པའི་མཆོད་པ་འཕེལ་ཞིང་མང་(བྲར་,བར་)གྱུར་པ་འདིས་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་མཆོད་པ་གྱིས་ཤིག། མཆོད་པ་བྱ་བའི་ཚིགས་བཅད་གོང་མ་རྟག་ཏུ་ལྷོགས་ཤིག། སློབ་མ་ནམ་མཁའ་ལ་ཡིད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་བཅུག་ལ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གོང་དུ་སྨོས་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་སློབ་མ་རང་ཡིད་ལ་སེམས་སུ་བཅུག་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་ཡིད་ཀྱིས་མཆོད་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་སློབས་ཤིག། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ནས་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཆར་འབབ་པར་བསམས་ལ། ནམ་མཁའི་མཆོད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་དོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་ཅིང་ཉིན་རེ་དེ་ལྟར་རྟག་ཏུ་བྱས་ལ་བསྙེན་པའི་ལས་རྫོགས་པ་བྱས་ན་དངོས་པོ་གང་བསམས་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པོ། ། ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་རྟོག་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འཕགས་པ་བྱམས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ་ཞེས་བྱམས་པས་ཀྱང་རྟོག་པ་འདིར་རང་གི་སྙིང་པོ་གསུངས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། གསུངས་པ། གང་གིས་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བྱམས་པའི་སེམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་སྔགས་འདི་བརྗོད་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པའི་སེམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་བྱམས་པ་བརྟན་པར་སེམས་ལ་གནས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། །

Regarding the statement that space is the fifth of the five great elements among all elements: just as all desired limbs arise from the four great elements, so too do all desires arise from space through the power of mantra. Therefore, space is also designated as the fifth element. Since desires thus arise from space, through this increase and abundance of desired offerings, always perform offerings to all. Constantly recite the preceding verses for making offerings. As for the instruction, "The disciple should be mentally placed within this maṇḍala in space," this means that the disciple should be mentally placed within the maṇḍala according to the manner previously described, and should be taught to mentally perform various types of offerings within that maṇḍala. Visualize a rain of various offerings falling from the center of space, and say, "I offer to all the Tathāgatas with these offerings of space." If one performs this daily and completes the ritual of the approach (sevā), whatever one intends will be accomplished. This is the Gaganagañja-kalpa. Then the Bodhisattva Ārya Maitreya addressed the Blessed One in this way, and Maitreya also spoke his own essence-mantra (hṛdaya) within this ritual. If one asks what it is like, it is said: "By the mere utterance of which, the mind of loving-kindness (maitrī) will arise in all sentient beings." By reciting this mantra, the mind of loving-kindness will arise in all sentient beings toward all other sentient beings. The meaning of the mantra is the command: "May loving-kindness remain firmly established in the mind."

དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་དང་པོར་བཤད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་བྱམས་པ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་བྲིའོ། ། ཕྱོགས་བཞིར་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་བཞི་ཅི་རིགས་པར་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། གྲྭ་བཞིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་སྤྱན་རས་གཟིགས་དང་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་རྣམས་བྱང་ཤར་གྱི་གྲྭ་ནས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དགོད་དོ། ། ཕྱི་རིམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ལ་སོགས་པ་གོང་མ་བཞིན་དུ་དགོད་དོ། ། དེ་ནས་གོ་ཆ་བརྟན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་ཞུགས་ནས་སྔགས་འདི་ཡང་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལ་གོ་ཆ་བརྟན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ཏེ། མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་ལ་དེས་མེ་ཏོག་བཟུང་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་གོ། ། སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟར་ཅིས་ཀྱང་མི་ཚུགས་པ་བརྟན་པ་ནོས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ནས་གོ་ཆས་གོ་བསྐོན་ཏོ་ཞེས་པ་ཨོཾ་ཊུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་ལ། གོ་ཆའི་ཕྱག་རྒྱ་གོང་དུ་སྨོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྟེ་བ་དང་སྙིང་ག་ལ་སོགས་པར་མདུད་པ་བཅིང་ངོ་། ། དེ་ནས་བྱམས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་རང་གི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ཚུལ་གོང་མ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་གཉིས་ཀ་བྱམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་བྱས་ལ་ཞུགས་ཤིག། དེ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པ་ཚད་མེད་པ་སྒྲུབས་ཤིག།

Then, regarding the phrase "the maṇḍala arises," one should draw it according to the great maṇḍala explained previously. In its center, one should draw Maitreya in his proper position. In the four directions, the four Buddhas, Akṣobhya and the others, should be placed as appropriate. In the four corners, Vajrasattva, Ākāśagarbha, Avalokiteśvara, and Vajramuṣṭi should be arranged in order, starting from the northeast corner. In the outer maṇḍala as well, the worldly deities and others should be arranged as before. Then, having entered while binding the mudrā of firm armor, one should also recite this mantra. Regarding that, the mudrā of firm armor is formed by binding the two vajra fists, extending the two index fingers, and holding a flower with them to enter the maṇḍala. The meaning of the mantra is the command: "Receive that which is firm and cannot be harmed by anything, like a vajra." Then, regarding the phrase "donning the armor," one should recite the mantra "Oṃ Ṭuṃ" and, using the very mudrā of armor mentioned above, bind the knots at the navel, the heart, and so forth. Then, regarding the phrase "the maṇḍala of Maitreya arises," this is one's own maṇḍala of liberation; having drawn it according to the previous method, both the master and the disciple should enter while manifesting the samādhi of Maitreya. Then, one should cultivate immeasurable loving-kindness toward all sentient beings.

དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་ལ་འདི་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གོང་མ་བཞིན་བྲིས་ལ་དེར་བཅུག་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པར་བྱོས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་འདི་སྟོན་ཅིག། རངས་སམ་ཡང་ན་ཁྲོས་ཀྱང་རུང་། ། ཞེས་པ་སེམས་ཅན་གང་ཡང་རུང་བས་མགུ་བར་བྱས་ཀྱང་སླ། ཁྲོས་པར་བྱས་ཀྱང་སླ། གང་དང་མཛའ་ཡང་རུང་སྡང་ཡང་རུང་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་སྒོམ་པར་གྱིས་ཤིག། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འགྲོ་བ་ལས་གལ་ཏེ་རྒྱལ་འདོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་འདོད་ན་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདུད་རྣམ་བཞི་བཅོམ་པ་ཡང་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་པས་སོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཙུད་དེ་འདི་བསླབ་པོ་ཞེས་པ་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གོང་མ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་དེར་སློབ་མ་བཙུད་ལ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་རྟག་ཏུ་ཕྱག་འཚལ་བར་བསླབ་བོ། ། བྱོལ་སོང་ཐམས་ཅད་ལ་མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་ཞིང་བསྐྱབ་པར་བསླབ་བོ། ། བྱམས་པ་བསྒོམ་སྟེ་གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་བྱམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་ནས་གྲུབ་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ཐམས་ཅད་བདག་ཅི་འདོད་པའི་ཚོགས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ཡིད་ཀྱིས་ཅིར་དད་པའི་ཆོ་ག་དང་ཞེས་པ་ཞི་བ་དང་། རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་བདག་གར་དད་པའི་ཆོ་ག་དང་སྦྱར་ཞིང་། བྱམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་བསྒྲུབ་བོ། ། བྱམས་པའི་རྟོག་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་རྡོ་རྗེ་རིག་པ་དམ་པ་ལ་སོགས་པས་མགོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ཞེས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དང་།

"Having entered the maṇḍala, say this" means: having drawn the samaya-maṇḍala as described above, lead them into it and teach this samaya: "Be loving toward all sentient beings." Whether they are pleased or even if they are angry—meaning, it is fine whether any sentient being is satisfied or it is fine even if they are provoked to anger—regardless of whether they are friends or enemies, you must meditate on great loving-kindness toward them all. Why? Because of the passage beginning, "If you wish to be victorious over the world," and so forth. If you wish to overwhelm all wandering beings, you must meditate on great loving-kindness; for example, the Blessed Buddha defeated the four Māras precisely by meditating on great loving-kindness. Then, having led them into the maṇḍala, this is taught: having drawn the karma-maṇḍala as described above, lead the disciples into it and teach them to always prostrate to all the Buddhas and Bodhisattvas. Teach them to grant fearlessness and provide protection to all animals. Regarding "meditating on loving-kindness, all accomplishments": having meditated on the samādhi of loving-kindness, one should accomplish all three types of siddhis, whatever collection of goals one desires. Regarding "the ritual of whatever one has faith in with the mind": one should apply the rituals of whatever one has faith in, such as the activities of pacifying, enriching, and so forth, and accomplish the samādhi of loving-kindness. This is the conceptualization of loving-kindness. Then, the Vajra Knowledge-Holders, the Supreme One, and so forth, prostrated with their heads at the feet of the Blessed One—referring to the external Knowledge-Kings such as Maheśvara and others.

མཐུ་བོ་ཆེ་དང་། ཚངས་པ་དང་། ས་ནད་གཞོན་ནུ་དང་། དབང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རང་གི་སྙིང་པོ་སྨྲས་ཏེ། རིག་པ་དམ་པ་ནི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལ་བྱའོ། ། མཐུ་བོ་ཆེ་ནི་གཏོགས་འདོད་བ་སུ་དེ་བ་ཞེས་བྱའོ། ། འདིར་ནི་རྡོ་རྗེ་སྒྱུ་མར་བཏགས་སོ། ། ཚངས་པ་ནི་ཕས་མཆོད་ཅེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ་འདིར་ནི་རྡོ་རྗེ་མི་སྨྲ་བར་བཏགས་སོ། ། ས་ནད་གཞོན་ནུ་ནི་ཀརྟི་ཀ་སྟེ་ལྷ་ཆེན་པོའི་སྲས་ཏེ་འདིར་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུར་བཏགས་སོ། ། དབང་པོ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་ཏེ་འདིར་ནི་རྡོ་རྗེ་འཐབ་ཆར་བཏགས་སོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་རིག་པ་དམ་པས། རང་གི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ། ཨོཾ་ནས་ཤཱུ་ལའི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྒྱུ་མས་གསུངས་པ་ཨོཾ་ནས་ཕཊ་ཀྱི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་སྨྲ་བས་གསུངས་པ། ཨོཾ་ནས་སྭའི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུས་གསུངས་པ་ཨོཾ་ནས་ཕཊ་ཀྱི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཐབ་ཆས་གསུངས་པ་ཨོཾ་ནས་ཏྲཾ་གི་བར་དུའོ། ། དེ་ནས་དེ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ཙམ་ནུས་པ་ཟླུམ་པོར་བྱས་ལ་ཚོན་སྣ་ལྔས་བྲིས་ཏེ། སྒོ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་བཏོད་ལ་ཤར་དང་བྱང་གི་གྲྭ་ཨཱི་ཤ་ནའི་གནས་སུ་རྡོ་རྗེ་རིག་པ་དམ་པ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་བྲི་སྟེ། མདོག་དཀར་པོ་ཕྱག་གཡས་པ་ན་གསལ་ཕུར་ཐོགས་པ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ཕྱེད་བཅས་པ། རློད་སྟན་གྱི་སྟེང་ན་གནས་པ་བྲི། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གྲྭ་བཞི་སྲད་བུའི་དབུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོའི་བྱང་ཤར་གྱི་གྲྭའི་ནང་ལོགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་གིས་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་བཞག་ལ་ཕྱོགས་བཞིར་ལྷ་གཞན་དག་དགོད་ཅེས་ཀྱང་འཆད་དོ། །

Mahābala, Brahmā, Kārttikeya, and the Indras also spoke their own essences. The supreme knowledge (vidyā) is Maheśvara. Mahābala is called Vasudeva; here he is designated as Vajramāyā. Brahmā is also called Pitṛyajña; here he is designated as Vajramūka. Kārttikeya is the son of Mahādeva; here he is designated as Vajraghaṇṭā. Indra is Śakra; here he is designated as Vajrayuddha. Then, the supreme Vajra-knowledge spoke his own essence, from Oṃ to Śūla. Vajramāyā spoke from Oṃ to Phaṭ. Vajramūka spoke from Oṃ to Svā. Vajraghaṇṭā spoke from Oṃ to Phaṭ. Vajrayuddha spoke from Oṃ to Traṃ. Then, regarding the emergence of their maṇḍala: one should make a maṇḍala as large as possible in a circular shape and draw it with five colors. The entrance should face the east. In the northeast corner, the place of Īśāna, one should draw the supreme Vajra-knowledge, Maheśvara, white in color, holding a sharp stake (kīla) in his right hand, seated in the half-lotus posture (ardhaparyaṅka) upon a tiger skin. Regarding the phrase "in the center of the cord at the four corners of the maṇḍala," this means the inner side of the northeast corner of the circular maṇḍala. Some explain that Maheśvara should be placed in the center of the maṇḍala, and the other deities should be arranged in the four directions.

དེར་གཞན་ཡང་རིམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་བྲིའམ་བཞག་པའམ་ཞེས་པ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་འཐབ་ཆ་སྟེ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་སྤྱན་གསུམ་པ་ཕྱག་གཡས་པ་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་གཡོན་པ་པུས་གོང་དུ་བསྟན་པ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་རློད་སྟན་ལ་བཞུགས་པ་བྲིའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་སྒྱུ་མ་བྲི་སྟེ། ཁ་དོག་ལྗང་གུ་ཕྱག་བཞི་པ་གཡས་གཅིག་ན་འཁོར་ལོ་རྩིབས་མ་ཅན་བསྣམས་ལ། གཅིག་ཆོས་འཆད་པའི་ཚུལ་མཛད། གཡོན་པ་ཡ་གཅིག་ན་ག་ད་ཞེས་བྱ་བའི་བེ་ཅོན་བསྣམས་པ་ཡ་གཅིག་བླ་གོང་དུ་བསྟན་པའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ་རློད་སྟན་ལ་བཞུགས་སོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ཚངས་པ་བྲི་སྟེ་ཁ་དོག་དམར་པོ་དབུ་གསུམ་པ་ཕྱག་བཞི་པ་གཡས་པ་ཡ་གཅིག་ན་སྔགས་སོ། ། ཡ་གཅིག་ཆོས་འཆད་པ་གཡོན་པ་ཡ་གཅིག་ན་གླེགས་བམ་ཡ་གཅིག་ན་རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས་རློད་སྟན་ལ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་བཞུགས་པར་བྲིའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་ས་ནད་གཞོན་ནུ་བྲི་སྟེ་ཁ་དོག་དམར་པོ་ཕྱག་གཡས་ན་དྲིལ་བུ་གཡོན་པ་ཆོས་འཆད་པའི་ཚུལ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ཕྱེད་པ་རློད་སྟན་ལ་བཞུགས་པ་སྟེ། ཀུན་ཀྱང་རི་མོར་བྲིས་པའམ་ལུགས་མ་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ལུགས་བཞག་པའམ་ཆུང་ངུ་ནི་ལྷ་སོ་སོར་བསྔོས་ཏེ། མཚན་མའི་ཐིག་ལེ་བཞག་གོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་གསལ་ཕུར་གསུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་མཐེ་བོས་མཐེའུ་ཆུང་ཐོར་ཏོ་མནན་ལ་གཞན་བསྒྲེང་པ་གཡས་པས་བཅིངས་ལ། གཡོན་པས་སློབ་མའི་ལག་ནས་བཟུང་སྟེ། སློབ་མའི་ལག་པ་གཡས་པ་ཡང་གསལ་ཕུར་གསུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བྱ་སྟེ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་བསླབ་པོ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ནས་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་།

Furthermore, in that regard, all should be gradually drawn or set out. In the eastern direction, one should draw Vajrayudha, white in color, with three eyes, holding a three-pronged vajra in his right hand, and with his left hand placed upon his knee, seated in the full lotus posture upon a grass mat. In the southern direction, one should draw Vajramāyā, green in color, with four arms; one right hand holds a multi-spoked wheel, and one performs the gesture of teaching the Dharma; one left hand holds a club called a gadā, and one is placed upon the shoulder, seated in the full lotus posture upon a grass mat. In the western direction, one should draw Brahmā, red in color, with three heads and four arms; one right hand holds a mantra, one performs the gesture of teaching the Dharma, one left hand holds a volume of scripture, and one holds a water flask, seated in the full lotus posture upon a grass mat. In the northern direction, one should draw Kumāra, red in color, with a bell in his right hand and the gesture of teaching the Dharma in his left, seated in the half-lotus posture upon a grass mat. All of these may be drawn in a painting, or set out as cast metal images and so forth; at the very least, they should be dedicated to their respective deities and marked with symbolic drops. Then, the master, having formed the mudrā of the three-pronged kīla with the thumbs pressing the tips of the little fingers and the other fingers extended, should bind it with the right hand. Taking the student by the hand with the left, the student’s right hand should also form the mudrā of the three-pronged kīla, and then they should enter. Then, having entered the maṇḍala, the mudrās should be taught, beginning with the mahāmudrās of the vidyārājas.

དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བསླབ་པོ། ། དེ་ཕྱིན་ཆད་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་ཅིང་ཞེས་པ་དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ལ་ཕྱག་རྒྱ་བཟླས་ཤིང་སྔར་བསྙེན་པ་མང་དུ་བྱས་པས་གྲུབ་པ་རྣམ་གསུམ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་ལ་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱུ་བའི་རིག་འཛིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོའི་རྟོག་པའོ། ། དེ་ནས། རྡོ་རྗེ་འཁྱིལ་པ་ལ་སོགས་པ། ། ཞེས་པ་བར་སྣང་ལ་རྒྱུ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་སྙིང་པོ་སྨྲས་པའོ། ། དེ་ལ་ཉི་མ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཁྱིལ་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཨོཾ་ནས་ཕཊ་ཀྱི་བར་དུའོ། ། ཟླ་བ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འོད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡང་ཨོཾ་མ་ཧཱ་ནས་ཕཊ་ཀྱི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་བེ་ཅོན་གྱི་སྙིང་པོ་ནི་ཨོཾ་ཀི་ལ་ནས་ཕཊ་ཀྱི་བར་དུའོ། ། དེ་མན་ཅད་སྐྱ་བླེང་གི་སྙིང་པོའོ། ། དེ་ནས་དེ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་ཚོན་སྣ་ལྔ་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་བྲིས་ལ་དེའི་དབུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞག་གོ། ། དེའི་ཤར་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་འཁྱིལ་པ་ཁ་དོག་དམར་པོ་ལག་པ་གཉིས་ན་པདྨོ་རེ་རེ་ཐོགས་པ། ལྷོ་ན་རྡོ་རྗེ་འོད་དེ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་ལག་ན་མེ་ཏོག་ཀུ་མུ་ད་ཐོགས་པ། ནུབ་ཕྱོགས་ན་རྡོ་རྗེ་བེ་ཅོན་ཏེ་ཁ་དོག་སེར་པོ་ལག་པ་གཡས་ན་བགྲང་ཕྲེང་གཡོན་ན་རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས་འཛིན་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ན་རྡོ་རྗེ་སྐྱ་བླེང་སྟེ་ཁ་དོག་དམར་པོ་ལག་པ་གཡས་པ་ན་དབྱུག་པ་ཐོགས་པ་སྟེ་ཁྲོ་བོ་བཞི་ཆར་ཡང་རློད་སྟན་གྱི་སྟེང་ན་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ཕྱེད་པར་གནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་རྟོག་པའོ། །

One should train in the samaya mudrās. Regarding the phrase "from then on, everything is accomplished": having thus entered the maṇḍala, recited the mudrās, and performed the prior service extensively, all three types of accomplishments will be achieved, and one will become a vidyādhara who travels throughout all worlds. This is the ritual manual of the King of Vidyās. Then, regarding the passage "Vajrāvarta and the others," these are the heart mantras spoken by those who travel through the atmosphere. Among them, the heart mantra of Sūrya, that is Vajrāvarta, is from Oṃ to Phaṭ. The heart mantra of Candra, that is Vajraprabha, is also from Oṃ Mahā to Phaṭ. The heart mantra of Vajradaṇḍa is from Oṃ Kila to Phaṭ. The remainder is the heart mantra of Vajrapiṅgala. Then, regarding the phrase "their maṇḍala arises": having drawn a square maṇḍala with the five colors, one should place the mudrā of Vajrapāṇi, the lord of the maṇḍala, in its center. To the east is Vajrāvarta, red in color, holding a lotus in each of his two hands. To the south is Vajraprabha, white in color, holding a kumuda flower in his hand. To the west is Vajradaṇḍa, yellow in color, holding a rosary in his right hand and a water flask in his left. To the north is Vajrapiṅgala, red in color, holding a staff in his right hand. All four wrathful deities likewise abide in the half-lotus posture upon lion seats. This is the ritual manual of the Vajra Wrathful Deities.

དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་བོས་ཞེས་པ་ཚོགས་ནི་ལྷ་ཆེན་པོའི་འཁོར་རྣམས་ཏེ། དེའི་གཙོ་བོའམ་དཔོན་པོ་ལྟ་བུར་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སྲིན་པོས་རང་གི་སྙིང་པོ་སྨྲས་པ། ཨོཾ་མཊ་ཞེས་པ་ནས་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། ནག་པོ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་མཱ་ལ་ཞེས་པ་ནས་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབང་གིས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་དྷ་ནུ་ཞེས་པ་ནས་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པའི་བར་དུའོ། ། ལྷག་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བས་སྨྲས་པའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སྲིན་པོ་ནི་སྐབས་འདིར་ནི་མིང་དེ་སྐད་བཏགས་སྔོན་ནི་ཆང་གིས་མྱོས་ཞེས་ཀྱང་བྱ་བ་ལ་ཏྲ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ་བི་སྣུའི་ཕུ་བོའོ། ། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཕ་ནི་བྲམ་ཟེ་བ་སུ་དེ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྲིན་པོ་ནི་ཁ་དོག་དཀར་པོ་ལ་ཕྲག་པ་གཡས་པས་གཤོལ་མདའ་འཁོར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ནི་སྔོན་ཆད་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། ། དེའི་ཁ་དོག་ནི་ནག་པོ་ལག་བཞི་པ་མགོ་གསུམ་པ། ལག་པ་གཡས་པ་གཅིག་ན་གསད་ཕུར་གསུམ་པ། གཅིག་ན་དབྱུག་པ་གཡོན་གཅིག་ན་ཆང་སྣོད་ཀྱི་བུམ་པ་གཅིག་ན་བཟའ་བའི་ལ་ཕུག་ཆང་བུ་ཐོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབང་ནི་སྔོན་རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཀ་མ་དེ་བ་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་ཁ་དོག་སེར་པོ་མེ་ཏོག་གི་མདའ་གཞུ་འགེངས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ནི་སྔོན་རྒྱལ་བ་སྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ནནྟ་ཀེ་ཤྭ་ར་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། ། དེའི་ཁ་དོག་དཀར་པོ་ལག་ན་པི་ཝང་ཐོགས་ཤིང་བསྒྲེང་བའོ། ། གཞུ་ལྟ་བུར་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ལ་ཞེས་པ་གཞུ་བཀང་བ་ལྟ་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ཏེ།

Then, regarding the phrase "the leader of the assembly, Vajrarākṣasa, and so forth": the "assembly" refers to the retinue of Mahādeva, and the "leader" is one who has been empowered as their chief or lord. In this context, Vajrarākṣasa spoke his own essence mantra, from oṃ maṭ up to phaṭ. Mahākāla Vajramālā spoke [his mantra], from oṃ māla up to hūṃ. Vajreśvara spoke [his mantra], from oṃ dhanu up to svāhā. The remainder was spoken by Vajravijaya. Regarding Vajrarākṣasa: in this context he is given that name, but previously he was called "Intoxicated by Alcohol" (madyamatta) or tra; he is the elder brother of Viṣṇu. Their father is the Brahmin Vasudeva. Vajrarākṣasa is white in color, and with his right shoulder, he turns the plow-pole. Vajramālā was previously called "The Doer" (kāraka) and is also called Mahākāla. He is black in color, has four arms and three heads. In one right hand he holds a three-pronged execution-stake, in another a staff, in one left hand a wine-vessel jar, and in the other a radish and a handful of food. Vajreśvara was previously called "The Victorious One" (jina) and is called Kamadeva. He is yellow in color and draws a bow with flower-arrows. Vajravijaya was previously called "The Producer of the Victorious One" (jinajanaka) and is also called Nandikeśvara. He is white in color and holds a lute in his hand, playing it. "Draw the maṇḍala in the shape of a bow" means to draw a maṇḍala in the shape of a drawn bow.

དེའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་གཞག་གོ། ། དེའི་གཡས་སུ་རྡོ་རྗེ་སྲིན་བུ་དང་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའོ། ། གཡོན་དུ་རྡོ་རྗེ་དབང་དང་། རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དེ་ཀུན་ཀྱང་ཅི་རིགས་སུ་བརྒྱན་པ་རློད་སྟན་ལ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ཕྱེད་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་རྡོ་རྗེ་སྲིན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བཅིངས་ཏེ། སློབ་མ་བཙུད་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསླབས་ནས་དམ་ཚིག་གི་དོན་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་ག་འདི་བསླབ་པར་བྱའོ། ། གང་དགེ་བ་དང་དྲིན་གཟོ་བ་ཞེས་པ་སེམས་ཅན་གང་རང་བཞིན་གྱིས་དགེ་བ་དང་ལེགས་པར་བྱས་པ་དྲན་ཞིང་དྲིན་གཟོ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བ་མ་གཏོགས་པའི་སེམས་ཅན་གཞན་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་རྟེན་འཇིག་པ་དང་། སེམས་ཅན་མང་པོ་ལ་གནོད་ཅིང་མི་དགེ་བ་རྣམས་གཏན་འཕོ་བར་བྱའོ། ། ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་བོའི་རྟོག་པའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲུང་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་ཕོ་ཉས་རང་གི་སྙིང་པོ་སྨྲས་པ་ཞེས་པ་ས་པའི་ལྷ་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཕོ་ཉ་མངག་གཞུག་པར་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་སྙིང་པོ་སྨྲས་ཏེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དྲུང་ཤིང་གིས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་ལཾ་ག་ལི་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་རླུང་གིས་སྨྲས་པ་ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་མེས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭ་ལ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་པས་སྨྲས་པའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དྲུང་ཤིང་ནི་སྔོན་མཛོད་སྐྱོང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དྷ་ན་དྷ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །

In the center of that, place a five-pronged vajra. To its right, place the Vajrarākṣasa and the Vajramālā. To the left, place the Vajreśvara and the Vajravijaya; all of these should be adorned as appropriate and seated in the half-lotus posture upon cushions. Then, having bound the Vajrarākṣasa mudrā as it appears below, the disciples are to be introduced into that maṇḍala. After they have been taught the mahāmudrā and so forth, they should be instructed in this ritual for the meaning of the samaya as it appears below. Regarding those who are virtuous and grateful: this refers to sentient beings who are naturally virtuous, who remember what has been well done for them, and who are grateful. Apart from those who have seen the maṇḍalas of the Buddhas, Bodhisattvas, and so forth, other sentient beings who destroy the supports of the Three Jewels and who harm many beings and perform non-virtuous acts should be permanently expelled. This is the conceptualization of the Lord of the Assembly. Then, regarding the statement that the messengers such as Vajravāyu and the others recite their own heart-mantras: the deities of the earth who have been empowered as the Blessed One’s messengers and servants recite their own heart-mantras. Among them, Vajravāyu says: OṂ LAṂ GALI HŪṂ. Vajravāyu says: OṂ MAHĀ HŪṂ PHAṬ. Vajrāgni says: OṂ VAJRA JVALA SVĀHĀ. The remainder is spoken by Vajrabhairava. In that regard, Vajravāyu was formerly known as Kośapāla, and is also called Dhanada.

དེའི་ཁ་དོག་ལྗང་སྣར་གནོད་སྦྱིན་གྱི་གཟུགས་རྙིལ་བག་ཅན་ལག་ན་འབྲས་འདྲུ་བའི་གཏུན་ཤིང་ཐོགས་པའོ། ། རླུང་ནི་ཁ་དོག་དཀར་པོ་ཡིད་ཀྱིས་སྐེམ་བག་ཅན་སྟོད་གཡོགས་ཡ་བ་སྐོར་དུ་ཕྱར་བའོ། ། མེ་ནི་ཁ་དོག་དམར་པོ་བྲམ་ཟེའི་གཟུགས་གསུས་ལྡིར་པོ་ལག་པ་གཡས་ན་བགྲང་ཕྲེང་གཡོན་གུནྡྷེ་ཐོགས་པ་སྐྲ་དམར་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་པ་ནི་སྔོན་ཀུ་བེ་ར་སྟེ། གནོད་སྦྱིན་གྱི་གཟུགས་རྙིལ་བག་ཅན་ཁ་དོག་སེར་པོ་ལག་པ་གཡས་ན་རལ་གྲི་གཡོན་ན་ནེའུ་ལེ་འཛིན་པ་སྟེ་དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་རྒྱན་གྱིས་ཅི་རིགས་པར་བརྒྱན་པའོ། ། ཤིང་རྟ་དང་འདྲ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་སྟེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་ཀ་རིང་པོར་བྲིས་ལ་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བཞག་སྟེ། མཐའ་བཞིར་ཕོ་ཉ་བཞི་རིམ་བཞིན་བཀོད་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་བསྟན་ཏེ། འདྲུ་ཤིང་གི་ཕྱག་རྒྱ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བཅིངས་ལ་དེ་ནས་སློབ་མ་ལ་འདི་བསླབ་བོ། ། མི་དགེ་བའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེས་པ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གནོད་པ་དང་། སེམས་ཅན་མང་པོ་ལ་གནོད་པ་ལ་ཐབས་སུ་སྦྱར་བ་འདི་ནི་སློབ་མའི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བསླབ་པོ། ། ཕོ་ཉའི་ཚོགས་ཀྱི་རྟོག་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་ཏང་ལ་སོགས་པ་བྲན་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་པ་འོག་ན་གནས་པའི་ལྷ་བྲན་དུ་དབང་སྐུར་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རང་གི་སྙིང་པོ་སྨྲས་ཏེ། དེ་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་ཏང་གིས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་བ་ར་ཧ་ཞེས་པ་ནས་ཕཊ་ཀྱི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནག་པོས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་སརྦ་ནས་ཕཊ་ཀྱི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམ་འདྲེན་གྱིས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་བིག་དེ་ནས་ཕཊ་ཀྱི་བར་དུའོ། །

His color is greenish-yellow, and he has the form of a yakṣa with a slightly hunched posture, holding a pestle for threshing grain in his hand. Wind is white in color, with a mental emaciated appearance, and his upper garment is flung open to the side. Fire is red in color, in the form of a brahmin with a protruding belly, holding a rosary in his right hand and a guṇḍe vessel in his left, with red hair. Vajrabhairava is the former Kuvera; he has the form of a yakṣa with a slightly hunched posture, yellow in color, holding a sword in his right hand and a mongoose in his left, and all of them are adorned with various ornaments as appropriate. Regarding the instruction to "draw a maṇḍala resembling a chariot" and so forth: draw it in a long rectangle, place a five-pronged vajra in the center, and arrange the four messengers in sequence at the four corners. Orient the entrance of the maṇḍala toward the east, bind the mudrā of the threshing wood as it appears below, and then instruct the disciple as follows: "Regarding 'all non-virtuous sentient beings,' this application of means toward those who harm the Three Jewels and those who harm many sentient beings is the samaya of the disciple." Then, the four mudrās are taught. This is the kalpa of the assembly of messengers. Then, the Blessed One was addressed by the servants, Vajrāṅkuśa and the others—those deities residing below who were empowered as servants—and they each spoke their own heart-mantras. Vajrāṅkuśa spoke: from oṃ vara ha up to phaṭ. Vajrakṛṣṇa spoke: from oṃ sarva up to phaṭ. Vajranāyaka spoke: from oṃ vighna up to phaṭ.

ལྷག་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་གླུས་སྨྲས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་ཏང་ནི་སྔོན་ཕག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། ན་ར་ཡ་ནས་སྤྲུལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་དེས་བསྟན་པ་སྐད་བྱ་བ་ཁ་དོག་ནག་པོ་ཕག་མགོ་གྱེན་དུ་བསྟན་པ་ལག་པ་སྟ་ཟུར་ལ་བརྟེན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་ནི་སྔོན་གཤིན་རྗེ་ལ་བྱ་སྟེ། ཁ་དོག་ནག་པོ་སྣར་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་གཟུགས་ལག་པ་གཉིས་ཀས་དབྱུག་པ་གཟར་བ་མ་ཧེ་ལ་ཞོན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམ་འདྲེན་ནི་སྔོན་སའི་སྤྱི་བོས་ཏེ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་གླང་སྣ་ཅན་བ་ལང་གི་མགོ་བོ་ལག་ན་ལ་ཕུག་ཐོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གླུ་ནི་བ་རུ་ན་སྟེ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་སྦྲུལ་མགོ་ལྔས་བསྐྱབས་པ་ལ་ལག་པ་གཡོན་པ་ན་ཞགས་པ་ཐོགས་པའོ། ། གྲུ་གསུམ་བྲིས་ལ་ཞེས་པ་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བཞག་སྟེ། བྲན་རྣམས་ཀྱི་མགོ་མཉམ་དུ་བསྐོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་མངོན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བཅིངས་ཏེ། ཞུགས་ལ་གར་གྱི་མཆོད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་མཆོད་དོ། ། བྲན་གྱི་རྟོག་པའོ། ། དེ་ནས་ཐབས་ཀྱིས་ཀུ་ཅོའི་སྒྲ་བཏོན་ཏེ་ཞེས་པ་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་བཙུན་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དད་ཅིང་སྤྲོ་བའི་ཕྱིར་ཀླག་ཅོར་བཏོན་ཏེ་རང་གི་སྙིང་པོ་ཕུལ་ལོ། ། མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མ་དང་འདྲ་བར་མཆོད་ཅིང་བཀུར་བའི་གནས་པས་ན་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་འོག་མ་ཡན་ཆད་ཀུན་ལ་ཡང་བྱའོ། ། བུད་མེད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཁ་དོག་དང་རྒྱན་ནི་རང་རང་གི་ཁྱིམ་ཐབ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་དག་གིས་སྨྲས་པ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་མེ་ལ་སོགས་པས་རང་གི་སྙིང་པོ་སྨྲས་ཏེ།

The remainder was spoken by the Vajra Song. Vajra-Angkuśa was formerly called "The Boar"; he was emanated from Narayana, and it is said that everything was taught by him. He is black in color, with a boar’s head turned upward, and his hands rest upon his hips. Vajra-Kṛṣṇa was formerly Yama; he is black in color, with a terrifying form, holding a staff with both hands, and riding a buffalo. Vajra-Vināyaka was formerly Mahiṣa; he is white in color, with an elephant’s trunk and a bull’s head, holding a radish in his hand. Vajra-Gīta is Varuṇa; he is white in color, protected by five snake heads, and holds a noose in his left hand. Regarding the instruction to "draw a triangle," one should place a five-pronged vajra in the center. In that maṇḍala, where the heads of the servants are arranged in a circle, one should bind the mudrā that appears below, enter, and make offerings to that maṇḍala with the offering of dance. This is the section on the Servants. Then, "emitting a clamorous sound through skillful means" means that the consorts of the Great Deity and others, in order to inspire faith and joy, raised a great clamor and offered their own heart-essences. She is called "Mā" because she is a worthy object of worship and honor, like a mother to the entire world; the word "all" should also apply to everyone from the following sections onward. All the women also have colors and ornaments according to their respective husbands. Then, "the Vajra Kings spoke" means that the Vajra Wrathful Deities, such as Agni and others, spoke their own heart-essences.

དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་མེའི་དབང་ཕྱུག་གི་བཙུན་མོས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་ར་ལི་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་སོ། ། གཏོགས་འདོད་ཀྱི་བཙུན་མོ་རྡོ་རྗེ་གསེར་མས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་ཙཀྲ་ཚིནྡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་སོ། ། ཚངས་པའི་བཙུན་མོ་རྡོ་རྗེ་བཞིས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་ཤནྟི་ཧི་ཞེས་སོ། ། དབང་པོའི་བཙུན་མོ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་བཛྲ་ནས་ཕཊ་ཀྱི་བར་དུའོ། ། ས་ནད་གཞོན་ནུའི་བཙུན་མོ་རྡོ་རྗེ་གཞོན་ནུས་སྨྲས་པ་ནི་ལྷག་མ་རྣམས་སོ། ། དེ་ནས་ས་དེ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྲྭ་བཞི་སྒོ་བཞི་པ་ཐིག་བཞིས་ཆ་དགུར་བགོས་པའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་མེའོ། ། སྒོ་ལོགས་ཀྱི་ཆར་རེ་རེར་གསེར་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་བཞག་གོ། ། གྲྭ་བཞིར་ཕོ་ཉ་མ་བཞག་སྟེ་བཞི་འོག་ནས་འབྱུང་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཆོ་ག་ནི་དེ་བཞིན་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ཆོ་ག་དང་། དམ་ཚིག་གསུང་བ་ནི་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་བཞིན་ནོ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་མོ་རྣམས་ཀྱི་རྟོག་པའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་སྙིང་པོ་སྨྲས་ཏེ། བར་སྣང་ལ་རྒྱུ་བ་ཉི་མ་ལ་སོགས་པའི་བཙུན་མོ་རྣམས་ཀྱིས་རང་རང་གི་སྙིང་པོ་སྨྲས་པའོ། ། དེ་ལ་ཉི་མའི་བཙུན་མོ་རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་མས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་སོ། ། ཟླ་བའི་བཙུན་མོ་རྡོ་རྗེ་སྡུག་གུ་མས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་ནས་ཕཊ་ཀྱི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་བེ་ཅོན་གྱི་བཙུན་མོ་རྡོ་རྗེ་བེ་ཅོན་མས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་དནྡ་ནས་ཕཊ་ཀྱི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱ་བླེང་གི་བཙུན་མོ་རྡོ་རྗེ་སྐེད་ཆིངས་ཞེས་པས་སྨྲས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་སོ། །

Thereupon, the consort of the Vajra Wrathful Lord of Fire said: Oṃ vajrakrodharali hūṃ phaṭ. The consort of Tvaṣṭṛ, Vajra-Golden, said: Oṃ cakracchinda hūṃ phaṭ. The consort of Brahmā, Vajra-Four, said: Oṃ śāntihi. The consort of Indra, Vajra-Fist, said: Oṃ vajra up to phaṭ. The consort of the Youthful Earth-Disease, Vajra-Youth, spoke the remaining [mantras]. Then, regarding the square maṇḍala of those [deities]: a square maṇḍala with four corners and four gates, divided into nine sections by four lines, in the center of which is the Vajra Wrathful Lord of Fire. In each of the sections of the gate-sides, the four [consorts] beginning with Golden are placed. The four female messengers are placed in the four corners, to be correlated with those that appear below. The ritual of the samaya is as follows: the ritual for entering the maṇḍala and the proclamation of the samaya are like those of the Knowledge Kings. This is the ritual manual of the Knowledge Queens. Then the Vajra Wrathful Goddesses spoke their own heart-mantras. The consorts of those who move in the atmosphere, such as the Sun and so forth, spoke their respective heart-mantras. Therein, the consort of the Sun, Vajra-Ambrosia, said: Oṃ amṛte hūṃ phaṭ. The consort of the Moon, Vajra-Beautiful, said: Oṃ up to phaṭ. The consort of Vajra-Club, Vajra-Club, said: Oṃ daṇḍa up to phaṭ. The consort of Vajra-Whirlwind, Vajra-Waist-Band, spoke the remaining [mantras].

དཀྱིལ་འཁོར་ཆ་བརྒྱད་པ་བྲི་སྟེ་ཞེས་པ་སྲད་བུ་བཞིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་པའི་ནང་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་བཞུགས་པ་མ་གཏོགས་པ་རེའུ་བརྒྱད་དུ་བསྒོས་ལ་སྒོ་ལོགས་ཀྱི་ཆ་རྣམས་ཀྱི་ཁྲོ་མོ་རྣམས་རིམ་བཞིན་དུ་དངར་རོ། ། གྲྭ་བཞིར་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོ་བཞི་ཆོ་ག་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་དགོད་དོ། ། འཇུག་པ་དང་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པ་ཁྲོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། ཁྲོ་མོ་རྣམས་ཀྱི་རྟོག་པའོ། ། དེ་ནས་ཚོགས་མ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ་ཞེས་པ་འཁོར་བུད་མེད་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་སྙིང་པོ་སྨྲས་ཏེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སྲིན་པོའི་ཆུང་མ་རྡོ་རྗེ་གསོད་མ་མོས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་ནས་ཧཱུཾ་གི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་ཆུང་མ་རྡོ་རྗེ་ཟ་བ་མོས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་ནས་ཧོའི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབང་གི་ཆུ་རྡོ་རྗེ་སྒོ་བ་མོས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་ནས་ཧཱུཾ་གི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཆུང་མ་རྡོ་རྗེ་དབང་མོས་སྨྲས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་སོ། ། སྒོ་བཞི་པ་དབུས་སུ་སེ་རལ་སྲད་བུ་བྱ་སྟེ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོ་ལ་ཐིག་བཞིས་རྒྱ་གྲམ་དུ་བཏབ་སྟེ། དབུས་ཀྱི་རེའུར་བྲམ་ཟེའི་སེ་རལ་ཐག་རིང་པོར་བྲིའམ་དངོས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། རིམ་པ་བཞི་བྲིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚོགས་ཀྱི་བདག་མོ་བཞིའི་གནས་རེའུ་བཞིའང་བྲི་བར་བྱའོ། ། སེ་རལ་སྲད་བུ་ནི་ཚངས་པའི་མཚན་མ་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ཚངས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། ། ཡང་ན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་བྱ་བར་སྟོན་པ། གཞན་ཡང་ཕྱི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། །

Regarding the instruction to "draw an eight-part maṇḍala": using four cords, one should divide the interior of the square maṇḍala into eight sections, with a vajra situated in the center, excluding the central area. The wrathful goddesses are then arranged sequentially in the sections of the door-surfaces. In the four corners, the four Vajradūtīs are to be placed according to the ritual procedure that follows. The entry, the binding of mudrās, and so forth, should be performed as in the maṇḍala of the wrathful deities. This concludes the section on the wrathful goddesses. Then, regarding the statement "the hosts of Mātṛs spoke": the female attendants spoke their own heart-mantras. Among them, Vajramāriṇī, the consort of Vajrarākṣasa, spoke from Oṃ to Hūṃ. Vajrabhakṣiṇī, the consort of Vajramālā, spoke from Oṃ to Hoḥ. Vajradvārikā, the consort of Vajreśvara, spoke from Oṃ to Hūṃ. Vajreśvarī, the consort of Vajravijaya, spoke the remaining mantras. Regarding the instruction to "make a brahmin’s cord in the center of the four doors": on a circular maṇḍala, one should strike four lines in a cross-pattern. In the central section, one should either draw or actually place a long brahmin’s cord. The instruction to "draw four tiers" means that the four sections for the four Gaṇamātṛs should also be drawn. The brahmin’s cord is the symbol of Brahmā, indicating that Brahmā is the lord of the maṇḍala. Alternatively, it indicates that the lord of the maṇḍala is a yakṣa, as in the passage: "Furthermore, the outer maṇḍala..." and so forth.

དེའི་དབུས་སུ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་གདོང་བྲི་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་གནོད་སྦྱིན་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་གདོང་བྲིའོ། ། ཕྱོགས་བཞིར་ཚོགས་ཀྱི་བདག་མོ་རྣམས་གཞག་གོ། ། སྒོ་བཞིར་ནི་མངག་གཞུག་མ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་བཞག་སྟེ་མངག་གཞུག་མ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱིའི་སྙིང་པོ་ནི་བྷི་ཙི་རི་ཊི་བྷྱོ་བྷྱོ་ཞེས་བྱ་སྟེ་འདིས་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རིག་པའི་རྒྱལ་མོ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་གྱིས་ཤིག་ཅེས་པ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གོང་མ་དག་ཏུ་ཡང་སྒོའམ་གྲྭ་གར་རིགས་པར་ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་གཞག་པར་བསྟན་པའོ། ། འདིས་ཐང་ཅིག་བཟླས་པས་ཐམས་ཅད་ཁུགས་སོ་ཞེས་པ་མངག་གཞུག་མའི་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པ་སྟེ་སེམས་ཅན་གང་དགུག་པ་ཐམས་ཅད་དེས་ཁུགས་སོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་དུ་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་པ། དེ་ནས་གདོང་གཡོགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་བྱས་ལ་ལག་པ་གར་བྱེད་ཅིང་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་པས་རྣུར་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ལ་དེ་ནས་དབབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གས་དབབ་པར་བགྱིའོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་སྦྱིན་པའི་སྔགས་སརྦ་ན་མཱ་ར་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཟློས་སུ་ཆུག་ཅིག། དེ་ནས་དེ་དེ་བཞིན་དུ་དམ་ཚིག་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་པ་གོང་མའི་དམ་ཚིག་གི་སྔགས་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་སྲུང་དུ་ཆུག་ཅིག་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་གླུ་གར་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་མཆོད་ནས་ཡང་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་སློབ་མ་ལ་དབབ་པར་བྱའོ། །

In its center, one should draw the face of a yakṣa; that is, in the center of the maṇḍala, one should draw the terrifying face of a yakṣa. In the four directions, one should place the Gaṇamātṛkās. At the four gates, one should place the female messengers who appear below; the general heart-mantra of those messengers is bhiciriṭi bhyo bhyo, and with this, they should be arranged. Thus, regarding the instruction to "perform this in all maṇḍalas, such as those of the Vidyārājñīs," it is taught that in the aforementioned maṇḍalas as well, the female messengers should be placed at the gates or corners as appropriate. By reciting this even once, "everything is summoned"; this refers to the heart-mantra of the messengers mentioned above, by which any sentient beings to be summoned are summoned. Next, the ritual for entering that very maṇḍala is taught: "Then, having covered the face," and so forth. Likewise, having prostrated, with hands dancing and sitting in the cross-legged posture, one should enter the maṇḍala while pressing down, and then perform the descent through the ritual of binding the mudrā of descent and so on. Then, have them recite the mantra for bestowing the samaya, sarva nāmāraya and so forth. Then, "bestow the samaya in that same way" means to have them observe the samaya as it appears in the aforementioned samaya-mantra. Then, having made offerings to the deities of the maṇḍala with song, dance, and so forth, one should again bind the mudrā of the bell, ring the bell, and cause the descent upon the disciple.

དེ་ནས་སུ་དེ་ལྟར་སྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འོག་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་འཐོབ་པོ་ཞེས་སློབ་མ་ལ་བསྒོ་ཤིག། རྡོ་རྗེ་ཚོགས་མ་མོའི་རྟོག་པའོ། ། དེ་ནས་ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ་ཞེས་པ་ས་ལ་རྒྱུ་བའི་མ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་སྙིང་པོ་སྨྲས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་བྲུང་ཤིང་གི་ཆུང་མ་རྡོ་རྗེ་ཕོ་ཉ་མོས་སྨྲས་པ་ཨོཾ་བྷྱོ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རླུང་གི་ཆུང་མ་རྡོ་རྗེ་མགྱོགས་མས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་ཀི་ལི་ནས་ཏྲེའི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་མེའི་ཆུང་མ་རྡོ་རྗེ་འབར་མས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་སུ་ཏ་ནེ་ཐ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་མའི་ཆུང་མ་རྡོ་རྗེ་ཐག་ཏུ་མས་སྨྲས་པ། ལྷག་མ་རྣམས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྲྭ་ལྔ་པ་བྲིས་ཏེ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྲྭ་བཞི་པར་བྱས་པའི་ཕུག་ལོགས་ཀྱི་ངོས་སུ་ཡང་གྲྭ་གཅིག་བཏོད་དོ། ། དབུས་ཀྱི་དེའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་གཞག་གོ། ། གྲྭ་ལྷག་མ་བཞིར་ཕོ་ཉ་མོ་རྣམས་དགོད་དོ། ། འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གོང་དུ་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། ཕོ་ཉ་མའི་རྟོག་པའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བྲན་མོས་འདི་སྐད་སྨྲས་སོ་ཞེས་པ་འོག་ན་གནས་པའི་མ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་སྙིང་པོ་སྨྲས་ཏེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་ཏང་གི་ཆུང་མ་རྡོ་རྗེ་གདོང་གིས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་ནས་ཨ་བེ་ཤ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཀྱི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནག་པོའི་ཆུང་མ་རྡོ་རྗེ་ནག་མོས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་ཀི་ལི་ནས་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཀྱི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམ་འདྲེན་གྱི་ཆུང་མ་རྡོ་རྗེ་ཉགས་མས་སྨྲས་པ། ཨོཾ་པུ་ཏ་ནེ་ནས་སྭཱ་ཧཱའི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཀླུའི་ཆུང་མ་རྡོ་རྗེ་ཆུ་སྲིན་མས་སྨྲས་པ། ལྷག་མ་རྣམས་སོ། ། བྲན་མོའི་རྟོག་པའོ། །

Then, instruct the disciples: "All those who meditate in this way shall obtain what appears below." This is the section on the Vajra Gaṇamātṛs. Then, regarding the statement "the female messengers (dūtīs) spoke," the mothers who roam the earth spoke their own heart-mantras. Vajradūtī, the wife of Vajradruma, spoke: "Oṃ bhyo." Vajrāśugā, the wife of Vajravāyu, spoke: "Oṃ kili..." up to "...tre." Vajrajvālā, the wife of Vajrāgni, spoke: "Oṃ sutane tha." Vajrabhīmā, the wife of Vajrabhīṣaṇa, spoke: the remaining [mantras]. Regarding the instruction "having drawn a five-cornered maṇḍala," one should make a fifth corner on the side of the niche of the maṇḍala that was made with four corners. In the center of that, place a five-pronged vajra. In the four remaining corners, arrange the female messengers. The rituals for entering and so forth should be performed as previously described for the maṇḍala. This is the section on the female messengers. Then, regarding the statement "the Vajra-servants (kiṅkarīs) spoke thus," the mothers residing below spoke their own heart-mantras. Therein, Vajramukhī, the wife of Vajrāṅkuśa, spoke: "Oṃ..." up to "...āveśa hūṃ phaṭ." Vajrakālī, the wife of Vajrakāla, spoke: "Oṃ kili..." up to "...hūṃ phaṭ." Vajranetrī, the wife of Vajranāyaka, spoke: "Oṃ putane..." up to "...svāhā." Vajramakarī, the wife of Vajranāga, spoke: the remaining [mantras]. This is the section on the female servants.

དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསུངས་སོ་ཞེས་པ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོའི་སྙིང་པོ་སྨྲས་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཞེས་པ་རྣམས་སྔར་བཤད་པའི་རིག་པ་ལས་མ་གླེངས་པ་རྣམས་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་འདིར་ཤོད་ཅིག་ཅེས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བསྐུལ་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་བ་འཛིན་པ་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་གསང་བ་འཛིན་པ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། ངག་གིས་ཆོས་བཤད་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། ཡིད་ཀྱིས་ཆོས་རྟོགས་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམས་འོག་མ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བས་ན་གསང་བའོ། ། ཡང་གཅིག་ཏུ་ན་དེ་དག་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་མི་བསྟན་པས་ན་གསང་བ་སྟེ། དེ་དག་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་འཛིན་པའི་མཐུ་ཡོད་པའོ། ། ཕྱི་མའི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་དོན་བསྟན་པ་འདི་རྣམས་ཕྱིས་གཏན་ལ་འབེབས་ཤིང་འཆད་པའོ། ། ཕྱི་མའི་རྒྱུད་དེ་ཡང་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། གང་གི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དམ་པ་གྲུབ་ནས་ཞེས་བྱ་བའོ། ། རྒྱུ་གང་གིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཆོག་གྲུབ་ནས་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུད་དེ་ཤོད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། འདི་རྣམས་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་འདུལ་ཏེ་ཞེས་པ་འདུལ་བར་བྱ་བའི་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་སློབ་དཔོན་གྱིས་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་བརྩམས་ནས་འདུལ་བར་འགྱུར་གྱིས་དེ་བས་ན་ཆོས་ཤོད་ཅིག་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །

Then the Blessed One, the Tathāgata, spoke thus to Vajrapāṇi: "Having spoken the respective heart-mantras of the worldly and transcendent deities, explain in this subsequent tantra the meanings of those [mantras] that were not previously mentioned in the [earlier] knowledge-mantras." This is Vairocana’s exhortation to Vajrapāṇi. "Holding the secrets of all the Tathāgatas" means holding the secrets of the body, speech, and mind of the five Tathāgatas. These are "secrets" because the various physical activities of the Tathāgatas, the various teachings of the Dharma through their speech, and the various realizations of the Dharma through their minds do not become the domain of those of lower levels. Alternatively, they are "secrets" because they are not to be shown to those who have not entered the maṇḍala; Vajrapāṇi possesses the power to uphold them. The "subsequent tantra" refers to the later establishment and explanation of these meanings previously shown. If one asks what that subsequent tantra is like, it is that by which all sentient beings, having attained the supreme accomplishment, [will proceed]. The meaning is: "Explain that tantra by which, through the cause of attaining the supreme accomplishments such as the Mahāmudrā, one will obtain worldly and transcendent bliss." "These are to be tamed through diligence" means that these sentient beings to be tamed will be tamed by the master who has applied great diligence; therefore, the meaning is "teach the Dharma."

འདུལ་བྱའི་སེམས་ཅན་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་དག་ཅེ་ན་དད་དང་མི་ལྡན་པ་ཞེས་པ་དག་གོ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མ་དད་པ་དང་མི་དགེ་བ་བཅུ་ལ་སོགས་པའི་སྡིག་བྱེད་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་དུ་རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། ཆོས་ངན་པ་ལ་ཞེན་པའི་ལེ་ལོ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཡན་ལག་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའམ་དཀའ་ཐུབ་བརྟུལ་ཞུགས་དཀའ་བར་སྤྱོད་པ་མི་བཟོད་པ་དང་། དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་མི་བརྩོན་པའི་སྙོམ་ལས་ཅན་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱ་བ་དང་གྲོལ་བར་བྱ་བ་ལ་ཆགས་པ་མེད་པ་དེ་ལྟ་བུའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་དེ་དག་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཐུས་བཏང་སྟེ་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་ཤོད་ཅིག་ཅེས་བསྟན་པའོ། ། རྟག་ཏུ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འཁོར་བ་ལ་ཞེན་པའོ། ། མི་དགོས་པ་ཀུན་བྱེད་ཀྱང་ཞེས་པ་ཁྱིམ་པའི་ཕྱོགས་རང་གི་དོན་ཞིང་རྨེད་ཚོང་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཡང་འབྲེལ་པ་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཆུང་བ་དང་། དཀའ་ཐུབ་དང་བརྟུལ་ཞུགས་དཀའ་བར་བྱེད་པ་མེད་པས་འགྲུབ་པའི་ཐབས་ཤོད་ཅིག་ཅེས་པའོ། ། ཕྱོགས་ཕྱོགས་སུ་ཡང་འགྲོ་མི་ནུས་ན་ཞེས་པ་རང་གི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་བཏང་སྟེ། ཡུལ་ཕྱོགས་ཉེ་བ་གུད་དུ་ཡང་འགྲོ་མི་ནུས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གཞན་དུ་སྔགས་སྒྲུབ་པ་འགྲོ་བའམ། རིག་འཛིན་གྱི་གནས་གྲུབ་པའི་ས་བགྲོད་དཀའ་བ་དག་ཏུ་འགྲོ་མི་ནུས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རིག་འཛིན་ནི་འདིའི་སྐབས་སུ་སྔགས་པ་ལ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་ལ་ཅི་དང་ཅི་བཤད་པའི་རིག་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ།

Who are the sentient beings to be tamed? They are those who lack faith. This refers to those who lack faith in the Three Jewels, who commit non-virtuous acts such as the ten unwholesome paths, who speak lies with full awareness, who possess the laziness of attachment to base teachings, who cannot endure the difficult practices of the bodhisattva’s branches of conduct such as generosity or ascetic observances, who are indolent and do not strive toward the side of virtue, and who lack attachment to bodhicitta and the maturation and liberation of sentient beings. Because they are free from such attachment, the Tathāgata, through his power, dispatched [Vajrapāṇi] and instructed him: "Teach the subsequent tantra to those sentient beings to be tamed." "Always attached" means being attached to saṃsāra at all times. "Even though they perform all that is unnecessary" means that householders engage in their own interests such as farming, plowing, and trade, while even those who have gone forth perform services for others, have little diligence, and lack the performance of difficult ascetic observances; thus, it means "teach the methods for accomplishment." "If they are unable to travel to various directions" means that having abandoned their own lands and so forth, they are unable to travel even to nearby regions; the meaning is that they are unable to travel to other buddhafields to practice mantra, or to travel to the difficult-to-reach abodes of the vidyādharas where accomplishments are attained. In this context, "vidyādhara" refers to a mantra practitioner. Then, Vajrapāṇi requested the Blessed One regarding whatever knowledge was to be explained in the subsequent tantra.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ག་ལས་བྱུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དེ་ཉིད་དེ་དག་གསང་བ་ཡང་། ། ཐམས་ཅད་བདག་ལ་བཤད་པའི་རིགས། ། ཞེས་པ་དེ་ཉིད་ནི་གོང་དུ་སྨོས་པ་དྲིས་པའི་ཚིག་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་ཀྱང་སྣོད་མ་ཡིན་པས་རིགས་པར་མི་ནུས་པས་ན་གསང་བའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་བཤད་པར་གསོལ། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཞུས་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་དྲིས་པའི་ལན་རྣམས་གསུངས་པ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབྱུང་བ་བསྟན་པ་ཞེས་སོ། ། སེམས་པ་ནི་སེམས་པ་སྟེ་སེམས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་སེམས་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའོ། ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་འདྲ་བ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བའི་མཐའི་བར་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པས་ན་ཐ་མ་མེད་པའོ། ། གལ་ཏེ་སེམས་འདི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་རྣམ་པར་བཞག་ཅེས་པ་ལ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའ་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་མདོ་སྡེ་པའི་ཚུལ་ལྟར་ནམ་མཁའ་ནི་རང་བཞིན་མེད་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་སྤྱོད་དེ། ཁང་པ་ཆོམ་ལ་ཤིང་ལྗོན་པ་སྙོལ་ཏེ་ནམ་མཁར་བྱོས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། ། གཞན་ཡང་རྩིག་པ་བརྩིགས་ལ་ནམ་མཁའ་མེད་པར་བྱོས་ཞེའམ། འདིར་ཁང་པ་བརྩིགས་ལ་ནམ་མཁའ་ཆོད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། ནམ་མཁའ་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་བླ་ཐབས་སུ་བརྗོད་དེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྣང་བའི་དབང་པོ་ཞེས་བརྗོད་དེ།

"From where did the Tathāgata arise?" and so forth. "That very reality is also a secret; it is right that you explain it all to me." These words are the questions mentioned above. Because those [beings] are not suitable vessels and are unable to understand it, it is "secret." The meaning is: "Please explain all of those to me." Having thus requested, the Tathāgatas blessed Vajrapāṇi, and Vajrapāṇi himself spoke the answers to the questions asked. Then, the "Teaching on the Arising of the Tathāgatas" was taught. "Intention" means the mind; it is the meaning of "mind." Because saṃsāra is beginningless, the mind is beginningless. Because it is the cause of merit and wisdom, and because it continues without interruption until the end of saṃsāra by way of non-abiding nirvāṇa, it is endless. If this mind is without beginning or end, why are arising and ceasing established? To this it is said: "Space has the characteristic of arising." How so? According to the Sautrāntika system, although space lacks intrinsic nature, arising and ceasing are employed as worldly conventions, such as saying, "Demolish the house, fell the trees, and make space!" Or, "Build a wall and make space disappear," or "Build a house here and cut out space." Thus, the characteristic of space arising is stated figuratively, and it is called the "faculty of the appearance of form and so forth."

དེ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་སེམས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་རྣམས་སེམས་དེ་ཉིད་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྣང་བ་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ཏེ་སེམས་དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀུན་གྱིས་འདོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་འདོད་པའོ། ། དེ་ཉིད་འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་བདག་པོ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་སུ་ཞེ་ན་སེམས་གང་ཡིན་པ་ཞེའོ། ། སེམས་དེ་སུ་ཞེ་ན་སྨྲས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་ཞེས་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བསྟན་པས་སེམས་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། ཅི་རྒྱུ་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་བསྟན་པར་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་ཏེ་སྙོམས་ཐུབ་པས་ན་ཞེས་སོ། ། དེའི་དོན་འདི་ལྟ་སྟེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་འཁྲུག་པས་བསྐྱོད་མི་ནུས་པས་ན་སེམས་དེ་ཉིད་བརྟན་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཐུབ་པས་ན་དངོས་པོ་མ་ནོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་མི་གཡོ་བ་དེ་ནི་བརྟན་པའོ། ། དེ་ལ་གོང་ནས་གོང་དུ་བསྒོམས་པས་ན་ངེས་པར་གྱུར་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་བརྟན་ཞིང་ངེས་པར་གྱུར་པས་སེམས་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ལ་འབའ་ཞིག་ཀླན་ཀ་ཚོལ་བའི་སྐབས་འདི་ལྟ་བུར་འགྱུར་ཞེས་སྨྲས་པ། དེ་ལ་སེམས་གཟུགས་མེད་པ་ལ།

Likewise, the characteristic of the arising of space is volition (cetanā). That itself is Samantabhadra, because the inconceivable Buddha-fields and other such exquisite things appear to that very mind. It is not only the appearance of Samantabhadra, but is also the identity of all, because that very mind appears as the essence of all sentient beings. Since that very mind is what is desired by all bodhicitta, it is "the desired" (kāma). It is the lord of all wandering beings (jagat), because it has become the sovereign of all worlds. If one asks who it is that has become such, it is said to be "whatever mind" it may be. If one asks what that mind is, it is said: "of sentient beings." This explains that the mind of all sentient beings has the characteristics mentioned above. Why is that? It is taught that it is called "volition" because it is taught [as such]. If one asks whether it is also taught by other causes, it is not by others, but because it is "capable of equanimity" (samatā). The meaning of this is as follows: because it cannot be moved by the agitation of subject and object, that very mind is "stable" (dhruva). Why is that? Because the mind is capable of one-pointedness, it is the samādhi of unerring reality. That which does not waver from samādhi is "stable." By meditating on that further and further, it becomes "ascertained," which means it is definitively established. Because the mind is stable and ascertained, that very mind becomes the vajra itself. Regarding that, if someone were to seek a fault by asking, "In such a case, how could the mind be formless?" it is said: "In that regard, the mind is formless..." [and so forth].

། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ལན་སྨྲས་པ། ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། མཚམས་སྦྱོར་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མའི་མངལ་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་ཕའམ་མ་སྡུག་ཅིང་ཆགས་པ་དང་། མངལ་གྱི་གནས་དེ་ཉིད་བདེ་བའི་ཉམས་སུ་ཚོར་བ་དག་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་སེམས་གཟུགས་མེད་པ་དེ་ཉིད་ལས་སེམས་ཅན་གཟུགས་དང་ལྡན་པ་སྐྱེའོ། ། ཡང་དཔེ་གཞན་བསྟན་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པའི་ཀླུ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ཀླུའི་སེམས་གཟུགས་མེད་པ་ལས་གློག་དང་གནམ་ལྕགས་གཟུགས་ཅན་འབྱུང་བ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ངེས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་གྱུར་ཞེས་པ་སེམས་བརྟན་པ་ཉིད་དོན་མ་ནོར་བར་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམས་ཏེ་ངེས་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ལྟར་སེམས་དེ་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སེམས་དཔས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བརྟན་པ་སེམས་དཔར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སྦྱོར་བས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་ཡང་དུ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉིད་བརྟན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་སུ་གྱུར་པར་མོས་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་བསྒོམས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་དུ་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ལ་གོང་དུ་སེམས་དཔའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བཤད་པ་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་སྦྱར་ཞེ་ན་གསུངས་པ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་སེམས་དཔའ་ལོ། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ།

Thus it is said. The response is: "Just as from consciousness..." and so forth. When the linking consciousness enters the mother's womb, the father or mother are perceived as attractive and desirable, and the very state of the womb is experienced as pleasant. Through the mind becoming one-pointed upon these, a sentient being possessing form arises from that very formless mind. Furthermore, another example is shown: "Just as the nāgas dwelling in the sky..." and so forth. This means that just as lightning and thunderbolts, which possess form, emerge from the formless mind of a nāga. Because it is certain in that way, "becoming the vajra itself" means that by meditating repeatedly and without error on the stability of the mind, one becomes of the nature of the vajra. When that mind has thus become the vajra itself, through the blessing of the Sattva, one becomes Vajrasattva. This means that through the application of the blessing of the stable Sattva, one repeatedly becomes Vajrasattva. The meaning is that through the blessing of the stability of the vajra itself, one should cultivate the conviction that one has become the actual form of Vajrasattva. If one meditates intensely on that, one becomes the Blessed One Vajrasattva himself. Regarding that, if one asks how the previously mentioned "application of the blessing of the Sattva" is to be applied, it is said: "The Sattva is the identity of all," and so forth. "Sattva" refers to the nature of the mind.

དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ་དེ་བས་ན་བདག་གི་རང་བཞིན་ལ་ཡང་སེམས་དཔའ་དེ། གནས་པས་ན་ཇི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་པ་དེ་ལྟར་བདག་ཀྱང་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་གྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ་ཞེས་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་ཅིག། ལོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ནི་གཞན་གྱི་བསམ་པ་སྟོན་པ་སྟེ་བདག་གིས་ནི་མ་རྟོགས་མོད་ཀྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་སེམས་དཔའ་སྟེ་ཞེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འམ་རྒྱལ་བ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་དོ། ། རང་སེམས་སོ་སོར་རྟོགས་པས་ན། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་དེ་ཉིད་དོ། ། ཞེས་པ་རང་གི་སེམས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཁྱེན་པ་སྟེ་སེམས་དཔའ་དེས་ཀྱང་རང་བཞིན་མ་ནོར་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ག་ལས་བྱུང་བའི་ལན་ནོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ག་ལས་སྐྱེས་པའི་ལན་དེ་ཉིད་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དེ་འབའ་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱན་རས་གཟིགས་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་འཇིག་རྟེན་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། རིགས་བཞི་རྣམས་ཀྱང་དེ་ཉིད་དོ། ། ཞེས་བསྟན་པ། སངས་རྒྱས་རིགས་ཀྱང་དེ་ཉིད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། །

The Blessed One has taught that [the nature of the tathāgata] is the essence of all things. Therefore, since that being (sattva) abides within the nature of the self, one should generate the divine pride: "Just as the nature of Vajrasattva is such, so too am I Vajrasattva, through the blessing of the nature of the being." The word "lo" (it is said) indicates the perspective of others; it means that although I myself have not realized it, the Blessed One has spoken in that way. That very [nature] is the Blessed One, the being (sattva); that very nature of the essence of all is the nature of all the Buddhas and Bodhisattvas. That itself is Vajrasattva, or the Victorious Buddha, the Blessed One himself. "Because one realizes one's own mind, that itself is the awakening of the Buddha." This means that when one realizes one's own mind without error, that is the wisdom of the Buddha; for that being also realizes the nature without mistake. These are the answers to the question of where the Tathāgatas arise. The answers to the question of where Vajrapāṇi is born are the words "that itself is Vajrapāṇi." It is not only that; the words "Lord of the World" and so forth teach that Avalokiteśvara and other Bodhisattvas are also that very [nature]. The words "the Buddha family is also that very [nature]" teach that the four families are also that very [nature].

ཁམས་གསུམ་ཉིད་ཅེས་པ་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ཞེས་གསུངས་པས་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱང་གུད་ན་མེད་དོ། ། ས་པའི་འཇིག་རྟེན་དང་། བར་སྣང་གི་འཇིག་རྟེན་དང་། མཐོ་རིས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ཞེས་བྱ་བའང་འདི་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་མཛེས་བྱས་སྤེལ་བ་པོ། ། ཞེས་པ་སེམས་དཔའ་དེ་ཉིད་ལེགས་པར་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་མཐོ་རིས་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ས་དག་འཕེལ་བར་བྱེད་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་མེས་པོའོ། ། ཞེས་པ་སེམས་ཅན་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན་ལ་བྱའོ། ། དེ་ཀུན་གྱི་དང་པོའི་རྩ་བ་ཡིན་པས་མེས་པོའོ། ། དེ་ཉིད་འབྱུང་བའི་གནས་ཡིན་ཏེ། ། ཞེས་པ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འབྱུང་བ་ཆེ་རྣམས་དེ་ཉིད་དོ། ། ཞེས་པ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་སྐྱེ་འགྲོའི་མགོན་པོ་སྟེ། ། ཞེས་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེས་སྐྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གནས་དང་སྐྱེ་འགྲོ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་རི་ལ་སོགས་པ་གནས་པའི་དངོས་པོ་དང་། གཡོ་ཞིང་འགུལ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡན་ཆད་བྲིས་པ་དང་པོ་གསུམ་གྱི་ལམ་སྟེ་སོ་སོར་ཅི་རིགས་པར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བྱའོ་ཞེས་པ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་མ་ནོར་བ་ཅེས་པ་བཤད་པའི་ལེའུ་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྙིང་པོའི་ཁྱད་པར་ནི་གསང་བ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་པ་རང་རང་གི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དོན་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་རྣམས་ལ་གསང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་དོན་ཀུན་གྱིས་ཤེས་པར་མི་ནུས་པ་དང་།

Regarding the phrase "the three realms themselves," because it is taught that the three realms are mere consciousness, the desire, form, and formless realms do not exist separately. What are called the terrestrial world, the atmospheric world, and the celestial world are also this very thing. "He who beautifies and increases that very thing" means that this very being causes the increase of the results of well-performed deeds: the celestial realms and the supramundane stages. "The grandfather of all sentient beings" means that "sentient beings" refers to all buddhas and bodhisattvas. Since he is the original root of them all, he is the grandfather. "He is the source from which that very thing arises" means he is the cause of the four great elements. "The great elements are that very thing" means the nature of the four great elements is also that very thing. "He is the protector of living beings" means that he protects all sentient beings. "The abode and all living beings" means that the stationary entities such as mountains and all moving, shifting entities are also that very thing. Up to this point, the first three paths have been written; they should be applied individually as appropriate. "Up to the point of being called 'the great reality'" means the meaning of the chapter explaining the unerring nature of the being. Regarding the distinction of the essence, it is called "the secret and the meditative absorption." The words that express the meaning of each individual's liberation are called "secret" because that meaning cannot be understood by everyone, and—

སྣོད་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་མི་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་དོན་ཡིད་ལ་འཛིན་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱའོ། ། གཞན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་དང་། ཡིད་ལ་བསྒོམས་པ་ནི་སྙིང་པོའི་བརྗོད་པ་སྟེ། དེ་བརྗོད་པས་ཡིད་ལ་བསམས་པའི་དོན་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྙིང་པོའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་ནི། ། ཞེས་པ་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྡོ་རྗེའི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ལས་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་བཞི་འབྱུང་བར་བསྒྲགས་སོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ལུས་གཞན་གྱིས་མི་ཚུགས་ཤིང་གཞན་ལ་འཇིགས་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ངག་དང་སེམས་ཀྱང་སྦྱར་རོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་མཐོང་བས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དཔེར་ན་རིགས་པའི་མཐུ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་གཙོ་བོ་དྲ་མ་རྣམས་ཀྱང་མི་གཅོག་ན་འོག་མ་རྣམས་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་བཞིན་དུ་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱང་མི་འདའ་ན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ། ལུས་དང་ངག་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ལྷའི་ལུས་ཀྱི་ཚུལ་མངོན་དུ་དམིགས་ལ་ངག་གི་མཚན་མ་ལྕེ་ལ་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་གཞག་པ་དང་། སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གཞག་ལ་རང་གང་ལ་དད་པའི་ལྷ་ཉིད་དུ་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཡིས། །

This is because it should not be shown to those who are unsuitable vessels. To hold its meaning in mind is called samādhi. To express that very meaning in words for the benefit of others and to meditate upon it in the mind is the "recitation of the essence" (hṛdaya); it is called "essence" because by reciting it, the intended purpose is accomplished. Then, regarding the specific characteristics of the mudrās: it is proclaimed that the four mudrās arise from the thorough application of the body, speech, and mind as vajras. In that context, the "vajra body" refers to a body blessed by wisdom that cannot be harmed by others and which strikes fear into others. The same applies to speech and mind. If one asks why they are called mudrās, it is said: "Just as by seeing a mudrā..." and so forth. For example, the mudrā of a king who possesses the power of logic cannot be broken even by the most eminent and noble, let alone by those of lower status. Likewise, the mudrā of the Dharma King who possesses the samaya is not transgressed even by the Blessed One himself, let alone by others. The definition of the Great Mudrā (mahāmudrā) is shown by the words: "By the vajra of body, speech, and mind..." One should clearly visualize the form of the deity's body, place the mudrā of one's own speech upon the tongue as its sign, and place the mudrā of one's own mind upon a moon maṇḍala at the heart. Then, generating the divine pride of being the very deity in whom one has faith is the Great Mudrā. "By the vajra of body, speech, and mind..."

ཞེས་པ་དམ་ཚིག་དང་ཆོས་དང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་བཅིང་བ་ན་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྦྱོར་བ་རྫོགས་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སོར་བསྣོལ་བརྟན་པ་དམ་ཚིག་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ནི་སོར་མོ་བསྣོལ་ཏེ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་དམ་དུ་བྱས་པ་ལས་འབྱུང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་ལས་སུ་ནི་ཤེས་པ་ལས། ། ཞེས་པ་སེམས་ལས་རང་གི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཤེས་པ་འབྱུང་ངོ་། ། ཤེས་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དོན་ཚིག་བརྗོད་པ་འབྱུང་ངོ་། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ཕྱེ་བ། ། ཞེས་པ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པའི་ཁུ་ཚུར་སོ་སོར་ཕྲལ་བ་ལས་འབྱུང་ངོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དམ་ཚིག་རྩ་བ་དེ་རྣམས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པོ་དག་ནི་དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རྩ་བ་བཅིངས་པ་མཆོག་གི་རྒྱུ། ། ཞེས་པ་དམ་ཚིག་གི་རྩ་བ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བཅིངས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཆོག་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། ། གང་གིས་ཐམས་ཅད་ལུས་བརྟན་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པོ་དེས་ལྷའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྒྱུར་བའི་ལུས་ནི་ཤིན་ཏུ་རྫོགས་པ་བརྟན་པར་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱའོ། ། གང་གིས་ཐམས་ཅད་རྒྱས་བཏབ་པ། ། ཞེས་པ་གཙོ་བོ་གང་གིས་དངོས་པོ་གང་རྒྱས་བཏབ་པ་དེ་ནི་ཆུད་མི་ཟ་བར་སྤས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྣལ་འབྱོར་བྱས་པའི་སྔགས་པ་ལྷའི་སྐུ་ལུས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་འཆང་བས་ན་གཞན་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཅིང་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་མཐོང་བས་ན་སངས་རྒྱས་དང་། །

This means that when binding the three mudrās—the samaya, dharma, and karma mudrās—one should also complete the application of the mahāmudrā. "The firm interlacing of fingers is the samaya" means that all samaya mudrās arise from the firm binding of the vajra-fist with the fingers interlaced. "From the mind, the cognition arises" means that from the mind, the cognition of one's own liberation arises. From that cognition, the expression of the meaning of liberation arises. "The two karma mudrās are opened" means that all karma mudrās arise from the separate opening of the vajra-fist. "Those are the roots of the samaya" means that these four mudrās are the cause of all samayas. "Binding the roots is the supreme cause" means that binding the four mudrās, which are the roots of the samaya, is the cause of the supreme Buddhas and Bodhisattvas. "By which the entire body is stabilized" means that because the body transformed into the nature of the deity through those four mudrās is accomplished as perfectly stable, they are called "mudrās." "By which all are sealed" means that whatever entity is sealed by a primary [mudrā] is preserved without being lost. Likewise, because a mantrin who has practiced yoga with the four mudrās maintains the mudrā of the deity's body, they will outshine others and achieve accomplishment swiftly. "By seeing which, the Buddha..."

ཞེས་པ་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་བཞི་བཅིངས་པ་མཐོང་ན་ལྷས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་མཚན་མ་མཐོང་བས་ལྷ་ཉིད་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པས་གཟིར་བས་ན། ། ཞེས་པ་འཕགས་པ་རྣམས་དམ་ཚིག་གིས་བསྐུལ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པའི་དོན་དེ་ལས་མི་འདའ་ཞིང་གྲུབ་པ་ཡང་མྱུར་དུ་སྟེར་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེའི་ཁྱད་པར་ནི་དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཞེས་པ་དོན་དམ་པའི་མཚན་མ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་སྔགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་ཞེས་པ་སྔགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ངག་གི་སྒྲ་ཙམ་སྟེ། སྒྲ་དེས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དོན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྲོས་པ་མེད་པར་སྟོན་པའོ། ། དེ་བརྗོད་པས་དོན་འགྲུབ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་བཀའ་ཡིས་འགྲུབ་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ནི་བདེན་པ་དང་དཀའ་ཐུབ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། དེ་གསུངས་པའི་ཚིག་གིས་དགོས་པའི་དོན་རྣམས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་བདེན་པ་དང་དཀའ་ཐུབ་དུ་ལྡན་པས་སྨྲས་པ་ཀུན་དེ་བཞིན་ནོ། ། གྲུབ་པ་དེ་ཡང་ཚིག་སྨྲས་སོ་ཅོག་གིས་འགྲུབ་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་ཚིག་གིས་སྔགས་པ་སྟེ། ། ཞེས་སོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རང་རང་གི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་སྔགས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ་དེ་བས་ན་སྔགས་ཞེས་བྱའོ། ། མ་རིག་པ་ནི་མེད་པར་བྱེད། ། ཅེས་པ་རིག་པས་མ་རིག་པའི་མུན་པ་བསལ་ལ་ཆོས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རིག་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དང་།

Thus, if one sees the binding of the four mudrās, one sees the signs of divine blessing and will thereby see the deity itself. Regarding the phrase "because one is oppressed by the impairment of samaya," it means that because the Noble Ones are exhorted by samaya, they do not transcend the purpose of binding the mudrās and swiftly bestow accomplishment. The distinction of that mudrā is "the suchness of the ultimate," because the signs of the ultimate are non-deceptive. Regarding the distinction of the mantra therein, it is as follows: the nature of mantra is the mere sound of speech, and by that sound, it demonstrates the various meanings of liberation without conceptual elaboration. If one asks, "How is it that by reciting that, the purpose is accomplished?" it is said: "Accomplished by the word of the Buddha." Because the word of the Buddha possesses qualities such as truth and asceticism, the necessary purposes are accomplished by the words he spoke. The Buddha is the one who provides the instruction. Furthermore, everything spoken by one endowed with truth and asceticism is likewise so. If one asks, "Is accomplishment achieved by every word that is spoken?" it is not so; rather, "The practitioner is [accomplished] by the words of the Dharma." By reciting the words of the Dharma—such as emptiness, signlessness, and so forth—which are the factors of liberation for each individual, accomplishment is achieved; therefore, it is called "mantra." "It eliminates ignorance" means that through knowledge, the darkness of ignorance is dispelled, and one attains knowledge of phenomena exactly as they are.

རིག་པའི་ཤེས་པ་ཐོབ་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་ཤེས་བྱ་རྣམས་མ་ནོར་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རིག་པའོ། ། རབ་ཏུ་བྱ་བ་གཉིས་པའོ་ཞེས་པ་གོང་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་པོར་སྨོས་ནས། དེ་ལ་ལྟོས་ནས་གཉིས་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་རབ་ཏུ་བྱ་བ་བཤད་དོ་ཞེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བླ་ན་མེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བྱ་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བཞི་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་གསུངས་པའི་དོན་སྟོན་ཏོ། ། བླ་ན་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་བཞིར་ཐམས་ཅད་འདུས་པས་དེའི་གོང་ན་ཕྱག་རྒྱ་གཞན་མེད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་དེ་ཉིད་བསྐུལ་བའི་སྙིང་པོས་བཅིང་ངོ་ཞེས་པ་ལྷའི་ལུས་ཀྱི་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ནི་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བརྗོད་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་བསྐུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་རང་བཞིན་ཉིད་བརྗོད་པ་སྟེ། ཁྱོད་ནི་དམ་ཚིག་གི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བསྐུལ་བས་ན་སྔགས་དེ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བའི་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། དམ་ཚིག་དང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ནི་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་དང་དྲལ་བ་སྔར་བྱས་ནས་གདོད་དམ་ཚིག་དང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་དང་ཡང་དག་པའི་དེ་ཉིད་བསྐུལ་བའི་སྙིང་པོས་ཞེས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཅིང་བའི་ཚེ། དང་པོ་ཉིད་དུ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔོན་ལོགས་སུ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བརྗོད་ལ་གདོད་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ངོ་། །

Because one attains the knowledge of awareness and thereby realizes the objects of knowledge, the external referents, without error, it is called "awareness." Regarding the phrase "the second ritual procedure": having first mentioned "the great reality" above, this is designated as the second in relation to that. Then, the explanation of the ritual procedure for binding the mudrās is given. This demonstrates the meaning spoken by Vajrapāṇi, who possesses the wisdom that knows the four types of mudrās, such as the Great Mudrā, which are the wisdom of the Blessed One, the unsurpassed of all mudrās. "Unsurpassed" means that since all are subsumed within the four types of mudrās, there is no other mudrā superior to them. Regarding that, the Great Mudrā is bound by the essence mantra that invokes reality. To bind the secret mudrā of the deity’s body, one should recite the mantra "samayas tvam" which appears below and perform the yoga of the Great Mudrā. "Invoking reality" refers to expressing the very nature of the deity; because one invokes it by saying, "You are the nature of the samaya," that mantra also serves as the vessel for binding the mudrā. Regarding the binding of the Samaya and Karma mudrās: this means that after first performing the vajra-binding and the opening [of the hands], one then binds the Samaya and Karma mudrās. "By the essence mantra that invokes the great samaya and the perfect reality" means that when binding the Great Mudrā and the others, one should first recite "samayas tvam"—which appears below—prior to the [actual mudrā], and only then bind the mudrā.

དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ས་མ་ཡ་ཧོ། ། སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་སྟེ། ཁྱོད་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་གི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་རང་གིས་བཅིང་ངམ་གཞན་འཆིང་དུ་གཞུག་ཅེས་པ་དེ་ཁོ་ན་བསྐུལ་བ་དང་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་དང་དབབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པའི་རྗེས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ནས་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་སྙིང་པོ་ལན་ཅིག་བརྗོད་དེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཅིང་ངོ་། ། དེས་ནི་བགེགས་ལ་སོགས་པ་ཟིལ་གྱིས་མནན་པར་འགྱུར་རོ། ། འདིས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་དགུག་ཅིང་དབང་དུ་བྱེད་དོ་ཞེས་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་དང་དྲལ་བ་འདིས་དམ་ཚིག་གི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ལས་སུ་རུང་ཞིང་བྱིན་ཅན་དུ་འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་ནས་དེར་གཞུག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ནི་ཞེས་པ་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་དོན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོན་ཏེ་དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཡང་ཞེས་པ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བའི་རིམ་པ་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟར་བྱས་ནས་དང་པོ་ཉིད་དུ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ལ་དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་རིགས་བཞི་ཆར་གྱི་བཅིང་བར་བྱའོ། །

The term "Great Samaya" (samaya) refers to the expression of the very nature of the deity; it is a synonym for the great wisdom (jñāna) of the nature of thorough realization. Samaya ho. Surata stvam is an expression of the nature: "You are the nature of the samaya of great bliss." Regarding the instruction to bind all mudrās oneself or to have another bind them by means of the Vajra Wrathful One: after performing the vajra-binding, the descent, and so forth, one should perform the yoga of Vajra Hūṃkāra, utter the essence mantra Hūṃ once, and then bind the Great Mudrā (mahāmudrā) and the others. By this, obstacles and the like will be overwhelmed. The meaning is that by this vajra-binding and tearing, all mudrās—such as the samaya-action mudrā (samayakarmamudrā) and so forth—become serviceable and empowered. Then, one binds the samaya-mudrā of the vajra-descent; the meaning is that one should enter therein after uttering this essence mantra. Then, regarding the binding of the samaya-mudrā of the vajra-fist: this is taught for the purpose of gathering the body, speech, and mind together. However, even if one acts in that way, having performed the sequence of binding mudrās as mentioned above, one should first utter samaya stvam, and then bind all the mudrās of the four families.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྙིང་པོའོ་ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་ལྔ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་གཅིག་ཏུ་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ནི་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འབྲས་བུ་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ལས་འགལ་ཞིང་འདའ་བར་མི་མཛད་པས་ན་སྟོང་བཟླས་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བཅིང་བར་འགྱུར་རོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ལན་ཅིག་བཟླས་ན་ཞེས་པ་ས་མ་ཡ་ཧོ། ། སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལན་ཅིག་བཟླས་ན་ཀུན་ལ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བར་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ནི་གཡས་པ་གོང་དུ་གཏད་དེ་ཚིགས་དང་པོ་བསྣོལ་ལ་སྦྱར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་སོར་མོ་དྲུག་ཏུ་གཏུགས་ཏེ་བསྣོལ་ལ་བསྡམས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ཉིད་ལས་སོ། ། དེ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོ་གཉིས་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་མ་བསྣོལ་བར་སོར་མོའི་དྲུང་དུ་བཀུག་ལ་དེའི་བར་དུ་མཐེ་བོང་ནང་དུ་བཀུག་པའི་རྒྱབ་བབ་པར་བྱས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཕྲལ་ཏེ་གཉིས་སུ་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སོ་སོར་ཕྲལ་ལ་མཛུབ་མོ་དང་མཐེ་བོང་སྔ་མའི་སོ་ན་བཞག་སྟེ་ཁུ་ཚུར་སོ་སོར་བཅིངས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཁུ་ཚུར་ཏེ་དེ་ལ་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་སྙིང་པོའོ། ། ས་མ་ཡ་ཧོ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་ལན་ཅིག་བརྗོད་ལ། ཡང་ན་རང་གི་སྙིང་གར་ལན་ཅིག་བཅིང་ངོ་། ། ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་ཞེས་པ་རང་གི་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསམས་ཏེ།

"The essence of the mudrās of the body, speech, and mind of all the Tathāgatas" refers to the essence in which the body, speech, and mind of all five Buddhas are unified, namely samayas tvam. Because it is never without fruit and because the Buddhas and others do not contradict or transgress it, by reciting it a thousand times, all mudrās will be bound. "If the mudrā of the great samaya is recited once" refers to samaya ho. The meaning is that if the essence mentioned above, suratas tvam, is recited once, everything will be accomplished. Then, the binding of the mudrās occurs: the vajra-palms are formed by placing the right hand above and interlacing the first joints. From that same position, touching the six fingers and interlacing them while binding them is the vajra-binding. "From that same position" means from the vajra-binding itself. "From that same position, the two thumbs" refers to the mudrā of the vajra-descending: from the vajra-binding, without interlacing the two index fingers, they are bent toward the base of the fingers, and the two thumbs are bent inward so that their backs descend between them. Separating that same [mudrā] into two is the mudrā of the vajra-fists: separating the two [hands] individually, leaving the index fingers and thumbs in their previous positions, and binding each into a fist is the action mudrā. The vajra-fist is the essence of the great samaya. Recite samaya ho and samayas tvam once, or else bind it once at one's own heart. Regarding the "mudrā of speech," one should visualize a five-pronged vajra upon one's own tongue.

བཛྲ་ཛི་ཧོ་ཞེས་ཚིག་ཏུ་ཡང་བརྗོད་ལ་དེ་ནས་ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་བརྗོད་པ་ཉིད་བཅིང་ཞེས་པའོ། ། ངག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་སྔགས་ཀྱང་རྒྱུད་གཞན་དག་ཏུ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བཤད་མོད་ཀྱིས། རྟོག་པ་འདིར་ནི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྙིང་པོ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་མ་གསུངས་པ་རྣམས་ནི་སྙིང་པོ་གཅིག་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པའི་ཚེ་དེ་ཉིད་ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱའོ། ། ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བ་དང་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་ལས་གང་ལ་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། སྦྱར་བ་དཔེར་ན་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བས་གནོད་པར་སྦྱར་ན་རབ་ཏུ་ཁྲོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། ། སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཞེས་པ་དེ་དག་གི་ཕྱག་རྒྱ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་བཅིང་བའི་ཚེ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་སྔར་བརྗོད་དོ། ། སྙིང་དང་ལུས་གཡོ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ཁ་ཅིག་ལ་སྔགས་པའི་སྙིང་(བསྒུལ་,བསྐུལ་)བ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་བ་ཡོད་དེ་གོམས་ན་འགུལ་དུ་ཡང་བཏུབ་བོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་སོར་མོ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་སོར་མོ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ཁུ་ཚུར་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་བ་གཉིས་གཡས་པ་གོང་དུ་བཏང་སྟེ་བསྣོལ་ལ་མཐེའུ་ཆུང་ཕན་ཚུན་སྦྲེལ་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་སྟེ་འདི་ཡང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

One should also utter the words "vajra jihva," and then bind whatever constitutes the mudrā of speech by means of that very utterance. Regarding the mantra of the mudrā of speech, although in other tantras the essence-mantras taught in the Dharmamaṇḍala are explained as the mudrās of speech, in this Kalpa, for those cases where a separate essence-mantra is not taught in the Dharmamaṇḍala, the very essence-mantra that is taught is itself called the mudrā of speech at the time of its verbal recitation. As for the mudrā of the gaze, one should actualize the meditative absorption (samādhi) of whichever gaze is to be applied from among those that appear below, such as the vajra gaze or the wrathful gaze; for example, if one applies the wrathful gaze to inflict harm, one must actualize the meditative absorption of intense wrath. Regarding the phrase "and their respective mudrās," when binding the mudrās that appear below, one should first recite the mantra "samayas tvam." Regarding the phrase "heart and body movement," for some, the very stirring of the practitioner's heart becomes the mudrā, and if practiced, it can even be made to move. Then, the binding of the mudrā called "Vajra Hūṃ" occurs; this refers to the karmamudrā of the Vajra Wrathful One. Regarding the "two fingers of the Vajra Wrathful One," one forms two fists with the index fingers extended, crosses the two right hands above, links the little fingers together, and binds the mudrā while reciting the essence-mantra "Hūṃ"; this is also a karmamudrā.

དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཡས་པ་ཀྱོ་བ་ཏང་དུ་བཀུག་ལ་མཛུབ་མོ་གཡོན་པའི་ཚིགས་དང་འོག་ལ་བཅར་བ་ནི་ཀྱོ་བ་ཏང་ངོ་། ། ལག་པའི་མཐིལ་དུ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་སོར་མོ་ལག་མཐིལ་དུ་བཀུག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བྱས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་མཐེ་བོས་ཐུམ་པོ་བཅངས་པའི་མཚམས་སུ་གཡོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཏི་རཱི་ནི་རིའི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཧཱུཾ་ཀ་ར་ཉིད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཧཱུཾ་ནི་ངག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ་ཞེས་པ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཞེས་པ་རབ་ཏུ་ཁྲོས་པའོ། ། ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེས་ལ་བཅིང་བ་ནི། ། ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བྱས་ལ་བརྐྱང་སྟེ་ས་ལ་རེག་པར་བྱས་པས་བགེགས་དང་གནོད་པར་བྱེད་པ་མི་འབྱུང་སྟེ་ས་བཅིངས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་འདིར་ནི་རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་ཁྲོ་བོའི་ཕྱག་རྒྱའོ་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་འདོད་པ་ཁྲོ་བོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། མཛུབ་མོ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛུབ་མོ་གཉིས་སོ་སོར་བསྒྲེང་བ་སྟེ། འདིས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་དུ་བྱེད་དོ། ། རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ནི་ཞེས་པ་སྤྱིའི་དམ་ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་རྣམས་དགུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་བཅིངས་ལ། ། ཞེས་པ་ལག་པ་གཉིས་ཁུ་ཚུར་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་བ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བཀུག་སྟེ་ཕན་ཚུན་སྦྲེལ་ནས་གཅིག་ལ་གཅིག་དྲིལ་ཞིང་དགྲོལ་ལོ། ། ཉི་མ་ལ་སོགས་པ་བར་སྣང་གི་ལྷ་རྣམས་དགུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བརྟན་བྱས་ལ། ། ཞེས་པ་དག་གོ།

From that same source: Hooking the right index finger into a hook shape and pressing it against the joint and underside of the left index finger is the āṅkuśa (hook) mudrā. "Binding the vajra in the palms" means to bend the fingers into the palms and form the vajra-binding; then, covering the point where the thumb is wrapped into a bundle is the vajratīrṇi mudrā, which is the samaya mudrā of Hūṃkāra himself. "Hūṃ is the mudrā of speech" means that the verbal mudrā of Hūṃkāra is the syllable Hūṃ itself. "The wisdom mudrā" refers to the state of being utterly wrathful. "Binding with the wrathful vajra" means that by forming the vajra-binding and extending it to touch the ground, obstructors and those who cause harm will not arise, and the ground becomes bound. In this context, "the mudrā of the wrathful Vajrakāma" refers to the mudrā of Vajrapāṇi himself abiding in the samādhi of the wrathful Kāma; "the index fingers are the vajra" means the two index fingers are raised separately, and by this, all sentient beings are brought under control. "The vajra samaya" refers to the mudrā that is the general samaya. Regarding the teaching on the mudrās for summoning worldly deities such as Mahādeva: "Binding the two vajra mudrās" means that from the two fists with index fingers raised, the two index fingers are bent and joined to one another, then twisted and released. The mudrā for summoning the deities of the intermediate space, such as the Sun and others, is as follows: "Having made the vajra-binding firm," and so forth.

། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་སོ་སོར་བཀུག་སྟེ་མཐེ་བོའི་སེན་མོའི་སྟེང་དུ་བསྣན་ལ་མཐེ་བོང་གཉིས་གཤིབས་པས་གུང་མོ་བཙིར་རོ། ། ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ལ། ། ཞེས་པ་དག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་རྒྱབ་སྤྲད་ལ་མཐེའུ་ཆུང་དང་མཛུབ་མོ་སོ་སོར་སྦྲེལ། གཡོན་པའི་མཐིལ་གྱེན་དུ་བསྟན་ཏེ་བཟློག་པའོ། ། ས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བརྟན་བྱས་ནས། ། ཞེས་པ་དག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བསྡམས་པ་ས་ལ་རེག་པར་བྱས་པ་ནི་ས་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ལ་སུའང་འགལ་བར་མི་བྱེད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ས་འོག་མ་པ་རྣམས་དགུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ནི་བརྟན་པོ་རུ། ། ཞེས་པ་དག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་སྦྲེལ་ཏེ་བསྡམས་ལ་མཐེ་བོང་གཉིས་ཀྱིས་རང་རང་གི་གུང་མོའི་རྩེ་མོ་མནན་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་གོང་མ་རྣམས་རིམ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བ་བསྟན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དཀྲི་བ་དང་ཞེས་པ་དག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་དཀྲི་བ་ནི་ལྷ་དགུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དཀྲི་ཞིང་ཕྱིར་དཀྲི་བར་བྱས་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རིམ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དྲི་བའི་ཚེ་ནང་དུ་འཇུག་པ་དང་། ཕྱིར་འབྱུང་བ་དང་། མཆོད་རྟེན་དང་། བླ་མའི་གྲིབ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་འགོམ་པར་མི་རིགས་པ་རྣམས་འགོམ་དུ་མི་རུང་ན། ཨོཾ་བཛྲ་བཻ་ག་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བཀླགས་ལ་ཡིད་ཀྱིས་བཏེག་སྟེ་འཛུལ་བར་སོམས་ཤིག་པར་སྨྲས་པ།

From the vajra-binding, bend the two index fingers individually and press them against the nails of the thumbs; then, with the two thumbs aligned, squeeze the middle fingers. The mudrās of the gods who traverse the sky are taught as follows: "Having bound the two vajra-fists..." and so forth. Join the backs of the two vajra-fists and link the little fingers and index fingers individually. Turn the left palm upward and reverse it. The mudrās of those of the earth are taught as follows: "Having made the vajra-binding firm..." and so forth. Binding the vajra-binding and touching it to the earth is the samaya-mudrā of the earth-dwellers; it performs all activities such as summoning and entering, and the meaning is that no one may transgress this mudrā. The mudrā for summoning those of the subterranean realms is taught as follows: "The two index fingers, firmly..." and so forth. From the vajra-binding, link and bind the two index fingers, and press the tips of the middle fingers with the two thumbs. This teaches the sequential application of the aforementioned mudrās: "The vajra-wrapping..." and so forth. "Vajra-wrapping" refers to the mudrā for summoning the deities, which is performed by wrapping and then unwrapping; thus, they are applied in sequence. When entering or exiting a maṇḍala, or when it is improper to step over a stūpa, the shadow of the guru, or other such things that should not be stepped over, one should recite the essence mantra "Oṃ vajra-vīga" and, while mentally lifting them, imagine that one passes through. It is said: "Think that you step over them."

དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། སེམས་ཀྱིས་བསམས་ནས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ཕྱག་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ། དཔུང་པ་གཉིས་རྡོ་རྗེར་བཅིངས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ཏེ་ལག་ངར་ཕན་ཚུན་བསྣོལ་ལོ། ། ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་བཅིངས་ལ་ངང་པའི་འགྲོས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐོར་ཞིང་སྤྱི་བོ་གཡོན་དུ་བཏུད་དེ་མིག་གིས་ཕྱག་བྱ་བར་བཏུད་དོ། ། གཞན་རྣམས་ལ་ནི་པུས་མོ་བཙུགས་ཏེའོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་པུས་མོ་བཙུགས་ཏེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ལ་ཕྱག་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལག་པ་གཉིས་གཡས་གཡོན་བསྙམས་ཏེ་རྒྱབ་སྤྲད་ལ་མཐེའུ་ཆུང་དང་མཐེ་བོང་གཉིས་ནང་སྦྲེལ་བ་སྟེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སོར་མོའི་རྩེ་མོས་མེ་ཏོག་བླངས་ལ་སྔགས་འདི་བརྗོད་དེ། སངས་རྒྱས་ལ་ཕུལ་ན་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་ཏང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཞེས་པ་གོང་མ་བཞིན་དུ་མཛུབ་མོ་རྒྱབ་སྤྲད་པ་ལས་གཡས་པ་བཀུག་ལ་གཡོན་པ་རྩ་བར་བྱས་པའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟོག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་བྱ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཐེ་བོང་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཙུགས་ཏེ། ། ཞེས་པ་སྐུའི་ཚུལ་དུ་བསྟན་པ་སྟེ་མཐེ་བོང་གཉིས་བསྣོལ་བ་ནི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་བལྟའོ། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ཡིད་ཀྱིས་བཀུག་སྟེ་གུང་མོའི་ཚིགས་དང་པོར་སྤྲད་པ་ནི་སྐུ་ལུས་སུ་བརྟག་གོ། །

In that regard, these are the activities of the Vajra-Vigor. The wisdom mudrā is the mudrā of the mind, because it is accomplished through mental visualization. Regarding the mudrās for prostrating to the buddhas such as Vairocana and the rest, it says: "Binding the two arms as a vajra," and so forth. Having formed the fists, the forearms are crossed. Having formed that very hand mudrā, one circumambulates the maṇḍala with the gait of a swan, bows the crown of the head to the left, and bows with the eyes to prostrate. For others, it says "kneeling," which means that for the bodhisattvas, one should prostrate while kneeling and joining the palms. In that regard, the samaya mudrā of the Vajra-Holder is formed by leveling the two hands, right and left, and joining the backs; the little fingers and thumbs are linked inside. Taking a flower with the tips of those very fingers, one recites this mantra; if offered to the buddhas, they will all be pleased. Regarding the "vajra hook mudrā," as before, the index fingers are joined at the back, but the right is bent and the left is made the base. Then, regarding the "conceptual mudrā of all the tathāgatas," all tathāgatas refers to Vairocana, because he is the nature of all. "Placing the thumbs in the cross-legged posture," indicates the manner of the body; the crossing of the two thumbs should be viewed as the cross-legged posture. The two index fingers are mentally bent and joined at the first joint of the middle fingers; this is to be examined as the body.

གུང་མོ་རྩེ་སྤྲད་པ་ནི་དབུར་བརྟག་གོ། ། སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་ཕྱིར་ཕྱར་བ་ནི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ནས་བཛྲ་བིད་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ་ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་རང་བཞིན་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། བཛྲ་བིད་ནི་རྡོ་རྗེ་རེག་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་པས་དེ་རྟོགས་པ་ན་རང་གི་སེམས་སོ་སོར་རྟོགས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན་གསུངས་པ་སེམས་རྣམ་པར་དག་པར་ཤེས་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། ཡང་དག་པར་ན་སེམས་ནི་གསེར་དང་ཤེལ་བཞིན་ཏེ་སྒྲིབ་པ་གང་གིས་ཀྱང་མ་གོས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གང་དེ་ལྟར་དག་པ་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རླུང་གིས་མི་བསྐྱོད་ཅིང་བརྟན་པར་གྱུར་པའི་སེམས་དེ་ནི་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱའོ། ། གང་བརྟན་པ་དེ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམས་པས་ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ངེས་པར་གྱུར་པས་ན་སེམས་ཉིད་རྡོ་རྗེར་གྱུར་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བས་ན་སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐོབ་ཅེས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་དེ་ལས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་ཡིད་དང་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཡང་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། ། སེམས་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་སངས་རྒྱས་སོ། ། ཞེས་བསྟན་པ། སངས་རྒྱས་ངོ་བོའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡང་རྟོགས་ཤིང་བསྒོམས་ལ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་བསྟངས་ན་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བྱིན་བརླབས་པས། །

Joining the tips of the middle fingers is the examination of the crown. Extending the ring and little fingers outward is the maṇḍala of light. Then, regarding "Vajra-vid" as the wisdom mudrā: this is the wisdom mudrā of the Buddha Bhagavān’s knowledge of the nature of the completely pure mind. "Vajra-vid" means "vajra-touch"; since the vajra is the nature of wisdom, realizing it is the individual discernment of one's own mind. How is it realized? It is said: "One should know the mind to be completely pure." In reality, the mind is like gold or crystal; one should know it to be unstained by any obscuration. That mind which, being thus pure, is not moved by the winds of subject and object and has become stable, is called "Sattva" (Being). Focusing the mind one-pointedly upon that stability is "samādhi" (meditative concentration). By meditating on that samādhi again and again, one becomes certain of the nature of phenomena (dharmatā) as it is, and thus the mind itself becomes the vajra. Since the vajra is the wisdom mudrā, the mind is completely pure, meaning the nature of wisdom is attained. From that wisdom, in order to accord with the minds of sentient beings, the vajra also appears. That mind is the very nature of the Buddha; realizing that very thing is "Buddha." Thus it is taught: "By the essence of the Buddha's nature," and so forth. Having thus realized and meditated upon the essence of the mind, if one is also sustained by all the Buddhas, one becomes a Buddha. Thus it is said: "By the blessings of all the Buddhas."

ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དེ་ལྟར་སྒོམ་པའི་ཚེ་ཡང་སྔགས་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཅིངས་ནས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དེ་ལྟར་སེམས་རབ་ཏུ་རྟོག་པ་ལ་ཞུགས་ནས་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རང་གི་སེམས་ལ་རྟོག་ཅིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ་ཞེས་པ་ཁུ་ཚུར་སོ་སོར་བཅིངས་པ་ལས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་འདིའོ་ཞེས་པ་བསྙེམས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་བཅིངས་པའི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞལ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་གཟིགས་པའི་མདུན་ན་རྡོ་རྗེ་ཨ་མྲ་སྟེ་མདའ་གཞུ་ཐོགས་པའི་ལྷ་མོའོ། ། གཡས་ཕྱོགས་ན་རྡོ་རྗེ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལ་སྟེ་དཔུང་པས་འཁྱུད་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་སྟོན་པའོ། ། རྒྱབ་ན་ཆུ་སྲིན་གྱི་རྒྱལ་མཚན་ཏེ། ལག་ན་རྒྱལ་མཚན་ཐོགས་པའི་ལྷ་མོའོ། ། གཡོན་ན་རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་མ་སྟེ་ལག་པ་སྟ་ཟུར་དུ་བསྟན་ནས་བསྒྱིངས་པའོ། ། དེ་ནས་ཉིན་གཅིག་ཅིང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཞེས་པ་ཉིན་གཅིག་ཅིང་དུས་གསུམ་དུ་གྲངས་ཅི་ནུས་པར་སེམས་བདེ་བར་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ་རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཀྱིས་བསྟོད་པར་བྱས་ནས་སྔགས་འོག་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་བཟླས་སོ། །

Thus it is said. Furthermore, it is taught that when meditating in that manner, the practitioner of mantra should engage in the yoga of the Great Seal (mahāmudrā); this refers to performing the practice after binding the Great Seal. Regarding the statement that by entering into such thorough mental investigation, the Bodhisattva Sarvārthasiddhi investigates his own mind and, being blessed by all the Tathāgatas, will attain enlightenment—it is said: "By all the Tathāgatas." The "fist of all the Tathāgatas" refers to the Action Seal (karmamudrā); the meaning is that by binding the individual fists, they become the Action Seal. Then, regarding the Great Seal of Vajrapāṇi: this is the seal accompanied by pride, which should be bound as it appears below. In front of Vajrapāṇi, who faces the east, is the goddess Vajrāmrā, who holds a bow and arrow. To his right is Vajrakīli, who displays the manner of embracing with the arms. Behind him is Makaradhvaja, the goddess who holds a banner in her hand. To his left is Vajragarvā, who displays a haughty posture with her hand placed on her hip. Then, regarding the phrase "having blessed oneself every day": every day, at the three times of day, one should make the mind blissful for as many repetitions as possible. Having performed the yoga of the Great Seal of Vajrasattva and offered praise with the Vajra Melody, one should recite the mantras that appear below using the vajra words.

སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། མཉེས་པར་བྱ་བ་རབ་ཏུ་དགའ་བར་བྱ་བ་ཁྱོད་ཉིད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དག་གི་ཁྱིམ་དུ་གནས་ཏེ་ལྷའི་རྫུ་འཕྲུལ་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་དེ་ལྟར་བཟང་པོར་གྲུབ་པ་སྟེ་རང་གི་གནས་ན་མེ་འབར་བ་དང་ཆུ་འབབ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་ཡང་བྱེད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་གྱུར་ནས་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གྲུབ་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་ཅན་མ་རུངས་པ་རྣམས་གདུལ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་གཟུགས་སུ་ཡང་བསྟན་ཏོ། ། གདུལ་བའི་སེམས་ཅན་དེ་དག་གིས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་གཟུགས་སུ་མཐོང་ངོ་། ། ཚེ་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ཚེ་མཐའ་ཡས་པར་འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འདོད་པའི་ཁྲོ་བོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ནི་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་ག་ནས་བྱུང་བའི་ཁྲོ་བོ་ཕྱག་བཞི་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ནི་ཕྱག་གཉིས་ན་མདའ་གཞུ་འགེངས་པའོ། ། གཡོན་པ་གཅིག་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་བ་སྙིང་གར་གཞུག་གོ། ། གཡས་པ་ན་ཡང་ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་བས་བརྒྱང་སྟེ་འཕེན་པ་འདྲ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ལག་པ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ནས་རྒྱབ་སྦྱར་ཏེ་མཐེའུ་ཆུང་སྦྲེལ་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱོ་བ་ཏང་དུ་བྱས་ཏེ། མཐེ་བོང་གཉིས་ཀྱིས་སོ་སོར་སྲིན་ལག་དང་གུང་མོ་མནན་པའོ། །

The meaning of the mantra is Vajrasattva, the Great Bliss; it means: "You yourself are the one who summons, enters, subjugates, pleases, and causes supreme joy." "Abiding in their homes and performing the miracles of the gods" means that such excellence is accomplished, and one performs miracles such as fire blazing and water flowing in one's own abode. "Having become a Tathāgata" means that the Great Seal (mahāmudrā) of the Tathāgata is accomplished. In order to subdue wicked sentient beings, one also manifests in the form of Vajra-Hūṃ. Those sentient beings to be subdued also see one in the form of Vajra-Hūṃ. "Life becomes equal to space" means that life becomes infinite. Then, regarding "binding the seal of the Wrathful One of Vajra Desire": this refers to the manner of the Great Seal of the four-armed Wrathful One who emerges from the heart of Vajrapāṇi, with two hands drawing a bow and arrow. One left hand forms a vajra-fist with the index finger extended and is placed at the heart. The right hand also forms a wrathful-fist with the index finger extended, and should be drawn back as if about to release the arrow. Then, the samaya-mudrā is shown: "Having bound the two vajra-fists," and so forth. Having bound the two hands into two vajra-fists, join the backs, link the little fingers, and make the two index fingers like a hook. With the two thumbs, press down the ring fingers and middle fingers respectively.

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་བཞུགས་ཤིང་ཞལ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་གཟིགས་པའི་ཚེ། གཡས་གཡོན་ན་དགའ་བའི་ལྷ་མོ་བཞུགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་འཁྱུད་པའི། ། ཞེས་པ་དག་གོ། ། ལག་པ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ལ་ལུས་གཡོན་དུ་གཡོ་བའི་པད་བར་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ལག་ངར་གྱིས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་འཁྱུད་པ་འདྲ་བའི་ཚུལ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བྱས་ནས་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་དང་མཐེ་བོའི་རྩེ་མོ་སྤྲད་དེ། ཡང་མིག་ཏུ་བྱས་པའི་མིག་ཏུ་གཡས་པའི་མཐེ་བོང་བཅུག་སྟེ་བསྐྱེད་དོ། ། འདིས་བུད་མེད་ཐམས་ཅད་དགའ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་བུད་མེད་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱེད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཡང་ན་བུད་མེད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ལ་བྱའོ། ། འདི་བཅིངས་པས་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་མཉེས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པའི་ལྷ་རྣམས་དགྱེས་པར་འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རྒྱབ་ན་རྡོ་རྗེ་ཆུ་སྲིན་གྱི་རྒྱལ་མཚན་ལྷ་མོའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་རྒྱལ་མཚན་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ་ཞེས་པ་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་བསྒྲེང་བ་གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་བ་ལྟར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གསུངས་པ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བྱས་ནས་མཛུབ་མོ་གཉིས་རྩེ་སྤྲད་དེ་དགུག་སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་སོ་སོར་སྦྱར་ཏེ་བསྒྲེང་ལ་ཁ་གདངས་པ་ལྟར་བྱ་མཐེ་བོ་གཉིས་ཕྱིར་དགྱེད།

When the Blessed One Vajrapāṇi is seated in the center of the maṇḍala of goddesses and gazes toward the east, the action mudrā of the goddesses residing to his right and left is shown by the words: "Embraced by the vajra fists." This means that having bound both hands in vajra fists, one tilts the body to the left and displays the manner of embracing Vajrapāṇi with the forearms of the vajra fists in the space between the hips. The samaya mudrā of that same [deity] is shown by the words: "The samaya mudrā arises." Having performed the vajra-binding, one joins the tips of the left index finger and thumb, and then, having formed a "eye," one inserts the right thumb into that eye and extends it. This is said to "delight all women," which is a term for bringing all women under one's power. Alternatively, "women" refers to the mudrās themselves. By binding this, the mudrās are pleased; the meaning is that the deities who possess the mudrās will be delighted. Behind Vajrapāṇi, the mudrā of the goddess Vajra-Makara-Dhvaja is shown: "One should act in the manner of holding a banner with two vajra fists." This means one should hold the raised left fist with the right fist. The samaya mudrā of that same [deity] is taught by the words: "The samaya mudrā arises." Having performed the vajra-binding, one joins the tips of the two index fingers and hooks them, joins the ring fingers and little fingers individually and extends them, and acts as if opening a mouth, while the two thumbs are turned outward.

ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་གཡོན་ཕྱོགས་ན་རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་མའི་ལྷ་མོའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་སྙེམས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བྱས་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྩིབ་ལོགས་གཡས་གཡོན་དུ་བསྐོར་ཞིང་འགྱིང་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་མའི་ཚུལ་གྱིས་གར་བྱས་ལ་མཆོད་ན་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་མཆོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ། རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་པ་མཆོག་དང་བཅས། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་མདོར་བྱ་བ་ནི་མེ་ཏོག་དང་དྲི་དང་བདུག་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་ཡང་གར་གྱི་ནང་དུ་འདུས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཉིད་འདུས་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུད་གཞན་ལས་འབྱུང་བའི་མཆོད་པ་དང་ཡང་སྦྱར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་རྟོག་པ་གཞན་གྱི་གསང་བའི་མཆོད་པ་དང་ཡང་སྦྱར་ཞེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་ཚུལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བསྣོལ་ཏེ་རྟིང་སྦྱར་བ་ལས་བསྐོར་ཏེ་མཐེའུ་ཆུང་རྡོ་རྗེའི་སྐུའི་གསང་བའོ། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། ཞེས་པ་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ན་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་ལུས་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་ལྷའི་སྐུའི་གསང་བ་སྔོན་དུ་དམིགས་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ལས་གྱུར་པར་རྟོགས་པའོ། ། ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དེ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ངག་གོ། ། སེམས་ཉིད་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

To the left of Vajrapāṇi is the display of the samaya-mudrā of the goddess Vajragarvī, which is described as "proudly [holding] two vajra-fists." Having formed the vajra-bind, one should circle it around the right and left sides and display a majestic air. It is taught that if one performs the dance in the manner of Vajragarvī and makes offerings, then all offerings, such as flowers and so forth, will also be offered. This is expressed by the words, "With the supreme Vajragarvī." The phrase "flowers and so forth" in brief means that offerings such as flowers, perfumes, incense, and the like are also included within the dance. It is said that this should also be applied to the offerings appearing in other tantras, such as the Tattvasaṃgraha, and thus it is said to be applied to the secret offerings of other ritual manuals. As for the manner of the vajra-dance: having crossed the two vajra-fists and joined the heels, one circles them; this is the secret of the vajra-body. "With the vajra of body, speech, and mind" refers to the sign of vajra-wisdom. Because the body, speech, and mind are blessed by wisdom, it is so called. In that regard, blessing the body as vajra is the preliminary visualization of the secret of the deity's body, which is the realization that it arises from the vajra-nature of the mind. The verbal expression of liberation arising from that completely pure cognition is the blessing of speech as vajra. The mind itself becomes the form of a moon-maṇḍala and so forth.

དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་བསྒོམས་པས་ན་སྔགས་པ་ཉིད་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ནས་མཐོ་རིས་དང་ས་འོག་ཡན་ཆད་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་དང་ནམ་མཁའ་ལ་གྱེན་དུ་འཕར་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འམ་འདོད་པ་རྣམ་ལྔ་ཀུན་ལ་དབང་བྱེད་པའི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བྱས་པ་ལས་མཐེ་བོང་དང་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་རྩེ་མོ་ལྟར་བསྒྲེང་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དབུས་སུ་གུང་མོ་གཉིས་སྦྱར་ཏེ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལྟར་བྱས་ཏེ་སྤྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི་ཚུལ་དུ་བཅིང་། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྒྲེང་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟེ་སྙིང་གར་གཞག་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྙེམས་ཐུབ་ཀྱིས། ། ཞེས་པ་ཕྱག་རྒྱ་དེ་བཅིང་བའི་ཚེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འདིའོ་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གྱུར་ལ། དེ་ཉིད་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམས་པས་གཞན་གྱིས་མི་ཤིགས་ཤིང་གཞན་ལ་མི་འཇིགས་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྐུར་བསྒོམས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་དུ། རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་པ་ཀུན་བྱེད་པ། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་བྱས་པའི་ཐབས་གསུངས་པ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་པ་བཅིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། བསྙེམས་པ་ནི་འགྱིང་བའི་ཚུལ་དང་བཅས་པ་སྟེ།

By thoroughly meditating upon that very reality, the mantrin himself becomes the nature of the Great Seal (mahāmudrā) of Vajrapāṇi. He then becomes able to travel everywhere, from the higher realms down to the subterranean worlds, and can leap upward into the sky. He becomes equal to Vajrapāṇi, who possesses mastery over all things, whether it be the so-called "desire for bodhicitta" or the five types of desire. Next is the "samaya-mudrā." Having performed the vajra-binding, one should raise the thumbs and little fingers like tips. In the middle between those two, join the two middle fingers and form them like the points of a vajra; in general, bind them in the manner of a five-pronged vajra. "One should raise the great vajra" means that the five-pronged vajra itself is the "great vajra," and the meaning is that one should place it at the heart. "With the pride of Vajrasattva" means that at the time of binding that mudrā, one should perform the yoga of the Great Seal of Vajrasattva. Regarding that, the "wisdom-mudrā (jñāna-mudrā)" is as follows: the nature of Vajrapāṇi’s wisdom is the completely pure bodhicitta, which becomes a moon maṇḍala. By meditating upon that again and again, it becomes the nature of a vajra because it is indestructible by others and fearless toward others. If one meditates upon that as the body of Vajrapāṇi, one will achieve accomplishment. As for the passage, "Performing all the vajra-prides," the method for how to do that is taught: "Then, bind the vajra-pride." "Pride" refers to a manner of majestic bearing.

ཇི་ལྟར་བསྙེམས་ཤེ་ན་རྡོ་རྗེ་གསོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ལ་ལག་པ་གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་གསོར་ཞིང་གྱེན་དུ་འདྲེན་པའི་ཚུལ་དུ་སྙིང་གར་གཞག། གཡོན་པ་མཁལ་ལྟག་ཏུ་བརྟེན་ནོ། ། བསྙེམས་ཞེས་འབྱུང་བས་ན་གཡོན་པ་གསལ་བར་མ་བཤད་ཀྱང་མཁལ་ལྟག་ཏུ་བརྟེན་ཏེ་གཞག་པར་རིགས་སོ། ། དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་འདོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་འདིའོ་ཞེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། ཀུན་ལ་བསྣུན་ནས་ཆགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མདས་བསྐུལ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉིད་ལ་ཆགས་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྲེང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ནི་ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་གོང་དུ་སྨོས་པ་མཐེ་བོ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་གཙུག་ཏོར་དུ་གཞག་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་འཁྲུལ་བར་གཞག་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། གུང་མོ་རྡོ་རྗེར་བྱས་ཞེས་པ་ནི་དབུས་ཀྱི་གུང་མོ་རྩེ་སྤྲད་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལྟར་བསྡམས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གཡས་ཕྱོགས་སུ་རྣ་བའི་གོང་དུ་གཞག་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་འབྱུང་བའི་དབང་སྦྱིན་པ་སྟེ། སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་གོང་མ་ཉིད་ལས་གུང་མོ་གཉིས་རྩེ་སྤྲད་པའི་ཚིགས་དང་པོ་ནང་དུ་བཀུག་ལ་ནོར་བུ་ལྟ་བུར་བྱའོ། ། ལྟག་པར་གུང་མོའི་རྡོ་རྗེའི་པདྨོ་གཞག་ཅེས་པ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་དབང་སྦྱིན་པ་སྟེ།

How is one to display pride? It is as stated in the passage beginning with "brandishing the vajra." Having formed the vajra-fist, the right hand brandishes the vajra and is placed at the heart in the manner of drawing it upward. The left hand rests against the kidney. Since the term "pride" occurs, although the left hand is not explicitly described, it is appropriate to understand that it should be placed resting against the kidney. Regarding that, "this is the binding of the mudrā of the Blessed One’s desire" refers to the Blessed One Vajrapāṇi. "Striking all and causing passion" means that, having been exhorted by the arrow of wisdom, Vajrapāṇi causes passion for the very state of bodhicitta. Then, "the binding of the mudrā of the Blessed One’s empowerment garland" refers to the mudrā for empowering the bodhisattvas with the crown ornaments of the five buddhas. The mudrā of the tathāgata’s body is exactly as previously mentioned, beginning with "the thumb in the cross-legged position." Placing that very [mudrā] at the crown is the empowerment by Vairocana. Then, placing it at the site of empowerment in a manner that is not confused is the empowerment by Akṣobhya. "Making the middle finger a vajra" means that the central middle fingers are joined at the tips and bound together like the points of a vajra. Placing it to the right, above the ear, is the conferring of the empowerment of Ratnasambhava; from the aforementioned body mudrā itself, the two middle fingers are joined at the tips, and the first joints are bent inward to form the shape of a jewel. "Placing the lotus of the middle-finger vajra at the nape of the neck" is the conferring of the empowerment of Amitābha.

སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་གུང་མོས་པདྨའི་འདབ་མ་ལྟར་ཟླུམ་པོར་བྱའོ། ། དེ་ལས་སྤྲོས་ཏེ་ཞེས་པ་རྣ་བ་གཡོན་པའི་གོང་དུ་གཞག་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྲུབ་པའི་དབང་སྦྱིན་པ་སྟེ་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་གོང་མ་ལས་གཞན་སོ་ན་གཞག་སྟེ། གུང་མོ་ཡང་སོ་སོར་ཕྲལ་ཏེ་ཕྱར་བའོ། ། ཕྲེང་བ་བཅིང་བ་ལྟག་པར་མདུད་པ་བྱས་ལ་ཞེས་པ་གནས་ལྔར་ཕྱག་རྒྱ་བཞག་པའི་འོག་ཏུ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་དཔྲལ་བ་ནས་གཡས་གཡོན་དུ་དྲངས་ཏེ། ཕྲེང་བ་བཅིངས་པ་ལྟག་པར་མདུད་ལ་དེ་ནས་ལྡན་པ་གཡས་གཡོན་ནས་སོར་མོས་མཐར་གྱིས་བཀྲོལ་ཏེ་ཅོད་པན་དཔྱངས་པའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་སེམས་སྒྲུབ་པར་འདོད་པས་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་སྟེ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྔར་བཤད་པར་བྱའོ། ། ལྷ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་དབུས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བཞུགས་པ་ནས་མཐར་གྱིས་མྱུར་དུ་བཀྲོལ་ལ་འགྲམ་པ་གཡས་གཡོན་དང་སྤྱི་བོར་དགྲོལ། བདག་ཆེ་ཀུན་གྱི་མཆོད་པའོ། ། ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན་གྱིའོ། ། དངོས་མེད་ཀྱིས་ཀྱང་མྱུར་དུ་འགྲུབ། ། ཅེས་གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བྱས་པས་མེ་ཏོག་དང་བདུག་པ་མེད་ཀྱང་མཆོད་པ་བྱས་པར་འགྲུབ་པོ། ། གོང་དུ་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་བསྟན་པ་དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་རྟིང་བ་གཉིས་ཕྱིར་དགྱེད་ལ་སོར་མོ་རྣམས་བསྣོལ་ལ་མིག་སྔར་གཞག་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱིའོ། །

From that very same body mudrā, the middle fingers should be rounded like the petals of a lotus. Regarding the phrase "emanating from that," one should place [the mudrā] above the left ear; this bestows the empowerment of "infallible accomplishment." One should leave the previous body mudrā as it was, but separate the middle fingers and extend them upward. Regarding the phrase "tying the garland and making a knot at the nape," after placing the mudrās at the five locations, one should draw both hands from the forehead to the left and right, tie the garland at the nape, and then gradually release it from the right and left with the fingers, performing the manner of hanging a crown. Then, regarding the phrase "the Blessed One, desiring to accomplish the mind without beginning or end," this refers to desiring to accomplish Vajrasattva himself. "Without beginning or end" should be explained as previously stated. In the maṇḍala of the goddesses, Vajrasattva resides in the center; one should then quickly release [the mudrā] in succession, releasing it at the right and left cheeks and at the crown of the head. "The offering of all great selves" refers to all the buddhas and bodhisattvas. "Even without [physical] things, accomplishment is swift" means that by performing the dance mudrās, the offering is accomplished even without flowers or incense. Following the previous explanation of the offering goddesses such as Form and Sound, there are now the mudrās of Vajra Form and so forth. From the vajra-binding [mudrā], one should extend the two heels outward, interlace the fingers, and place them before the eyes; this is the mudrā of Form.

རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོས་ནི་པི་ཝང་གི་ཤིང་འཛིན་པ་འདྲ་བར་བྱ་གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་ནི་བཀུག་སྟེ་པི་ཝང་ལེན་པ་འདྲ་བར་སྦྱར་བ་ནི་སྒྲའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་གོང་གི་གཟུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལྟ་བུར་བརྐྱང་བའི་ལག་མཐིལ་གྱི་རང་གི་སྙིང་གར་བྱུག་གོ་འདི་ནི་དྲིའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་རྟིང་པ་བསྐྱེད་དེ་བསྙེམས་པར་བྱས་ལ་ཁར་བཏུང་བའི་ཚུལ་སྟོན་པ་ནི་རོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅངས་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ཁུ་ཚུར་གཉིས་རྒྱབ་སྤྲད་ལ་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ཀྱོ་བ་ཏང་གཅིག་གིས་གཅིག་བཟུང་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ལས་གཡས་པ་བཀུག་གཡོན་པ་བསྒྲེང་སྟེ་ཀྱོ་བ་ཏང་དུ་བྱའོ། ། ཀྱོ་བ་ཏང་དེས་སོ་སོ་རང་གི་སྔགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་བཀུག་སྟེ་བྱིན་ཅན་དུ་བྱེད་པ་དང་། འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འགུག་གོ། ། འདིའི་སྐབས་སུ་དམ་ཚིག་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་བྱ་སྟེ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཐེ་བོང་གཉིས་དང་མཛུབ་མོ་གཉིས་སོ་སོར་རྩེ་སྤྲད་དེ་ཞགས་མིག་ཏུ་བྱས་པ་ནི་ཞགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་ནང་སྦྲེལ་བ་ནི་ལྕགས་སྒྲོག་གིའོ། ། དེ་ནས་གོ་ཆའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ་དེ་ནས་གོ་ཆའི་ཕྱག་རྒྱ་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ལག་པ་གཉིས་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ལ་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་སྟེ་སྙིང་ག་ལ་སོགས་པར་མདུད་པ་དོར་རོ། །

From the vajra-binding, the left index finger should be held like the neck of a lute, and the right index finger should be bent and applied as if plucking the lute; this is the mudrā of sound. From the vajra-binding, the palms are extended like the aforementioned mudrā of form and rubbed against one's own heart; this is the mudrā of fragrance. From the vajra-palms, the heels of the hands are raised and held with pride, demonstrating the manner of drinking into the mouth; this is the mudrā of taste. Regarding the demonstration of the vajra-hook mudrā, it is said: "clench the two vajra-fists." Join the backs of the two fists, hook the two little fingers together so they grasp one another, bend the right index finger and extend the left, and form the hook. With that hook, one summons all the essential mantras of their respective [deities] to empower them, and summons the noble wisdom as well as all other things. In this context, this refers to the samaya-wisdom, because it is the entity to be attained. From the vajra-binding, the two thumbs and the two index fingers are joined tip-to-tip to form a noose-eye; this is the noose. From the two vajra-fists, the two index fingers are linked together; this is the iron chain. Then, regarding the demonstration of the armor mudrā, it is said: "thereafter, the armor mudrā arises." Clench both hands into fists, extend the index fingers, and cast the knots at the heart and other locations.

དེ་ནས་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ནི་ཞེས་པ་དེ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་པདྨོ་ཟླུམ་པའི་ཐལ་མོ་མཉམ་པར་སྦྱར་བ་ལས་ཁོང་སྟོང་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་ནི་པདྨོ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཡང་སྡིག་པ་སྦྱང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་གཞན་སྨྲས་པ། མཐེའུ་ཆུང་མཐེ་བོ་གཉིས་ཀྱིས་དགྱེད་པ་ཞེས་སོ། ། གོང་མ་ལས་མཐེའུ་ཆུང་དང་མཐེ་བོ་གཉིས་སོ་སོར་བསྐྱེད་དེ་ཕྲལ་ལ་བསྒྲེང་ངོ་། ། སྡིག་སེལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་བ་ལས་ཀྱོ་བ་ཏང་དུ་བཀུག་པ་སྟེ། འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དགུག་གོ། ། དེ་ནས་པདྨོའི་ཁུ་ཚུར་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བྱས་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་པདྨའི་འདབ་མ་འདྲ་བར་བཀུག་ལ་མཐེ་བོང་གཉིས་གཤིབས་ཏེ་རྩེ་མོ་སྲིན་ལག་ལ་སྦྱར་བའི་སྟེང་དུ་གུང་མོ་གཉིས་ཀྱིས་སོ་སོར་མནན། དེ་ཉིད་ལས་ཕྲལ་ནས་གཡོན་པ་པདྨ་འཛིན་པ་འདྲ་བར་བྱས་ལ་གཡས་པས་པདྨོ་དེ་ཁ་འབྱེད་པའི་ཚུལ་དུ་བསྟན་པ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ནས་པདྨོའི་ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཞེས་པ་ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཏེ། སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་ཀྱང་འབྱུང་ངོ་། ། རང་གི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ནི་ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེ་གཉིས་ལས་སུ་ཡང་འདའ་བར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ངག་གི་ཕྱག་རྒྱའམ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་དོན་འདི་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། ཧྲཱིཿ་ཞེས་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྣ་ཚོགས་མཛད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །

Then, regarding the binding of the mudrā of the noble Lord Avalokiteśvara: it is made by joining the palms of the lotus-round mudrā so that they are hollow. This is the mudrā called the "Great Lotus." Furthermore, another mudrā for purifying misdeeds is described as "stretching out the little fingers and the two thumbs." From the previous [mudrā], the little fingers and the two thumbs are each extended and raised apart. In that same mudrā for clearing away misdeeds, the two index fingers are raised and curved like a hook; this summons all the worldly and transcendent deities and so forth. Then, the "lotus fist" arises: having formed the vajra-binding, the two index fingers are curved like lotus petals, the two thumbs are placed side by side with their tips touching the ring fingers, and the two middle fingers press down individually upon them. From that state, separating [the hands], the left is made to resemble holding a lotus, while the right is shown in the manner of opening that lotus; this is the action mudrā. Then, regarding the "lotus speech mudrā": the speech mudrā and the dharma mudrā are synonyms, as the term "dharma mudrā" also occurs in certain contexts. Uttering the words of one's own liberation is the speech mudrā, because one does not transcend those two. The speech mudrās or dharma mudrās that appear below should also be applied in this same sense. "Hrīḥ" signifies "diversity," meaning that one performs the various benefits for sentient beings.

ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་པདྨོ་གྱེས་པས་ཞེས་པ་རང་གི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དོན་ལ་སེམས་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པར་དམིགས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེ་ལ་སུ་ཡང་མི་འདའ་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ་མན་ཆད་ཀྱང་དོན་འདི་བཞིན་སྦྱར་རོ། ། པདྨོ་གྱེས་པས་ཞེས་པདྨོ་ཁ་བྱེ་བ་ནི་འདམ་རྫབ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་མི་གོས་པ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བ་ལ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མས་གོས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་དྲི་མ་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའོ་ཞེས་དེའི་དོན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ནི་ཞེས་པ་དེ་ནི་ནོར་བུའི་ཁུ་ཚུར་བྱས་ལ་དཔྲལ་བ་ནས་ཁུ་ཚུར་གཡས་གཡོན་ནས་དྲངས་ཏེ་ཕྲེང་བ་བཅིང་བ་འདྲ་བར་ལྟག་པར་མདུད་དོ། ། ནོར་བུའི་ཁུ་ཚུར་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ལྟོ་སྦྱར་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་རྩེ་སྤྲད་ནས་བསྡམས་ཏེ་ནོར་བུ་འདྲ་བར་བྱས་པའོ། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཞེས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རིན་པོ་ཆེའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་ཀུན་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བྱས་ལ་མཛུབ་མོ་བཀུག་པ་དང་། མཐེ་བོ་གཤིབས་པ་རྣམས་ངོས་སྤྲད་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་ཐོར་ཏོ་རྩེ་མོར་བྱས་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་དཔྲལ་བར་གཏུག་གོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་སྙིམ་པའི་ཁ་སྙིང་གར་གྱེན་དུ་དྲང་པོར་སྦྱར་བ་ནི་ནོར་བུའི་ཁུ་ཚུར་ཏེ། དེས་ནི་ནོར་བུ་ཐམས་ཅད་གཞན་ལས་དགུག་ཅིང་འཕྲོག་པའོ། །

Regarding the wisdom mudrā: "by the blossoming of the lotus" refers to the wisdom mudrā, which is the mental visualization that establishes the meaning of one's own liberation. From the phrase "the mudrā that none may transcend" onwards, the meaning should be applied in this same way. "By the blossoming of the lotus" means that just as a lotus in full bloom is not stained by the defects of mud and the like, the mind is not stained by the defilements of attachment and so forth toward the ripening and liberation of sentient beings; it is the complete purification of those very defilements—this is the mental engagement with that meaning. Then, regarding "binding the mudrā of Ākāśagarbha": having formed the "jewel fist," one draws the right and left fists from the forehead and ties them at the nape of the neck like a string of beads. The "jewel fist" is formed by joining the two vajra fists back-to-back, touching the tips of the two index fingers together, and binding them so they resemble a jewel. Regarding "the vajra-ratna mudrā": this is the jewel blessed by the vajra, which is the nature of wisdom. It is called a "mudrā" because one does not transcend that very state. Furthermore, having formed the vajra binding, one bends the index fingers and aligns the sides of the thumbs; making the tips of the two index fingers the points, one touches them to the forehead, the site of empowerment. That same mudrā, when the palms are joined at the heart and drawn straight upward, is the "jewel fist," by which all jewels are summoned and seized from others.

ནོར་བུའི་ཁུ་ཚུར་དེ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོ་གཤིབས་པ་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྙམས་ཏེ་རྩེ་སྤྲད་པ་མནན་ལ་མཐེ་བོ་གཉིས་རྒྱབ་ཏུ་བསྙེན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའོ། ། ཏྲཾ་ཞེས་པ་ཏ་ནི་སྦྱིན་པའོ། ། ར་ནི་རིན་པོ་ཆེའོ། ང་ནི་སྟོང་པ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་སྟོང་པར་བསྒོམ་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ཞེས་པ་དེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཐེ་བོ་ནང་དུ་བཅུག་པ་སྟེ་གོང་དུ་སྨོས་པའོ། ། བྷཾ་ཞེས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཚིག་གི་ལམ་དང་བྲལ་བར་སྟོན་པའོ། ། མཛའ་བ་བཅིང་བ་འདི་ནི་ཞེས་པ་སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པས་འཆིང་བའི་མཆོག་སྟེ་སེམས་ཅན་མི་གཏོང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་འདུས་པས་ན་འདིའི་སྐབས་སུ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་པ་མདུན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཕྱག་རྒྱའོ་ཞེས་པ་དག་གོ། ། དབུས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱར་བཞུགས་པ་དེའི་མདུན་དུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ནི་རི་མོར་བྲིས་ལ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་བྱུང་བའོ། ། གཡས་སུ་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་རི་མོར་བྲིས་ལ་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ལག་པས་བཅིངས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་གོང་དུ་སྨོས་པའོ། །

From that very jewel-fist, the thumbs are aligned to become a vajra; the two index fingers are brought together and their tips pressed down, while the two thumbs are drawn back behind—this is the vajra-jewel mudrā. Regarding the syllable traṃ: ta is giving, ra is the jewel, and ṃ is emptiness; this is the dharma-mudrā. Meditating on all phenomena as empty, like space, is the wisdom-mudrā. Then, regarding the binding of the vajra-fist mudrā, its samaya-mudrā is as previously mentioned: the thumbs are inserted within the vajra-binding. The syllable bhaṃ indicates that all phenomena are beyond the path of words. This "binding of affection" is the supreme binding through love for sentient beings; the meaning is that one does not abandon sentient beings. Because all the maṇḍalas of the body, speech, and mind of the Blessed One are gathered within the maṇḍala of the vajra-fist, the maṇḍala of the four mudrās is taught in this context. In front is the mudrā of the Great Vajra. In the center, Vairocana sits in the mudrā of supreme enlightenment; in front of him, a five-pronged vajra is drawn, and the hand mudrā for its blessing is the five-pronged vajra arising from the vajra-binding. To the right, a vajra-jewel is drawn, and the hand mudrā for it is the vajra-jewel as previously mentioned.

རྒྱབ་ཏུ་པདྨོའི་ཕྱག་རྒྱ་རི་མོར་བྲིས་ཏེ་བཞག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཐིལ་ཕྱེ་སྟེ་སྙིང་གར་བཀན་ལ་མཐེ་བོ་གཉིས་དང་མཛུབ་མོ་གཉིས་རྩེ་སྤྲད་དེ་པདྨོའི་འདབ་མ་འདྲ་བར་དགུག། རྡོ་རྗེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་པདྨོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་པདྨོའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྣ་ཚོགས་མཛད་པའི་རྟགས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གཡོན་དུ་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་གྱི་རི་མོར་བྲིས་ལ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་བསྟན་པ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པའི་མཐེ་བོ་དང་། ། ཞེས་པ་དག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཐིལ་ཕྱེ་སྟེ་བརྐྱང་ལ་མཐེ་བོ་དང་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ཀྱང་སོ་སོར་རྩེ་མོ་སྤྲད་དེ་བརྐྱང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་དོ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱོགས་བཞི་ཐམས་ཅད་དུ་རྩེ་མོར་གྱུར་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་ལ་བྱའོ། ། རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་དང་། པདྨོའི་རིགས་དང་། ལས་ཀྱི་རིགས་བཞིའི་ཕྱོགས་བཞིར་རིམ་བཞིན་དུ་སོ་སོའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པར་བལྟའོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བྲི་ཞེས་པ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱོགས་བཞིར་ཕྱག་རྒྱར་མཚན་མ་དགོད་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་དབུས་ན་བཞུགས་པའི་གཙོ་བོ་དངོས་སུ་མ་སྨོས་མོད་ཀྱི། མདུན་དང་གཡས་གཡོན་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པས་ན་དོན་གྱིས་དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོ་བཞུགས་པར་གོ་བར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་དབུས་ན་མི་བཞུགས་ན་སུའི་མདུན་དང་གཡས་གཡོན་ཞེས་བརྟག།

Behind, one should draw and place the mudrā of the lotus and consecrate it. As for the hand mudrā: from the vajra-binding, open the palms and turn them upward at the heart; join the tips of the two thumbs and two index fingers, and bend them like the petals of a lotus. This is called the "variegated lotus mudrā consecrated by the vajra," which signifies the performance of various activities for the benefit of sentient beings. To the left, one should draw the design of the crossed vajra and demonstrate the hand mudrā for its consecration. Regarding the words "the thumbs of the vajra-binding," and so forth: from the vajra-binding, open the palms and extend them; join the tips of the two thumbs and the two little fingers respectively and extend them. "All vajras" refers to the crossed vajra, because its tips point in all four directions. The samaya mudrās of all the families should be understood as the respective samaya mudrās of the four families—the vajra family, the jewel family, the lotus family, and the activity family—placed in the four directions in order. Regarding the instruction to "draw in the mudrā maṇḍala," this means arranging the symbolic marks of the four mudrās in the four directions of the four-mudrā maṇḍala. Although the principal deity residing in the center of this maṇḍala is not explicitly mentioned, since the front, right, and left are specified, one should understand by implication that the central principal deity is present; for if he were not in the center, of whom would "front" and "right and left" be predicated?

དབུས་ན་ཡང་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་པོ་ཆེན་པོ་བས་ན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཉིད་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། ། དེ་བས་འཇམ་དཔལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ནི་ཞེས་པ་དེ་ནི་ལག་པ་གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ལས་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་བའི་ཚིགས་དང་པོ་བཀུག་ལ་རལ་གྲིའི་ཐབས་སུ་འཛིན་པ་དང་། གཡོན་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གླེགས་བམ་འཛིན་པའོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཞེས་པ་གཡོན་པ་གླེགས་བམ་འཛིན་པ་འདྲ་བའི་མཐེའུ་ཆུང་གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་རལ་གྲི་འཛིན་པའི་ཐབས་སུ་གཟུང་ངོ་། ། ཨ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ཨ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པའི་དོན་དུ་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡི་གེ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཟག་པ་བཅས་པ་དང་ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྲ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་དེ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ཏེ། ། ཞེས་པ་དག་གོ། ། ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ལ་མཐེའུ་ཆུང་དང་མཛུབ་མོ་གཉིས་སོ་སོར་སྦྲེལ་ལ་བཀན་ཏེ་སྙིང་གར་གཞག་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་སྟེ་འདི་བཅིངས་པས་ན་རྣལ་འབྱོར་པའི་སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་འགྱུར་བས་ན་སྒྲུབ་པ་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། འདི་མཐོང་བས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་སྔགས་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་འདིའི་ནང་དུ་འདུས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ན་ཕྱག་རྒྱ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པར་འགྱུར་རོ། །

In the center, because he is the great lord of the tantra, it is evident that he is Vairocana himself. Therefore, regarding the statement "binding the mudrā of Mañjuśrī," this refers to the right hand forming a vajra-fist with the first joint of the index finger bent and held in the manner of a sword, while the left hand holds a volume of the Prajñāpāramitā. Then, regarding the "samaya mudrā," the left hand, which resembles the holding of a volume, should be grasped by the right vajra-fist in the manner of holding a sword. Regarding "A is the dharma mudrā," the syllable A is for the sake of the meaning that all phenomena (dharma) are unborn because they are empty. The statement "all phenomena are without letters" means that all phenomena, whether contaminated or uncontaminated, are not connected to sound because they are inexpressible. The mudrā for turning the wheel of dharma immediately upon generating the mind of awakening is shown by the words: "Having bound the two vajra-fists." Having bound the fists, the little fingers and index fingers are joined individually and turned upward, then placed at the heart; this is called the "mudrā of turning the wheel of dharma." By binding this, all maṇḍalas belonging to the caryātantra of the yogi are perfected, and thus one is called a "practitioner" (sādhaka). By seeing this, one will see all maṇḍalas; because all the samayas and mantras of the families are blessed as being subsumed within this mudrā, by merely seeing the mudrā, one enters the maṇḍala.

ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བའི་ཚེ་སྔགས་བརྗོད་པའི་ཐབས་གསུངས་པ། དེ་བཞིན་དབུས་སུ་ཁ་གཞག་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ཇི་ལྟར་གོང་དུ་སྨོས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཁ་གཞག་སྟེ་བཟླས་སོ། ། ཧཱུཾ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ་ཞེས་པ་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ནི་ཞེས་པ་ནོར་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལས་མཐེའུ་ཆུང་དང་སྲིན་ལག་རྣམས་བརྐྱང་སྟེ་ཕྱར་བའོ། ། འཕགས་པ་བྱམས་པ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ནི་ཞེས་པ་གོ་ཆའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ལས་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་བ་ལྟེ་བ་དང་སྙིང་ག་ལ་སོགས་པར་མདུད་པ་གོང་དུ་སྨོས་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་རྒྱུད་འདིའི་མགོ་མཇུག་ཏུ་རྟོག་པ་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལ་སྔགས་མ་སྨོས་པ་རྣམས་ནི་སོ་སོ་རང་གི་སྙིང་པོའམ་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པའི་སྔགས་དང་སྦྱར་རོ། ། སྔགས་སྨོས་པ་རྣམས་ནི་སྔགས་དེ་དང་སྦྱར་ཏེ་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་ལས་ཐམས་ཅད་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལ་ལུས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ལངས་པའམ་འདུག་པའམ་ཞེས་པ་དག་གོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པ་ལས་སྦྱར་བ་ནི་ལུས་ལངས་པའམ་འདུག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་དེ་དག་ནི་སྤྱིར་བཤད་པའོ། ། ལུས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཁྱད་པར་དུ་གསུངས་པ་ལངས་ལ་གཡོན་པས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། །

The method for reciting the mantra while binding the mudrā is taught: "Likewise, place the mouth in the center," and so forth. Just as previously mentioned, one should bind the mudrā and recite while placing the mouth between the two fists. "Hūṃ is the Dharma-mudrā" means it is the gateway to all activities. Then, regarding the binding of the Gaganagañja-mudrā: from the jewel-mudrā mentioned above, one extends and raises the little fingers and ring fingers. Regarding the binding of the mudrā of the noble Bodhisattva Mahāsattva Maitreya: the armor-mudrā is as previously described, tying the knots at the navel, heart, and so forth, by raising the index fingers from the vajra-fists. Then, the general mudrā for all ritual manuals (kalpa) arises; this refers to the mudrās of body, speech, and so forth that appear throughout the beginning and end of this tantra. Among these, those for which the mantra is not explicitly mentioned should be combined with their respective essence mantras (hṛdaya) or the mantra that performs all activities. Those for which the mantra is mentioned should be combined with that specific mantra and applied to all activities of all families. Regarding the demonstration of the body mudrās, it says: "Whether standing or sitting," and so forth. For one endowed with the yoga of Vajrapāṇi, all bodily postures—whether standing or sitting—become mudrās themselves; this is the general explanation. The specific body mudrās taught are: "Standing, one should clench the left hand into a vajra-fist," and so forth.

གཡོན་པ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ཏེ་བརྐྱང་ལ་ལག་པ་གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བྱས་པའི་མཛུབ་མོ་ཀྱོ་བ་ཏང་དུ་བཀུག་པས་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱི་དྲུང་ནས་གཞུ་འདྲེན་པའི་ཐབས་སུ་དྲངས་ཏེ། འདིས་ནི་འཕགས་པ་དང་མ་འཕགས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དགུག་གོ། ། དཔུང་པ་གཉིས་ཀྱིས་རང་གི་སྙིང་གར་འཁྱུད་པ་ནི་གོ་ཆ་སྟེ་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་པའི་དཔུང་པ་གཉིས་ཕན་ཚུན་བསྣོལ་ཏེ་བསྡམས་པ་ནི་གོ་ཆ་སྟེ། རྒོལ་བ་ཀུན་གྱིས་མི་ཕྱེད་མི་ཚུགས་མི་ཤིགས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ནི་ཞེས་པ་ཨ་ནི་དབབ་པའི་སྙིང་པོའོ། ། ཧཾ་ནི་སྲུང་བའོ། ། ཧཱུཾ་ནི་གཏན་འཕོ་བའོ། ། དེ་ནས་ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་འབྱུང་བ་ནི་ཞེས་པ་དེ་ལ་རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བ་ནི་འཕྲལ་ལ་བཅེར་ཞེས་ལྟ་བ་སྟེ། འཕྲལ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་གློ་བུར་དུ་ལྟ་བ་ལ་ཡང་བྱའོ། ། རིག་རིག་པོར་མགྱོགས་པ་ལ་ཡང་བྱའོ། ། འབར་བའི་ལྟ་བ་ནི་གང་ལ་བལྟས་པ། དེ་ནས་བཀུག་སྟེ་འཛུམས་པའོ། ། ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བ་ནི་སྨིན་མཚམས་སུ་ཁྲོ་གཉེར་བསྡུས་ལ་ཁྲོ་བས་བལྟ་བའོ། ། བརྟན་པའི་ལྟ་བ་ནི་གང་ལ་བལྟས་པ་དེ་ལ་ཐ་མལ་པར་མིག་ཚུགས་སུ་བལྟ་བའོ། ། དེ་ནས་ལྟ་བ་དེ་བཞིའི་ལས་བསྟན་པ་དེ་ནས་འདི་དག་གི་ལས་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དེ་ནས་སྙིང་པོ་སྨྲས་པ། བཛྲ་དྲྀཥྚི་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བའི་སྙིང་པོ་ནི། བཛྲ་དྲྀཥྚི་མ་ཊ་ཞེས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བ་མིག་གཡས་ན་ཉི་མའི་ས་བོན་མེ་འབར་བ་གཞག་གོ། ། གཡོན་དུ་ཟླ་བའི་ས་བོན་ཊ་འབར་བའོ། ། འབར་བའི་ལྟ་བའི་སྙིང་པོ་ནི། དྲྀཥྚི་ཨྃ་གུ་ཤ་ཛཿཧཱུཾ་ཞེས་པ་སྟེ།

Clench the left hand into a fist and extend it, while the right hand forms a vajra-fist with the index finger hooked like a hook. By drawing it back from the side of the left fist as if drawing a bow, one summons all sentient beings, both noble and ordinary. Regarding "the two arms embracing at one's heart is the armor": this refers to binding the two arms, which form vajra-fists, by crossing them over and locking them; it means that one is indivisible, unassailable, and indestructible by any opponent. Next, regarding "binding the mudrā of speech": A is the essence for descending; Haṃ is for protection; Hūṃ is for permanent transference. Then, regarding "the emergence of the mudrās of the gaze": therein, the vajra gaze is to stare suddenly; "suddenly" refers to looking at a sound that occurs abruptly, and also to looking with a quick, darting motion. The blazing gaze is to look at whatever is there, then draw it in and close the eyes. The wrathful gaze is to knit the brows at the bridge of the nose and look with anger. The steady gaze is to look fixedly and normally at whatever is being observed. Next, regarding the explanation of the activities of these four gazes: "the activities of these" refers to the following. Then, the essence mantras are spoken: vajradṛṣṭi. Regarding that, the essence of the vajra gaze is vajradṛṣṭi maṭa; one should place the seed-syllable of the sun, Ra, blazing with fire, in the right eye, and the seed-syllable of the moon, Ṭa, blazing, in the left. The essence of the blazing gaze is dṛṣṭi aṃkuśa jaḥ hūṃ.

འབར་བའི་ལྟ་བ་ཀྱོ་བ་ཏང་གིས་དགུག་ཅིང་ཐག་འཛུད་པ་སྟེ། ཛཿནི་འཇུག་པའོ། ། ཧཱུཾ་ནི་མངོན་པར་སྤྱད་པའོ། ། ཁྲོ་བོར་བལྟ་བའི་སྙིང་པོ་ནི། ཀྲོ་ཏ་དྲྀཥྚི་ཕཊ་ཅེས་པ་སྟེ། ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བས་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་པར་སྤྱད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བརྟན་པར་ལྟ་བའི་སྙིང་པོ་ནི། དྲྀ་ཌྷ་ཏིཥྛ་ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་སྲུང་ངོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱ་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་སོ་སོའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ་སྔགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་ཟློས་ཤིང་སོ་བའི་ལས་ལ་སྦྱར་རོ། ། སོ་འཆའ་བ་ནི་སྒྲ་ཀྲིག་ཀྲིག་བྱེད་པའོ། ། མུར་བ་ནི་ཐམས་ཅད་བྱེད་པའོ། ། མཆུའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ། གཡས་ནས་གཅུ་བ་ནི་འགུག་པའོ་ཞེས་པ། གཡས་ནས་གཅུ་བ་ནི་མ་མཆུ་གཡོན་བའི་གྲྭ་སོས་མནན་ཏེ་གཅུ་བའོ། ། མ་མཆུ་སོས་མནན་ཞེས་པ་སོ་གཙིགས་པའོ། ། མཆུ་གཉིས་བསྡམས་པ་ནི་ཞེས་པ་ཁ་དམ་དུ་བཙུམས་པའོ། ། དེ་ལ་གཡས་ནས་གཅུ་ཞིང་འགུགས་པའི་ལས་བྱེད་པའི་ཚེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ། སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་མ་ཡང་རིམ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་རྗེས་སུ་དྲན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་པའི་སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསམ་མོ། ། མིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གསུངས་པ་མིག་གཡས་པ་བསྐྱོད་པས་དབང་དུ་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་དག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགའ་བར་འགྱུར་བའོ། །

One should summon with the blazing gaze of the hook and pierce with the cord; jaḥ is the entry, and hūṃ is the actual application. The essence mantra for the wrathful gaze is krodhadṛṣṭi phaṭ, which means to apply the wrathful gaze to all. The essence mantra for the steadfast gaze is dṛḍhastiṣṭha haṃ, which means to protect all that has been taught. Regarding the phrase "the individual mudrās arise," this means that having performed the yoga of the respective deity, one should mentally recite the essence mantra and apply it to the various activities. "Biting the teeth" means making a krik-krik sound. "Chewing" means performing all [the activities]. The explanation of the lip mudrā: "Twisting from the right is summoning" means that twisting from the right is to press the corner of the lower lip with the teeth and twist it. "Pressing the lower lip with the teeth" means baring the teeth. "Clamping the two lips" means closing the mouth tightly. In that regard, when performing the activity of summoning by twisting from the right, it is taught that one should practice the yoga of the Buddha, as in the phrase "recalling the Buddha." The remaining [mudrās] should likewise be applied in their proper order. "Recalling the Vajra" means that having performed the yoga of whichever deity is appropriate, one should visualize a five-pronged vajra upon a moon maṇḍala at the heart. Regarding the explanation of the eye mudrā, "by moving the right eye, one brings [beings] under control," and so forth. "Vajra passion" means that all will come to delight in oneself.

རྡོ་རྗེ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་མིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྔར་སྨོས་ཟིན་པས་འདི་དང་ཉིས་རིམ་དུ་འགྱུར་བར་དགོས་པ་འབྱུང་བ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མིག་གི་འབྲས་བུ་ཡུལ་ལ་དམིགས་པ་གཙོ་བོར་བྱས་པའོ། ། འདི་ནི་འབྲས་བུ་བཞི་དང་བཅས་པར་བསྒུལ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། ཡུལ་ལ་དམིགས་པ་གཙོ་བོར་མི་བརྩིའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་བཟླས་ཏེ་གྱེན་དུ་བལྟས་ན་ཞེས་པ་ལྷ་གང་ལ་བརྟེན་པ་དེའི་སྙིང་པོ་བཟླས་ལ་ནམ་མཁའ་ལ་བལྟས་ན་དེར་འགྲོ་བར་འགྲུབ་བོ། ། ས་ལ་བལྟས་ཏེ་བཟླས་ན་སའི་བདག་པོར་འགྱུར་རོ། ། གཡས་སྐོར་བས་ནི་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་མཆོད་པར་བསམས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཡས་ལོགས་ནས་བསྐོར་ཏེ་བལྟས་ན་མཆོད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་གཡོན་སྐོར་ན་མཆོད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྟོང་བཟླས་ན་འགྲུབ་པོ་ཞེས་པ་གོང་དུ་ཕྱག་རྒྱའི་ལས་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་གོང་གི་སྦྱོར་བ་དེ་སྔར་བསྙེན་པ་སྟོང་བྱས་ནས་ལས་ཀྱང་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་མན་ཆད་ས་འོག་ཡན་ཆད་ཀྱི་སྤྱིའི་ཕྱག་རྒྱ་སྨོས་པ་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་ཞེས་པ་དག་གོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སོ་སོར་བཅངས་པ་ལས་འབྱུང་སྟེ། ཁུ་ཚུར་སོ་སོར་བཅངས་པ་དེ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་པའི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ཡིན་པར་བསྟེན་པ་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ལག་པ་གཉིས་ཁུ་ཚུར་སོ་སོར་བཅངས་ལ་མཐེ་བོང་སྨད་དེ་ནང་དུ་བཅུག་ནས་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྲིན་ལག་དང་།

Since the eye mudrās, such as the vajra-gaze and so forth, have already been explained previously, there is a need for them to be presented here in a double sequence. In the vajra-gaze and the others, the primary focus is the pupils of the eyes directed toward the object. This [present mudrā], however, is merely a movement together with the four fruits; it does not primarily consider the focusing on an object. Regarding the instruction, "If one recites the essence of all and looks upward," one should recite the essence of whichever deity one relies upon, and if one looks into the sky, one will succeed in going there. If one recites while looking at the earth, one will become a lord of the earth. Regarding "by circling to the right," one should visualize making an offering to the Tathāgata; if one looks while circling from the right side of the Tathāgata, it becomes an offering. Likewise, if one circles to the left for Vajrapāṇi, it becomes an offering. Regarding "if one recites the essence of all a thousand times, it is accomplished," this means that for all the activities of the mudrās explained above, one should first perform a thousand-fold approach (sevā) of the aforementioned application and then perform the activity. Next, regarding the general mudrās mentioned for those from the great gods down to the vidyārājas and up to the subterranean realms, these are the mudrās born from the worldly vajra-fist. The mudrās of all those worldly deities arise from the individual clenching of the vajra-fist; that very individual clenching of the fist is taught as the "worldly vajra-binding," as in the phrase "the vajra-binding is..." [and so forth]. One clenches both hands into individual fists, lowers the thumbs and tucks them inside, and with the two clenched fists, [one holds] the ring fingers and...

མཐེའུ་ཆུང་གི་བར་ཕན་ཚུན་མནན་པ་སྟེ། གཡོན་པའི་མཐེའུ་ཆུང་དང་སྲིན་ལག་གི་མཚམས་སུ་གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱི་སྲིན་ལག་གི་རྒྱབ་ཀྱིས་མནན། གཡས་པའི་མཚམས་སུ་ཡང་གཡོན་པའི་མཐེའུ་ཆུང་གི་རྒྱབ་ཀྱིས་མནན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱའི་སྙིང་པོ་འདི་འབུམ་བཟླས་ཏེ་སྒྲུབ་པོ་ཞེས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་བཅིངས་ལ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཟླས་པའི་ཆོ་ག་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྔར་བྱས་ནས་སྙིང་པོ་འདི་འབུམ་བཟླས་ན་ཕྱག་རྒྱ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་ཙམ་གྱིས་སུའང་འདའ་བར་མི་བྱེད་དོ། ། དེ་ནས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་པ་དག་གོ། ། ཁུ་ཚུར་ཕྱེ་ལ་གཡས་པས་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་འཛིན་པ་སྟེ། ལྷ་ཆེན་པོ་ཡི་ནི་གསལ་ཕུར་གསུམ་པའོ། ། ཚངས་པའི་ནི་གུནྡྷེ་དང་བགྲང་ཕྲེང་ངོ་། ། གཏོགས་འདོད་ཀྱི་ནི་འཁོར་ལོའོ། ། ས་ནད་གཞོན་ནུའི་ནི་དྲིལ་བུའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན་པར་བརྟག་གོ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་མན་ཆད་ས་འོག་ཡན་ཆད་སྤྱིའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ། མ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ནི་ཞེས་པ་དག་གོ། ། གོང་མ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ལ་གཡོན་པ་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་བའོ། ། མ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་དང་ལྡན་པས་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དུར་ཁྲོད་དམ་ཚོགས་ཀྱི་ནང་འཇུག་པ་ན་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ཚོགས་ཀྱི་ནང་དུ་འཇུག་པ་ནི་འདྲེའི་ཚོང་འདུས་སུ་འདུག་པ་སྟེ། དུར་ཁྲོད་དམ་འདྲེའི་ཚོང་འདུས་སུ་མ་རྣམས་གང་ཡང་རུང་བའི་སྙིང་པོ་ཅིག་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བཟླས་སོ། །

Press the little fingers against each other; press the back of the right fist’s ring finger against the space between the left little finger and ring finger, and likewise press the back of the left little finger against the space of the right. Recite this essence of the mudrā one hundred thousand times to accomplish it. This means that once the practitioner has bound this mundane mudrā and performed the ritual of offering and so forth as previously described, if they recite this essence one hundred thousand times, the mudrā will be accomplished; by merely binding the mudrā, no one can transgress it. Next, the mudrās of the individual mundane deities are shown: "Having formed two vajra fists," and so forth. Opening the fists, the right hand holds whichever mudrā is appropriate for the deity: for Mahādeva, it is the three-pronged śūla; for Brahmā, the guṇḍī drum and the rosary; for Viṣṇu, the wheel; and for Kumāra, the bell. In the same way, the remaining deities should be understood as holding their respective mudrās. The general mudrā for all those from the Knowledge Kings (vidyārāja) down to the subterranean spirits is shown: "The binding of the mudrās of all the Mothers," and so forth. As before, form the vajra fists and extend the left index finger. Regarding the ritual for accomplishment using that mudrā of the Mothers, it says: "When entering a charnel ground or the midst of a gaṇacakra," and so forth. Entering the midst of the gaṇa means staying in a marketplace of spirits; in a charnel ground or a marketplace of spirits, one should recite the essence of whichever Mother is appropriate according to the ritual.

བྱད་ཐམས་ཅད་སྡོམ་པ་དང་ཞེས་པ་སརྦ་བུདྡྷ། ས་མ་ཡོ་གི་རྒྱུད་ལས་བྱད་སྡོམ་པའི་ལས་མང་པོ་འབྱུང་བ་དང་། རྟོག་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་འབྱུང་བ་ཀུན་འགྲུབ་བོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ། ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་ཙམ་གྱིས་ལས་གང་ལ་སྦྱར་བ་འགྲུབ་བོ། ། དེ་ནས་ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་སྒྲུབ་པའི་སྙིང་པོ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་(བ་ལ་,བ་) ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་འདོད་ན་ནི་སྙིང་པོ་འདིས་བྱའོ། ། དེ་ནས་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པའི་རབ་ཏུ་བྱ་བ་བཤད་དོ་ཞེས་པ་སྔགས་ཀྱི་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་མི་བསྟན་པས་གསང་བའོ། ། གསང་བ་དེ་ཉིད་ཀུན་གྱིས་མཉན་ཞིང་མི་འདའ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་སྒྲུབ་པའི་ལེའུ་འམ་རིམ་པ་བསྟན་པ་ནི་རབ་ཏུ་བྱ་བ་བཤད་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ཏེ་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་སརྦ་བིད་ཀྱི་རྟོག་པ་གོང་དུ་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་རྒྱ་སྐྱོང་མ་འདི་ཞེས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སྐུའི་གསང་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་རྣམས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱའོ་ཞེས་སྒྲའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ལས། བུད་མེད་ཀྱི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པས་ཕྱག་རྒྱ་བཙུན་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། སྐྱོང་མ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྐྱེད་ཅིང་བསྐྱངས་ཏེ་འབྱོར་པར་བྱས་པས་སྐྱོང་མ་ནི་བཙུན་མོའི་མིང་ངོ་། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་གྲུབ་པ་རྟག་ཏུ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་ལ་སྩལ་བར་གསོལ་བ་ཅི་དགོས་ཤེ་ན། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། །

Regarding the phrase "binding all fetters," from the Sarvabuddhasamayoga Tantra, many activities for binding fetters arise, and all other conceptualizations, such as the activities of pacifying, enriching, and so forth, are accomplished. "All mudrās will be accomplished" means that by merely forming the mudrā, whatever activity is applied will be achieved. Then, regarding the statement "this is the heart mantra for accomplishing the Wrathful Fist," if one wishes to accomplish the so-called "Wrathful Fist," the lord of all, one should do so with this heart mantra. Then, "the detailed explanation for accomplishing all secret mudrās" is taught; it is "secret" because it is not to be shown to those who are not suitable vessels for mantra. It is a "mudrā" because that very secret is heard and not transgressed by all. The "detailed explanation" refers to the teaching of the chapter or sequence for accomplishing that. Regarding "having drawn the maṇḍala," one should draw the maṇḍala of the Tathāgata according to the previously mentioned Sarvavid conceptualization and speak as follows: "O Blessed One, this mudrā-protectress." Here, "mudrā" refers to the four mudrās, such as the secret of the body and so forth. Regarding the definition of the term "mudrā" as explained in the characteristics of sound, because she belongs to the female element, "mudrā" has the meaning of "consort" (mahiṣī). She is a "protectress" (pālinī) because she was generated, nurtured, and brought to prosperity by the Blessed One; thus, "protectress" is a name for the consort. If one asks, "Why is it necessary to pray, 'Please grant me the accomplishment of such a mudrā at all times'?" it is for the sake of the benefit of all sentient beings.

ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་ཡོན་ཏན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། གྲུབ་མཆོག་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། རིག་འཛིན་ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་རྒྱ་འདིས་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་གསང་བ་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གོང་དུ་སྨོས་པ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་དེར་ཞུགས་ནས་བསྐུལ་བའི་སྔགས་འདི་རྣམས་བརྗོད་ཅིག། སུ་ར་ཏེ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧོ་ཞེས་པ་ནི་ལྷའི་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་དགྱེས་པའི་དམ་ཚིག་ཁྱོད། ། ཅེས་བརྗོད་དོ། ། བཛྲ་ས་ཏྭ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་པོ་པ་བདག་གིས་གྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བསྐུལ་བའོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གསང་བ་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྒྲུབ་པ་ནི་ཞེས་པ་དག་གོ། ། དེའི་སྔགས་བོ་དྷི་སཏྭ་མ་ཧཱ་མ་ནཾ་ཞེས་པ་ནི་ལྷའི་རང་བཞིན་སྨོས་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེ་བ་རྣམས། ། ཞེས་པ་སྨོས་པའོ། ། ལྷག་མས་ནི། རྟག་ཏུ་གྲུབ་པ་བདག་སྩོལ་ཅིག། ཅེས་བརྗོད་པའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་རྣམས་ཕྱག་རྒྱ་གསང་བ་བརྗོད་པ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དེའི་སྔགས་ནི། ཀྲོ་དྷ་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་དག་སྟེ་ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། འདི་སྐད་བརྗོད་པའི་ཚེ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ་བརྗོད་ཅིག་ཅེས་པ་སྟེ།

Thus it was said. If one asks what the qualities of the mudrā are, it is said: "It thoroughly accomplishes the supreme siddhi." Through this mudrā, one thoroughly accomplishes the vidyādharas who travel through the sky and so forth. Then, the secret accomplishment of Vajrapāṇi is taught: "Having entered the maṇḍala of Vajrapāṇi," and so on. Having drawn the maṇḍala of Vajrapāṇi as previously described according to the ritual, and having entered it, one should recite these mantras of exhortation. "Surate samayas tvam ho" expresses the nature of the deity; it says, "O you who are the samaya of supreme joy." "Vajrasattva" and so forth are the exhortation: "May I be accomplished as the primordial Vajrasattva." Then, the secret accomplishment of the mudrās of the other bodhisattvas is taught: "Then, the secret mudrā accomplishment of the other bodhisattvas," and so on. Its mantra, "bodhisattva mahāmanām," expresses the nature of the deity; it says, "O great bodhisattvas." The remainder says, "Always grant me accomplishment." Then, the secret mudrās of the worldly deities, such as Mahādeva and others, are taught: "Then, of the outer vajra family," and so on. Its mantra is "krodhatu," which means "the agent of all wrathful ones." When reciting this, one should do so while performing the yoga of Vajrapāṇi.

ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཐམས་ཅད་གདུལ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དེ་དག་ལ་ལྷག་པར་འཇོམས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གསང་བ་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། མ་རྣམས་ཀྱི་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་དག་གོ། ། དེ་ཡང་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གོང་དུ་སྨོས་པའི་ནང་དུ་ཞུགས་ལ་བྷྱོ་བྷྱོ་ཞེས་བྱ་བ་སྔགས་བརྗོད་ཅིག། དེ་ནི་རང་བཞིན་བསྟན་པ་སྟེ་མང་པོའི་ཚིག་ཏུ་སྟོན་པའོ། ། གོང་དུ་དྲིས་པ་ལ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གསང་བས་སྒྲུབ་པའི་འོག་ཏུ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་བཤད་མོད་ཀྱི། ལན་བཏབ་པ་ལ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་རྣམས་གསང་བ་སྒྲུབ་པའི་གོང་དུ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱའི་དེ་ཁོ་ན་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སོ་སོའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་མཚན་མའོ། ། དེ་ཁོ་ན་མི་སླུ་བ་སྟེ་ཡང་དག་པ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱའི་རང་བཞིན་མི་སླུ་བ། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་ལས་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་འབྱུང་ངོ་ཞེས་པ་སེམས་ལས་ལོགས་ཤིག་ན་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་མི་དམིགས་ཏེ་ཁམས་གསུམ་སེམས་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་དག་པར་ན་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་བཞི་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་གནས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་གོང་དུ་སྨོས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་རྣམས་སོ། ། སྙིང་ལ་གནས་པ་ནི་སེམས་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །

Vajrapāṇi, in order to subdue all beings, overcomes them. He spoke of the secret accomplishment of the worldly goddesses, which are known as the secret mudrās of the mothers. Furthermore, having entered the maṇḍala previously mentioned, one should recite the mantra bhyo bhyo. This indicates the nature [of the mudrās] by means of the plural form. Regarding the previous question, although the binding of the mudrās was explained after the secret accomplishment of the mudrās, in the response, the binding of the mudrās is explained prior to the secret accomplishment. Then, "the suchness of the mudrās arises" means that a mudrā is the sign of individual liberation. Suchness is non-deceptive and authentic; the meaning is that the nature of the mudrā is non-deceptive. As for "the buddhas and the dharma arise from the mind," this is because the buddhas and the dharma are not perceived apart from the mind, for the three realms are nothing but mind alone. In reality, it is said that even the four mudrās abide in the wisdom of the tathāgatas; this is what is meant by "in suchness." "Of those" refers to the mudrās of the tathāgatas mentioned above. These are the five mudrās of all the tathāgatas. "Abiding in the heart" means abiding in the mind.

སྐྱོང་མ་ནི་བཙུན་མོའི་རྣམ་གྲངས་ཏེ་ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་བཙུན་མོས་ཀྱང་ནི་གསོ་སྟེ་སྙིང་ལ་འབབ་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་སྐྱོང་མ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་བཞི་འདི་རྣམས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྐྱེད་ཅིང་བསྐྱངས་པའི་བཙུན་མོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་གནས་པའོ། ། བདག་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མོས་པས་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་དེ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཡང་བདག་གིས་སྐྱོང་མའོ་ཞེས་བསྒོམས་ལ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་སྒྲུབ་པོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཁོ་ན་བསྟན་པ། རབ་དགའ་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་མཆོག། ཅེས་པ་དག་གོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་བསྟན་པ་ནི་རབ་དགའ་ཞེས་བྱ་བ་དག་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རབ་ཏུ་དགའ་ཞེས་པའི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན་གྱི་ནང་ན་མཆོག་གོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་བརྟགས། ། ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ལས་གྲུབ་པ་བརྟན་པ་མྱུར་དུ་སྩོལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དག་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འདོད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་རབ་ཏུ་བརྟགས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་རྟག་པ་འདོད་པ་སྟེ། ། ཞེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འདོད་པ་དེ་ནི་རྟག་པ་སྟེ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། ཞེས་པ་འདོད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལས་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་སྐུ། ། ཞེས་པ་འདོད་པའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་འབྱུང་ངོ་། །

Pālinī is a synonym for a queen. Just as a worldly queen is called pālinī because she nurtures, gladdens the heart, and is pleasing, so too these four mudrās are queens who dwell in the nature of wisdom, nurtured and protected by the Blessed One. Thinking, "I too am a Tathāgata," one should generate the pride of identifying with Buddhahood itself and meditate, "I am the protector of this mudrā," thereby accomplishing the four mudrās. Regarding the teaching on the mudrā of Vajrapāṇi: "The supreme joy of all sentient beings," and so forth. The teaching on the nature of Vajrapāṇi is expressed by the term "supreme joy" (pramuditā); it is the nature of the bodhicitta of supreme joy, the most excellent among all bodhisattvas. In that regard, "the mudrās are thoroughly examined" means that the four mudrās, which are established from the nature of Vajrapāṇi and bestow stability and swift results, are thoroughly examined by Vajrasattva through the nature of desire. "The Blessed One is the eternal desire" means that the Blessed One Vajrasattva, who is desire, is eternal because he is uninterrupted at all times. "That itself is the Tathāgata" means that the very nature of desire is the Tathāgatas, such as Vairocana and the others. "From that, the bodies of all [beings]" means that from that Vajrasattva, whose nature is desire, the bodies of all other bodhisattvas arise.

བདག་ཀྱང་དེ་ལས་བྱུང་བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་བཞི་གྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དེ་ཁོ་ན་ནི་ཞེས་པ་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནས་ས་འོག་པའི་ལྷའི་བར་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་དེ་དག་གི་དེ་ཁོ་ནའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ལྷ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱས་ཞེས་པ་ནི་དེས་ལྷ་ཐམས་ཅད་འདུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེར་བྱས་ཞེས་པ་དེ་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་རིགས་སུ་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་གསལ་ཕུར་གསུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཀུན་ཀྱང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་མ་རྣམས་ཕྱག་རྒྱའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ཞེས་པ་སེམས་ཅན་མང་པོ་ལ་གནོད་པ་དང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་འཚེ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་རུངས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མ་རྣམས་ཀྱིས་བཟའ་བར་བྱའོ་ཞེས་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྐོས་པ་སྟེ་གང་གིས་བསྐོས་པ་དེ་ནི་ཕྱག་རྒྱས་བཏབ་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་དེ་ནས་མ་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བས་ཞེས་པ་དེ་ཁོ་ནའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་གང་སྒྲུབ་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཐོག་མར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་སྒོམ་པ་མངོན་དུ་བྱས་ནས་ཕྱིས་གཞན་བྱའོ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ནས་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བཤད་དོ་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོའི་རྟོག་པ་གོང་དུ་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་དབང་བསྐུར་བ་དང་།

The meaning is: "Since I too have arisen from that, may the four seals be accomplished." Then, regarding "the suchness of the external vajra-family seals," this refers to the suchness of those worldly deities, from the great gods down to the deities of the subterranean realms. "Vajrapāṇi brought all the gods under his control" means that he subdued all the gods. "He made them into vajras" means that he conferred the empowerment of the vajra family upon them all. "Their seals are also the vajra seal itself" means that all their respective seals, such as the three-pronged kīla and so forth, are blessed by the wisdom of Vajrapāṇi. Then, regarding "the suchness of the mātṛs," this means that all the wicked beings who harm many sentient beings and injure the Three Jewels and so forth are to be consumed by the mātṛs; thus, all the great gods and others have appointed them. Since whoever is appointed is sealed [by that authority], one should therefore accomplish the mātṛs. Regarding "the suchness of the Tathāgata through application," this means that at the time of accomplishing the seal of suchness, whatever one is accomplishing, one must first manifest the meditation on the suchness of the Tathāgata and only then perform the others; such is the intended meaning. Then, regarding "the explanation of the activities such as the blessing of all the rituals," this refers to the blessing, empowerment, and so forth of all the individual rituals of Vajrapāṇi and the others as explained above.

ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། མཆོད་པ་རྣམས་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཉིན་རེ་ཇི་ལྟ་བུའི་དུས་མངོན་དུ་ཞེས་པ་ཉིན་གཅིག་ཅིང་བཟླས་པའི་དུས་སྔ་དྲོ་དང་། གུང་དང་དགོངས་གསུམ་མམ། ཡང་ན་དུས་གཅིག་ཏུ་ཟློས་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཇི་ལྟ་བུའི་དུས་སུ་ཟློས་པ་དེའི་སྔོན་དུ་དང་པོར་རིགས་བཞིའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྙིང་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པོ་ཞེས་བསྟན་པ་སྟེ་དེ་ལ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་བཞི་སོ་སོའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱས་རང་རང་གི་གནས་སུ་བཞག་སྟེ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་གུང་མོ་སྦྱར་ཏེ་བསྒྲེང་ལ་མཐེ་བོ་དང་མཐེའུ་ཆུང་སོ་སོར་བསྐྱེད་དེ་བསྒྲེང་བ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་གོང་དུ་སྨོས་པ་དེ་ཉིད་བཞག་གོ། ། སྨིན་མཚམས་སུ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཛུབ་མོ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུར་བྱས་པ་བཞག་གོ། ། ལྐོག་མར་ནི་པདྨོའི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཛུབ་མོ་པདྨར་བྱས་པ་བཞག་གོ། ། སྤྱི་གཙུག་ཏུ་ནི་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཐིལ་བསྐྱེད་དེ་མཐེའུ་ཆུང་མཐེ་བོ་སོ་སོར་ཕྱག་རྒྱ་བཞག་གོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་གི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པ་གཞན་པས་འཕགས་པའི་ཕྱིར་ཆེས་མཆོག་གོ། ། དེའི་རྟགས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་རིགས་སོ་སོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ། ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བས་བསྟན། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །

This is the meaning of the statement: "The meditative absorptions and the offerings are explained." Regarding the phrase "at what time each day is it manifested," this refers to the times of recitation during a single day—namely, the three periods of morning, midday, and evening—or it may also be recited at a single time. Before reciting at whatever time it may be, it is taught that one must first perform the consecration by means of the mudrās and heart-mantras of the four families. Regarding the line, "By the mudrā of the supreme vajra," this means that one should place the respective samaya-mudrās of the four families in their own locations. At the heart, one places the samaya-mudrā of the Vajra family: from the vajra-binding gesture, the middle fingers are joined and raised, while the thumbs and little fingers are extended and raised individually; this is the aforementioned five-pronged vajra mudrā. At the brow, one places the samaya-mudrā of the Ratna family: from the vajra-binding gesture, the index fingers are formed into vajra-jewels. At the throat, one places the mudrā of the Padma family: from the vajra-binding gesture, the index fingers are formed into lotuses. At the crown of the head, one places the mudrā of the Karma family: from the vajra-binding gesture, the palms are extended and the little fingers and thumbs are placed individually as the mudrā. In this context, "great vajra" refers to the wisdom of one's own liberation, which is supreme because it transcends other mundane forms of cognition. Its sign is the mudrā, the symbol of the wisdom of each respective family. The meaning is that this is demonstrated by binding the mudrās with the hands.

རང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསམ་པར་བྱ་ཞེས་པ་སྔགས་པ་སངས་རྒྱས་ལྔས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསམ་པའོ། ། བཛྲ་སཏྭ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། ། བཛྲ་རཏྣ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱིའོ། ། བཛྲ་དྷརྨ་ནི་པདྨའི་རིགས་ཀྱིའོ། ། བཛྲ་ཀརྨཱ་ནི་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱིའོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ་དེ་ལ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་དབང་བསྐུར་བའི་སྙིང་པོའོ་ཞེས་པ་དག་གོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་ལས་ཀྱི་སྒོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཆོ་ག་གསུངས་པ་དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པ་ནི་ཞེས་པ་དག་གོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ལ་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ་རང་གི་སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསྒོམ་མོ། ། དེའི་སྙིང་པོ་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀ་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གོང་མ་བཞིན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་བྱས་པ་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་སྒྲ་མེད་པས་སྙིང་པོ་འདི་ཉིད་ཅི་འདོད་པ་ཅུང་ཟད་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་མཆོད་པའི་རབ་ཏུ་བྱ་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བྱས་ལ་མཁལ་ལྟག་གཡས་གཡོན་དུ་བརྟེན་ཏེ་བསྙེམས་པ་ནི་བཛྲ་ལཱ་སྱེ་མཆོད་པ་སྟེ། དེས་མཆོད་པ་དེ་སྒྲུབས་ཤིག་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྲེང་བ་འཛིན་པ་འདྲ་བར་བསྟན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གླུ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཁ་ནས་དྲང་ངོ་། །

Regarding the instruction to "contemplate self-consecration," this means the practitioner should contemplate being consecrated by the five buddhas. Vajrasattva is the essence-mantra of the Vajra family. Vajraratna is that of the Vajra Jewel family. Vajradharma is that of the Lotus family. Vajrakarma is that of the Action family. Regarding the explanation of the empowerment ritual, these are the essence-mantras for the Vajra Jewel empowerment, because they serve as the gateway for the activity of conferring empowerment upon all the Jewel families. Next, regarding the explanation of the meditative absorption (samādhi) ritual, the phrase "thereafter, generating the wisdom of meditative absorption" refers to generating the wisdom of meditative absorption that produces cognition regarding the object of that absorption. Having performed the yoga of the Great Seal (mahāmudrā), one should meditate on a five-pronged vajra upon a moon maṇḍala at one's own heart. Its essence-mantra is oṃ vajrātmaka, which means "the vajra nature." Having performed the absorption as before, one should recite this very essence-mantra silently, as a vajra-recitation, for as long as desired. Then, the ritual of offering is explained: "The performance of the vajra offering" and so forth. Forming the vajra fists and resting them on the right and left kidneys, the gesture of pride is the offering of Vajralāsyā; through that, one should accomplish the offering. The "vajra garland" is shown as holding a garland with the vajra fists. The "vajra song" is to be drawn forth from the mouth with the vajra fists.

རྡོ་རྗེ་གར་ནི་ཐལ་མོ་བསྐྱེད་པ་བསྐོར་ནས་སྤྱི་བོ་ནས་དགྲོལ་བའོ། ། དེས་བསྟོད་པ་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ། དེ་ལ་ཡི་གེ་མཉམ་པ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ཡི་གེ་མཉམ་པ་ནི་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པ་ཀློག་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་གླུ་ནི་ཤ་རྫ་དང་། དྷེའི་བ་ཏ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྡུས་པའོ། ། ཞེས་པ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་བསྟོད་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་དེས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་སོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་བླ་ན་མེད། ། ཅེས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལ་བསྟོད་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་དང་། སྟོབས་བཅུ་དང་། མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་དཀོན་ཞིང་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱིར་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་གཞན་ལ་མེད་པས་ན་བླ་ན་མེད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་གླུར་བླངས་པས། ། ཞེས་པ་པདྨོའི་རིགས་ལ་བསྟོད་པ་སྟེ། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་སྟོན་ཅིང་སྒྲོགས་པས་ན་གླུ་བླངས་པས་དོན་སྒྲུབ་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ལས་ཀྱི་རིགས་ལ་བསྟོད་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ལས་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཏེ་གོང་མའི་རྡོ་རྗེ་སྨོས་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། ལས་ནི་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྣ་ཚོགས་མཛད་པར་འགྱུར་བའོ། ། འདི་བརྩམས་ཏེ་དགའ་བ་དང་དབང་བསྐུར་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་བསྟོད་པ་འདི་བརྩམས་ཏེ་དགའ་བའི་མཆོད་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ལཱ་སྱེ་དང་།

The Vajra Dance consists of raising the palms, circling them, and releasing them from the crown of the head. It is said that one should perform the praise with this: "In that regard, with equal syllables," and so forth. "Equal syllables" refers to reciting the verses in a rhythmic meter. The Vajra Song consists of the śārdūlavikrīḍita, dhīratala, and so on. "The condensed Vajrasattva" is the praise to the Vajra family; because Vajrasattva is the nature of wisdom, he encompasses all Buddhas and Bodhisattvas. Why is that? Because all are of the nature of Vajrasattva. "Vajra Jewel, unsurpassed" is the praise to the Ratna family; because the eighteen unique qualities of a Buddha, the ten powers, the fearlessnesses, and so forth are rare and precious, they are called "jewels," and since others do not possess such, it is "unsurpassed." "By singing the Vajra Dharma" is the praise to the Padma family; because it teaches and proclaims the paths of the three vehicles, it is said that "by singing, the purpose is accomplished." "The Vajra Action shall be performed" is the praise to the Karma family; "Vajra Action" refers to the activity blessed by wisdom, and the preceding mentions of "Vajra" should be applied in the same way. "Action" refers to performing various offerings and various deeds for the benefit of sentient beings. "Having begun this, joy, empowerment, and..." means that having begun this praise, the offering of joy is the nature of bodhicitta, [represented by] Vajralāsyā, and...

བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་ཕྲེང་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། དམ་པའི་ཆོས་སྒྲོགས་པའི་གླུའི་མཆོད་པ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་འགྲུབ་ན་གཞན་ས་པའི་གྲུབ་པ་རྣམས་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་སེམས་དཔའི་བདེ་བ་དང་མཚུངས་པ་མེད་དོ་ཞེས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མཆོད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བདེ་ཞིང་དགྱེས་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ་བདེ་བར་འགྱུར་བ་གཞན་འདི་དང་འདྲ་བ་མེད་དོ། ། སེམས་དཔའ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྤྱི་བོའི་ཚོགས་བཤད་ཟིན་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་དུ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ཉིན་རེ་ཇི་ལྟ་བུའི་དུས་སྔོན་དུ་ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་བྱིན་བརླབ་ལ་སོགས་སྦྱོར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནས་སྤྱི་བོར་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་བར་དུ་གོང་དུ་རིགས་བཞིར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྦྱོར་བས་བདག་ངེས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་བདག་རང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་རིགས་བཞིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ། སེམས་དཔའི་བྱིན་བརླབས་རྣལ་འབྱོར་ལྡན། ། ཞེས་སོ། །

Through these offerings of the garland of the branches of enlightenment and the songs that proclaim the sublime Dharma, even the Tathāgatas are accomplished; what need is there to mention the accomplishments of others on the [lower] stages? Why is this? Because there is no bliss equal to that of the Sattvas. Such offerings are the cause for the Buddhas and Bodhisattvas to become blissful and joyful; there is no other bliss like this. "Sattvas" refers to the Buddhas and Bodhisattvas. Having thus explained the assembly of the crown consecrations, the specific consecrations of Vajrapāṇi and so forth are taught: "Then, the arising of the consecration of Vajrapāṇi and so forth," and so on. "At what time each day, as before" refers to what was explained above. "Apply the vajra-consecration and so forth" means that from the vajra-consecration at the heart up to the action-vajra consecration at the crown, one should possess the yoga of thinking, "I have been definitively consecrated by the aforementioned application of the four families' consecrations, and I myself have become Vajrapāṇi, consecrated by the four families." Thus it is said: "Possessing the yoga of the Sattva-consecration."

དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ལག་ན་བཟུང་སྟེ་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་འཆིང་བ་དང་དབབ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་འབེབས་སོགས་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བྱའོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་ལྷག་མས་སྡུད་དོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་སུ་བྱ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་གཟུང་བས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བས་བཅིངས་ཏེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པོ་ཞེས་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་རྡོ་རྗེར་བཅས། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། གཉིས་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁུ་ཚུར་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་དེ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་མཐེའུ་ཆུང་སྦྲེལ་ལ་དཔུང་པ་བསྣོལ་ཏེ་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་བའི་གོང་དུ་སྨོས་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་དེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདོད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒོམས་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ། འདོད་པ་བདག་ཅེས་བསྒོམས་ནས་སོ། ། ཞེས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་དང་སྦྱར་བའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ། ཊཀྐི་ཛ་ཧོ་ཞེས་པ་སྟེ་འདོད་པའི་ཁྲོ་བོའི་རང་བཞིན་དོན་གོང་དུ་སྨོས་པ་བཞིན་ནོ། ། སྙིང་པོ་སྨོས་པའི་ཞར་ལ་དེའི་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་གཞན་ཡང་གསུངས་པ། དེ་ནས་འདི་སྒྲུབ་པ་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བས་རྟག་གཟུང་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་མཚན་མ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བའི་ཆང་པར་གཞུག་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་དབང་བ་ཞེས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མངོན་དུ་བྱ་བ་ལ་དབང་བའམ་འདོད་པ་རྣམ་ལྔ་ཅི་དགར་སྤྱོད་པའི་དབང་ཐོབ་པའོ། །

Then, it is said: "With the vajra-binding, one should hold a five-pronged vajra in the hand and perform summoning, entering, binding, and descending." This is summarized by the remaining words: "One should perform the yoga of Vajrāveśa and so forth, together with the vajra." Then, it is said: "One should form two vajra-fists and, by holding the vajra, bind the mudrā of Vajrapāṇi himself and thereby receive the blessing." This refers to the words: "The vajra-fists together with the vajra." "Formed as two" means the two fists are separated. "The ritual of the mudrā" refers to the mudrā of Vajra-Hūṃkāra itself, which was mentioned above: the two vajra-fists with the little fingers linked, the arms crossed, and the index fingers extended. Having meditated that the nature of the desire for bodhicitta is oneself, one binds the mudrā; this is what is meant by: "Having meditated, 'I am desire.'" The essence mantra associated with that very mudrā is taught as: ṭakki ja ho. The nature of the wrathful deity of desire is as explained above. In connection with the mention of the essence mantra, another ritual for its accomplishment is also taught: "Then, this other accomplishment..." "Always holding with the vajra-binding" means that one should place the five-pronged vajra, which is the sign of one's own liberation, into the hollow of the vajra-binding. "Mastery over all desires" means mastery over the actualization of bodhicitta, or the attainment of the power to enjoy the five types of desire as one pleases.

འདོད་པའི་གཟུགས་དང་ཞེས་པ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ལུས་སུ་འགྱུར་བའོ། ། འདོད་པའི་ཚེ་དང་ཞེས་པ་ཇི་སྲིད་དུ་གསོན་པ་དེ་སྲིད་དུ་འཚོའོ། ། འདོད་པའི་བདག་པོ་ཞེས་པ་སེམས་ཅན་གང་ལ་དབང་བར་འདོད་པ་དེའི་བདག་པོར་འགྱུར་རོ། ། ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ནི་ཕྱོགས་བཅུར་དགའ་མགུར་འགྲོ་བའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བའི་རབ་ཏུ་བྱ་བ་འབྱུང་བ་ནི་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་རྣམས་ཀྱི་ཕྲེང་བའི་དབུ་རྒྱན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ་གོང་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུའི་དབུ་རྒྱན་གྱི་སྤྱི་བོར་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་མཐེ་བོ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དཔྲལ་བ་དང་གཡས་དང་ལྟག་པ་དང་གཡོན་དུ་ཡང་གུང་མོ་རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་འདྲ་བ་དང་། གུང་མོ་དཔྲལ་བ་རྣམས་རིམ་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་འབྱུང་བ་དང་། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་། གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་སྙིང་པོ་འདི་ལན་རེ་བརྗོད་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ལྔའི་མཚན་ཉིད་ཞིབ་ཏུ་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་རཏྣ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཨཿཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་རྣམས་ཉིད་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ་དེས་དབང་བསྐུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ་དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་པ་དག་གོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དག་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་འོག་ནས་འབྱུང་བ་སྔོན་དུ་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །

"Desired form" means assuming a body exactly as one desires. "Desired lifespan" means living for as long as one wishes to live. "Lord of the desired" means becoming the master of whichever sentient beings one wishes to control. "All-pervading" means traveling at will throughout the ten directions. Then, regarding the emergence of the ritual for the empowerment of Vajrapāṇi: this refers to the empowerment of the crown ornament consisting of the garland of the five Tathāgatas. As stated above, on the crown of the Tathāgata’s body, the mudrā of the body of Vairocana is formed by the thumbs in the cross-legged position, and so forth. Likewise, on the forehead, the right, the back of the head, and the left, one should consecrate each of the mudrās of Akṣobhya, Ratnasambhava, Amitābha, and Amoghasiddhi—resembling a vajra, a jewel, a lotus, and the middle finger on the forehead, respectively—by reciting this essence mantra once for each. The detailed characteristics of these five mudrās have already been explained above. "Oṃ sarvatathāgataratnābhiṣeka aḥ" means that the five Tathāgatas themselves are the jewels, and by means of them, the empowerment is conferred. Regarding the explanation of the application of the samādhi of Vajrapāṇi, the passage beginning with "Then, of all the Tathāgatas" is used. The meaning is that one should first perform the samādhi that arises below, which is the cause for generating the wisdom of the Tathāgatas.

ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་བདག་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་ཐ་མི་དད་པས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་ལ་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པས་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལ་དགུག་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་བདག་གི་རང་བཞིན་དུ་དབང་དུ་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཧཱུཾ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་སྨོས་པའོ། ། ཛཿནི་དགུག་པའོ། ། ཧཱུཾ་ནི་གཞུག་པའོ། ། བཾ་ནི་འཆིང་བའོ། ། ཧོཿནི་དབང་དུ་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཞེས་པ་དག་གོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ལུགས་རི་མོའམ་བྱས་པའི་སྤྱན་སྔར་བདག་རང་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་བྱས་ནས་གར་ཐབས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་མེ་ཏོག་དང་དྲི་དང་། བདུག་པ་དང་། མར་མེ་རྣམས་དབུལ་ལོ། ། སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་བདུག་པ་ནས་མར་མེའི་བར་དུའོ། ། གསང་བའི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱས་དབུལ། ། ཞེས་པ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དབུལ་བའི་ཆོ་གར་ཐབས་དང་སྦྱར་བའི་སྙིམ་པས་དབུལ་བ་ཉིད་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གཞུ་འདྲེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སུ་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་བཞུགས་པའི་མདུན་རྡོ་རྗེ་གཞུ་འགེངས་པའི་ལྷ་མོ་སྟེ་མདའ་འཕེན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། གཡས་ན་ལྷ་མོ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལ་སྟེ། ཁུ་ཚུར་གྱི་པད་པས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་འཁྱུད་པ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་སྟོན་པའོ། །

Regarding the phrase "all beings, the Blessed One": just as the Blessed One Vajrasattva is the very nature of all buddhas and bodhisattvas, so too am I inseparable from Vajrasattva and thus the nature of all. Generating such pride, one should recite this essence mantra while employing the mudrās of summoning, entering, and so forth. In that context, "summoning" means to bring the identity of all under one's own control as one's own nature. OṂ VAJRA SATVA HŪṂ: this expresses the nature of Vajrasattva. JAḤ is summoning. HŪṂ is entering. BAṂ is binding. HOḤ is bringing under control. Next, the ritual for offerings is taught: "In the presence of the Blessed One," and so forth. In the presence of an image or a representation of Vajrapāṇi himself, one should perform the self-consecration, the empowerment, and the meditative absorption, and then offer flowers, perfumes, incense, and lamps with the mudrā of the dance. The word "and so forth" refers to the sequence from incense to lamps. "Offer with the mudrā of secret offering" means that the very act of offering flowers and so on with the palms joined in a manner consistent with the ritual method is the secret mudrā. "In the manner of drawing a bow" refers to the goddess in front of the one seated in the center of the Vajrapāṇi maṇḍala; one should act as if drawing a vajra bow and shooting an arrow. To the right is the goddess Kīlikīlā, who displays the manner of embracing Vajrapāṇi with her lotus-like fists.

རྒྱབ་ཏུ་ཆུ་སྲིན་གྱི་རྒྱལ་མཚན་ཐོགས་པའི་ལྷ་མོ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ལ་གཡོན་པའི་ལག་ངར་བསྒྲེང་བའི་གྲུ་མོར་གཡས་པས་གཟུང་བ་ལྟར་བྱའོ། ། གཡོན་ན་རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་པའི་ལྷ་མོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་མཁལ་ལྟག་ཏུ་གཏད་དེ་བསྙེམས་པའི་འཛུམ་པས་གཡོན་དུ་འདུད་དོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བསྟོད་པའི་ཚིག་འོག་ནས་འབྱུང་བ་རྡོ་རྗེའི་གླུ་པོར་ལ་དང་། ཤ་རྫ་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱར་ཏེ་བསྟོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་བསྟོད་པའི་གླུ་བརྗོད་ཅིང་། ། ཞེས་པ་དག་གོ། ། རྡོ་རྗེའི་བསྟོད་པ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བསྟོད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བ་ཞེས་པ་ནི་འདོད་པ་རྣམ་ལྔའི་བདེ་བས་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་ཡིད་རབ་ཏུ་བདེ་བར་གྱུར་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་རབ་ཏུ་དགྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཁྱོད་ལ་འདུས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་ནི་དགའ་ཞིང་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བདག་ལ་ཡང་གྲུབ་པ་མྱུར་དུ་སྩོལ་ཅིག་ཅེས་བསྐུལ་བ། ཀུན་དགའ་བདེ་བྱེད་དེ་རིང་བདག་ལ་གྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དགའ་བ་ཀུན་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་སོ། ། དེའི་རྒྱུས་བདེ་བར་འགྱུར་བ་ཆོས་ཀྱིས་བདེ་འགྱུར་བ། དེ་རིང་བདག་གིས་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཀྱང་མྱུར་དུ་གྲུབ་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་པ། དམ་པ་དང་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གདོད་མ་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཁོ་ནའི་ཚིག་ཐམས་ཅད་སྨྲ་ཞེས་པ་མི་སླུ་བ་བདེན་པའི་ཚིག་སྨྲ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །

Behind [him] is the goddess holding a makara banner; she should be visualized with her vajra fists bound and her right hand grasping the elbow of her raised left forearm. To the left is the goddess Vajragarvā; with her two vajra fists placed at her kidneys, she bows to the left with a proud smile. Then, it is said that one should praise Vajrapāṇi by joining the words of praise that follow with the vajra songs of bolala, sharja, and so forth. This refers to the passage: "Reciting the vajra song of praise..." The "vajra praise" means to praise Vajrapāṇi. Regarding the phrase "the bliss of form and so forth," this means that all those sentient beings of the desire realm whose minds have become intensely joyful through the bliss of the five objects of desire are gathered within you, the Blessed One Vajrasattva, who is called "Supremely Joyful," because Vajrasattva’s joy is the cause of all joy and bliss. The exhortation, "Grant me also swift accomplishment," is expressed by the words: "O All-Joy-Producer, may you become mine today!" "All joy" refers to the bodhicitta. Through its cause, one becomes blissful; this is "becoming blissful through the Dharma." May I attain that today. The statement "May Vajrasattva himself also be swiftly accomplished" refers to the "Supreme Primordial One," who is Vajrasattva, because he is the primordial excellence of all sentient beings. "Speaking all words of suchness" means speaking words that are non-deceptive and true.

དེ་ལྟར་ལན་ཅིག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། དེ་ནས་ཕྱིས་སྒྲུབས་ཤིག་ཅེས་གྲུབ་པ་རབ་འབྲིང་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ཅི་སྒྲུབ་ཀྱང་རུང་དང་པོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིན་རེ་བྱས་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་དབང་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཆོད་པ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པའམ་རྡོ་རྗེ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་བཟླས་པ་བྱའོ། ། ཉིན་རེ་ལན་རེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་གཟུང་བའི་ཚིག་སྟེ་ཉིན་རེ་དུས་གསུམ་དུ་བྱས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། ཕྲ་མོ་རྣམས་བརྩམས་ཏེ་སྟོན་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྐུ་གཟུགས་འོད་མི་གསལ་བར་སྟོན་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རབ་ཏུ་གསལ་བར་མངོན་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་བར་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་སྔགས་པ་ལ་ཚིག་ཏུ་ཡང་སྨྲའོ། ། བྱམས་པ་དང་མཆོད་པ་ཡང་བྱེད་དོ། ། སྔགས་པ་དེ་ཡང་དེ་དག་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་དོ། ། འཇིགས་པ་མེད་པ་དང་ཞེས་པ་སྔགས་པ་དེ་རྒྱལ་པོ་དང་རྐུན་པོ་ལ་སོགས་པའི་འཇིགས་པ་ལྔས་མི་འཇིགས་པའོ། ། ཟད་པ་མེད་པ་ནི་ཚེ་དང་མཐུ་ལ་སོགས་པ་གཏན་ཟད་པར་མི་འགྱུར་བའོ། ། གོད་པ་མེད་པ་ནི་དེ་དག་མཐར་གྱིས་ཟད་པར་མི་འགྱུར་བའོ། ། འཇིགས་པ་མེད་པ་ནི་ཅིག་ཅར་དུ་མི་འཇིགས་པའོ། ། རང་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་འགྱུར་བའོ་ཞེས་པ་བདག་གི་ལུས་ཉིད་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་འགྱུར་བའོ། ། གོང་མ་ནི་བདག་གི་ལུས་ལས་ཀུན་འབྱུང་བར་སྟོན་པའོ། །

Having thus blessed it once, one should then perform the practice later. Whether one is accomplishing the supreme, middling, or peaceful and enriching [attainments], and so forth, one should first perform the blessing and so on. Then, regarding the phrase "if one performs the blessing and so on every day," the word "and so on" includes meditating on empowerment, meditative absorption, offerings, the great seal (mahāmudrā), and so forth, or reciting the vajra words and so on. "Once every day" is a restrictive expression, but there is no fault even if one performs it three times a day. "Beginning with the subtle ones and showing them" means starting from the point where the forms of the Buddhas and Bodhisattvas are shown without being clearly visible, up until they are shown as being clearly manifest. In that regard, one speaks to the mantra practitioner in words. One also performs loving-kindness and offerings; the mantra practitioner also makes offerings to them. "Fearlessness" means that the mantra practitioner is not afraid of the five fears, such as kings, thieves, and so forth. "Inexhaustible" means that life, power, and so forth will never be completely exhausted. "Undiminishing" means that these will not gradually diminish. "Fearlessness" means being fearless all at once. "One also becomes the form of all, such as the form of a Buddha" means that one's own body itself becomes the form of a Buddha and so forth. The former [point] shows that everything arises from one's own body.

མིག་གིས་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་གྱི་ཤེས་པ་མཐོང་ཞེས་སྦྱར་ཏེ་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞེ་ན་གཟུགས་ཐམས་ཅད་དང་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་ངོ་ཞེས་པ་སྟེ། འདས་པའི་དུས་ན་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ད་ལྟར་གཟུགས་སུ་སྣང་ངམ། ཡི་གེའི་འབྲུ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོན་པ་མིག་གིས་མཐོང་ནས་འདས་པའི་ཤེས་པ་མཐོང་བར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་གྱི་ཡང་སྦྱར་རོ། ། ཐམས་ཅད་ཐོས་ཤིང་ཞེས་པ་གྲོག་སྦུར་གྱི་སྐད་ཡན་ཆད་ཐོས་པའོ། ། རང་གི་ལྕེ་སྨྲའོ་ཞེས་པ་དུས་གསུམ་གྱི་ལེགས་ཉེས་རང་གི་ལྕེ་ལས་སྒྲ་འབྱུང་ངོ་། ། སྟོན་སྐྱོབ་ཐམས་ཅད་དང་ཞེས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་གཙུག་ལག་གོ། ། སིལ་སྙན་ནི་རྔ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པའོ། ། མདའ་གཞུ་ནི་འཕོངས་ཤེས་པའོ། ། མཚོན་འདེབས་པ་ནི་ཕུབ་འཇུར་དང་གསོར་མཁས་པའོ། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རོལ་མོ་དང་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་ཤེས་པའོ། ། བཟོ་ཤེས་པ་ནི་ལོ་མ་འདྲ་བ་དང་། རི་མོ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པའོ། ། མཁན་རྣམས་ཤེས་པ་ནི་རྟའི་ཆོས་དང་གླང་པོ་ཆེའི་ཆོས་དང་མདའ་གཞུ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པའོ། ། དེ་དག་མ་བསླབས་པར་ཤེས་པ་ནི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། ། ཉིན་གཅིག་ཅིང་གཟུགས་ཆེན་པོ་དང་ཞེས་པ་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དེ་དག་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའོ། ། ཉིན་གཅིག་བཞིན་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་ལ་དགེ་སྡིག་ཅི་འོང་བ་མངོན་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །

One should apply the phrase "the eye sees the cognition of the past, the future, and the present." If one asks how it sees, it is said that it sees all forms and through the syllables. Does everything that occurred in the past appear as form in the present? Having seen it through the eye as indicated by the written characters, one comes to see the cognition of the past. The same should be applied to the future and the present. "Hearing everything" means hearing even the voices of ants and the like. "One's own tongue speaks" means that the sounds of the good and the bad of the three times emerge from one's own tongue. "All teachers and protectors" should be connected with the phrase "will be spontaneously accomplished," referring to both mundane and supramundane treatises. "Musical instruments" refers to the knowledge of drums and so forth. "Bows and arrows" refers to the knowledge of archery. "Wielding weapons" refers to skill in handling shields and spears. "Discernment" refers to the knowledge of various things such as music and royal protocol. "Knowledge of crafts" refers to the knowledge of leaf-patterns, paintings, and so forth. "Knowledge of trainers" refers to the practice of the arts of horses, elephants, archery, and so forth. To know these without having studied them is "spontaneous accomplishment." "Every day, great forms" means that these increase day by day. "Every day, one will become clairvoyant regarding everything" means that at all times, one will become clairvoyant regarding whatever virtue or non-virtue will come to oneself.

མདོར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་དང་ཞེས་བྱ་བ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་བྱ་བ་སྟེ་བསྒོམ་པའམ་བཟླས་པ་རབ་ཏུ་གུས་པར་བྱས་ན་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་གཞན་མ་བྱས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལ་སྒྲུབ་པའི་རབ་ཏུ་བྱ་བ་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་གྲུབ་པ་རྣམས་སྒྲུབ་པའི་ལེའུ་སྟེ་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔགས་དང་རང་གི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཕྱག་རྒྱ་བསྒོམ་ཞིང་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་དང་རིག་པ་རྣམས་གང་སྒྲུབ་པ་དེ་མངོན་དུ་བྱ་ཞིང་བཟླས་ཏེ་སྒྲུབ་པོ། ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི་བཛྲ་བིད་ཅེས་བརྗོད་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་དང་རིག་པ་ནི་རྒྱུད་འདིར་གསལ་བར་མ་གསུངས་པས་རྒྱུད་གཞན་ལས་འབྱུང་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ལས་ནི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་བྱེ་བྲག་ལས་གྱུར་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་གསུངས་པ་ནི་སྙིང་པོའོ། ། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པའི་སྔགས་ནི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པ་ནི་སྔགས་སོ། ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པ་ནི་རིག་པའོ་ཞེས་གསུངས་ན། རྒྱུད་འདི་ལས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་གསུངས་མོད་ཀྱི། དཀྱིལ་འཁོར་རེ་རེ་ཞིང་སྙིང་པོ་རེ་རེ་ཡང་གསུངས་པས་ན་སྙིང་པོ་གཅིག་པོ་གསལ་བར་གསུངས་ལ། གཞན་འདིར་མི་གསལ་བ་རྣམས་ནི་རྒྱུད་གཞན་ལས་འབྱུང་བ་དང་སྦྱར་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བསྒྲུབ་པ་ནི། །

In brief, the phrase "the Tathāgata himself" refers to the performance of blessings and so forth. The meaning is that if one practices meditation or recitation with great devotion, accomplishment will be attained even without performing other ritual procedures. Regarding that, it says, "the procedure for accomplishment arises," which refers to the chapter on accomplishments. As for the essence-mantra and so forth, one should perform the yoga of the great seal (mahāmudrā), which is the recollection of the mantra and one's own Buddha-body. In the presence of the Blessed One, one should meditate on the seal and bring to manifestation and recite whichever essence-mantra, seal, mantra, or knowledge-mantra (vidyā) is to be accomplished. In that regard, the essence-mantra of the Tathāgata is the utterance of vajra-vet. The seals are the great seal and so forth. Since the mantras and knowledge-mantras are not explicitly taught in this tantra, they should be applied as they appear in other tantras. In the Tattvasaṃgraha Tantra, the four—essence-mantra and so forth—arise from the specific activities of the maṇḍala. It is taught that the essence-mantra is that spoken in the great maṇḍala; the mantra spoken in the samaya maṇḍala is the seal; the mantra spoken in the dharma maṇḍala is the mantra; and the mantra spoken in the karma maṇḍala is the knowledge-mantra. Although four maṇḍalas are taught in this tantra, since a single essence-mantra is taught for each maṇḍala, the essence-mantra alone is clearly stated. One should understand that the others, which are not clear here, are to be applied as they appear in other tantras. As for the accomplishment of Vajrapāṇi:

ཞེས་པའི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞུགས་ཤིང་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཏུལ་བའི་སྙིང་པོ་ནི་ཐོག་མ་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པ་དང་སྦྱར་རོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་འདོད་པའི་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་སྙིང་ག་ནས་འདོད་པའི་ཁྲོ་བོའི་སྙིང་པོ་ནི་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛཿཞེས་བྱ་བའོ། ། སྔགས་ལ་སོགས་པ་གྲངས་བཞིར་མ་ཚང་བ་ནི་གོང་དུ་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞི་བར་བཞུགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞི་འོག་ནས་འབྱུང་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། སེམས་དཔར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་རའི་སྐུ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། འདོད་པ་སྒོམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་སྒོམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་སྒོམ་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞི་བའི་སྐུའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བདག་རང་བྱས་ལ་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསྒོམ་མོ། ། གོང་མའི་རྣལ་འབྱོར་གང་བྱེད་ཀྱང་རུང་སྟེ། མདུན་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དྲན་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་བདག་གི་མདུན་ན་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། རང་གི་མདུན་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དམ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཅིག་བསམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇམ་དཔལ་དང་།

Thus, the essence mantras, mudrās, and so forth for the samādhi of Victory Over the Three Worlds, as well as the essence mantras for subduing Maheśvara and the others, should be correlated with what was taught in the very first maṇḍala. Following that, the essence mantra of the wrathful deity of desire emerging from the heart is "Ṭakki hūṃ jaḥ." As for the mantras and so forth that are incomplete in number, they should be applied as previously mentioned. The four essence mantras and so forth of Vajrapāṇi himself abiding in the peaceful samādhi of Vajrasattva should be correlated with those that appear below. Regarding the phrase "the yoga of blessing as a sattva," this refers to blessing the body of Vajra-Hūṃkāra with the four mudrās. "Meditating on desire" means meditating on the completely pure bodhicitta, free from subject and object. "Meditating on the recollection of Vajrasattva" means that, having made oneself the yoga of the peaceful body of Vajrasattva, one meditates on a five-pronged vajra at the heart. Whether one performs the yoga of the aforementioned [deity] or any other, it is taught that one should recollect the Buddha’s body in front; this is what is meant by "in front of me." The meaning is that one should visualize the Blessed One Vairocana or Śākyamuni in front of oneself. "All the great sattvas" refers to the bodhisattva Mañjuśrī and—

སྤྱན་རས་གཟིགས་ལ་སོགས་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི་གང་སྒྲུབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ཏེ་སྒྲུབ་བམ། ཡང་ན་རྣལ་འབྱོར་དེ་ལྟར་བྱས་པའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞག་པར་བསྒོམས་པས་སྒྲུབ་པོ། ། ཕྱིའི་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ནི་ཞེས་པ་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་མན་ཆད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པ་ནི་གོང་སྒྲུབ་ཀྱང་རུང་སྟེ། སོ་སོའི་ཁྲོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་ནས་ཁྲོ་བའི་སེམས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པོ། ། རྡོ་རྗེ་མ་རྣམས་བསྒྲུབ་པ་ནི། ། ཞེས་པ་ལྷ་ཆེན་པོའི་བཙུན་མོ་མན་ཆད་ས་འོག་གི་ལྷ་མོ་ཡན་ཆད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པ་ནི་རྒྱུད་ལྔའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྐུན་པོ་དང་གཅན་གཟན་ལ་སོགས་པ་འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་བཟའོ་སྙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱ་བའམ། བདག་རང་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་སྲིན་པོའི་གཟུགས་སུ་བརྩམས་ཏེ། རབ་ཏུ་ཁྲོ་བའི་བསམ་པ་དང་བཅས་པས་བསྒྲུབ་པོ། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་རབ་ཏུ་བྱ་བ་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་གྲུབ་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་བཤད་པའོ། ། ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་འདུལ་འགྱུར་བ། ། ཞེས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུས་སེམས་ཅན་འདུལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་བསྟན་ནས་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་གྲུབ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་གྲུབ་པ་དེ་ལ་ཐབས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཡང་ཡོན་ཏན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པའི་མཆོག་ཅེས་པ་སྟེ།

Regarding the accomplishment of the heart mantras and so forth of Avalokiteśvara and the others: one should accomplish them by performing the yoga of the respective mahāmudrā of the bodhisattva being practiced; or alternatively, one accomplishes them by meditating on a five-pronged vajra placed upon a moon maṇḍala at the heart of the one who has performed that yoga. As for the "accomplishment of the outer vajra family," this refers to the accomplishment of the heart mantras and so forth of the great deities down to the vidyārājas. Whether one practices as described above, one should accomplish them by performing the yoga of the respective wrathful deities and with a wrathful mind. Regarding the "accomplishment of the vajra ladies," this refers to the accomplishment of the heart mantras and so forth of the consorts of the great deities down to the goddesses of the underworld. One should accomplish them by mentally intending, "I shall devour all fears, such as thieves and wild beasts, of all sentient beings of the five classes," or by assuming the form of a blazing vajra rākṣasa oneself and accomplishing them with a state of intense wrath. Then, the "explanation of the methods of accomplishment" follows, which explains the causes for achieving accomplishment. "In whatever way the world is to be tamed" means that by demonstrating the nature of how sentient beings are to be tamed through the mahāmudrā and other methods, one will attain mundane and supramundane accomplishments. Therefore, regarding those accomplishments, what are the "seals of method"? And what are the qualities of those seals? They are called "the supreme performers of all accomplishments."

གྲུབ་པའི་རྒྱུའི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ནས་རས་ཀྱི་རབ་ཏུ་བྱ་བ་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་སྐུ་གཟུགས་བྲི་བའི་རས་ཀྱི་ཆོ་ག་བཤད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་བྲི་བའི་རས་ནི་དང་པོ་བརྟག་པའི་ཚེ་སྐྲ་ལ་སོགས་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་སྤུའི་བག་མ་འདྲེས་པ་འདྲི་བའི་ཚེ་དབུས་ན་ཐིག་གིས་བསྐོར་ནས་གྲྭ་རྣམས་བསྐོར་བའི་ཕྱི་མ་ཟླུམ་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་བྲི་བའི་ཚེ་སྔར་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོར་ཐིག་བཏབ་པ་དེའི་དབུས་སུ་སྐུ་གཟུགས་བྲིས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཞི་བའི་ལས་ལ་འཇུག་པས་ནི་དང་པོར་ཟླུམ་པོར་བརྩམ་མོ། ། སྐྲ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་བྱ་བ་ནི་འོག་མ་རྣམས་ཀྱི་རས་ཀུན་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ནི། ། ཞེས་པ་འཇམ་དཔལ་དང་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་རས་ནི་སོ་སོའི་འཁོར་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཤོང་བ་ཙམ་གྱི་ཚད་དུ་སྦྱར་རོ། ། ཕྱི་ཡི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་རྣམས་ཀྱི། ། ཞེས་པ་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རས་ནི་མ་བཅགས་པ་ལ་བྲི་བའི་ཚེ་ཡང་འཁོར་དང་བཅས་པར་རིམ་བཞིན་དུ་དགོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་མ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་རས་ནི་མ་བགོས་མ་སྤྱད་པ་ཁ་ཚར་དང་བཅས་པའོ། ། རི་མོ་བྲི་བ་ཀུན་གྱི་སྤྱིའི་ཆོ་ག་བསྟན་པ་རི་མོ་མཁན་གསོ་སྦྱོང་ཅན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། སྐུ་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཚད་གསུངས་པ་དེ་ལ་ལུས་ཀྱི་ཚད་ཅེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཐོ་ཚད་ནི་མི་འབྲིང་པོའི་ཁྲུ་ཕྱེད་དང་དོ། །

This is the meaning of the phrase "the supreme cause of accomplishment." Then, regarding the section on the preparation of cloth, the ritual for the cloth upon which an image is to be painted is explained. When first examining the cloth for painting an image of a tathāgata, one must ensure it is free from any trace of animal hair, such as wool or fur. At the time of painting, the center should be marked with a line and the corners circled, so that the outer perimeter becomes circular. Alternatively, at the time of painting, one should first lay out a circular maṇḍala line and then paint the image in its center. Since the tathāgata engages in peaceful activities at all times, one should begin with a circular shape. The requirement to be free of hair and the like should be applied similarly to all the cloths for the subsequent deities. Regarding the phrase "of the great beings," the cloth for other bodhisattvas such as Mañjuśrī and Maitreya should be of a size sufficient to accommodate their respective retinues. Regarding the phrase "of the outer Vajra families," the cloth for deities such as Mahādeva should be unpicked and, when painting, the retinue should be arranged in successive order. Regarding the phrase "of the Vajra goddesses," the cloth for worldly goddesses should be uncut, unused, and complete with its fringe. The general ritual for all painting is taught in the passage beginning, "by a painter who observes the poṣadha vows." Regarding the measurement of the images, the "measurement of the body" is as follows: the height of a tathāgata is one and a half cubits of an average-sized person.

ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ནི་མཐའ་མེད་ཕྱིར་ཞེས་པ་རྒྱུད་འདིའི་སྐབས་སུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བཏུལ་བས་བདག་ཉིད་ཆེ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མཐའ་མེད་ཅེས་སྨོས་ཏེ། ཚད་སྔགས་པ་ཅི་དགར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཚད་ནི་ཞེས་པ་མཐེ་བོང་ངོས་ཀྱི་སོར་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བྱས་ཏེ། གཟུགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་པདྨོའི་གདན་ལ་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་བཟླས་ཏེ་བསྒྲུབ་པོ་ཞེས་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ནི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་སྦྱར་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་གླུ་ཚིག་གིས་བཟླས་སོ་ཞེས་པ། རྡོ་རྗེའི་གླུ་ཤ་ཌ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱར་ཏེ་བཟླས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཚིག་གིས་ཁྲོས་པ་ཆེན་པོའི་སྒྲ་གསལ་བར་བྱ་སྟེ་ཞེས་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་ཟློས་པའམ། བྱམས་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཡིད་ལ་བྱས་ཏེ་ཁྲོས་པ་ཆེན་པོའི་སྒྲ་ཟུར་ཕྱིན་པར་སྨྲ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་མ་རྣམས་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ཕྲ་མོས་བཟླས་སོ་ཞེས་པ་ཁྲོས་པ་ཆེན་པོའི་སྒྲ་ལས་ཕྲ་མོར་བསྐྱུངས་པའོ། ། དེ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ངག་ནི་ཞེས་པ་མཆུ་དང་ལྕེ་ལ་སོགས་པ་བསྒུལ་བ་མེད་པར་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེའི་འབྲུ་གསལ་བར་ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ངག་ནི་ལྕེའི་ཐོར་ཏོ་རབ་ཏུ་མི་འགུལ་བར་ཅུང་ཟད་བསྒུལ་ཞིང་སོ་དང་མཆུ་སྦྱར་ལ་སྒྲ་མེད་པར་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་གླུ་བསྟན་པ། ཤ་ཌ་བ་ལ་སོགས་པའི་གླུ། ། ཞེས་པ་དག་གོ། ། སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་དི་བ་ཏ་དང་པོ་ར་ལ་སོགས་པ་དབྱངས་བཅུ་བཞི་རྣམས་བསྡུའོ། །

Regarding the phrase "Vajrapāṇi is without limit," in the context of this tantra, it is stated that he is "without limit" to demonstrate his greatness, as Vajrapāṇi has subdued all beings, including the great gods; the meaning is that the practitioner may act as they wish. In that regard, the "measure of the vajra" is made to be sixteen finger-widths across the thumb; all the forms should also be seated upon lotus seats. In that regard, the "vajra words" for recitation in all the ritual manuals (kalpa) are to be applied to all the manuals, as indicated by the vajra words that appear below. Regarding the phrase "recite with the song-words of Vajrapāṇi," one should recite in conjunction with vajra songs such as the śāḍava and so forth. Regarding the phrase "make the sound of the great wrathful one clear with the words of the dharma," this means either reciting while reflecting on the dharma of all phenomena being impermanent, suffering, and so forth, or reflecting on the dharma of great loving-kindness while uttering the sound of the great wrathful one with perfect articulation. Regarding the phrase "the vajra ladies recite with subtle vajra words," this means reducing the sound of the great wrathful one to a subtle level. In that regard, "the speech of meditative concentration" is the mental articulation of the syllables of the mantra clearly, without moving the lips, tongue, and so forth. "Vajra speech" is to move the tip of the tongue slightly without it moving much, while keeping the teeth and lips joined, making it soundless. The vajra songs are taught as: "The songs of the śāḍava and so forth." By the word "and so forth," the fourteen melodic modes (rāga), such as the dīpaka and paurālaka, are included.

གྲོང་དགའ་བ་ནི་གླུའི་མིང་སྟེ་གྲོང་དགའ་བར་གཏོགས་པའི་གླུ་ཀེ་ཤི་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་བཟླས་རྟོག་པ་རུ། ། ཞེས་པ་དག་གི་སྐབས་སུ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གླུ་གོང་དུ་སྨོས་པ་དང་སྦྱར་ཏེ་བཟླས་པའོ། ། སྤྲིན་འབྲུག་ཀྱང་ནི་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་སྒྲའི་ཐོག་མ་ཧཱུཾ་གིས་དྲངས་ལ། འབྲུག་གི་སྒྲ་དལ་ལ་རན་པར་འབྱུང་བ་འདྲ་བའི་ཚུལ་ལས་མཐའ་མར་ཇེ་ཕྲ་ཇེ་ཕྲར་འབྱུང་བར་སེམས་ཀྱང་བསྐྱེད་ལ། ལུས་ཀྱི་ཚུལ་ཡང་ཁྲོ་བར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་འདས་པའི་ཆོ་གའི་རབ་ཏུ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་པ་བཟླས་པའི་ཚེ་ལྷ་གང་སྒྲུབ་པ་དེའི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གས་ཇི་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་རང་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་། སྔགས་ཀྱི་རིག་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པར་བྱས་ལ་རྟོག་པ་ཀུན་ལ་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པོ། ། གནས་དང་སྲོག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཞེས་པ་མཐོ་རིས་ལ་སོགས་པ་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པ་དང་། འཕྲུལ་གྱི་རྟ་ལ་སོགས་པ་སྲོག་ཆགས་འཕྲུལ་བག་ཅན་ནམ་མི་ཟད་པར་སྒྲུབ་པ་ནི་སོ་སོ་རང་རང་གི་ཆོ་ག་རྒྱུད་སོ་སོ་ལས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པོ། ། སྐབས་འདིར་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་བཟླས་པ་དང་སྦྱར་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་ནི་ཞེས་པ་དག་གོ། ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིན་པས་ན་འདིར་ཡང་དེ་དང་སྦྱར་ན་ཉེས་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། བཟླས་པའི་དོན་གྱིས་མགོན་བཟླས་ཏེ། །

Grong dga’ ba (Joyful Village) is the name of a song; it refers to the three types of songs belonging to Joyful Village, such as Keśī and so forth. Regarding the phrase "In the conceptualization of the recitation of vajra words," the vajra words are to be recited in connection with the songs mentioned above. As for "the thundering clouds," one should lead with the sound HŪṂ at the beginning, and while the mind should be generated in a manner resembling the slow and moderate sound of thunder that gradually becomes fainter and fainter at the end, the physical posture should also be shown to be wrathful. Regarding the statement, "This is the ritual procedure for the past," this means that at the time of recitation, just as the deity being practiced is blessed through the rituals of summoning, entering, and so forth by means of the essence mantra (hṛdaya), mudrās, and so on, one should likewise make oneself endowed with the essence, the mudrā, and all the knowledge-mantras (vidyā-mantra), and accomplish it in that way for all conceptualizations. Regarding "All places and living beings," this refers to accomplishing the specific locations such as the higher realms, and accomplishing the magical living beings such as the miraculous horse or the inexhaustible ones, all of which are accomplished according to the methods arising from their respective individual tantras and rituals. In this context, there is no fault in connecting it with the recitation of vajra words; this is what is meant by the phrase "vajra recitation." Since one is the practitioner of all conceptualizations, the meaning is that there is no fault in connecting it with that here as well. "Reciting the Protector by means of the purpose of recitation."

ཞེས་པ་བཟླས་པའི་ཚིག་གི་དོན་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ་མགོན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྔགས་བཟླས་ཏེ་བསྒྲུབ་པོ། ། ཁྲོ་བས་མཉམ་པར་འཇོག་པས་སོ། ། ཞེས་པ་ཁྲོ་བོའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཞག་པའོ། ། ཡིད་ཀྱིས་སྙིང་པོ་འཛིན་པའོ། ། ཞེས་པའི་སྙིང་པོ་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་དམིགས་ཏེ་བཟླས་པའོ། ། འདོད་པ་སྒོམ་ཞིང་བཟླས་པས་སོ། ། ཞེས་པ་འདོད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདོད་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པ་སྟེ་ཞེས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འདོད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏེ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དོ། ། འདོད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ་དེས་ཐམས་ཅད་དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀུན་ཀྱང་བྱེད་དོ། ། འདོད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པའོ་ཞེས་པ་འདོད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། དེ་ཉིད་དུ་སུ་ར་ཏ་སྟེ་དགའ་བའམ་རབ་ཏུ་ཆགས་པའི་དངོས་པོའོ། ། འདོད་པ་ནི་འདས་པའི་དོན་ཏོ་ཞེས་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཟློས་པའི་ཚེ་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ལ་དམིགས་ནས་བཟླས་པ་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་འདོད་པ་ནི་སློབ་པའི་དོན་ཏོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་སླུ་བར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལས་མཐུ་ཆེ་བ་གཞན་མེད་པས་ཀྱང་བར་ཆད་བྱེད་པར་མི་ནུས་ན་གཞན་གྱིས་ལྟ་ག་ལ་ཞིག་བར་ཆད་བྱེད་པར་ནུས། མཆོད་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་བཅིངས་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། གར་ཐབས་དང་སྦྱར་ཏེ་མེ་ཏོག་གསོལ་བ་ནི་གྱེན་དུ་བསྟོད་པའི་ཐབས་སུ་བརྐྱང་ངོ་། །

Thus, one should contemplate the meaning of the words of the recitation and accomplish the practice by reciting the mantra of the Protector Vajrapāṇi. "By means of wrathful meditative equipoise" means to place the mind of the wrathful deity in one-pointed concentration. "Holding the essence with the mind" means reciting while focusing on the realization of the meaning of the essence exactly as it is. "By meditating on and reciting the desired object" means that the "desired object" is the bodhicitta, because it is the object desired by all. Regarding the statement "Oṃ is the desired object," this shows that the essence of Vajrapāṇi, Oṃ, is also of the nature of the desired object, being the very identity of great bliss. The "desired object" is Vajrasattva, who performs all activities such as summoning and so forth. "The desired object is intense passion" means the desired object is bodhicitta. In that very context, sura-ta means joy or the state of being intensely passionate. "The desired object is the transcendent meaning" means that when reciting the essence of Vajrapāṇi, one should recite while focusing on that "desired object," which is bodhicitta; therefore, it is explained that the "desired object" is the meaning of training. "Even all the Tathāgatas cannot deceive it" means that since there is no one with greater power than the Tathāgatas, they cannot create obstacles, so how could others possibly do so? Regarding the explanation of the offering ritual: "Having formed the hollowed palms and made the offering" and so forth. As for offering flowers in conjunction with the dance movements, one extends them upward as a gesture of praise.

བདུག་པའམ་ཐལ་མོ་དེ་ཉིད་གར་དང་སྦྱར་ཏེ་ས་ལ་སྨད་དོ། ། མར་མེ་ཡང་ཐལ་མོ་དེ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོང་བསྙམས་པས་སྙིམ་པའི་ཁ་གཡོགས་ལ་ཐོར་ཏོ་མར་མེའི་སྙིང་པོ་འདྲ་བར་བསྒྲེང་བའོ། ། དྲིའི་མཆོད་པ་ནི་ཐལ་མོ་དེ་ཉིད་མཐེ་བོང་སྤྲད་ལ་གཞན་བསྒྲང་དེ་ཉུག་པ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་བསྟན་ཏོ། ། སྟོང་པས་སམ་གང་བས་སོ་ཞེས་ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་བཅིངས་ན་མཆོད་པའི་དངོས་པོ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་མེད་ཀྱང་རུང་ཡོད་ཀྱང་རུང་ཞིང་ཐམས་ཅད་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་རང་བཞིན་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་དང་རིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་མཆོད་པར་འགྱུར་རོ། ། བསོད་ནམས་ཆུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གང་འདོད་པ་ཆེ་ཆུང་ཇི་ཙམ་དུ་དད་པའི་ཚད་དུ་བྲིས་ཏེ་དེར་སྔགས་ཟློས་ཤིག་ཅེས་གསུངས་པ་དེ་ལ། བསོད་ནམས་མེད་པའི་སེམས་ཅན་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། གྲུབ་པ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཐབས་སུ་གསུངས་པ། དེ་ལ་གྲུབ་པ་མྱུར་དུ་འགྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེ་ལས་སུ་རུང་བའོ། ། ཆོས་སྦྱིན་པ་ནི་ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པ་ལ་དམ་པའི་ཆོས་བསྙད་པའོ། ། སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་ཆོས་བྲི་བ་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་མོས་པ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། ཆོས་བཅུ་སྤྱད་པ་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། རྒྱ་ཆེན་ཚུལ་རྣམས་ཞེས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་སོ། ། དད་ལ་གནས་ཏེ་ཞེས་པ་དཀོན་མཆོག་ལ་སེམས་དད་པས་མཆོད་པའོ། ། འདོད་ཆགས་འདོད་བྲལ་མ་ཡིན་པར། ། ཞེས་པ་སེམས་ཅན་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བ་ལ་ཆགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་སྤངས་ཏེ་འདོད་པ་དང་བྲལ་བར་མི་བྱ་བའོ། །

For incense, join those same palms in a dance and lower them to the ground. For the lamp, from those same palms, press the thumbs together to cover the hollow of the cupped hands, and raise them like the wick of a lamp. For the offering of fragrance, join those same palms and press the thumbs together, then show the manner of anointing with the other fingers. If one binds these mudrās while reciting "empty" or "full," then whether the offering substances such as flowers are present or not, and for all of them, as well as for all the deities of the maṇḍalas and so forth—who have become the nature of the essence, mudrā, mantra, and vidyā—these will become offerings. Regarding the statement, "Those of little merit should draw a maṇḍala of whatever size they desire, according to the measure of their faith, and recite the mantra therein," this refers to the words, "By sentient beings who lack merit." Regarding the method taught for swiftly attaining accomplishment, it says, "In that, accomplishment is swiftly achieved." Meditative concentration is one-pointedness of mind, which is pliability. The gift of Dharma is the proclamation of the sublime Dharma to gods, humans, and so forth. By the word "and so forth," one should include the ten practices of the stage of engagement through aspiration, such as writing the Dharma and making offerings. "Vast methods" refers to the sūtras of the Mahāyāna. "Abiding in faith" means making offerings with a mind of faith toward the Three Jewels. "Without being free from desire" means that one should not abandon the attachment that matures and liberates sentient beings, and thus should not become free from that desire.

འདོད་ལ་འདོད་ཆགས་མཆོག་གིས་མཆོད། ། ཅེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཞེན་ཅིང་ཆགས་པ་བསྒོམ་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ནན་ཏན་གྱི་མཆོད་པ་སྟེ་འདོད་ཆགས་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའང་འདོད་པ་ལྔ་ལ་ཆགས་པ་བས་དམ་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་མཆོག་གོ། ། ཅི་ནུས་འདོད་ལ་ཆགས་པས་ན། ། ཞེས་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདོད་པ་ལ་ཅི་ནུས་པར་བསྒོམས་ན་གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མྱུར་དུ་སྩོལ་ཏོ། ། དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གཞན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་མང་དུ་བྱས་པས་མྱུར་དུ་འགྲུབ་ཅེས་གསུངས་པ། དེ་ལ་འདི་ནི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་གསུངས་པ། ཕྱིའི་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། སངས་རྒྱས་ལ་རྟག་ཏུ་མཆོད་ཅིང་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཡང་མཆོད་ཅིང་མོས་པ་དང་དད་པ་བསྐྱེད་ལ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བརྟུལ་ཞུགས་ལག་ན་རྟག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་བཅང་བ་ལ་སོགས་པ་མི་བསྙེམས་པར་བྱས་ལ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་འཚེ་བ་དང་། སེམས་ཅན་མང་པོ་ལ་གནོད་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་མི་བགྲུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཚར་གཅད་པའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་ཆེན་པོའི་བཙུན་མོ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པ་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པའི་ཐབས་གསུངས་པ། སེམས་ཅན་དགེ་ལ་དད་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། སེམས་ཅན་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་སེམས་ཅན་མང་པོ་ལ་མི་གནོད་ཅིང་།

"Offer with the supreme passion for desire." This means that one should make an offering to Vajrapāṇi with a mind that meditates on attachment and longing for what is called "desire for bodhicitta." This is the offering of earnest application; it is called "supreme passion" because it is more sublime than attachment to the five sensory desires. Regarding the phrase "by being attached to desire as much as possible," if one meditates on the desire for bodhicitta to the best of one's ability, the great accomplishment of Vajrapāṇi will be swiftly granted. Then, it is said that other great bodhisattvas such as Mañjuśrī and so forth are also swiftly accomplished by practicing the six perfections extensively; in that regard, these are the words "of the great beings." The causes for the swift accomplishment of Mahādeva and the others are stated as "of the outer vajra family" and so forth. One should constantly make offerings to the Buddha and likewise to Vajrapāṇi, generating devotion and faith. Regarding Vajrapāṇi, one should practice the ascetic observances such as always holding a vajra in the hand without pride, and subdue all unruly beings—such as those who harm the Three Jewels or cause injury to many sentient beings—through various means. Then, the methods for the swift accomplishment of Mahādeva’s consort and the others are stated as "sentient beings who have faith in virtue" and so forth. These refer to sentient beings who possess ethical discipline and ascetic observances, who do not harm many beings, and...

དགེ་བ་ལ་སེམས་དད་པ་དང་བ་བསྐྱེད་ལ་དེ་མཆོད་ཅིང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱི་དམ་ཚིག་གཞུང་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་བསྲུངས་ལ་གར་ཐབས་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་རྒྱས་ལྷ་མོ་རྣམས་མཆོད་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གནོད་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་མ་རུངས་པ་རྣམས་ལ་ཚར་གཅོད་པའོ། ། རྒྱུད་འཆད་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་དང་། སློབ་མ་བསྡུ་བ་ལ་སོགས་ཏེ་སྔགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་བཤད་པ། དང་པོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་གསུངས་པ། དེ་ལ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྡོ་རྗེ་རིག་པའི་སྙིང་པོ་ཨོཾ་བཛྲ་བིད་ཅེས་བྱ་བ་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་སོ། ། དེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་བདག་མོ་བཅིངས་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སྙིང་པོ་སྟོང་བཟླས་སོ། ། སྙིང་པོ་རྣམ་གཉིས་བཟླས་པས་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྔགས་བསྙེན་པ་བྱས་པས་མཐུ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་ཀྱང་རིགས་བཞི་ཆར་གྱི་སྙིང་པོ་དང་དབང་བསྐུར་བར་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་སྙིང་པོ་འདིས་སྙིང་ག་ནས་དཔྲལ་བ་དང་མགུལ་པ་དང་སྤྱི་བོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་དང་པདྨོའི་རིགས་དང་ལས་ཀྱི་རིགས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྙིང་ག་ལ་སོགས་པ་རིམ་བཞིན་དུ་སྔགས་ལན་རེ་བརྗོད་ཅིང་བཞག་ལ། དེ་ནས་སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་ལས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་བཞག་ནས་སྔགས་འོག་ནས་བརྒྱ་ཚང་བར་བཟླས་སོ། །

One should generate faith and clarity toward virtue and make offerings. Then, one should maintain the samaya commitments of the mantra system as they appear in the root texts. One should make offerings to the goddesses with mudrās accompanied by dance gestures, and subdue wicked sentient beings who cause harm to the Three Jewels and so forth. This explains the ritual for conferring empowerment upon a mantra master, including the explanation of the tantra, the drawing of the maṇḍala, and the gathering of disciples. First, the empowerment of the Tathāgata Vairocana is taught. Regarding this, it is said: "This is for the maṇḍala of the Tathāgatas." In the maṇḍala, in the presence of Vairocana, the master should recite the vajra-jñāna-hṛdaya mantra, oṃ vajra vid, one thousand and eight times. Then, having bound the samaya-mudrā of Vairocana, the Mistress of the Vajra Expanse (vajradhātveśvarī), one should recite the heart mantra one thousand times as it appears below. By reciting these two heart mantras, the master’s mantra approach becomes powerful. It is taught that the mantras of all four families are also used for the empowerment. Then, with this heart mantra, one should place the respective samaya-mudrās of the Tathāgata family, the Jewel family, the Lotus family, and the Action family at the heart and so forth, reciting the mantra once for each in sequence. Then, having bound the Action samaya-mudrā at the crown of the disciple's head and placed it there, one should recite the mantra one hundred times as it appears below.

འདིས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་དུ་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཆ་ལུགས་སྤྱི་བོར་བཟུང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་གིས་རྣམ་པ་དུ་མར་འགྱུར་མོད་ཀྱི་འདིར་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུ་གཟུགས་བཞག་གོ། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་ལག་ཏུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྡོ་རྗེ་ཡང་སྦྱིན་ནོ། ། ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་སྟེ་ལག་པ་གཉིས་སུ་རྡོ་རྗེ་བྱིན་ནས་ཞེས་པ་དག་གོ། ། སློབ་མའི་ལག་པར་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་མམ། རྩེ་ལྔ་པ་བྱིན་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སྙིང་པོ་སྟོང་བཟླས་པའི་བུམ་པས་དབང་བསྐུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཆུའོ། ། དེ་ནས་པདྨོའི་རིགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་དུ་དབང་བསྐུར་བ་གསུངས་པ། པདྨོ་ལག་ཏུ་བྱིན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དེ་ནས་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱག་རྒྱ་སློབ་མའི་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་སུ་བཞག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དབང་བསྐུར་བ་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ནས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ། སློབ་དཔོན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་བཙུད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་དབང་ཐོབ་ཟིན་པ་དམ་ཚིག་གསོ་བའམ་བགེགས་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བདག་རང་སློབ་དཔོན་དུ་དབང་བསྐུར་བར་འདོད་ན།

This is the empowerment into the master of the Vairocana family. Then, the ritual for the empowerment into the master of the Tathāgata family is taught: "Holding the form of Vajrapāṇi upon the crown of the head," and so forth. Although the form of Vajrapāṇi may appear in many ways through the power of meditative absorption, here the form of Vajrasattva is established. Then, the master also gives a vajra into the hand of the disciple. The ritual for the empowerment into the master of the Karma family is taught: "Then, having given a vajra into the two hands of the vajra family," and so forth. Having given a crossed vajra or a five-pronged vajra into the disciple's hand, one confers the empowerment with a vase over which the essence mantra has been recited one thousand times, as will be described below. "Vajra water" refers to water blessed by wisdom. Then, the empowerment into the master of the Padma family is taught: "Having given a lotus into the hand," and so forth. Then, the empowerment of the Ratna family is taught: "The vajra-ratna mudrā is placed at the site of the disciple's empowerment," and so forth. It is taught that all empowerments should be conferred after entering their respective maṇḍalas: "The master leads [the disciple] into all the maṇḍalas," and so forth. If the master, having already received the empowerment, wishes to confer the empowerment upon himself in order to restore the samaya or to pacify obstacles:

དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རང་གི་སློབ་དཔོན་དུ་བརྟགས་ཏེ། རང་གིས་རང་དབང་བསྐུར་བར་ཡང་རུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དུ་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་མནོས་ནས་རིགས་སོ་སོའི་སློབ་དཔོན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ངེས་པར་སྤྱད་དགོས་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་གསུངས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སློབ་དཔོན་ནི་ཟླ་བ་གཅིག་གི་བར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། དགེ་སློང་དང་དགེ་ཚུལ་ལ་སོགས་པས་ནི་རང་གི་བསླབ་པ་མ་ཉམས་པར་བྱ་བ་དང་། ཉམས་པ་གསོས་ཏེ་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པར་བྱའོ། ། ཁྱིམ་པ་ནི་ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་ཁྱིམ་གྱི་ཆོས་སྤངས་ཏེ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་སྡོམ་པ་གཟུང་ངོ་། ། དུས་གསུམ་དུ་མཆོད་ཅིང་བཟླས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་སྤྱིའི་སློབ་དཔོན་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་གསུངས་པ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱི་བར་དུ་ཉིན་རེ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་དབང་བསྐུར་བ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཆོད་པ་དག་གཟུང་ངོ་། ། ཀྱོ་བ་ཏང་གིས་བཀུག་སྟེ་ཞེས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་དུས་གསུམ་དུ་སྐྱོ་བ་མ་སྐྱེས་པའི་བར་དུ་བཟླས་སོ། ། འདིར་བརྟུལ་ཞུགས་དུས་ཇི་སྲིད་དུ་སྤྱད་པ་དང་བཟླས་པ་དུས་དུ་བྱ་བ་གསལ་བར་མ་གསུངས་མོད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་གོང་དུ་དུས་གསུམ་དུ་སྒྲུབ་ཅིང་ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་སྤྱད་པའི་རིགས་སོ། །

It is taught that one should draw the maṇḍala according to the ritual procedure and, having identified Vajrapāṇi as one’s own preceptor, it is also permissible to confer the empowerment upon oneself. This is what is meant by the statement, “Vajrapāṇi should be made the preceptor.” Having thus received the preceptor’s empowerment, one must certainly observe the specific ascetic conduct (vratas) of the preceptor for each respective family. Therefore, regarding the ascetic conduct for conferring the preceptor’s empowerment in the maṇḍala of the Tathāgata family, it is said: “The preceptor of the Tathāgata family [should do so] for the duration of one month,” and so forth. Monks, novices, and the like must ensure that their own training is not impaired, and having restored any impairments, they must abide by their vows. Lay practitioners, for one month, should abandon the ways of household life and take up the vow of celibacy (brahmacarya). They should perform offerings and recitations three times a day. Next, regarding the general ascetic conduct of the preceptor for the Tathāgata family, it is said: “Every day for the duration of half a month,” and so forth. In the phrase “blessing and so forth,” the word “and so forth” includes empowerment, meditative absorption (samādhi), and offerings. Regarding the phrase “having summoned with the hook,” this refers to performing the summoning, entering, binding, and subjugating for the sake of blessing; one should then perform the recitation three times a day until weariness arises. Although it is not explicitly stated here for how long the ascetic conduct is to be observed or how many times the recitation is to be performed, by the word “likewise” (tathā), it follows the previous pattern of practicing three times a day and observing it for one month.

ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་མོད་ཀྱི། རྒྱུད་འཆད་པའི་གཙོ་བོ་ནི་དེའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་གསུངས་པ། ནང་པར་ལངས་ནས་ཉིན་རེ་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་(བདག་,བ་དག་)གོ། ། སྔགས་པ་རང་ཁྲུས་བྱས་དྲི་གཙང་མས་བྱུགས་གོས་འཚེར་བ་བགོས། དཔུང་རྒྱན་དང་དབུ་རྒྱན་ལ་སོགས་པས་ཆས་ཏེ་གླུ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་དོ། ། གསང་བའི་མཆོད་པ་ནི་བཛྲ་ལཱ་སྱེ་ལ་སོགས་པའོ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་ནི་མེ་ཏོག་དང་དྲི་དང་བདུག་པ་དང་མར་མེ་དག་གོ། ། འདོད་པའི་དངོས་པོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་བདག་ལ་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ་ཞེས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་བསྒོམ་པའི་ནན་ཏན་གྱིས་མཆོད་པས་མཆོད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཅི་འདོད་པ་བཟླས་ཞེས་པ་ས་མ་ཡ་ཧོ། ། སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ་ཞེས་གོང་དུ་སྨོས་པ་ཅི་རིགས་པར་བཟླས་སོ། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཕྱི་དྲོའི་བར་དུ་སྤྱོད་ལ་ཞེས་པ་དད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་ལྔ་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་གསུངས་པ་ཟླ་བ་ཕྱེད་དུ་སྨྱོན་པར་བསྒྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་རྟོག་པར་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་རམ། བདག་རང་ང་རྒྱལ་བཅག་པའི་ཕྱིར་སྨྱོན་པར་བསྒྱུར་རོ། ། ཡང་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་ཏེ་འབྱུང་བ་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་བརྟུལ་ཞུགས་དེ་འདྲ་བས་འགྲུབ་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཁྱེན་ཏེ་བཀའ་སྩལ་པས་རིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་སྨོས་མི་དགོས་ཏེ།

Although Vajrapāṇi is indeed included within the Tathāgata family, the primary explanation of the tantra describes his specific conduct separately, beginning with: "Having risen in the morning, every day..." [The practitioner] should bathe, anoint himself with pure fragrances, and put on bright clothes. Adorned with armlets, crowns, and so forth, he should make offerings with songs and the like. The secret offerings are vajralāsyā and so forth. The offerings of flowers and so forth consist of flowers, incense, perfumes, and lamps. The phrase "one should make offerings to the Blessed One and to oneself with desirable things" means that one should make offerings through the diligent meditation on the Bodhisattva. Regarding the phrase "recite the reality of the great samaya as desired," it refers to reciting samaya hoḥ and sūratas tvam as previously mentioned, as appropriate. The phrase "enjoy the qualities of desire until the afternoon" means that one should apply oneself diligently to the five faculties, such as faith and diligence. Then, the conduct of the Karma family is taught: "having transformed into a madman for half a month," and so forth. One transforms into a madman either to meditate without conceptualizing any phenomena, or to humble one's own pride. Alternatively, the Blessed One, knowing that such conduct of the Karma family master accomplishes all phenomena through dependent origination, has taught it; thus, there is no need to state further logical arguments.

ཕབས་དང་ནས་(བ་སྲེས་,བསྲེས་)པའི་རྒྱུ་ལས་ར་རོ་བ་འབྱུང་བ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་མེད་མོད་ཀྱི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུའོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་གར་བྱས་ཏེ་ཞེས་བརྐྱང་བསྐུམ་དང་། ཕྱིར་བརྐྱང་བསྐུམ་དང་། ཚམ་ངམ་དང་། ཐལ་མོ་བསྐོར་བ་ལ་སོགས་པ་གར་ཐབས་བྱེད་པའོ། ། ཡིད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྲིས་ལ་ཞེས་པ་ནམ་མཁའ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆ་ལུགས་ཡིད་ཀྱིས་བསམ་པའོ། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས་ཞེས་པ་རང་གི་སྙིང་པོ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཉིན་གཅིག་བཞིན་བཟླས་སོ། ། འདི་ཡང་དུས་ཇི་སྲིད་དུ་བྱ་བ་ངེས་པར་མ་གསུངས་པ་ནི་གོང་དུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྨོས་པའི་དུས་དང་སྦྱར་བར་རིགས་ཏེ། སློབ་དཔོན་མཁས་པ་དག་འཆད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ན་བཤད་པའི་རིགས་པ་གསལ་བར་མ་བྱུང་བ་ནི་གོང་དུ་སྨོས་མ་ཐག་པའི་ཚུལ་དང་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། པདྨོའི་རིགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་གསུངས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ཏེ་ཞེས་པ་དག་གོ། ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་ལས་འབྱུང་བའི་གཅིན་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཆུའོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཆུ་བཏུང་ངོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བའི་ལྕི་བ་ཅུང་ཟད་ཟོས་ནས་ཞེས་པ་པུ་རི་ཤ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་མི་གཙང་བ་སླད་སའི་མིང་དུ་ཡང་འདྲེན། པདྨོའི་རྩ་བ་ལ་ཡང་པུ་རུ་ཥ་ཞེས་བྱ་སྟེ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་ལས་པུ་རི་ཤ་ནི་པདྨོ་ལས་བྱུང་བའོ་ཞེས་བཤད་པས་ན། འདིར་ཡང་། པདྨོའི་རྩ་བ་ཅུང་ཟད་བཟའ། ། ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དྲི་མ་བཀྲུ་བའི་མཚན་མ་རྡོ་རྗེའི་ཆུ་བཏུང་ངོ་། །

Although there is no logical proof that intoxication arises from the cause of barley mixed with fermenting agent, it is so by way of the phenomenon of dependent origination. "Performing the dance of the mudrā" refers to performing dance movements such as extending and contracting the limbs, extending and contracting them outward, the tsam-ngam (threatening gesture), and circling the palms. "Visualizing the Tathāgata in the mind" means mentally imagining the appearance of the Tathāgata in the sky. "Recite one hundred and eight times" means reciting one's own essence mantra one hundred and eight times each day. Furthermore, since the duration for which this should be performed is not explicitly stated, it is appropriate to associate it with the duration mentioned previously for the vajrapāṇi vow; this is because, according to the method of explanation used by learned masters, the reasoning for the explanation has not appeared clearly, and it must be applied according to the manner just mentioned above. Regarding the vow of the Lotus family, it says, "having made offerings to the Blessed One." As for the urine mentioned in the Sarvakalpasamuccaya, it is said to be "vajra-water," which means one should drink water consecrated by the vajra. Regarding "having eaten a little cow dung," the term puriṣa is also used as a name for the impure excrement. However, in the Sarvakalpasamuccaya, it is explained that puruṣa also refers to the lotus root, stating that "the puriṣa arises from the lotus." Therefore, in this context as well, it means "eat a little lotus root." Furthermore, as a sign for washing away the stains of wisdom, one drinks the vajra-water.

ཅིས་ཀྱང་མི་གོས་པའི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སྒོམ་པའི་མཚན་ལ་པདྨོའི་རྩ་བ་བཟའ་བར་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལྟར་བྱེད་ཅིང་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པས་ཉིན་གཅིག་ཀྱང་རང་གི་སྙིང་པོ་གོང་དུ་སྨོས་པ་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་གསུངས་པ། ཉིན་རེ་བཞིན་རང་ལ་དབང་བསྐུར་ནས་ཞེས་པ་དག་གོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་སྔགས་གོང་དུ་སྨོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉི་མ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་ཉིན་རེ་དབང་བསྐུར་བ་ཆོ་ག་གོང་མ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུར་སྒོམ་ཞེས་པ་ནི་བདག་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པའོ། ། ཆོ་ག་དེ་ལྟར་བྱས་པས་སློབ་དཔོན་དུ་གྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་གསུངས་པ། དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཞེས་པ་དག་གོ། ། དེ་ནས་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་བཤད་དེ་དེ་ལ་རེ་ཞིག་སྙིང་པོ་བཟླས་ཏེ། ལས་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། སྙིང་པོ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ནས། ། ཞེས་པ་དག་གོ། ། སྔར་བསྙེན་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱེད་པའི་ཚེ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པས་འགྲུབ་བོ། ། ཕྱག་རྒྱ་གྲུབ་པ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཅིངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྐུར་རྣལ་འབྱོར་བྱའོ། ། དེ་བྱས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་ཁུགས་ནས་སྙིང་པོ་བརྒྱ་སྟོང་བཟླས་ན་དམ་ཚིག་དང་།

This teaches that one should consume lotus roots as a sign of meditating on the accumulations of merit and primordial wisdom, which are entirely unstained. By practicing in this way with one-pointed concentration for seven days, one should recite the previously mentioned essence mantra one thousand and eight times each day. Then, the empowerment of the Jewel Family is taught: "Having empowered oneself every day," and so forth. The empowerment ritual should be performed daily for eight days using the previously mentioned empowerment mantra, according to the aforementioned procedure. "Meditating like a king" means to generate the divine pride of thinking, "I am the King of Dharma." Regarding the qualities of becoming an accomplished master by performing the ritual in that manner, it is said: "In that way, the master [attains] all accomplishments," and so forth. Next, the ritual for accomplishing activities through the essence mantra, mudrās, and so on is explained. First, regarding the recitation of the essence mantra, the accomplishment of activities is taught: "Having recited the essence mantra one hundred and eight times," and so forth. When performing activities such as pacifying or enriching after having properly completed the preliminary service (sevā), they are accomplished by reciting it one hundred and eight times. Regarding the accomplishment of the mudrā, it is said: "Having bound the great vajra mudrā," and so forth. Because it is blessed by the vajra, the "great mudrā" is the great vajra mudrā; one should perform the yoga of the deities' bodies. Having done that and brought the meditative absorption (samādhi) to manifestation, if one recites the essence mantra one hundred thousand times, the samaya and—

ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་བཅིངས་པ་ཙམ་གྱིས་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲུབ་པ་གཏེར་ལ་སོགས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་གྲུབ་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་འགྲུབ་ཅིང་། ཕ་རོལ་སྒྲུབ་ཏུ་གཞུག་ན་ཡང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཚིག་གིས་ཞེས་པ་དག་སྟེ་སྔར་ཆོ་ག་བཞིན་འབུམ་བཟླས་ན་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀུན་འགྲུབ་བོ། ། རིག་པའི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། རིག་པ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་བཟླས་ན། ། ཞེས་པ་དག་གོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་དེ་ནས་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་དང་རིག་པ་རྣམས་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་ཉེ་བར་སྟོན་པར་ཟད་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིར་རིག་པར་བྱ་སྟེ་རྟོག་པ་འདིར་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིར་མ་ཚང་བ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ཉིད་བསྡུས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་གཞན་ལས་འབྱུང་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིས་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པ་ན་བསྐུལ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་སྙིང་པོ་དག་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་གླུས་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ཏུ་བཟླས་ན་ཞེས་པ་སྒྲ་མེད་ན་ནི་གླུར་ཡང་མི་རུང་ལ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ནི་སྒྲ་མེད་པར་བཟླས་སོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། འགལ་བ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་བརྗོད་དུ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་ཇི་ལྟར་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་སྒྲ་མེད་པར་བརྗོད་པ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་གླུ་ཡང་སྒྲ་མེད་པར་ཡིད་ཀྱིས་བླང་བ་དང་སྔགས་སུ་སྦྱར་ཏེ་གླུ་ཡིད་ཀྱིས་བླངས་དུ་མི་རུང་དུ་ཟིན་ན་བསླབ་ཀྱང་ཇི་ལྟར་བསླབ།

By merely binding the action seal (karmamudrā) and so forth, all activities such as pacifying and enriching, as well as worldly accomplishments such as treasures and the like, and supramundane accomplishments such as the great seal (mahāmudrā) and so forth, are achieved; if one causes others to perform the practice, they too will achieve them. Regarding "mantras are vajra words," if one recites them one hundred thousand times according to the previous ritual, all activities such as pacifying and so forth will be accomplished. The practice of knowledge (vidyā) is taught: "If one recites the knowledge [mantra] one hundred thousand times," and so forth. Then, the essence (hṛdaya) of Vajrasattva and so forth are taught, and it is said: "Then the essences, seals, mantras, and knowledges arise." In this context, Vajrasattva is merely an illustration; one should understand that the deities also possess the four, such as the essence and so forth. In this ritual manual, those for whom the four, such as the essence and so forth, are incomplete, should be combined with what appears in other great tantras such as the Tattvasaṃgraha. When swift accomplishment is achieved through the four, such as the essence and so forth, the ritual of exhortation is taught: "Then the essences and the seals," and so forth. Regarding "if one recites with vajra words through the song of vajra recitation," if there is no sound, it is not suitable to be a song; yet it is said that "vajra words are recited without sound." To those who say that it is improper to express two contradictions simultaneously, [the response is]: just as the words of a mantra are expressed without sound, the vajra song is also mentally sung without sound and applied to the mantra. If it were not suitable to mentally sing the song, how could one ever learn it? Even if it were not suitable, how could one train in it?

གོ་རིམ་དུ་ཕབ་སྟེ་ཁར་ཡང་ཇི་ལྟར་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་སྔགས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྐྱབ་ཏུ་གསོལ་ཞེས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་གསོལ་བ་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། སེམས་ཅན་གདུལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བོ་སྔགས་ཀྱི་སྒོར་གཟུད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་གྱི་ཡུལ་དུ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་མཆིས་པ་ཞེས་འོག་མ་དང་སྦྱར་ཏེ་བསྒོམ་པའི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བའི་ཡུལ་རྒྱུ་བའི་སེམས་མ་མཆིས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་གསོལ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་དབུལ་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མ་མཆིས་པར་ཞེས་འོག་ནས་འབྱུང་བ་དང་སོ་སོར་སྦྱོར་ཅིག། འདོད་པ་ཆུང་བ་ཞེས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མེད་ཅེས་པའོ། ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ཞེན་པའོ། ། རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་སེམས་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་འཁོར་བ་ལས་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་སེམས་པ་སྟེ་གཞན་གྱི་དོན་མི་བྱེད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྐྱོན་དེ་རྣམས་སྤངས་ནས་ཡོན་ཏན་འདི་འདྲ་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་གསོལ་པ། མོས་པའི་བསམ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། མོས་པའི་བསམ་པ་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་དད་པའོ། ། ལྷག་པར་བསམ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ནི་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་མཉམ་པར་བྱེད་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཐོས་པར་འགྱུར་བའོ། ། སྒྲིབ་པ་ཡོངས་སུ་བྱང་བར་ཞེས་པ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཡོངས་སུ་བྱང་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་གསུངས་པ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་དེ་ཁོ་ན་འདི་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། །

Having arranged them in order, they were also recited aloud. Then, the practitioner requested the Blessed One, saying, "Please grant protection," and Vajrapāṇi addressed the Blessed One with these words. "For the sake of training sentient beings" means for the sake of leading people into the gateway of mantra. "Traveling to the domains of others" should be connected with the subsequent "may there be none," meaning: please grant your blessing so that there is no mind wandering to domains that would become obstacles to meditation. Then, in the same way, "may there be none" should be applied individually to "the poor" and so forth, as they appear below. "Having few desires" means lacking the bodhicitta. "Free from attachment" means being attached to the bodhicitta. "Intending to go forth" means intending to go forth from saṃsāra alone, which means not acting for the benefit of others. Having abandoned those faults, he requested the blessing of such qualities as these, saying, "with the intention of devotion," and so forth. "The intention of devotion" is faith from the depths of one's heart in the Three Jewels. "The dharma to be contemplated" is hearing the Mahāyāna dharma that brings about the equalization of the welfare of oneself and others. "Completely purifying obscurations" is a request to grant the blessing of completely purifying the obscurations of karma and afflictions. Then the Blessed One spoke to Vajrapāṇi, saying, "This is the reality of the great samaya," and so forth.

དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ནི་སྐབས་འདིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན་དམ་ཚིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྣ་ཚོགས་ལ་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་དུ་མར་སྦྱོར་བ་ཡང་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱའོ། ། སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྡུ་ན་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྡོ་རྗེར་འདུས་ཏེ་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ངག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ལུས་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱིས་སྐྱེ་བོ་མ་ལུས་པ་འདུལ་བའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། གདུལ་བ་དེ་དག་གི་དོན་གྱི་ཕྱིར་ངེད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བསྐུལ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ཆགས་པ་མེད་ཀྱང་སྔགས་འདི་བརྗོད་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ། དེ་བས་ན་སྒྲུབ་པ་པོ་དེས་དང་པོར་ཞེས་པ་དག་གོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་རྟོག་པ་འདིའི་ཡོན་ཏན་བསྔགས་པ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་ཕྱིར་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། མཉམ་པ་རུ་ནི་བསྲུངས་ནས་སོ། ། ཞེས་པ་སུ་འདི་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ངག་གིས་མཉམ་པར་སྲུང་ངོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་བསྟན་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ལེགས་པ་བྱིན་པ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གདན་ལས་བཞེངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ། ། ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ལ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཕྲ་མོས་གང་བར་བྱས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

In this context, the "great samaya" refers to the nature of wisdom; it is called "samaya" because it is that which is to be attained. Because that nature of wisdom is applied in various forms—such as essences (hṛdaya) and seals (mudrā)—for the diverse benefit of sentient beings, it is called "reality" (tattva) since it is non-deceptive. Furthermore, if the essences, seals, and so forth are condensed, they are subsumed within the vajra body, speech, and mind, for all essences and the like are taught as the maṇḍala of body, the maṇḍala of speech, and the maṇḍala of mind. Thus, all these vajras of body and so forth were spoken by you in order to discipline all beings without exception; the meaning is that we shall grant our blessings for the sake of those to be disciplined. This is the exhortation for practitioners to be blessed by the Tathāgata, and it is said that if this mantra is recited, accomplishment will occur even without attachment to the bodhicitta. Therefore, the practitioner should first [perform the preliminaries], and so forth. Then, Vajrapāṇi praised the qualities of this ritual manual (kalpa) with the words, "For the benefit of all sentient beings," and so on. "Having guarded them equally" means that he will guard with his speech all those who apply themselves diligently to this. Then, after the Blessed One Vairocana displayed his miraculous powers, he bestowed his approval upon Vajrapāṇi with the words, "Then the Blessed One rose from his seat," and so forth. The meaning is that he filled all the three realms with subtle nirmāṇakāyas.

བླ་མ་མང་དུ་ཐོས་པའི་མན་ངག་ལ། ། བརྟེན་ཏེ་མདོ་རུ་འགྲེལ་པ་འདི་བགྱིས་པས། ། སྐྱེ་བོ་སྒྲིབ་པའི་མུན་པས་ཁེབས་པ་རྣམས། ། སྒྲིབ་བྱང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཐབས་ཐོབ་ཤོག། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་འགྲེལ་པ་མུ་ཏི་ཏ་ཀོ་ཥས་བྱས་པ་རྫོགས་སོ། ། ། །

Relying upon the pith instructions of many gurus who have heard much, I have composed this commentary on the sūtra. May all beings shrouded in the darkness of obscurations obtain the means to purify those obscurations and attain the state of Vajrasattva. This concludes the commentary on the Tri-loka-vijaya, composed by Mutitakoṣa.