An Extensive Explanation of the Compendium of Suchness Tantra, called “The Ornament of Kosala”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀོ་ས་ལ་ཨ་ལཾ་ཀཱ་ར་ཡ་ཏཏྟྭ་སཾ་གྲ་ཧ་ཊཱི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དཔལ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྒྱུད་བདག་དང་ནི་རྒྱལ་བཞི་དང་པོའི་སེམས་དཔའ་དང་། ། རྒྱལ་སྲས་ལྷག་མ་རྣམས་དང་རིགས་ཀྱི་ཡུམ་རྣམས་དང་། ། རབ་མཆོག་ལས་མཛད་མཆོད་པ་བཞི་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། རྒྱུད་དང་སྙིང་པོ་རིག་བཅས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཆོས་ཚུལ་ཟབ་མོའི་རྒྱ་མཚོར་ཤིན་ཏུ་ཞུགས་གྱུར་ཅིང་། ། ཡེ་ཤེས་མཚོ་ཆེན་དེ་ཉིད་མ་ལུས་བདག་པོ་མཛད། ། ཤེས་རབ་བདུད་རྩི་ལས་བྱུང་དྲི་མེད་བྱིས་པའི་གཟུགས། ། བདེ་གཤེགས་སྲས་པོ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ལའང་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། རྒྱལ་རྣམས་འདུས་ལས་བཀའ་ཐོབ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་ལྡན། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་རྒྱལ་མཛད། ། ལྷ་མི་རྣམས་ལ་རྒྱུད་སྟོན་བཅོམ་ལྡན་གང་ཡིན་པ། ། རྒྱལ་དབང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ལའང་རབ་ཏུ་འདུད། ། གྲོང་ཁྱེར་བཟང་པོར་སངས་རྒྱས་སྡེ་ཞེས་གྲགས་ཐོབ་གང་། ། བླ་མའི་མཆོག་དེ་དང་པོར་རབ་དད་མཉེས་བྱས་ཏེ། ། གནང་བ་མནོས་ཤིང་ཆོ་གས་དམ་ཚིག་ཐོབ་ནས་ནི། ། དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་མང་ཐོས་མང་དུ་རྣམ་པར་དཔྱད། ། ཀོང་ཀ་ནིར་ནི་དྲ་མི་ཌ་དང་དབང་ཕྱུག་དཔལ་འདུས་དང་། ། ཆོས་སྡེ་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དགའ་བས་བསྙེན་བཀུར་བྱས། ། ས་ཧྱེར་ཆོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཏུ་མཚན་གསོལ་དང་། ། གཙུག་ཏོར་རྡོ་རྗེའང་མང་དུ་ལེགས་པར་བསྙེན་བཀུར་བྱས། ། ཡོན་ཏན་འབྱུང་གནས་བྱང་ཕྱོགས་ཨུ་རྒྱན་ཡུལ་བགྲོད་དེ། །

In the language of India: Kosalālaṃkāra-tattvasaṃgraha-ṭīkā. In the language of Tibet: De kho na nyid bsdus pa'i rgya cher bshad pa Ko sa la'i rgyan (The Ornament of Kosala: An Extensive Explanation of the Compendium of Suchness). Homage to the Bodhisattva Mahāsattva, the glorious Samantabhadra. Homage to the continuum of the self, the four conquerors, the primordial being, the remaining sons of the conquerors, the mothers of the families, the four supreme offerings of activity, the mudrās, the tantras, the essences, and the vidyās. I prostrate to Mañjughoṣa, the son of the Sugatas, who has deeply entered the ocean of the profound Dharma, who acts as the master of the entire great ocean of primordial wisdom, and who possesses the stainless form of a youth born from the nectar of insight. I also bow deeply to the Lord of Conquerors, the Vajradhara, who received the command from the assembly of the Victors, who possesses complete victory, and who, for the benefit of beings, brings about victory over the three worlds, teaching the tantras to gods and humans. Having first pleased that supreme guru, the one renowned as Buddhagupta in the excellent city, and having received his permission and obtained the samaya through the ritual, I have extensively studied and analyzed [the teachings]. In Koṅkaṇi, I served Draviḍa, Īśvaraśrīsaṃgha, Dharmapāla, and Dharmākara with joy. In Sāhi, I also properly served the one known by the supreme name Dharmavajra and Uṣṇīṣavajra many times. Then, having traveled to the northern land of Oḍḍiyāna, the source of qualities, [I met]...

རྒྱུད་དོན་དེ་ཉིད་འཛིན་རྒྱལ་ཨིནྡྲ་བྷཱུ་ཏི་བསྙེན། ། ཏག་ཀྱེར་གྲོང་ཁྱེར་ཀ་ཤ་ལ་ཡི་སློབ་དཔོན་ནི། ། བློ་བརྟན་བློ་གྲོས་འབྱུང་གནས་ཚུལ་མཁས་གུས་པས་བསྟེན། ། བླ་མའི་ཞལ་ནས་ཡང་དག་མན་ངག་གང་ལས་ནི། ། ཅུང་ཟད་བདག་གིས་ཅི་རྟོགས་དག་པའི་ལུང་གི་ཚུལ། ། འཇིག་རྟེན་རྣལ་འབྱོར་ཆོ་གས་སློབ་དཔོན་བཞིན་རིམ་གྱིས། ། འདི་ནི་ཡུན་རིང་གནས་ཕྱིར་བདག་གིས་རྣམ་པར་བསམས། ། འགྲོ་ངན་བདག་པས་བློ་དམན་མི་རྣམས་གང་ཡིན་པ། ། དེ་ལ་ཕན་གདགས་ཕྱིར་ནི་རང་གི་སྟོབས་བསྐྱེད་དེ། ། གང་དུ་དེ་ཉིད་དོན་བསྡུས་ཚུལ་ནི་རྣམ་སྟོན་པའི། ། དེ་ཉིད་བསྡུས་ཏེ་བདག་གིས་གུས་པས་རྣམ་པར་དབྱེ། ། རྒྱུད་འདིར་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་པོ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་དཔལ་ལྡན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་གླེང་གཞི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྐྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྟོན་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྒྱུད་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་རྒྱུད་དོ། ། རྒྱུད་འདི་ལ་ཡང་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་སྡུད་པར་བྱེད་པས་མངོན་སུམ་དུ་ཐོས་པར་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐོས་ཀྱི་གཞན་དག་ལས་བརྒྱུད་དེ་ཐོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དུས་གང་གི་ཚེ་ཐོས་ཤེ་ན། དུས་གཅིག་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ལན་ཅིག་གི་དུས་ཚོད་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

I have relied upon Indrabhūti, the King who holds the meaning of the tantra, and the masters of the city of Takṣaśilā, Kaśmīra, and Oḍḍiyāna: Sthiramati and Prajñākara, who are skilled in the proper way. With devotion, I have relied upon them. Whatever pure oral instructions I have understood slightly from the mouths of my gurus, I have reflected upon them in order that they may endure for a long time, following the sequence of the master’s ritual for worldly yoga. For the sake of benefiting those of inferior intellect who are of low birth, I have exerted my own strength to analyze and summarize this reality. In this tantra, the introductory account of the qualities of the Lord of Yoga, the glorious Vairocana, the master of the tantra, begins from the words "The Vajra Blessing of All Tathāgatas" and continues until the teaching on the samādhi that generates Vajrasattva. Furthermore, from the section on Vajrasattva in the tantra up to the words "Thus he spoke" constitutes the tantra itself. In this tantra, the phrase "Thus have I heard" and so forth is taught by the compiler to show that it was heard directly. This shows: "I heard it myself; it was not heard through a lineage from others." If one asks, "At what time did you hear it?" the text says, "At one time," which means at a single occasion.

ད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གླེང་གཞི་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་པ་དང་ལྡན་པས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ་ངེས་པའི་ཚིག་གི་ཚུལ་གྱིས་ན་ཡི་གེ་བསྒྱུར་བ་བྱས་ན་ཕུང་པོ་དང་། འཆི་བདག་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། ལྷའི་བུའི་བདུད་བཅོམ་པའོ། ། གང་གིས་རྒྱུད་འདི་སྟོན་པར་མཛད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཡོན་ཏན་ཇི་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་ཞེ་ན། དེ་ནས་གཞན་ཡང་དེའི་ཡོན་ཏན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་བྱིན་གྱི་རླབས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་གནས་པའི་དོན་དེ་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅིང་སངས་རྒྱས་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བཤད་དེ། རྟོགས་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་ནི་གཤེགས་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་མཐའ་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཚིག་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་འབྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ནི་སྤྲུལ་པ་སྟེ། དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཏེ། སྙིང་པོ་དང་དམ་ཚིག་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་རྫོགས་པར་མཛད་པའོ། །

Now, the introduction is shown by the words "the Blessed One" and so forth. Regarding that, "the Blessed One" (bhagavān) is so called because he possesses what has been conquered (bhagna). According to the method of etymological derivation, if the letters are transformed, it refers to the conquest of the aggregates, the Lord of Death, the afflictions, and the māra of the son of the gods. If one asks what kind of qualities the Blessed One, the Lord of this tantra who teaches this tantra, possesses: it is shown by the words "furthermore, his qualities are the vajra-blessing of all the tathāgatas" and so forth. Because they are both tathāgatas and all, they are called "all the tathāgatas." Furthermore, they are explained as "tathāgatas" because they have realized and awakened to the meaning of how things exist; this is because the meaning of "realization" is the meaning of "having gone" (gata). Here, the word "all" is a term for the infinite, indicating the buddhas and bodhisattvas of the maṇḍala. Since all the tathāgatas themselves are the vajra, they are the "vajra of all the tathāgatas." It is called "vajra" because, through its indivisibility, it pierces the meaning of all phenomena. Their "blessing" (adhiṣṭhāna) is an emanation; that is the "vajra-blessing of all the tathāgatas," which brings to perfection the maṇḍalas of the essence, the samaya, the mudrā, and the sattva, and so forth.

འདི་ཉིད་ནི་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་བྱིན་གྱི་རླབས་དང་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཚུལ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གནས་ཤིང་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མཐོང་བ་ལ་གསང་སྔགས་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་གནང་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དམ་ཚིག་གི་སྒྲ་ཉིད་དུ་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དམ་ཚིག་མཁྱེན་པ་ལ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དམ་ཚིག་ལ་མཁས་པའོ། ། དེའི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་ཁྱད་པར་རྣམ་པ་དུ་མ་སྟེ། རིགས་དང་རྟོག་པ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་ཤིན་ཏུ་ཡང་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའོ། ། དེ་རྣམས་དང་ལྡན་པ་ནི་བཅས་པ་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་བྱིན་གྱི་རླབས་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་ལ་མཆོག་ཏུ་མཁས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཚིག་འདིས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་མཆོག་ཏུ་ཡང་དམ་ཚིག་ལ་མཁས་པར་སྟོན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་དམ་ཚིག་ཤེས་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དབང་བསྐུར་བ་མེད་པར་སྔགས་སྦྱིན་པ་དང་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བར་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ཉེ་བར་དགོད་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཉིད་རིན་པོ་ཆེ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ། རྙེད་པར་དཀའ་བའི་དོན་དང་། རིན་ཆེ་བའི་དོན་དང་། དོན་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དང་། རབ་ཏུ་སྣང་བའི་དོན་གྱིས་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་འདྲ་བས་ན་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ།

Since this itself is the samaya, it is called the "vajra-blessing and samaya of all the tathāgatas." Because they abide in that manner and are permitted to uphold the secret mantra upon seeing the great maṇḍala, all of those are also explained by the very term samaya. Knowledge of such a samaya is called the "wisdom of samaya"; it is expertise in samaya. Its various aspects are the many distinct types, which are extremely diverse through the divisions of family, conceptualization, maṇḍala, and so forth. Being endowed with those is the "prescription," and thus it is said to be "endowed with the vajra-blessing of all the tathāgatas and the distinctions of the various aspects of the wisdom of samaya." This means being supremely expert in the maṇḍala activities taught in the tantras. This phrase demonstrates that the Blessed One is also supremely expert in samaya. To show that even if one knows the samaya, it is improper to perform the giving and upholding of mantras and so forth without having received empowerment, the text "by the precious crown of all the tathāgatas" and so forth is presented. Since all tathāgatas are themselves jewels, they are the "jewels of all tathāgatas." They are like jewels in the sense of being difficult to find, being of great value, being of great significance, and being of great illumination. Thus, they are "jewels."

སངས་རྒྱས་རྣམས་འབྱུང་བ་ནི་ཨུ་(དུམྺཱར་,དུམྺཱ་ར་)དང་འདྲ་བས་ན་རྙེད་པར་དཀའ་བ་སྟེ། དུས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་སྦྱངས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཚད་མེད་པའི་རིན་གྱིས་རྙེད་པས་ན་རིན་ཆེ་བའོ། ། འཁོར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་དག་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་དོན་དང་། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱིས་ན་དོན་ཆེན་པོར་གྱུར་པའོ། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་མུན་པ་སེལ་བའི་དོན་གྱིས་ན་རབ་ཏུ་སྣང་བ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེའི་བྱེ་བྲག་ལས་བསྒྲུབས་པའི་དབུ་རྒྱན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ནོ། ། ཁམས་གསུམ་ནི་འདོད་པ་དང་། གཟུགས་དང་། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཏེ། ཁམས་གསུམ་པོ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་རྣམས་སྤངས་པས་ཤིན་ཏུ་ཡང་དྲི་མ་མེད་པར་གྱུར་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་མ་ལུས་པ་དང་ལྡན་པའི་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་ཆོས་ཀྱི་མཛོད་བརྙེས་པར་གྱུར་པས་ན་ཁམས་གསུམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སྟེ་བདག་པོའོ། ། དེས་ན་དེའི་རྟགས་སུ་རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་དེས་དབང་བསྐུར་བ་དེ་བརྙེས་པར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་དབང་བསྐུར་བ་བརྙེས་པའོ། ། དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པ་ལ་དབང་མ་ཐོབ་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་མི་འབྱུང་སྟེ།

The appearance of buddhas is as rare as the udumbara flower, for it arises only after training for immeasurable eons. Because it is obtained at the price of the immeasurable accumulations of merit and primordial wisdom, it is precious. Because it completely cuts through the suffering of poverty and so forth throughout all of saṃsāra, and because it serves as the basis for the utterly pure bliss and mental joy of both the mundane and supramundane realms, it is of great significance. Because it dispels outer and inner darkness, it is a brilliant light. The crown fashioned from the varieties of jewels of those five tathāgatas is the "jewel crown of all tathāgatas." The three realms are the desire, form, and formless realms. Because he has abandoned the afflictions along with their habitual tendencies that operate within these three realms, he has attained the treasury of the Dharma of the unsurpassed Dharma King, who possesses the entire collection of qualities that have become utterly stainless. Thus, he is the "Dharma King of the three realms," the sovereign. As a sign of this, having received the empowerment of that jewel diadem, he has obtained the empowerment of the Dharma King of the three realms by means of the jewel crown of all tathāgatas. Even if one has received the empowerment, if one has not attained mastery in the meditation of yoga, the benefit of sentient beings will not occur.

དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ནི་ཤེས་བྱ་མ་ལུས་པ་སྟེ། རྟག་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཡང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པར་འཇུག་པའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། ཞི་གནས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སེམས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། སེམས་གང་དམིགས་པར་བྱ་བ་གཅིག་ལ་རབ་ཏུ་འཇོག་པའོ། ། ལྷག་མཐོང་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་སེམས་ཀྱིས་འདི་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའོ། ། འདི་ནི་ཟག་པ་མེད་པའོ། ། འདི་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའོ། ། འདི་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བའོ་ཞེས་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྣམ་པའོ། ། ཞི་གནས་ཤས་ཆེ་ན་ནི་སེམས་རྨུགས་པའི་ཉེ་བར་གཡེང་བར་འགྱུར་ལ། ལྷག་མཐོང་ཤས་ཆེ་ན་ནི་རྒོད་པའི་ཉེ་བར་གཡེང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་རིམ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། མི་རྟག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཀྱང་ཉེ་བར་གཡེང་བའི་དངོས་པོ་གཉིས་བཟློག་ནས་བསམ་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་ལ་ཟུང་དུ་འཇུག་པར་གནས་ལ། དྲན་པའི་ཐག་པས་གང་དང་གང་དུ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་གང་ལས་ཉམས་པ་ལས་བློ་བཟློག་སྟེ་ཡང་དག་པ་ལ་སྦྱར་བ་ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ། ། ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྣམ་པ་འདིས་འཇུག་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ནི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Therefore, it is said, "the omniscient wisdom of all the Tathāgatas," and so forth. "All" refers to the entirety of objects of knowledge without exception; because one knows all at all times, one is "omniscient." The wisdom of that is "omniscient wisdom." That very omniscient wisdom is the Great Yoga. Furthermore, it is the path that proceeds as the union of calm abiding (śamatha) and special insight (vipaśyanā). Calm abiding is characterized by the mind’s concentration in meditative absorption; it is the thorough placement of the mind upon a single object of observation. Special insight is insight (prajñā), characterized by the mental factor of the thorough discernment of phenomena; it is the aspect of discernment by which the mind in meditative equipoise distinguishes: "This is with outflows (sāsrava)," "This is without outflows (anāsrava)," "This is afflicted (saṃkleśa)," and "This is purified (vyavadāna)." If calm abiding is excessive, the mind becomes the distraction of dullness; if special insight is excessive, it becomes the distraction of agitation. Therefore, by sequentially applying the mental engagement of light and the mental engagement of impermanence, one reverses those two states of distraction and abides in the union of the object of contemplation. By the rope of mindfulness, wherever the mind might stray from such a manner of calm abiding and special insight, one turns it back and applies it to the authentic state; this is "union." Because it is precisely this union, the nature of engaging in this manner is to engage without volitional effort (anabhisaṃskāra); such is the meaning.

ཐབས་དེས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་དུ་གྱུར་པས་ན་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ནི་ལམ་མོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། བསམ་གཏན་རྣམ་པ་བཞིའི་ཆོས་མི་འཛིན་པས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ལ་དབང་ཐོབ་ཅིང་། འདུས་མ་བྱས་པའི་དུས་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་འཇུག་པ་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་སྟེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ཞེས་བཤད་ལ། དེ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་འདི་དབང་ཕྱུག་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། རྣལ་འབྱོར་ལ་དབང་ཐོབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་གལ་ཏེ་རང་སངས་རྒྱས་ལྟར་གཞན་གྱི་དོན་ལ་བཏང་སྙོམས་མཛད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་འདི་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་ཡོངས་སུ་གཟུང་ངོ་། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། ། དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་སྐུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐུགས་ཀྱང་དེ་བཞིན། ཕྱག་རྒྱ་ཡང་དེ་བཞིན། གསུང་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ།

Because that method becomes the path to nirvāṇa, it is explained that "union is the path." By not grasping at the phenomena of the four types of meditative concentration, one attains mastery over birth just as it is, and enters the unconditioned time according to one's wish; this is the supreme of all, explained as the "great yoga of omniscient wisdom." That which possesses this is the "great yoga of omniscient wisdom of all the Tathāgatas." Since one is the sovereign of that, it is the "sovereign of the great yoga of omniscient wisdom of all the Tathāgatas." Even if one has attained mastery in yoga, in order to refute the notion that one might remain indifferent to the welfare of others like a Pratyekabuddha, the passage beginning with "the mudrās of all the Tathāgatas" is taught. Here, the term "all the Tathāgatas" includes the five Tathāgatas of the maṇḍala and the sixteen Bodhisattvas. Their "all mudrās" are of four types: the great mudrā, the samaya mudrā, the dharma mudrā, and the karma mudrā. The "equality" of all those mudrās of all the Tathāgatas is their sameness. Because they are indivisible, they are "vajra"; just as the body is, so too is the mind, so too are the mudrās, and so too is the speech.

སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོས་པ་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པར་མཛད་པས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནི། ། བསྡུས་པས་ཁུ་ཚུར་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་དམ་པར་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དེ། སྟོང་པ་ཉིད་སོ་སོར་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ལས་འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་འདི་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་པས་གང་སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་ནས་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པས་གང་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་ཞིང་། གང་རྣམ་པར་བཟློག་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ལྡོག་གོ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གང་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བ་དེ་ཡོངས་སུ་འགྱུར་རོ། ། གང་དུས་ཀྱི་མཐར་འཇོག་པ་དེ་དག་ནི་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་དང་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་སྣ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དེ། སྟོང་པ་ཉིད་སོ་སོར་རྟོགས་པ་དང་། དེ་ལ་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཐོབ་པས་ཀྱང་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པོ་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅིང་བརྙེས་པས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་བྱ་བ་མཛད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོས་པ་མཛད་པ་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོས་པ་མཛད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ་དེའི་སྣ་ཚོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་དེ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་དེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོས་པ་མཛད་པའོ། །

Because the indivisibility of the vajra body, speech, and mind perfectly accomplishes the needs of all, all mudrās have become equal; this is the equality of the conventional. Furthermore, it is said: "The vajras of body, speech, and mind, when gathered together, are explained as the 'fist'." Ultimately, because all phenomena are emptiness, all mudrās are equal. Through the individual realization of emptiness, it becomes as follows: knowing that these entities depend upon conceptual construction and thus enter into or cease according to the power of the mind, whatever is performed with extreme stability of body, speech, and mind will all arise, and whatever is reversed will all cease. Whatever forms and so forth are completely transformed will be transformed; whatever is established at the end of time will remain. In this way, all the mudrās that fulfill the desired aims in the minds of all the various sentient beings and the vessel-like world are equal. Through the individual realization of emptiness and the attainment of mastery over it, one realizes and attains the extreme stability of body, speech, and mind; whatever various activities are performed, they constitute the accomplishment of the needs of all. Since that is their very essence, by the very fact of accomplishing the needs of all, they perform those various activities. Thus, by realizing the equality of all mudrās, one accomplishes the needs of all.

མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཏེ་འདིར་མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་སྤྱིའི་སྒྲ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་མ་ལུས་པའི་སྒྲ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲའི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་པས་ན་ཟད་པར་གྱི་ཚིག་གོ། ། དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ལུས་པ་ཉིད་ཀྱང་སྲིད་པས་ལུས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་སྨོས་ཏེ། དེ་ན་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པ་རྣམས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར། འདིར་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། གང་དུ་ཐམས་ཅད་ཅེས་སྨོས་པ་མེད་པ་དེར་གཞན་དུ་འགྱུར་སྲིད་པས་མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པའི་སྒྲ་སྨོས་སོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རེ་བ་ཞེས་པ་སྲིད་པ་ཡོངས་སུ་ཞེན་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པས་ན་རེ་བ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བསྐང་བའི་ཕྲིན་ལས་མཛད་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། རེ་བ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པ་ན། ཅིའི་ཕྱིར་མཛད་ཅེ་ན། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཕོངས་པར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་སྐྱོང་བར་མཛད་པས་ན་ཐུགས་རྗེ་སྟེ། གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་དོ། ། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ནས་ཇི་སྲིད་ཁམས་གསུམ་པོ་ན་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཟིན་པ་དེ་ལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་སྐྱོང་བར་མཛད་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་མངའ་བས་ན་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའོ། །

"Without exception and leaving none behind" refers to the world systems. Here, the expression "without exception and leaving none behind" is a general term for the world; because the word "without exception" is a synonym for "all," it is a term of totality. Since it is possible that even a slight remainder might exist, the phrase "leaving none behind" is employed. Thus, it is established as: "in all world systems without exception and leaving none behind." For this reason, it is stated here as "of the entire realm of sentient beings." In cases where the word "all" is not explicitly mentioned, there is a possibility of it being otherwise; therefore, the expression "without exception and leaving none behind" is used. Because he fulfills every hope in every way for the entire realm of sentient beings—completing all forms of worldly attachment—it is explained as "performing the activity of completely fulfilling all hopes." If one asks why he performs the complete fulfillment of all hopes, it is said: "through great compassion." Because he protects sentient beings who have fallen into destitution, it is called "compassion," which is the state of suffering through the suffering of others. From the suffering of sentient beings who dwell in the desire realm, up to all sentient beings who dwell in the three realms and are gripped by the suffering of conditioned existence, he protects them through great compassion; because he possesses this, it is called "great compassion."

གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ལ་ཡང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ་སྙམ་པ་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྣང་བ་ཡིན་པས་ན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་པའོ། ། དེ་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་སྣང་བར་མཛད་པའི་ཕྱིར་ན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། འདི་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡིན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཡུན་རིང་པོར་དཀའ་བ་བརྙེས་ནས་རེ་བ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བསྐང་བར་མཛད་པ་པོས་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུར་ཡུན་རིང་དུ་བཞུགས་པར་མི་བྱ་འམ་ཞེ་ན། རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྟག་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་བྱ་སྟེ། མི་འགྱུར་བར་རྟག་པས་རྟག་པར་ཡོངས་སུ་གཟུང་ངོ་། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་རྟག་པས་རྒྱུན་གྱི་རྟག་པ་ཅན་ཏེ་གནས་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་རྒྱུན་དུ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་པས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་རྟག་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ན་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་སུ་བརྗོད་ཅེ་ན། དེའི་ལན་དུ་དུས་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དུས་ནི་བརྡ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དུས་གསུམ་དག་ཏུ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ལྟོས་ནས་རྣམ་པར་གནས་པའི་སྐུ་མངའ་བས་ན་དུས་གསུམ་དུ་རྟག་པར་བཞུགས་པའི་སྐུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྐུ་འདི་གཉིས་ནི་འདུས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བར་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཁོ་ནའོ། །

If one wonders whether even the Bodhisattvas who are lords of the ten grounds are called "Great Compassion," the term "Vairocana" is mentioned. Because he is illumination, he is Vairocana. Furthermore, because he causes [all things] to appear in a distinguished way, he is Vairocana. This teaches the following: it is the Great Compassion that is utterly liberated from all afflictive and cognitive obscurations, and not the Bodhisattva. If one asks, "Even though he has undergone hardships for a long time and has completely fulfilled all hopes, should he not remain in this way for a long duration?" the word "Eternal" is spoken. By mentioning "Eternal," it refers to the dharmakāya; because it is an unchanging eternity, it is fully grasped as eternal. The jñānakāya (wisdom body) is also eternal in the sense of a nominal eternity, as it is a continuity that persists as long as saṃsāra exists, characterized by the transformation of the basis; therefore, the jñānakāya is also eternal. If one asks, "If he is eternal, how can he be described as the Buddhas of the past, future, and present?" the answer is given by the phrase "the three times" and so forth. "Time" is a convention; conventionally, the rūpakāya (form body) is said to abide in the three times. Because it possesses a body that is established in relation to the jñānakāya, it is called the "body that eternally abides in the three times." Since these two bodies are conditioned, they can exist in the past, future, and present. The jñānakāya, however, is explained only as being eternally so in a nominal sense.

གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་དུས་གསུམ་དུ་བཟུང་ན་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་མི་ཤིགས་པ་ཡིན་ཞེས་འདི་ལ་ཕྱོགས་སྔ་མ་རྟོག་པས་དེའི་ཕྱིར་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གོ་རིམ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་བར་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུགས་མི་ཕྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་སྣང་བའི་སྐུ་ཡང་དེའི་དབང་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། ། སྒྲ་ཡང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཐུགས་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་རྒྱུ་བ་དང་མི་རྒྱུ་བའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱིས་འགྱུར་བ་མི་སྐྱེད་པ་དང་། སྲོག་ཆགས་དང་སྲོག་ཆགས་མ་ཡིན་པའི་འགྱུར་བ་སྐྱེད་པར་སྤྱོད་པས་ན། གསུམ་ཆར་ཡང་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཉིད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་སངས་རྒྱས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་ཆོས་རྣམས་ཇི་ལྟར་གནས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་ངེས་པའི་ཚིག་གི་ཚུལ་གྱིས་ཡི་གེ་བསྒྱུར་བ་བྱས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་དམ་ཚིག་མཁྱེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་རྣམ་པ་བཞི་དང་ལྡན་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །

If the wisdom body (jñānakāya) were also impermanent because it is momentary, and were thus impermanent, why would it be indestructible by others? Anticipating this objection, it is therefore stated that the body, speech, and mind are all "vajra," which means they are indivisible like a vajra. Because the Tathāgata’s qualities, as explained in their proper order, are liberated from all obscurations, his mind is indivisible; and the body that appears from that [mind] is also produced through its power. Furthermore, because the sound [of speech] does not undergo change through the distinctions of moving and non-moving [beings] within the continuum of the mind as explained, and because it functions to produce changes in both sentient and non-sentient beings, all three are of a nature that has become like a vajra. Therefore, it is stated that the Tathāgata is one whose body, speech, and mind have all become like a vajra. A Buddha is a Tathāgata because he has realized the nature of phenomena (dharmatā) just as the previous Buddhas realized it; for "Tathāgata" has the meaning of "one who has realized." Alternatively, he is a Tathāgata because he teaches phenomena exactly as they abide, having thus transformed the syllables according to the method of etymological derivation (nirukti). By possessing these four qualities, such as knowing the samaya, this Blessed One is shown to be the supreme master.

དེ་ལྟ་བུའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ན་བཞུགས་ཞེས་འདིར་ཕྱོགས་སྔ་མ་རྟོག་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཞུགས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་གནས་ཀྱི་ཉེ་བར་དགོད་པ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཞུགས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཞུགས་ཤེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་བསྔགས་པ་ཡིན་པ་སྟེ་བཀྲ་ཤིས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཞུགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འང་མ་ཟད་ཀྱི་བསྟོད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། བསྟོད་པ་ནི་དེ་རྣམས་དང་ལྷ་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསྟོད་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཞུགས་ཤིང་བསྔགས་པ་དང་། བསྟོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུའང་མ་ཟད་ཀྱི་ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ཆེན་པོས་སྤྲས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་ནི་ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེའོ། ། ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེས་སྤྲས་པ་ནི་བརྒྱན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ཆེན་པོས་སྤྲས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་ཤིང་དྲིལ་བུ་བཏགས་པ་དར་དང་། འཕན་དང་། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དང་། རྔ་མ་དང་། དྲ་བ་དང་། དྲ་བ་ཕྱེད་པ་དང་། ཟླ་བ་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཛེས་པར་བྱས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་ཚོན་སྣ་བརྒྱས་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དྲིལ་བུ་ནི་བཏགས་པའོ། ། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ནི་མེ་ཏོག་བརྒྱུས་པ་ལས་ཕྲེང་བ་བྱས་པའོ། ། རྔ་མ་ནི་རྔ་ཡབ་པོ། །

Regarding the question of where such a Blessed One resides, the preliminary position is addressed here by the passage beginning with "all the Tathāgatas reside," which serves to establish the setting for the yoga. The phrase "all the Tathāgatas reside" has the meaning of "taught." Why do all the Tathāgatas reside there? Because it is praised, which means it is auspicious. Not only do all the Tathāgatas reside there, but it is also praised; "praised" means that they and other deities also offer praise. Not only do all the Tathāgatas reside there and praise it, but it is also adorned with jewels and great precious gems. "Jewels and precious gems" refers to gems and jewels. Because they are both jewels and great, they are "great precious gems"; "adorned" with these means "decorated." Not only is it adorned with great precious gems, but it is also beautified by various colors, suspended bells, silken streamers, banners, flower garlands, yak-tail whisks, nets, half-nets, and moon-crests moved by the wind. "Various colors" refers to the blending of a hundred different pigments. "Bells" means they are suspended. "Flower garlands" means garlands made by stringing flowers together. "Yak-tail whisks" refers to the cāmara.

དྲ་བ་ནི་མུ་ཏིག་གི་ཆུན་འཕྱང་སྟེ་མཆོག་དབུས་ན་ཡོད་པའོ། ། དྲ་བ་ཕྱེད་པ་ནི་མཆོག་མཐའ་ན་ཡོད་པའོ། ། གླེགས་བམ་ལ་ལ་ལས་ནི་ཟླ་བ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་མེ་ལོང་སྟེ་འདི་རྣམས་ནི་གཉིས་ཀྱིས་མདོར་བསྡུས་པས་མཚམས་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་ནི་རླུང་གིས་གཡོ་བར་བྱས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་མཛེས་པར་བྱས་པ་སྟེ་དར་དང་། འཕན་དང་། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དང་། རྔ་མ་དང་། དྲ་བ་དང་། དྲ་བ་ཕྱེད་པ་དང་། ཟླ་བ་དག་གིས་ཉེ་བར་མཛེས་པར་བྱས་ཤིང་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་བས་ན་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་ཤིང་དྲིལ་བུ་བཏགས་པ་དར་དང་། འཕན་དང་། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དང་། རྔ་མ་དང་། དྲ་བ་དང་། དྲ་བ་ཕྱེད་པ་དང་། ཟླ་བ་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཛེས་པར་བྱས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གྱུར་པ་གནས་གང་ན་བཞུགས་ཤེ་ན། དེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འོག་མིན་གྱི་ལྷའི་རྒྱལ་པོའི་གནས་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་པས་ན་ལྷའི་རྒྱལ་པོའོ། ། འོག་མིན་ཡང་ཡིན་ལ་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་འོག་མིན་གྱི་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། ས་འོག་མིན་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཐུ་བོར་གྱུར་པས་ན་འོག་མིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུ་བོར་གྱུར་པའི་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་གནས་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་སྟེ། ཁྱད་པར་དེ་ལྟ་བུའི་ལྷའི་རྒྱལ་པོའི་གནས་དེ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུས་བཞུགས་ཏེ་གནས་པར་མཛད་པའོ། ། ཚིག་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་དེ་ལྟ་བུ་དང་གནས་དེ་ལྟ་བུ་ན།

A drava is a hanging cluster of pearls located at the center of the pinnacle. A drava-phyed-pa (half-lattice) is located at the edge of the pinnacle. In some manuscripts, the term "moon" is mentioned, which refers to a mirror; these should be understood as being joined together in pairs. When these are moved by the wind, they are set in motion by the wind, and thus they are made beautiful. They are adorned and beautified by silks, banners, flower garlands, yak-tail streamers, lattices, half-lattices, and moons. Therefore, it is said to be "beautified by various colors, bells, silks, banners, flower garlands, yak-tail streamers, lattices, half-lattices, and moons moved by the wind." If one asks where such a place is located, in order to show that, it says "in the abode of the king of the gods of Akaniṣṭha." Because he is the king of the gods, he is the "king of the gods." Because it is both Akaniṣṭha and the abode of the king of the gods, it is the "abode of the king of the gods of Akaniṣṭha." Because he has become the foremost of the gods of the Akaniṣṭha level, it is called "Akaniṣṭha," meaning the king of the gods who is the foremost of all. His abode is the celestial palace (vimāna). In such a distinguished abode of the king of the gods, the Blessed One Vairocana dwells and resides in that manner. These words demonstrate the excellence of the place. In such a place with such distinguished qualities:

འཁོར་ཇི་ལྟ་བུ་དང་བཞུགས་ཞེས་འདི་ལྟར་ཕྱོགས་སྔ་མ་རྟོག་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱེ་བ་ཕྲག་དགུ་བཅུ་རྩ་དགུ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱེ་བ་ཕྲག་དགུ་བཅུ་རྩ་དགུ་མངའོ། ། འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་རྣམས་དེ་ལྟར་རྒྱ་ཆེ་བ་དེ་ནི་ཅི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་དམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། རྟོག་པ་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ནི་ཟད་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་ཡིན་ལ་དེར་སེམས་དཔའ་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཐོབ་པར་འདུན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་བྱང་ཆུབ་དང་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྟོགས་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་འཁོར་བའི་བཙོན་ར་ལས་གདོན་པར་བྱའོ་ཞེས་གང་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཡོད་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། ཡང་ན། ། བདུད་རྩི་ཐོབ་ཕྱིར་ལམ་ནི་འདི་མ་ཡིན། ། ལྟ་ངན་སྤོངས་ལ་ལམ་ལ་མནོས་ཤིག་ཅེས། ། ལྟ་ངན་སེམས་ཅན་མཐོང་ནས་གོ་འབྱེད་དེ། ། རྒྱུ་དེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཞེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་བཤད་པའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མངའ་བས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་ཐམས་ཅད་གཞིག་པར་ནུས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །

Regarding the question of what kind of retinue was present and how he sat, the text states: "to ninety-nine billion bodhisattvas," and so forth. This indicates that the maṇḍala of that Blessed One’s retinue consisted of ninety-nine billion bodhisattvas. One might wonder: is there a particular bodhisattva who is the principal figure among that vast retinue, or is there not? To dispel such a doubt, the text says: "namely, the bodhisattva mahāsattva Vajrapāṇi," and so on. As for the term "bodhisattva" (byang chub sems dpa'): one who possesses the mind of awakening (bodhicitta) is a bodhisattva. "Awakening" (bodhi) refers to the wisdom of exhaustion and non-arising; "heroic" (sattva) refers to the mental engagement (manasikāra) of aspiring to attain that. Alternatively, one is a bodhisattva because they focus upon awakening and sentient beings. This is what is being shown: one who, having realized awakening, possesses the resolve, "I shall deliver sentient beings from the prison of saṃsāra," is a bodhisattva. Furthermore, it is explained in verse: "This is not the path for attaining the nectar; Abandon wrong views and take up the path! Seeing sentient beings with wrong views, he opens the way; For that reason, he is called a bodhisattva." As for "Vajrapāṇi" (Phyag na rdo rje): he is so called because he holds a vajra in his hand. The "vajra" is the wisdom of emptiness (śūnyatā-jñāna), which is capable of destroying the entire city of conditioned phenomena (saṃskṛta).

དེ་ཡང་འཕགས་པ་སྡོང་པོ་བཀོད་པའི་མདོ་ལས། འཕགས་པ་ནོར་བཟང་གིས་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ལ་གང་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ལྟ་བུ། བསྐལ་པ་དུ་མར་མང་དུ་བསླབས་པ་ཡི། ། རྒྱུད་དང་རིག་པའི་ཚུལ་དང་ས་ལ་མཁས། ། གང་གིས་འདུ་བྱེད་གྲོང་ཁྱེར་རྣམ་འཇིག་པའི། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཅན་དེ་འཕགས་བདག་གསོལ། ། ཞེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཀུན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་པ་ནི་རྟོག་པར་མཛད་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་རྣམས་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བ་དང་། འདོད་ཆགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་གཟིགས་པ་དང་། ཆགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཉེས་པས་མ་གོས་པ་དང་། འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེན་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལ་གཟིགས་པ་སྟེ་འདི་དག་གཟིགས་པའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ལ་དབང་ཕྱུག་སྟེ། གཙོ་བོ་དེ་དང་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་སྟེ་དེ་དང་། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའ་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡོད་པ་སྟེ། སྙིང་པོ་ནི་སྐྱེ་བའི་གནས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་དང་། མངལ་གྱི་གནས་ལས་རྒྱབ་ཏུ་ཕྱོགས་པར་སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་གིས་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་ན་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་རྫུས་ཏེ་སྐྱེས་པའི་ལུས་མངོན་པར་སྒྲུབ་པས་ན་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའོ། ། གང་ཡང་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་བའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལས། རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པ་དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

Furthermore, as it is said in the Noble Gaṇḍavyūha Sūtra, when the noble Sudhana made his request to the noble Mañjuśrī: "O Lord, I pray to you, the noble one, who possesses vajra wisdom, Who is skilled in the tantras, the methods of knowledge, and the stages, And who utterly destroys the city of conditioned formations." Regarding the phrase "the Lord who gazes everywhere" (Samantadarśin), "gazing everywhere" means to observe: the ripening and liberation of sentient beings, the suchness of desire, and how, even while being attached, one is untainted by the faults of that attachment; and to observe the realm of sentient beings who are afflicted by the suffering of the eight great fears—these are what he gazes upon. He is the "Lord" (Īśvara) of this meditative absorption (samādhi), and because he is the chief and the master of it, he is the "Lord who Gazes Everywhere" (Avalokiteśvara). Regarding "Ākāśagarbha," he possesses the essence (garbha) of space itself. "Essence" refers to the place of birth. This is what is shown: because his ethical discipline is utterly pure, and because he has turned his back on the state of a womb through the power of his aspirations, he manifests a miraculously born body by relying on the subtle atoms that move throughout the expanse of space; thus, he is "Ākāśagarbha." Alternatively, he is born through the power of yoga from a precious jewel arisen from space, the characteristics of which will be explained below. Regarding "Vajramuṣṭi":

སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣམས། ། བསྡུས་པས་ཁུ་ཚུར་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གང་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཞེས་བྱའོ། ། སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ལེགས་པར་བསྒོམས་པས་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་པར་མཛད་དེ་སྤྱོད་པའི་ཐུགས་གང་ལ་མངའ་བ་དེ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་སྒྲར་བཤད་དོ། ། ནམ་མཁའི་མཛོད་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཆོད་པ་རྣམས་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རྫོགས་པར་མཛད་པས་ན་གང་གིས་དེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པར་བྱས་པ་དེ་ནི་ནམ་མཁའ་མཛོད་དོ། ། ནམ་མཁའ་ཉིད་མཛོད་ཡིན་པས་ན་ནམ་མཁའ་མཛོད་དེ། ནམ་མཁའ་ནི་གོ་འབྱེད་པའོ། ། མཛོད་ནི་རྫས་ཀྱི་གནས་སོ། ། བདུད་ཀྱི་སྟོབས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འཇོམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདུད་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་བདུད་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟོབས་ནི་བདུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོབས་སོ། ། དེ་ཤིན་ཏུ་འཇོམས་ཤིང་ཚར་གཅོད་པའི་ངང་ཚུལ་མངའ་བས་ན་བདུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོབས་རབ་ཏུ་འཇོམས་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ།

"The vajras of body, speech, and mind, condensed, are explained as the 'fist.'" By the power of meditating on the samādhi of that which is thus called, it is known as the "Vajra Fist." Regarding "turning the wheel of Dharma immediately upon generating the mind of awakening": because it possesses the nature of turning the wheel of Dharma immediately following the generation of the mind of awakening, and because through excellent meditation it displays the maṇḍala as desired, the mental state that possesses such conduct is explained by the term "turning the wheel of Dharma immediately upon generating the mind." Regarding "the treasury of space": because it fulfills the intentions of all sentient beings and completes the offerings to the buddhas through the samādhi of the treasury of space, whoever meditates on such a samādhi is the "treasury of space." Since space itself is the treasury, it is the "treasury of space." Space is that which provides room; a treasury is a place for substances. Regarding "thoroughly crushing all the powers of Māra": since they are both Māras and all, they are "all Māras." Their power is the "power of all Māras." Because it possesses the nature of utterly crushing and subduing those, it is "thoroughly crushing the power of all Māras." This is what is being shown:

རང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ཤེས་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་སོ་སོར་རྟོགས་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་བཟློག་པར་ནུས་པའི་ཐབས་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལྟ་བུ་གང་གིས་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པ་དེ་ནི་བདུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོབས་རབ་ཏུ་འཇོམས་པའོ། ། དེ་དག་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ནི་དེ་དག་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱེ་བ་ཕྲག་དགུ་བཅུ་རྩ་དགུ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། ཅི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འབའ་ཞིག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ་ན་བཞུགས་སམ་འོན་ཏེ་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཞེས་རྟོག་པ་ལ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གངྒཱ་དང་ཀླུང་ནི་གངྒཱའི་ཀླུང་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བྱེ་མ་ནི་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྟེ། དེ་སྙེད་ཀྱི་ཞེས་པ་གྲངས་དེ་སྙེད་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་གནས་སུ། དེར་གང་འདས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཇི་སྙེད་པའང་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ཏེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མཚུངས་པ་ཉིད་དང་། དོན་གྱི་བྱ་བ་གཅིག་མཛད་པས་དེར་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐུས་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་བཞུགས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ། སྐྲ་ཙམ་ཁྱོན་ལ་སངས་རྒྱས་མང་པོ་ནི། ། གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་ཇི་སྙེད་པ། ། རྒྱལ་བ་དེ་རྣམས་ཞིང་ཡང་དེ་སྙེད་ཀྱི། ། དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་སྐལ་པ་མི་མཉམ་བཅས། །

Knowing that it is one's own conceptualization itself that appears in such a way, one realizes emptiness. Possessing the method capable of definitively reversing all conceptualizations, whoever has thoroughly meditated upon such a vajra wrathful samādhi utterly destroys the power of all māras. Regarding the phrase "those and so forth," it refers to those very ones and others, namely the bodhisattvas. This refers to ninety-nine million bodhisattvas. One might wonder: is the Blessed One Vairocana seated there surrounded only by bodhisattvas, or is he also surrounded by others? To address this, the text says "tathāgatas as numerous as the sands of the river Gaṅgā." The Gaṅgā and the river are the river Gaṅgā; the sands of those are the sands of the river Gaṅgā. "As many as that" means surrounded by that many tathāgatas. In the state of the yoga of Vairocana, however many tathāgatas of the past attained manifest, complete enlightenment there, they all abide for as long as saṃsāra lasts in the body characterized by the transformation of the basis, because they are equal in essence and perform the same purposeful activity. As it is said: "Upon the space of a single hair-tip, there are many buddhas, as numerous as the sands of the river Gaṅgā. The Victors and their fields are also that many, and they possess characteristics and fortunes that are not the same."

སྐྲ་ཙམ་ཁྱོན་འདིར་འགྲོ་བ་ལྔར་གཏོགས་པ། ། དམྱལ་བ་རྣམས་དང་དུད་འགྲོའི་འགྲོ་བ་དང་། ། གཤིན་རྗེའི་འཇིག་རྟེན་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱང་། ། དོགས་པ་དག་དང་ཉེ་བ་འཛེར་བའང་མེད། ། དེ་ལྟར་རྒྱལ་བའི་ཆོས་ནི་བསམ་མི་ཁྱབ། ། ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གངྒཱའི་ཀླུང་སྨོས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དོན་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། དེ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གྲངས་མེད་པས་བསྐོར་བར་སྣང་ངོ་། ། འོག་མིན་གྱི་གནས་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གང་བ་ཇི་ལྟ་བུར་སྣང་ཞེས་ཕྱོགས་སྔ་མ་རྟོག་པ་ལ་དཔེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་འདི་ལྟར་འཛམ་བུའི་གླིང་ན་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་བཞིན་དུ་ཀུན་དུ་གང་བར་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། ཅི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་རྣམས་འབའ་ཞིག་གིས་ཡོངས་སུ་གང་བར་ཀུན་དུ་སྣང་ངམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་རེ་རེ་ལས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཚད་མེད་ཅིང་གྲངས་མེད་པ་དག་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་སྣང་བར་གྱུར་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་དང་གང་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གང་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པ་དེ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེའི་སྐུ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དེ་སོ་སོར་སྣང་ངོ་། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་འདི་ཉིད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དེ་དང་དེར་འདི་དག་ཐམས་ཅད་འཆད་དོ། །

"In an area the size of a single hair, the five classes of beings—those in the hells, the animal realm, the world of Yama, as well as gods and humans—dwell without any crowding or mutual obstruction. Thus, the Dharma of the Victorious One is inconceivable." For this is what was said. The mention of the river Ganges is merely an illustration. There, the Tathāgatas appear surrounded by an immeasurable number [of beings]. To provide an analogy for the opponent’s conceptualization of how that realm of Akaniṣṭha appears to be completely filled by those Tathāgatas, it is said: "It appears completely filled, just like a sesame pod in Jambudvīpa." If one asks, "Does it appear to be filled by those Tathāgatas alone, or not?" the text says "the Tathāgatas" and so forth. From each of the bodies of those Tathāgatas, immeasurable and innumerable Buddha-fields appear to yogins and bodhisattvas. This is what is being shown: whichever Buddha-field a particular Tathāgata purified while practicing the conduct of a bodhisattva, that very field appears individually within the body of that Tathāgata. In these very Buddha-fields, this very mode of Secret Mantra conduct is also taught.

དེ་དག་གིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་འདི་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཡོན་ཏན་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའི་འོག་མིན་གྱི་ལྷའི་རྒྱལ་པོའི་གནས་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་འཁོར་གྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པར་བཞུགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་སོ། ། ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་གང་ན་བཞུགས་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་གཞུང་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དེ་མ་ཐག་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་ལ་ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་པ་མི་ཤེས་པས་དེ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་སྟེ། རྒྱུ་མཐུན་པ་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་འོག་མིན་ལྷའི་རྒྱལ་པོའི་གནས་ན་དེ་ལྷའི་རིགས་ཀྱི་ནང་དུ་སྐྱེས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་དགའ་བ་ཉམས་སུ་མྱང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རིམ་གྱིས་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སྐུ་བརྗེས་ནས་རྒྱུ་མཐུན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་དག་པ་སོ་སོར་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གནས་དེ་ཉིད་ན་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་སྟོན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བཤད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། གཙང་མ་གནས་ནི་རྣམ་སྤངས་ཤིང་། ། འོག་མིན་གནས་ནི་ཉམས་དགའ་བར། །

These [passages] demonstrate that this mode of mantra conduct of all the tathāgatas is indeed authorized. Thus, for the time being, it should be understood that the Blessed One Vairocana, endowed with such qualities, resides in the abode of the king of the gods of Akaniṣṭha, accompanied by the specific retinue as previously described. Then, regarding the inquiry, "Where does the Blessed One, the Great Vairocana, reside?" the remainder of the text, up to the words, "Then the Blessed One, the Great Vairocana, dwells in the hearts of all the tathāgatas," provides the explanation. The word "then" (tatas) indicates immediate succession. The term "Blessed One" (bhagavān) has already been explained. Since it is not known what distinction there is between Vairocana and the Great Vairocana, that shall be stated: Vairocana is the form body (rūpakāya), characterized by the transformation of the basis as a concordant cause. In the abode of the king of the gods of Akaniṣṭha, for the sake of causing the bodhisattvas born among the class of gods to experience the joy of the enjoyment of the Dharma, he successively exchanges his matured body (vipākakāya) through the samādhi of manifest enlightenment. That which is shown to be surrounded in that very place, characterized by the manifestation of the completely pure concordant wisdom (nisyandajñāna), is explained by the term "Vairocana." As it is said: "Having completely transcended the Pure Abodes, In the delightful abode of Akaniṣṭha..."

ཡང་དག་སངས་རྒྱས་དེར་སངས་རྒྱས། ། སྤྲུལ་པ་དག་ནི་འདིར་སངས་རྒྱས། ། ཞེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ལས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སོ་སོར་སྣང་བ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པར་སྤྱོད་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ཇི་ལྟར་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོན་པར་སྤྱོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་བཞིན་དུ་རྟག་པར་བཞུགས་ཤིང་། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའི་གཏོས་མ་ལུས་པའོ། ། དེར་རྟག་པར་བཞུགས་པའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་སོ་སོར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའོ། ། དེ་ཡང་གང་གི་ཕྱིར་ས་དང་པོ་ལ་ཀུན་དུ་འགྲོ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་སོ་སོར་རྟོགས་ཏེ། དེས་ན་དེར་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་འདི་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཉིད་དེ་རྒྱུ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱང་ཚད་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། འདིས་ཀྱང་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། ། ། ད་ནི་འདི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབའ་ཞིག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་མ་ཟད་ཀྱི་གཞན་དུ་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ།

"Perfect Buddhas awaken there; emanations awaken here." Thus it is said in verse. Mahāvairocana is of the nature of wisdom; he is utterly liberated from the obscurations of the afflictions and the obscurations to knowledge, and he acts to perfectly demonstrate the individual appearances of the nature of all phenomena. If one asks, "How does this Blessed One act to demonstrate all phenomena from the very essence of suchness?" it is stated: "Because he dwells eternally throughout the entire expanse of space, having become like the vajra of body, speech, and mind." "The entire expanse of space" refers to the whole extent of space without exception. The vajra body, speech, and mind that dwell eternally therein is the realization of emptiness. Furthermore, because on the first bhūmi one realizes the all-pervading emptiness, one dwells there in the manner of a reflected image. Likewise, this yogi is also the very nature of all the Tathāgatas; for that very reason, the suchness of the vajra body, speech, and mind is also immeasurable. This also demonstrates that he dwells eternally. Now, to show that he is not only the essence of the Tathāgatas but also the essence of Vajrasattva, it is taught by the passage beginning with "entering into equality with all the Tathāgatas."

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་ནས་སྣང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་ཅིང་སོང་བས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པ་སྟེ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པ་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་དག་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྤྲུལ་པར་སྤྱོད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདིས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་མཆོག་ཏུ་དམ་ཚིག་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དོན་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འདི་ནི་ཤེས་བྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་མ་ལུས་པར་སྟོན་པར་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཡང་འོག་ནས་བཤད་པའི་གཞུང་གིས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དོ། །

"All Tathāgatas" refers to the Buddhas and Bodhisattvas taught in the Vajradhātu-maṇḍala. Furthermore, because he enters and proceeds by way of appearing to all Tathāgatas, he enters into equality with all Tathāgatas; since he is their very essence, he is the one who enters into equality with all Tathāgatas. Through that entry into equality with all Tathāgatas, he perfectly realizes the mudrās of all Tathāgatas; thus, he is the wisdom-being (jñānasattva) who realizes the entire Vajradhātu. The meaning of "Vajrasattva" is the being whose very essence is the wisdom that emanates the entire Vajradhātu-maṇḍala. This also demonstrates that the Blessed One, the Great Vairocana, is the supreme knower of the samaya. The mention of "Vajradhātu" is merely for the sake of illustration; this Blessed One, Vajrasattva, acts to reveal the entire maṇḍala of all that can be known, as will be shown by the text explained below. Now, in order to show that he is also the very essence of Vajraratna, the text says "of the entire expanse of space" and so forth. Because it is both the expanse of space and everything, it is the "entire expanse of space."

ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དེ་ན་རྡུལ་ཕྲ་མོ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ནི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་མོའི་རྡོ་རྗེའི་བྱིན་རླབས་ཏེ། རེ་རེ་ཞིང་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་སུ་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་མོའི་རྡོ་རྗེའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་སྙིང་པོ་སྟེ་སྐྱེད་པའི་གནས་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་མོའི་རྡོ་རྗེའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། འདིས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་འབྱུང་བའི་གནས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ལ་གནས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེ་རྣམས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ལ། དེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་མཐའ་ཡས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱུང་བས་ན་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་འདིས་ཀྱང་འདིའི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་འབྱུང་ཞེས་ཕྱོགས་སྔ་མ་རྟོག་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟེ།

As many subtle particles as there are in the entire expanse of space, the vajra blessing of those [particles] is the vajra blessing of the extremely subtle particles of the entire expanse of space. The complete transformation of each one into the form of a vajra is the blessing. The wisdom that arises from that is the wisdom arising from the vajra blessing of the extremely subtle particles of the entire expanse of space. That itself is the essence, the source of generation; therefore, it is called the "essence of the wisdom arising from the vajra blessing of the extremely subtle particles of the entire expanse of space." This indicates the source from which the Blessed One arises. Those subtle particles abiding in the expanse of space also become a single vajra through the blessing of the Blessed One, the Great Vairocana, and from that, the infinite bodies of the Tathāgatas emerge. From those, the precious vajra arises. Therefore, it is said, "by the infinity of all the Tathāgatas." This is what is being shown: because it arises from the jewels of all the Tathāgatas, it is called the "precious vajra," and by this, its essential nature is also indicated. To address the previous objection as to why it arises, it is said, "for the sake of the empowerment of the wisdom of the great vajra." Because it is both a vajra and great, it is the "great vajra."

དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། གང་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ཡོད་པ་དང་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བས་ན་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་ལ་དེའི་ཕྱིར་རིན་པོ་ཆེ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དབང་བསྐུར་བའི་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དབང་བསྐུར་བའི་རིན་པོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཉིད་ལ་བྱ་བར་བཤད་དོ། ། དེས་ན་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་ཁམས་གསུམ་པར་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བ་སྩོལ་བར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། འདིས་ཀྱང་དེའི་ཕྲིན་ལས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཇི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞུང་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱས་པ་ནི་ཁྱབ་པ་སྟེ། གང་གིས་ཤེ་ན། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། དེ་བས་ན་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་སྟེ།

Because it follows after all things, and because that itself is also wisdom, it is the "great vajra wisdom." That wisdom of emptiness, characterized by the realization that things are mere designations, is the great vajra wisdom. Since one is empowered by the presence of that and by the great vajra wisdom, it is the "empowerment of the great vajra wisdom." Because it is a jewel, it is the "jewel of the empowerment of the great vajra wisdom." It is explained that the term "jewel of the empowerment of the great vajra wisdom" refers to the Blessed One, Vajraratna himself. Thus, the Tathāgatas who have attained manifest, complete enlightenment bestow the empowerment of the Dharma King upon the three realms through their own mudrās; this also demonstrates his enlightened activity. Now, the remaining text demonstrates that just as the Blessed One is the very essence of Vajraratna, he is likewise the very essence of Vajradharma. To be "pervasive throughout the entire expanse of space" means to be all-encompassing. By what means? By suchness. Therefore, that suchness which is pervasive throughout the entire expanse of space is [realized] through the emptiness that is free from subject and object. Because it is the wisdom of that, it is the "wisdom of suchness pervasive throughout the entire expanse of space." That itself is manifest, complete enlightenment.

ཐུགས་སུ་ཆུད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དེའི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པར་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་འདིས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་དེའི་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེའི་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དྲི་མས་མ་གོས་པ་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་ཕྱི་དང་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་ནས་དེའི་ཕྲིན་ལས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པའི་ངང་ཚུལ་འདི་ལ་མངའ་བས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པའོ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པ་ཡང་ཡིན་ཞིང་གཟུགས་ཐམས་ཅད་སྟོན་པ་པོ་ཡང་ཡིན་པ་དེ་མཁྱེན་པས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པའི་གཟུགས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དག་པར་བསྟན་པ་མཁྱེན་པ་སྟེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་དེས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་རྣམས་སུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལུས་པ་མེད་པ་རྣམས་འདུལ་བ་ནི་སྐལ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ལུང་དང་རིགས་པ་ལ་རབ་ཏུ་འཇོག་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་སྤྱོད་པ་ཡིན་པས་ན་འདུལ་བའི་སྤྱོད་པའོ། །

It is that which is to be realized, and it is that which has become manifest, perfect enlightenment. Therefore, this demonstrates the Blessed One Vajradharma as the essential nature of that cause. Now, in order to demonstrate his essential nature, the text states "of all the Tathāgatas" and so forth. The essential nature of all the Tathāgatas is the state of being a Tathāgata itself; its purity is being unstained by the defilements of subject and object. Because it is that essential nature, it is "for the sake of the purity of the essential nature of all the Tathāgatas." Because it is the cause of that, all phenomena are pure by nature. This is what is being shown: that all the outer and inner phenomena of that Blessed One are utterly and completely pure. Having thus demonstrated his essential nature, in order to demonstrate his enlightened activity, the text states "pervading the entire expanse of space" and so forth. Because he possesses the disposition that pervades the entire expanse of space, he is "pervading the entire expanse of space." Being both pervasive throughout the entire expanse of space and the one who displays all forms, he is "the one who knows the perfect display of all forms pervading the entire expanse of space." Through that wisdom, he tames the realms of sentient beings without exception in all world systems, establishing them in scripture and reasoning according to their respective capacities. Since that itself is his conduct, it is "the conduct of taming."

དེའི་མཆོག་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ་ཟླ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་གཞན་དུ་ན་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཀའ་ཞེས་བྱ་བ་ལུང་དོན་ཡོད་པ་སྟེ། འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དེ་བྱེད་པའི་ངང་ཚུལ་མངའ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཀའ་དོན་ཡོད་པར་མཛད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཀའ་དོན་ཡོད་པར་མཛད་པ་སྟེ། འདིས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོན་ཏོ། ། ད་ནི་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཕྲིན་ལས་སྟོན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ནི་འགྲོ་བ་རྣམས་དང་མཚུངས་པ་མེད་པས་མཉམ་པ་མེད་པའི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འདིའི་གོང་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་བླ་ན་མེད་པའོ། ། ཐམས་ཅད་དེ་འཇིག་རྟེན་མ་ལུས་པའི་ལས་ཕྲན་ཚེགས་ལ་སོགས་པའི་ཕྲིན་ལས་མཛད་པས་ན་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་མེད་ཅིང་བླ་ན་མེད་པའི་ཕྲིན་ལས་མཛད་པའོ། ། དེ་ལྟར་རྟོག་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་བསྟན་པར་མཛད་ནས། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པས་ན་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞེས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་སེམས་བརྟན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ།

Its "supreme" means the principal, which is to say, peerless. This is not only the very essence of Vajradharma, but in another sense, it is also the very essence of Vajrakarma. To demonstrate this, the text says "of all the Tathāgatas" and so forth. The "teaching of all the Tathāgatas" refers to the authoritative scripture that is meaningful; because it possesses the nature of making that [teaching] fruitful, it is the "teaching of all the Tathāgatas that makes [it] meaningful." Its essence is the "teaching of all the Tathāgatas that makes [it] meaningful," and this indicates the essence. Now, with the phrase "unequaled by all" and so forth, the enlightened activity is shown. "All" refers to the beings of the world; because it is without equal, it is "unequaled." Because there is nothing superior to it, it is "unsurpassed." Because it performs the enlightened activities of all those [beings], such as minor worldly tasks and so forth, it is the "performance of all unequaled and unsurpassed enlightened activities." Having thus shown the Universal Monarch through the distinction of conceptualization, the text now shows the entry into equality with all the Tathāgatas. The "wisdom being who realizes the entire vajra expanse"—as previously explained—is the entry into equality with all the Tathāgatas, which is the very essence of bodhicitta. This is shown by the phrase "the firm resolve for the great enlightenment of all the Tathāgatas" and so forth.

ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་ལྟོས་ན་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལ་སེམས་དཔའ་བརྟན་པ་ནི་བསམ་པ་བརྟན་པ་སྟེ། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་སེམས་དཔའ་བརྟན་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་སེམས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་སེམས་དཔའ་བརྟན་པ་ཡང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་སེམས་དཔའ་བརྟན་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བཤད་དེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྟན་ནས། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲང་བའི་དམ་ཚིག་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲང་བའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པས་སྤྱན་འདྲེན་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲང་བའི་དམ་ཚིག་སྟེ། དམ་ཚིག་ནི་བརྡའི་ཚུལ་ལོ། ། འདི་ཉིད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའི། གཞན་དག་གིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། བསྡུས་ཤིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་སྤྱན་དྲངས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱ་བ་ནི་དགྱེས་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །

In comparison to the enlightenment of the śrāvakas and pratyekabuddhas, it is "great enlightenment" (mahābodhi), and thus it is called "great enlightenment." In that regard, a "steadfast being" (sattva) is one whose intention is steadfast; this is the steadfast being for the sake of great enlightenment, which is the meaning of the term "Vajrasattva." This is the mind that serves as the locus for birth into the family of the tathāgatas. Because he is both all the tathāgatas and a steadfast being for the sake of great enlightenment, he is the "steadfast being for the sake of the great enlightenment of all tathāgatas." Since he is the very essence of the minds of all tathāgatas, he is explained as "all tathāgatas," which is the completely pure bodhicitta. Having thus shown the meaning of the mantra of Vajrasattva, in order to show the meaning of the mantra of Vajrarāja, the text states: "the samaya for inviting all tathāgatas." The invitation performed by means of the mantras and mudrās for inviting all tathāgatas is the "samaya for inviting all tathāgatas." "Samaya" refers to the manner of symbolic convention. By this alone should all tathāgatas be gathered and blessed, and not by any other means. This explains the meaning of the mantra of Vajrarāja. Having gathered and blessed them, the act of pleasing all the invited tathāgatas is "delighting" them. Whatever wisdom that is, is the "wisdom that delights all tathāgatas."

དེའི་དབང་ཕྱུག་ནི་བདག་པོར་གྱུར་ཅིང་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ་དེ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱའོ། ། འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲངས་ཤིང་མཉེས་པར་བྱས་ནས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པས་ཡང་དག་པར་དགའ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། རབ་ཏུ་མཉེས་པར་ཡང་བསྟན་ཅིང་ལེགས་སོ་ཞེས་ཡང་དག་པར་དགའ་བར་བྱས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་བླ་ན་མེད་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྩོལ་བར་མཛད་དོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐམས་ཅད་ཉིད་འབའ་ཞིག་གཟུང་གི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། ། དབང་ཆེན་པོ་བསྐུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཆེན་པོ་བཞིས་གང་དབང་ཆེན་པོ་བསྐུར་བ་སྩལ་བ་དེ་ནི་དབང་ཆེན་པོ་བསྐུར་བའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ཅོད་པན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་ཡང་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་འདུས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་པོ་འོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འདྲ་བར་གཙོ་བོ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ།

Its "sovereignty" (īśvara) means having become a master and being wise; in this context, it refers to the "sovereignty of wisdom that pleases all the tathāgatas." This explains the meaning of the mantra of Vajrarāga. Having invited and pleased all the tathāgatas, that bodhicitta is to be truly gladdened by way of the expression "Excellent!" (sādhu); therefore, it is said, "by all the tathāgatas with the words 'Excellent!'" This explains the meaning of the mantra of Vajrasādhu. Having shown that they are thoroughly pleased and having truly gladdened them with the words "Excellent!", in order to show that they bestow upon all the tathāgatas the unsurpassed empowerment of the wisdom of the Great Vajra King of Dharma, the text says, "of all the tathāgatas' jewels," and so forth. Here, the term "all the tathāgatas" refers exclusively to the tathāgatas themselves and not to the bodhisattvas; therefore, the word "great" (mahā-) is employed. "Bestowing the great empowerment" refers to the great empowerment bestowed by the four great tathāgatas who have attained manifest buddhahood. The empowerment of the crowns of the five tathāgatas for the bodhisattvas is also included within this very category; it is a mention of the principal [figure], just as one says, "The king is coming."

འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། རྒྱལ་པོའི་བུ་དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་པ་དང་འདྲ་བར་གཟི་བྱིན་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉི་མའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། ། འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབའ་ཞིག་གཟུང་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཉི་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུར་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོའི་དོན་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་མཛད་པའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་འདྲ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉི་མའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དབང་བསྐུར་བ་དང་གཟི་བྱིན་ཐོབ་པ་ནི་ངེས་པར་ན་རྒྱལ་པོའི་མཚན་མས་གནས་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གཟི་བྱིན་ཐོབ་པ་རྣམས་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་མཚན་མ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་རྒྱལ་མཚན་བསྒྲེང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། བསམ་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་པས་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་སྟེ་བསམས་པ་ཙམ་གྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པས་ན་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་རྒྱལ་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་རིན་པོ་ཆེ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དཔལ་གྱི་མཚན་མ་ནི་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའི་རྒྱལ་པོའི་རིན་པོ་ཆེའི་དཔལ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདིས་ནི་རིན་ཆེན་དཔལ་གྱི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །

This explains the meaning of the mantra of Vajraratna. In order to demonstrate his majesty, which is like that of a prince who has received empowerment, the text says "the sun of all the Tathāgatas" and so forth. Here, the term "all the Tathāgatas" refers exclusively to the Tathāgatas themselves. Their very nature as the sun is like a solar maṇḍala; because it is similar to a maṇḍala of light that clarifies the nature of all phenomena through their own wisdom, it is called "the solar light-maṇḍala of all the Tathāgatas." This explains the meaning of the mantra of Vajratejas. Since those who have received empowerment and attained majesty must certainly abide by the insignia of a king, the text says "the wish-fulfilling jewel of all the Tathāgatas" and so forth. Those who have attained majesty must raise the victory banner of the wish-fulfilling jewel, the insignia of the unsurpassed Dharma King; therefore, it is so called. Because it is the king of intentions, it is the "wish-fulfilling king"; because it completely fulfills the intentions of all sentient beings by the mere thought of it, it is so called. Because it is both the king of wish-fulfilling jewels and a precious gem, it is so called. The glorious insignia symbolized by that is called "the glory of the wish-fulfilling jewel king." This explains the meaning of the mantra of Ratnaśrī.

རྒྱལ་པོའི་མཚན་མ་བསྒྲེང་ན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་མངའ་བརྙེས་ཤིང་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཡང་སྐྱེ་སྟེ། དེ་བས་ན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་དགྱེས་པར་ཡང་དག་པར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཞད་མོ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞད་པའི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དགའ་བ་རྒྱས་ཤིང་མཉམ་པར་བཞག་པའི་དབང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ལྟ་བ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པར་གྱུར་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དག་པའི་ཆོས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་དག་པའི་ཆོས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཆེན་པོ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་དབང་གིས་དྲི་མ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དག་པའི་ཆོས་ཆེན་པོ་དང་ཞེས་བཤད་དེ། འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་ནི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་རབ་ཆེ་ཞིང་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཐོགས་པ་མེད་པར་འཇུག་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཏེ། འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་འདི་དག་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་ལ་རག་ལས་སོ་སྙམ་སྟེ།

When the insignia of a king is raised, that very Dharma King attains mastery over the dharmas and a special, supreme joy arises. Therefore, in order to correctly demonstrate his delight in the domain of his own dharma, the laughter of all the Tathāgatas and so forth are mentioned; this teaches the meaning of the Vajra Laughter mantra. Through the power of expanded joy and meditative equipoise, the view of all phenomena becomes utterly pure; thus, the phrase "the great pure dharma of all Tathāgatas" is mentioned. It is both all the Tathāgatas and the pure dharma; because one becomes stainless through the power of meditative equipoise upon the great dharma of the profound and vast essence, it is explained as "the great pure dharma," and this teaches the meaning of the Vajra Dharma mantra. The mind in meditative equipoise is characterized by the great insight that thoroughly discriminates phenomena, and because the great wisdom that takes suchness as its object engages without obstruction, the phrase "the great insight-wisdom of all Tathāgatas" is mentioned. Insight and wisdom together are "insight-wisdom," and this teaches the meaning of the Vajra Sharp mantra. Through the wisdom of the mind in meditative equipoise, one realizes that all phenomena are without intrinsic nature and thinks, "These depend solely upon conceptual construction."

ཤེས་རབ་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྤྲུལ་པ་འབྱིན་པར་མཛད་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་འཁོར་ལོའི་སྤྲུལ་པ་བྱས་ནས། ཇི་ལྟར་སྤྲུལ་པ་མན་ངག་ཏུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་འཆད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར། བཀྲི་བའི་དོན་གྱི་ཚིག་ནི། དགོངས་པ་འཆད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བཤད་དེ། འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམ་པར་དག་པའི་ལས་རྣམ་པར་དག་པར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོས་པ་མཛད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གདོན་མི་ཟ་ཞིང་དོན་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་དེ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྣམ་པའི་དགོས་པ་སྒྲུབ་པར་མཛད་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོས་པ་མཛད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ལས་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་ལེ་ལོས་ཀྱང་བར་དུ་གཅོད་པའི་གནོད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོའི་གོ་ཆ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་ནི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པ་ལ་སྤྲོ་བའོ། །

Because he emanates the wheels of insight, it is said, "the wheel of all the tathāgatas." This teaches the meaning of the vajra-cause mantra. Having thus performed the emanation of the wheels, in order to provide the pith instructions on how those emanations are to be applied, it is said, "explaining the intention of all the tathāgatas." For the sake of those disciples to whom this has been taught, the words of provisional meaning are explained by the term "explaining the intention." This teaches the meaning of the vajra-speech mantra. In order to demonstrate the purity of the activity of the pure dharmas, it is said, "accomplishing all the purposes of all the tathāgatas without fail." Because he accomplishes all the various types of purposes of all the tathāgatas in a way that is certain and unfailing, it is called "accomplishing all the purposes of all the tathāgatas without fail." This teaches the meaning of the vajra-activity mantra. For those who have entered into activity, even laziness may act as an obstacle; therefore, it is said, "the extremely firm armor of the great diligence of all the tathāgatas." The great diligence of all the tathāgatas is the enthusiasm for bringing the accumulations of merit and primordial wisdom to complete perfection.

འདི་ཉིད་ནི་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པའི་གོ་ཆ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོའི་གོ་ཆ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བའི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་ཡོངས་སུ་ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རང་གི་རྒྱུད་ལས་ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་ཅིང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པས་གནོད་པར་བྱེད་པ་དག་ཀྱང་ཡོད་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྲུང་ཞིང་སྐྱོབ་པའི་གནོད་སྦྱིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྲུང་བ་ཡིན་པས་ན་སྲུང་བ་སྟེ། རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེ་བར་འཚེ་བ་བཟློག་ཅིང་སྲུང་བ་དང་། རང་གི་རྒྱུད་ལས་བྱུང་བའི་ཉེ་བར་འཚེ་བ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་དེའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྲུང་ཞིང་ཡོངས་སུ་སྐྱོང་བ་ནི་མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་དཔའ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྲུང་ཞིང་སྐྱོབ་པ་སྟེ་གནོད་སྦྱིན་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཉིད་ནི་མི་ཕྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་བཅིངས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ།

Since this is an extremely firm armor, it is called "the extremely firm armor of the great diligence of all the Tathāgatas." This explains the meaning of the vajra-protection mantra. There are those who, having fully entered the accumulations of merit and wisdom, are obstructed by certain distinctions arising from their own mental continuums and are harmed by adverse factors. Therefore, the phrase "the yakṣas who guard and protect all the Tathāgatas" is mentioned. Because they are protected by all the Tathāgatas, they are "protectors." In order to avert and protect against the harms arising from different mental continuums, and to avert the harms arising from one's own continuum, all sentient beings are guarded and fully protected by means of the mantras and mudrās of all the Tathāgatas. Because this is indivisible, it is the essence of the vajra-yakṣa samaya being. The meaning is that the Blessed One himself is called a "yakṣa" because he is guarded and protected by all the Tathāgatas. This explains the meaning of the vajra-yakṣa mantra. Because the body, speech, and mind of all the Tathāgatas are indivisible, they are "vajra." The binding of that is the "vajra-fist," which is itself the mudrā; that is its wisdom. This is what is being shown:

ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་སོ་སོར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཅིག་ཏུ་བྱ་བ་ནི་ཁུ་ཚུར་ཏེ། གང་གིས་ཁུ་ཚུར་འདི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དེའི་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་སྡུད་པ་ཡིན་ཏེ། འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་འདི་སྔགས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་ཡང་སྣང་ངོ་ཞེས་གཞུང་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ། སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་དང་པོ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྟེ། གང་གིས་འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་ལ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་ལ་སྤྱོད་པར་བསྟན་དུ་ཟིན་ཀྱང་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པས་ཀུན་ནས་བཟང་བ་ཉིད་དེ། དེ་བས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། དེའི་བསྡུ་བ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་དོན་ཡོད་ཅིང་ཤིན་ཏུ་ཡང་ཀུན་ནས་གདོན་མི་ཟ་བས་ན་གདོན་མི་ཟའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། གསོད་པའི་ཕྱིར་བདུད་ཅེས་བྱ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་རྣམས་ལ་མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་དྲངས་པའམ། ཆོས་ཟབ་མོས་སྐྲག་སྟེ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་སེམས་ཤིང་དེའི་ཐེག་པ་ལ་ཞུགས་པ་དེ་ཉིད་ནི་འཚོ་བ་ཡིན་ལ། དེའི་སེམས་བཟློག་པས་དེ་རྣམས་ཀྱི་བསད་པ་ཡིན་ཏེ།

Because the specific activities as explained are individually accomplished, the unification of body, speech, and mind is the "vajra-fist." Whoever thoroughly understands this fist will accomplish all their purposes. Therefore, the vajra-fist gathers all mudrās; this demonstrates the meaning of the vajra-fist mantra. Now, to show through the remaining text that this appears not only in the form of a mantra but also in the form of a sattva, it is taught by the words "Samantabhadra" and so forth. The first sattva of all sattvas is Samantabhadra. Although he manifests the practice of desire, hatred, and ignorance to sentient beings who engage in desire, hatred, and ignorance, he is "entirely good" (samantabhadra) because his intention is completely pure; thus, he is Samantabhadra. Since the Blessed One himself is Samantabhadra, his gathering and blessing are purposeful and utterly certain, and are therefore "infallible" (amogha). This teaches that the very essence of the Vajra King is also that Blessed One. He is called a "Māra" because he slays; for those who have generated the mind of enlightenment, being led astray by non-virtuous friends, or being terrified by the profound Dharma and thus thinking of the vehicles of the Śrāvakas and Pratyekabuddhas and entering those vehicles, is their "life." By reversing that mind, they are "slain."

དེ་བས་ན་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་སེམས་བཟློག་ཅིང་གསོད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་ནི་བདུད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་ན་བདུད་ཅེས་བྱའོ། ། བདུད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ་རབ་དགྱེས་གཙོ་བོ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལས་བཟློག་ཅིང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་དེར་ཆོས་ཀྱི་དགའ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གང་གི་གཙོ་བོ་ཐོབ་ཅིང་དགྱེས་པར་མཛད་ཅིང་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་རབ་དགྱེས་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ནི་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དགྱེས་པའི་གཙོ་བོར་གྱུར་ཅིང་རབ་ཏུ་དགྱེས་པ་ཐོབ་པར་མཛད་པ་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ལ་དེའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མཁའ་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། ནམ་མཁའ་ནི་གོ་འབྱེད་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་སྐྱེ་གནས་ཡིན་པས་ནམ་མཁའ་སྐྱེས་སོ། ། དེ་ཡང་ནམ་མཁའ་ལས་འོད་རྣམས་སུ་གྱུར་པས་རིན་པོ་ཆེ་བསྐྱེད་ལ་རིན་པོ་ཆེ་དེ་ལས་སེམས་དཔའ་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་དབང་བསྐུར་བར་གྱུར་ནས་དེ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་རབ་ཏུ་སྣང་བར་མཛད་པའི་ཕྱིར། ཤིན་ཏུ་གཟི་ཆེན་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཤིན་ཏུ་གཟི་བརྗིད་ཆེ་བར་གྱུར་ནས་དེ་ཉིད་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རིན་ཆེན་དཔལ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །

Therefore, because it turns back and slays the mind of the levels of the Śrāvakas and Pratyekabuddhas, the Vajra of Attachment is of the nature of Māra and is thus called "Māra." Its very essence is that itself, and it is also the "Lord of Supreme Joy." In that regard, for the sake of generating the joy of the Dharma in those who have turned back from the levels of the Śrāvakas and Pratyekabuddhas and have entered the Mahāyāna Dharma, it is the meaning of "attaining the state of the Lord and making them joyful," which is expressed as "Excellent!" (Sādhu). Therefore, it is called the "Lord of Supreme Joy." To show that this Blessed One is the very Lord of Supreme Joy for those who have correctly entered [the path], and that he causes them to attain supreme joy, the term "Born of Space" (Khāyaja) is mentioned. Space is that which provides room; since that itself is the place of birth, it is "Born of Space." Furthermore, from space, light rays arise, which produce jewels, and from those jewels, the Sattvas are born. Having been thus empowered, in order to cause that very [reality] to appear clearly throughout the three worlds, the term "Great Splendor" (Mahātejas) is mentioned. This means the maṇḍala of light whose nature is the wisdom of the utterly pure hearing, contemplation, and meditation. Having become of great majesty, in order to demonstrate that very [reality] in the manner of the perfection of generosity, the term "Jewel Glory" (Ratnaśrī) is mentioned.

སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རེ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་དཔལ་ཏེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོས་བགྲོད་པའི་མཚན་མ་སྟེ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ཉིད་དེ་ལས་སྐྱེས་ཤིང་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉམས་སུ་བླངས་པ་དེའི་འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་རྒྱུ་མཐུན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་དེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཛུམ་པ་ཆེ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། དེའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་དཔའ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་མཐུ་ལ་གཟིགས་པ་དང་། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་འདབ་མ་ལ་གཟིགས་པས་ན་སྤྱན་རས་གཟིགས་སོ། ། དེ་ལ་མངའ་བ་ཆེ་བས་ན་དབང་ཆེ་སྟེ་ཀུན་དུ་གཟིགས་པའི་དབང་ཆེན་དང་ཞེས་བྱ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་དོ། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མས་མ་གོས་པ་དང་། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་འཕྲོག་པ་དང་། ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པའི་མཐུས་འཇམ་ཞིང་མཉེན་ལ་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་བྱིས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་འགྲོ་བ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་མཛད་པར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཇམ་དཔལ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །

Because the perfection of generosity completely fulfills the hopes of all, it is like a precious wish-fulfilling jewel. That itself is the glory, the sign of traversing the Great Vehicle, and the essence of the sattva. Because that very [sattva] is born from that [perfection] and partakes in the enjoyment of its fruit—the practice of the perfection of generosity—characterized by its maturation and its natural outflow, an intense joy for the Mahāyāna Dharma arises; to demonstrate this, the term "Great Smile" is mentioned. It is also shown that the sattva endowed with the mantras and mudrās is that very same [being]. Because he beholds the power of the phenomena of passion and beholds the petals of the fruit of the accumulations of merit and wisdom, he is Avalokiteśvara. Because he possesses great mastery over that, he is the Great Powerful One who Beholds All, and he is the Blessed One himself. Because he is unstained by the defilements of the afflictions such as passion, because he captivates the minds of all wandering beings, and because through the power of thoroughly cultivating insight and wisdom he manifests in a youthful form that is gentle, supple, and glorious, the Blessed One is called Mañjuśrī in order to demonstrate that he brings wandering beings to full maturity. Thus, the term "Mañjuśrī" is mentioned.

བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་མཛད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱུད་ལས་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་པའི་ཕྱིར་དེའི་གཟུགས་སུ་སྟོན་པས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། ཚིག་གི་ཉེས་པ་མྱུར་བ་དང་བར་མ་དང་ཐོག་མ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་མི་གསུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་དུས་སུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་པས་ན་དེ་ཉིད་ལ་མི་གསུང་བ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། ། སྔགས་པ་བཟླས་བརྗོད་ལ་འཇུག་པ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ལ་མཆོད་པ་མ་བྱས་ན་དངོས་གྲུབ་རྣམས་མངོན་དུ་འཕགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་སྣ་ཚོགས་པ་དང་ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་མཆོད་པའི་ཚུལ་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་བསྟན་ཏེ། དེ་བས་ན་ཐམས་ཅད་ལས་ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། ། དེ་གཉི་ག་ལ་ཡང་ལེ་ལོ་ཅན་རྣམས་ལ་མི་འབྱུང་སྟེ། དེ་བས་ན་བརྩོན་འགྲུས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། རང་བཞིན་འཇམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཅི་དང་ཅིས་བསྡིགས་ཀྱང་གལ་ཏེ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་རྣམས་ལ་བར་དུ་གཅོད་པར་འགྱུར་བ་སྲིད་པས་དེ་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མ་རུངས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་མ་ཚང་བར་གྱུར་པས་ཀྱང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དོན་ལ་གལ་ཏེ་ཞུམ་པར་འགྱུར་བ་དག་ཀྱང་སྲིད་དེ། དེ་བས་ན་དམ་དུ་གཟུང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་(དེས་‚ངེས་)པའི་སེམས་དཔའ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །

The Blessed One, in order to act for the benefit of those sentient beings who have exceptional devotion to him, manifests in his form by way of the essence of a universal monarch, summarizing all that is taught in the tantras of the maṇḍalas that bring sentient beings to full maturity; therefore, the phrase "all maṇḍalas" is mentioned. Because he acts for the benefit of sentient beings during the time of recitation through the essence of silence—having completely abandoned the faults of speech, such as being too fast, too slow, or too loud—he is also explained as "the Silent One." If practitioners engaged in recitation do not make offerings to the Buddha, the siddhis will not manifest; therefore, all modes of diverse, vast, and extensive offerings are fully demonstrated, and for that reason, he is also explained as "from all." Neither of these two [qualities] occurs in those who are lazy; therefore, the term "diligence" is mentioned. Since those of a gentle nature might be interrupted in their virtuous pursuits by whatever threats they encounter, the term "fierce" is mentioned in order to avert that. It is also possible that those who are discouraged regarding the meaning as it has been explained might do so because of any deficiency in the vajra body, speech, or mind; therefore, the phrase "firmly hold" is mentioned, demonstrating that the being who is certain of the essence of the vajra body, speech, and mind is that very one.

བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་སྔགས་དང་སེམས་དཔའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་མ་ཟད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡང་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མི་ཕྱེད་ཅིང་འབྱེད་པར་བྱེད་པས་རྡོ་རྗེའོ། ། འདྲེན་པའི་དོན་གྱིས་ན་ལྕགས་ཀྱུའོ། ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཚོགས་འབིགས་པའི་དོན་གྱིས་ན་མདའོ། ། དགའ་བའི་དོན་གྱིས་ན་མགུ་བའོ། ། ཞེན་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ན་རིན་པོ་ཆེའོ། ། འོད་ཟེར་གྱི་སྣང་བས་མ་རིག་པའི་མུན་ནག་གིས་བསྒྲིབས་པ་རྣམས་ལ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོན་པས་ན་ཉི་མ་སྟེ། གསལ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བཞིན་པ་འཇིག་པར་བྱེད་པས་ན་རྒྱལ་མཚན་ནོ། ། སེམས་ཅན་ཤིན་ཏུ་ཡིད་མི་བདེ་བ་རྣམས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་དགའ་བའི་རོ་མྱང་ན་ངོ་མཚར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ན་འཛུམ་པའོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་རྣམ་པར་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐབས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་འདུལ་བར་མཛད་པས་ན་པདྨའོ། ། སེམས་ཅན་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རལ་གྲིས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་རབ་ཏུ་འཇོག་པར་མཛད་པས་ན་རལ་གྲིའོ། ། གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་འཕོ་བར་མཛད་པས་ན་འཁོར་ལོའོ། ། མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་གསུང་པའི་དོན་གྱིས་ན་གསུང་ངོ་། ། འདོད་པའི་ཕྱིར་ལས་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་ཤིན་ཏུ་འདོད་པའི་ལས་སོ་ཞེས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཡིད་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པར་བྱེད་པས་ན་གོ་ཆའོ། །

The Blessed One is not only the essence of mantra and the essence of the sattva, but is also to be shown as the essence of the mudrā. To this end, the terms "vajra" and so forth are mentioned: it is a "vajra" because it is indivisible and yet causes division. It is a "hook" (aṅkuśa) in the sense of leading [beings]. It is an "arrow" (śara) in the sense of piercing the collection of mind and mental factors. It is "delight" (harṣa) in the sense of joy. It is a "jewel" (ratna) in the sense of being cherished. It is the "sun" (sūrya) because, by the light of its rays, it reveals all things to those obscured by the darkness of ignorance; the meaning is that it makes things clear. It is a "victory banner" (dhvaja) because it destroys the arising suffering of poverty for all sentient beings. It is a "smile" (smita) because it produces wonder even in those sentient beings who are extremely distressed when they taste the flavor of the joy of the Dharma. It is a "lotus" (padma) because it tames through various means even those sentient beings who turn their backs on the Mahāyāna Dharma, in order to purify their future lives. It is a "sword" (asi) because it establishes even those sentient beings with impaired ethical discipline in the perfection of ethical discipline by means of the sword of insight. It is a "wheel" (cakra) because it causes [the Dharma] to be transferred into the mental continuums of those to be trained. It is "speech" (vāc) in the sense of speaking the desired meaning. It is an "action" (karman) because of the desire [to act], as it has been explained: "the action of an agent who intensely desires." It is "armor" (kavaca) because it causes the mind to become a vajra.

མ་རུངས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིགས་པར་མཛད་པས་ན་འཇིགས་བྱེད་དོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་བསྡུས་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པས་ན་བཅངས་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། གལ་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཐོག་མ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན། དེའི་ཐ་མ་ནི་ནམ་ཞིག་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། དེའི་ཕྱིར་ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་ཐོག་མ་ནི་དང་པོར་སྐྱེ་བའོ། ། ཐ་མ་ནི་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་འཇིག་པའོ། ། གང་ལ་དེ་དག་གཉི་ག་མེད་པ་དེ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟེ། རྒྱུན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་རྟག་ཏུ་གནས་སོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། ཡོངས་སུ་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུན་ལ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཐོག་མ་མེད་པའོ། ། ཡོངས་སུ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་རྒྱུ་མཐུན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་བ་ན་བཞུགས་པས་ན་ཐ་མ་མེད་དོ། ། གལ་ཏེ་འདི་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་བཞུགས་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་མ་ཞི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྟོག་པ་ལ་ཞི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་ན་ཞི་བའོ། ། གལ་ཏེ་ཞི་བ་མ་ཡིན་ན་ནི་ཞི་བའི་གཟུགས་ཀྱིས་གདུག་ཅིང་གཏུམ་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་འདུལ་བར་མཛད་ཅེ་ན། མ་རུངས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ་འདི་ནི་ཞི་བ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་གདུལ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་དབང་གིས་མ་རུངས་པ་ཉིད་དུ་ཡང་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་གཟུགས་ངན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པ་ཐམས་ཅད་སྨོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།

Because he terrifies all malevolent beings by appearing directly before them, he is the Terrifier (Bhairava). Because he holds all mudrās through the synthesis of body, speech, and mind, he is the One Who Wields (Dhṛk); it is explained that he is the Blessed One (Bhagavān). If this Blessed One acts for the benefit of sentient beings in the manner just described, one might wonder: what is his beginning, and when is his end? To address such conceptual doubts, it is said that he is "without beginning or end." "Beginning" refers to initial birth, and "end" refers to destruction without further rebirth. That which lacks both of these is "without beginning or end," which teaches that he abides eternally in the manner of a continuous stream. Even in the state of complete impurity, the stream of sentient beings is without beginning, and thus he is without beginning. Even in the state of complete purity, because he remains in saṃsāra by way of the nature of the concordant cause characterized by the transformation of the basis, there is no end. If one were to think, "If he remains as long as saṃsāra exists, then he would not be at peace," the term "peaceful" is mentioned; he is peaceful because he is completely liberated from the obscurations of the afflictions. If one asks, "If he were not peaceful, how could he tame those who are wicked and fierce through a peaceful form?" the term "wicked" is mentioned. This shows that although he is indeed peaceful, he manifests as something wicked by the power of the sentient beings to be tamed. If one asks, "If he has such an ugly form, will not all worldly people despise him?"

ལན་དུ་ཁྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་ནི་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་པའི་དཔའ་བོའི་ཚུལ་ཉིད་གཟུང་གི་མ་རུངས་པ་གཞན་དག་ལ་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་ཁྲོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི། བཟོད་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ལན་དུ་བཟོད་པ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བཟོད་པ་ཆེན་པོ་མངའ་བས་ན་བཟོད་པ་ཆེའོ། ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཟད་པར་མཛད་པས་ན་གནོད་སྦྱིན་ནོ། ། སྲིན་པོའི་གཟུགས་ཀྱིས་འདུལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར་སྲིན་པོ་དམ་པ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། སྲིན་པོ་བཟང་པོ་ནི་སྲིན་པོ་དམ་པའོ། ། དེ་རྣམས་ལ་མི་ཟད་པའི་གཟུགས་བསྟན་པས་ཇི་ལྟར་འཇིགས་པར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ལན་དུ་བསྟན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བསྟན་པ་ནི་མི་གཡོ་བའོ། ། སེམས་ཅན་གང་གཟི་བརྗིད་དང་ལྡན་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་གཟི་ཆེན་ཏེ་གཟི་བརྗིད་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དཔའ་བོ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པ་དེ་ཚར་གཅོད་པར་མཛད་པས་ན་དཔའ་བོའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་སམ། ལྷའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་བདག་པོ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་སྟོན་པས་བདག་ཉིད་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་པ་དེ་རྣམས་ལ་དེ་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དཔའ་བོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཡང་ཆུང་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་ང་ནི་ཨུ་མའི་བདག་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཤིན་ཏུ་རློམ་སེམས་ཏེ། དེ་བས་ན་དེའི་ང་རྒྱལ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཨུ་མའི་བདག་པོ་ཉིད་དུ་ཡང་སྟོན་པར་མཛད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཨུ་མའི་བདག་པོ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་སོ་སོར་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བས་སྐྱེ་དགུ་སྟེ།

In response, the term "wrathful" is mentioned; this refers to the heroic manner of one who possesses wrath, and is not intended for other malevolent beings. If it is asked, "If he is wrathful, then would he not be without patience?" the response is the term "great patience." Because he possesses great patience, he is "greatly patient." Because he exhausts the afflictions, he is a "yakṣa." Because he tames those to be subdued through the form of a rākṣasa, he is called the "supreme rākṣasa"; a "good rākṣasa" is a "supreme rākṣasa." If it is asked, "How is it that they are not terrified by the display of his inexhaustible form?" the response is the term "displayed." "Displayed" means immovable. This demonstrates that among those sentient beings who possess majesty, he is the "greatly majestic," meaning he is endowed with majesty. Because he subdues those heroes who possess overweening pride, he is a "hero." Because he presents himself as the lord to those yogins or certain specific deities who harbor conceit, the term "great hero" is mentioned for the sake of taming them; the meaning is that he manifests in all ways. Even Maheśvara is extremely conceited, thinking, "I am the lord of Umā" through the power of his wife; therefore, in order to dispel his pride, he is also shown to be the lord of Umā, and for that reason he is called the "lord of Umā." "Beings" (prajā) refers to those who are born individually through the power of karma and afflictions.

དེ་རྣམས་ཀྱི་མགོན་པོ་ཡིན་པས་ན་སྐྱེ་དགུའི་མགོན་ནོ། ། དེ་ཡང་སྐྱབས་དང་མི་འཇིགས་པ་སྩོལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ་ལ་འདིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པར་མཛད་པའམ། ཐམས་ཅད་དེ་ལ་འཇུག་པར་མཛད་པས་ན་གཏོགས་འདོད་ཅེས་བྱ་བའམ་ཡང་ན་དེ་ལ་དད་པ་རྣམས་ལ་དེའི་གཟུགས་སུ་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་གཏོགས་འདོད་ཁྱབ་འཇུག་ཅེས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལ་བྱའོ། ། རྒྱལ་བས་མངོན་པར་ཁེངས་པ་རྣམས་ལ་ཤིན་ཏུ་རྒྱལ་བར་བཞེད་ཅིང་རྒྱལ་པོའི་ངང་ཚུལ་མངའ་བས་ན་རྒྱལ་འདོད་ཀྱང་འདི་ཉིད་དོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཐུབ་པ་དང་ལྡན་པས་ན་ཐུབ་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་ཤིན་ཏུ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ཐུབ་པ་ཆེ་ཞེས་བཤད་དོ། ། འཇིག་པས་ན་འཇིག་རྟེན་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་དང་། སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། ། དེ་གཉི་ག་སྐྱོང་བར་མཛད་པས་ན་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་ཞེས་བྱ་སྟེ། ལྷ་མ་ཡིན་གདུག་པ་རྣམས་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་འཇིག་པ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རི་ལ་སོགས་པས་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱོགས་ན་ཡང་མ་བསྒྲིབས་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པས་དངོས་པོ་གཟུགས་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་བས་ན་ནམ་མཁའོ། ། ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་ཡང་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་པས་ན་སའོ། ། སེན་མོའི་སྦུབས་ལ་སོགས་པར་ཡང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །

Because he is the protector of those [beings], he is the "Protector of Creatures" (jagannātha). This means that he bestows refuge and fearlessness. Regarding the yoga of the illusory nature, he is called "Desire-inclusion" (Viṣṇu) because he causes all things to enter into this [yoga], or because everything enters into him; or alternatively, because he manifests in that form to those who have faith in him, he is also called "Desire-inclusion Viṣṇu." Because he desires to be utterly victorious over those who are arrogant due to their victory, and because he possesses the nature of a king, he is also "Desire-for-victory" (Jitendriya). Because he possesses mastery over body, speech, and mind, he is a "Sage" (muni); because he is the most supreme among them, he is explained as the "Great Sage" (mahāmuni). "World" (loka) refers to the world of sentient beings and the world of the vessel [the environment]. Because he protects both of these, he is called the "World-Protector" (lokapāla), for he turns back the wicked asuras from destroying the mandala of the earth and so forth. If it is asked, "Would it not then be the case that he is not of the nature of the world-vessel that he protects?" it is said: "Space" (ākāśa). Because he shows that even in directions obscured by mountains and the like, there is no obscuration, he is not a material thing and is thus "Space." Because he shows the mandala of the earth even in the direction of space, he is "Earth." Because he manifests the three worlds even within the hollow of a fingernail and so forth, he is also "The Three Worlds," according to the worldly perspective.

ཁམས་གསུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བ་སྤུའི་ཁུང་བུ་རེ་རེ་བཞིན་ཡང་ཁམས་གསུམ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་མཛད་པའོ། ། ཟད་པར་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་བསྒོམས་པ་ལས་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་འབྱུང་ཆེན་ནོ། ། ཤིན་ཏུ་ཡང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་པས་ན་སེམས་ཅན་དོན་རབ་མཛད་ཅེས་བྱའོ། ། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ལུས་པར་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་ཐམས་ཅད་དོ། ། དགོངས་པའི་དབང་གིས་དེས་འདུལ་བ་རྣམས་ལ་དེའི་གཟུགས་སུའང་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་གུ་ལང་སྟེ། ལྷ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སུའོ། ། ཚངས་པ་ནི་ཚངས་པ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་སྟེ། དེས་འདུལ་བ་རྣམས་ལ་དེའི་གཟུགས་སུ་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་ཚངས་པའོ། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་འཇུག་པའི་ཚུལ་དུ་བདག་ཉིད་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་འཁོར་བའོ། ། དེ་རྣམས་ཉིད་ལྡོག་པའི་ཚུལ་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྟག་པ་སྟེ། དོན་དམ་པར་ནི་དེའི་ངོ་བོས་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤྱོད་པ་སྐྱོན་མེད་པར་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་ཡང་དག་འཚོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་པ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་སྟོན་པར་མཛད་པའི་དུས་སུ་མཆོད་པ་ཆེ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་མ་ཧཱའི་སྒྲ་ནི་མཆོད་པ་ཡིན་པར་བཤད་པས་ཆེ་བའི་མཆོད་པ་ནི་མཆོད་པ་ཆེན་པོའོ། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་སངས་རྒྱས་སོ། ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་དང་ཤིན་ཏུ་བྲལ་བས་ན་དག་པའོ། །

Regarding the term "the three realms," it is that which perfectly displays the three realms within each and every single pore. Because it displays the transformation of the four great elements through the cultivation of the spheres of totality (kṛtsnāyatana), it is called the "Great Elements." Because it acts extensively for the benefit of sentient beings, it is called "the one who acts extensively for the benefit of sentient beings." Because it displays the essential nature of all things without exception, it is "all." Because, by the power of his intention, he displays himself in the form of those to be tamed, he is "Gurand," which is to say, in the form of the Great God (Maheśvara). "Brahmā" is what is renowned in the world as "Brahmā"; because he displays himself in that form for those to be tamed, he is "Brahmā." Because he displays himself in the manner of the engagement of all things, he is "saṃsāra." Because he displays the manner of the reversal of those very things, he is "nirvāṇa." Because he is the very nature of nirvāṇa, he is "permanent," for in the ultimate sense, he abides eternally in that essence. Because he displays conduct free from faults, he is explained as "right livelihood." At the time when he displays offerings to all the Tathāgatas pervading the entire expanse of space, it is called "great offering"; since the word mahā is explained as "offering," a "great offering" is a "great offering." Because he has realized the suchness (tathatā) of the meaning of all things, he is a "Buddha." Because he is utterly free from the afflictive obscurations and the obscurations to knowledge, he is "pure."

འདིས་འགྲོ་བ་ན་ཐེག་པ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཅས་པ་ནི་བཅུ་གཉིས་ཏེ་ས་བཅུ་གཉིས་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། མོས་པ་སྤྱོད་པའི་ས་རྣམས་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཐམས་ཅད་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། ། འདིའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་ཚོགས་ལ་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྒྲར་བཤད་དེ་སྒྲའི་དོན་གྱི་གཟུགས་སུ་སྣང་བས་ན་དེའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྒྲར་བཤད་དོ། ། འདོད་པའི་སྲིད་པ་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་སོ། ། གཟུགས་ཀྱི་སྲིད་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སོ། ། གཟུགས་མེད་པའི་སྲིད་པ་ནི་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཏེ། འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་སྲིད་པའོ། ། སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་པ་ཞེས་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། ལ་ལར་རྒ་བ་དང་འཆི་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་རྟག་པ་ཡང་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ། ། ས་འོག་གི་འཇིག་རྟེན་དང་ས་སྟེང་གི་འཇིག་རྟེན་དང་། མཐོ་རིས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་མོ། ། དེ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ངང་ཚུལ་མངའ་བས་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་རྒྱལ་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་གཟུགས་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བདེ་བ་ལ་སྤྱོད་པར་མཛད་པས་ན་བདེ་སྤྱོད་དེ་ཤཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་བྱ་བར་བཤད་ལ། དེ་སྩོལ་བས་སྐྱོང་བར་མཛད་པའི་ཕྱིར་བདེ་སྤྱོད་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་གཞན་རྣམས་སྐྱོང་བར་མཛད་པས་ན་བདེ་སྤྱོད་མགོན་ནོ། །

This is a vehicle (yāna) for traveling; the ten bodhisattva grounds, together with their causes and results, constitute twelve, and these twelve grounds are called the "Great Vehicle" (Mahāyāna). The grounds of conduct through aspiration are the cause, and the ground of a buddha, Samantabhadra, is the result; all of these are the Great Vehicle. The collection of scriptures that reveal this meaning is also explained by the term "Great Vehicle," because it appears as the form of the meaning of the word; therefore, it is explained by the term "Great Vehicle." The existence of desire is the desire realm (kāmadhātu). The existence of form is the form realm (rūpadhātu). The existence of formlessness is the formless realm (ārūpyadhātu); they are called "existences" (bhava) because they arise. The very nature of these three existences is also that [ultimate] reality itself, just as it is explained in the Madhyāntavibhāga: "The dependent nature is the mind and mental factors belonging to the three realms." Because it is taught in some contexts as having a nature free from aging and death, it is also said to be "permanent." The world below, the world upon the earth, and the world of the higher realms are the "three worlds." Because he possesses the character of being victorious over them, he is the "Victor over the Three Worlds," which means the Blessed One in the form of Vajra Hūṃkāra. Because he causes one to enjoy bliss, he is "Bliss-Enjoyer" (Śambhu); the term śam is explained as bliss, and because he protects by bestowing that [bliss], he is the "Protector of Bliss-Enjoyment," protecting others through his own nature as the Bliss-Enjoyer.

གདུལ་བར་དཀའ་བ་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་ཡང་འདུལ་བར་མཛད་པས་ན་རབ་དུལ་མཛད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་མཛད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་གཙོ་དང་ཞེས་བྱ་སྟེ། དབུགས་འབྱིན་པར་མཛད་པའོ། ། ས་བཟང་པོ་ནི་ས་རབ་མཆོག་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུའོ། ། དེ་དག་གི་མཆོག་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དོན་ཐམས་ཅད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པས་ན་དེ་ཉིད་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་སྡུད་པ་ལ་འཇུག་པས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ལོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སེམས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ན་རྣམ་པར་ཐར་ཞེས་བྱའོ། ། སྤྱོད་པར་སྤྱོད་པའི་དོན་གྱིས་ན་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པའི་སྤྱོད་པ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཐ་མི་དད་པར་བཞུགས་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་དོན་ནི་སངས་རྒྱས་དོན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་ཐུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གསུམ་བསྡུས་པའི་དོན་གྱིས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀུན་ནོ། ། འདིའི་གོང་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན་བླ་ན་མེད་པའོ། །

Because he thoroughly tames all those who are difficult to tame, he is the "One Who Tames Well." "Vajra" refers to all bodhisattvas; because he acts as their leader, he is called the "Vajra Leader," meaning he provides relief. "Excellent Ground" refers to the supreme ground, the nature of which is fully determined by wisdom: the ten bodhisattva grounds. The most excellent of these is Samantabhadra, which means the nature of the Buddha ground. Because he definitively discerns all objects without error, he is "Wisdom" itself. Because he engages in the gathering of all the perfections, he is the "Way of the Perfections." "Bodhisattva" means a bodhisattva; the term "sattva" (hero) should be understood as the mind that is to be fully embraced. Because he has become the nature of the liberations such as emptiness and so forth, he is called "Liberation." Because he acts for the sake of engaging in conduct, he is called "Conduct," for his nature is the actualization of the conduct for attaining enlightenment exactly as it has been taught. "All Tathāgatas" means that he dwells inseparably from all the Tathāgatas themselves, and thus he is "All Tathāgatas." The meaning of the term "Buddha" is the "Buddha-object." "Buddha-Mind" means that he is the very nature of their enlightened intention. Because he subsumes the three types of bodhisattvas, he is "All Enlightenment." Because there is nothing superior to him, he is "Unsurpassed."

འོག་མིན་ལྷའི་རྒྱལ་པོའི་གནས་ན་བཞུགས་པར་བསྟན་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་འདི་ཉིད་ཀྱི་སོ་སོར་སྣང་བ་ཚད་དང་ལྡན་པའོ། ། རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིས་སྡིག་པ་དང་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལས་རྒྱལ་བར་མཛད་པས་ན་རྒྱལ་བ་ཞེས་བཤད་དེ། སྡིག་པའི་ཆོས་ལ་ང་རྒྱལ་བས། ། ཉེར་འགྲོ་དེ་ཕྱིར་ང་རྒྱལ་བ། ། ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་སྐྱོབ་པར་མཛད་པའི་དོན་གྱིས་ན་མགོན་པོའོ། ། རང་བྱུང་བས་ན་རང་བྱུང་སྟེ། དེ་ཉིད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ་མཆོག་སྦྱིན་ནས་བྱང་ཆུབ་བརྙེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། ། གཟུངས་ནི་དོན་གྱི་གཟུངས་དང་། ཚིག་གི་གཟུངས་དང་། སྔགས་ཀྱི་གཟུངས་དང་། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་གཟུངས་ཏེ། དྲན་པ་དང་ཤེས་རབ་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་སེམས་ལ་གཟུངས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བཤད་དེ། རྣམ་པ་བཞི་པོ་དེ་དག་ཀྱང་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དྲན་པ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པས་དྲན་པ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། ། སེམས་དཔའ་ཆེ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་ཆེན་པོའི་དོན་མཛད་པས་ན་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཇི་ལྟར་འདུལ་བ་བཞིན་དུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཏིང་འཛིན་སངས་རྒྱས་ཕྲིན་ལས་མཛད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་རྣམས་མཛད་པའོ། ། ཡང་དག་པ་ནི་བདེན་པ་སྟེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

The teaching that he dwells in the abode of the King of Gods in Akaniṣṭha refers to Vairocana; this very Vairocana is the manifestation of the Great Vairocana in its full measure. He is called "Victor" (Jina) because he has triumphed over sinful and non-virtuous phenomena; as it is said: "Because he has conquered the sinful phenomena, O Upagupta, he is therefore called 'Victor'." He is the "Protector" (Nātha) because he protects the entire realm of sentient beings without exception. He is "Self-Arisen" (Svayambhū) because he has attained manifest, perfect enlightenment by himself. This indicates that he did not attain enlightenment through the granting of boons. Regarding "dhāraṇī," there are the dhāraṇī of meaning, the dhāraṇī of words, the dhāraṇī of mantra, and the dhāraṇī of clear realization. The term "dhāraṇī" is explained as a mind perfectly endowed with mindfulness and insight; it is shown that these four types are also present in him. Because he is perfectly endowed with mindfulness, he is also called "Mindfulness." Regarding "Great Being" (Mahāsattva), he is called a Great Being because he acts for the benefit of the vast assembly of sentient beings. Regarding "Great Seal" (Mahāmudrā), it is because he displays his own body in accordance with how those to be trained are to be tamed. "Performing the Buddha-activities through meditative absorption" means that, being perfectly endowed with the distinctions of meditative absorption, he performs the activities of a Buddha. "Perfect" (samyak) means truth, in the sense of being non-erroneous.

སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་ཞེན་པར་མཛད་པས་ན་སེམས་དཔའོ། ། རྟག་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཏེ། དེ་རྟོགས་པར་མཛད་པས་ན་རྟག་དོན་རྟོགས་མཛད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཤེས་རབ་མཛད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྡོང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ལྷ་ཆེན་པོའི་སྤྲུལ་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བྱ་བར་བཤད་ལ་དེ་ལས་ཀྱང་ཆེས་ལྷག་པར་གྱུར་པ་སྡོང་པོ་ཆེན་པོའོ། ། ནག་པོ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དེའི་འཁོར་ཚོགས་ལ་བྱ་བར་བཤད་དེ། དེའི་གཟུགས་སུ་ཡང་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་ནག་པོ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བའི་ཆགས་པ་དང་། ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའོ། ། བདེ་བ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་ཀྱི་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་བདེ་བས་མངོན་པར་རློམ་པ་སྟེ། ང་དང་འདྲ་བར་བདེ་བ་གཞན་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བདག་ཉིད་བསྙེམས་པ་དེ་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱི་ནང་ན་རོལ་པས་འཇུག་པར་མཛད་པའི་སྐུ་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བཤད་དོ། ། ཐབས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་མྱུར་དུ་བདེ་བར་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ན་ཐབས་ཏེ་ཐབས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ཐབས་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་པས་ན་ཐབས་ཆེན་པོ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། ། མཆོག་ཆེན་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཆེན་པོ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་ལ་བྱ། མཆོག་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་མཆོག་ཡིན་པས་མཆོག་ཆེན་པོའི་མཆོག་གོ། །

The phrase "the self-nature of all buddhas" means that his essence is inseparable from them. Because he is constantly intent upon the welfare of sentient beings, he is a "sattva" (heroic being). The term "eternal reality" refers to suchness; because he brings about the realization of that, he is called "the one who realizes the eternal reality," which is the meaning of "the one who acts with insight." The word "trunk" is explained as referring to a special emanation of Mahādeva, and that which is even more superior than that is the "great trunk." The term "Mahākāla" is also explained as referring to his retinue, and because he manifests in their form, he is also called "Kāla" (Black). "Great passion" refers to the passion that is perfectly endowed with the maturation and liberation of sentient beings; thus, it is "great passion." The term "great bliss" refers to the king of the gods in the Heaven of Controlling Others' Emanations, who is conceited with pleasure, thinking, "There is no other bliss like mine." In order to subdue such pride, he enters into play within the circle of his queens; the body that performs this is explained by the term "great bliss." "Method" refers to that which swiftly and easily achieves the desired goal; because it is both a method and great, it is the "great method," and because he is perfectly endowed with that, he is also called "the great method." Regarding "the supreme of the great supreme," "great" refers to the gods in general, and "supreme" refers to the lord of the gods. Since he is the supreme even among those, he is the "supreme of the great supreme."

ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ཀུན་གྱི་མཆོག་གོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཡིན་པས་ན་གནས་དབང་པོ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ས་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་སེམས་གང་ཞིག་སྐྱེ་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ལ་སྐྱེ་བའི་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཐུགས་ཞེས་བཤད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་བཤད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དོན་དང་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་དོན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གང་ཡིན་པ་གདུལ་བྱའི་དབང་གིས་སོ་སོར་སྣང་བའི་ཐུགས་ཀྱི་གནས་དེ་ན་གནས་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་དེ་ན་བཞུགས་ཞེས་བཤད་དེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པར་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་ཀྱི་མཚམས་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གལ་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འོག་མིན་གྱི་ལྷའི་རྒྱལ་པོའི་གནས་ན་བཞུགས་སོ་ཞེས་བཤད་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་གནས་སོ་ཞེས་བཤད་ན། འོ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་གང་ན་ཞུགས་ཏེ།

Because he is the most supreme even among those śrāvakas and pratyekabuddhas, he is the "Supreme of All." Precisely because of that, he is the "Lord of All" and the "Lord of the Abode," for he is the non-dual nature of all sentient beings. The term "Bhagavān" (the Blessed One) has already been explained. Regarding the mind that arises in relation to the first bhūmi and so forth, that which is the mind arising in the Buddha-bhūmi of Samantabhadra is the "mind of great awakening" because it is utterly pure. It is explained that the Great Bodhisattva Samantabhadra is also that very same [mind]; the meaning of "bodhisattva" and the meaning of "Samantabhadra" have already been explained. Regarding the phrase "the mind of all tathāgatas" and so forth, whatever is the body of all tathāgatas, it abides in that abode of the mind which appears individually according to the capacity of those to be trained; therefore, it is explained that he "dwells there." It is explained that he dwells in the manner of Vajrasattva upon the lunar maṇḍala. The word "then" (tatas) is for the purpose of connecting the sequence of the context. If it is explained that the Bhagavān Vairocana dwells in the abode of the king of the gods in Akaniṣṭha, and it is also explained that the Great Bhagavān Vairocana dwells in the minds of all tathāgatas, then where do all those tathāgatas reside?

གདུལ་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་དབང་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ཞེ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་འདིར་དཔེར་ན་ཏིལ་གྱི་གོང་བུ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་གང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱུང་བས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཇི་ཙམ་ན་སྤྱོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ན་བཞུགས་པ་ཡིན་པས་གནས་ཀྱི་ཉེས་པ་དྲིས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་བཞེངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་ཤུགས་ཀྱི་དབང་གིས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པར་ཀུན་དུ་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་། སྐྱོབ་པ་མྱ་ངན་འདས་གྱུར་ཀྱང་། ། འཁོར་ལོ་འཁོར་བའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། ཚོགས་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱི་མཐུ་ཡིས་ནི། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་ཡང་དག་འཇུག། ཅེས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། ། ། ད་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ལ་རག་ལས་ཀྱི་རང་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་མ་ཐུགས་ཐུབ་ཏུ་གཟུང་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདམས་ངག་ལ་བྱང་ཆུབ་རག་ལས་པར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་རྣམས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པ་ནི་ཅི་སོ་སོར་མཛད་དམ། གལ་ཏེ་ཐབས་ཅིག་པ་ཉིད་དུ་མཛད་ཅེ་ན།

If one asks, "In what way is this spoken in terms of the nirmāṇakāya according to the needs of those to be trained?" it is said: "All the tathāgatas completely filled this buddhafield, just like a heap of sesame seeds." This teaches that because the tathāgatas appear for the sake of bringing sentient beings to full maturity, they abide wherever the realm of sentient beings extends. Therefore, what is the use of asking about the defects of their location? Since both wisdom and the dharmakāya are all-pervasive, even if they do not arise [in a specific form], by the power of the force of their previous aspirations, all the buddhas appear everywhere to act for the benefit of sentient beings. As it is said: "Even though the Protector has passed into nirvāṇa, Like the turning of a wheel, By the power of the force of the accumulations, He truly engages in the welfare of sentient beings." Now, in order to show that for sentient beings who practice the conduct of mantra, the conduct of mantra depends upon the master and should not be grasped through one's own arbitrary signs, and to show that the Blessed One Sarvārthasiddha demonstrated that awakening depends upon the instructions of previous buddhas by way of the mantra method, the words "Then," and so forth, are spoken. The word "Then" has already been explained. If one asks, "When those Blessed Buddhas act for the benefit of sentient beings, do they do so individually, or do they act in unison?"

དོན་མཚུངས་པ་ཉིད་དང་། སྨོན་ལམ་མཚུངས་པ་ཉིད་དང་། གདུལ་བྱ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མཛད་དེ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འདུས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་འདུས་པ་ནི་འདུ་བར་མཛད་ཅིང་ཆགས་པར་མཛད་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ལ་སེམས་དཔས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་ཆེན་པོའི་དོན་ཆེན་པོ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་མཛད་པས་ན་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའོ། ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་རྫོགས་པས་དོན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་བཞེད་པ་ཙམ་ལ་རག་ལས་པས་ན་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ལ་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་གནས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ནི་སྙིང་པོ་ཞེས་བཤད་དེ། ས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེང་ན་འདུག་པས་ཞོའི་སྤྲིས་མ་དང་འདྲའོ། ། དེར་ཞུགས་པ་ནི་གནས་པར་མཛད་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་ཤཱཀྱའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་བཞེས་ནས། གཞོན་ནུ་རོལ་པ་དང་། བཟོ་བསྟན་པ་དང་། བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱི་ནང་ན་བཞུགས་པ་དང་། མངོན་པར་བྱུང་བ་དང་། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཡང་བསྟན་ནས་སེམས་ཅན་སྔོན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱས་པ་མིར་སྐྱེ་བ་རྣམས་དང་། སྐུ་ཚེ་ཡང་དག་པར་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པས་དོན་མཛད་པའི་ཕྱིར་དང་།

Because they act in unison through the equality of their purpose, the equality of their aspirations, and the equality of those to be trained, it is taught by the words "all the Tathāgatas having gathered," and so forth. They are "all the Tathāgatas" because they are both Tathāgatas and all. Their "gathering" means that they assemble and come together. They are "bodhisattvas" because they possess the mind of enlightenment (bodhicitta). They are "great beings" (mahāsattva) because they engage in the great purpose of the vast assembly of sentient beings. They are "Siddhārtha" (One Who Has Accomplished All Aims) because, having perfected the great accumulations of merit and wisdom, the fulfillment of all aims depends upon their mere intention. The "essence of enlightenment" is the heart of awakening, for it is the cause of manifest enlightenment. The "essence of the site" is explained as the "essence" because it sits atop all the stages, like the cream on the surface of yogurt. "Entering" that refers to dwelling there. The Blessed One Siddhārtha, having taken birth in the Śākya clan, displayed his youthful play, his mastery of the arts, his dwelling within the circle of queens, his renunciation, and his going forth. He acted for the benefit of those sentient beings previously matured who were born as humans, and for the sake of those connected to his life, and so forth.

མུ་སྟེགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ཅིང་དཀའ་བར་སྤྱོད་པས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་མངོན་པར་རློམ་པ་རྣམས་ལ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་དཀའ་བར་སྤྱོད་པ་མཛད་པར་ཡང་བསྟན་ཏེ། དཀའ་བར་སྤྱོད་པའི་ས་ཉིད་ལ་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་མིའི་ལུས་བཞག་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ལྷའི་རྒྱལ་པོའི་གནས་སུ་གཤེགས་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ལུས་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་གཡོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལྟ་བུ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་འོག་མིན་གྱི་གནས་ན་ཞུགས་པ་གང་ན་བ་དེར་གཤེགས་པ་སྟེ། དེར་བཞུད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཤེགས་ཏེ་བྱོན་ནས་ཆེད་དུ་རྫོགས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་སྐུ་བསྟན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྫོགས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་སྐུ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་དག་པ་རྣམས་ལ། རྣམ་པར་དག་པ་རང་གི་སོ་སོར་སྣང་བ་བསྐྱེད་པ་སྟེ། གཅིག་ལ་གཅིག་གི་དབང་གིས་ན། ། རྣམ་པར་རིག་པ་ཕན་ཚུན་ངེས། ། ཞེས་བཤད་པའོ། ། དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སློབ་མ་གཅིག་ལ་སོ་སོར་སྣང་བ་གཉིས་པའི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་བསྟན་པར་ནུས་པའི་བླ་མར་སྣང་བའི་རྫོགས་ལོངས་སྤྱོད་པས་ཡིད་ཚིམ་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རྫོགས་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྟེ། རྫོགས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་སྐུ་དེའི་སྣང་བ་བསྟན་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་གང་གི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་པར་མ་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་སྤྱད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་ཅིང་།

In order to destroy the manifest pride of those who are conceited, thinking that liberation will be attained through ascetic practices while being deeply attached to the views of non-Buddhists, he also demonstrated the performance of ascetic practices. By the power of his blessing, he left his human body on the very ground of ascetic practice and proceeded to the abode of the king of the miraculous gods. There, in order to manifest complete and perfect awakening into unsurpassed, true, and complete enlightenment by means of a mental-nature body, he entered the meditative absorption of emptiness, which is like the immovable meditative absorption, and proceeded to where he was dwelling in the realm of Akaniṣṭha; this is the meaning of "having gone there." Having gone and arrived, he intentionally manifested the saṃbhogakāya. Regarding the phrase "having manifested the saṃbhogakāya": the saṃbhogakāya is that which, for the sake of the complete enjoyment of the Dharma, produces a pure individual appearance for those who are pure. As it is said: "By the power of one another, cognitions are mutually determined." Furthermore, it is called "saṃbhoga" because it satisfies the mind through the saṃbhogakāya appearing as a guru capable of teaching the intended meaning to a single, completely pure disciple. Having manifested the appearance of that saṃbhogakāya, he spoke these words: "O son of noble family, why have you exerted yourself in all these ascetic practices without having realized the suchness of all the Tathāgatas?"

ཇི་ལྟར་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱ་སྙམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་སོ་སོར་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་ཁམས་གསུམ་པ་འདི་དག་ནི་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་ཤེས་ནས་དེའི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བ་དང་། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་དག་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཟུགས་ཀྱིས་བྱ་བ་དང་། དེའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དེར་ཡང་བདག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་མོས་པ་དང་། དེར་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁམས་བཞུགས་པ་དང་། དེར་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པ་སྟེ། གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་འདི་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ས་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྔོན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་པར་སྤྱོད་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། དེ་མངོན་པར་མ་རྟོགས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པར་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་ཅེས་གསུངས་ཏེ། དཀའ་བ་ནི་མིའི་འཇིག་རྟེན་འདིར་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། ། དེར་ཡང་མི་གཡོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་མི་གཡོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ན། རྒྱལ་བ་བཞིན་དུ་དབུགས་རྔུབ་པར་མི་བྱེད། དབུགས་འབྱིན་པར་མི་བྱེད། གཡོ་བར་མི་བྱེད། འགུལ་བར་མི་བྱེད། འགྱུར་བར་མི་བྱེད་ཅིང་། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལས་འདས་ཏེ་གནས་སོ། །

Regarding the thought, "How shall I manifest complete awakening in unsurpassed, perfect, and complete enlightenment?" the suchness of all tathāgatas is the realization of the suchness of all tathāgatas. Having understood that these three realms are mind-only, one should purify and perfect that intention by means of the form of a moon maṇḍala. One should then bless the purity of that accumulation of merit with the vajra of wisdom, and therein cultivate the conviction that it is one's own essential nature. Therein, the buddha-element resides, and there one meditates on the form of the Buddha. This characteristic of the transformation of the basis is the way of entering the stage of Samantabhadra. Just as one previously acted for the benefit of sentient beings who were fully ripened, that is the suchness of all tathāgatas. It is said that failing to realize this is to remain ignorant while generating enthusiasm for all the difficult practices. "Difficult" refers to the practice of austerities in this human world. Therein, one actualizes the immovable samādhi. Whatever yogi abides in the immovable samādhi, like a Victor, does not inhale, does not exhale, does not move, does not stir, and does not change; they abide having transcended the activities of body, speech, and mind.

གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་ལ་གནས་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བསླང་བར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུལ་བའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་མི་གཡོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་བཞེངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འདུད་ཅིང་ཕྱག་བྱས་ནས་བོས་ཏེ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས། ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བགྱི་ཞེས་པ་ནི། རྣམ་པ་གང་གིས་ཉམས་སུ་བླང་བར་བགྱི་ཞེས་པའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མའི་འབྲེལ་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྔགས་སྤྱད་པའི་ཚུལ་ལ་ཡེ་ཤེས་དང་། དམ་ཚིག་གི་མཚན་ཉིད་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པ་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་ཏེ། རང་དགའི་ཐུགས་ཐུབ་དང་། བླ་མ་ལ་བསྙེན་བཀུར་མ་བྱས་པ་རྣམས་ལ་ནི་སྔགས་སྤྱད་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་སློབ་མ་སློབ་མའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ཞིང་། དབང་པོ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་དང་། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་ནུས་ཤིང་། བཀའ་སྩལ་པ་ཚོལ་བ་ལ་གཅིག་ཏུ་བརྩོན་པ་དེ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྣང་བའི་ལམ་དུ་གཤེགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་གསུང་དབྱངས་གཅིག་གིས་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པའོ། ། གསུང་གཅིག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུང་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་གསུང་གཅིག་སྟེ།

Because they were unable to accomplish the welfare of sentient beings while remaining in that particular state, those Blessed Tathāgatas roused them. Immediately after being exhorted by them, the Bodhisattva Mahāsattva Sarvārthasiddhi arose from that immovable samādhi, bowed to and prostrated before all the Tathāgatas, and having called them, addressed them in this way: "Blessed Tathāgatas, what is suchness? How should it be accomplished?" This means: in what manner should it be practiced? All of this demonstrates the relationship between the master and the disciple. It shows that in the way of practicing mantra, the realization of wisdom, the characteristics of the samaya, the conferral of empowerment, the attainment of omniscient wisdom, and the performance of the welfare of sentient beings depend upon the master. This is taught so that it may be understood that for those who act according to their own whims and those who do not honor the guru, even if they practice mantra, they will not attain siddhi. Thus, to that disciple who possesses the qualities of a disciple, whose faculties are fully matured, who is capable of attaining manifest and complete enlightenment in unsurpassed, perfect, and complete bodhi, and who is single-mindedly diligent in seeking the instructions, all those Tathāgatas who have appeared on the path of light spoke these words with a single voice. "With a single voice" means that because it is a single utterance, it is a single voice.

ཐོས་པ་གཅིག་པ་དང་། དོན་གཅིག་པས་ན་དབྱངས་གཅིག་ཏུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། མང་པོ་ཞིག་གིས་གསུང་དབྱངས་ཀྱང་སྒྲ་གཅིག་དང་འདྲ་བར་ཐོས་པས་ན་གསུང་གཅིག་ཏུ་བཀའ་སྩལ་པ་སྟེ། གསུང་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་མགུར་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རིམ་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པར་མཛད་པའོ། ། གལ་ཏེ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་གཞན་གྱི་མན་ངག་ལ་ལྟོས་དགོས་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་སློབ་དཔོན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཇི་ལྟར་བཞག་ཅེ་ན། གང་འདི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་རྒྱུའི་གནས་སྐབས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་གྱི། དེའི་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ལུང་མནོད་པ་གཟུང་བ་རིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་འཛམ་བུའི་གླིང་པའི་མི་རྣམས་ཀྱི་དོན་རྫོགས་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པར་སྟོན་པ་དེའི་ཚེ་སློབ་དཔོན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་དུ་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། རང་གི་སེམས་ལ་རྟོག་ཅིང་མཉམ་པར་ཞོག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་ལ། རང་གི་སེམས་ཡིན་པས་རང་གི་སེམས་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། ། དེའི་སོ་སོར་རྟོག་པ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པ་སྟེ་དོན་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པས་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། ། དེ་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་སོ་སོར་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན། དེ་ནི་གཅིག་ནའང་ཡུལ་མིན་ལ། ། ཕྲ་རབ་རྡུལ་དུ་དུ་མའང་མིན། ། དེ་དག་འདུས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། ། འདི་ལྟར་རྡུལ་ཕྲན་མི་འགྲུབ་ཕྱིར། །

Because the hearing is one and the meaning is one, they were blessed with a single melody. Since many people heard the melodic speech as if it were a single sound, it was spoken as a single utterance; "single utterance" means that he demonstrated the stages of manifest enlightenment within a single throat. If manifest enlightenment required dependence upon the instructions of another, then how could the Blessed One be established as possessing wisdom without a teacher, given that he had perfected the accumulations of merit and wisdom? In this regard, the Blessed One, the Bodhisattva Sarvārthasiddha, had perfected the accumulations of merit and wisdom during the causal stage, but he had not yet perfected the resultant stage. Therefore, it was appropriate for him to receive and uphold the oral transmission. However, at the time when he demonstrated manifest enlightenment for the sake of the people of Jambudvīpa, he was established as one possessing wisdom without a teacher. How is this to be accomplished? Regarding the statement, "Examine your own mind and rest in meditative equipoise": it is "one's own mind" because it is one's own; it is the mental consciousness. "Examination" refers to individual investigation, meaning one investigates the meaning. Furthermore, when one individually analyzes the characteristics of the aggregates, such as form and so forth: "It is not a single object, Nor is it many subtle particles; It is not a collection of them either, Because in this way, atoms are not established."

དྲུག་གིས་ཅིག་ཅར་སྦྱར་བས་ན། ། ཕྲ་རབ་རྡུལ་ཆ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར། ། དྲུག་པོ་དག་གི་གོ་གཅིག་ན། ། གོང་བུ་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་དག་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ན་དམིགས་པ་དང་མི་ལྡན་པས་ན་འདི་དག་ནི་སེམས་ཙམ་ཉིད་དོ་ཞེས་ངེས་པ་ཡིན་ལ། སོ་སོར་རྟོག་པ་ནི་ངེས་པའི་དོན་འདི་ཉིད་ལ་བསྒོམ་པ་ན། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཐོབ་པ་ནི་སེམས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་མཉམ་པར་འཇོག་པའོ། ། རང་གི་སེམས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་མཉམ་པར་འཇོག་པ་འབའ་ཞིག་གིས་བསྒྲུབ་པར་མ་ཟད་ཀྱི་སྔགས་བཟླས་པས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ་འདི་ནི་ངག་གིས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། ཅི་དགར་བཟླས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་སྲིད་འདོད་པར་བཟླས་པས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། འདིར་ནི་བསྒོམ་པ་ཉིད་ལ་ཤིན་ཏུ་འབད་པར་བྱའི་བཟླས་བརྗོད་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཅི་དགར་བཟླས་ཤིང་ཞེས་གསུངས་སོ། ། སྒྲུབས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ནན་ཏན་དུ་བསྒྲུབ་པར་གྱིས་ཤིག་པའོ། ། ། ། ད་ནི་སོ་སོར་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་འཁོར་བའི་དངོས་པོ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ངེས་པར་བཟློག་པར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས་དོན་དམ་པ་སོ་སོར་རྟོགས་པས་རྒྱུ་མཐུན་པའི་བདག་གི་ངོ་བོར་རྣམ་པར་དག་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བདག་གིས་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟོན་ཏེ། བདག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །

"When six are joined simultaneously, The subtle atom becomes six-parted. If the six occupy the same location, The mass would be a mere atom." By such means as these, because [external objects] are not perceived, it is certain that these are "mind-only." When one meditates on this very definitive meaning through analytical discernment, attaining one-pointedness of mind is the analytical discernment and meditative equipoise of the mind. To show that this is accomplished not only by analytical discernment and meditative equipoise of one's own mind, but also by the recitation of mantras, it says: "Because it is established by nature, it is established by nature." This indicates that it is not something to be established even by speech; rather, it is shown to be established by its very essence. "Recite as you wish" means to recite for as long as one desires. This is taught to show that one should exert great effort in meditation itself, rather than in mere recitation; thus, it says "recite as you wish." "Accomplish it" means to accomplish it with earnest application. Now, having analyzed and meditated on the reversal of the entities of cyclic existence—the physical nature of the maturation of karma and afflictions—one accomplishes the purity of the nature of the concordant cause through the realization of the ultimate. To show this, it says, "I have realized." "By me" means by oneself.

རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་ནས་རྟོགས་ཤིང་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་རང་གི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བདག་གི་སྙིང་ག་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བདག་གི་སྙིང་ག་ནི་རང་གི་སེམས་ལ་བྱ་སྟེ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་དག་ཅིང་གནས་གྱུར་པ། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་གྱུར་པ་ལ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་རང་གི་སེམས་དེ་ལ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་དུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་བསགས་པ་དེ་ལ་གནས་པ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ས་བོན་དང་འདྲ་བར་ཤར་བ་ཙམ་གྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཚིམ་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་དེ་གོང་ནས་གོང་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྒྱུ་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཆ་འདྲ་བར་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་སེམས་ལ་དབང་ཐོབ་པ་རྣམས་ལ་བདག་དང་གཞན་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྲུལ་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་འབྱིན་པར་འགྱུར་བར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རིགས་ཀྱི་བུ་སེམས་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རིགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངན་པའི་སྐྱེས་བུ་དང་འབྲེལ་པ་ཡོད་པར་ཞུ་བར་གྱུར་པས་ན་རིགས་ཏེ་རྒྱལ་རིགས་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་གཙང་ཞིང་དག་པར་བྱེད་ལ་འཁོར་བ་ལས་སྐྱོབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ན་བུ་སྟེ་རིགས་ཀྱི་བུ་ཡིན་པས་ན་རིགས་ཀྱི་བུའོ། ། སེམས་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་འདིའོ། །

"Realizes" means to realize thoroughly and to comprehend exactly as it has been taught. Now, in order to demonstrate the manner of the wisdom of one's own realization, it is said, "In my heart," and so forth. "My heart" refers to one's own mind, which is the transformation of the thoroughly purified ālaya-vijñāna (all-base consciousness) into the manner of mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna). Within that mind, which possesses the characteristics of mirror-like wisdom, the seed of the completely pure rūpakāya (form body) arises—merely by its arising, it satisfies the nature of the realm of sentient beings. The cause for the increasingly higher conceptual forms is like a moon maṇḍala; therefore, it is said to be "like a moon maṇḍala," meaning it is seen as similar to a moon maṇḍala. In order to show how tathāgatas cause yogins who have attained mastery over the mind to manifest emanations based on themselves and others according to their wishes, it is said, "O son of noble family, this mind," and so forth. "Family" (gotra) refers to those connected to a noble lineage, such as the royal caste (kṣatriya) and so on. Because he purifies and protects from saṃsāra, he is a "son" (putra); thus, being a son of noble family, he is a "son of noble family" (kulaputra). "This mind" refers to this very mind.

རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ནི་རང་བཞིན་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་འོད་གསལ་བས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དྲི་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་དང་སྦྱར་རོ། ། ཇི་ལྟར་སྦྱངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་གང་གིས་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་ཤིང་གཞི་དང་འབྲེལ་པར་ཉེ་བར་སྦྱར་ན་སེམས་དེ་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་གནས་ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་དུ་སོ་སོར་སྣང་བ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དོན་འདི་ཉིད་དཔེས་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དཔེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ། ། དཀར་པོ་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་བྱ་སྟེ། དྲི་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་འདི་དང་མཐུན་པའི་དཔེ་རས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་རས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་ཚོན་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དང་ཕྲད་པར་གྱུར་པ་དེ་དང་དེ་ཉིད་དེར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་སེམས་ལ་སྙིང་རྗེས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་ཏེ། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་སོགས་པ་གང་དང་གང་ལ་གཏོད་པ་དེ་དང་དེ་ཉིད་དེར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ་འདི་ནི་དཔེས་བསྟན་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། ། བྱ་བ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་སླར་ཡང་ལུང་དབོག་པ་གཞན་ཡང་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུའོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །

"Natural luminosity" means that because it is by its very nature, its essence, utterly luminous, it is "naturally luminous"; the meaning is that it is naturally stainless. The phrase "this" should be connected with the mind. "In whatever way it is purified" means that by whatever mode it is thoroughly purified and applied in connection with the basis, the mind becomes just so; the meaning is that it will apprehend the individual appearances exactly as they appear in its own state. To clarify this very point through an example, the passage beginning with "for example" was spoken. The word "for example" indicates an illustration. "White" refers to purity; because it is free from stains, a cloth is presented as a corresponding example. Therefore, just as whatever dye comes into contact with a pure cloth will appear very clearly upon it, likewise, in the mind that is free from all stains of the afflictions and is naturally luminous, one is able to act for the benefit of sentient beings through compassion. Whatever pure bodies, enjoyments, and so forth are directed toward, those very things will appear very clearly therein; this is the meaning illustrated by the example. To further provide an oral instruction for the sake of completing the task, the passage beginning with "then" was spoken. The word "then" means immediately thereafter. "The naturally luminous mind" has already been explained previously.

དེའི་རྒྱས་པར་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་འདིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུའི་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སེམས་བསྐྱེད་པར་གྱུར་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱང་ཡིན་ལ་སེམས་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། དེ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལུང་དབོག་པ་སྩལ་བར་གྱུར་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལུང་ཕོག་པ་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་སེམས་དེ་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་ཤིང་རྫོགས་པར་མཛད་ནས། ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅིང་བསྐྱེད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གི་ཚོགས་ཉེ་བར་དགོད་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུར་སེམས་གང་གསུངས་པ་དེ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སེམས་གང་ཚེས་གཅིག་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུར་སྣང་བ་དོན་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྟོན་ཀའི་ཚེས་བཅོ་ལྔའི་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་སོ་སོར་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་ལ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་བརྙེས་པ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྟེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། སེམས་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་བྱའི།

Its expansion is the complete perfection. For that reason, that bodhisattva generated the mind of awakening (bodhicitta). In this context, the mind of awakening is the generation of the mind characterized by the stage of Samantabhadra, the Buddha-stage, which is the nature of the fruit of the ten bodhisattva stages. Because it is both awakening and mind, it is the "mind of awakening." In order to generate that, the transmission was bestowed; and immediately following the transmission bestowed by the Blessed One, the bodhisattva thoroughly purified and perfected that mind. Then, in order to express that which was realized and generated within his own heart, he spoke the collection of textual passages beginning with "like the orb of the moon." Regarding the statement that the mind which was spoken of as being like the orb of the moon is seen as the very orb of the moon: the meaning is that the mind which appeared like the orb of the moon on the first day of the lunar month appears individually like the autumn moon of the fifteenth day through the power of meditating on the meaning. In order to meditate on the realization attained by all the Tathāgatas in that regard, the phrase "all the Tathāgatas" was spoken. Because it is the heart-mind of all the Tathāgatas, it is the "essence of all the Tathāgatas," which is the wisdom of omniscience (sarvajñajñāna). The term "generation of the mind" refers to the characteristic of such realization.

སོ་སོར་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དང་བརྡར་བརྟགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་ནས་བཟང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད་བརྙེས་པའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་འདི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྷན་ཅིག་མཚུངས་པ་ཉིད་བརྙེས་པ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་ལེགས་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྒྲུབས་ཤིག་པ་སྟེ། ཉམས་སུ་ལོང་ཤིག་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ལེགས་པར་སྒྲུབས་ཤིག་ཅེས་ཕྱོགས་སྔ་མ་རྟོག་པ་ལ་དེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། བསྒོམ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོའོ། ། བརྟན་པར་བྱ་བ་ནི་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་རྒྱུན་དུ་བཞུགས་པ་ལ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་རྒྱུད་རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་སུ་སོམས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་རང་གི་སྙིང་ག་སྟེ། རང་གི་སེམས་ལ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གཟུང་བའི་ཆ་ཤས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་སུ་སོམས་ཤིག་ཅེས་པ་སྟེ་སྒོམས་ཤིག་པའོ། ། ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་ཕྱོགས་སྔ་མ་རྟོག་པ་ལ་སྔགས་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །

It is neither characterized by analytical discernment, nor is it something correctly adopted or conventionally imputed. Because it is the wisdom of omniscience, it is called "Samantabhadra." Since it is entirely excellent, it is "Samantabhadra," which means being free from the stains of the afflictive and cognitive obscurations. "Having become manifest" means having attained equality. Because this has attained equality together with all the Tathāgatas, it is "excellent"; thus, "accomplish it well" means to practice it or to take it into experience. To explain to those who might wonder why one should "accomplish it well," the text says "in order to demonstrate that." "That" refers to the generation of the mind just explained, the essence of the bodhicitta whose nature is meditation. "To be made firm" means to remain continuously for as long as saṃsāra lasts; that is the reason. "Contemplate the vajra shape upon the moon maṇḍala of the accumulation of merit, which is the appearance of your own mind within your own mental continuum" means: at your own heart, contemplate—that is, meditate upon—the vajra shape of the completely pure accumulation of wisdom within the portion of the moon maṇḍala of the accumulation of merit, which is the very nature of your own mind. To address the question of how one should meditate, the text says "with this mantra."

སླར་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཀྱིས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པར་བསྟན་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ལུང་ཇི་སྐད་དུ་ཕོག་པ་བཞིན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་མཐོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་ད་དུང་དུ་ཡང་མ་རྫོགས་སོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྟན་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདིའི་བརྟན་པར་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་བརྟན་པར་བྱ་ཞེས་འདིར་རྟོག་པ་ལ་སྔགས་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ་བདག་གི་རྡོ་རྗེ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་ཡིན་ལ། བདག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་བདག་ཉིད་ཅན་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་འདུས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་བདག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན་འདིར་ཇི་ལྟར་ན་ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་པར་བདག་གི་དངོས་པོ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་ཕྱོགས་སྔ་མ་རྟོག་པ་ལ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་འདས་མ་ཐག་པ་སྟེ། ། སྔགས་བཟླས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་མཉམ་པར་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་མཉམ་པར་འཇུག་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་སུ་ཞིག་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཕྲ་མོ་རྣམས་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཅི་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ཞེ་ན།

Furthermore, to demonstrate that the Bodhisattva himself has realized this, the Blessed One and so forth are spoken of; it is said, "I see," because of the realization in accordance with how the transmission was received. To show that the realization is not yet complete, it is said, "Make it firm." This "making firm" means one should cultivate intense conviction in the manner of one's own essential nature. Regarding the question of how to make it firm, it is said here, "by this mantra," and so forth. This is taught as follows: "That which is my vajra is I, and that which is I is the vajra." For those who assert the existence of external objects and claim that the essential nature of the self is the nature of an aggregation of subtle particles, they might wonder: "If that is the nature of the self, how can the entity of the self be established here without a cause for the body?" To address this prior objection, it is said, "Then," and so forth. The word "then" refers to what has just passed; it is immediately following the recitation of the mantra. That which is the meditative equipoise that perfectly realizes the entire expanse of space is "the meditative equipoise in the entire expanse of space." To address the question of who such a person is, it is said, "the expanse of the vajra body, speech, and mind of all the Tathāgatas." The subtle emanation bodies of the Buddhas are the expanse of the vajra body, speech, and mind. If one asks what those have become:

སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་དེར་ཞུགས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། གང་གི་མཐུས་ཤེ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་འདིར་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ཟུང་ངོ་། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་མཐུ་ལ་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་ཁབ་ལེན་གྱིས་ལྕགས་འདྲེན་པར་ནུས་པ་བཞིན་དུ་དེ་རྣམས་དེར་ཞུགས་པར་མཛད་པའོ། ། སེམས་དཔའ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ཐུགས་སོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། སེམས་དཔའ་དང་རྡོ་རྗེ་ནི་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ཡང་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། འོག་ནས་བཤད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ཡུམ་སྟེ། དེར་དེ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་ཀྱིས་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེར་ཞུགས་སོ། ། ཡང་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རིམ་པ་འདི་སྔགས་སྤྱད་པ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཞུགས་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། དེའི་སྟེང་གི་རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཞེས་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་སྩོལ་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ཁམས་རྣམས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུ་རྣམས་འདི་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་རྒྱུའི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེའི་དོན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །

It is said, "He entered that Sattvavajra." By whose power? It is said, "by the blessing of all the Tathāgatas." Here, the term "all the Tathāgatas" refers to the four, Akṣobhya and the others. "Blessing" refers to power; just as a magnet is able to attract iron, they caused him to enter therein. "Sattva" is the mind of Samantabhadra. Above that, the "wisdom-vajra" is the vajra; thus, the "Sattva and the Vajra" is "Sattvavajra." Furthermore, this is the mudrā of Vajrasattvā, the consort of the families of all the Tathāgatas to be explained below; in that form, he entered as the Sattvavajra. Moreover, in order to show that this sequence of manifest enlightenment is in accordance with the practice of mantra, it is said, "Then," and so forth. The generation of the mind of Samantabhadra is the locus for entering the maṇḍala, and the vajra above that is the locus for the vajra empowerment. Now, the name empowerment of "Vajradhātu Vajradhātu" is bestowed; since this is the vajra cause that is the complete transformation of the vajra elements of the body, speech, and mind of all the Tathāgatas, the term "Vajradhātu" is a synonym for the cause. The meaning of "vajra" has already been explained.

རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་མིང་ནི་རྡོ་རྗེའི་མིང་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་མིང་དེས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བའོ། ། བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རིགས་ཀྱི་མཚན་མས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་དེ་ཉིད་ལ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བཤད་དོ། ། ད་ནི་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་ནི་བདག་ལགས་པར་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པའི་གཟུགས་སུ་རང་གི་ལུས་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་སུ་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཞུགས་པར་གྱུར་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལས་བསྒྲུབས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ལས་མངོན་པར་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུའི་གཟུགས་སུ་མཐོང་ངོ་ཞེས་པའོ། ། གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པས་ན་ཡང་ལུང་དབོག་པ་སྩོལ་བར་མཛད་དེ། དེ་བས་ན་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ལྟ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ།

A name marked by a vajra is a "vajra name," and by that vajra name, one is empowered as the Dharma King of the three realms. Because it is connected to the generation of majestic splendor through the guru’s kindness, the great bodhisattva Sarvārthasiddhi is explained by the term "Vajradhātu" (Vajra Expanse) in accordance with the insignia of his buddha-family. Now, in order to demonstrate his realization of this very state, the words "Then..." and so forth were spoken. "I see my own body as the body of all the Tathāgatas" means that one sees one's own body in the form that perfectly summarizes the bodies of all the Tathāgatas. This teaches that whatever is fully embraced through the pride of the vajra-form is itself the body of Vajrasattva, which emerges from a five-pronged vajra constructed from the subtle atoms of the bodies of all the Tathāgatas, because all the Tathāgatas have come to reside therein. Since the transformation of the basis is not yet complete, he is granted the transmission; therefore, the words "Great Being, therefore..." and so forth were spoken. The term "therefore" (de lta bas na) has the meaning of "because of which" (gang gi phyir).

གང་གི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཡང་དག་པར་བསགས་པའི་གཟུགས་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་གཅིག་པུར་མཐོང་གི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བལྟ་བར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཅིག་པུར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་དེ་རྣམ་པའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དེ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་རྣམས་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་རྣམས་ལ་ཡང་ཡོད་པས་ན། དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མཆོག་ནི་དམ་པ་སྟེ་ཡུལ་ན་གནས་པ་དང་། གསལ་བ་དང་། རྫོགས་པར་ལྡན་པ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ལྟ་ཞིག་སྲིད་པ་ཐ་མ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་མདུན་དུ་བསྒོམ་དུ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། སྒོམས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་པའི་མོས་པ་བརྟན་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡ་ཐཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་དུ་འོང་བའི་སྐུ་རྒྱ་ཆེན་པོས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཛད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བདག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བདག་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་ཤིང་ལྷག་པར་མོས་པ་དེ་ནས་བླ་མར་གྱུར་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ནི།

For what reason? Because from the form of the buddhas, which is a perfect accumulation of subtle particles, one perceives only the form of Vajrasattva; it is not a single buddha-body that possesses the complete major and minor marks, is of a nature to be beheld by all sentient beings, and is capable of acting for the benefit of sentient beings. Therefore, that Vajrasattva should be endowed with all the supreme aspects. Since all aspects—the major and minor marks—exist even in universal monarchs (cakravartins), the word "supreme" is mentioned to distinguish [the Buddha] from them. "Supreme" means excellent; it is used to include those that are situated in their proper place, are clear, and are perfectly complete, and thus it is called "endowed with the supreme of all aspects." If one asks, "Is it not the case that such a one is a bodhisattva in his final existence?" it is said, "as a buddha-body." If one asks, "Is such a buddha-body to be meditated upon in front of one?" it is said, "oneself." "Meditate" means to make your superior resolve firm. Regarding the phrase "yathā" and so forth, it means: "Just as all the Tathāgatas, adorned with the major and minor marks, perform the welfare of all sentient beings with a vast body that is pleasing to the minds of all sentient beings, so too am I." Having thus generated the superior resolve of manifestly awakening as all the Tathāgatas, one then pays homage to the Tathāgatas who have become one's gurus.

འདི་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ས་ལ་གནས་ཤིང་། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཞུགས་པས་ན་ཕྱག་འཚལ་བར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། བོས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབོད་པ་སྟེ། འདི་ཡང་ཕྱག་འཚལ་བ་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་དགོངས་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་གསོལ་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབས་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་དག་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པར་གྱུར་པས། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་ལྷག་པར་མོས་པ་བརྗོད་པའི་སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར་པས། སློབ་མ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དེའི་ལུས་ལ་ཞུགས་ཤིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བཟླ་བ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞི་པོ་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། གང་ཡང་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེའི་གནས་སྐབས་སུ་ཞུགས་པ་དེ་རྣམས་ནི་སྤྲུལ་པ་མཐའ་ཡས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་དེར་ཞེས་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་སྔར་གྱི་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ཏེ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཞུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་ག་དང་། སྨིན་མཚམས་དང་ལྐོག་མ་དང་སྤྱི་བོ་རྣམས་སུ་ཞུགས་པ་སྟེ། འདི་དེའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། ། །

This indicates that one should prostrate because one abides on the level of Samantabhadra and has entered into their expanse of reality (dharmadhātu). "Having summoned" means to call out; this is the second prostration. Now, with future beings in mind, a request is made for their blessing: since sentient beings with distracted minds might engage in other conceptualizations after having accomplished the Buddha-mudrā, the Tathāgatas should enter and bless the body of the master who has become such a teacher of superior devotion, and thus take him under their care, because it would be contradictory for the disciple to perform the ritual formation. To make it stable, the recitation of the hundred-syllable mantra will be explained below. "All Tathāgatas" here refers to the four Tathāgatas, Akṣobhya and the others, whose essential nature is the wisdom body (jñānakāya). Those who have entered the state of the Vajrasattva are of the nature of infinite emanations. "The Tathāgata Vajradhātu" is so called because he manifests the dharmakāya, the nature of the Tathāgatas. "Into that Vajrasattva" refers to everything according to the previous method; it is designated as Vajrasattva. "Entered" means entered into the heart, the brow, the throat, and the crown of the head; this is his blessing.

ད་ནི་དགོངས་པ་བརྙེས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་མིང་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཞེས་དབང་བསྐུར་བ་སྩོལ་བ་དེ་ནི་སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཇི་ལྟར་གཤེགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཤེགས་ཤིང་སངས་རྒྱས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། སྐད་ཅིག་མ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུང་འབོགས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ཡིན་གྱི་དུས་གཞན་པ་ནི་མ་ཡིན་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་ནི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་སྟེ། དེ་བརྙེས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་ན་གནས་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། མཚན་མ་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་གཞན་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པས་ན་གསང་བའོ། ། འདི་ཉིད་ནི་དམ་ཚིག་སྟེ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་ལ་དེར་ཞུགས་པས།

Now, in order to demonstrate the attainment of the enlightened intent, the words "Then," and so forth, are spoken. Regarding the phrase "the Tathāgata Vajradhātu," this is taught as follows: he who is granted the empowerment with the name "Vajradhātu" is a Tathāgata because he has gone and awakened just as the previous Buddhas went and awakened. The phrase "at that very moment" means immediately following the transmission of the oral instructions, and not at any other time. The "wisdom of the equality of all Tathāgatas" refers to the generation of the mind of Samantabhadra. That is the state of manifest, perfect awakening; it is the meaning of "attaining that." Because they are both Tathāgatas and all, they are "all Tathāgatas." The "vajra of all Tathāgatas" is the vajra of wisdom, which is that which abides upon the lunar maṇḍala. Because it is both the vajra of all Tathāgatas and the wisdom of equality, it is the "vajra wisdom of equality of all Tathāgatas." That itself is the mudrā; because it is the sign, it is the "mudrā of the vajra wisdom of equality." Because it is not fully known by Śrāvakas, Pratyekabuddhas, or other non-Buddhists, it is "secret." This itself is the samaya, the stage of manifest enlightenment, and by entering into that—

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་གསང་བའི་དམ་ཚིག་ཏུ་ཞུགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བརྙེས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་སུ་ཞུགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཉིད་དོ། ། ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ནི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་རྟོགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པ་དེས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། འདུས་བྱས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་ཐམས་ཅད་འཇིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་རྣམས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དབེན་པ་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ནི། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་མཉམ་པ་ཉིད་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་ཞིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ཞེས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འོད་གསལ་ཞིང་དྲི་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་དང་ལྡན་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པ་ནི་སྐྱེད་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་སྟེ། མཉམ་པ་ཉིད་བཞི་པ་བརྙེས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མཉམ་པ་ཉིད་བཞི་པ་ནི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་དེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཞེས་གང་བཤད་པའོ། །

This is called "entering the secret samaya of the mudrā of the vajra-sameness wisdom of all tathāgatas," which means "having attained it." The sameness of the dharma of all tathāgatas is the entry into the expanse of the vajra body, speech, and mind of the tathāgatas, and the state of possessing the vajra nature. Sameness of dharma itself is wisdom; to realize it is to manifest it. Because of that realization of wisdom, it is naturally pure. This is what is shown: because all conditioned cities have the characteristic of disintegration, they are naturally pure by virtue of the vajra essence of the wisdom of emptiness, having become free from adventitious stains; the meaning is that one abides in that which is empty by its very essence. The "all-encompassing sameness of all tathāgatas" refers to the three types of sameness previously explained. By means of the all-encompassing sameness of all tathāgatas, it is naturally luminous and becomes the source of wisdom. "Naturally" means that wisdom which possesses the object of emptiness—naturally luminous and stainless by its very essence—is "naturally luminous wisdom." Its "source" means its place of production; this is the meaning of "having attained the fourth sameness." The fourth sameness is the sameness of the major and minor marks, which is what is described as "possessing the excellence of all aspects."

གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་དེ་རྣམས་ཇི་ལྟར་གཤེགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཤེགས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ལ་ཡང་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྲིད་པས་དེའི་ཕྱིར་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པར་འོས་པས་ན་དགྲ་བཅོམ་པའོ། ། ཡང་ན་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་འོས་པ་ཡིན་པས་ན་དགྲ་བཅོམ་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས། དེ་རྣམས་ཀྱང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་བརྗོད་དུ་རུང་བས། དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་གསུངས་ཏེ་ཡང་དག་ཅིང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཀུན་ནས་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱའོ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྔར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་མ་རྒྱས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཞེས་རྡོ་རྗེ་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ལ་ད་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་མཛད་དེ།

Because he has come to possess such qualities, in order to show that he is the object of these various enumerations, the text says "Tathāgata" and so forth. He is a "Tathāgata" because he has gone in the same way that the previous Buddhas went; this is the meaning of "Buddha." If one were to think that a Bodhisattva could also be called a "Tathāgata" in a partial sense, the term "Arhat" is then spoken. He is an "Arhat" because he is worthy of offerings from all those who possess desire, or because he is worthy of being the Dharma King of the three realms. Since Bodhisattvas who are lords of the ten grounds are also for the most part free from desire, they too could be described by the term "Arhat." Therefore, he is called a "Samyaksambuddha" (Perfectly Complete Buddha), because he has awakened to and realized everything perfectly and without error. Thus, he is called the "Tathāgata, Arhat, Samyaksambuddha." The phrase "has become" means "has been born." Previously, in the stage before his manifest complete awakening, he was empowered by the empowerment of the name "Vajradhātu" (Vajra Expanse). Now, having perfected the yoga of Buddhahood, he performs the act of bestowing blessings.

སངས་རྒྱས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྔར་དབང་བསྐུར་ཟིན་པའི་ཕྱིར་སླར་ཡང་དབང་བསྐུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། གང་ནས་བྱོན་ཞེ་ན་གང་དུ་སྔར་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་དཔའ་དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གཟུང་ལ་སེམས་དཔའ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྨོས་པ་ནི་དེའི་སྟེང་ན་ཡོད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། བྱུང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཐོན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ལྔའི་ཅོད་པན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ནམ་མཁའ་ཉིད་སྙིང་པོ་སྟེ་སྐྱེ་བའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའོ། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ཉིད་ནི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཆེན་པོ་སྟེ་ནོར་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་རིན་པོ་ཆེ་ཡིན་པས་ན་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའོ། ། ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེས་དབང་བསྐུར་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གནས་སྐབས་སུ་ནི་སངས་རྒྱས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་རྒྱུར་གྱུར་པས་དབང་བསྐུར་བར་བསྟན་ལ།

In order to demonstrate that even at the stage of buddhahood, one is consecrated as the unsurpassed King of Dharma by means of the vajra-jewel empowerment, the passage beginning with "Then" and so forth was spoken. "Then" means immediately following that. "All the Tathāgatas" refers to Akṣobhya and the others; since they had already been consecrated previously, the phrase "consecrated once again" is to be applied. If one asks from where they came, it is said: "from that being of all the Tathāgatas in whom they had previously resided." Here, "all the Tathāgatas" refers to the Blessed One Vairocana, and the mention of "being" (sattva) refers to the generation of the mind of Samantabhadra. The mention of "vajra" refers to the wisdom-vajra situated above that. "Having emerged" means having come forth. If one asks, "Is this the consecration by the crown of the five buddhas?" it is taught in the passage beginning with "Ākāśagarbha" and so forth. Because space itself is the "essence" (garbha) or the place of birth, it is "Ākāśagarbha." Since Ākāśagarbha himself is a great precious jewel, it is the "great precious jewel of Ākāśagarbha." Because it is a jewel and it is great, it is the "great precious jewel." The consecration by that is shown to be the consecration of the Blessed One Vairocana during his stage as a bodhisattva, by means of the causal crown of the five buddhas.

ད་ལྟར་སངས་རྒྱས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ནི་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཆེན་པོས་དབང་བསྐུར་བ་ནི་དེ་གཉི་ག་བརྙེས་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བསྒྲུབས་པས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བར་འོས་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དེའི་ཆོས་ཀྱི་མཛོད་གཏང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྐལ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་ལ་གཟིགས་པས་ན་སྤྱན་རས་གཟིགས་སོ། ། དེ་ལ་དབང་པོར་གྱུར་ཅིང་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་ཀུན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོའོ། ། དེའི་ཆོས་རྣམས་ལ་མཁྱེན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའོ། ། དེ་བསྐྱེད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཛོད་གཏད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བ་བརྙེས་ཤིང་ཆོས་ཀྱི་མཛོད་ཤིན་ཏུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས། མཆོད་པའི་བྱ་བ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་མ་ལུས་པ་མཐའ་དག་གི་དོན་གྱི་ལས་མཛད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་དེ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་ཉིད་དོ། །

At the present stage of buddhahood, the conferral of empowerment by the great precious jewel of Ākāśagarbha, which has become the fruit, demonstrates the attainment of both. Because one has accomplished the yoga of a buddha and thus established the fitness to be empowered as a Dharma King, the empowerment of the unsurpassed Dharma King is bestowed. In order to open the Dharma treasury of that Dharma King, the passage beginning with "Avalokiteśvara" is spoken. He is called Avalokita because he gazes upon sentient beings to be tamed according to their respective fortunes. Because he has become the sovereign and the master of that, he is Avalokiteśvara. His knowledge of those dharmas is the wisdom of dharma, which thoroughly discerns through the distinctions of the three vehicles. To generate that is the meaning of "entrusting the Dharma treasury." Now, having attained the empowerment of the Dharma King and having fully realized the Dharma treasury, the passage beginning with "all the Tathāgatas" is spoken in order to engage in the completion of the activity of offering. The activity that performs the welfare of the entire assembly of sentient beings without exception is the activity of all. All the activities of all the Tathāgatas are the "all activities of all Tathāgatas"; because that is their very essence, it is the "all activities of all Tathāgatas" themselves.

དེ་ལ་བཞག་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་མཛད་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་གནས་དང་གདན་གང་ལ་བཞུགས་ནས་དེའི་ཕྲིན་ལས་དེ་མཛད་པ་དེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོ་གང་ན་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འོག་མིན་གྱི་གནས་སུ་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བྱ་བ་རྣམས་མཛད་ནས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་སེང་གེའི་གདན་ལ་བཞུགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འོག་མིན་ནས་རི་རབ་ཏུ་གཤེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམས་དང་ནོར་བུ་རྣམས་དང་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་ནི། རྡོ་རྗེ་དང་ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ནི་ནོར་བུ་རྡོ་རྗེའོ། ། ནོར་བུ་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའོ། ། རིན་པོ་ཆེ་ནི་པདྨ་རཱ་ག་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་རྩེ་མོ་བརྒྱན་པའི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པ་རྩེ་མོ་རྡོ་རྗེ་དང་ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱས་པ་སྟེ། ཁང་བུ་བརྩེགས་པ་ནི་ཁང་བཟང་ལ་བྱའོ། ། གཤེགས་པ་ནི་བཞུད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་འདི་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། ཚོགས་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མཚུངས་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་སྔར་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་རྒྱུ་གཅིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། ད་ལྟར་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་རྒྱུད་ཐ་དད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་། དེའི་ཚུལ་གྱིས་བརྟན་པར་བྱས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེང་གེའི་གདན་ལ་བཞུགས་པར་འོས་ཏེ།

Regarding the phrase "having settled there," it means having attained the state of the buddhas of the past. Now, in order to show the place and seat upon which he dwells and performs those enlightened activities, it is said, "where the peak of Mount Meru is," and so forth. The meaning is that after performing his activities in the past in the realm of Akaniṣṭha, he descended from Akaniṣṭha to Mount Meru in order to sit upon the lion throne of the Dharma King. "Vajras, jewels, and precious gems" refers to vajras, wish-fulfilling gems, and precious stones. "Vajra" here refers to the vajra-gem; "jewel" refers to the wish-fulfilling gem; and "precious gems" refers to rubies and the like. The "pavilion" whose peak is adorned with these is a structure whose summit is fashioned from vajras, wish-fulfilling gems, and precious stones; "pavilion" refers to a celestial palace. "Descended" means he went there. This Tathāgata Vajradhātu is also included within the domain of all Tathāgatas. Because his manifest enlightenment is identical to that of all Tathāgatas, and because his accumulations and dharmakāya are identical, he is blessed by the very nature of having a single cause with all those previous Tathāgatas. Furthermore, he is currently blessed as being of a single continuum with all Tathāgatas, and in that manner, he is made stable. For that very reason, he is worthy of sitting upon the lion throne of all Tathāgatas.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་སེང་གེ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེང་གེ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དོན་གྱིས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གདན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེང་གེའི་གདན་ནོ། ། ཡང་ན་སེང་གེས་མཚན་པའི་གདན་ནི་སེང་གེའི་གདན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེང་གེའི་གདན་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེང་གེའི་གདན་ནོ། ། ཞལ་ཀུན་དུ་བསྟན་པ་ནི་ཞལ་བཞི་པའོ། ། བཞག་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པ་ནི་འཇོག་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཉིད་དུ་བཞག་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་རྣམས་རང་ཉིད་ཅི་ཞིག་མཛད་ཅིང་མཚན་ཇི་སྐད་བཏགས་ཤེ་ན། དོན་འདི་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུའོ། ། མཚན་ཇི་སྐད་བྱ་ཞེས་ཇི་སྐད་དུ་སྨྲས་པ་དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་རྣམ་པར་འཇིག་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་། འདི་ལ་གཡོ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་མངའ་བས་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། འདི་ལས་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་འབྱུང་བས་ན་རིན་ཆེན་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་དེ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་པས་ན་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་པོའི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། དེའི་མགོ་ལ་བཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བསམས་པ་ཙམ་གྱིས་དོན་ཡོད་ཅིང་གདོན་མི་ཟ་བར་དོན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པ་འདི་ལ་མངའ་བས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྲུབ་པའོ། །

Because he is both all the tathāgatas and a lion, he is the Lion of all the tathāgatas, in the sense that he is completely victorious over all sentient beings. Their seat is the Lion Seat of all the tathāgatas. Alternatively, a seat marked by a lion is a lion seat; since it is the lion seat of all the tathāgatas, it is the Lion Seat of all the tathāgatas. "Facing in all directions" means having four faces. "Was placed" means to be established. Having established the tathāgata Vajradhātu as the very nature of all the tathāgatas, what did those tathāgatas themselves do, and what names were they given? To demonstrate this point, the passage beginning with "Then" is spoken. "Then" means immediately thereafter. Regarding the question of what their names are, the passage beginning with "the tathāgata Akṣobhya" is spoken. Even if the three worlds were to be destroyed, he does not waver in the slightest, and is thus "Akṣobhya" (the Immovable). Because jewels arise from him, he is called "Ratnasambhava" (Source of Jewels), for the jewels of the mudrās and so forth arise from him. Because he is the king of Avalokiteśvara, he is the "King of Avalokiteśvara," for he resides upon his head. Because he possesses the power to accomplish all aims without exception and with certainty through mere thought, he is "Amoghasiddhi" (Accomplishment of the Infallible).

མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ཡེ་ཤེས་བཞིའི་རང་བཞིན་ཅན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ། མར་མེའི་འོད་དང་འདྲ་བར་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཅིག་ཅར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་སྣང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཉིད་དུའོ། ། བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བ་ཉིད་དུ་སྣང་ངོ་། ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སོ་སོ་ནས་བདག་ཉིད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞུང་གིས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། བདག་ཉིད་ཅེས་སྨོས་པ་ནི་སྔར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་བདག་ཉིད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ལ་སོགས་པ་མཛད་དོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། གང་ཡང་གཟོད་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་ལ་ནི་སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལ་སོགས་པ་མཛད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་མཛད་པའོ། ། ད་ནི་རིགས་དང་འབྲེལ་པས་བྱང་ཆུབ་པ་འདི་མཛད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཤཱཀྱ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་ཐུབ་པ་ཡིན་པས་ན་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའོ། ། ཡང་ན་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཐུབ་པ་དང་ལྡན་པས་ན་ཐུབ་པའོ། ། ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ།

All the Tathāgatas who have attained manifest, complete enlightenment are of the nature of the four wisdoms. The mirror-like wisdom of them all is Akṣobhya, which, like the light of a lamp, appears simultaneously within the mental continuums of those to be trained. Likewise, the wisdom of equality appears as Ratnasambhava. Similarly, the discriminating wisdom appears as Amitābha. The all-accomplishing wisdom appears as Amoghasiddhi. Therefore, this is taught by the text: "In that [state], all the Tathāgatas individually blessed themselves." The mention of "themselves" is for the purpose of showing that because they previously attained manifest, complete enlightenment, they performed the blessing of themselves and so forth; whereas for those who are newly enlightened, it is shown that the previous Buddhas performed the blessing and so forth. "Themselves" means their own mental continuums. "Blessed" means they performed the blessing and so forth. Now, in order to show that this enlightenment was performed in connection with the [Buddha] families, the text says "the Blessed One Śākyamuni" and so forth. He is called Śākyamuni because he is the Sage (muni) among the Śākyas. Alternatively, he is a Sage because he possesses the Sage-like body, speech, and mind. "The equality of all" refers to suchness.

དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། ། རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་རྟོགས་པས་ན་རབ་ཏུ་རྟོགས་པའོ། ། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་མཚུངས་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་དམིགས་པ་ནི་ལྷག་པར་མོས་པའོ། ། ཕྱོགས་བཞིར་བཞུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་འདི་ཉིད་བཞུགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་རི་རབ་ཀྱི་ངོས་ལ་ཉི་མ་ཤར་བ་དང་ནུབ་པས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡིན་ལ། འཆར་བ་དང་ནུབ་པ་གང་ཡང་ངོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པས་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ལ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ནུས་ཤིང་དགོས་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏེ། མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས་རིང་པོ་མ་ལོན་པ་ནི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་མ་ཐག་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ཐུགས་མངའ་བ་སྟེ། འདིས་ནི་དམ་ཚིག་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། ། དམ་ཚིག་མཁྱེན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དབང་བསྐུར་བ་བརྙེས་པར་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཀུན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་དབང་ཕྱུག་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏེ། ཆོས་རྣམས་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །

All things are emptiness. "Thoroughly realized" means having understood; because it is understood perfectly, it is "thoroughly realized." "The equality of all directions" means that all directions are identical; focusing upon that is "extraordinary resolve." "Dwelling in the four directions" means that the Blessed One Śākyamuni himself is dwelling [there]. Alternatively, the divisions of the directions are established by the rising and setting of the sun on the slopes of Mount Meru; since the rising and setting occur on all sides, even conventionally all directions are equal. Now, with the words "Then," and so forth, it is shown that he is capable of turning the wheel of Dharma in the way of mantra conduct and that his purposes are fully perfected. "Not long after attaining manifest, complete enlightenment" means immediately after manifest, complete enlightenment. "The heart of all Tathāgatas, Samantabhadra" means possessing the heart of Samantabhadra; this shows his knowledge of the samaya. Not only does he know the samaya, but to show that he has also received the empowerment as described, the words "arisen from the space of all Tathāgatas," and so forth, are spoken. Furthermore, the words "the sovereign Avalokiteśvara of all Tathāgatas," and so forth, show his mastery of the great yoga of omniscient wisdom. The wisdom that knows all phenomena is the "wisdom of phenomena" (dharmajñāna).

དམ་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དམ་པ་ནི་མཆོག་སྟེ། དེ་ལས་ཕ་རོལ་ན་དག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དམ་པའོ། ། དམ་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་ཡིན་པས་ན། དམ་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དམ་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་པས་ན། ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཐོབ་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བརྙེས་པའོ། ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་མཛད་པས་ན་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ན། ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་ཉིད་དོ། ། དེའི་གདོན་མི་ཟ་བ་ནི་དོན་ཡོད་ཅིང་ཐོགས་པ་མེད་ལ་བཟློག་ཏུ་མེད་པར་སྟོན་ཅིང་འཆད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་ཉིད་གདོན་མི་ཟ་ཞིང་ཐོགས་པ་མེད་པར་སྟོན་པ་སྟེ། འདིས་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་སྟོན་ཏོ། ། ཉིད་ཀྱི་རྒྱུད་སྦྱངས་པའི་རིམ་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཐབས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པས་ན་དགོངས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། ཡུན་རིང་མོ་ཞིག་ཏུ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་གཞན་གྱི་དོན་མཛད་པར་སྤྱོད་པ་ཤིན་ཏུ་བརྙེས་པས་ན་ཡིད་ཀྱི་བསམ་པའོ། ། ཚོགས་རྫོགས་པ་སྟེ། སྔར་འདི་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་དགོངས་པ་མ་རྫོགས་པ་ཡིན་ལ། ད་ནི་དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་མཚུངས་པ་ཉིད་བརྙེས་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་ཉིད་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། གང་ལ་ཞེ་ན།

Regarding the term "supreme perfection" (paramapāramitā): "supreme" (parama) means the most excellent, for there is nothing purer beyond it; thus it is "supreme." Since it is both supreme and a perfection, it is the "supreme perfection." Because the wisdom of phenomena (dharmajñāna) itself is the supreme perfection, it is called the "supreme perfection of the wisdom of phenomena." To attain that is to have realized the supreme perfection of the wisdom of phenomena. Because that very [wisdom] performs all the activities of all the tathāgatas, it is "all activities." Because it has become the very essence of the activities of all the tathāgatas, it is "the state of all activities." Its "infallibility" refers to that which teaches and explains in a way that is meaningful, unimpeded, and irreversible; this is the infallible and unimpeded teaching of all the activities of all the tathāgatas. By this, it is shown that all activities are accomplished. Because the sequence of purifying one's own continuum is the ultimate means for accomplishing the welfare of others, it is the "fulfillment of the intention." Because one has thoroughly attained the conduct of acting for the welfare of others, which has been sought for a very long time, it is the "mental aspiration." This is the completion of the accumulations. Previously, the tathāgatas blessed [the practitioner] as all the tathāgatas, which was the fulfillment of their intention; now, because one has attained equality with them, it is said, "I myself have blessed myself as all the tathāgatas." If one asks, "In whom?" [it is in the practitioner].

བདག་ཉིད་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་མཛད་པའོ། ། འདིར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྨོས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། དེ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མཛད་པར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྔར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཟིན་ན། བདག་ཉིད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་འདི་ཅི་ཞིག་དགོས་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ལན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ལེ་ལོས་ཉེ་བར་བཅོམ་པ་འགའ་ཞིག་བདག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཟིན་ཏོ་སྙམ་ནས་བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་དེ་གང་གི་ཕྱིར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་དང་། གང་གི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སེང་གེའི་གདན་ལ་བཞག་པ་དེའི་དོན་གྲུབ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །

This means "in the continuum of that very self." Regarding the phrase "having blessed," it refers to performing the blessing and so forth. Although only the blessing is explicitly mentioned here, one should understand that the conferral of empowerment and so forth are also performed, because the expression "having blessed" is taught as a mere illustration. To dispel the doubt that asks, "If the Tathāgatas have already blessed him previously, what is the need for this blessing by himself? This is an over-extension," the following response is given: some who are overcome by laziness might think, "When I entered the maṇḍala, the master has already performed the blessing and so forth," and thus, thinking they lack the blessing and so forth, they might fail to perform the activities of the maṇḍala and so forth for as long as they live. It is with this in mind that [the text] says, "Now, in order to demonstrate the accomplishment of the purpose for which he attained manifest, perfect enlightenment and for which all the Tathāgatas were placed upon the lion throne," the passage beginning with "of all the Tathāgatas" is spoken. Since he is both a Tathāgata and the Great Bodhisattva Samantabhadra, he is called "the Great Bodhisattva Samantabhadra of all the Tathāgatas." His samaya consists of the characteristics of the essence-mantra (hṛdaya), the vajra, the mudrā, the great mudrā (mahāmudrā), the maṇḍala, and so forth.

དེའི་འབྱུང་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་སེམས་དཔའ་སྟེ། སེམས་ལས་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་། དེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་མངོན་དུ་མཛད་ནས་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། སྙིང་པོའོ། ། ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེ་ན། ཕྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། མིང་ཇི་སྐད་དུ་བྱ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་འདིས་འགྲོ་བས་ན་ཐེག་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུའོ། ། བགྲོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་ཐེག་པ་སྟེ། ས་བཅུ་གཅིག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དེ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་སྟེ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོ་དེ་ལ་ཡང་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའོ། ། གང་ལས་ཕྱུང་ཞེ་ན། རང་གི་ཐུགས་ཀ་ལས་ཏེ། སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྤྱོད་ཅིང་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ནས་སྙིང་པོ་འདིས་ཕྱག་རྒྱ་རྫོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་འབྲེལ་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ།

Regarding its origin: because it is the "hero" (sattva), it is blessed from the mind. The meditative absorption (samādhi) in which it is to be revealed is the one called "Vajra." Having entered into and actualized that vajra meditative absorption, it abides in the mind as "this." If one asks what that is, it is the "essence" (hṛdaya). If one asks what it does, it is "extracted." If one asks what its name is, it is called "The Manifest Realization of the Mahāyāna of All Tathāgatas." It is the "Mahāyāna of All Tathāgatas" because one travels by means of this; it is the ten grounds of the bodhisattvas. It is the "yāna" (vehicle) because it is that which is to be traversed; it is the eleventh ground, the Buddha-ground of Samantabhadra. It is the "Mahāyāna" because it is the vehicle of the great ones; it belongs to the Buddhas and bodhisattvas. The "manifest realization" of that Mahāyāna is the comprehension of it with a mind like a vajra; the essence that reveals this is also given that name. Therefore, it is the "Tathāgata-essence" called "The Manifest Realization of the Mahāyāna of All Tathāgatas." From where was it extracted? It was extracted from his own heart. This is taught so that, by means of the mantra, one may act accordingly and, abiding in the meditative absorption just described, complete the mudrā with this essence. Then, the words "Then..." and so forth were spoken. The word "then" indicates a connection.

འདིར་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་པོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཡིན་པར་བཤད་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བྱ་བ་ནན་ཏན་དུ་གྲུབ་པ་ནི་བདག་ཉིད་མཛད་པར་མི་རིགས་པས་ན་སྙིང་པོ་འདིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བསྐུལ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་བཞུགས་སོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་བྱུང་མ་ཐག་པ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། འདིར་རྣམ་པ་གང་གིས་བྱུང་ཞེས་རྟོག་པ་ལ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་བཟུང་ལ། རེ་རེ་ལས་ཀྱང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རང་གི་རིགས་དང་འབྲེལ་པ་འབྱུང་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེའི་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་དུ་འབྱུང་བས་ན། དེའི་ཕྱིར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་སུ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་ཁྱད་པར་མེད་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུད་འདིའི་དོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་དམིགས་པ་ཡང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པའི་མཐུས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་གང་དང་གང་འདོད་པ་དེ་དང་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་ཞིང་གཞན་དག་ལ་ཡང་སྟོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ནི་བུམ་པ་བཟང་པོའི་གནས་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདི་དང་པོ་ཁོ་ནར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །

Here, the Lord of the Tantra is explained to be the Blessed One Vairocana. Since it is not appropriate for the Tathāgata to personally perform the activities of a Tathāgata, this essence mantra invokes the Blessed One Samantabhadra. Furthermore, it was previously taught that this [essence] dwells in the hearts of all the Tathāgatas. For that very reason, it is said that this which has just emerged from the hearts of all the Tathāgatas is the Blessed One Samantabhadra himself. Regarding the manner in which this emerges, it is said: "having become a moon maṇḍala." "All the Tathāgatas" refers to the four, such as Akṣobhya and the others. From each of them, a moon maṇḍala arises in connection with its own family. Because they emerge in various forms, it is stated without distinction that they "became moon maṇḍalas." This is because the root of the entire meaning of this tantra is meditative absorption (samādhi), and that is accompanied by an object of focus. The object of focus for that is the moon maṇḍala. For, by the power of meditating on meditative absorption, a yogin who abides in absorption perceives whatever they desire from the utterly pure moon maṇḍala exactly as it is, and also displays it to others. Therefore, this is like the locus of a "wishing vase" (kalpavṛkṣa), and for that reason, it is taught at the very beginning.

དེ་བས་ན་རྒྱུད་འདི་ལ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལས་བྱུང་ནས་དེ་ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་ལྟོས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལ་སེམས་དཔས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཡང་དག་པར་སྦྱངས་པ་ནི་ལེགས་པར་སྦྱངས་ཤིང་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་སྦྱངས་ནས་དྲི་མ་མེད་པར་བྱས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཇི་ལྟར་སྦྱངས་ཤེ་ན། སྐལ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་གའི་གནས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དྲི་མ་མེད་པའི་གཟུགས་སུ་རང་གི་གཟུགས་བརྙན་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་མཛད་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱངས་པ་དེའི་རྗེས་ལ་ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཕྱོགས་སུ་སྟེ་ཕྱོགས་བཞིར་འཁོད་ཅིང་གནས་པའོ། ། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་མི་ཕྱེད་པ་རྣམས་འབྱེད་པར་མཛད་པའི་དོན་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་སྨོས་ཏེ། དེ་དག་ལས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཤད་པ་རྣམས་ལས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་སུ་བྱུང་བའོ། ། ཅི་ཞིག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། གང་དུ་སོང་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཐུགས་སུ་ཞུགས་སོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའི་ཐུགས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་རྫོགས་པའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཞུགས་ནས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན།

Therefore, this tantra is also called a Yoga Tantra. What did he do after emerging from that? He spoke the words "of all the Tathāgatas" and so forth. In comparison to the enlightenment of the Śrāvakas and others, because he is a being who aspires to great enlightenment, it is the "great bodhicitta." "Thoroughly purified" means having been well-purified, perfectly and completely purified, and rendered stainless. How was the great enlightenment of sentient beings purified? It was by manifesting his own reflection in the form of a stainless moon-maṇḍala at the heart-centers of sentient beings, according to their respective fortunes. What did he do after purifying that bodhicitta? For that reason, he spoke the words "of all the Tathāgatas" and so forth. Here, "all the Tathāgatas" refers to the five Tathāgatas of the maṇḍala; they are situated and dwelling in their respective directions, that is, in the four cardinal directions. Now, in order to demonstrate the meaning of how he causes the indivisible mudrās to be distinguished, the text beginning with "Then" is mentioned. "From among those" means that they emerged as vajras from those previously explained. In what essence? It shows that it is the essence of wisdom. To address the conceptualization of "where did it go?", it is said that "he entered the mind," because that mind is the locus where the mudrās are perfected. What happens after he has entered?

གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། ཇི་ལྟར་ན་མང་པོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རབ་ཏུ་བརྟན་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་སྟེ་བསྒོམ་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་ཉིད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། ། ཅི་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་ཉིད་ཁོ་ནས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་ཏམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བྱིན་གྱི་རླབས་ནི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། གང་འདི་ལྟར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དགོངས་ནས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ན་དེའི་དེ་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བས་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་སོ། ། གཅིག་ཏུ་ཞེས་པ་ནི་མང་པོ་མ་ཡིན་པའོ། ། འདྲེས་པའི་སྒྲ་ནི་བརྟན་པར་གྱུར་པ་སྟེ། གཅིག་ཏུ་བརྟན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཚད་ཇི་ཙམ་དུ་བྱུང་ཞེ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་དུ་གྱུར་པ་བརྟན་པའི་ཕྱིར། སྤྲོ་བ་སྟོན་པ་ཡིན་པས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚད་དང་མཉམ་པར་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཀུན་ནས་འཇུག་པས་ན་མཉམ་པར་འཇུག་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདིའི་མཐུ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འོད་ཟེར་གྱི་ཕྲེང་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་འཕྲོ་བས་ན་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བའོ། ། དེ་འདི་ལ་ཡོད་པས་ན་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བའོ། ། རྩེ་མོ་དུ་དང་ལྡན་ཞེ་ན།

This should be connected with the phrase "having become merged into one." If one asks, "How do many become one?" it is said, "because the samādhi of Vajrasattva is extremely stable." "Extremely stable" means being thoroughly stable, which is the culmination of meditation. Because it is of that very nature, it is "extremely stable" itself; therefore, it is called "extremely stable." If one asks, "Does it become merged into one solely through being extremely stable, or not?" it is said, "by means of the blessing." "Blessing" refers to the wisdom of previous aspirations; having intended, "May it be thus," when one enters into meditative equipoise, it becomes exactly so. This is the blessing of all the Tathāgatas. "Into one" means not many. The word "merged" means having become stable; the meaning is "stably unified into one." If one asks, "To what extent did that vajra appear?" because of the stability of having gained mastery over samādhi, and because it demonstrates its emanation, it is said, "the extent of the entire realm of space," and so forth. "Entering equally" means entering in a way that is equal to the extent of the entire realm of space; because it enters everywhere, it is "entering equally," which means it has gone everywhere. If one asks, "What is its power like?" it is said, "possessing garlands of light rays." Because it emits garlands of light rays, it is a "garland of light." Because it possesses that, it is "possessing a garland of light." If one asks, "How many points does it have?"

རྩེ་མོ་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྩེ་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཅི་ཞིག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེའི་རང་བཞིན་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་ནི་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་སུ་གྱུར་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་བྱུང་སྟེ། ཕྱག་གཉིས་སུ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་དོན་གྱིས་ན་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་མཛད་ནས་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བའོ། ། གཟུགས་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་དབྱིབས་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་དོག་སྟེ། དེ་ཡང་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་པའི་གཟུགས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་དེ་རྣམས་ཇི་སྲིད་ཅིག་གི་མཐར་འབྱུང་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པར་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བ་ནི་ཁྱབ་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་སྣང་བས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། སྣང་བ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། ། ཁྱབ་པ་ནི་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པའོ། །

It is said, "the five-pronged," which means the five-pronged [vajra]. If one asks what its essential nature is, it is said to be "the nature of the body, speech, and mind of all tathāgatas." Since the body, speech, and mind of all tathāgatas are themselves the vajra, they are the "vajra of the body, speech, and mind of all tathāgatas," and its nature is its essential nature. If one asks what that essential nature is, it is said to be "the form of the vajra," meaning the shape of the vajra. Having become such a vajra form, it emerges from the hearts of all tathāgatas and abides in the two hands; by this meaning, it is shown that it performs the acts of emanation and reabsorption. Regarding the phrase "then," and so forth: "vajra-like" means similar to a vajra. "Various forms" means various shapes. "Various colors" refers to colors such as blue and so forth; furthermore, they are "various" because they possess various forms. If one asks to what extent those rays of light that have thus emerged extend, it is said that they "arise pervading and illuminating all world systems." Illuminating all world systems means pervading them; because it is so, it "pervades and illuminates all world systems." Illumination means making clear, and pervasion means spreading everywhere.

འོད་ཟེར་དེ་དག་གི་རྩེ་མོ་ལས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་མོ་སྙེད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་གྲངས་སྙེད་དོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྨོས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དཔེ་ཡིན་ནོ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་སྨོས་པས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་དཔེ་ཡིན་ཏེ། དཔེ་འདི་གཉིས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རབ་འབྱམ་རྒྱ་མཚོའི་སྤྲིན་ཚད་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རབ་འབྱམ་རྒྱ་མཚོའི་སྤྲིན་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་ནམ་མཁའི་ཁམས་བཞིན་དུ་མཐའ་ཡས་པའོ། ། རབ་འབྱམ་ནི་རྒྱུན་ལ་བྱ་སྟེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་སྤྲིན་ནོ། ། སྤྲིན་གྱི་ཕུང་པོ་ནི་རྒྱ་མཚོ་སྟེ། རྒྱ་མཚོའི་སྒྲས་ནི་གྲངས་མཐའ་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏེ་རྒྱ་མཚོ་དེ་དག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱ་བ་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དགོས་པ་ཅི་ཞིག་གི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་དེ་ལ་འཇུག་པར་མཛད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མངོན་པར་ཤེས་པ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཅན་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། མཉམ་པ་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་མངོན་པར་ཤེས་པའོ། ། དེའི་ཤིན་ཏུ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་སྟེ། ཡང་དག་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའོ། །

Regarding the phrase "as many as the atoms in all world systems from the tips of those light rays," this refers to a number equal to the subtle particles of all world systems. The mention of the dharmadhātu (expanse of phenomena) is an example of that which transcends the world, while the mention of the ākāśadhātu (expanse of space) is an example of that which is worldly. Through these two examples, it is shown that the infinite oceans of clouds of world systems are immeasurable; the infinite oceans of clouds of world systems are as limitless as the dharmadhātu and the ākāśadhātu. "Infinite" (rab 'byam) refers to a continuous stream, and the collection of these is the "cloud." The "mass of clouds" is the "ocean," and the term "ocean" indicates an infinite number; thus, it should be understood that the Buddha's activities are performed within those oceans. If one asks for what purpose the Buddha engages in those activities, it is for that reason that it is said: "the manifest awakening to the superknowledge of the wisdom of equality of all tathāgatas." Because he possesses the wisdom of equality of all tathāgatas, it is the "wisdom of equality of all tathāgatas." Equality is emptiness (śūnyatā). The superknowledge itself is the wisdom of equality. His "perfect manifest awakening" to that is "manifest awakening," which is to say, his authentic realization.

ད་ནི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་རྫོགས་པར་མཛད་པ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྟོན་ཏེ། རེ་ཞིག་དང་པོ་ཁོ་ནར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་མ་སྐྱེས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོ་སྨོས་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་འོག་ཏུ་སྤྱོད་པ་འབྱུང་བས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་དག་པས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྟེ་དེའི་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ཡང་ས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པས་བསྐྱེད་པ་ནི་རྫོགས་པར་བྱས་པའོ། ། སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་ན་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་མཉེས་པར་མཛད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཏེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་ཡང་འགྲོ་བ་ངན་པ་རྣམས་སུ་ཐུགས་རྗེའི་དབང་གིས་ཐིམ་པས་ན་རིགས་སོ། ། དེ་མཉེས་པར་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་དགྱེས་པར་བྱ་བའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འཛམ་བུའི་གླིང་དང་འོག་མིན་གྱི་གནས་སོ། ། དེར་གཤེགས་པ་ནི་བཞུད་པའོ། ། བདུད་ནི་ཕུང་པོ་དང་འཆི་བདག་དང་ལྷའི་བུའི་དང་ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་རྣམས་ཏེ། གསོད་པའི་ཕྱིར་བདུད་དེ། དགེ་བའི་སྲོག་གི་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་པས་སོ། །

Now, having realized [this], he demonstrates the stages of perfectly performing the deeds of a buddha throughout all world systems. First of all, the generation of the unborn bodhicitta that pertains to all tathāgatas is the generation of the great bodhicitta. The mention of the "great bodhicitta" is in relation to the enlightenment of the śrāvakas and others. Since conduct arises after the bodhicitta, the text says "Samantabhadra" and so forth; because it is completely pure in every respect, it is "Samantabhadra," and this refers to his conduct. Furthermore, the generation of that conduct through various distinctions such as the stages (bhūmis) and the perfections (pāramitās) is what is meant by "having perfected it." When conduct is fully perfected, because the accumulations of merit and wisdom are complete, one pleases the lineage of all tathāgatas. The "lineage of all tathāgatas" refers to all buddhas and bodhisattvas. Moreover, it is called a "lineage" because it dissolves into the lower realms through the power of compassion. To "please" that lineage means to cause it to be completely delighted. Following that, the "great seat of enlightenment" refers to the abodes of Jambudvīpa and Akaniṣṭha. "Going there" means proceeding to those places. The "māras" are the māra of the aggregates, the māra of the Lord of Death, the māra of the Son of the Gods, and the māra of the afflictions; they are called "māras" because they kill, as they create obstacles to the life-force of virtue.

དེ་རྣམས་འདུལ་བ་ནི་ཚར་གཅོད་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའོ། ། དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པས་དམ་པའི་ཆོས་སོ། ། འདི་ཉིད་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་འཇུག་པར་མཛད་པས་འཁོར་ལོ་སྟེ། ལན་གསུམ་དུ་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་སུ་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་མཛད་པའོ། ། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་ཞེས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་། ཡང་ཤེས་པར་བྱར་མེད་པ་དང་། ལན་གསུམ་དུ་བཟླས་པ་འདི་ནི་བདེན་པ་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཡོད་དེ། ཀུན་འབྱུང་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་དང་། སྤངས་པ་དང་ཡང་སྤང་བར་བྱ་བ་མེད་པ་དང་། འགོག་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་དང་། མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་དང་། ཡང་མངོན་སུམ་དུ་བྱར་མེད་པ་དང་། ལམ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་། བསྒོམས་པ་དང་། ཡང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་འདི་དག་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་སོ། ། ཡང་ན་སེམས་ཅན་སྐལ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ལུས་པ་མེད་པ་རྣམས་སུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་རྣམས་ངན་སོང་ལ་སོགས་པ་ལས་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ་ཅིང་འདོན་པར་མཛད་ལ། ཕན་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་ཕན་འདོགས་པར་མཛད་པ་སྟེ། ཕན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་མ་འོངས་པའི་བདེ་བར་འགྱུར་བའི་བསོད་ནམས་བྱའོ། ། བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ད་ལྟར་གྱི་ཚེ་འདི་ལ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོའི་དབང་པོ་ཚིམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཚོར་བའོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་སྨོས་པ་ནི་རེ་རེ་བཞིན་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །

To "subdue" them means to bring them under control. "Manifestly awakening to the great enlightenment characterized by the equality of all tathāgatas" means to have realized it. Because it is the dharma of the sublime ones, it is the "sublime dharma" (saddharma). Because it causes this very [dharma] to enter the mental continuums of those to be trained, it is a "wheel" (cakra); it is that which is turned three times in twelve aspects. Furthermore, "suffering is to be fully known," "it has been fully known," and "there is nothing further to be known"—these three repetitions occur for each of the truths. "The origin is to be abandoned," "it has been abandoned," and "there is nothing further to be abandoned"; "cessation is to be realized," "it has been realized," and "there is nothing further to be realized"; "the path is to be cultivated," "it has been cultivated," and "there is nothing further to be cultivated"—these are the twelve aspects. Alternatively, it is the turning of the wheel of the maṇḍala according to the respective fortunes of sentient beings. In all world systems without exception, it completely protects and delivers the realms of sentient beings without exception from the lower realms and so forth. It turns back those who have entered into what is unbeneficial and provides them with benefit. By the term "benefit" (hita), one should understand the merit that will result in happiness in the future. By the term "happiness" (sukha), one should understand the feeling of a nature that satisfies the faculties of the great elements in this present life. The mention of "all" should be applied to each [of the preceding terms] individually.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ཉིད་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་ཡང་དེ་དག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གྲུབ་པ་ནི་བསྐྱེད་པའོ། ། སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་རྗེས་སུ་བསྟན་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་དང་། བསམ་གཏན་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་། གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་བསྐྱེད་པ་གཟུང་ངོ་། ། འཕེལ་བས་ན་རྫུ་འཕྲུལ་ཏེ། སེམས་ཀྱི་འབྱོར་པ་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆོ་འཕྲུལ་རྣམས་ནི་མཐུ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འཇུག་པར་མཛད་པ་ན་ལོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་མིག་ཐོབ་པ་དང་། འོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲ་ཐོས་པ་དང་། གཅེར་བུ་རྣམས་གོས་དང་བཅས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ཅིང་གསལ་བར་མཛད་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། བར་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ཆོ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་དང་། མུ་སྟེགས་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། ། ཅི་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་བཞུགས་ཤེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡིན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། འདི་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གཅིག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆ་ཤས་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། ཆུ་དང་འོ་མ་བཞིན་དུ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཡང་འདྲེས་པ་ནི་བརྟན་པ་ལ་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་ན་འདི་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་ཞེ་ན། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་།

The wisdom of all the Tathāgatas is the wisdom of all the Tathāgatas; that itself is the superknowledges (abhijñā), and those very things are also the supreme accomplishments (siddhi). Regarding the phrase "the accomplishment and so forth," "accomplishment" refers to generation. By the word "and so forth," one should understand the generation of the miraculous displays of instruction, meditative concentrations, superknowledges, and the formless states. Because it increases, it is called "miraculous power" (ṛddhi), which refers to the mental mastery of traveling through space and so on. "Miraculous displays" (prātihārya) refer to the perfect demonstration of power, such as when the Blessed One entered a city and the blind regained their sight, the deaf heard sounds, and the naked became clothed; having thus demonstrated and clarified these, it should be connected with the phrase "he dwelt in the heart of the Blessed One Vairocana." By the word "and so forth," one includes the great miraculous displays, the victory over the non-Buddhists, and so on. If one asks, "Having become what did he dwell in the heart of the Blessed One Vairocana?" it is said: "The samādhi of Vajrasattva is Samantabhadra," and so forth. If one asks, "What is this like?" it is said, "merged into one." "Into one" refers to a nature without parts, merged into one like water and milk. Furthermore, that "merging" refers to stability. If one asks, "How did he become merged into one?" it is because he became one by being Samantabhadra.

ཤིན་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདྲེས་ཤིང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ཐུགས་བསྐྱེད་པ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཞུགས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟུགས་ཏེ། འདི་ཉིད་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་སུ་བྱུང་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་གནས་ཤིང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་གིས་སྤྲོ་བ་དང་སྡུད་པ་རྣམས་བསྟན་ནས་ཐུགས་ཀ་ནས་བྱུང་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཕྱག་ལ་གནས་ལ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་གྱི་གཟུགས་སུ་བྱུང་བ་དང་། དེ་ལས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གྲངས་མེད་པ་བྱུང་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་སྐལ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྣམས་མཛད་ནས་སླར་འདུས་ཏེ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྐུའི་ཚུལ་གྱིས་ཐུགས་ལ་གནས་ནས་ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེ་ན། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གསུངས་ཏེ། དྲིས་པའི་ལན་ནི་ལུང་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དགོས་པའི་དབང་གིས་མ་དྲིས་པར་སྨྲས་པ་ནི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་སྟེ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པས་ན་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའོ། ། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་ཅི་ཞིག་བརྗོད་ཅེ་ན། ཨེ་མའོ་བདག་ནི་རང་བྱུང་བའི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་སྐྱེ་བའོ། ། བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ། ། གང་གི་ཞེ་ན། རང་བྱུང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རང་ཉིད་བྱུང་བས་ན་རང་བྱུང་སྟེ། སངས་རྒྱས་སོ། །

This means that because they are thoroughly taught, they have become blended and indivisible. The generation of the mind of Samantabhadra abiding as a moon maṇḍala is the form of wisdom. From this very moon maṇḍala, it emerges in the form of a vajra and dwells within the heart of the Blessed One Vairocana, becoming one with him. Through the power of the Blessed One’s meditative absorption, the processes of emanation and reabsorption are displayed. Then, emerging from his heart, it abides in the hand of the Blessed One in the form of a vajra. From that, it emerges in the form of light rays, and from those, countless buddha bodies emerge. Having performed the buddha activities in all world systems according to the fortune of sentient beings, they gather back and merge into one. Abiding in the heart in the manner of the body of the great bodhisattva Samantabhadra, what does he do? He utters this "utterance" (udāna), as it is said: "He uttered this utterance." Regarding the term "prophetic declaration" (vyākaraṇa) as the answer to a question: an utterance is that which is spoken without being asked, for the sake of a specific purpose; because it is uttered for a purpose, it is an "utterance." If one asks what is uttered in this utterance, he says: "O, I am the self-arisen," and so forth. "O" (e ma'o) expresses the arising of wonder. "I myself" (bdag nyid) indicates the self. Of what? Of the "self-arisen" (svayambhū); because he arose by himself, he is the self-arisen, which is the Buddha.

ཐམས་ཅད་དུ་བཟང་བས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། སེམས་དཔའ་ནི་སེམས་སོ། ། བརྟན་པ་ནི་མི་ཕྱེད་པའོ། ། དེ་ནི་གཏན་ཚིགས་གང་གི་ཕྱིར་བདག་རང་འབྱུང་གི་སེམས་དཔའ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བརྟན་པ་སྟེ་མི་ཕྱེད་པའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་བརྟན་པ་དེས་ན། ལུས་མིན་ཡང་ཞེས་བྱ་སྟེ། སེམས་ནི་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པས་ན་ལུས་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། སེམས་དཔའི་ལུས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་ལུས་གཟུགས་ཅན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཨེ་མའོ་ངོ་མཚར་ཆེའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་དོན་གང་གི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་དུ་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་གྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐུར་སྤྲུལ་པ་དེའི་ལས་ལ་སྦྱར་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ལྷག་མ་རྣམས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱན་སྔ་ནི་མདུན་དུ་སྟེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྤྱན་སྔ་སྟེ། མདུན་ན་སྔར་བཤད་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པར་གྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་སྐུའི་ལས་ལ་སྦྱར་བ་ལ་ཕ་ལ་བུ་བཞིན་དུ་བཀའ་ནོད་པར་གྱུར་ཏོ། ། འདི་ཞལ་བཞི་པ་ཡིན་པས་ན་གཉིས་ཀ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་ལྟ་བས་བཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། ། སྔར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་སེམས་དཔའ་རྣམས་སྤྲུལ་པ་མཛད་པ་ཡིན་ལ། ད་ནི་དེའི་ལས་ལ་སྦྱར་བ་ལ་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་ཉིད་ཀྱིས་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཞན་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ།

Because he is excellent in every respect, he is Samantabhadra. "Sattva" means mind. "Firm" means indivisible. For what reason? Because he is the self-arisen sattva, for that reason he is firm, that is, indivisible. Because he is firm, it is said, "even though he is not a body." Since the mind is not material, although it is not a body, it is said to have become the body of a sattva. This demonstrates: "Aha! How wondrous it is that the body of the mind has become material!" In order to show the application of the activity of that emanation in the form of a bodhisattva, for the sake of which the Blessed One spoke as previously stated, the remainder of the text beginning with "Then" was spoken. "In the presence of all the Tathāgatas" means in front of them. Then, in the presence of the Blessed Ones Akṣobhya and Vairocana—in front of them—he came to abide upon the moon maṇḍala previously described. Having sat upon that maṇḍala, he received the command for the activity of the body of a great bodhisattva, just as a son receives a command from a father. Since he has four faces, he abides in a manner visible to both. Previously, the essence of the meditative absorption (samādhi), the mudrās, and the sattvas were emanated. Now, in order to show that the application of their activity must also be performed through the power of meditative absorption itself, the other meditative absorption is shown by the passage beginning with "Then." "Then the Blessed One" has already been explained.

། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དེ་ཉིད་ནི་དམ་ཚིག་ཏུ་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་གིས་སྩོལ་བར་མཛད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་ཡང་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་ནས། རྡོ་རྗེ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ལག་པ་གཉིས་སུ་བྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་འབྲས་བུའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བསིལ་བ་ཡིན་པས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། ། དེ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། སྙིང་རྗེས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཅེས་སྨོས་པས་ནི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་བཟུང་ངོ་། ། ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའོ། ། འདི་དག་ནི་བསླབ་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པའོ། ། ཤེས་རབ་ནི་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་སྟེ།

Because it is the wisdom of all the Tathāgatas, it is the "wisdom of all the Tathāgatas." Since that very [wisdom] is the vajra that has become the samaya, it is the "vajra of the samaya of the wisdom of all the Tathāgatas." The meditative absorption (samādhi) by which it is bestowed is also given that very name. Therefore, it should be understood that [the Buddha], having entered into and directly realized that which is called the "vajra of the samaya of the wisdom of all the Tathāgatas," bestowed that vajra into the two hands of the great bodhisattva Samantabhadra. Why is that? Because it is the very cause of the result of the accomplishments (siddhi) as previously explained. Ethical discipline (śīla) related to all the Tathāgatas is "ethical discipline" because its maturation is cooling. That [ethical discipline] is of three types: the ethical discipline of the vows of individual liberation (prātimokṣa), the ethical discipline of gathering all virtuous dharmas, and the ethical discipline of acting for the benefit of sentient beings through compassion. By mentioning "meditative absorption," the meditative concentrations (dhyāna) and the formless absorptions (ārūpya) are included. "Insight" (prajñā) is the thorough discernment of dharmas. These are the three types of training: ethical discipline is the training in higher ethical discipline; meditative absorption is the training in higher mind; and insight is the training in higher insight.

བསླབ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་གསལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལས་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་ན་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། ། སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ་ཞེས་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ལ་འཇུག་པས་ན་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང་། ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་སྟེ། འདི་དག་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་ལ་ཞེས་པ་ལ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་འཁོར་བར་ཆགས་པའི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གང་འདོད་ཅིང་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་བྱེད་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའོ། ། བསམས་པའི་དོན་མྱུར་དུ་བྱེད་པས་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ན་ཐབས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་བྱ་ལ། ཐབས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ཐབས་ཆེན་པོའོ། ། སྟོབས་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། འཆི་འཕོ་དང་སྐྱེ་བ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། ཟག་པ་ཟད་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། དབང་པོ་མཆོག་དང་མཆོག་མ་ཡིན་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། ཁམས་སྣ་ཚོགས་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། མོས་པ་སྣ་ཚོགས་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་དང་། སྨོན་ལམ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་ནི་བཅུ་པའོ། །

For yogins who abide in such training, liberation becomes manifest. Because the mind is liberated from the afflictions such as attachment and so forth, it is called "liberated mind." Since those with liberated minds engage in the vision of wisdom, it is called "liberation and the vision of wisdom"; this is the vision of wisdom of liberation. These are explained as the five untainted aggregates. The phrase "turning the wheel of Dharma" has already been explained. Regarding the phrase "for the benefit of sentient beings": they are called "sentient beings" because they are attached to cyclic existence through the power of karma and afflictions. To perform whatever they desire and seek is "acting for the benefit of sentient beings." Because it swiftly accomplishes the intended purpose, it is a "method" (upāya); this refers to a particular excellence of insight (prajñā). As for "great method," it is called "great method" because it is both a method and great. Regarding the mention of "powers" (bala): these are the ten powers—the power of knowing what is possible and impossible, the power of knowing death and rebirth, the power of knowing the exhaustion of the outflows, the power of knowing the recollection of former abodes, the power of knowing the superior and inferior faculties, the power of knowing the various elements, the power of knowing the paths leading everywhere, the power of knowing miraculous abilities and superknowledges, the power of knowing various inclinations, and the tenth, the power of knowing aspirations.

སྐུའི་སྟོབས་ཀྱང་ཚད་མེད་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྤྲོ་སྟེ། བརྩོན་འགྲུས་འབའ་ཞིག་གྲོགས་གྱུར་པས། ། གོ་འཕང་བླ་ན་མེད་པ་བརྙེས། ། ཞེས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་སྟེ། དོན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་བྱ་བར་གཟུང་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་ནི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བཤད་དོ། ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་བྱིན་ཞེས་རྟོག་པ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གང་གི་ཕྱིར་སྩལ་བ་དེ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་རྣམས་སུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལུས་པ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྟེ། ཡོངས་སུ་ཞེས་ཀུན་ནས་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་བསྐྱབ་པ་སྟེ། ངན་འགྲོ་དང་འཁོར་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་དགྲ་རྣམས་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་རིགས་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ་ཅིང་སྐྱོང་བའི་དོན་གྱིས་ན་ཡོངས་སུ་བསྐྱབ་པའོ། ། ཅི་དོན་གྱི་བྱ་བ་འདི་ཙམ་འབའ་ཞིག་མཛད་དམ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོར་བྱ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་བདག་པོར་མཛད་པས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོར་བྱ་བ་སྟེ། བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཐོབ་པར་མཛད་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་མཛད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་གཞན་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་མྱོང་བར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་སྟེ། དེ་མྱོང་བར་བྱ་བ་ནི་ཀུན་དུ་ཚོར་བར་བྱ་བའོ། །

One should understand that the power of the body is also immeasurable. Diligence is enthusiasm for virtuous phenomena, as it is said: "By diligence alone as a companion, the unsurpassed state is attained." It is "great wisdom" because it is both wisdom and great; it should be understood as the omniscient wisdom that pervades all objects. The vajra endowed with such qualities is explained by the term "samaya." Furthermore, regarding the inquiry as to why it is bestowed, the passage beginning with "the realm of sentient beings without exception or remainder" shows the purpose for which it is granted: "in order to thoroughly protect the realm of sentient beings without exception in all world systems." "Thoroughly" means to protect from all sides; it is "thorough protection" in the sense of protecting and guarding the realm of sentient beings—that is, the classes of sentient beings—from the enemies of the lower realms and the afflictions of saṃsāra. If one asks, "Is this the only activity performed?" it is said, "to act as the sovereign of all." Because he acts as the master over all, it is "to act as the sovereign of all," meaning he causes the attainment of the unsurpassed Dharma King. Not only does he act as the master of all, but it is also said, "to cause the experience of the happiness and mental joy of all." Happiness and mental joy are both mundane and supramundane; "to cause the experience" means to cause them to be fully felt.

འདིས་ནི་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། སྔ་མས་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་སྐད་དུ་སྨོས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་མ་ལུས་པར་སྨྲས་པ་མ་ཡིན་པས་ན་བར་དུ་ཞེས་པའི་སྒྲས་ནི་མ་སྨྲས་པའི་ཕན་ཡོན་རྣམས་ཡང་དག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡོན་ཏན་དེ་རྣམས་དང་ས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནས་ཇི་སྲིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མངོན་པར་ཤེས་པའི་མཐར་ཐུག་གི་བར་འདི་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་མ་ལུས་པ་འདི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་གོ། ། དེ་ཐོབ་པ་ནི་རྙེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ་དེ་དག་གི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྔར་བསྒྲུབ་པའི་ལག་པར་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། གང་གི་དབང་དུ་མཛད་ནས་རྡོ་རྗེ་དེ་དེ་ལ་བྱིན་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྟེ་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་བསྒྱུར་བའི་ངང་ཚུལ་མངའ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་སྟེ། བསྒྱུར་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་རིམ་བཞིན་དུ་སྤྲུལ་པའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཉིད་དོ། ། དེའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

This teaches the complete fulfillment of one's own welfare, while the preceding [passage] taught the complete fulfillment of the welfare of others. Since the qualities mentioned above do not exhaustively describe all [qualities], the word "intermediate" is used to correctly demonstrate the benefits not yet mentioned. These qualities, the stages (bhūmi), the perfections (pāramitā), and so forth, from the applications of mindfulness (smṛtyupasthāna) up to the ultimate superknowledge of the wisdom of the equality of all tathāgatas, constitute the unsurpassed Great Vehicle (mahāyāna). The realization of this entire collection of qualities without exception is "thoroughly comprehending" (pratividdha); that itself is the supreme siddhi. To attain that is "to find." That itself is the "fruit." For these reasons, it is said that the vajra is given into the hand previously prepared by the great bodhisattva Samantabhadra. With reference to whom was that vajra given? It is said, "as the universal monarch (cakravartin) of all tathāgatas." Because it is the wheel of all tathāgatas, it is the "wheel of all tathāgatas," which is the maṇḍala of the retinue. Because he possesses the nature of turning that [wheel], he is the "universal monarch of all tathāgatas." "Turning" means the successive emanations through the blessings of the Buddhas. Because he is the very essence of that, he is "the universal monarch of all tathāgatas." This is the meaning of "with reference to him."

ཅི་ཞིག་མཛད་ནས་ཤེ་ན། ཡིད་བཞིན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་དབང་བསྐུར་བ་ནི་བསྐུར་སྟི་བྱ་བའོ། ། ཅི་ཞིག་གིས་དབང་བསྐུར་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་སྟེ། དེ་ཉིད་རིན་པོ་ཆེ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ། དེ་ནི་དབུ་རྒྱན་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ཏེ་དེས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་ཅོད་པན་བཅིངས་པས་ཀྱང་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། ཅོད་པན་ནི་ཞེང་དུ་ཁྲུ་གང་ཆུར་ནི་ཁྲུ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་དར་དཀར་པོ་སྟེ། དེས་མགོ་ལ་དབུ་རྒྱན་དུ་རྩ་བར་ཟེའུ་ཀ་མང་དུ་དཀྲིས་ལ་ངོས་གཉིས་ཀྱི་རྣ་བའི་སྟེང་དུ་བཅུག་སྟེ། གྱེན་དུ་སོར་བཞི་ཙམ་ཕྱུང་ནས་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་གཤོག་པ་ལྟ་བུར་བྱས་ལ། ལྷག་མའི་མཐའ་མ་བྱིན་པ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་བརྐྱང་བ་ནི་ཅོད་པན་བཅིང་བ་སྟེ་དེས་དབང་བསྐུར་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེས་བསྒྲུབས་པས་འོག་ནས་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དེ་ལས་གྲུབ་པས་ན་དེ་ནི་གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྒྲུབས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེའི་ལག་ཏུ་བྱིན་པའོ། ། ལག་པར་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རྗེ་སར་བྱ་བ་བསྟན་ཏེ།

If one asks, "What did he do?" it is said, "Having performed the consecration of the wish-fulfilling [jewel]." To be consecrated means to be honored. If one asks, "By what means was he consecrated?" it is said, "By the body of all the Tathāgatas." Because it is the body of all the Tathāgatas, it is the "body of all the Tathāgatas." Because that itself is a jewel, it is the "jewel-body of all the Tathāgatas." Because that is a crown, it is the "jewel-body-crown of all the Tathāgatas," and by that he was consecrated. Not only that, but he was also consecrated by the binding of a diadem. The diadem is a white silk cloth one cubit in width and twenty-five cubits in length. Having wrapped it many times around the base of the crown on the head, one inserts the two ends over the ears, pulls them upward about four finger-widths, and shapes them like the wings of a garuḍa. Extending the remaining ends down to the calves is the "binding of the diadem," and by that he was consecrated. Furthermore, because he was accomplished by Vairocana, who is the "of all the Tathāgatas," and because he is the Vajrasattva of all the Tathāgatas, and because the vajras explained below are produced from that which he accomplished, he is called the "Accomplished Vajra." The word "that" refers to the previously accomplished connection with all the Tathāgatas, which was placed into the hand of that Great Bodhisattva. By the phrase "in the hand," the act of bestowing is shown.

སེམས་དཔའ་རིན་པོ་ཆེ་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་གུས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ཡང་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ་གསུམ་པའོ། ། དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་དེ་ལ་དབང་བསྐུར་བ་གང་ཞིག་བྱིན་ཞེ་ན། མིང་གི་དབང་བསྐུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མངའ་བས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། འདིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེ་ན། གཡོན་པ་རྡོ་རྗེ་བསྒྱིངས་པ་གསོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱག་གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་གཏོད་པའི་ཚུལ་དུ་འཛིན་ཅིང་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གཡོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡོན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་རོ། ། དེའི་བསྒྱིངས་པ་ནི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་དུ་སྟོན་པ་སྟེ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་དབང་ཐོབ་པས་ཟླ་མེད་པར་སྟོན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་གང་གིས་ཀྱང་བདག་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པའོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། དཔེར་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་རང་གི་ཡུལ་ན་ཟླ་མེད་པར་སྟོན་པ་དང་འདྲའོ། ། གསོར་བ་ནི་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དེ་སྟ་ཟུར་གྱི་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་བཞག་ལ་དཀུར་འདེགས་པ་སྟེ། ལྷས་བྱིན་ལ་སོགས་པ་གཞན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དབང་གིས་དབང་བསྐུར་ལ།

This is so that worldly beings may develop reverence for that precious bodhisattva. This is also the third, the vajra empowerment. Immediately following that, if one asks what empowerment was bestowed upon him, it is said: "The name empowerment." Because he possesses the vajra in his hand, he is Vajrapāṇi; this is the name empowerment conferred by all the tathāgatas. The word "then" refers to the period immediately following that. If one asks what he did immediately after the bodhisattva mahāsattva Vajrapāṇi was empowered, it is stated: "With his left [hand] brandishing the vajra in a majestic pose, he held that very vajra with his right hand in the manner of pointing to his heart, and uttered this intentional utterance." "Left vajra" refers to the vajra fist of the left hand. Its "majestic pose" demonstrates a manifest pride, showing that because he has obtained the power of a universal monarch, he is peerless and cannot be overwhelmed by anyone in the three worlds. How so? It is, for example, like a universal monarch who shows himself to be peerless within his own domain. "Brandishing" means that the left vajra—the left vajra fist—is placed at the left hip and raised to the side; it is as if some others, such as Devadatta and so forth, were also to be empowered by the empowerment of Vajrasattva.

དེས་ཀྱང་འདི་ལྟར་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་ལྷག་པར་མོས་ནས་གནས་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱིས་ཀྱང་ལུང་བསྒོ་བ་སྤྱི་བོས་ལེན་པར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱག་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་བསྒྱིངས་པ་གསོར་བ་ནི་ཕྱག་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་བསྒྱིངས་པ་གསོར་བ་སྟེ་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་བསྒྱིངས་པས་གསོར་བ་ཉིད་ཡིན་ལ་དེའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་གཡས་པས་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འདེགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་གྱེན་དུ་འཇོག་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཛིན་པར་མཛད་ཅིང་འཇོག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་འཇོག་པ་འདིས་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་ཐོབ་པར་སྟོན་པ་དང་། བདག་ཉིད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་རྒྱས་བཏབ་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཟླ་བ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་ནས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བླ་མར་གྱུར་པའི་བཀའ་ལས་ནི་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཀྱང་དེ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱས་རྒྱས་བཏབ་པ་ཡིན་པས་བདག་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བླ་མ་ཡིན་པས། དེའི་བསྒོ་བ་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདའ་བར་མི་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། གང་སེམས་ཅན་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་འདི་དག་ཡང་དག་པར་རང་གི་སྙིང་གའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཤིན་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱས་ནས། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བླ་མར་འགྱུར་ཞིང་ལུང་བསྒོ་བ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་དབང་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་དེ་ལྟར་འཛིན་ཅིང་འདི་ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེ་ན།

By abiding in such intense devotion to the vajra body, speech, and mind, even the three worlds will receive his commands upon the crowns of their heads. As for the brandishing of the vajra in the haughty posture of the left hand: since that is his very essence, it is the brandishing of the vajra in the haughty posture of the left hand. Because it is the cause of that, the vajra in the right hand is held and placed upward in the manner of lifting it upon a moon maṇḍala at his own heart. By placing it in this way, it is shown that he has attained bliss and mental joy, and it is shown that he is himself sealed by the mudrās of all the tathāgatas. This is what is being shown: just as all the tathāgatas are fully accomplished from the moon, the vajra, and the mudrā, and their commands as the gurus of the three worlds are not to be transgressed, likewise, I too am sealed by the mudrā of the Sattvavajra of those [tathāgatas]. Therefore, I too am the guru of the three worlds, and my commands must not be transgressed by any sentient beings. If other sentient beings also correctly meditate upon these mudrās upon the moon maṇḍala at their own hearts, they too will become gurus of the three worlds, and by the mere issuing of a command, they will bring the three worlds under their power. If one asks, "What is he doing while holding that mudrā in such a way?"

ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆེད་ཀར་བརྗོད་པས་ན་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་སྟེ། ཐུགས་ལ་མངའ་བའི་དོན་མ་ཞུས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ནི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་གི་མཐིལ་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལས་བདག་སྔར་སྐྱེས་པའོ། ། སུ་ཞིག་གི་འདི་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དངོས་ཀྱི་དོན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ནི་གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེའོ། ། རྡོ་རྗེ་གྲུབ་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་སྲིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་གྱི། ཐ་མལ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། བདག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་འདི་དང་བདག་ལ་ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་མེད་དེ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྟོན་ཏེ། དེ་གང་གི་ལག་ཏུ་བྱིན་ཞེ་ན། བདག་གི་ལག་ཏུ་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདི་ལས་ཐ་མི་དད་པས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་རྒྱའི་རྡོ་རྗེ་གནས་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། བདག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ལ། བདག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ལ་སྙིང་པོ་བསྐྱེད་པ་དང་། སྙིང་པོ་ལས་ཕྱག་རྒྱའི་དབྱེ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་བསྡུས་པ་ལས་སྤྲོ་བ་དང་། བསྡུ་བ་དང་།

It is said, "This was uttered as an udāna." Because it was uttered intentionally, it is an udāna. This indicates that an udāna is an utterance made even without being requested, concerning a meaning already present in the mind. "This" refers to that which rests in the palm of the hand. "That" refers to that from which I was previously born. If one asks, "Whose is this?" it is said, "Of all the Buddhas." If one asks, "What is it of all the Buddhas?" it is said, "The accomplished vajra." The vajra of the actual meaning is the "accomplished vajra." If one asks, "Is there not also an accomplished vajra for other accomplished vajras?" it is said, "Unsurpassed," in order to distinguish it from those. This indicates that it is the vajra of the wisdom of omniscience and is not ordinary. By the words "I am," it is shown that there is no distinction between this vajra and myself, because I was born from it. If one asks, "Into whose hand was it given?" it is said, "Into my own hand," because it is inseparable from this. For that very reason, it is said: "The vajra abides in the vajra." The mudrā-vajra abides in the sattva-vajra. This teaches that whatever I am, that is my mudrā; and whatever is my mudrā, that is I. Just as the essence is generated within this samādhi, the distinctions of the mudrās are generated from the essence, and from the condensed mudrā, there is emanation and reabsorption.

རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་ན་གནས་པ་དང་། དེ་ལས་འོད་ཟེར་བྱུང་བ་དང་། དེ་རྣམས་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་བསྐྱེད་པ་དང་། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་མཛད་ནས། སླར་འདུས་ཏེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་གནས་པ་དང་། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་གསུང་བ་དང་། ། ཉིད་ཀྱི་གདན་ལ་བཞུགས་པ་དང་། ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་བྱིན་པ་དང་། མིང་བཏགས་པ་དང་། ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ལས་བསྟན་པ་དང་། ཡང་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སེམས་དཔའ་བཅོ་ལྔ་ལ་ཡང་གལ་ཏེ་ཁ་ཅིག་ཏུ་གཞུང་མང་གིས་དོགས་ནས་ཅུང་ཟད་ལས་མ་སྨོས་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དོན་གྱི་གོ་རིམ་འདི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡང་དག་པར་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་དུ་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་བསྡུ་དགོས་པས་དེའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་དཔའི་སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གཞན་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གདོན་མི་ཟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལས་རྣམས་ལ་དོན་ཡོད་པར་མཛད་པའོ། ། ལས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་རྣམས་ལས་བདག་པོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རྒྱལ་པོ་སྟེ།

[The Blessed One] abides in the hand of Vairocana; light rays emanate from him; from those rays, the bodies of the buddhas are generated; and having performed the buddha-activities in all world systems, they gather back and assume the form of a sattva, remaining in the form of a buddha. They utter an inspired utterance, sit upon their own seats, and are further empowered by meditative absorption, granted mudrās, given names, and shown the activities of their own mudrās. Just as the inspired utterances were spoken, so too should the sequence of the meaning be understood in detail, exactly as it occurs below for the fifteen sattvas, even if only a little is mentioned here for fear of excessive text. In the maṇḍala, in order to perfectly purify the bodhicitta of those to be trained, the bodhicitta of all the tathāgatas is established as Vajrasattva himself. Since one must gather sentient beings after generating the bodhicitta, the essence of the sattvas—which are the nature of the four means of gathering as the method for that—and the mudrās and so forth to be generated are taught with the words "Then," and so on. "Then the Blessed One" has already been explained. "Again" means for the sake of generating other mudrās. "Infallible" means making one's own activities meaningful. Because he has become the master over others through those very activities, he is the "King."

གདོན་མི་ཟ་བ་ཡང་ཡིན་ལ་རྒྱལ་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་གདོན་མི་ཟ་བའི་རྒྱལ་པོའོ། ། གདོན་མི་ཟ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གདོན་མི་ཟ་བའི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གདོན་མི་ཟ་བའི་རྒྱལ་པོའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་གང་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་དཔའི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱུང་བའི་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་བཞུགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། སྤྱན་དྲང་བའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱན་དྲང་བ་ལ་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་ན་སྤྱན་དྲང་བའི་དམ་ཚིག་སྟེ། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དམ་ཚིག་གི་སྒྲ་ནི་འདིར་སྤྱན་འདྲེན་པའི་སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ལ་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་གནས་པས་ན་འདིའི་ཡོན་ཏན་ལ་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གང་སྔར་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་གནས་པས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། །

Because he is both "Infallible" and a "King," he is the "Infallible King." Because he is both the "Infallible King" and a "Great Bodhisattva," he is the "Great Bodhisattva Infallible King," which is the meaning of "bodhicitta." His "samaya" refers to the essence mantras, mudrās, and so forth, and is thus called the "samaya of the Great Bodhisattva Infallible King." That particular being from whom it arises is the "Arising Being." In order to bless and stabilize that, there is the vajra; the meditative absorption (samādhi) which is the name corresponding to that meaning, entering into which is "actualizing." The "samaya of invitation" means that since it is the samaya for inviting, it is the "samaya of invitation," which is the very nature of the four means of gathering. Here, the term "samaya" refers to the essence mantras and mudrās themselves. Because it dwells in the hearts of all Tathāgatas in order to bring all sentient beings to full maturity, it is given that name in reference to its qualities. "This" refers to that which dwells in the heart. Regarding the passage beginning with "The Blessed One Vajrapāṇi himself," because Vajrapāṇi is firmly established in that very state previously explained as Samantabhadra, he is called "Vajrapāṇi."

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྕགས་ཀྱུ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཕྱག་རྒྱའི་སྤྲུལ་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེས་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་དབང་དང་སྨོན་ལམ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་གིས་གཅིག་ཏུ་འདུས་པར་གྱུར་ཏེ་བྱུང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཕྱག་གཉིས་སུ་གནས་པར་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྤྱན་དྲང་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་འདིའི་ཕྲིན་ལས་སྤྱན་དྲང་བ་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱན་དྲང་བ་ནི་བོད་པའོ། ། དེ་ཡང་སྔ་མ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡང་དག་པར་སྦྱང་བ་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཏེ། ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་འབྱོར་པ་ལ་མངའ་བརྙེས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཆོ་འཕྲུལ་ནི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་སྟེ། ངོ་མཚར་དཔག་ཏུ་མེད་པར་སྟོན་པར་མཛད་པའོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་དང་ཆོ་འཕྲུལ་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ཆོ་འཕྲུལ་ཏེ། དེ་རྣམས་བྱས་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་པའི་དོན་ཆུད་མི་ཟོས་པའི་འབྲས་བུར་གྱུར་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གདོན་མི་ཟ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་གདོན་མི་ཟ་བས་ན་ཤིན་ཏུ་གདོན་མི་ཟ་བའོ། ། ཤིན་ཏུ་གདོན་མི་ཟ་བ་ཡང་ཡིན་ལ་རྒྱལ་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ཤིན་ཏུ་གདོན་མི་ཟ་བའི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གདོན་མི་ཟ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཉིད་ཡིན་པའོ། །

The "Great Hook of All Tathāgatas" refers to the manifestation of mudrās in accordance with their respective activities. Likewise, through the power of the blessing of that samādhi, and by the power of aspiration and wisdom, they become unified and emerge, coming to abide in the two hands of the Blessed One; this is the meaning of "abiding therein." The mention of "invoking and so forth" is because invocation is the primary activity in this context; "invoking" means to summon. Furthermore, the former [section] is because the primary focus is the perfect purification of bodhicitta. Since it is the miraculous power of the Buddhas, it is the "miraculous power of all Buddhas," such as traveling through the sky and so forth; the meaning is that they have attained mastery over the riches of the mind. "Miraculous display" (prātihārya) means a manifestation, performing displays of immeasurable wonders. "Miraculous power and miraculous display" refers to those [two], and [the text says] "having performed them." The "samādhi of Vajrasattva" means that because it is the result of not wasting the intended purpose, it is called the "samādhi of Vajrasattva." "The King of Certainty" means that because it is utterly certain, it is "extremely certain." Since it is both extremely certain and a king, it is the "King of Certainty," and its essential nature is that of the King of Certainty itself.

ཤིན་ཏུ་གདོན་མི་ཟ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདིས་ནི་མང་པོ་ཡང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་པར་སྟོན་ཏོ། ། ཤིན་ཏུ་བརྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་འདྲེས་པ་ཉིད་བརྟན་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་ནས་ཅི་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལུས་སུ་གྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའི་ལྕགས་ཀྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འཇིག་རྟེན་ན་རྒྱུ་འདྲ་བ་ལས་འབྲས་བུ་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་འབྱུང་བར་སྣང་ན། འདིར་རྡོ་རྗེ་ལས་ལྕགས་ཀྱུ་འབྱུང་བ་ནི་འབྲས་བུ་མི་འདྲ་བར་བྱུང་བས་ངོ་མཚར་ཆེའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་འདི་དག་འབྱུང་བས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཡུལ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་དེ་ནི་ལེགས་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། བདག་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་དེ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏེ། ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་དེས་ངོ་མཚར་ཅི་ཞིག་བྱེད་ཅེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་ཅིང་ཀུན་དུ་སོན་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་ལྟར་སྤྱན་འདྲེན་པ་ནི་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་སྤྱན་དྲང་ཞེ་ན།

Because it is the king of that which is utterly beyond doubt, it is the meaning of the phrase "the samādhi of Vajrasattva." By this, it is shown that even though there are many, they are of a single nature as the result. By the phrase "because of being extremely stable," the stability of the mixture itself is indicated; therefore, it is said, "they have become merged into one." If one asks, "Having become merged into one, what did they become?" it is for that reason that it is said, "having become the body of a bodhisattva." The exclamation "Ema!" expresses wonder. For while in the world it is seen that a similar result arises from a similar cause—such as a hook produced from a vajra—here, the production of a hook from a vajra is a wonder because it is a dissimilar result. This is what is being shown: since these things arise through the power of the minds of yogins, the Blessed One’s statement that "the object of the yoga of yogins is inconceivable" is well-spoken. By the word "I," it is shown that because it has arisen from that, the hook is non-different from it. If one asks, "What wonder does that wondrous hook perform?" it is for that reason that "universally," and so forth, is said. For just as the Buddhas—the Tathāgatas who are all-pervading and have reached everywhere—are all-pervading, so too is the invitation performed. If one asks, "How are the Tathāgatas invited?" [the text continues:]

རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་ཏེ། དེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་བྱོན་ཞིང་མཐོང་བ་དང་། སྟོན་པར་ཡང་མཛད་དོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་སྤྱན་དྲང་ཞེ་ན། གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཡས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་གཟུང་སྟེ། དེའི་གཡས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ལྟོས་པའོ། ། བཀའ་ནོད་ཅིང་བཞུགས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལས་ལ་སྦྱོར་བར་གསོལ་བ་འདེབས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྔར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་ཀྱི་བཀའ་ནོད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡང་དག་པར་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། ད་ལྟར་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱིར་བཀའ་ནོད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་འདྲེན་པ་ཡིན་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་འདྲེན་པ་སྟེ། སྤྱན་འདྲེན་པ་ནི་འགུགས་པའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མི་ཕྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དེ་དམིགས་པར་གྱུར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །

This occurs through the power of the minds of the yogins. Abiding in that meditative absorption, the Tathāgatas appear and are seen in whatever form they are visualized, and they also act as teachers. If one asks why they are invited, it is said, "for the sake of accomplishment," which means for the sake of accomplishing the desired aims of those to be trained. Regarding the phrase "abiding on the moon maṇḍala to the right of all the Tathāgatas," the term "all the Tathāgatas" here refers to the Blessed One Akṣobhya, and [the deity] abides on the moon maṇḍala to his right. The word "also" refers to Vajrasattva. "Received the command and remained" means that he requests to be engaged in his own activity. Previously, receiving the command in the form of Vajrasattva was for the sake of perfectly purifying bodhicitta; now, receiving the command is for the sake of inviting all the Tathāgatas. Then, and so forth, since it is the invitation of all the Tathāgatas, it is the "invitation of all the Tathāgatas." "Invitation" means summoning. Its samaya is the hook mudrā. Because it is the sense of being indivisible, it is "vajra"; the meditative absorption in which that is the object of focus is given that name.

ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་དེའི་ལག་པར་དེ་བཞིན་དུ་བྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཅི་ཞིག་བྱིན་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་འདྲེན་པའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་བྱིན་ཞེ་ན། སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། ། བར་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་དོན་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་འདུ་བ་ནི་འདུས་པར་མཛད་པ་སྟེ། དེའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་དེ་བྱེད་པའོ། ། འདུ་བའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཉིད་དངོས་གྲུབ་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བའི་རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་བྱིན་པའོ། ། ཅི་ཞིག་མཛད་ནས་ཤེ་ན་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདིས་ཅི་ཞིག་སྟོན་ཅེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུའི་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་དང་ཅོད་པན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བར་སྟོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱའི་དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འགུགས་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། འགུགས་པར་བྱེད་པས་ན་འགུགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཞིན་དུ་འགུགས་པ་མི་འདའ་བའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འགུགས་པའོ། ། ཡང་ན་འདིས་འགུགས་པས་ན་འགུགས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་འགུགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འགུགས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ལ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲང་ཞིང་བསྡུས་ནས་ཅི་ཞིག་བྱེད་ཅེ་ན། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ།

Having entered into that meditative absorption, it should be understood that he gave it to his hand in that same manner. If one asks what was given, it is said to be the "samaya for inviting all the tathāgatas." If one asks why it was given, it is for the purpose of inviting. By the word "intermediate," one should include Amoghasiddhi and the others. The "gathering of all the tathāgatas" means causing them to assemble; the "blessing of that" means performing that act. The blessing of the gathering itself is the accomplishment (siddhi); therefore, it was given to that "King of Certainty." If one asks what was done [before this], it is said "in that same manner." What does this indicate? It indicates the conferral of empowerment by means of the precious crown and diadem of the tathāgata’s body. Therefore, immediately following the empowerment of the mudrā, the empowerment of the name is spoken of as "Vajra Summoning" (Vajrākarṣaṇa). It is called "summoning" because it performs the act of summoning. That which is the meaning of summoning in a manner that is not transgressed, like a vajra, is "Vajra Summoning." Alternatively, it is "summoning" because one summons by means of this; it is the mudrā of the vajra hook. That which is the summoning from the vajra is "Vajra Summoning," because the vajra is the bodhicitta and [the summoning] arises from that. Then, regarding the passage beginning with "Then," if one asks what is done after that vajra hook has invited and gathered all the tathāgatas, it should be connected to the statement: "He uttered this udāna."

ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པའི་མཐིལ་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་གང་ལས་བདག་སྐྱེས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་བླ་མེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ནི་མི་གཡོ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རབ་ཏུ་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། ། ཡེ་ཤེས་དེ་སུ་ཞིག་གི་ཡིན་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་བཤད་ཅེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དོན་གྲུབ་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། ཀུན་ནས་སྤྱན་དྲངས་དམ་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདིས་ཀུན་ནས་སྤྱན་འདྲེན་པས་ན་ཀུན་ནས་སྤྱན་དྲངས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ལྕགས་ཀྱུའོ། ། དེ་ཡང་འགུགས་པ་གཞན་དག་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དམ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དོན་གང་གི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་སྤྱན་འདྲེན་པ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གང་གདུལ་བྱའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་གྲུབ་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུན་རིང་པོ་ནས་མངོན་པར་བཞེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དེ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དོན་གྲུབ་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱའོ། ། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བསྡུས་པ་ཡིན་ལ། བསྡུས་པ་དེ་རྣམས་ནི་ངེས་པར་མཉེས་པར་བྱ་དགོས་ཏེ།

The Udāna (Spontaneous Utterance) has been explained. The word "this" (idam) refers to that which rests in the palm of the hand. The word "that" (tat) refers to the meaning of "from which I was born." If one asks what that is, it is said: "The unsurpassed vajra wisdom." Vajra wisdom is immovable wisdom, characterized by the thorough realization of the dharmadhātu. If one asks to whom that wisdom belongs, it is said: "Of all the buddhas." If one asks why that is explained as being the buddhas, it is said: "For the sake of accomplishing the purpose of all buddhas." If one asks what its essential nature is, it is said: "The supreme, all-encompassing hook." Because it invites from all sides, it is called the "all-encompassing hook," which is the hook (aṅkuśa). Furthermore, because it is superior to other means of summoning, it is called "supreme." If one asks what the purpose is for which all the purposes of all buddhas are summoned, it is the accomplishment of the welfare of those sentient beings to be trained by all buddhas; because this is what all the tathāgatas have long desired, that purpose is expressed as: "For the sake of accomplishing the purpose of all buddhas." The four means of attraction (saṃgrahavastu) are gathered by the vajra hook, and those who are thus gathered must certainly be pleased.

གཞན་དུ་ན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བསྡུས་པ་ལ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དཔའ་གསུམ་པ་འབྱུང་བའི་ཐབས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་རྣམས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྐྲག་ནས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་དེ་ལས་འཕོ་བར་མཛད་པ་ནི་གསོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་གསོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བདུད་ཅེས་བྱ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ། བདུད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བདུད་དོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བདུད་ཅེས་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་གང་ལས་སེམས་དཔའ་སྟེ། སེམས་དཔའ་དང་དེའི་བྱིན་རླབས་ཏེ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་དམ་ཚིག་ནི་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱེད་པའི་མཚན་མ་སྟེ། གང་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་བཟློག་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། ། ཡང་ན་སེམས་ཅན་མི་དགེ་བ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལ་དགོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གང་གིས་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱེད་པའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱའོ། །

Otherwise, the gathering of the buddhas and bodhisattvas would be rendered meaningless; thus, in order to demonstrate this, the passage beginning with "Then" teaches the method for the emergence of the third being. Those who have generated the mind of awakening but are terrified by the sufferings of saṃsāra and have entered the vehicle of the śrāvakas are caused to shift from that state; this is called "killing." Therefore, because he kills, he is called a "māra," and since he is both a great bodhisattva and a māra, he is the "Great Bodhisattva Māra." His samaya consists of the essence and the mudrā; thus, it is the samaya of the one called the Great Bodhisattva Māra. That which arises from this is the being (sattva); in order to stabilize that being and its blessings, he enters into the meditative absorption (samādhi) called "Vajra," which is the actualization of that very absorption. The word "this" refers to what resides in the mind. If one asks what that is, it is stated as the "samaya that pleases all the tathāgatas." The samaya that pleases is the sign of passion; it is that by which the bodhisattva turns back from the vehicles of the śrāvakas and pratyekabuddhas and causes them to enter the Mahāyāna. Alternatively, in order to establish sentient beings who have entered into non-virtue upon the path of the ten virtuous actions, that which causes them to be impassioned is called the "samaya of passion."

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ལ་མངའ་བའི་དོན་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདི་འདི་ལྟར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་སྒྲ་གང་གིས་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་དེ་ལ་ཡང་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་གང་སྔར་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོར་བདག་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་འདི། དེ་ཉིད་མེ་ཏོག་གི་མདར་གྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པའི་མེ་ཏོག་གི་མདའ་སྟེ། མེ་ཏོག་གིས་མཚན་པའི་མདའ་དང་བཅས་པའི་གཞུའི་དབྱིབས་སུ་གྱུར་ནས་བྱུང་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཤིང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཀུན་དུ་འཛིན་པ་སྔར་གསལ་བའོ། ། རྗེས་སུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ཕྱི་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལ་སོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་གཟུང་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས་ཐུགས་ལས་ཆུང་བ་ལ་ཐུགས་གཞོལ་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་མི་མཛད་པ་ལ།

Regarding the phrase "the essence of all tathāgatas": "all tathāgatas" refers to all buddhas. The term "essence" refers to the sound that expresses the meaning intended by their minds—the wish that "all sentient beings may be inspired with devotion"—and thus it is called an essence. Regarding the phrase "that very [one] became the flower-arrow" and so forth: "that" refers to the one who previously manifested himself as the Vajra King. It is said that "that very one became the flower-arrow," meaning he became a flower-arrow associated with all tathāgatas; that is, he emerged in the form of a bow equipped with an arrow marked by a flower. Regarding the phrase "pleasing all tathāgatas" and so forth: "pleasing" refers to those who previously turned their backs on the welfare of sentient beings and adhered to the path of the śrāvakas. The word "subsequently" (rjes su) means "afterwards." "Inspiring devotion" means bringing sentient beings to full maturity and so forth. This, too, is associated with all tathāgatas. "All tathāgatas" includes the Blessed Buddhas and the bodhisattvas. Regarding "pleasing the Buddhas": after attaining manifest, complete enlightenment, they inclined their minds toward a state of little activity and did not turn the wheel of Dharma.

སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་ཚངས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སེམས་ཅན་དབང་པོ་རྣོ་བ་ཡང་མཆིས་དབང་པོ་འབྲིང་པོ་ཡང་མཆིས་པས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་དུ་གསོལ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མཉེས་པར་བྱ་བ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པར་བཞེད་པ་བསྐྱེད་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་གཡེལ་བ་རྣམས་ལ་དེ་ལ་འདོད་པ་བསྐྱེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱ་བའོ། ། སོགས་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བ་ནི་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། ཤིན་ཏུ་བདུད་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་མཐར་ཕྱིན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་བརྟན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དྲིས་པ་མེད་པར་ཆེད་དུ་སྨྲས་པ་ནི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། བདག་གི་རང་བཞིན་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་གིས་ཀྱང་འདུས་བྱས་པ་ལ་སོགས་པས་སྦྱངས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁྱེད་ཇི་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི་བུ་དང་ཆུང་མ་ལ་སོགས་པ་ཟང་ཟིང་གི་ཡུལ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཆགས་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

For the sake of sentient beings, Brahmā requested the Blessed One to turn the wheel of Dharma, saying, "Since there are sentient beings with sharp faculties and those with middling faculties, I pray that you turn the wheel of Dharma." This is the way to please the buddhas: it is the generation of the desire to act for the benefit of sentient beings. For bodhisattvas as well, to generate the desire for those who are negligent regarding the welfare of sentient beings is the way to please them. The word "and so forth" includes the previously explained training in bodhicitta. "Utterly subduing" means reaching the ultimate perfection of one's own activities. For that very reason, it is "become completely integrated"; the meaning is that it has become completely integrated because it is utterly stable. Regarding "utterances" and so forth, an utterance is that which is spoken intentionally without being asked. "Aho!" expresses wonder. "My own nature is pure" means that its essence is pure, in the sense that it has not been purified by anything such as conditioned phenomena. [Brahmā asks:] "How is it that you are pure by nature, when worldly people are attached to the enjoyments of material objects such as children and wives, which are associated with afflictions and give rise to all paths of non-virtuous action?"

དེའི་མཐོང་བའི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཡང་སེམས་ཅན་གཞན་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། ཡིད་མི་བདེ་བ་སྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་བདག་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། ཡིད་མི་བདེ་བ་མཐའ་ཡས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཉིད་དང་། འཁོར་བར་འཆིང་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་ཡང་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དེ་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་དག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མ་ཡིན་གྱི་སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ཉིད་འཁོར་བ་ལས་ཡོངས་སུ་སྒྲོལ་བའི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་བདག་ཉིད་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱེད་པ་དང་། མ་འོངས་པའི་དུས་སུ་ཆགས་པ་དེས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་སྐལ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཁོར་བ་ལས་སྒྲོལ་བར་བྱེད་ཅིང་། རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱ་བས་རང་དབང་དུ་བྱས་ནས་དུས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཁོར་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་བསྡུས་ཏེ། ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱས་ནས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ལུང་ཕོག་པ་བྱིན་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་བས་ན་བདག་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དང་། ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་མང་པོའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱེད་པས་ན་དགྱེས་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དེ་གང་གི་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རང་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རང་འབྱུང་སྟེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་དང་། འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ལ་བརྟེན་ནས།

If it is argued that even the nature of phenomena perceived by that [wisdom] is impure because it is by nature that which produces suffering and mental unease in other sentient beings, and because in other lives it becomes the cause of infinite suffering and mental unease for oneself, and because it is the very cause of bondage in saṃsāra; [the response is:] That very attachment to the ripening of sentient beings is the cause for the complete purification of one’s own continuum. Furthermore, it is not for one’s own sake, but for the sake of completely liberating those very sentient beings from saṃsāra. By realizing unsurpassed wisdom, one makes oneself a fit vessel; and in the future, through that attachment, one liberates sentient beings from saṃsāra according to their respective fortunes. Having gained mastery through that attachment, one gathers them in through the enjoyments of saṃsāra at the appropriate times, and by ripening them and bestowing the unerring transmission, one causes them to attain omniscience. Therefore, because it is the cause for the purification of the continua of both oneself and others, and because it is the cause for the many untainted blisses and mental joys, it is described as being "pure by nature." Because it causes attachment, it is "that which causes delight." If one asks what it is that such [attachment] is attached to, it is said to be "self-arisen." It is self-arisen because it arises of itself, based on the Buddhas, the Blessed Ones, and the manner in which they will arise.

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ཡང་བྱའོ། ། རང་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་འདི་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་བྲལ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཅན་གྱི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་ལྷུང་ཞིང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་རྣམས་སླར་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་གདུལ་བར་བྱེད་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་རྣམས་སེམས་ཅན་རྣམས་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་བསྐྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་གི་དོན་དུ་མངོན་པར་འདུ་མཛད་པའི་ལས་དེ་ལ་བསྙེན་བཀུར་སྔོན་དུ་འཇུག་པས་ལས་ལ་སྦྱར་བར་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ནི་བཀའ་ནོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བསྟན་ཏེ། བཀའ་ནི་རང་གི་ལས་རྣམས་ལ་ལུང་བསྒོ་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དེ། ཉན་ཐོས་བཞིན་དུ་འཁོར་བས་ཀུན་དུ་སྐྲག་པ་ལ་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གང་གིས་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱས་པའོ། ། དེའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ནི་ཉིད་ཀྱི་ལས་རྣམས་ལ་མཐུ་སྐྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལ་བརྟན་པར་ནུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པའི་བྱིན་རླབས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་སྟེ།

This should also be applied to the bodhisattvas. How is it known that such is the passion of the self-arisen ones? It is because it is said, "those who are free from passion," and so forth. This means that in order to establish those to be trained who belong to the Buddha-lineage but have fallen into the Śrāvaka vehicle and possess an impure freedom from passion, they are to be tamed through passion. This teaches that those who have turned their backs on the welfare of sentient beings are to generate passion for the sake of maturing and liberating sentient beings. Now, the request to engage in the activity for which the Blessed One has performed the formative act, preceded by the offering of service, is shown by the phrase "receiving the command." The "command" is the instruction regarding one's own activities. Regarding "pleasing all the Tathāgatas" and so forth, "all the Tathāgatas" refers to all Buddhas and bodhisattvas. Just as the Śrāvakas are terrified of saṃsāra, they are made to feel passion by means of a particular mudrā. Their "blessing" is the production of power in their own activities; the meditative absorption (samādhi) that is capable of stabilizing that is called the "Vajra Blessing that Pleases All Tathāgatas."

དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་ནས་ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེས་འདིར་རྟོག་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདུད་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མདའ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བདུད་ཅེས་བྱ་བ་དེའི་ལག་ཏུ་བྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདུད་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ། བདུད་ནི་རང་དགར་འཇུག་པ་ལས་བཟློག་ཅིང་གཞན་གྱི་དབང་གི་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་བཞིན་དུ་མི་ཕྱེད་པའི་དམ་ཚིག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདུད་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བར་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་མ་སྨོས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདུད་ཀྱི་ལས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཅན་རྣམས་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་འཕོ་བར་བྱེད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱང་ཐུགས་ལས་ཆུང་ངུ་ལས་བསྐྱོད་པར་བྱེད་པའོ། ། བདུད་ཀྱི་ལས་དེ་ཉིད་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་སྟེ། དེ་འཐོབ་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་ཐོབ་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་ན་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་ཐོབ་པའི་འབྲས་བུའོ། ། དེ་དག་གི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་དང་ཅོད་པན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱའི་དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ལ་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་གཞུ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ།

Having entered into and actualized the meditative absorption known by that name, what did he do? To address this inquiry, it is said: "The vajra samaya of the māras of all the tathāgatas" refers to the great bodhisattva Vajra Arrow, who was placed into the hands of the one called Māra. Regarding the phrase "the vajra samaya of the māras of all the tathāgatas," a māra is that which acts under the influence of others, turning one away from acting according to one's own will. In this context, the samaya that is indivisible like a vajra is the "māra-vajra samaya." The phrase "the entire realm of sentient beings without exception" has already been explained. The word "intermediate" indicates that other things not explicitly mentioned, such as the bodhicitta, are also included. The "māra-activity of all the tathāgatas" refers to causing those of the Buddha-lineage to shift from the vehicles of the śrāvakas and pratyekabuddhas, and causing even the buddhas to be moved from their state of minimal mental activity. That very māra-activity is the supreme siddhi; to attain it is to attain the supreme siddhi. Since that is the result, it is the "result of attaining the supreme siddhi." For those reasons, it is said that "the empowerment of the precious crown and diadem of the tathāgatas was bestowed," which means it was granted. Therefore, in order to show the name empowerment following the mudrā empowerment, the "Vajra Bow" is spoken.

འདིས་སྔར་གཞུ་ཞེས་མ་སྨོས་སུ་ཟིན་ཀྱང་མདའ་དེ་གཞུ་མེད་པར་དེས་དེའི་ལས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་མདའ་ཞེས་སྨོས་པས་གཞུ་མ་སྨོས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དོན་གྱིས་སྨོས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་སྟོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བདུད་བྱེད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་འཕོ་བར་བྱེད་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་མཐིལ་ན་གནས་པའི་མདའི་གཟུགས་སོ། ། འདི་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། སུ་ཞིག་གི་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིའོ། ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དེ་སྤྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལ་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། ། རྙོག་པ་མེད་པས་ན་དྲི་མ་མེད་པ་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་སྲིད་པ་མ་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་རྙོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་དྲི་མ་མེད་པ་ཡིན་པར་ཅི་མངོན་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ནི་ཆགས་བྲལ་བཅོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བཅོམ་པ་ནི་བརླག་པའོ། ། གང་ཞིག་ཅེ་ན་ཆགས་བྲལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ལས་ཆུང་ངུ་ལ་གཞོལ་བའོ། ། གང་གིས་བཅོམ་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བའི་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་བཅོམ་པའོ། ། བཅོམ་ནས་ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེ་ན། ། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེ་བ་བླ་ན་མེད་པའོ། །

Although the bow was not explicitly mentioned previously, since an arrow cannot perform its function without a bow, the mention of the "arrow" indicates that the bow is implicitly mentioned even if not stated. Regarding the phrase "acting as the Māra for all Tathāgatas," this refers to causing those who possess the Buddha-lineage to shift from the Śrāvaka vehicle. If one asks what is being expressed, it is said: "This udāna is uttered." The word "this" refers to the form of the arrow held in the palm of the hand. If one asks what this is, it is the wisdom of passion (rāga-jñāna). If one asks to whom it belongs, it belongs to all Buddhas. Because it is the wisdom that is the cause of passion, it is the "wisdom of passion"; since it is emanated by wisdom, it is called "wisdom" itself. Because it is untroubled, it is "stainless" (vimala); the meaning is that it is free from turbidity because it is unmixed with the existence of sensory enjoyment (bhoga-bhava). If one asks how it is evident that this is stainless, it is said: "By passion, the absence of passion is destroyed." "Destroyed" means ruined. If one asks what is destroyed, it is "the absence of passion," which refers to the Buddhas and Bodhisattvas' inclination toward a limited state of mind. If one asks by what it is destroyed, it is by passion; that is, by the passion for maturing and liberating sentient beings, the absence of passion is destroyed. If one asks what is done after it is destroyed, it is said: "It bestows all bliss." "All bliss" refers to the unsurpassed bliss of a Buddha.

བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྐྱེད་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སེམས་ཅན་བསྡུས་ནས་དགོད་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་བསྡུ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ལ། སེམས་ཅན་བསྡུ་བ་བསྟན་ནས་སེམས་ཅན་དེ་དག་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ཏོ། རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱ་བ་རྣམས་ནི་དགའ་བར་བྱ་དགོས་པ་དེའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། ། རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི་ཡིད་བདེ་བའོ། ། དེ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ལ་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྒྱལ་པོ་ཡིན་པས་ན་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་རྒྱལ་པོའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་རྒྱལ་པོའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་སེམས་དཔའི་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་མཐུ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སྟེ། མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཚིག་འདི་དག་གིས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། རབ་ཏུ་དགའ་བའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། རབ་ཏུ་དགའ་བའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་ཐུགས་ཀ་ལ་འདིའི་དོན་གནས་པས་ན་སྙིང་པོའོ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོའོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། རང་གི་ཐུགས་ཀ་ཞེས་བཤད་དེ།

Having generated the mudrā of bodhicitta, in order to subsequently gather and establish sentient beings within that bodhicitta, the mudrā for gathering sentient beings is generated. Having shown the gathering of sentient beings, the mudrā for causing those sentient beings to become attached is shown. Since those who are to be made attached must be gladdened, the text beginning with "Then" and so forth is stated. "Great joy" is mental happiness. Because he has mastery over the generation of that [joy], he is a "king," and thus he is the "King of Great Joy." Because he is both a great bodhisattva and the King of Great Joy, he is the "Great Bodhisattva King of Great Joy." His "samaya" consists of the essence mantras, mudrās, and so forth. The "vajra" is that from which the particular state of the being's mind arises, and it is for the purpose of blessing and generating power therein. The meditative absorption (samādhi) that is designated by that name is what is shown by these words. To "enter into equipoise" upon that is to manifest it directly. The "mudrā of the samaya of great joy" is called the "samaya of great joy." That which is called the "samaya of great joy" is the essence (hṛdaya) of all the Tathāgatas. The Tathāgatas are Akṣobhya and the others; because the meaning of this resides in their hearts, it is the "essence." The words that reveal this are also explained as the "essence of all the Tathāgatas." It is explained as "one's own heart."

རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་སྟེ། དེ་ལས་ཕྱུང་བའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་སྔར་འདིའི་གཟུགས་སུ་བྱུང་བ་སྟེ། ད་ནི་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ནས་ཞེས་པ་ཕྱག་གཉིས་སེ་གོལ་རྡེབས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཆོག་ཏུ་ཡོངས་སུ་དགའ་བའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མངོན་པར་སྟོན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱུང་ངོ་། ། འདིས་ཀྱང་མཉེས་པར་བྱེད་པ་སྟོན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཆོ་ག་དེ་ཉིད་རྫོགས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉེས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཞེས་སྟོན་པར་མཛད་པ་ལྟ་བུའོ། ། རྡོ་རྗེ་དགྱེས་པའི་དབྱིབས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྦྱིན་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་དཔའ་འདི་རང་གི་ལས་འདི་ལ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་སྔར་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུའོ། ། ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་བྱེད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རབ་ཏུ་མི་དགའ་བ་ཉིད་རབ་ཏུ་དགའ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པ་ནི་སེམས་ལ་དབང་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ལ་རབ་ཏུ་བརྟན་པའི་ཕྱིར་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་སྟེ། སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལུས་འདི་སྤྲུལ་ནས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཀྱེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། འདིར་ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཆེ་ཞེ་ན།

From the heart of Vairocana; it was brought forth from that. Regarding the phrase "the Blessed One, the Vajra-Holder himself": he who previously appeared in this form has now become "Excellent!" and thus appeared in the manner of clapping his two hands together, in a way that clearly demonstrates the cause and result of supreme, complete joy. This also demonstrates the act of pleasing: just as when that very ritual is completed, the Buddha, the Blessed One, is pleased and causes the Blessed One, the Vajra-Holder, to be shown "Excellent! Excellent!" The phrase "in the form of the Vajra-Joy" means in the form of the mudrā that bestows "Excellent!" The phrase "all the Tathāgatas [giving] 'Excellent!' and so forth" means that this Being is bestowing "Excellent!" upon his own activity; the word "and so forth" includes all the previous deeds of the Buddhas. Regarding the phrase "causing extreme joy" and so forth: it is because of having intensely cultivated the meditative absorption (samādhi) that generates joy from a state of non-joy. "Intensely cultivated" means having gained mastery over the mind; because of such intense cultivation, it becomes unified and, because of its extreme stability, it becomes integrated—this is the meaning of the term "essence" (hṛdaya). Having thus emanated this body of a Bodhisattva, he uttered this inspired utterance (udāna). "Kye ma'o" (Alas!) expresses wonder. If one asks, "What is so wonderful here?"

གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་མེད་པའི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་བདག་གཟུགས་ཅན་དུ་གྱུར་བའོ། ། ཅི་ཞིག་གི་ངོ་བོ་ཞེ་ན། ལེགས་པར་སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུའོ། ། ཅི་ཕྱོགས་གཅིག་པའམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ལེགས་པར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལེགས་པ་སྦྱིན་པའོ། ། སུ་ཞིག་གི་ལེགས་པ་སྦྱིན་པ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་དམ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རྣམ་རྟོག་བྲལ་བ་དེ་དག་གི། ངེས་པར་དགྱེས་པ་བསྐྱེད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། དགའ་བ་ནི་ཡིད་བདེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འདིས་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་ཅིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་གང་གི་ཕྱིར་དགྱེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་མཆོག་གོ། ། ངེས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། མཉེས་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་ན། མཉེས་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པའི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སྟེ། མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རབ་ཏུ་དགྱེས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རབ་ཏུ་དགྱེས་པ་ནི་ཡིད་བདེ་བའོ། །

For although the nature of the mind is formless, the self becomes possessed of form. If one asks what its nature is, it is the nature of bestowing excellence. If one asks whether it is partial, it is not so; thus it says "all," meaning it bestows the excellence of all virtuous deeds. If one asks whose excellence it bestows, it says "of all the Omniscient Ones." If one asks what its distinction is, it is "supreme," which means "sublime." If one asks how it is sublime, it says: "It unfailingly generates delight for those who are free from conceptual thought." This is what is being shown: joy is mental happiness, and while that is indeed free from conceptual thought, this [practice] is supreme because it generates delight even for those who have attained non-conceptual meditative absorption and have abandoned conceptual thought. "Unfailingly" means without doubt. The passage beginning with "Then" and so forth is easy to understand. Regarding the phrase "the vajra that pleases" and so on: because it is a vajra for the purpose of pleasing, it is the "pleasing vajra." It is a vajra for the purpose of displaying the mudrā that generates the supreme joy associated with all the Tathāgatas; to enter into meditative equipoise in that samādhi which bears that name is to manifest it. Regarding "the unsurpassed supreme delight of all the Tathāgatas," "supreme delight" refers to mental happiness.

འདིའི་གོང་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན། བླ་ན་མེད་པའོ། ། དེ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་རབ་ཏུ་དགྱེས་པ་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རབ་ཏུ་དགྱེས་པ་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་མཚན་མ་དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རབ་ཏུ་དགྱེས་པ་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དགྱེས་པ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་རྒྱལ་པོ་དེའི་ལག་ཏུ་བྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དགྱེས་པའི་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དགྱེས་པ་ནི་ཡིད་བདེ་བའི་ཁྱད་པར་སྟེ། སྤུ་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པའོ། ། འདི་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་པ་དམ་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། ད་ནི་དེའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་མིང་གི་མཚན་པའི་དགྱེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དགྱེས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དགྱེས་པའི་སེ་གོལ་དེའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱག་རྒྱ་དེས་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བས་རབ་ཏུ་དགྱེས་པར་བྱེད་ཅིང་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་ན་གནས་པའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གང་ལས་བྱུང་བའོ། ། འདི་སུ་ཞིག་གི་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ལས་ཅི་ཞིག་བྱེད་ཅེ་ན་ལེགས་སྦྱིན་པ། འདི་ནི་རབ་ཏུ་འཇིག་བྱེད་པས། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ།

Because there is nothing superior to this, it is "unsurpassed." Since it is the wisdom that knows that, it is the "unsurpassed wisdom of supreme joy," which is called the "unsurpassed wisdom of supreme joy of all the Tathāgatas." Its samaya is the mudrā; the sign that produces that is called the "samaya of the unsurpassed wisdom of supreme joy of all the Tathāgatas." This should be connected to the statement: "That Vajra Joy was given into the hand of the Great Bodhisattva Pramuditārāja." Regarding the phrase "the flavor of joy" and so forth: "joy" is a particular state of mental happiness, the cause of [physical reactions] such as the bristling of body hair. Because it is that which satisfies, it is "unsurpassed." This very thing is also called the "supreme accomplishment." The remainder is easy to understand. Now, in order to show its action mudrā, the words "Then..." and so forth are spoken. "Vajra Joy" is the joy characterized by the name "Vajra." By means of that mudrā, which is the manner of the "Vajra Joy" finger-snap, he causes all the Tathāgatas and Bodhisattvas of the maṇḍala to be supremely joyful by saying "Excellent!" and utters this intentional utterance. "This" refers to what is held in the hand. "That" refers to from whom I have arisen. If one asks, "Whose is this?" it is said, "of the Buddha." If one asks, "What action does it perform?" it is said, "Because this bestows excellence, it is the destroyer."

ཐམས་ཅད་མགུ་བར་བྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལས་ལ་གཞན་གྱི་མི་ཕྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་པས་ན་ལྷ་རྫས་སོ། ། འདིས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱེད་ཅེ་ན། དགྱེས་པ་སྤེལ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་གསོལ་བ་འདེབས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲང་བའི་དམ་ཚིག་ནི་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དགྱེས་པ་ཆེན་པོ་ནི་དགའ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་སེམས་དཔའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་ན། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུའི་སེམས་དཔའ་ལ་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་ཡོན་ཏན་དེ་བཞི་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་པ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཞིའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྤྲུལ་པ་ལ་ནི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་དོན་གྱི་དབང་གིས་ན་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཡོངས་སུ་མཉེས་པར་བྱས་པའི་རྗེས་ལ། ཇི་ལྟར་རྒྱལ་པོའི་བུ་དགེ་ཞིང་འོངས་པ་རྣམས་ལ་རང་གི་ཡུལ་གྱི་བདག་པོར་དབང་བསྐུར་བ་དེ་བཞིན་དུ།

It is that which brings satisfaction to all. It is called "vajra" because it is indivisible by others in its own activity. Since this belongs to the gods, it is a divine substance. If one asks what this does, it is said: "It increases delight." "Great bodhicitta" refers to the prayer for enlightenment. The samaya for inviting all the tathāgatas is the nature of the four means of attraction. The wisdom that pleases all the tathāgatas is the nature of engaging in accordance with the minds and mental factors of all sentient beings. "Great delight" is the nature of joy and mental happiness. Regarding the phrase "the being of the great samaya," because it is the samaya of great enlightenment, it is the "great samaya"; the being who is the cause for attaining that is called the "being of the great samaya." Therefore, because these four qualities are the causes for attaining all the qualities of the Buddha Bhagavāns without exception, they are emanated in the maṇḍala as the essence of the four great mudrās, and are thus called "samaya beings." By the power of their meaning, they are, in their respective order, the tathāgata family. That is, after the Buddhas and bodhisattvas have been fully pleased, just as the sons of a king who are virtuous and well-born are consecrated as the lords of their own domains, so too—

ཇི་སྐད་དུ་སྨོས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཐུགས་ཤིན་ཏུ་དགྱེས་ཏེ་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བ་སྩོལ་བར་མཛད་དོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། ནམ་མཁའ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེ་གནས་ཡོད་པས་ན། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་གང་ལས་བྱུང་བ་རིན་པོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དད་པའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལས་སོ། ། དེའི་བྱིན་རླབས་ནི་དེའི་མཐུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་ནས་སོ། ། ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལ་མིང་ཇི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའི་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའི་དམ་ཚིག་སྟེ། འདིར་དམ་ཚིག་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་པའི་སྒྲ་ལ་བྱའོ། །

In order to demonstrate that the Buddhas and Bodhisattvas are exceedingly pleased with a Bodhisattva who possesses the qualities just mentioned and bestow upon him the empowerment of the unsurpassed Dharma King, the passage beginning with "Then" is spoken. "Then" means immediately following that. Because he has the very womb of space, he is Ākāśagarbha. Since he is both a Great Bodhisattva and Ākāśagarbha, he is the Great Bodhisattva Ākāśagarbha. His samaya consists of the essence-mantra (hṛdaya), the mudrā, and so forth. That which arises from it is called "the Jewel," meaning from the precious jewel of faith. Its "blessing" refers to the meditative absorption (samādhi) called "Vajra," which is entered into and actualized in order to generate its power. If one asks what was done, it is connected to the statement: "He then brought forth from his own heart the essence of all the Tathāgatas." If one asks what its name is, it is shown by the phrase "of all the Tathāgatas" and so forth. Because it is the samaya of the empowerment of all the Tathāgatas, it is the "Empowerment Samaya of All Tathāgatas"; here, samaya refers to the sound that indicates the precious mudrā.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ལ་ཇི་སྐད་དུ་སྨྲས་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུ་གནས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་དེ་རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་བའོ། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་སོ་ཞེས་ཆོས་བདག་མེད་པ་རབ་ཏུ་རྟོགས་པས་ན། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དེ་དེའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སུ་ཞིག་གི་ཡིན་ཞེ་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒྲ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བྱ་ལ། དེ་ཉིད་ནི་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒྲར་བཤད་དེ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཕྱིར། གཞན་ལ་མི་དམིགས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། འདུས་བྱས་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པས། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཤེས་ནས།

That which is the essence called the samaya of the empowerment of all tathāgatas is indeed what is known as the samaya of the empowerment of all tathāgatas. If one asks how so, it is called the essence of all tathāgatas because it abides in the hearts of all tathāgatas for the purpose of the empowerment as previously described; that essence of all tathāgatas is then emanated from their own hearts. Regarding the phrase "all space," and so forth: since all things are equal to space through the thorough realization of the selflessness of phenomena, there is the equality of all with space, and the wisdom of that is the "wisdom equal to all space." To thoroughly realize that is the meaning of "perfectly comprehending." Because it is the very nature of that, it is for the sake of thoroughly realizing the wisdom of the equality of all with space. If one asks to whom it belongs, it is the samādhi of Vajrasattva. The term "Vajrasattva" refers to bodhicitta, and because that itself is equal to space, it is explained by the term samādhi due to its one-pointedness. Since it does not perceive anything else, it is the samādhi of Vajrasattva. This is what is shown: having understood that ultimately all phenomena are equal to space, and having realized that conditioned things depend entirely upon conceptual construction, one meditates intensely with a mind in meditative equipoise. Knowing that "in whatever way one realizes it, it becomes so," [one should practice].

དགོས་པའི་དབང་གིས་ནམ་མཁའི་འོད་ཟེར་རྣམས་སུ་གྱུར་ཏེ་བྱུང་བས་ན་ནམ་མཁའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་སུ་གྱུར་ནས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རི་རབ་ཀྱི་ངོས་བཻ་ཌཱུརྱའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་དབང་གིས་ནམ་མཁའ་དངུལ་རྡོ་བཅག་པའི་མདོག་བཞིན་དུ་སྣང་སྟེ། དེ་དང་འདྲ་བའི་འོད་ཟེར་དུ་གྱུར་ནས་བྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ལྟ་བུར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་རེག་པའི་མཐུས་སྤྲོ་བའི་དུས་སུ་དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཏེ། བྱིན་གྱི་རླབས་ནི་འདི་འདི་ལྟར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དགོངས་པ་ཡིན་པས་དེ་ནས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བ་མཛད་པའོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཞེས་པའོ། ། མཆོག་ཏུ་ཡང་ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་ཤིང་བསླབ་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པའོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྔར་བཤད་པ་དང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། སྔར་རྟོགས་པའི་སྒྲས་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། ད་ལྟར་ནི་དེ་ལ་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་བརྙེས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱེ་བྲག་ནི་དེ་ཡོད་དོ། །

Because they arise by transforming into rays of light within the sky through the power of necessity, they are said to "arise having become the rays of light of the entire sky." Due to the fact that the sides of Mount Meru exist as the nature of lapis lazuli, the sky appears like the color of crushed silver ore; the meaning is that they arise having become rays of light similar to that. "Everything became like the expanse of space" means that, through the power of being touched by the rays of light whose nature is space, all the world systems just described become of that very essence at the time of their emanation. Then, regarding the phrase "through the blessings of all the Tathāgatas" and so forth: because it is the blessing of all the Tathāgatas, it is called "the blessing of all the Tathāgatas." Since a blessing is the intention, "May it become thus and so," all those expanses of space were then withdrawn. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "because of having meditated intensely" and so forth: "intensely" means to have meditated and trained thoroughly and completely in the supreme way. The word "also" should be connected to what was explained previously, "because of having thoroughly realized the primordial wisdom of the equality of all things with space." The word "realized" used previously indicated a mere comprehension, whereas now it refers to having attained mastery over that; such is the distinction.

ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སྔར་བཤད་པའི་བཻ་ཌཱུརྱ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་སོ། ། སྐྱེ་གནས་ནི་སྐྱེ་བའི་གནས་ཏེ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་དབྱིབས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ཡང་ཡིན་ལ་རིན་པོ་ཆེའི་དབྱིབས་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་དབྱིབས་སོ། ། གྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེར་རེང་པ་སྟེ། སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་མཛད་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཕྱག་གཉིས་སུ་གནས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་སྨོས་པ་ནི། དེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་རང་གི་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་དེ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་བྱས་ནས་སོ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་ཉིད་ནི་སྐྱེ་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྙིང་པོ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤིན་ཏུ་བཟང་པོ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། འདི་ནི་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལས་ཤིན་ཏུ་བྱུང་བའོ། ། དེ་ལ་དམིགས་པས་དེ་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་པས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། རབ་ཏུ་བརྟན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་སྐུར་གྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ངོ་མཚར་བའོ། ། འདིར་ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཆེ་ཞེ་ན།

The phrase "the entire realm of space" refers to the previously described mass of light rays resembling lapis lazuli. "Source" means the place of birth, or the cause of birth. Regarding the phrase "the shape of a great vajra jewel": because it is both a vajra jewel and the shape of a jewel, it is called "the shape of a great vajra jewel." "Having become" means having solidified therein; after performing the emanation and reabsorption, it abides in the two hands of the Blessed One. Regarding the passage beginning with "Then," the mention of the "vajra jewel" is because it originates from Vajrasattva; thus, its own function becomes the empowerment of all the Tathāgatas, having performed the Buddha-activities such as those. Regarding the phrase "the entire realm of space" and so forth: because it is both the realm of space and everything, it is "the entire realm of space." Since that itself is the source, it is the "essence," and because it arises from the most excellent samādhi of Vajrasattva, it is "arisen from the essence of the entire realm of space." By focusing upon that and meditating intensely upon it, it becomes unified because it is the samādhi of Vajrasattva. It is "merged into one" because of its extreme stability. The passage beginning with "having become the body of the great bodhisattva Vajraratna" is easy to understand. Regarding the passage beginning with "Aho!": "Aho!" expresses wonder. If one asks what is so wonderful here:

གང་བདག་གིས་དབང་བསྐུར་ན་ཆགས་མེད་རྒྱལ་བ་ཡང་སྟེ། ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱང་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདག་པོར་དགོངས་པས་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ནི་འདིར་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པའི་ཆགས་པ་མེད་པའི་རྒྱལ་བ་ཡང་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་བསྐོས་ཤིང་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདག་པོར་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་པས་ན། མུ་སྟེགས་བྱེད་པ་གཞན་རྣམས་ལ་འདི་ལྟ་བུའི་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་དེ། དེ་ལྟར་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར། རྒྱལ་བ་ཉིད་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདག་པོར་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མིང་གིས་མཚན་པའི་རིན་པོ་ཆེའོ། ། དམ་པའི་དབང་ནི་ཤིན་ཏུ་བཟང་པོའི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། འདིས་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་པས་ན་དབང་ངོ་། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་འདི་ཡང་དོན་གྱིས་ན་ཞལ་བཞི་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། བཀའ་ནོད་པ་ནི་རང་གི་ལས་ལ་ངེས་པར་སྦྱར་བར་གསོལ་བ་འདེབས་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་གནས་ཏེ།

When I confer the empowerment, even the Victors who are without attachment—those Victors who have abandoned all attachment—are intended to be the lords of the three realms; this is what is meant here, and it is a marvel. This is what is being shown: even the Victors who are without attachment, having abandoned the afflictions along with their habitual tendencies, are appointed as the Dharma Kings of the three realms and are intended to be the lords of the three realms. Other non-Buddhists do not have such an understanding; thus, because they have realized the uncommon Dharma, the Victors themselves are intended to be the lords of the three realms. "Vajraratna" refers to a jewel marked by the name "Vajra." "Supreme empowerment" refers to the conferral of an exceedingly excellent empowerment; because one is empowered by this, it is called an "empowerment." If one asks what kind, it is called "supreme," meaning unsurpassed. This Great Bodhisattva Vajraratna should also be viewed as having four faces in actual fact. The words "Then," and so forth, are easy to understand. "Receiving the command" means requesting to be definitely appointed to one's own activity. Then, with the words "The Blessed One," and so forth, [it is shown] the meditative absorption in which he abides in order to empower all the Tathāgatas.

ཁྱོད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་འདིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བར་བྱོས་ཤིག་ཅེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་བྱིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་ནི་ཀྱེ་མའོ་ནམ་བདག་གིས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་ནས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བྱེད་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱག་རྒྱ་གང་གིས་དབང་བསྐུར་བ་འདི་ནི། དགོངས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་ལག་ཏུ་བྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ད་ནི་དེ་གང་གི་ཕྱིར་བྱིན་པ་གཞུང་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། མ་ལུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་དོན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ཐོབ་པའོ། ། དོན་ཐོབ་པ་དེས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བ་དང་། ཡིད་བདེ་བ་མྱོང་བར་བྱའོ། ། བར་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དང་། མུ་སྟེགས་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དང་། དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལ་བཞག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། །

"By means of this precious vajra, you must empower all the Tathāgatas as the unsurpassed Dharma Kings." This is the samādhi of bestowing the precious vajra upon the Bodhisattva, known as "The Precious Vajra of All Tathāgatas," and it refers to entering into and manifesting that samādhi. Regarding the phrase "the intention of all the Tathāgatas" and so forth: the intention of all the Tathāgatas is the thought, "Alas! When I have realized the wisdom of omniscience, I shall act as the Dharma King." The fulfillment of that intention is the empowerment as the unsurpassed Dharma King. The samaya of that is the empowerment by means of the precious vajra mudrā. This is the samaya for fulfilling the intention, which is the samaya for fulfilling the intention of all the Tathāgatas; it should be understood as "it was placed into the hand of the Great Bodhisattva Vajraratna." Now, the remaining text shows the purpose for which it was given. Regarding the phrase "without exception" and so forth: the complete accomplishment of the welfare of the entire realm of sentient beings without exception is the attainment of the desired goal. Through that attainment of the goal, one shall experience the happiness and mental joy of all. The word "intermediate" includes the turning of the wheel of Dharma, the victory over non-Buddhists, the establishment of beings in the ten paths of virtuous action, and so forth.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་འཁོར་བ་ལས་བཏོན་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་རབ་ཏུ་འཇོག་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྙེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེས་ཉེ་བར་མཚན་པའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་སྟེ། འཁོར་ལོ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་བསྐོར་ཞིང་སྤྲུལ་པའི་ངང་ཚུལ་འདི་ལ་མངའ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ཉིད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་མྱུ་གུ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་མྱུ་གུའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་དང་། ཁྱོད་ཀྱིས་རིན་པོ་ཆེའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་མྱུ་གུའི་དབང་དེ་ལ་བསྐུར་བས་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བར་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་མྱུ་གུའི་དབང་བསྐུར་བ་འདི་ནི་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། ། འདིར་ཡང་སངས་རྒྱས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ལ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ཞེས་རྡོ་རྗེ་མིང་གི་དབང་བསྐུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེ་གནས་མངའ་བས་ན།

The perfect purpose of all the tathāgatas is to deliver sentient beings from saṃsāra and establish them in nirvāṇa. That itself is the supreme siddhi, and "for the sake of attaining that" means for the sake of finding it. The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "turning the precious vajra wheel" and so forth: a universal monarch who is characterized by a wheel marked with a precious vajra is one who "turns the precious vajra wheel." The "wheel" refers to the maṇḍala wheel. Because he possesses the nature of turning and emanating that wheel, he is "one who turns the precious vajra wheel." His very essence is the state of turning the precious vajra wheel. The "sprout of the precious vajra" is the mudrā of the sprout of the precious vajra. By conferring the empowerment of the sprout of the precious vajra with the command, "With this mudrā of the precious vajra, you must turn the precious wheel," one is empowered as a universal monarch. This empowerment of the sprout of the precious vajra is for the purpose of conferring empowerment upon the great maṇḍala of Amoghasiddhi. Here, too, it should be understood as the empowerment of the crown of the five buddhas. Then, regarding the statement, "To that great bodhisattva, the empowerment of the vajra name 'Vajragarbha, Vajragarbha' is conferred": because he possesses the very source of the vajra, [he is so named].

རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་སྙིང་པོ་ནི་སྐྱེ་གནས་ལ་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་མཐའ་མི་མངོན་པར་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་གྱི་འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་འགྲོ་བ་རྣམས་འདུས་པ་ལ་ཡང་དེས་དབང་བསྐུར་བས་ན། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་དབང་བསྐུར་བ། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གང་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། བདག་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་སྟོན་ཏེ། བདག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ལ། བདག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། ། འདི་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དད་པའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་ཡོན་ཏན་ཏེ། གདུལ་བྱའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བས་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་དཔའ་དང་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་པར་མཛད་པའོ། ། ད་ནི་དབང་བསྐུར་བར་ཐོབ་པ་རྣམས་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་གཞན་མོས་པ་ཡིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།

Because it is born from the vajra-gem, the "essence" (hṛdaya) refers to the source of birth. The term "vajra-gem" is expressed as "vajra-essence" by eliding the final syllable. "This" refers to that which resides in the hand. If one asks what that is: it is the "empowerment of the realm of sentient beings." Since the beings of the three worlds are gathered within the maṇḍala of the wheel of the three realms and are empowered by it, it is called "the empowerment of the realm of sentient beings." "That" refers to that from which I myself am born. By the phrase "I am," it is shown that there is no distinction between the self and the mudrā; that which is the self is my mudrā, and that which is my mudrā is the self. This is also the quality of the precious wish-fulfilling gem of the faith of the Blessed One Vairocana; out of compassion for the sentient beings to be trained, he emanates in the form of a sattva and a mudrā in order to bestow empowerment. Now, in order to generate the majestic splendor of those who have received empowerment, the other sattva-mudrās are presented with the words "Then," and so forth. Regarding the phrase "the great bodhisattva of great majesty" and so on: because he is both a great bodhisattva and possesses great majesty, he is the "great bodhisattva of great majesty." His samaya consists of the essence-mantras, mudrās, and so forth.

དེའི་བསམ་པའི་རིན་པོ་ཆེ་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མིང་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མངོན་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱི་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་གང་ཡིན་པ་དེའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་སད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་འདྲ་བས་འོད་ཟེར་རབ་ཏུ་འགྱེད་པར་མཛད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་འདི་ལ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་ལ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་ལ་ཡང་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བར་བཤད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འོད་ཟེར་རབ་ཏུ་འགྱེད་པའི་དམ་ཚིག་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་གནས་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གང་འདི་ནི་ནམ་མཁའི་འོད་ཟེར་དུ་གྱུར་ཏེ་བྱུང་བ་དེ་ཉིད། ད་འདིར་དགོས་པ་གཞན་གྱི་དབང་གིས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུའི་ཟླུམ་པོར་གྱུར་ནས་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་སྤྲུལ་པ་ཡིན་པས་ན་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོགས་པ་ཡིན་ལ།

In order to bless and stabilize the precious intention from which that [light] arose, he entered into the meditative absorption called the "Vajra Name" and manifested it. Because it is the samaya of the light rays of all the tathāgatas, it is the "samaya of the light rays of all the tathāgatas"; it is that which is the essence (hṛdaya) known as the "samaya of the light rays of all the tathāgatas." This is what is shown: in order to awaken the beings to be trained, all the tathāgatas emit light rays through a particular mudrā that resembles a solar maṇḍala. This particular mudrā is called the "samaya of the light rays of all the tathāgatas," and the word that expresses it is also explained by that name. That samaya of the emission of the light rays of all the tathāgatas is called the "essence of all the tathāgatas" because it abides in the hearts of all the tathāgatas; thus, it is called the "essence of all the tathāgatas." By the words "that very [light]" and so forth, the meaning is that what previously arose as the light rays of space now arises here, by the power of another purpose, having become circular like a solar maṇḍala. Regarding the words "Then," and so forth: since the solar maṇḍala is an emanation of Vajrasattva, the solar maṇḍala is included within the "Vajra Solar Maṇḍala."

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འོད་ཟེར་རབ་ཏུ་འགྱེད་པ་ནི་སེམས་དཔའ་འདིའི་ལས་ཡིན་པས་ན་ཐོག་མར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་མཛད་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཤིན་ཏུ་གཟི་བརྗིད་ཆེ་བ་འདི་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤིན་ཏུ་གཟི་བརྗིད་ཆེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཤིན་ཏུ་གཟི་བརྗིད་ཆེ་བ་ཉིད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དམིགས་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བརྟན་པས་ན་འདུས་པའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ཀུན་སྣང་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བས་མི་ཤེས་པའི་མུན་པ་བསལ་བའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། གཟི་བརྗིད་དཔེ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ལ་དཔེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན་དཔེ་མེད་པའོ། ། འདིར་ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་དག་པ་ཡི། ། འདྲེན་པ་རྣམས་ཀྱང་སྦྱོང་བར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བས་ན་དག་པ་དང་། གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་བརྙེས་པས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཡིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་དག་པ་རྣམས་ཀྱི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདོམ་གང་ཙམ་གྱི་ཚད་དུ་རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གནས་པ་དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་བྱེད་ཅེས་པ་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདྲེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདིས་འདྲེན་པར་བྱེད་པས་ན་འདྲེན་པར་བྱེད་པ་སྟེ།

The radiation of light rays by all the tathāgatas is the activity of this sattva, and therefore it is taught first; having performed such buddha-activities and so forth. Regarding the samādhi of Vajrasattva which is of such great majesty, the phrase "the samādhi of Vajrasattva of great majesty" refers to its very essence being of great majesty. Because one has meditated intensely upon the samādhi of Vajrasattva by focusing on the solar maṇḍala in an excellent manner, it is therefore called "single," and because it is utterly stable, it is "assembled." "Emaho" expresses wonder. "Illuminating all realms of sentient beings" means that the light of jñāna dispels the darkness of ignorance. If one asks what that is, it is called "incomparable majesty," for there is no comparison for it; thus it is "incomparable." What is the wonder here? It is said: "Because it purifies even the pure guides of the buddhas." The buddhas are "pure" because they are free from the stains of the afflictions and the cognitive obscurations along with their habitual tendencies, and they are "utterly pure" because they have attained the transformation of the basis (āśrayaparāvṛtti). It "purifies" the maṇḍala of light of those pure buddhas—which, though naturally abiding at a distance of only a fathom—meaning that it causes it to increase and illuminates all directions. Regarding the term "guide" (nāyaka), it is so called because it leads by means of this.

འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པའོ། ། འདྲེན་པ་དེ་གང་ལ་ཡོད་པ་ནི་འདྲེན་པའོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དྲི་མ་མེད་པའི་གཟི་བརྗིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། གང་ལ་དྲི་མ་མེད་པའི་གཟི་བརྗིད་ཡོད་པ་དེ་ནི་དྲི་མ་མེད་པའི་གཟི་བརྗིད་དེ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་དེ་དང་འདྲ་བའི་གཟུང་བའི་ཆ་བརྟན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེའི་རྡོ་རྗེ་ནི་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདིའི་མིང་ཡང་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱབ་ཏུ་གནས་ཏེ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱག་རྒྱས་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་སད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འོད་ཟེར་རྣམས་འགྱེད་པར་མཛད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འོད་ཟེར་རབ་ཏུ་འགྱེད་པའི་དམ་ཚིག་གོ། ། འདི་དང་གཟི་བརྗིད་འདྲ་བ་མེད་པས་ན། གཟི་བརྗིད་མཚུངས་པ་མེད་པའོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ལུས་པ་མེད་པ་རྣམས་སུ་གཟི་བརྗིད་མཚུངས་པ་མེད་པ་མྱོང་བས་བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་མྱོང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བར་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་འོད་ནི་མཐའ་ཡས་པ་སྟེ།

It is the noble eightfold path. One who possesses that which leads is a leader. Then, regarding the great bodhisattva named Vimalatejas: one who possesses stainless majesty is Vimalatejas; the remainder is easy to understand. Then, regarding the phrase "the Blessed One" and so forth: the blessing of the light-maṇḍala of all the tathāgatas is the stabilization of the aspect of the apprehended object corresponding to that; its vajra is the meaning of being "extremely stable." Therefore, the name of this samādhi is also designated in accordance with its function; he entered into such a samādhi. Regarding the "samaya of the light rays of all the tathāgatas": abiding behind all the tathāgatas, in order to awaken the beings to be trained, he emits light rays by means of the mudrā of the solar maṇḍala; that is the samaya of the thorough emission of light rays. Because there is no majesty equal to this, it is "unequaled majesty." This is for the sake of causing the entire realm of sentient beings, throughout all world systems without exception, to experience unsurpassed bliss and mental joy through the experience of that unequaled majesty. By the word "intermediate," the purification of bodhicitta, the perfection of the conduct of Samantabhadra, and so forth, are included. The self-light of all the tathāgatas is infinite.

དེ་ཐོབ་པ་ནི་རྙེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་གྲུབ་པ་དམ་པ་སྟེ། ། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་སྟེ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་དེའི་ལག་ཏུ་བྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། རྡོ་རྗེའི་འོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྡོ་རྗེའི་འོད་རྡོ་རྗེའི་འོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་སུས་ཀྱང་གཞིག་པར་མི་ནུས་པ་དང་། འོད་ཟེར་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དེ་ལ་མངའ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ལ་རྡོ་རྗེའི་འོད་རྡོ་རྗེའི་འོད་ཅེས་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེའི་འོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་འོད་མངའ་བས་ན། རྡོ་རྗེ་འོད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྣང་བར་བྱེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་དེའི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྣང་ཞིང་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། ། མ་དྲིས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའི་དོན་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་གནས་པའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གང་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། མི་ཤེས་མུན་ནག་འཇོམས་བྱེད་པ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། མུན་ནག་ནི་གཏི་མུག་ཐིབས་པོའོ། ། མི་ཤེས་པ་ཉིད་མུན་ནག་ཡིན་པས་ན་མི་ཤེས་མུན་ནག་གོ། །

To obtain that is to find it. That itself is the supreme accomplishment; therefore, it is the "Vajra Sun." This should be connected to the statement: "It was placed into the hand of that Great Bodhisattva of Great Splendor." Regarding the phrase "Vajra Light" and so forth: "Vajra Light" means that because this vajra arises from Vajrasattva, it cannot be destroyed by anyone and is capable of outshining all other rays of light, for it possesses that quality. Therefore, it is designated as "Vajra Light." Then, the Bodhisattva named Vajra Light possesses light that is as indivisible as a vajra; thus, he is "Vajra Light." By means of that specific mudrā characterized by the maṇḍala of the vajra light of all the tathāgatas, he illuminates all the tathāgatas. Not only does he illuminate all the tathāgatas, but he also makes manifest and clear the entire maṇḍala of their retinues along with all the buddha-fields. In order to express this marvelous meaning even though it had not been asked, it is said: "He uttered this intentional utterance." The word "this" refers to what is held in the hand. The word "that" refers to from what I have arisen. If one asks what that is, it is said: "That which destroys the darkness of ignorance." "Darkness" refers to the dense fog of delusion. Since ignorance itself is darkness, it is "the darkness of ignorance."

དེ་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་བྱེད་པའོ། ། དེ་སུ་ཞིག་གི་ཡིན་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། མི་ཤེས་པའི་མུན་ནག་ཇི་ལྟར་འཇོམས་པར་བྱེད་ཅེ་ན། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་རྡུལ་ཇི་སྙེད་པའི། ། ཉི་མའི་འོད་བས་ཤིན་ཏུ་ལྷག། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གླིང་བཞི་པ་རེ་རེ་ཞིང་ཉི་མ་རེ་རེ་སྣང་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་ཡིན་གྱི་ནང་དུ་མ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་མ་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱོགས་སུ་སྣང་བར་ཟད་དོ། ། སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་ཉི་མ་བརྒྱ་སྟོང་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་གྲངས་སྙེད་འཆར་བར་བྱེད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེར་ཕྱི་དང་ནང་གི་མུན་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཉི་མ་དེས་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱི་དང་ནང་གི་མུན་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སེལ་བར་མཛད་དོ། ། དེ་བས་ན། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་རྡུལ་ཇི་སྙེད་པའི། ། ཉི་མའི་འོད་བས་ཤིན་ཏུ་ལྷག། ཅེས་གསུངས་སོ། ། འདི་ཡང་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་འོད་བྱེད་པས་བསྡུས་པའི་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་རབ་མཆོག་བརྙེས་པ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་གཟི་བྱིན་ཐོབ་པ་རྣམས་ལ་རྒྱལ་པོའི་མཚན་མ་དགོས་སོ་ཞེས་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་དཔལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་དགའ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རིན་པོ་ཆེའོ། ། མཚན་མ་ཡིན་པས་ན་དཔལ་ཏེ།

To "overcome" that is to render it of a nature that does not arise. If one asks to whom that belongs, it is said, "of all the Buddhas." If one asks how the darkness of ignorance is overcome, it is said: "It is far superior to the light of the sun, as many as there are subtle atoms." While each sun in each of the four continents performs the function of illuminating, this is only externally and not internally; furthermore, it merely illuminates those directions that are unobstructed. Although hundreds of thousands of immeasurable suns may rise in each of the great trichiliocosm world systems, they do not dispel all the external and internal darkness therein. The sun of the maṇḍala of light of the Buddha, the Blessed One, however, dispels the external and internal darkness, along with its habitual tendencies, throughout all world systems. Therefore, it is said: "It is far superior to the light of the sun, as many as there are subtle atoms." This is also taught as the maṇḍala of the Vajra Sun, which is the attainment of the supreme wisdom of the nature of hearing and reflection, comprised of the light of the Buddha, the Blessed Ones. Now, in order to establish that those who have attained the majesty of the King of Dharma require the insignia of a king, it is said, "the great bodhisattva named Ratnaśrī" and so forth. It is "jewel" (ratna) because it brings joy to all beings. It is "glory" (śrī) because it is an insignia.

རིན་པོ་ཆེས་མཚན་པའི་དཔལ་ཡིན་པས་ན་རིན་པོ་ཆེའི་དཔལ་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་འཛིན་པའི་སེམས་དཔའ་ལ་ཡང་རིན་པོ་ཆེའི་དཔལ་ཞེས་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་རིན་པོ་ཆེའི་དཔལ་ཡང་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་དཔལ་ལོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེའི་རིན་པོ་ཆེའི་བསམ་པ་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་བརྟན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མིང་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རེ་བ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ནི་དམ་ཚིག་ཡིན་ལ་དོན་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་མིང་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སྙིང་པོ་རང་གི་ཐུགས་ལས་ཕྱུང་བའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། ཁ་དོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མདངས་དང་གཟུགས་གང་ཡིན་པ་སྣ་ཚོགས་པ་སྟེ། རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁ་དོག་དང་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྒྱན་དང་དབྱིབས་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཁ་དོག་དང་གཟུགས་དང་། རྒྱན་དང་། དབྱིབས་སྣ་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུས་མཚན་པའམ།

Because he is the glory marked by jewels, he is the "Glory of Jewels" (Ratnaśrī). The bodhisattva who holds that very mudrā is also called the "Glory of Jewels." Since he is both a great bodhisattva and the Glory of Jewels, he is the "Great Bodhisattva Ratnaśrī." His samaya consists of the essence-mantra (hṛdaya), mudrās, and so forth. In order to bless and stabilize the precious intention from which that [glory] arises, he entered into meditative equipoise in the samādhi called the "Vajra Name," which is to say, he manifested it. That by which all the Tathāgatas completely fulfill all the hopes of all sentient beings is the fulfillment of the intention of all the Tathāgatas; that itself is the samaya, and the sound that expresses that meaning is also designated by this name. Therefore, such all the Tathāgatas were extracted from the essence of their own hearts. The word "this" refers to what resides in the heart. The word "color" refers to the various lusters and forms; whatever the various aspects are, they are called "various colors and forms." That which possesses various ornaments and shapes is called "various colors, forms, ornaments, and shapes." The remainder is easy to understand. Regarding the phrase "Vajradhvaja" and so forth, it is marked by a vajra-jewel, or...

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པའི་རྒྱལ་མཚན་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་ནོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱལ་མཚན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སེམས་དཔའ་འདིའི་ལས་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱལ་མཚན་སྒྲེང་བ་ཡིན་པས་ན་དང་པོར་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། ། སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡང་དག་པར་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་གཟུང་ངོ་། ། རིན་པོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་དཔལ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་གྲངས་སྙེད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པར་ནུས་པས་ན་རིན་པོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་དཔལ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་གཅིག་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་བརྟན་པའི་ཕྱིར་ན་འདྲེས་པའོ། ། དེ་སུ་ཞིག་གི་ཡིན་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་དཔལ་གྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཅི་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ནས་བྱུང་ཞེ་ན། ཡང་དག་པར་གྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྫོགས་པར་གྱུར་པའོ། ། གང་དུ་གནས་ཤེ་ན། ཐུགས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེར་གནས་ནས་ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེ་ན། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། དོན་ཀུན་གྲུབ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདིས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པས་དཔེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་ཀུན་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་ན་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་བྱེད་པའི། །

Because he is the victory banner thoroughly meditated upon by Vajrasattva, he is the Vajradhvaja. Regarding the phrase "jewel victory banner" and so forth, this bodhisattva’s activity is to raise the victory banner of jewels; therefore, it is mentioned first. By the word "and so forth," all [activities] such as the perfect purification of bodhicitta are included. Regarding the phrase "the glory of the great jewel" and so forth: because he is able to unify as one the bodies of as many Buddhas as there are atoms, he is the glory of the great jewel; therefore, he is "one." Because he is extremely stable, he is "blended." If one asks to whom this belongs, it is said: "the body of the great bodhisattva Ratnaśrī." If one asks what he became and emerged as, it is "having become perfectly so," which means having become complete. If one asks where he resides, it is said: "in the mind," and so forth. If one asks what he did while residing there, it is said: "he uttered this udāna." "Ema!" expresses wonder. Regarding "the accomplishment of all aims": because he perfectly gathers the perfections, he is incomparable; thus, that which accomplishes all aims is "the accomplishment of all aims." Since he is such an accomplisher of all aims, that which completely fulfills all purposes is "the complete fulfillment of all purposes." "The one who brings all aims to perfection..."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ནི། དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་བྱེད་པའི། ། ཞེས་བྱའོ། ། འདི་དང་འདྲ་བའི་ཟླ་མེད་པས་ན་འདྲ་བ་མེད་པའོ། ། དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དཔལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དཔལ་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པའི་མཚན་མ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་བའི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་མཚན་མ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་རྒྱལ་མཚན་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འདྲ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱལ་མཚན་ནི་རྒྱལ་མཚན་བསྒྲེང་བ་སྟེ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་རང་གི་ལས་ལ་མཐུ་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱལ་མཚན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནོར་བུ་ཡིད་བཞིན་གྱི་རྒྱལ་པོའི་རྒྱལ་མཚན་བསྒྲེང་བའི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་དཔལ་དེའི་ལག་པ་གཉིས་སུ་(བྱོན་,བྱིན་)ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་རྒྱལ་མཚན་བསྒྲེངས་ནས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་དོ། ། དེ་བས་ན་ནོར་བུ་ཡིད་བཞིན་གྱི་རྒྱལ་མཚན་བསྒྲེང་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཡིན་ནོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །

Regarding the phrase "completely fulfilling the welfare of all sentient beings," it means "fulfilling all purposes." Because there is nothing like it, it is "without peer." If one asks what that is, the term "glory" (śrī) is mentioned. "Glory" is the sign of complete purity; it is the characteristic of the wish-fulfilling jewel banner, the sign of the complete purity of the perfection of generosity of the Dharma King. For that very reason, it is "without peer." Then, regarding the passage beginning with "the Blessed One," the "victory banner of all Tathāgatas" refers to the raising of the banner. Its "blessing" is the generation of power in one's own activity. Because it is indivisible, it is "vajra." Having entered into the meditative absorption (samādhi) called the "Vajra Victory Banner of the Victory Banner of All Tathāgatas," the Blessed One bestowed that "Samaya Vajra Victory Banner"—the raising of the wish-fulfilling jewel king banner of all Tathāgatas—into the two hands of the Great Bodhisattva Ratnaśrī. This is how the connection should be understood. All Tathāgatas, while in the state of a bodhisattva, fulfill the perfection of generosity by raising the wish-fulfilling jewel banner. Therefore, raising the wish-fulfilling jewel banner is the "samaya of all." The passage beginning with "the entire realm of sentient beings without exception" has already been explained.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་ཆེན་པོ་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དོན་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དོན་ཆེན་པོ་སྟེ། ཡུན་རིང་པོར་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ནི་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་འཐོབ་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་གི་ཕྱིར་རོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡུ་བ་མེད་པར་རྒྱལ་མཚན་བསྒྲེང་དུ་མི་འདོད་པས་དོན་གྱིས་ཡུ་བ་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་མིང་གིས་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་དེས་ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོར་དུ་བཅུག་ནས། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོར་དུ་བཅུག་ཅིང་རབ་ཏུ་འཇོག་པའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་འབྲས་བུ་ལ་འགོད་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་ལ་གནས་པའོ། ། སུ་ཞིག་གི་ཡིན་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། དགོས་པ་ཀུན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། མིང་ཇི་སྐད་དུ་བྱ་ཞེ་ན། ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་རྒྱལ་མཚན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་གི་ཚུལ་ཞེ་ན། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་སོ། །

Regarding the phrase "the great purpose, the supreme siddhi of all Tathāgatas": it is called the "great purpose" because it is both a purpose and great. It is omniscience (sarvajñatā), which has been sought for a long time. That itself is the supreme siddhi, for it is the attainment of that. That itself is the fruit, and it is for the sake of those [beings]. The remainder is easy to understand. Regarding the name "Vajradhvaja" (Vajra Banner): since one does not wish to raise a banner without a handle, the handle is implied by the sense of the term. He is empowered by the name indicated by that. If one asks what that Bodhisattva Vajradhvaja did, it is said: "Having caused all the Tathāgatas to engage in the perfection of generosity (dānapāramitā), he uttered this inspired utterance (udāna)." Here, "all the Tathāgatas" refers to the Buddhas and Bodhisattvas of the maṇḍala; he causes them to engage and establishes them in the perfection of generosity. The Buddhas are those who establish others in the fruit of the perfection of generosity. The word "this" refers to what is held in the hand. If one asks to whom it belongs, it is said: "of the Buddhas." If one asks what it is for all the Buddhas, it is said: "that which completely fulfills all needs." If one asks what its name is, it is said: "the Wish-Fulfilling Jewel Banner." If one asks the manner of which perfection, it is said: "the manner of the perfection of generosity." The word "manner" (naya) refers to the method (upāya).

རྒྱལ་པོའི་མཚན་མ་བསྒྲེང་བའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ནི་ཆོས་རྣམས་ལ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྟག་པར་དགའ་ཞིང་རབ་ཏུ་མགུ་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྟག་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཏན་དུ་ཆོས་ཀྱི་དགའ་བས་དབང་པོ་མགུ་ཞིང་ཁ་བྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟག་པར་དགའ་ཞིང་རབ་ཏུ་མགུ་བའི་དབང་པོའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་རྟག་པར་དགའ་ཞིང་རབ་ཏུ་མགུ་བའི་དབང་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྟག་པར་དགའ་ཞིང་རབ་ཏུ་མགུ་བའི་དབང་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རིན་པོ་ཆེའི་བསམ་པ་གང་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་སེམས་དཔའ་འབྱུང་བའི་མཐུ་སྐྱེད་པའོ། ། ལས་དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཐབས་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་དགའ་བ་སྐྱེད་པར་མཛད་པ་དེ་ནི་དགྱེས་པའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་ལ། དེའི་དོན་སྟོན་པའི་སྒྲ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགྱེས་པའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ།

In order to demonstrate that the Dharma King, who raises the banner of the king, gives rise to supreme joy regarding all phenomena, it says, "Always joyful and exceedingly delighted," and so forth. Regarding "always": that which is forever satisfied and blossomed by the joy of the Dharma is the "always joyful and exceedingly delighted faculty." Because he is both a great bodhisattva and possesses the always joyful and exceedingly delighted faculty, he is called the "Great Bodhisattva Always Joyful and Exceedingly Delighted Faculty." His samaya consists of the essence mantras, mudrās, and so forth, from which the intention of the jewel arises. His blessing is the generation of the power that brings forth the essence mantras, mudrās, and the sattvas. The meditative absorption (samādhi) regarding that activity which is as indivisible as a vajra is given this name; entering into equipoise in that meditative absorption so named is to manifest it. Regarding "all the Tathāgatas" and so forth: the specific method of mudrā by which all the Tathāgatas generate joy in those to be trained is called the "Joyful Samaya," and the sound that teaches its meaning is also called the "Joyful Samaya of All the Tathāgatas." Regarding "the Blessed One, the Vajra Holder, that very one":

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཛུམ་པར་གྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛུམ་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཆུད་པའི་སོའི་ཕྲེང་བ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་ཏེ། ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་བསྟན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔོན་ཆད་མ་ཐོས་པའི་ཆོས་ཐོས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འཛིན་ཅིང་། དེ་རྣམས་ཆོས་ཉན་ལ་འདུན་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཉོན་མོངས་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བཞད་མི་སྲིད་པ་ལས་དེར་འཛུམ་པ་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུ་སྟོན་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་རྨད་དུ་བྱུང་བ་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པ་མཛད་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྟག་པར་དགའ་ཞིང་རབ་ཏུ་མགུ་བའི་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྟག་པར་དགའ་ཞིང་རབ་ཏུ་མགུ་བའི་དབང་པོ་སྣང་བས་ན་གཅིག་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་བརྟན་པར་གྱུར་པས་ན་འདུས་པ་སྟེ། མི་ཕྱེད་པའི་སྙིང་པོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འབྲས་བུ་ནི་རྒྱུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐུ་དེ་ཡང་རྟག་པར་དགའ་ཞིང་རབ་ཏུ་མགུ་བའི་དབང་པོ་ཉིད་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །

Regarding the phrase "the smile of all the tathāgatas occurred": the smile is manifested as the form of the mudrā of the two rows of teeth situated between the two vajras. By displaying this particular mudrā, it is for the sake of causing the disciples to understand, thinking, "I shall hear the Dharma never heard before by all the tathāgatas," and to generate in them the aspiration to listen to the Dharma. Regarding the phrase "the marvel of all the tathāgatas" and so forth: since all tathāgatas have abandoned the afflictions along with their habitual tendencies, it is impossible for them to laugh in the slightest; therefore, because they manifest a smile in that context, it is called a "marvel." Furthermore, the Buddha Bhagavāns manifest such things for the sake of benefiting those to be trained. Thus, the meaning is that after performing the manifestation of marvels and so forth, all the activities of a Buddha are perfectly demonstrated. The phrase "the faculty of constant joy and supreme delight" has already been explained. Because the samādhi of Vajrasattva appears as the faculty of constant joy and supreme delight, it is "one." Because it has become extremely stable, it is "assembled," which means the very essence of the indivisible. Since the result conforms to the cause, that body of the bodhisattva also arises as the very faculty of constant joy and supreme delight.

རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པས་ན་རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པ་རྣམས་ཀྱི་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པའོ་ཞེས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། སངས་རྒྱས་དོན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གང་གི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་ཁམས་གསུམ་པ་རྣམས་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཞད་ཅིང་ཡང་འདུལ་བ་ལ་སྦྱོར་བར་མཛད་དེ་དེའི་རྨད་དུ་བྱུང་བའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བར་མཛད་ཅེ་ན། སངས་རྒྱས་དོན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་དོན་ཏེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མཛད་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་གདུལ་བྱ་ལ་བཞད་པ་སྟོན་པར་མཛད་ཀྱི། རྒྱུ་གཞན་གྱི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱུ་གཞན་དག་གི་ཕྱིར་སྦྱོར་བར་མི་མཛད་ཅེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སུ་ཞིག་གི་བཞད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཀུན་མཆོག་གི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པས་ན་ཀུན་མཆོག་སྟེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་སོ། ། བཞད་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆེན་པོའི་བཞད་པ་ཡིན་པས་ན་བཞད་ཆེན་ནོ། ། ཡང་ན་དོན་ཆེན་པོ་མཛད་པའི་ཕྱིར་བཞད་ཆེན་ནོ། ། བཞད་མོ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྨད་བྱུང་ཆེན་པོ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྨད་དུ་བྱུང་བ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་རྨད་བྱུང་ཆེན་པོ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་རྙེད་པར་དཀའ་བས་ན་རྨད་དུ་བྱུང་བའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་སྒྲུབ་པར་མཛད་པས་ན་ཆེན་པོའོ། །

Regarding the phrase "always" and so forth: "always" means at all times; because they are in a state of profound meditative equipoise, they are "those who are always in meditative equipoise." This is as it has been explained: "The Buddha Bhagavāns are always in meditative equipoise." Regarding the phrase "for the sake of the Buddhas" and so forth: because the Buddha Bhagavāns laugh and engage in further training for the sake of disciplining those in the three realms, that is their marvel. If one asks why they engage in this, it is "for the sake of the Buddhas." Since it is the purpose of the Buddhas, it is "the purpose of the Buddhas," which is the activity of the Buddhas. This is what is being shown: the Buddha Bhagavāns display laughter for the sake of those to be trained, and not for any other reason. If one asks why they do not engage in it for other reasons, it is because they are always in meditative equipoise. If one asks whose laughter it is, it is said to be "the supreme of all." Since they are the supreme of all, they are "the supreme of all," which refers to the Buddha Bhagavāns. "Great laughter" means it is the laughter of the great, thus it is "great laughter." Alternatively, it is "great laughter" because it performs a great purpose. If one asks what kind of laughter it is, it is said to be "the great marvel." Since it is both a marvel and great, it is "the great marvel." It is a marvel because it is extremely difficult to find. It is "great" because it accomplishes the welfare of sentient beings.

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ནི་བཞད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ནི་རང་གི་ལས་རྣམས་ལ་ནུས་པ་བསྐྱེད་པ་སྟེ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྟར་བརྟན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ཉིད་འདིའི་མིང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་བྱིན་གྱི་རླབས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་ནས་རྨད་དུ་བྱུང་བ་བསྐྱེད་པའི་དམ་ཚིག་སྟེ་རྟག་པར་དགའ་ཞིང་རབ་ཏུ་མགུ་བའི་དབང་པོའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་འཛུམ་པ་དེའི་ལག་ཏུ་བྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དགོས་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མིག་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ཉིད་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པས་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པས་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་དག་པས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྣམས་སུ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་སུ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལ་དམིགས་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་བླ་ན་མེད་པ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་བླ་ན་མེད་པ་མྱོང་བ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་གསུངས་ཏེ། དབང་པོ་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་མྱོང་བ་ནས། དུས་ཕྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པའི་དུས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོ་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པའོ། ། དེ་ཐོབ་པ་ནི་རྙེད་པའོ། །

Regarding the phrase "Then," and so forth: the "marvelousness of all the tathāgatas" is the mudrā of laughter. Its "blessing" is the generation of power within one's own activities. The meditative absorption (samādhi) that is as stable as a vajra regarding that blessing is called "Vajra." Since this is its name, it is spoken of as the "Vajra of the Marvelous Blessing of All Tathāgatas." Having entered into that meditative absorption and manifested it, the "samaya that generates marvels"—for the sake of the faculties of constant joy and supreme delight—was placed in the hand of that Vajra Smile; thus the connection should be made. The remainder indicates the purpose. Regarding the phrase "the lord of all," because all the faculties, such as the eyes and so forth, are completely purified through the transformation of their basis, they are utterly pure. This is taught to be the result: focusing on pure forms and so forth in the completely pure buddha-fields, focusing on the major and minor marks within the maṇḍalas of the tathāgata’s retinue, and experiencing unsurpassed bliss and mental joy in order to experience the unsurpassed enjoyment of the Dharma. From the time the faculties experience the enjoyment of the Dharma until the later attainment of the state of a buddha, it is the purification of the faculties of all tathāgatas; that is their wisdom. That itself is the superknowledge (abhijñā). The attainment of that is the "acquisition."

དེ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ་དེ་དག་གི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱའི་དབང་བསྐུར་བའི་འོག་ཏུ་གང་སྲོག་ཆགས་སུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་བསྐྱོད་པར་མི་ནུས་པས་དེ་ལྟ་བུའི་དགའ་བ་སྐྱེས་སོ། ། དེ་བས་ན་རྒྱུ་དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དགའ་བ་རྡོ་རྗེ་དགའ་བ་ཞེས་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་སྩལ་ཏོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཐོབ་པས་རབ་ཏུ་འཛུམ་པར་བྱེད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ཤིན་ཏུ་བཞད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། གང་ཡང་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོའི་སྤྱོད་པ་ལ་ཞུགས་པ་དེ་རྣམས་བཀུག་སྟེ། བཅུག་ནས་བཅིངས་ལ་དབང་དུ་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བཞད་པར་བྱས་ཤིང་། རང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་རང་གི་ལས་ཀྱི་མཐུ་བསྟན་ནས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གང་ལས་བྱུང་བའོ། ། གང་གི་ཞེ་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། འདི་གང་ཞིག་ཅེ་ན། རྨད་དུ་བྱུང་སྐྱེས་སྟོན་པ་པོ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དགྱེས་ཆེན་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་དེའི་སྤྲུལ་པ་ཡིན་པས་ན་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཅི་འདི་འཇིག་རྟེན་དུ་གྲགས་པ་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར། གཙུག་ལག་གཞན་གྱིས་ཤེས་མི་ནུས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ།

That itself is the fruit, and it is for that reason. In that regard, after the empowerment of the mudrā, because he cannot be moved by any living being whatsoever, such joy was born. Therefore, for that cause, all the Tathāgatas bestowed the name-empowerment, saying, "Vajra Joy, Vajra Joy." Then, through that specific mudrā of the Bodhisattva’s body, having obtained the samaya of all the Tathāgatas, he smiles and—meaning he laughs heartily—summons, enters, binds, and brings under control all the Tathāgatas of the maṇḍala, the Bodhisattvas, and whoever has entered the conduct of the gateway of secret mantra. Having caused all those Tathāgatas who engage in the welfare of sentient beings to laugh, and having demonstrated the power of his own mudrā’s own activity, he uttered this intentional utterance. "This" refers to that which resides in the hand. "That" refers to that from which I have arisen. "Of whom?" Of all the Buddhas. "What is this?" It is said: "The Teacher, the source of the marvelous." What is its essential nature? It is said: "The wisdom that brings about great joy." Since the form of the mudrā is also an emanation of that wisdom, it is explained as "wisdom." If one asks, "Is this renowned in the world or not?" it is said: "It cannot be known by other scriptures." Thus it was spoken.

གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཡིན་ལ། མུ་སྟེགས་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་དུ་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཙུག་ལག་གཞན་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་དགའ་བ་ནི་རྟག་ཏུ་དགྱེས་པ་དང་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་དབང་པོ་ཉིད་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། ། དབང་བསྐུར་བ་ཆེན་པོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་ཆེན་པོའི་སེམས་དཔའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དབང་བསྐུར་བ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འོད་འཕེལ་བའི་དོན་གྱིས་ཀྱང་དབང་བསྐུར་བ་ཆེན་པོའི་སེམས་དཔའ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡིད་དགའ་བས་ནི་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པར་གྱུར་ལ། ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པས་ནི་བདེ་བ་ལ་རེག་པར་འགྱུར་རོ། ། བདེ་བ་དང་ལྡན་པས་ནི་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་སེམས་དཔའ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཀུན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་པས་ན་ཀུན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའི་ཡུལ་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་དང་། བདག་དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཅན་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཐུགས་རྗེའི་ཡུལ་ལ། ཀུན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་པའོ། ། ཀུན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་པ་ལ་མངའ་བརྙེས་པས་ན་ཀུན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོའོ། །

"Others" refers to the non-Buddhists (tīrthika). The path taught in the systems of those non-Buddhists is "other scriptures," meaning that [the Blessed One] does not know them. Although the Blessed One Vairocana is the very lord of constant delight and supreme joy in the domain of the profound and vast dharma, this is a formal designation. The phrase "the great empowerment" and so forth is easy to understand. Regarding the term "the being of the great empowerment of all tathāgatas": because he possesses the great empowerment and so forth, and also because of the sense of increasing light, he is called the "being of the great empowerment." Now, through delight in the dharma, the body becomes pliant; through the pliancy of the body, one experiences bliss; and through possessing bliss, the mind is placed in meditative equipoise. In order to demonstrate the essence, the mudrā, and the being arising from such a meditative concentration (samādhi), the passage beginning with "Then" is spoken. He is "Samantadarśin" (All-Seeing) because he gazes everywhere: upon the object of the natural purity of all dharmas, upon the object of the suchness of passion for the sake of maturing and liberating sentient beings, and upon the object of compassion for sentient beings who are not like himself and are in extreme suffering. Because he has attained mastery over all-seeing, he is the "Lord of Samantadarśin."

ཀུན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ཀུན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་གང་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གཙོ་བོར་བྱས་པའི་བསམ་པ་ལ་ནི་ཆོས་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ། དོན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་འགྲོ་བ་ཐོབ་པས་སྙིང་པོ་འདིས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་དེ་ཉིད་སྟོན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྙིང་པོ་འདི་ལ་ཆོས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལས་བྱུང་མ་ཐག་པ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་བསྐུལ་བའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་ལས་བྱུང་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལས་ཏེ། བཞི་པོ་ལས་སོ། ། སུ་ཞིག་བྱུང་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

Because he is both the Lord Avalokiteśvara and a great bodhisattva, he is the great bodhisattva Lord Avalokiteśvara. His samaya consists of the essence-mantra and so forth; the dharma from which these arise refers to the mental state that takes the dharma of meditative absorption and so forth as its primary focus. In order to bless that, whatever is the vajra-like meditative absorption that is indivisible is given that name in accordance with its meaning. To enter into equipoise in that meditative absorption is to manifest it directly. The dharma-samaya of all the tathāgatas is meditative absorption; since mundane and supramundane dharmas attain the ultimate limit by relying on meditative absorption, this essence-mantra reveals that very result of the meaning of meditative absorption. Therefore, this essence-mantra is called the dharma-samaya. The word "this" refers to what resides in the mind. Then, the phrase "as soon as it emerged from the minds of all the tathāgatas" means immediately following the exhortation to the Blessed One Vairocana. From where did it emerge? It emerged from the minds of all the tathāgatas, that is, from the four. Who emerged? It is said: "the Blessed One Vajradhara himself." Regarding the phrase "the meditative absorption of Vajrasattva" and so forth, "naturally pure" means:

དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་ཅིང་དྲི་མ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའི་ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། ། གང་གི་ཞེ་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆོས་ཀྱི་རིགས་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་བསྒོམས་པ་དེ་ཡང་དམ་པའི་ཆོས་སྟོན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་པདྨ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་ལ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ཞེས་བྱ་སྟེ། འོད་ཟེར་དེ་དག་གིས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་སྣང་བར་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། སྣང་བར་བྱས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་ཅིང་རེག་པ་སྟེ། འོད་ཟེར་སྤྲོ་བ་འདིས་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཐོབ་པར་སྟོན་ཏོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལས་པདྨ་ལྟ་བུར་བྱུང་བ་སླར་ཡང་བསྡུས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐུགས་ལ་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཞུགས་ལ། དེ་ཡང་འདྲེས་པར་གྱུར་ནས་ཅི་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་པདྨ་ཆེན་པོའི་དབྱིབས་སུ་གྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཚད་ཇི་ཙམ་དུ་གྱུར་ཞེ་ན། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་འཇུག་པའི་ཚད་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ།

Ultimately, phenomena are pure by their very nature and stainless. The equality of these is suchness; therefore, it is the equality of phenomena that are pure by nature. The wisdom of that is the wisdom of equality. The thorough realization of that is the perfect comprehension. Its essence is that very thorough realization. Of what? It is the samādhi of Vajrasattva. Regarding the phrase "light rays of the sublime Dharma": having meditated upon the Dharma seal within the Dharma family, because that is the cause for teaching the sublime Dharma, it is called the "light rays of the sublime Dharma" in reference to light rays like a lotus. The phrase "having caused all those world systems to be illuminated" means having made them clear. The phrase "immediately after being illuminated, they became the nature of the dharmadhātu" means they became the essence of the dharmadhātu and were touched by it. This radiation of light rays demonstrates the attainment of mastery over samādhi. Regarding the phrase "all those dharmadhātus": those which emerged like lotuses from the hearts of all the Tathāgatas are gathered back again, and all those masses of light rays enter the heart of the Blessed One. Having merged, what do they become? It is said: "they take the form of a great vajra-lotus." If one asks what its dimensions are, it is said: "it is the size that pervades the entire expanse of space."

ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་ཀུན་ནས་མཉམ་པར་འཇུག་ཅིང་འདིའི་ཚད་རྒྱ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། འདིས་ནི་ཕྱག་རྒྱར་གྱུར་པའི་སྤྲོ་བ་གཉིས་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་པདྨའི་དབྱིབས་དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པ་ལས་སྐྱེས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་པདྨའི་དབྱིབས་སོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་སོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མངོན་པར་ཤེས་པ་ནི་ལྔའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་གང་སྔར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཤིན་ཏུ་ཀུན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཀུན་དུ་སྤྱན་རས་ཀྱི་གཟིགས་པ་ལ་དབང་ཕྱུག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། ཀུན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་པ་དེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་པས་ན་གཅིག་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་བརྟན་པས་འདྲེས་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བརྟན་པའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། དམ་པ་ཡང་ཡིན་ལ་དོན་ཡང་ཡིན་པས་ན་དམ་པའི་དོན་ཡིན་པའམ། དམ་པ་སྟེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པས་ན། ཡོངས་སུ་བཅད་ཅིང་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དམ་པའི་དོན་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། བདག་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཁྱོད་ཅིའི་ཕྱིར་དམ་པའི་དོན་ཡིན་ཞེ་ན།

The meaning is that it enters into equality throughout the entire realm of space and its measure is vast. This demonstrates the second emanation of the mudrā. Regarding the phrase "from that shape of the vajra and lotus" and so forth: because it is born from a vajra-like intention, it is the "shape of the vajra and lotus." Regarding the phrase "the wisdom of meditative absorption" and so forth: because it is the wisdom arising from meditative absorption, it is the "wisdom of meditative absorption," for it is said that one knows reality exactly as it is with a mind in meditative equipoise. The superknowledges are five. The meaning of "having performed all those things, such as the generation of the mind of awakening and so forth, which were previously taught as the very activities of a Buddha, including the wisdom of meditative absorption and the superknowledges" is as follows. Regarding the phrase "the Lord Avalokiteśvara who is thoroughly and completely [all-seeing]": he has become a sovereign over the thorough and complete vision as it was explained. Since that thorough vision is the meditative absorption of Vajrasattva, it is singular. Because it is extremely stable, it is "blended," meaning it is perfectly firm. "Aho" expresses wonder. Because it is both supreme and the object, it is the "ultimate object" (paramārtha); or, because it is the supreme object of non-conceptual wisdom, the meaning is that it is to be thoroughly determined and grasped. If one asks what that ultimate object is, it is said: "It is the self." If one asks why you are the ultimate object:

གདོད་ནས་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཡིན་གྱིས་གང་གིས་ཀྱང་འབད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་རྣམ་པར་སྦྱངས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁྱོད་གང་གིས་དམ་པའི་དོན་ཡིན་ཞེ་ན། རང་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རང་འབྱུང་བ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་སོ། ། ཁྱོད་གདོད་ནས་དག་པར་ག་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། གང་ཕྱིར་གཟིངས་འདྲའི་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་ཏེ། གཟིངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲོལ་བར་བྱེད་པ་ལ་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བར་འདོད་པར་སྤྲོ་བའི་སྐྱེས་བུ་ལ་གྲུ་དང་གྲུ་བོ་ཆེ་མེད་པར་གྱུར་ལ། རྐྱལ་བས་བརྒལ་བར་མི་ནུས་པའི་རྩ་དང་ཤིང་ལ་སོགས་པ་བསྡུས་ཏེ། གཟིངས་བྱས་ནས་ཚུ་རོལ་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་བརྒལ་ལ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ནས་ནི་དེ་ཉིད་དུ་དོར་ཏེ་འགྲོའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ལྟར་དུས་ཅུང་ཟད་དགོས་པ་གཟིངས་དང་འདྲ་ཞིང་མཚུངས་པའི་ཆོས་རྣམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཟིངས་དང་འདྲ་བའི་ཆོས་རྣམས་སོ། ། ལུང་དང་རྟོགས་པའི་ཆོས་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཡང་། གང་ལས་རྣམ་པར་དག་པ་དམིགས་པར་གྱུར་པ་སྟེ། ལུང་གི་ཆོས་ནི་མ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། རབ་ཏུ་ལྡན་པ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ལ། རྟོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ནི་ཟག་པ་མེད་པ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གཉི་ག་ཡང་གཟིངས་དང་འདྲ་སྟེ། ལུང་གི་ཆོས་ནི་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཐོབ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་འདོར་ཏེ། དགོས་པ་བྱས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྟོགས་པའི་ཆོས་ཀྱང་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་ཞུགས་པའི་དུས་འདོར་ཏེ། དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་གཟིངས་དང་འདྲ་བ་ཞེས་བྱའོ། །

It is said, "pure from the beginning." This means that because it is pure by nature, it is not something purified through any particular effort. If one asks, "By what is it the ultimate truth?" it is called "self-arisen," for the self-arisen are the Buddhas, the Blessed Ones. If one asks, "How is it known that you are pure from the beginning?" the intention is expressed by the phrase "like a raft." A "raft" refers to that which carries one across. For example, a person desiring to go to the other shore, lacking a boat or a large ship, gathers grass, wood, and so forth, constructs a raft, and crosses from this shore to the other. Having reached the other shore, they leave that very raft behind and go on. Therefore, those dharmas that are similar to and equal to a raft in that they are needed only for a short time are "dharmas like a raft." Although the Dharma of scripture and the Dharma of realization are like this, it is from them that complete purity is observed. The purity of the Dharma of scripture consists in its being endowed with non-attachment and so forth, while the purity of the Dharma of realization consists in its being untainted. Both of these are like a raft: the Dharma of scripture is discarded at the stage of attaining the Dharma of realization, because its purpose has been fulfilled. The Dharma of realization is also discarded at the time of entering the realm of nirvana without remainder, because it is no longer needed. Therefore, they are called "like a raft."

འདུས་བྱས་རྣམས་ཀྱང་སྐྱེས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་འཇིག་པས་གཟིངས་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ལ། རྒྱུན་ཆད་པས་ཀྱང་གདོད་ནས་དག་པ་ཡིན་ནོ། ། བདག་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱུན་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཆོས་དེ་རྣམས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་འདུས་བྱས་ཡིན་ནོ། ། དོན་དམ་པར་ནི་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས་ན་བདག་ནི་གདོད་ནས་དག་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་སྨོས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མི་ཕྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། དོན་འདི་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྦྱངས་པའི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་པདྨ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོའི་ལག་ཏུ་བྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དགོས་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྦྱང་བའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཏེ།

Conditioned phenomena, too, are like a raft because they perish immediately after arising; and because their continuity is severed, they are primordially pure. I am the very nature of the realization of the continuity of meditative absorption (samādhi), and those phenomena are conditioned things motivated by conceptual construction. Since they are ultimately unarisen from the beginning, I am primordially pure. Then, the Blessed One entered into and directly realized the meditative absorption known as the Vajra Wisdom of All Tathāgatas. The mention of "all Tathāgatas" includes the Buddhas and Bodhisattvas of the maṇḍala. Because they are both Tathāgatas and all, they are "all Tathāgatas." Since it is the wisdom of the meditative absorption of all those Tathāgatas, the absorption is wisdom. That very [wisdom] is called "vajra" in the sense of being indivisible. Having entered into and directly realized the meditative absorption that accords with this very meaning, he gave the Vajra Lotus of the Samaya that Purifies All Tathāgatas into the hands of the Bodhisattva Avalokiteśvara; this is how the passage should be connected. The remainder [of the text] indicates the purpose. Regarding the "Samaya that Purifies All Tathāgatas," "all Tathāgatas" refers to the beings of the maṇḍala.

གང་ཡང་དེ་རྣམས་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་ནས་བཟླས་བརྗོད་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ། དེ་རྣམ་པར་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྦྱང་བའི་དམ་ཚིག་སྟེ། རྣམ་པར་སྦྱང་བ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་སེམས་བཟློག་ཅིང་། འཁོར་བའི་སེམས་ཀྱང་རྣམ་པར་བཟློག་ནས་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དཔེ་བསྟན་ནས་སེམས་ཅན་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བའི་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ཆགས་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་བས་ན་དེ་ནི་འདིར་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བརྗོད་དོ། ། བདག་དང་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དེས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པ་ནི། བདག་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ལ། གཞན་རྣམས་ཀྱང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཡོན་ཏན་འཐོབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་བདག་དང་གཞན་རྣམ་པར་དག་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཐོབ་པ་ནི་རྙེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ་དེ་དག་གི་ཕྱིར་རོ། ། དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ནི་དམ་པའི་མངོན་པར་མཐོ་བ་དང་ངེས་པར་ལེགས་པར་འཐོབ་པའི་རྒྱུ་ནི་ཆོས་ཏེ། ལུང་དང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཉིད་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ལ་འཕོ་བར་མཛད་པའི་དོན་གྱིས་ན་འཁོར་ལོ་སྟེ་དེ་བསྐོར་བའོ། ། དེ་བསྐོར་བའི་ངང་ཚུལ་མངའ་བས་ན་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་སྟེ།

Furthermore, the summoning, entering, binding, and subjugating of those [beings], as well as the recitations and so forth, are also all the tathāgatas. Because these are the samaya for the purpose of purifying them, they are the samaya for purifying all tathāgatas. "Purifying" means turning back the vehicles of the śrāvakas and pratyekabuddhas, and having turned back the mind of saṃsāra, it is to be attached through the passion that matures and liberates sentient beings, as illustrated by the example of the passion of the lotus mudrā. Therefore, that is expressed here by the term samaya. Regarding "self and others" and so forth, the attainment of the qualities culminating in buddhahood through that passion is the purity of self, and causing others to attain the qualities as they have been explained is the purity of others; these are what are to be purified in self and others. Regarding "the wisdom of the dharma of all tathāgatas" and so forth, because it is the wisdom of all dharmas, it is the wisdom of dharma; the wisdom of dharma itself is the superknowledge. The attainment of that is the "finding." That itself is the "fruit," and it is for the sake of those. The dharma of the sublime ones is the dharma that is the cause for attaining sublime higher status and definite goodness, having the nature of scripture and realization. Because it causes the sublime dharma itself to be transferred into the mental continuums of those to be trained, it is a "wheel," and thus it is "turning the wheel of dharma." Because he possesses the disposition of turning that, he is "the one who turns the wheel of dharma."

དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ཉིད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེས་དབང་བསྐུར་ཞིང་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དེའི་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་དོ། ། བརྟན་ཞིང་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་པདྨའོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་པདྨོ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་པདྨོའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྤྱན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་སྤྱན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱས་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཆགས་པ་ཉིད་ལ་གཟིགས་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་ལྟ་བ་དེས་མཚན་པའི་མིང་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདབ་མ་ཁ་འབྱེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་གཡས་པའི་སོར་མོ་གསུམ་གྱིས་པདྨ་ཁ་མ་བྱེ་བ་འབྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འབྱེད་པའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཐོབ་པའོ། ། ཅི་ཞིག་རྣམ་པར་དཔྱོད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་དྲི་མ་མེད་པ་སྟེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའོ། ། པདྨའི་འདབ་མའི་ཆགས་པའི་དཔེས་སེམས་ཅན་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བའི་འདོད་ཆགས་དཔེ་ཅན་གྱི་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་གཟིགས་པའོ། ། འདྲ་བའི་གང་གིས་ཤེ་ན། མ་ཆགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། དེ་བས་ན་འདི་སྐད་དུ་སྟོན་ཏེ། པདྨའི་འདབ་མ་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་དམར་ལ་ཆུའི་ཉེས་པས་ཀྱང་མ་གོས་པའོ། །

Because it is its very essence, it is the turning of the wheel of Dharma itself. The dharmakāya of all the tathāgatas is the Blessed One Amitābha. Since it is empowered by that dharmakāya and is the pure essence of the Blessed One Amitābha, it is the dharmakāya itself. Because one enters with a stable, vajra-like intention, it is the vajra lotus. Alternatively, because it is a lotus marked by a vajra, it is the vajra lotus. Regarding the phrase "Vajra Eye" and so forth: "Vajra Eye" refers to the fact that the Blessed One, by means of the vajra gaze, beholds this lotus mudrā as being passion itself; therefore, it is established by the name of that gaze. Regarding "vajra lotus" and so forth, "opening the petals" means opening the unopened lotus in the manner of the three fingers of the right hand. "That" refers to what is attained. If one asks what is being analyzed, it is for that reason that "the purity of passion" and so forth are spoken. The purity of passion is stainless, meaning it is free from affliction. By the analogy of the lotus petal’s attachment, one beholds the concordant dharma of the passion that ripens and liberates sentient beings. By what are they similar? By the essence of non-attachment. Therefore, this is what is shown: this lotus petal is intensely red and yet is unsullied by the defects of water.

དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བའི་འདོད་ཆགས་འདི་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། མི་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་གྱིས་མ་གོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོན་འདི་རང་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམ་ཞིང་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་གོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་གནས་པའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གང་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གང་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་མཛད་དོ། ། ཇི་ལྟར་པདྨ་དམར་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་དམར་བ་ཡིན་ཡང་། ཆུའི་ཉེས་པས་གོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱིས་མ་གོས་པར་འདོད་ཆགས་གཟུང་བར་བྱའི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་འདི་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། མ་གོས་པའི་ཕྱིར་པདྨ་དམར་བ་དང་འདྲའོ། ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བའི་ཆགས་པ་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའོ། ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། བདག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། གང་དུ་ཁྱོད་ལ་བྱིན་ཞེ་ན། བདག་གི་ལག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བུས་ཅི་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ཞེ་ན། ཆོས་ལ་ཆོས་ནི་གནས་པར་གྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། བདག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་ཡིན་ལ།

In the same way, although this passion for the maturation and liberation of all sentient beings is of the nature of attachment, it is unstained by the paths of the ten non-virtuous actions. In order to personally meditate upon this meaning and to make it understood by others, this intentional utterance was spoken. The word "this" refers to that which is held in the hand. The word "that" refers to the self from which one is born. Regarding the phrase "realizing the suchness of the passion of all Buddhas," it means that by means of a particular mudrā, all Buddhas cause all bodhisattvas to realize the suchness of passion. Just as a red lotus is naturally red yet is not stained by the defects of water, so too you should grasp passion without being stained by the ten non-virtuous actions, and not otherwise. Such is the suchness of passion. Because it is unstained, it is like a red lotus. Furthermore, the passion for the maturation and liberation of sentient beings is utterly pure; it is the realization of the suchness of passion in that manner. If one asks what that suchness of passion is, it is the "self." If one asks where it was given to you, it is shown by the statement "into my hand." If one asks what happens by means of that, it is said: "Dharma abides in Dharma." This teaches that whatever is my mudrā, that is the self.

བདག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་ནི་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ཆོས་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་དོན་དེ་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གྱི་དཔེས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་ཆོས་ཡིན་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐུ་ཁྱད་པར་དེ་ཡང་ཆོས་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཆོས་སེམས་དཔའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་དེ་ལ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདིས་ནི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མན་ངག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྣམ་པར་སྤྲུལ་པ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་འོག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། འཇམ་ཞིང་མཉེན་པའི་དཔལ་གང་ལ་མངའ་བ་དེ་ནི་འཇམ་དཔལ་ཏེ། གཞོན་ནུའི་ཆ་ལུགས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་མཛད་པའོ། ། དཔལ་ནི་གཟི་མདངས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ། འཇམ་དཔལ་ཡང་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་འཇམ་དཔལ་ལོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ཆོས་ཀྱི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར།

That which is the self is the mudrā; because these two are indivisible, the suchness of passion is the dharma. Therefore, the realization of that meaning through the specific example of the lotus mudrā is also the dharma, and the specific body of the bodhisattva arising from that is also the dharma. Thus, the meaning is that the dharma of the specific bodhisattva abides in the form of the lotus mudrā. By means of this chapter, in order to teach the instructions on meditative absorption to those to be trained, the Blessed One Vairocana emanated the maṇḍala in the form of the essence, the mudrā, and the bodhisattva, which are the qualities characterized by meditative absorption. Now, following meditative absorption, one will come to know things exactly as they are through the mind in meditative equipoise; therefore, the text beginning with "Then" was spoken in order to stabilize the bodhisattva of insight and wisdom. Mañjuśrī is he who possesses the glory of being gentle and supple, and who acts by following the manner of a youth. "Glory" (śrī) is radiant splendor. Because he is both a great bodhisattva and Mañjuśrī, he is the Great Bodhisattva Mañjuśrī. His samaya consists of the essence, the mudrā, and so forth; in order to grant his blessing, [he acts] from whatever specific intention of the dharma arises.

རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ལ། དེ་རྒྱུར་གྱུར་པའི་དམ་ཚིག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་ཡིན་ཏེ། དེ་སྟོན་པའི་སྒྲ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བཤད་དོ། ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་རང་གི་སྙིང་པོ་ཕྱུང་བ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། བྱུང་མ་ཐག་པ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྙིང་པོ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་པོའི་སེམས་དཔའ་དེ་ཉིད་དོ། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པར་ཆོས་མཐུན་པས་ཤེས་རབ་ཉིད་མཚོན་ཆ་ཡིན་པར་སྤྱིར་སྨོས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་རལ་གྲི་ཞེས་འོག་ནས་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཤད་དོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་རལ་གྲིར་གྱུར་ནས་གང་དུ་བཞུད་ཅེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་སུ་ཞུགས་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཞུགས་ནས་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་པས་ན་གཅིག་ཏུའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འདྲེས་པར་གྱུར་པའོ། ། ཅིར་གྱུར་ཞེ་ན།

He entered into meditative equipoise in the samādhi called "the one that accords with the meaning," which is an indivisible samādhi like a vajra; this is what is meant by "manifesting." Regarding the phrase "the great insight and wisdom of all the Tathāgatas" and so forth: the insight and wisdom of all the Tathāgatas are characterized by the thorough discernment of phenomena, and non-conceptual wisdom is the insight and wisdom of all the Tathāgatas. The samaya that serves as the cause for that is the samaya of the great insight and wisdom of all the Tathāgatas; the sound that teaches this is also explained as the "samaya of great insight and wisdom." Therefore, it is the extraction of one's own essence from the hearts of all the Tathāgatas. The word "this" refers to what resides in the heart. Regarding the phrase "as soon as it emerged, this..." and so forth: this essence is the Blessed One, the Primordial Being himself. Although it is generally stated that insight itself is a weapon because it is analogous to cutting through all suffering, in order to specify it, it is explained below as the "sword of insight" according to the method described. Having become the sword of insight, where did it go? It is said that it entered the heart of the Blessed One Vairocana. Having entered, because all conditioned phenomena are of one taste, it is "one." Because the dharmadhātu is indivisible, it is "merged." What did it become?

རྡོ་རྗེ་རལ་གྲིའི་དབྱིབས་སུ་གྱུར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲིའི་གཟུགས་སུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཏེ། འདིའི་ཕྲིན་ལས་སོ། ། སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་སྔར་བཤད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ལས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཤིན་ཏུ་སྣང་བར་སེམས་དཔའ་འཇམ་དཔལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་(གྱི་,ཀྱི་)བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐུར་སྣང་བར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པར་མཛད་པས་ན་ཤིན་ཏུ་འཇམ་པའི་དཔལ་ཏེ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་འཇམ་དཔལ་ཉིད་ཡིན་པའོ། ། དེ་བས་ན་གཅིག་པ་སྟེ། གཅིག་གི་མཐུ་ལས་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདྲེས་པའི་བརྟན་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་འཇམ་པའི་དབྱངས་བདག་ཡིན་པར་ལུང་ལས་གྲགས་ཤིང་རབ་ཏུ་བཤད་པའོ། ། གལ་ཏེ་ཁྱེད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ངོ་མཚར་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི། གང་ཕྱིར་ཤེས་རབ་གཟུགས་མེད་ཀྱང་། ། དབྱངས་ཉིད་དུ་ནི་དམིགས་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་ཆེ་བའོ། ། འདི་སྐད་དུ་སྟོན་ཏེ། ཤེས་རབ་ནི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ཏེ། དེ་ཡང་གཟུགས་མེད་པའོ། ། དེ་ལས་ནི་སྔགས་སོ། ། དེ་ལས་ནི་རལ་གྲིའི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

It is said, "it becomes the shape of a vajra-sword," which means in the form of a vajra-sword. Regarding "insight and wisdom" and so forth, "insight and wisdom" refers to its enlightened activity. By the mention of "and so forth," the previously explained bodhicitta and so on are included. Through the power of meditating on the samādhi of Vajrasattva, the essence of the Bodhisattva Mañjuśrī appears to sentient beings as a Bodhisattva body from insight, wisdom, and so forth; thus, he is "Extremely Gentle Glory" (Sujātaśrī). Because he is the very essence of that, he is Mañjuśrī himself. Therefore, he is "one," because he arises from the power of the one. He is "stable through integration," because the samādhi of Vajrasattva is extremely stable. Regarding "Ema!" and so forth, "Ema!" expresses wonder. If one asks what is wonderful: it is the fact that I am Mañjughoṣa, who is renowned and explained in the scriptures as belonging to all the Buddhas. If you ask, "Even if you are the Mañjughoṣa of all the Buddhas, what is so wonderful about that?"—it is indeed so; however, it is a great wonder because: "Although insight is formless, It is perceived as melody itself." This is what is shown: insight is a mental factor, and it is formless. From that comes the mantra; from that comes the sword mudrā.

དེ་ལས་ནི་བདག་སྟེ་དེ་ལྟར་རིམ་གྱིས་གཟུགས་ཅན་ཉིད་དུ་གྱུར་ཅིང་དབྱངས་ཉིད་དུ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་གཟུགས་ཅན་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས། ཕྱག་རྒྱ་འདི་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་འདི་ལྟ་བུས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་ཅིང་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་སྨོན་པར་མཛད་དོ། ། སྨོན་ལམ་བཏབ་ནས་ཡང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དམིགས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དུས་ཅུང་ཞིག་བཞུགས་ནས་ལྡང་བར་སྟོན་པར་མཛད་དོ། ། དེ་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་དེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ཉིད་ནི་བརྟན་པ་ཉིད་དང་། མི་ཕྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པའི་དམ་ཚིག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཚར་གཅོད་པར་མཛད་པའི་རལ་གྲི་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་འཇམ་དཔལ་དེའི་ལག་ཏུ་དེ་བཞིན་དུ་བྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའོ། ། ཉོན་མོངས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དེ།

From that, the self [is formed]; thus, gradually becoming embodied and possessing melody, the meaning is that one takes the form of the Bodhisattva Mañjughoṣa. Then, regarding the passage beginning with "the Blessed One," having thoroughly distinguished the dharmas through insight, he made this aspiration: "By means of this maṇḍala ritual, I shall act for the benefit of these sentient beings through this mudrā and remain for a long time." Having made this aspiration, he again focused on the dharmadhātu with non-conceptual wisdom and, having remained in that samādhi for a short while, demonstrated the act of arising. Therefore, that samādhi is given the name "The Samaya of the Insight and Wisdom of All Tathāgatas" in accordance with its meaning. Because this very samādhi is stable and indivisible, it is called "Vajra." Thus, "entering into equipoise in the samādhi called the Vajra Samaya of Insight and Wisdom" means that he manifested it directly. Regarding the phrase "the samaya that cuts all afflictions of all Tathāgatas," it should be connected as follows: the sword by which all Tathāgatas subdue the afflictions of all sentient beings was likewise placed into the hand of the great Bodhisattva Mañjuśrī. In that context, "afflictions" refers to attachment and so forth. Because they are both afflictions and all-encompassing, they are called "all afflictions."

དེ་རྣམས་གཅོད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རབ་ཏུ་ཤེས་པས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས་ན་བཅད་པའོ། ། ཉོན་མོངས་པ་གཅོད་པའི་དམ་ཚིག་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་རལ་གྲི་དང་འདྲ་བས་ན་རལ་གྲིའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་རྣམས་སུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལུས་པ་མེད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གཅད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བཅད་པར་གྱུར་ནས། ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བར་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་སྔར་བཤད་པ་རྣམས་བསྡུའོ། ། ཇི་ཙམ་གྱི་བར་དུ་མཐར་ཐུག་པ་ཞེ་ན། གསུང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཤེས་རབ་དམ་པའི་བར་དུ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དོན་སྟོན་པར་མཛད་པའི་སྒྲ་ནི་གསུང་སྟེ། དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་ན་གསུང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་གིས་ཆོས་སྟོན་པ་ན་སྒྲ་འདིས་དོན་འདི་ལྟ་བུ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚིག་ལ་སོགས་པའི་དོན་ལེགས་པར་མཚོན་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་གསུང་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་ནི། རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་རོ། །

To sever those [afflictions] is to thoroughly analyze the suchness of phenomena with insight; because one thoroughly knows suchness, the afflictions are utterly unarisen, and thus they are severed. This is the samaya of severing the afflictions. Because it is like a sword that severs external objects, it is the sword mudrā. This is for the purpose of severing the suffering characterized by the five appropriated aggregates, which arise from the afflictions of all sentient beings without exception throughout all world systems. Once the afflictions and suffering have been severed, it is for the purpose of attaining untainted bliss and mental ease. The word "up to" includes the previously explained [practices] such as bodhicitta. If one asks to what extent this is the culmination: it is up to the supreme insight that follows the speech. "Speech" refers to the sound that reveals the meaning of the Mahāyāna of all the Tathāgatas; because it follows that, it is called "insight that follows the speech." This is what is being shown: when all the Tathāgatas teach the Dharma through a particular excellence of insight, that which clearly indicates the meaning of the words and so forth—such as "this sound reveals such a meaning"—is called "insight that follows the speech." To bring that to completion is to reach the ultimate limit. That itself is the supreme siddhi; it is for that reason.

རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་རང་གི་གནས་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་བློ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དོན་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། དེ་བློ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་བློ་རྡོ་རྗེའི་བློ་ཞེས་དོན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མིང་གི་དབང་གིས་དབང་བསྐུར་བ་སྩལ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེའི་བློས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རྡོ་རྗེའི་རལ་གྲི་དེས་ཞེས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རལ་གྲི་དེས་འདེབས་ཤིང་ཞེས་པ་རྣམ་པར་བསྒོམ་ཞིང་མི་སྣང་བར་མཛད་དེ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་རྣམ་པར་གཞིག་པ་ནི་འདེབས་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བློས་རྡུལ་ཕྲན་དུ་བཤིག་ལ། རྡུལ་ཕྲན་ཡང་ཕྱོགས་ཆ་དྲུག་གི་ཚུལ་གྱིས་མི་སྣང་བར་བྱས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་རབ་ཏུ་བསྒོམ་ཞིང་མཐར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ལ་ནི་འདེབས་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ངེས་པར་འདི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱའི། གཞན་དུ་ན་གལ་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་དོན་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ལྟར་གཟུགས་ཅན་ཡིན་པས་ན་དོན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །

The mention of the "vajra sword" indicates his own abiding state. Regarding the phrase "Vajra Intelligence" and so forth, the very nature of the individual discernment of all phenomena is like a vajra; because his intelligence is of such a nature, he is granted the empowerment of a name that accords with the meaning, "Vajra Intelligence, Vajra Intelligence." Then, with that vajra sword—that is, the sword of the wisdom of emptiness—Vajra Intelligence strikes all the Tathāgatas, meaning he meditates upon them and causes them to become invisible, and then utters this inspired utterance. This is what is being shown: "striking" refers to the deconstruction of the form body. By means of the intelligence of insight focused on emptiness, one breaks it down into atoms; then, by means of the six-part analysis, even the atoms are made to disappear. One thoroughly meditates on all phenomena as following after emptiness, and finally, the thorough determination that even the Buddha's body is of the nature of emptiness is what is called "striking." For this very reason, it is said: "This is the way of the Perfection of Insight of all the Buddhas." This must be understood in this definitive way; otherwise, if one were to meditate on the body of a Tathāgata and then think that the body of the Tathāgata does not become non-existent, then since all things are likewise material like the body of a Tathāgata, they would consequently become existent.

དེས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་མེད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཟིགས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རལ་གྲི་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ལ་ནི་འདེབས་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་གནས་པའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གང་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཤེས་རབ་ནི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་སྟེ། དེའི་ཕ་རོལ་ནི་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དེར་སོན་པའི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེའི་ཚུལ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་གཞིག་པ་བསྒོམ་པ་དེ། འདི་ནི་རལ་གྲིའི་ཕྱག་རྒྱས་སྟོན་ཏོ། ། འདིས་ཅི་ཞིག་བྱེད་ཅེ་ན། དགྲ་རྣམས་ཐམས་ཅད་གཅོད་བྱེད་ཅིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རྣམ་པར་བསྒོམས་པར་གྱུར་ནས། དམིགས་པར་བྱ་བའི་རྒྱུ་མེད་དེ། དེ་ལ་དམིགས་པ་ལས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྐྱེ་བས་གཅོད་བྱེད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི་གཅོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་ཞིག་གཅོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དགྲ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དགྲ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཏེ། འགྲོ་བ་དྲུག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་མང་པོ་བསྐྱེད་པའི་དོན་གྱིས་སོ། ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་བཅད་ན་དེས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་མི་དགེ་བ་བཅུའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེ་བས་ན།

Therefore, if emptiness did not exist, the Tathāgata would not be one who perceives suchness. For that reason, it is said that the sword of the wisdom which takes emptiness as its object strikes at the conceptualization of the Tathāgata’s body. The word "this" refers to what is held in the hand. The word "that" refers to the self from which [the body] is born. If one asks what that is, it is said: "The method of the Perfection of Insight." Insight is the thorough discernment of phenomena; its "perfection" is the ultimate limit. The wisdom that has reached that perfection of insight is explained as the "Perfection of Insight." Its "method" is the meditation that completely deconstructs all entities, which is indicated by the mudrā of the sword. If one asks what this does, it is said: "It cuts through all enemies." Once all entities, such as the Buddha-body and so forth, have been meditated upon through the samādhi of emptiness, there is no causal basis for objective apprehension. Since afflictions do not arise from apprehending that [which is non-existent], it is said to "cut through." This is because non-arising is the very definition of cutting through. If one asks what is being cut through, it is said: "enemies." Enemies are the afflictions such as attachment and so forth, so called because they produce the many sufferings of the six realms of existence. When the afflictions are completely severed, the ten non-virtuous actions motivated by them lack a cause and thus do not arise.

སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། མི་གཙང་བ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པའི་ཁྱད་པར་རམ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང་། མི་དགེ་བ་རྣམས་མི་སྐྱེ་བ་སྲིད་པས་དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རལ་གྲི་ལས་གཞན་པ་དག་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་འདི་ལྟ་བུ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། འདིས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གསུང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཤེས་རབ་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་རྣམས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་སྤྲུལ་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་མ་ཐག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་བར་མ་ཆད་པ་ལ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྟེ། དེ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་བསྐོར་བའི་ངང་ཚུལ་འདི་ལ་མངའ་བས་ན་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། །

It is said, "It destroys all misdeeds." Since it is possible for afflictions and non-virtues not to arise through other specific meditations, such as the meditation on impurity and so forth, or the mental engagement with impermanence and so forth, the term "supreme" is used to distinguish it from those. This teaches that there is no other mental engagement like this, apart from the sword of the wisdom of emptiness. In order for disciples to realize the insight that follows the speech of the Blessed One Vairocana, he emanated in this maṇḍala in the form of the essence, the mudrā, and the bodhisattva. Now, in order to show the emanation of the maṇḍala circle to those who have attained meditative concentration and are fully ripened by attaining the specific insight, the text beginning with "Then" was spoken. "Immediately upon generating the mind" means immediately following the generation of the mind. The word "immediately" refers to being without interruption. The "wheel of Dharma" is the wheel of the maṇḍala; because he possesses the nature of turning that wheel by the mere generation of the mind, he is "one who turns the wheel of Dharma immediately upon generating the mind." Its "samaya" consists of the essence, the mudrā, and so forth.

དེ་ཆོས་ཀྱི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཐུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་དང་གང་གིས་འཁོར་ལོ་བསྐྱེད་པར་མཛད་པ་འདི་དང་འདི་འདི་ལྟར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་ཐུགས་ལ་གནས་པའི་དོན་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཞེས་བཤད་དེ། འཁོར་ལོ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱའོ། ། ཐུགས་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་སྙིང་པོ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་ལ། སྒྲ་གང་གིས་དོན་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་དེ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་བཤད་དེ། སྙིང་པོ་དེ་ཕྱུང་བའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་བཛྲ་ཧེ་ཏུ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། སྙིང་པོས་བསྐུལ་བའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་གང་གི་དོན་དུ་བསྐུལ་བའི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེར་གྱུར་ཏེ། བྱུང་ནས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་ནས་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་དབྱིབས་སུ་གྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འཁོར་ལོ་ལྟ་བུའི་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སེམས་བསྐྱེད་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་གཟུགས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་།

In order to bless that particular intention regarding the dharma, he entered into the meditative absorption (samādhi) known by a name that accords with its meaning—a meditative absorption as indivisible as a vajra. This is what is meant by "he actualized." Whatever specific mental state of all the tathāgatas generates the wheel, and the thought "may it become such and such," that meaning abiding in the mind is explained as the "wheel of all tathāgatas." Because it generates the wheel, it is called the "commitment" (samaya); because it abides in the mind, it is also called the "essence" (hṛdaya). The sound that expresses that meaning is also explained as the "essence of all tathāgatas," and that essence was extracted. "This" refers to what abides in the mind. Because it serves as the cause for turning the wheel of dharma, it is called vajrahetu. Immediately after being exhorted by the essence, the Blessed One Vajradhara himself became the Great Maṇḍala of the Vajra Expanse (vajradhātumaṇḍala) and so forth for the sake of that exhortation. Having emerged and merged into one, he became the form of the vajra wheel; this means the form of the mudrā that is like a wheel. Regarding the phrase "immediately upon generating the mind" and so forth: immediately after generating the mind, the external maṇḍala wheel, its forms, mudrās, and—

ལྷ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྤྲུལ་པར་བྱེད་པའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་བརྟན་པས་འདྲེས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བས་ན་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཞེས་གསུངས་སོ། ། འཁོར་ལོ་ལས་བྱུང་བས་ན་འཁོར་ལོའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་འཁོར་ལོ་ཁྱོད་སུ་ཞིག་གི་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་དམ་པ་ཆོས་ཅན་གྱི། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཐུགས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་དམ་པའི་ཆོས་ཅན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་དེའི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། གང་ཕྱིར་སེམས་བསྐྱེད་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་གྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། དེའི་ཐུགས་དེ་དེ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པ་དང་། བརྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སམ། སེམས་དཔའི་གཟུགས་སམ། གཞལ་ཡས་ཁང་གི་གཟུགས་སམ། སྟོན་པའི་སྐུ་གང་དང་གང་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ཉིད་ལྷག་པར་མོས་པ་དེ་དེ་བཞིན་དུ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་དང་དེར་མངོན་པར་བྱུང་བ་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་དང་། དུས་ཇི་སྲིད་དུ་འདོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་གནས་པར་གྱུར་ཞིང་། གཞན་གང་གིས་ཀྱང་སྤྲུལ་པ་གཞིག་པར་མི་ནུས་སོ། ། རྒྱུ་དེས་ན་དེའི་ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །

Because the nature of the gods appears in the form of a bodhisattva who turns the wheel of emanation, and because they have become one through the samādhi of the Vajra-holder and are merged through extreme stability. Regarding the phrase "the supreme vajra" and so forth: because it arises from a vajra-like intention, it is called "of vajra nature." Because it arises from the wheel, it is the "wheel." If one asks, "Whose is this wheel of vajra nature?" it is for that reason that it is said: "Of the supreme vajra dharma-holder." That which possesses the dharma of a vajra-like mind is the "supreme vajra dharma-holder," which is the meaning of "Buddha." If one asks, "Why is his mind vajra-like?" it is for that reason that it is said: "Because by the mere generation of the mind of awakening, the wheel of dharma is turned." This is what is being shown: because his mind has been meditated upon in such a way and is stable, whatever external form he intensely resolves upon—whether the form of a mudrā, a sattva, a celestial mansion, or the body of the Teacher—he himself will see it exactly as it is. Others, the beings to be trained, will also see it manifest in those various forms. It will remain for as long as he desires, and no one else will be able to destroy that emanation. For that reason, his mind is indeed vajra-like.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ལ། འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱའི་དབང་བསྐུར་བ་སྩོལ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེའི་འཁོར་ལོ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དེའི་ལག་ཏུ་དེ་བཞིན་དུ་བྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དགོས་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གང་གིས་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་སྟོན་པར་མཛད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དེ་ལ་ནི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་དེ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དམ་ཚིག་བྱིན་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་རྣམས་སུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལུས་པ་མེད་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་དེ་རྣམས་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཕྱིར་ལྡོག་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ལས་ལྡོག་པའོ། ། ལྡོག་པ་དེས་འཇུག་པས་ན་ཕྱིར་ལྡོག་པ་ཡིན་ལ། ལྡོག་པར་མི་བྱེད་པས་ན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའོ། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོ་སྟེ།

Regarding the passage beginning with "the vajra wheel of all the tathāgatas," it refers to the meditative absorption (samādhi) by which all the tathāgatas, immediately upon the generation of the mind of enlightenment (bodhicitta), bestow the empowerment of the wheel mudrā for turning the wheel of Dharma. Having entered into and actualized that meditative absorption which is as indivisible as a vajra, they likewise placed that vajra wheel of the samaya of the great maṇḍala into the hands of the great bodhisattva who had just generated the mind of enlightenment. This is how the connection should be understood. The remainder of the passage demonstrates the purpose: the "samaya" refers to that great maṇḍala which, by means of the specific mudrās of the samaya of all the tathāgatas, displays the great maṇḍala in the manner of a wheel in order to benefit those beings to be trained. If one asks why that wheel and the samaya of the maṇḍala were given, it is because they enter into the realms of sentient beings without exception throughout all world systems. If one asks why they enter those realms, it is because of the statement "the wheel of non-retrogression" and so forth. "Retrogression" means turning back from the path to enlightenment. Because they would enter [the path] by means of such retrogression, it is called "retrogression"; because they do not cause such retrogression, it is "non-retrogression." The wheel of those who are non-retrogressive is the "wheel of non-retrogression."

དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟེ་དེར་འཇུག་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་སྤྱོད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཕྱག་རྒྱ་དང་སེམས་དཔའ་དང་། སྔགས་རྣམས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱེ་མ་ལ་སོགས་པས་དགོད་ཅིང་བྲིས་པ་ལ་ཡང་སྔར་བཤད་པའི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཚུལ་དེ་ལྟ་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་ཞིང་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བ་དང་། འཇུག་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དང་། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བྱ་བ་ལ་ཡང་ནན་ཏན་དུ་འཇུག་པས་གདུལ་བྱ་རྣམས་རིམ་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མངོན་སུམ་དུ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། ། དེར་ཞུགས་ནས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཤིན་ཏུ་དྲི་མ་མེད་ལ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བ་མངོན་སུམ་དུ་ཐོས་པའི་རོ་མྱང་ཞིང་ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དེ་དག་གི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་དེ་བྱིན་པ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་ཕྱི་མའི་དུས་སུ་ས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་གོ་འཕང་བླ་ན་མེད་པ་ཐོབ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་གྱུར་པས་ན་དེ་བྱིན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པས་ན་དམ་པའི་ཆོས་ཏེ། དམ་པ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། །

It is the maṇḍala of the retinue blessed by the tathāgatas, and one enters into it. The master who follows the conduct of the four mudrās arranges and draws [the deities] with powders and so forth, endowed with the activities as previously explained, including the mudrās, the sattvas, and the mantras. Because this serves as the cause for entering the aforementioned maṇḍala of the retinue, it is explained as the "irreversible wheel." By seeing such a maṇḍala, by desiring to see the maṇḍala of the retinue and to attain entry into it, and by diligently engaging in the activities as previously explained, disciples will gradually come to enter directly into the maṇḍala of the Buddha’s retinue. Having entered there, they will experience the taste of hearing the Mahāyāna Dharma—utterly stainless, profound, and vast—directly from the presence of the Blessed Buddha, and they will experience the unsurpassed bliss and mental joy of the enjoyment of the Dharma. For these reasons, that wheel is bestowed. Furthermore, in the future, having perfected the stages and the perfections and attained the unsurpassed state, they will turn the wheel of the sublime Dharma included within all the tathāgatas; therefore, it is bestowed. In that regard, it is the "sublime Dharma" because it is the Dharma of the sublime ones; the "sublime ones" are the Blessed Buddhas and the bodhisattvas.

དེ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་ཉིད་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་འཇུག་པས་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ཉིད་ནི་གྲུབ་པ་དམ་པ་སྟེ་དེ་དག་གི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱས་དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། གོ་འཕང་བླ་ན་མེད་པ་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་ངེས་པར་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་དམ་པའི་ཆོས་སྟོན་པས་སྙིང་པོར་གྱུར་པས་ན་སྙིང་པོ་སྟེ། མར་གྱི་སྙིང་པོ་དང་འདྲ་བས་ན་དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཞེས་མིང་གི་དབང་བསྐུར་རོ། ། འདིས་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་དུ་འཇོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་བར་སྤྲུལ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཏེ། གང་ཡང་དེ་རྣམས་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་དབང་དུ་བྱས་ནས། བྱ་བ་ཉམས་སུ་(ལོན་,ལེན་)པར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་དེའི་སྒོ་ནས་དེ་རྣམས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་དུ་འཇོག་པས་ན། དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བླ་ན་མེད་པ་མཐོང་བས་ཡོངས་སུ་མགུ་ནས་ཆེད་ཀ་ཉིད་དུ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་སྟེ། ཡོངས་སུ་དགའ་ནས་སྨྲས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་དད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྦྱོང་བ་ནི་དྲི་མ་མེད་པར་བྱ་བ་སྟེ།

Their wheel of Dharma is called a "wheel" because the very teaching of the sublime Dharma enters the mental continuums of those to be trained. That itself is the supreme accomplishment, and it is for that reason [it is so called]. The phrase "then" refers to the period immediately following the empowerment by means of the mudrā. Because it is the essence that teaches the sublime Dharma which is like a vajra—the certain cause for attaining the unsurpassed state—it is the "essence." Since it is like the essence of butter, for that reason he was given the name empowerment of "Vajragarbha, Vajragarbha." Regarding the phrase "by this vajra wheel, all Tathāgatas are established in the state of non-retrogression": here, "all Tathāgatas" refers to the bodhisattvas emanated within the maṇḍala. Furthermore, whoever performs the activities of summoning, entering, binding, and subjugating them is also called "all Tathāgatas." Because they are established in the state of non-retrogression by way of entering that maṇḍala, they are completely delighted by seeing the unsurpassed benefit of all sentient beings and utter this intentional utterance; the meaning is that they spoke out of great joy. Regarding the phrase "of all the Buddhas" and so forth: "all phenomena" refers to faith and the other qualities belonging to the continuums of those to be trained. Their "purification" is the making of them stainless.

གང་གི་ཕྱིར་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པར་བཤད་པའི་འཁོར་ལོར་འཇུག་པའི་ཐབས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཉིན་དང་མཚན་དུ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་གཞོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་དག་པ་གང་དང་གང་རྟོགས་པས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྦྱོང་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། འཁོར་ལོ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། འདིར་ཞུགས་པ་རྣམས་ནི་ངེས་པར་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས་ན། དེའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ཡིན་པར་དགོངས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་སེམས་དཔའི་ཚུལ་དུ་སྤྲུལ་པར་མཛད་པས་ན་རྟོག་པ་དང་བཅས་ཤིང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་སེམས་ཅན་དེ་དག་ཉིད་ལ་བཟླས་པའི་ལུང་འབོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའོ། ། འདི་ལ་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན་མི་གསུང་བའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་མི་གསུང་པ་ཡང་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་མི་གསུང་བའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཆོས་ཀྱི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། །

For this reason, through the method of entering the maṇḍala as explained in the conduct of mantra, those to be trained will be devoted to the side of virtue day and night. By realizing such purity, even buddhahood itself will be attained; therefore, it is said, "purifying all phenomena." If one asks what this maṇḍala is, it is said, "the irreversible maṇḍala." Since those who have entered this will certainly attain buddhahood, it is said, "it is intended to be the essence of awakening." Thus, it is for the sake of the Buddha, the Blessed One, revealing the maṇḍala wheel. Because he emanates in the manner of mantras, mudrās, and bodhisattvas, the samādhi accompanied by conceptualization and analysis is taught. Now, in order to bestow the oral transmission of recitation upon those very sentient beings who have entered the maṇḍala, the text beginning with "Then" and so forth was spoken. Because it is the very nature of the mind of awakening, he is a "great bodhisattva." Because there is nothing to be expressed in words regarding this, he is "silent." Because he is both a great bodhisattva and silent, he is the "silent great bodhisattva." His samaya consists of the essence mantras, mudrās, and so forth; in order to bless that from which the specific intention of the Dharma arises:

རྡོ་རྗེ་ལྟར་བརྟན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། དེའི་མེ་ཏོག་བབས་པས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་བཟླས་པའི་རྒྱུའི་དམ་ཚིག་གང་ཡིན་པ་སྙིང་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ལ་ཡང་བཟླས་པའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཟླས་པའི་དམ་ཚིག་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་གནས་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་སྟོན་པའི་ཡི་གེར་གྱུར་ཏེ་བྱུང་ནས་དེ་བཞིན་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་སུ་ཞུགས་ལ། བཟླས་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡང་བཟླས་པ་ཞེས་བཤད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་ཡི་གེ་བཟླས་པའི་རྒྱུ་ནི་ལྕེ་ཡིན་པ་ལས་དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་དབྱིབས་སུ་གྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལྕེའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཐོག་མར་བྱས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་སྔར་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱང་། སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་བསྡུའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཏེ། ནམ་མཁའ་ལ་བཞུད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆོ་འཕྲུལ་ནི་མཐུ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པ་སྟེ། གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར།

The samādhi that is as stable as a vajra is the samādhi which is given this name in accordance with its meaning. Regarding the phrase "all the Tathāgatas" and so forth: "all the Tathāgatas" refers to the bodhisattvas of the maṇḍala and the samaya that is the cause of recitation, which is embraced by the descent of their flowers and abides in the heart. The cause that reveals this is also called the "samaya of recitation." Because that samaya of the Tathāgatas' recitation abides in the hearts of all the Tathāgatas, it is called the "essence of all the Tathāgatas." Having emerged as the syllables that reveal the dharmatā of all the Tathāgatas, they likewise enter the heart of the Blessed One Vairocana. Furthermore, in the context of the tantra of recitation, it is explained as "recitation" because the tongue is the cause of reciting syllables; therefore, it is said to "take the form of vajra recitation," meaning it becomes a specific mudrā in the form of the tongue. Regarding the phrase "all the Tathāgatas" and so forth: the dharmatā of all the Tathāgatas is the very absence of conceptual elaboration (niṣprapañca). Taking that as the beginning, the previously explained bodhicitta and so forth are also included by the word "and so forth." The "miracles of the Buddhas" are the miraculous powers of all the Buddhas, such as traveling through the sky and so on. "Marvels" are the perfect display of power, performed in order to benefit those to be trained.

འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་དང་ཆོ་འཕྲུལ་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ཆོ་འཕྲུལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ཆོ་འཕྲུལ་ཡིན་པས་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ཆོ་འཕྲུལ་ཡིན་པའམ། རྫུ་འཕྲུལ་དང་ཆོ་འཕྲུལ་མཛད་པས་ན་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ཆོ་འཕྲུལ་ཏེ་དེ་བྱས་ནས་སོ། ། ཤིན་ཏུ་ཡང་ཚིག་གི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་ཤིན་ཏུ་ཚིག་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཤིན་ཏུ་ཡང་ཚིག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤིན་ཏུ་ཚིག་མ་ཡིན་པར་སྣང་བའི་དོན་གྱིས་ན་གཅིག་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་བསྟན་པས་ན་འདྲེས་པར་རོ། ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚིག་མ་ཡིན་པའི་སྐུར་གྱུར་ནས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། རང་ཉིད་འབྱུང་བས་ན་རང་འབྱུང་སྟེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། གསང་བ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ལྡེམ་པོ་ངག་ཏུ་བདག་དགོངས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ལྡེམ་པོ་ངག་ནི། མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་གསུང་གི་གསང་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། སྒྲའི་དོན་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚིག་ལ་ནི་ལྡེམ་པོ་ངག་གི་སྒྲ་གསུངས་སོ། ། འདིར་ངོ་མཚར་ཅི་ཞིག་ཆེ་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་དམ་པའི་ཆོས་འཆད་ན། ། ཚིག་ཏུ་སྤྲོས་ལས་རྣམ་པར་བྲལ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱང་སྟོན་པར་མཛད་ལ་ཚིག་གི་སྤྲོས་པ་དང་ཡང་བྲལ་བ་འདི་ནི་ངོ་མཚར་ཆེའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ།

It is the shaking of the three worlds and so forth. "Miraculous power and magical display" refers to miraculous power and magical display. Since these are the miraculous power and magical display of the buddhas, they are the miraculous power and magical display of all buddhas; or, because they perform miraculous power and magical display, they are called "miraculous power and magical display," and having performed them, [he spoke]. Because it is utterly free from the proliferation of words, it is "utterly wordless." Since that is its very essence, it is the state of being utterly wordless. Therefore, because the bodhisattva appears as that which is utterly wordless, it is "one." Because it is thoroughly taught, it is "blended." Thus, having become the wordless body of the bodhisattva, he uttered this utterance. "Ema!" expresses wonder. "Self-arisen" means arising of itself, referring to the Buddha, the Bhagavān. If one asks what is the wonder of those [buddhas], he says, "The secret." If one asks what that secret is, he says, "Intending me through intentional language." Regarding "intentional language," the meaning is that the secret of the speech possessing characteristics is the self. The term "intentional language" is used for words that do not accord with the literal meaning of the sounds. If one asks what is so wonderful here, he says: "Because when the sublime Dharma is taught, it is utterly free from the proliferation of words." This means that it is a great wonder that while the Dharma is being taught, it is also free from the proliferation of words. This is what is being shown:

བསྟན་པ་མེད་པའི་དོན་བསྟན་པ་ཐོས་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ལ་ནི་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་ན་ཚིག་གི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བཤད་དེ། གཙོ་བོར་བསྟན་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་བའི་གསུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་བ་ནི་གསང་བར་བྱའོ། ། གསང་བ་ཡང་ཡིན་ལ་གསུང་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་བའི་གསུང་སྟེ་སྦས་པའི་གསུང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དེ་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་སྟེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་གི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་གསུང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ལྕེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་རོ། ། ཚིག་གི་དངོས་གྲུབ་ནི་ཚིག་གྲུབ་པ་སྟེ། ཚིག་གྲུབ་པས་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་མྱོང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བར་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་གསུང་གི་གསང་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་བར་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་བསྡུའོ། ། གསུང་གི་གསང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་གསུང་གི་གསང་བ་ཉིད་དེ། དེ་ཐོབ་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་ཉིད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་དབྱིབས་དེ་དེ་ལ་བྱིན་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ལ་གསལ་བའི་ཚིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན་ཚིག་མ་ཡིན་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱས་དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ནི་སྒྲ་སྤངས་པ་སྟེ།

Regarding the statement, "The teaching of the meaning of the non-taught," since there is no one to teach it, it is explained as being "free from the proliferation of words"; this is primarily the meaning of "the non-taught." Regarding the phrase "the secret speech of all the Tathāgatas" and so forth: the secret of all the Tathāgatas is that which is to be kept secret. Because it is both secret and speech, it is the "secret speech of all the Tathāgatas," which means the hidden speech. In order to bless that, one enters into meditative equipoise in a samādhi that is concordant with it. The speech of all the Tathāgatas is the speech of all the Tathāgatas; because it is their wisdom, it is the "wisdom of the speech of all the Tathāgatas." Its samaya is the specific mudrā of the nature of the tongue that produces speech. The "attainment of speech" is the accomplishment of speech, for by accomplishing speech, one experiences bliss and mental joy. The word "intermediate" includes all the qualities of a Buddha up to the ultimate secret of speech. Because it is the very nature of the secret of speech, it is the secret of speech itself; the attainment of that is the supreme siddhi. Therefore, the form of the vajra recitation is bestowed upon it. Since there are no clear words in this, it is "not words." The word "then" refers to the period immediately following the empowerment by mudrā. "Vajra words" are those that have abandoned sound.

དེ་བས་ན་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ཅེས་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་དེས་ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་ཡང་དག་པར་སྨྲ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཏེ། དེ་ཟློས་པ་རྣམས་ཀྱང་དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་སྨྲ་བ་ནི་བརྗོད་པ་སྟེ། སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ལྕེའི་ཕྱག་རྒྱ་བདེ་བར་དགོད་པས་ཐམས་ཅད་སྨྲར་གཞུག་པ་ནི་ཡང་དག་པར་སྨྲ་བའོ། ། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཅི་ཞིག་ཆེད་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་གི་མཐིལ་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གང་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གང་གིས་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། གང་ཞིག་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། སྔགས་འདི་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། འདིར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་གོས་པ་མེད་པའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་ཏེ།

Therefore, in relation to that, the empowerment of the name "Vajra Samaya" was bestowed. Then, if one asks what that particular mudrā of the bodhisattva performs: regarding the phrase "perfectly speaking the vajra recitation to all the tathāgatas," "all the tathāgatas" here refers to the beings of the maṇḍala. They are blessed by that [mudrā], and their "perfectly speaking" is the act of uttering. By comfortably placing the tongue-mudrā upon those who speak, causing them all to speak is "perfectly speaking." Regarding the phrase "this udāna was uttered," if one asks what was uttered: it is "This is of all the buddhas," and so forth. "This" refers to that which resides in the palm of the hand. "That" refers to the self from which it arose. If one asks what "This is of all the buddhas" means, it is stated as "the vajra recitation." That particular mudrā by which the vajra recitation is performed is explained as the "vajra recitation." If one asks what that is, it is therefore said: "This mantra of all the tathāgatas will be swiftly accomplished." Regarding "the wisdom of the vajra nature of phenomena," the wisdom of Lokeśvara is the wisdom of the vajra nature of phenomena; here, it is unstained by the passion of the essential nature. Because it is the wisdom of that, it is the "wisdom of the vajra nature of phenomena." The insight and wisdom is the Blessed One Mañjuśrī.

ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་བསྐོར་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་བསྐོར་བའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་གི་སྤྲོས་པ་རྣམ་པར་ལྡོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གསུང་གི་སྤྲོས་པ་ནི་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཚིག་དང་ངག་གི་རྣམ་པའོ། ། དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གི་སྒྲ་སྤངས་པའོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་སེམས་དཔའ་ཡིན་ལ། དབང་བསྐུར་བའི་སེམས་དཔའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་མན་ངག་གིས་དེ་ལས་ཡེ་ཤེས་བཞི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་དེའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས་ནི་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་འགྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ལས་འབྱུང་སྟེ། དེ་བས་ན་དེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ཡང་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་ཐམས་ཅད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན།

"Insight and wisdom" refers to insight and wisdom. Regarding "the wisdom that turns the great wheel of Dharma": because it is both the wheel of Dharma and great, it is the "great wheel of Dharma." Since it is the wisdom of that, it is the "wisdom that turns the great wheel of Dharma," which is the vajra cause. Regarding "the wisdom that reverses the conceptual elaborations of the speech of all Tathāgatas": the conceptual elaborations of speech are the forms of words and speech that are the objects of the auditory consciousness. To reverse those is taught to be the abandonment of the sound of vajra words. Because it is the very essence of the wisdom of all, it is called the "Great Wisdom Being of all Tathāgatas." Following the Samaya Being is the Empowerment Being; following the Empowerment Being, through the pith instructions of yoga, the four wisdoms are fully perfected. For that reason, it is called the "Wisdom Being." From the full perfection of yoga, the activity characterized by the accomplishment of the welfare of oneself and others arises. Therefore, in order to demonstrate that, the text beginning with "Then" was spoken. Because they are both all Tathāgatas and the Great Bodhisattvas of all activities, they are the "All-Activity Bodhisattvas of all Tathāgatas." Because it is the very essence of the bodhicitta, [it is so called].

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ནི་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ལས་སྣ་ཚོགས་པ་དུ་མ་སྟེ། བདག་གི་དོན་ནི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྒྱུ་མཆོད་པའི་སྤྲུལ་པའོ། ། གཞན་གྱི་དོན་ནི་དུས་ཇི་ལྟ་བུ་དང་ཅི་རིགས་པར་གདུལ་བྱའི་བྱ་བ་རྫོགས་པར་བྱས་པ་འདི་དག་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་ཡིན་ལ། དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པས་ན་ལས་ཐམས་ཅད་པའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་སྟེ། དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་མཐུ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྙིང་པོ་གང་གིས་གདུལ་བྱའི་མཛད་པ་རྣམས་མཛད་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བཤད་དོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་བཞག་པ་ལ་སྙེགས་སོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ལས་རྣམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། ། ལས་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་རྫས་དང་བྲལ་བ་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ། ། མི་གནས་བྱ་བ་ག་ལ་ཡོད། ། འདི་དག་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་ནི། ། བྱ་བ་དེ་ཉིད་བྱེད་པོར་བརྗོད། ། ཅེས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །

The "bodhisattva of all activities" refers to the various and manifold activities characterized by the welfare of oneself and others. The welfare of oneself consists of the emanations of offerings, which are the cause for the complete perfection of the accumulations. The welfare of others consists of the complete fulfillment of the tasks for those to be trained, according to the appropriate time and circumstances. These are "all activities," and because he brings them to complete perfection, he is the "one of all activities." Because this is his samaya, it is the samaya of the Great Bodhisattva of All Activities of all the tathāgatas. Samaya refers to the essence mantras, mudrās, and so forth. In order to bless and generate the power of that particular state of mind characterized by activity, the samādhi which is indivisible like a vajra is also given this name in accordance with its meaning. To enter into equipoise in that samādhi is to manifest it directly. The essence by which all the tathāgatas perform the deeds for those to be trained is explained as the "activity samaya of all the tathāgatas." The word "this" refers to what is held in the mind. Regarding "all activities," because all activities are equality, it is the "equality of all activities." The fact that all activities are by their very nature devoid of any substantial entity to be performed is the equality of all activities. As it is said: "All conditioned phenomena are momentary; how can there be any abiding activity? The very arising of these is what is called the 'agent of the activity.'" Thus it has been explained.

དེའི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་པ་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་སྟེ། ཡང་དག་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འོད་ཟེར་ནི་ཁ་བཞི་པ་རྩེ་གསུམ་པ་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་སྤེལ་བ། གེ་སར་གྱི་ཕྲེང་བའི་དབྱིབས་སུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་དེ་དག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་དུ་གྱུར་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྲོ་བ་བསྟན་པ་ནི། དེ་དག་གིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་རྣམས་ཀྱིས་སྣང་བར་བྱས་ཤིང་རང་བཞིན་གྱིས་ཁ་དོག་བསྒྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་ལས་ཀྱི་དབྱིབས་ལྟ་བུར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལས་ཀྱི་དབྱིབས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་དབྱིབས་མ་ལུས་པ་དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལས་རྣམས་ཀྱི་ཁམས་ནི་ལས་ཀྱི་དབྱིབས་ཏེ། རྒྱུ་སྐད་ཅིག་མའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་གཞན་ལས་འབྲས་བུའི་སྐད་ཅིག་འབྱུང་བའི་བྱ་བ་ལ་ནི་ལས་ཞེས་བཤད་དེ། དེའི་རྒྱུ་ནི་རླུང་གི་ཁམས་ཡིན་པས་ལས་ཀྱི་དབྱིབས་ནི་རླུང་གི་ཁམས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྤྲོས་པ་ལས་བསྡུ་བ་བྱས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་ཞུགས་སོ། ། དེར་ཞུགས་ནས་ཅི་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་སུ་གྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །

His wisdom of equality is the wisdom of the equality of all activities. His "thorough realization" means to comprehend and fully understand; it is the sense of having perfectly realized. Because it is his very essence, it is "thorough realization" itself. Regarding the phrase "the light rays of the activities of all Tathāgatas," the light rays of all Tathāgatas are the black vajra with four faces and three prongs, arranged in the shape of a garland of filaments; this is the meaning. Now, in order to demonstrate their mastery over meditative absorption, the radiation is shown by the words, "having illuminated all world systems," which means that these have illuminated and naturally transformed the colors. Therefore, it says, "they became like the shape of activity," which means they became of the nature of the shape of activity. Regarding the phrase "in that entire shape of activity without exception," the "element of activities" is the shape of activity; the activity is explained as the function by which the momentary result arises from another momentary causal form, and since its cause is the wind element, the "shape of activity" means the wind element. Having withdrawn from the radiation, they entered the heart of the Blessed One Vairocana. Having entered there, what did they become? For that reason, it is said, "they became the shape of the activity-vajra."

ཚད་ཇི་ཙམ་ཞེ་ན་ཡང་ཕྱག་རྒྱར་གྱུར་པའི་སྤྲོ་བ་བསྟན་པ་ནི་དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དབྱིབས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། གང་ལས་ཤེ་ན། དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྔར་བཤད་པའི་ལས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་སེམས་ལས་སོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་གང་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བྱས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་མཐའ་ཡས་པ་ནི་གདུལ་བྱ་མཐའ་ཡས་པ་ཉིད་དེ། སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཐའ་ཡས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ཏེ། གཅིག་ཏུ་གྱུར་པར་ཤིན་ཏུ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཤིན་ཏུ་བརྟན་པས་ན་འདྲེས་པའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་བའོ། ། ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྲིན་ལས་མང་པོ་ཀུན་བདག་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། སུ་ཞིག་གི་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ངེས་པར་ཏེ་དོན་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ཙམ་ཞེ་ན། མང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཡོད་པའི་ཕྲིན་ལས་འདི་ཁྱོད་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། སངས་རྒྱས་དོན་ནི་ལྷུན་གྲུབ་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དོན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྫོགས་པར་མཛད་པ་སྟེ།

As for the extent of that, the teaching on the emanation that becomes the mudrā is expressed by the words "Then, the vajra-form," and so forth. From what [does it arise]? From the phrase "from that," meaning from the mind of the activity-element previously explained. The remainder is easy to understand. Regarding "the activities of all the Tathāgatas" and so forth, the meaning is that all those specific activities, such as whatever constitutes the activity of all the Tathāgatas, have been performed. The infinite activity of all the Tathāgatas is due to the very infinity of those to be trained, because the assembly of sentient beings is infinite. Through that very infinity, one becomes unified in the samādhi of Vajrasattva, because of meditating intensely upon that unification. Because it is extremely stable, it is "blended." Regarding "Ema!" and so forth: "Ema!" expresses wonder. If one asks what is wonderful, it is the statement: "I am the self of all manifold activities." If one asks whose activities are all-encompassing, it is said: "of the Buddhas." If one asks in what manner, it means "definitively," which is to say "effectively." If one asks to what extent, it means "manifold." If one asks how it is known that you are this effective activity of the Buddhas, it is said: "Because the purpose of the Buddhas is spontaneously accomplished, one enters into vajra activity." This means that because the purpose of the Buddhas—the deeds of a Buddha—is brought to completion in a manner that is spontaneously accomplished, [you are that activity].

རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཐམས་ཅད་གདུལ་བྱ་མཐའ་ཡས་པ་ལ་འབད་པ་མེད་པར་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ལས་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྟར་བཟློག་པར་དཀའ་བས་འཇུག་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་ལས་ལ་དོན་ཡོད་པར་མཛད་པས་ན་གདོན་མི་ཟ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བཤད་དེ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བཤད་དེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་ལག་པར་བྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ལས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་དགོས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པ་བྱ་བ་ནི། ཡིད་ཀྱི་མཆོད་པ་མང་པོ་གང་མདོ་སྡེ་དག་ལས་བཤད་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། དེ་ལྟ་བུའི་མཆོད་པ་ལ་འཇུག་ཅིང་། སེམས་ཀྱི་ལྷག་པར་མོས་པ་དེ་ཐོག་མར་བྱས་ནས། གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་གཞན་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡོངས་སུ་བསྡུའོ། ། ལས་དེའི་ཚད་ཇི་ཙམ་ཞེ་ན། གདོན་མི་ཟ་བ་ཚད་མེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་སེམས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་མ་ལུས་པར་སྡུད་པ་ལ་དོན་ཡོད་པ་དེས་ན་གདོན་མི་ཟ་བ་ཉིད་དོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཡིན་པས་ན་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོ་ག་རྒྱས་པའོ། ། ཆོ་གའི་སྒྲ་ནི་རྣམ་པའི་ཚིག་སྟེ།

Even though one abides in non-conceptual meditative absorption, one will engage in the activity of ripening sentient beings effortlessly for the sake of infinite disciples, as it is as difficult to turn back as a vajra. Regarding the passage beginning with "Then the Blessed One," because he makes the activities pertaining to all the Tathāgatas effective, he is explained as the "Infallible Vajra"; this is the meaning of the "Vajra of Activity." The meditative absorption that blesses that [vajra] is also called the "Infallible Vajra." Having entered into equipoise in that meditative absorption, he gave that Vajra of Activity into the hand of that Bodhisattva—this is how the text should be connected. The remainder of the passage teaches the purpose of the samaya of activity. As for "making offerings to all the Tathāgatas," one should understand this as the vast offerings to the Buddhas and Bodhisattvas described in the sūtras, consisting of many mental offerings. Having first engaged in such offerings and developed a superior mental devotion, one should fully encompass all other enlightened activities of the Buddhas and Bodhisattvas whatsoever for the sake of those to be trained. If one asks what the measure of that activity is, it is said: "Infallible and immeasurable." Just as the mind is effective in gathering the entire collection of merit without exception, it is therefore "infallible." Because it is the extensive ritual for all activities, it is the "extensive ritual for all activities." The word "ritual" (vidhi) is a term for a mode or manner.

ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་དེས་བསྡུས་པའི་མཚན་མ་སྟེ། མཚན་མ་དེས་མཆོད་པ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། འབྲས་བུ་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དེ་ལ་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་རྣམས་སུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལུས་པ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཐམས་ཅད་དེ་ལས་ཕྲན་ཚེགས་རྣམས་སོ། ། དེ་གྲུབ་པ་ནི་བསམས་པའི་དོན་ཐོབ་པའོ། ། དེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་མྱོང་བ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མྱོང་བའོ། ། བར་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་འབྲས་བུ་གཞན་དག་ཀྱང་བསྡུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཕྲིན་ལས་ཉིད་ནི། མི་ཕྱེད་པའི་ཕྲིན་ལས་ཉིད་དེ་དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་ཡང་དེ་ཉིད་དེ། འབྲས་བུ་དེ་དག་གི་ཕྱིར་རོ། ། ལས་ཀྱི་རིགས་ཐམས་ཅད་དུ་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་འོས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་སྟེ། ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དེ་ལ་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། དེས་དབང་བསྐུར་ནས་དེའི་ལག་ཏུ་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་དུ་བྱིན་པ་སྟེ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཕྱག་ན་གནས་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱས་དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱའི་རྩེ་མོ་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་པའོ། །

This refers to all the extensive rituals of activity. Its samaya is the sign encapsulated by that; having blessed the offering with that sign, the result will undoubtedly be achieved, and for that reason, the karmavajra is called the samaya. In all world systems without exception, the activities of all sentient beings without exception are the minor activities. Their accomplishment is the attainment of the intended purpose. The experience of all happiness and mental well-being by means of that is direct experience. The word "intermediate" includes other mundane and mundane results. The very vajra activity of all tathāgatas is the very indivisible activity, which is their jñāna. That itself is the superknowledge. That itself is also the supreme siddhi, for the sake of those results. One is worthy of turning the wheel in all the karmakula families; because that is its very essence, it is the turning of the wheel of all activities. The vajra empowerment for that turning of the wheel of all activities is the vajramālā empowerment. Having been empowered by that, the karmavajra is likewise placed in their hand. "Of that" refers to the karmavajra of all tathāgatas. "That" refers to whatever resides in the hand. Immediately following the empowerment by mudrā is the name empowerment. Because it is the pinnacle of all vajra-mudrās, it is the "all-vajra" one.

རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁ་བཞི་པ་ཡིན་ལ། དེ་བས་ན་དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་མིང་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་པ་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་པ་ཞེས་རྡོ་རྗེ་མིང་གི་དབང་གིས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེའི་རིགས་སུ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བས་ན། རྡོ་རྗེ་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་ལ་ཁ་བཞི་པ་ཡང་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་པ་སྟེ་དེས་མཚན་པས་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་དེ་རང་གི་སྙིང་གར་བཞག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་སྐད་དུ་སྟོན་ཏེ། སྙིང་ག་ནི་འདིའི་སྦྱོར་བའི་དུས་ཀྱི་གནས་ཡིན་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་སྦྱོར་ཞིང་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྔགས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་ངེས་པར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཡང་སྙིང་གར་གནས་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་འདི་དང་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ལས་ཐམས་ཅད་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དམ་པའོ། ། བདག་དེ་བདག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དང་གཉིས་ཁྱད་པར་མེད་པར་སྟོན་ཏེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་བདག་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་པ་ལས་སྐྱེས་པས་ན། བདག་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་ལ་བདག་ཐམས་ཅད་པ་ལ་ཐམས་ཅད་པ་གནས་ཏེ།

The "all-vajra" is the four-faced vajra; therefore, the name indicated by it is also "all-vajra," and one is empowered by the empowerment of the vajra name. Furthermore, because one is empowered with a name marked by the vajra within the vajra family, it is the "vajra-name empowerment." Since it is both a vajra and four-faced, it is the "all-vajra," and because it is marked by that, it is explained as "all-vajra." Regarding the instruction, "Place that vajra at your heart," this is taught as follows: the heart is the locus for this application. Thus, it is connected to the phrase, "one should definitely apply all the Tathāgatas to the activities of all the Tathāgatas." Here, "all the Tathāgatas" refers to the bodhisattvas of the maṇḍala and the practitioners empowered by them; all these Tathāgatas are to be definitely applied to all activities. Furthermore, this means: "By means of this specific mudrā residing at the heart, you all shall perform all activities." If one asks why it should be done in that way, it is because it is said: "This is that which performs all the activities of all the Buddhas." This is the meaning of "performing all activities." "Supreme" means "excellent." Regarding the phrase "I am that I," this shows that there is no distinction between the mudrā and oneself. The self arising from that performs all activities; and since it is born from the all-vajra, the self is the all-activity, and the all-activity abides in the all-self.

རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་པ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གདུལ་བྱ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་ལས་ཐམས་ཅད་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། སེམས་དཔའི་ངོ་བོར་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྤྲུལ་པར་མཛད་པ་ཡིན་པས་འདས་མ་ཐག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པས་ནི་ཕྲིན་ལས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནི་ལས་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བསྲུང་བར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ། བརྩོན་འགྲུས་ཐུབ་དཀའ་བ་ཡང་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བརྩོན་འགྲུས་ཐུབ་དཀའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ནི་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་ལ་སྤྲོ་བའོ། ། ཐུབ་པར་དཀའ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཐུབ་དཀའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་འགྱུར་བ་སྟེ། གོ་ཆའི་རྣམ་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གང་གིས་བདག་དང་གཞན་རྣམས་བསྲུང་བར་བྱས་པ་དེ་ནི།

This is the meaning of the phrase "abiding as the all-vajra." In order to demonstrate all activities to those disciples who practice the conduct of a bodhisattva by way of the Secret Mantra, the Blessed One Vairocana emanated the essence, the mudrā, and the nature of the being as a maṇḍala, which is the specific enlightened activity of his mind. Therefore, the preceding chapter taught that enlightened activity. Since those engaged in activity must maintain protection, the text beginning with "Then" was spoken. He is both a great bodhisattva and one whose diligence is difficult to overcome; thus, he is the "Great Bodhisattva Durjayavīrya." Diligence is enthusiasm for virtuous deeds. One who possesses diligence that is difficult to overcome is "Durjayavīrya." His samaya consists of the essence, the mudrā, and so forth. In order to bless that particular state of mind characterized by activity from which these arise, he entered into the meditative absorption (samādhi) called "The Indestructible Vajra," a name that accords with its meaning. All the Tathāgatas become bodhisattvas; that particular mudrā in the form of armor which protects oneself and others is—

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྲུང་བའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སྒྲ་གང་གི་དོན་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྲུང་བའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་གནས་པས་ན། དེའི་དོན་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་བཤད་དེ། དེ་རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་ངོ་། ། གོ་ཆ་བརྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་བརྟན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེའི་གོ་ཆ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆ་ཆེན་པོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བས་ན་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བསྲུང་བའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་བསྲུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེའི་གོ་ཆ་ནི་བྱ་བ་དང་། ཉམས་སུ་བླང་བ་དང་། ལས་སོ། ། རྒྱས་པ་ནི་རྣམ་པ་དུ་མ་སྟེ། འདི་ཉིད་ནི་ལས་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བརྩོན་འགྲུས་ཐུབ་དཀའ་བའི་སྐུའི་རྣམ་པར་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་བརྟན་པས་ན་འདྲེས་པའོ། ། མཁྲེགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། ཆོས་གང་སྤྲོ་བའི་མཚན་ཉིད་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ལ་ནི་སྐྱེས་བུ་དཔའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དང་འདྲ་བར་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་གོ་ཆའོ། ། ཤིན་ཏུ་བརྟན་པས་ན་རབ་ཏུ་བརྟན་པའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། བདག་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །

Regarding the phrase "the samaya of protection of all tathāgatas," that which reveals the meaning of the sound is also called "the samaya of protection of all tathāgatas." Because it abides in the hearts of all tathāgatas, its meaning is explained as the "essence of all tathāgatas," and it was emitted from their own hearts. It is called the "firm armor" because its nature is firm diligence. Since it is both a vajra armor and great, it is the "great vajra armor"; because it arises from a vajra-like intention, it is called the "vajra armor." Regarding the phrase "the extensive ritual of protection for all tathāgatas" and so forth, the armor of whatever protection pertains to all tathāgatas is the activity, the practice, and the function. "Extensive" refers to its many aspects; this itself is the function, and so forth. The samādhi of Vajrasattva is "unified" because it is intensely meditated upon in the form of the body of the great bodhisattva Durjayavīrya, and it is "integrated" because it is extremely firm; this is the meaning of "hard." "Emaho" expresses wonder. The nature of diligence is the essence of diligence; just as a person is called a "hero" in relation to a phenomenon characterized by enthusiasm, so too is the armor of that nature. Because it is extremely firm, it is "utterly stable." If one asks what that is, it is said to be "I."

ཁྱོད་གང་གི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བརྟན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་བརྟན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་སྤྲོ་བའི་བདག་ཉིད་ནི་བདག་ཡིན་ཏེ། བསྐལ་པ་བརྒྱ་སྟོང་དཔག་ཏུ་མེད་པར་སྦྱངས་པས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསྐྱོད་པར་མི་ནུས་སོ། ། དམ་ཚིག་གི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྐྱེས་བུ་གཞན་དག་གི་ལུས་ལ་ཡང་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གཞིག་པར་མི་ནུས་པར་བརྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་བརྟན་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བརྟན་པ་གང་གི་ལུས་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ལུས་ངན་པ་སྟེ། མིའི་ལུས་ནི་སུ་ཡང་རུང་བས་གཞིག་པར་ནུས་པས་ན་ངན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འདི་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེའི་ལུས་སུ་གྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་བདག་ནི་རྡོ་རྗེའི་ལུས་སུ་བྱེད་པའི་གོ་ཆའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བརྟན་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་བརྟན་པ་འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་གོ་ཆའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གོ་བསྐོན་ཞིང་། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དེ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དམ་ཚིག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གོ་ཆ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེའི་ལག་པར་དེ་བཞིན་དུ་བྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།

If you ask why you are so steadfast: it is because I am the nature of the emanation of the Buddhas, the Blessed Ones, who possess a steadfast nature. Having trained for immeasurable hundreds of thousands of eons, I cannot be shaken even by the three worlds. Furthermore, because the bodies of other beings who are blessed by the samaya cannot be destroyed even by deities such as Maheśvara, I am steadfast. Thus, it is said, "Because of that steadfastness," and so forth. As for the phrase "whose body is not steadfast," an inferior body is meant; since any human body can be destroyed by anyone, it is inferior. However, this has become a vajra body. Therefore, I am the supreme armor that creates the vajra body. Then, regarding the words "the Blessed One" and so forth: the "steadfast vajra of all Tathāgatas" is the vajra of the wisdom of emptiness. Having entered into the meditative absorption (samādhi) called "this very steadfast vajra," and having donned the armor characterized by the nature of diligence—the specific mudrā of all Tathāgatas—the perfection of the perfection of diligence is the samaya of the perfection of diligence of all Tathāgatas. That vajra armor was thus placed in the hand of that Great Bodhisattva. If you ask why:

སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཡོངས་སུ་བསྐྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བར་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་རྡོ་རྗེའི་སྐུའི་བར་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ས་བཅུ་ལ་རིམ་གྱིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། ཡུན་རིང་པོ་ནས་བསམས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཞི་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ང་རྒྱལ་དུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལ་ཤེས་པ་རྣམས་འཆད་དེ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་ཐོབ་པའི་འབྲས་བུ་དེ་དག་གི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེས་དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ལ། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་བསྲུང་བའི་ལས་མཛད་དེ། དེ་བས་ན་གྲོགས་པོའི་བྱ་བ་བྱེད་དེ། མཛའ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་གྲོགས་པོ་རྡོ་རྗེ་གྲོགས་པོ་ཞེས་རྡོ་རྗེ་མིང་གི་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་གྲོགས་པོས་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆ་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བསྐོན་ཞིང་སྲུང་བར་བྱེད་དེ། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་གནས་པའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་བའོ། ། དེ་གང་གི་ཡིན་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བའོ། །

It is for the sake of thoroughly protecting the realm of sentient beings. The word "intermediate" includes all the buddha-activities up to the vajra body. Having visualized all phenomena sequentially upon the ten grounds of wisdom that take the entire realm of sentient beings as their object, and in order to perfectly accomplish the spontaneously present benefit of sentient beings contemplated for a long time, the transformation of the basis—characterized by the pride of the vajra of the wisdom of emptiness upon the foundation of the lunar maṇḍala of the completely pure accumulation of merit—is the vajra body of all the tathāgatas; thus the wise explain it. This is for the sake of those results of attaining the supreme siddhi. Following the empowerment by that mudrā, he performs the activity of protecting the entire realm of sentient beings without exception; therefore, he performs the function of a friend. Because that very friendship is as indivisible as a vajra, all the tathāgatas confer the vajra-name empowerment, saying, "Vajra Friend, Vajra Friend." Then, the Vajra Friend dons that vajra armor upon all the tathāgatas and protects them, and utters this inspired utterance: "This is of all the buddhas," and so forth. "This" refers to that which is held in the hand. "That" refers to what was emitted from the heart of the Blessed One. If one asks to whom it belongs, it is "of all the buddhas."

དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། བྱམས་པའི་གོ་ཆ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བྱམས་པའི་དོན་རྫོགས་པར་མཛད་པས་ན་བྱམས་པའི་གོ་ཆ་ཞེས་བཤད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གཞན་རྣམས་བདེ་བ་ལ་དགོད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། བྱམས་པ་ཡིན་པར་འདོད་ལ། གོ་ཆ་འདི་ཡང་སེམས་ཅན་བསྲུང་བའི་དོན་བྱེད་པས་བྱམས་པའི་དོན་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་བྱམས་པའི་གོ་ཆ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་གིས་དེ་དམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཞེ་ན། བརྩོན་འགྲུས་བརྟན་པས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱམས་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་བསྲུང་བ་ཆེ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་བསྲུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་གྲོགས་པོ་ནི་མ་བཅོལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་རང་གི་བྱ་བ་བཞིན་དུ་མཛའ་བོའི་བྱ་བ་བྱེད་དེ། དེ་ཡང་གལ་ཏེ་སྟོབས་དང་ལྡན་པས་ལ་ལ་ཞིག་གིས་བཟླས་པའམ། ནོར་ལ་སོགས་པས་བཟློག་པ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་ཞུགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་བཟློག་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེ་བས་ན་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་གཞན་དག་ཀྱང་མེད་ལ། ནོར་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་དབྱེ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉེས་པ་སྤངས་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར། གྲོགས་པོ་ཆེན་པོར་བརྗོད་པ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། གདུལ་བྱ་སྔགས་ཀྱི་སྒོར་སྤྱོད་ཅིང་བདག་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་ལས་ལ་འཇུག་པ་རྣམས་ལ་བདག་དང་གཞན་བསྲུང་བར་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར།

If one asks what its essential nature is, it is called the "armor of loving-kindness." Because it brings the purpose of loving-kindness to completion, it is explained as the "armor of loving-kindness." This is because the definition of loving-kindness is the act of establishing other sentient beings in happiness, and since this armor also performs the function of protecting sentient beings, it fulfills the purpose of loving-kindness; therefore, it is called the "armor of loving-kindness." If one asks what its specific quality is, it is the meaning of "sublime." If one asks by what it has become sublime, it is precisely because it is said to be "through firm diligence." Thus, the loving-kindness of the Buddha is the samaya of diligence, and is therefore explained as "great protection." This demonstrates that this is the supreme among all forms of protection. A worldly friend, even without being asked, performs the actions of a friend according to their own inclination. However, such a person can be turned away by someone who is powerful through incantations or wealth and the like. This [armor], however, cannot be turned away by anyone who is engaged in the welfare of sentient beings. Therefore, there is no other who is more powerful, nor can it be divided by wealth and so forth, because it has abandoned all faults of the Tathāgatas. For this reason, it is said: "It is called the great friend." This is taught in order to show the protection of oneself and others to those disciples who practice the gateway of mantra and engage in the activity of fully ripening their own and others' continuums.

བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་བྱམས་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཡོན་ཏན་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྤྲུལ་པ་མཛད་པ་ཡིན་པར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདིས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་ལས་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་བསྲུང་བ་བྱས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། བཟློག་པར་དཀའ་བའི་བགེགས་འབྱུང་ཞིང་གླགས་ཚོལ་བར་བྱེད་དེ། དེ་བས་ན་དེ་རྣམས་སྐྲག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཟློག་པར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ཉེ་བར་བཀོད་ཅིང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ། བདུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོབས་རབ་ཏུ་འཇོམས་པ་ཡང་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བདུད་ཀྱི་སྟོབས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འཇོམས་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། བདུད་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འཇོམས་ཤིང་ཕྱེ་མར་རློག་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡིན་པས་ན་བདུད་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འཇོམས་པའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སེམས་དཔའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་འབྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མངོན་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཆེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཐབས་གང་གིས་བདུད་ཐམས་ཅད་སྐྲག་པར་མཛད་པའི་མཆེ་བའི་ཁྱད་པར་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་ལ།

This treatise demonstrates that the Blessed One Vairocana emanated the essence, the mudrā, and the form of the Sattva within the maṇḍala as the nature of the qualities of love and diligence. Now, although those engaged in the ritual activities have been protected, obstructing forces that are difficult to repel arise and seek an opportunity to cause harm. Therefore, in order to terrify them and to teach the method of repelling them, the text beginning with "Then" and so forth was set forth and spoken. He is a great bodhisattva and also one who utterly crushes the power of all māras; thus, he is the "Great Bodhisattva who Utterly Crushes the Power of All Māras." Because he is the very essence of bodhicitta, he is a "bodhisattva." Because his nature is to utterly crush and pulverize all māras, he is "one who utterly crushes all māras." His samaya consists of the essence, the mudrā, and so forth. In order to bless that particular Sattva who possesses the characteristics of the ritual activity from which [the result] arises, there is a samādhi that is as indivisible as a vajra; this is given the name that accords with its meaning. To enter into equipoise in that samādhi is to manifest it. By whatever method of the specific mudrā characterized by the fangs of all the Tathāgatas all māras are terrified, this specific fang is called the "Samaya of All Tathāgatas."

དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའི་ཐབས་འདི་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་གནས་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེ་ན། རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐུལ་བའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་སྟེ། རྣམ་པ་གང་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བསྐུལ་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གྱི་ནུས་པ་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་དོ། ། གང་སྔར་གོ་ཆའི་ཚུལ་དུ་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ད་ལྟར་མཆེ་བར་གྱུར་ནས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་མཆེ་བ་ཉིད་མཚོན་ཆ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་མཆེ་བའི་མཚོན་ཆ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཐུགས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་ཞིང་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་ནུས་ལ། ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་སྐྲག་པར་བྱེད་ཅིང་མཚོན་ཆའི་བྱ་བ་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་མཆེ་བའི་དབྱིབས་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གདུག་པ་འདུལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ངེས་པར་སྲེག་གང་རྣོ་བ་གང་། ། དྲག་ཤུལ་ཅན་གང་གཟི་ཅན་གང་། ། ཤ་དང་ཁྲག་དང་རྐང་ཟ་གང་། ། དེ་བས་དྲག་པོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དྲག་པོའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་གདུག་པ་སྟེ།

The sound that teaches this is also called the "samaya of all tathāgatas." Since this method called the "samaya of all tathāgatas" abides in the hearts of all tathāgatas, it is called the "essence of all tathāgatas." The word "this" refers to that which abides in the heart. If one asks what it does, it is said that it "was emitted from his own heart." The word "then" refers to the immediate sequence following the exhortation. That which possesses the power of a specific mudrā that brings to completion the very manner in which the Blessed One was exhorted is the Blessed One Vajradhara himself. That which previously appeared in the manner of armor now emerges as fangs. Because the vajra-fang itself is a weapon, it is the "vajra-fang weapon." It is an emanation of the vajra-nature heart of the Blessed One Vairocana; it conforms to the form of a vajra, is capable of destroying all, terrifies all adversaries, and fulfills the function of a weapon, and is therefore explained as the "shape of the vajra-fang." Regarding the phrase "by all tathāgatas for the sake of subduing the malevolent," and so forth: "Whatever is certain to burn, whatever is sharp, whatever is fierce, whatever is radiant, whatever eats flesh, blood, and marrow—that is explained as 'the Fierce One' (Raudra). The transformation into a fierce form is the malevolent."

དེ་རྣམས་གདུལ་བ་ནི་ང་རྒྱལ་ཚར་བཅད་པས་གདུག་པ་ཉིད་བསལ་བ་སྟེ། དེ་གདུལ་བ་ཐོག་མར་བྱའོ། ། བདུད་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འཇོམས་པ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་མི་སྣང་བར་བྱས་པ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་འཇོམས་པ་ཡིན་ལ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རབ་ཏུ་འཇོམས་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བདུད་ཀྱི་སྟོབས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འཇོམས་པའི་གཟུགས་སུ་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་པའོ། ། བརྟན་པས་ན་འདྲེས་པའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་བའོ། ། ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཞེ་ན། ཐབས་ཆེན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཐབས་ཆེ་བས་ཐབས་ཆེན་ནོ། ། སུ་ཞིག་ཅེ་ན་བདག་གོ། ། སུ་ཞིག་གི་ཞེ་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱང་གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བརྗོད་པ་སྲིད་པས་དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཐུགས་རྗེ་ཅན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཐུགས་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ་གང་ཐུགས་རྗེའི་རོ་གཅིག་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཐབས་ཆེན་པོ་བདག་ཡིན་གྱི། སྙིང་རྗེ་དམན་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཐུགས་རྗེ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཐབས་ཆེན་པོ་ཡིན་ན། འདིར་ངོ་མཚར་ཅི་ཞིག་ཆེ་ཞེ་ན། ཞི་ཡང་སེམས་ཅན་དོན་དུ་ནི། ། མ་རུངས་པར་ནི་སྟོན་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ཞི་བའི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་སེམས་ཅན་རྣམས་དོན་གྱི་རྒྱུར་མ་རུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་དུ་སྟོན་པར་མཛད་པའོ། །

To subdue those [beings] means to eliminate their very malice by crushing their pride; that subduing must be performed first. "The complete destruction of all māras" means making them invisible with the vajra of the wisdom of emptiness; because it is an utter destruction and is their very essence, it is "complete destruction." Therefore, the samādhi of Vajrasattva is singular because it is intensely meditated upon in the form that utterly destroys all the powers of the māras of the bodhisattvas. Because it is stable, it is "unmixed." Regarding the phrase "Ema" and so forth: "Ema" expresses wonder. If one asks what is wonderful, it is said: "The great method." It is a "great method" because the method is great. If one asks who it is, it is "I." If one asks for whom, it is "of the Buddhas." Since it is possible that the term "Buddha" might also be applied to śrāvakas and pratyekabuddhas, in order to distinguish [the Buddhas] from them, it is said: "of the compassionate ones," which means "of those whose nature is compassion." This is what is being shown: I am the great method of the Buddhas, who are of a single flavor with compassion, but I am not [the method] of those with inferior compassion. If one asks, "If you are the great method of the compassionate ones, what is so wonderful about this?", it is said: "Though peaceful, for the sake of sentient beings, you manifest as fierce." This means that because even the utterly peaceful Buddhas, for the sake of the welfare of sentient beings, manifest as fierce, such as the Vajrayakṣa.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རབ་ཏུ་གཏུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཤིན་ཏུ་གཏུམ་པ་ཡིན་པས་ན་རབ་ཏུ་གཏུམ་པ་སྟེ། གཏུམ་པ་ནི་དྲག་ཤུལ་ཆེ་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ། རབ་ཏུ་གཏུམ་པ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རབ་ཏུ་གཏུམ་པའོ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཕྱེད་པས་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་འདི་ལྟ་བུའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རབ་ཏུ་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་ཏེ། གང་གིས་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་རྣམ་པར་འཇིག་པར་འགྱུར་བའི་མཆེ་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་མཛད་ནས། རྡོ་རྗེ་མཆེ་བའི་མཚོན་ཆ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེའི་ལག་ཏུ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དགོས་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གང་གིས་མ་རུངས་པ་སྟེ། བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་པ་དེ་ལ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མ་རུངས་པ་གདུལ་བའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བཤད་དོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་འདི་བྱིན་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་རྣམས་སུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལུས་པ་མེད་པ་རྣམས་ལ་མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བར་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ཡོངས་སུ་བཟུང་སྟེ། ཐབས་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དང་།

Regarding the phrase "the extreme ferocity of all the tathāgatas" and so forth: because it is extremely fierce, it is "extreme ferocity"; "ferocity" refers to great violence. Since it is both "all the tathāgatas" and "extreme ferocity," it is the "extreme ferocity of all the tathāgatas." Because it is indivisible by others and is like a vajra, it is a "vajra." He entered into meditative equipoise in that samādhi which is the name corresponding to that meaning. This is what is shown: having fully meditated upon the specific manifestations of body, speech, and mind in such a samādhi, in order to bestow the empowerment of the fang-mudrā (daṃṣṭrā-mudrā) by which obstructors and misleading spirits are utterly destroyed, he entered into that samādhi and then gave the vajra-fang weapon into the hand of that great bodhisattva—thus the connection should be made. The remaining words show the purpose. Furthermore, that specific mudrā by which all the tathāgatas subdue the wicked—namely, the obstructors and misleading spirits—is explained as the "samaya for subduing the wicked of all the tathāgatas." Why was this given? It is for the sake of bestowing fearlessness upon the entire realm of sentient beings without exception in all world systems. The word "and so forth" includes the remaining buddha-activities, such as the wisdom of great skillful means and—

མངོན་པར་ཤེས་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་བར་ཡོངས་སུ་བསྡུའོ། ། དེ་ཡང་འདོད་པར་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་ན་ཐབས་ཏེ། འདོད་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ཏོ། ། ཐབས་ནི་ཐོབ་པ་སྟེ། བདེ་བས་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ན་ཐབས་སོ། ། ཐབས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ཐབས་ཆེན་པོ་སྟེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་སྟེ་དེ་འཐོབ་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་སྟེ་འབྲས་བུ་དེ་དག་གི་ཕྱིར་རོ། ། རང་གི་ཁར་བཞག་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆེ་བའི་གནས་སུ་བཞག་ནས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བར་སྤྲུལ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྔགས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་རྣམས་ལ་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་ཚར་བཅད་པའི་ཐབས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ངས་ཁྱེད་རྣམས་བསྡིགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐབས་འདིས་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་རྣམས་བསྡིགས་པར་གྱིས་ཤིག་པར་སྟོན་ཅིག། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པའོ། ། འདི་སུ་ཞིག་གི་ཡིན་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། མ་རུངས་ཐམས་ཅད་འདུལ་བའི་མཆོག། ཅེས་བྱ་སྟེ། མ་རུངས་པ་འདུལ་བ་གཞན་དག་ཀྱང་ཡོད་མོད་ཀྱི། དེ་རྣམས་ལས་ཤིན་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་པས་ན་འདུལ་བའི་མཆོག་གོ། ། འདི་ལྟ་བུ་དེ་གང་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་མཆེ་བ་ཞེས་བྱའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། མཚོན་རྣོ་སྟེ་ཞེས་བྱའོ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན།

It encompasses everything up to the culmination of the superknowledges (abhijñā). Furthermore, it is called "method" (upāya) because it brings the desired object to completion. "Desire" refers to the object one wishes for. "Method" refers to the attainment; it is called "method" because it causes one to attain [the goal] swiftly and with ease. Because it is both a method and great, it is the "Great Method" (mahopāya), which is its wisdom. That itself is the superknowledge, and it is the attainment thereof. That itself is the supreme siddhi, for the sake of those results. "Having placed it in one's own mouth" means having placed it in the position of the fangs. "All the Tathāgatas" refers to the bodhisattvas emanated within the maṇḍala and the mantra practitioners blessed by them. In order to show those Tathāgatas the method for subduing obstructors and misleading spirits, he says: "Just as I have threatened you, so too should you threaten obstructors and misleading spirits with this method." He uttered this inspired utterance (udāna). "This" refers to what resides in the mind. "That" refers to what the Blessed One has spoken. If one asks whose it is, it is "of all the Buddhas." If one asks what it is like, it is called "the supreme subduer of all the wicked." Although there are other ways of subduing the wicked, this is the "supreme subduer" because it is far superior to them. What is it like? It is called the "Vajra Fang." What is it like? It is called "a sharp weapon." What is its essential nature?

ཐབས་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་གི་ཞེ་ན། སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིའོ། ། འདི་ནི་གདུལ་བྱ་སྔགས་ཀྱི་སྒོར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་བགེགས་རྣམས་ཚར་གཅོད་པའི་ཐབས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དོན་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ནི་དགོས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་གསང་བ་ནི་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ཉེ་བར་དགོད་ཅིང་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་ཁུ་ཚུར་ཡང་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཁུ་ཚུར་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་ཁུ་ཚུར་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

This is called "method." If one asks what kind of method it is, it is the "essence of compassion," meaning it belongs to the nature of compassion. This is taught in order to show the method for subduing obstacles for those disciples who practice by way of the mantra gateway. Thus, the Blessed One Vairocana emanated in the form of the essence, the mudrā, and the bodhisattva. Now, in order to teach the secret—that those who engage in the single realization of the vajra body, speech, and mind will achieve their purpose, but not otherwise—the text beginning with "Then" and so forth is set forth and spoken. Because he is both a great bodhisattva of all the Tathāgatas and a fist, he is the "Fist of the Great Bodhisattva of All Tathāgatas," which means the secret fist belonging to all the Tathāgatas. His "samaya" refers to the essence, mudrā, and so forth. In order to bless the specific intention characterized by the nature of that activity, the samādhi which is indivisible like a vajra is given this name that accords with its meaning; to enter into equipoise in that samādhi is to manifest it directly. "All the Tathāgatas" refers to Akṣobhya and the others.

དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ནི་དྲན་པའི་ཐག་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གྱིས་དོན་གཅིག་བསྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པར་ངེས་པར་འཆིང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་དེ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བཤད་དོ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་བའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་ཐུགས་ལས་སོ། ། བྱུང་མ་ཐག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐུལ་བའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོས་བསྐུལ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བཅིངས་པར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སྔར་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་སེམས་དཔའ་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པར་གྱུར་ནས་བྱུང་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པའི་དབྱིབས་སུ་གྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ལྟ་བུའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་ནས་ཕྱག་གཉིས་སུ་གནས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་ལས་དགོས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ།

The vajra body, speech, and mind of those [deities] are the specific mudrās that bind them with certainty to engage in accomplishing a single purpose through the specific mudrā of the rope of mindfulness. This specific mudrā is explained as the "samaya of binding the vajra body, speech, and mind of all tathāgatas." The words that teach this are also called by that name; it is the essence of all tathāgatas that was emitted from their own hearts. The term "this" refers to what resides in the heart. Regarding the phrase "then," "in the hearts of all tathāgatas" refers to the heart of Akṣobhya. "As soon as it emerged" means immediately following the invocation. "This" refers to the characteristic of being invoked by the essence. Regarding the phrase "all the mudrās of all tathāgatas will be bound," the term "all tathāgatas" refers to the bodhisattvas of the previously emanated maṇḍala. Their binding of mudrās occurs when they emerge having become the vajra and so forth. "Having become the shape of the vajra binding" means that, having become the specific mudrā such as the vajra fist, they abide in two hands. Regarding the phrase "the wisdom of the mudrās connected to all tathāgatas," and so forth: all mudrās accomplish the purpose by unifying body, speech, and mind, and not otherwise. Since it is their wisdom, it is the "wisdom of the mudrās of all tathāgatas."

དེ་ཐོག་མར་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བསྟན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཏེ། ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ནི་གདུག་པ་འདུལ་བ་ལ་སོགས་པའི་བར་སྟོན་པའོ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་རོ། ། དེ་གང་དུ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྒོམས་ཤིང་ཤིན་ཏུ་ངེས་པར་བཅིངས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་ཤིན་ཏུ་བཅིངས་བ་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་ཤིན་ཏུ་བཅིངས་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་ཤིན་ཏུ་བཅིངས་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་གཅིག་པའོ། ། རབ་ཏུ་བརྟན་པས་ན་འདྲེས་པ་སྟེ་མཁྲེགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཆེ་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བརྟན་བཅིངས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་བཅིངས་པའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་བཅིང་བའི་དམ་ཚིག་སྟེ། བཅིང་བའི་གཞུང་ལུགས་སམ། བཅིང་བའི་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། ། སྔགས་པ་གང་ལ་ལ་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་རུང་བས་གང་ཡང་རུང་བའི་ལས་འགྲུབ་པར་འདོད་ན། དགོས་པ་གྲུབ་པར་འདོད་པས།

This first of all perfectly demonstrates all the deeds of a buddha, such as [the initial] act of [attaining enlightenment]. Since it is the miraculous power of the buddhas, it is the miraculous power of all buddhas, such as traveling through the sky and so forth. "Manifestation" refers to the display of everything up to the subduing of the wicked. It performs all such activities. The "fist of all tathāgatas" is the Vajra Fist of the Bodhisattva. The meditative absorption (samādhi) in which the form body is meditated upon in its entirety and is very firmly bound is the "very firmly bound fist of all tathāgatas." Because it is the very essence of that, it is the "very firmly bound fist of all tathāgatas" itself. Therefore, through the very firm binding of the fist of all tathāgatas, it is one with the meditative absorption of Vajrasattva. Because it is utterly stable, it is "blended," which means "hard." "Ema!" expresses wonder. If one asks what is so wonderful: regarding the phrase "because of the very firm binding," "binding" is the characteristic of unifying the body, speech, and mind of all buddhas and bodhisattvas through the excellence of their mudrās. "Samaya" is the samaya of binding; it is the system of binding or the formal presentation of binding. If any mantrin wishes to accomplish any activity whatsoever by means of any particular mudrā, and desires to achieve that purpose:

སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཅིག་ཏུ་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་དང་གཞུང་ལུགས་དང་། རྣམ་པར་གཞག་པ་ཞེས་བྱའོ། ། གང་གི་དམ་ཚིག་ཅེ་ན། བརྟན་བདག་ཉིད་དེ་བརྟན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བརྟན་བདག་ཉིད་དེ། ཐུགས་བརྟན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ང་རྒྱལ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་སེམས་ལ་བདག་ཅེས་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་རབ་ཏུ་བརྟན་པར་བཅིངས་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ངོ་མཚར་ཅི་ཞིག་ཆེ་ཞེ་ན། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རབ་གྲུབ་ཕྱིར། ། གྲོལ་བ་རྣམས་ཀྱང་འཆིང་བར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཐབས་ཀྱི་བསམ་པ་ནི་བསམ་པ་ཐམས་ཅད་དེ། ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གྱི་སྦྱོར་བས་དོན་འདི་ལྟར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའོ། ། དེ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། དེའི་དོན་དུ་གྲོལ་བ་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱང་འཆིང་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་བཅིང་བ་འདི་ནི་ངོ་མཚར་ཆེའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་དེ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བཤད་དོ། ། དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་དེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བཅིང་བ་ནི་དྲན་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་གཏད་པའོ། །

One should apply the mudrā that unifies body, speech, and mind; this is called the samaya, the system, and the formal arrangement. What is the samaya? It is the "stable self," meaning that which possesses a stable nature; the sense is "of those whose minds are stable." Furthermore, because it relies upon pride, the mind is metaphorically designated as "self." If it is firmly bound, one might ask: "What is so wonderful about this?" It is said: "In order to fully accomplish all intentions, even the liberated are bound." This means that the "intention of method" refers to all intentions, such as the application of a specific mudrā with the thought, "May this purpose be realized in this way." The "full accomplishment" of that is the complete perfection of the desired result. For that purpose, even the "liberated"—the Buddhas and Bodhisattvas—are "bound." This binding of the vajra-fist, characterized by unifying body, speech, and mind, is truly wonderful. Then, regarding the passage beginning with "the Blessed One," the samaya of all Tathāgatas refers to all mudrās. The meditative absorption (samādhi) by which they are blessed is also explained as the "meditative absorption of the samaya of all Tathāgatas." To "enter into equipoise" in that is to manifest it. The "all mudrās of all Tathāgatas" refers to their binding, which is the focusing of mindfulness on a single object, the vajra of body, speech, and mind.

དེའི་དམ་ཚིག་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དམ་ཚིག་འདིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་རྣམས་སུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལུས་པ་མེད་པ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོར་ཞུགས་པ་རྣམས་ཕྱག་རྒྱ་འཆིང་བའི་དུས་སུ། འདི་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་མི་གཡེང་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་འདི་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་འཆིང་བ་ལ། སྦྱོར་བ་དེར་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བཀས་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དགོངས་པ་རྟོགས་པར་མཛད་དོ། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་དགོངས་པར་གྱུར་ན། སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཡིད་ལ་རེ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་རྣམས་ནི། བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་རྣམས་མྱོང་བ་ནི་སོ་སོར་ཚོར་བ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། ། བར་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་བསྡུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དབང་གི་དངོས་གྲུབ་དམ་པའི་བར་དུ་ཞེས་བྱ་ལ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྟེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ལ་དབང་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་སྟེ། འབྲས་བུ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་དག་གི་ཕྱིར་རོ། །

Its samaya is the vajra-muṣṭi-mudrā that demonstrates the meaning just explained. By means of this samaya, when all sentient beings without exception in all world systems who have entered the gateway of Secret Mantra bind the mudrā, they think, "This is the non-distraction of body, speech, and mind." Furthermore, by the command of the Blessed One, "When you bind the mudrā in this way, I shall grant my blessings to your application," the deities of the mudrā also come to understand the intention. Once the deities have understood the intention, all the accomplishments (siddhi) desired by those sentient beings will arise. Those whose mental hopes are completely fulfilled will experience bliss and mental joy; therefore, their experience is "individual feeling" (pratisaṃvedanā), and for that reason [it is so called]. The word "intermediate" (antara) refers to the purification of bodhicitta and so forth; it summarizes the activities of the Buddhas. It is said, "up to the supreme accomplishment of the empowerment of the mudrā of the omniscient wisdom of all tathāgatas." One is "omniscient" (sarvajña) because of knowing everything; the wisdom of that is "omniscient wisdom." Since that itself is the mudrā, it is the "omniscient wisdom mudrā of all tathāgatas." Mastery over that is being free from the obscurations of the afflictions and the obscurations to knowledge. That itself is the supreme accomplishment, and since the result is also that very thing, it is for those reasons.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་དབང་བསྐུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེས་བསྡུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་གྱིས་མི་ཤེས་པས་ན་ཁུ་ཚུར་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་བས་ན་དེ་གཉི་ག་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ལ་ཡོད་དེ་དེ་ཐོབ་པར་གྱུར་པས་ན། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཞེས་རྡོ་རྗེ་མིང་གི་དབང་གིས་དབང་བསྐུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འཆིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྔགས་པ་རྣམས་སོ། ། བཅིང་བ་དེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་མྱོང་བར་མཐོང་ནས་རབ་ཏུ་དགའ་བས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་གནས་པའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གང་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། འདི་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཆེ་ཞིང་བརྟན་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་མྱུར་གྲུབ་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་འདིས་སངས་རྒྱས་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྔགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས།

"Tathāgata" means that one is empowered by the crown of all the Tathāgatas. "Then" refers to the period immediately following the empowerment of the mudrā. Because it is not to be transgressed by the deities of the mudrā, it is called "vajra." That which is subsumed by the vajra of body, speech, and mind is explained as a "fist" because it is unknown to others. Therefore, since both of these exist in that mudrā and one has attained it, one is empowered by the name-empowerment of "Vajra Fist, Vajra Fist." Regarding the statement "by that vajra-binding, one binds all the Tathāgatas," it means that the body, speech, and mind of all the Tathāgatas are made into a single object. All the Tathāgatas are the bodhisattvas who emanate the maṇḍala and the practitioners of mantra who are blessed by them. Having seen that all sentient beings experience all forms of bliss and mental happiness through that binding, they uttered this inspired utterance out of great joy. "This" refers to what is held in the hand. "That" refers to that from which I was born. If one asks what this is, it is called "the binding of the mudrā." If one asks what it is like, it is called "great and firm." If one asks why, it is because "it is for the swift accomplishment of all Buddhas." By this binding of the mudrā, "all Buddhas" refers to the practitioners of mantra who are blessed as all the Tathāgatas. By those [practitioners] binding the Vajra Fist mudrā, [the Tathāgatas are bound].

ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་དགོངས་པར་གྱུར་བ་དང་། མྱུར་བ་ཉིད་དུ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་མྱུར་གྲུབ་ཕྱིར། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྒྱུ་གང་གི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་མྱུར་བ་ཁོ་ནར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དམ་ཚིག་ཤིན་ཏུ་འདའ་བར་དཀའ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་བཀའ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་སྦྱིན་ཅིག་ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཆོད་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པའི་ལས་ནི་ཤིན་ཏུ་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་ལ་རྣམ་པར་དག་ཅིང་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པ་དང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡིད་ལས་བྱུང་བའི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པའི་ལས་བྱེད་པས་ན་ལས་སོ། ། གོ་ཆ་ནི་གདུག་ཅིང་གཏུམ་པ་དང་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་ཚུགས་པའི་བསྲུང་བའི་ལས་མཛད་པས་ན་གོ་ཆའོ། ། ཐབས་ཆེན་པོ་ནི་གདུག་ཅིང་གཏུམ་པ་ཐམས་ཅད་སྐྲག་ཅིང་ཕྱིར་བཟློག་པའི་ལས་རྫོགས་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བཅིང་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་དང་། ལྷ་རྣམས་དགོངས་པའི་ལས་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྲིན་ལས་ཆེན་པོའི་སེམས་དཔའ་རྣམས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ཡིན་ལ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དེའི་འཁོར་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དམིགས་པ་ལས་གདོད་ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

The gods will take heed, and one will swiftly attain all siddhis. Therefore, it is said: "For the swift accomplishment of all Buddhas." If one asks for what reason they are accomplished so swiftly, it is said: "The samaya is extremely difficult to transgress." This is because it is taught that siddhis are swiftly granted to those who have correctly entered the command of the Blessed One Vairocana. The ritual of extensive offering is an activity that is extremely profound, vast, utterly pure, and inexhaustible; it is called "activity" because it performs the ritual of extensive offering arising from inconceivable mental intent. It is called "armor" because it performs the activity of protection, making one invulnerable to all malevolent, fierce beings, obstacles, and misleading spirits. It is called "great method" because it perfectly accomplishes the activity of terrifying and repelling all who are malevolent and fierce. The wisdom of binding all mudrās is the unsurpassed activity of the gods taking heed, which unifies all the vajra body, speech, and mind. The bodhisattvas of great enlightened activity have thus been explained. The Blessed One Vairocana is the lord of the maṇḍala because he is the very essence of the dharmadhātu, while Akṣobhya and the others are his retinue because they are of the nature of wisdom; this is because wisdom is completely purified through focusing upon the dharmadhātu.

དེ་རྣམས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་འཁོར་དུ་སྤྲུལ་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་འཁོར་བླ་ན་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། མི་གཡོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལ་གང་གིས་ཀྱང་བསྐྱོད་པར་མི་ནུས་པས་ན་མི་གཡོ་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསྒྲུབས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བར་སྤྲུལ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཏེ། དེ་སྐྱེད་པར་མཛད་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་གཏོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། བསྒྲུབས་པ་དེ་ནི་བསྐུལ་བས་སོ་སོའི་སྙིང་པོ་ལས་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་བསྒྲུབས་པས་ཡེ་ཤེས་བསྒྲུབས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་ཟླ་བ་དང་རྡོ་རྗེའི་ཚུལ་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕ་རོལ་ཏུ་སོང་བས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། འདིར་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཟུང་ངོ་། ། དེ་རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པར་སྤྲུལ་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བཤད་དེ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་སྙིང་པོའོ། །

These were emanated as the retinue of the Blessed One. Now, in order to demonstrate the unsurpassed retinue of the Blessed One Vairocana, the text beginning with "Then" and so forth was spoken. "Then" means immediately following that. "Immovable" means that it cannot be moved by anyone. Regarding the phrase "having accomplished the wisdom of all the Tathāgatas," "all the Tathāgatas" refers to the bodhisattvas emanated within the maṇḍala; the "wisdom" is the wisdom belonging to the Blessed One Vairocana who generates them. "Accomplished" means that by means of exhortation, the form of the mudrā is accomplished from each respective essence-mantra (hṛdaya), and thus the wisdom is accomplished. The "wisdom of all the Tathāgatas" is the Great Mudrā (mahāmudrā); it refers to the placement of the mudrā of Vajrasattvī in the manner of a moon and a vajra at the hearts of those mudrās belonging to the Tathāgata family. Therefore, regarding the phrase "Vajra Perfection" (Vajrapāramitā), it is called "perfection" because it has gone to the other shore; here, the perfection of wisdom is to be understood. Because it is an emanation in the form of a vajra, it is explained as the "Vajra Perfection." Its "samaya" consists of the vajra and the essence-mantra that reveal the perfection of wisdom.

དེ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་ན། རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ཅེས་མིང་དེ་སྐད་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བཏགས་སོ། ། དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པར་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། སྒྲ་གང་གིས་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་སྒྲའི་གཟུགས་དེ་རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་ངོ་། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། སྤྲུལ་བའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མ་བཞི་པོའོ། ། རྡོ་རྗེའི་འོད་ཟེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་འོད་ཟེར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི་དབྱིབས་སུ་བྱུང་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ལ་ཕྱག་རྒྱས་བཏབ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཐམས་ཅད་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡིན་པ་དེར་སེམས་དཔའ་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ནི། རྡོ་རྗེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཟླ་བ་རྡོ་རྗེའི་རིམ་གྱིས་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་ཏེ།

In order to bless the source from which those two arise—the distinctions of the vajra-like mind—he entered into meditative equipoise in the samādhi that accords with that meaning, which is called by this name; this is what is meant by "manifesting." Because it is the vajra-like samaya of the tathāgata family of all tathāgatas, it is designated by the name "Vajra Samaya." Because it demonstrates the manifest enlightenment of all tathāgatas, it is the "seal" (mudrā) of all tathāgatas; the sound that expresses this is also called by that name. Therefore, that form of sound was emitted from his own heart. The phrase "this" refers to what resides in the heart. Immediately following the emanation, the remaining four terms are "from the hearts of all tathāgatas." As for "vajra light rays," because they are light rays like a vajra, they are "vajra light rays," appearing in the shape of a five-pronged vajra. Regarding the phrase "having sealed the wisdoms of the vajra pāramitā of all tathāgatas," this refers to all the sattvas in whatever maṇḍalas of all the tathāgatas of the tathāgata family exist in all Buddha-fields; these are called the "wisdoms of the vajra pāramitā." Through the sequence of the moon and vajra of all tathāgatas, their state is completely transformed.

མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱང་འཁོར་ལོ་སྤྲུལ་པར་མཛད་དེ། དེ་བས་ན་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བཤད་པས། དེ་དག་ཐམས་ཅད་རྒྱས་བཏབ་ཅིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་མཚན་མ་ཟླ་བ་དགོད་པར་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་ནི་བརྟན་པ་སྟེ། སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་བྱས་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྟན་པར་གྱུར་པའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། འདིར་ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཆེ་ཞེ་ན། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་བརྟན་པ་བདག། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། སེམས་དཔའ་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དེའི་སྟེང་གི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་སེམས་དཔའ་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེའོ། ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བརྟན་པ་ཞེས་བྱའོ། ། གང་གི་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པ་ལ་ངོ་མཚར་ཅི་ཞིག་ཆེ་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་བསྒོམས་པས་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལུས་མེད་ཀྱང་། རྡོ་རྗེའི་ལུས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལུས་མེད་པ་ནི་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཏེ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེའི་ལུས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། མི་ཕྱེད་པའི་གཟུགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་ཆེན་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་ལས་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་འབྱུང་བས་ན་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། དེ་ལ་ཁྱད་པར་ནི་འདི་ཡོད་དེ།

Having attained manifest, complete buddhahood, the Buddha also emanated the wheel; therefore, it is explained that all of these are the wisdom of the vajra perfection. The meaning is that all of these are sealed and the moon, the emblem of the family of all the Tathāgatas, is placed [therein]. "Merged into one" means stable; having performed the emanation and reabsorption, it becomes stable as one. "Emaho" expresses wonder. If one asks what is so wonderful here, it is: "I am the stable Sattvavajra." Here, "Sattva" is the moon maṇḍala. "Vajra" is the vajra upon it, the vajra of Sattvavajra and Vajrasattva. If one asks what that Sattvavajra is like, it is called "stable." Of whom? Of all the Buddhas. If one asks, "What is so wonderful about you being Sattvavajra?" it is because of the words "Since..." and so forth; since it has become stable through meditation, even though it is bodiless, it has become a vajra body. "Bodiless" refers to the mind, which is not material, because that is its very nature. "Has become a vajra body" means that it abides in the manner of an indivisible form. "Then" means immediately following that. Regarding "the Tathāgata Ratnasambhava," he is called Ratnasambhava because jewels arise from him. In this regard, there is this distinction:

བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་སྔར་བསྒྲུབས་པ་ལས་ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བའི་དུས་སུ་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་མའི་ཕྱག་རྒྱས་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་ཏེ། རིན་པོ་ཆེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་མཚན་མ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེས་མཚན་པའི་རྒྱལ་མཚན་བྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྟགས་སུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལག་ན་གནས་པའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་རོ། ། དེ་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་རིན་པོ་ཆེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པ་དེ་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རིན་པོ་ཆེའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པའོ། ། དེ་བས་ན་སྒྲ་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཅི་ཞིག་བྱས་ནས་ཤེ་ན། རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་བ་སྟེ། ཕྱུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་འོད་ཟེར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རིན་པོ་ཆེའི་འོད་ཟེར་ནི་པདྨ་རཱ་གའི་མདོག་དང་། ནོར་བུ་པདྨ་རཱ་གའི་དབྱིབས་ལྟ་བུའོ། །

The Blessed One Vairocana, having previously accomplished all the mudrās belonging to all the tathāgatas, confers empowerment with the mudrā of Vajraratnī at the time of releasing those mudrās. The perfection of jewels is the perfection characterized by the granting of a victory banner marked with a wish-fulfilling jewel—the sign of completely fulfilling all the intentions of all sentient beings—and it resides in the hands of all bodhisattvas. Its samaya is the specific mudrā together with its essence-mantra. In order to bless that from which the specific intention arises, he enters into meditative equipoise in the samādhi called the "Vajra Samaya of the Perfection of Jewels," which is an indivisible samādhi like a vajra. The "Samaya of the Vajra Jewel" is so called because that vajra-like intention generates the jewel family; the sound that teaches what is named thus is also called by that name. The word "that" refers to what is explained below. Therefore, having done what is that mudrā of the nature of that sound? It means that it was "emitted" from his own heart. Regarding the phrase "jewel rays" and so forth, the jewel rays are the color of a ruby and have the shape of a ruby gem.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་བཏབ་པ་ནི། སྔར་བཤད་པའི་རོལ་མོའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་ཡང་ཡིན་ལ་རིན་པོ་ཆེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ནོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། ། གྲགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སུ་ཞིག་གི་ཡིན་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། གང་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གང་གི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་དགྲོལ་བའི་དུས་སུ་དབང་བསྐུར་བ་ཉིད་བརྟན་པའི་ཚུལ་ཏེ། བརྟན་པའི་ཐབས་སོ། ། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གསུམ་པ་པདྨའི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་འཁོར་དུ་དབུལ་བ་ལ་འཇུག་པར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། དེའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་པས་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་རྒྱས་གདབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བརྗོད་པའི་དུས་སུ་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་གཞག་གོ། ། རྣམ་པ་འདིས་རྒྱས་བཏབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་རིགས་ཀྱི་མཚན་མ་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆོས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

That which is sealed by the wisdom mudrā of all the tathāgatas is by way of the musical performance previously explained. Regarding the phrase "Emao" and so forth: "Emao" signifies being wondrous. Because it is both marked by a vajra and is the very essence of a jewel, it is the "Vajra Jewel." If one asks what that is, it is called "the self." "Renowned" means "is explained." If one asks to whom it belongs, it belongs to all the buddhas. Regarding the phrase "For what reason" and so forth: for what reason, at the time of releasing all mudrās, the conferral of empowerment itself is the manner of stabilization; it is the method of stabilization. Now, in order to show the entry into offering the mudrā of the third tathāgata, the Lotus family, to the Blessed One Vairocana as his retinue, the passage beginning with "Then" and so forth was spoken. Because he is the lord of the worlds, he is the "Lord of the World." Because he is the king of that, he is the "King of the Lord of the World," which means Amitābha. Regarding the phrase "In order to seal the omniscient wisdom of all the tathāgatas of the Blessed One Vairocana": at the time of reciting the dharma mudrā, one should place a white vajra upon the tongue. It is for the sake of being sealed in this manner, that is, for the sake of placing the sign of one's own family. The "perfection of the dharma family" is the "dharma perfection," which means the perfection of wisdom.

དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་ཏེ། དེ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་འབྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནུས་མཐུ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར། མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་ལ། དོན་འདི་སྒྲ་གང་གིས་སྟོན་པ་དེ་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་སྒྲའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་ངོ་། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པའོ། ། པདྨའི་འོད་ཟེར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། པདྨོ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་ཡིན་པས་ན་པདྨའི་འོད་ཟེར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཕྱག་རྒྱས་བཏབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་སྨྲས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་པདྨ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་པདྨའོ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོའི་དབྱིབས་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་པདྨ་ཆེན་པོའི་དབྱིབས་སོ། ། གྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེད་པའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཆོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གཙང་མ་བདག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དེ། འདིར་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་གཟུང་ངོ་། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནི་བདག་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཉིད་སྟོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། གཙང་མ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དབེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྒྱུ་གང་གིས་ན་ཁྱོད་དག་པ་ཡིན་ཞེ་ན།

Its samaya is the specific mudrā together with its essence. It is for the sake of blessing that particular mental state which is like a vajra, in order to generate its power. He entered into meditative equipoise in the samādhi known by this name. The characteristic of the pure dharmatā of the samaya of the Dharma family is called the "Dharma samaya," and the word that expresses this meaning is also called by that name. Therefore, he brought forth from his own heart the mudrā of the essence of the sound itself. The phrase "this" refers to what is explained below. Regarding "lotus light rays" and so forth: because the light rays are like a lotus, they are "lotus light rays." "Sealed by the jñāna of all tathāgatas" is according to the manner previously described. Because it is a lotus marked by a vajra, it is a "vajra lotus." Because it is both a vajra lotus and has the shape of the Great One, it is the "shape of the great vajra lotus." "Having become" means having been produced. Regarding "Ema!" and so forth: "This is the pure Dharma-vajra of all Buddhas, I." "All Buddhas" here refers to all the tathāgatas, such as Amitābha and the rest. I am their Dharma-vajra; the vajra that reveals the dharmatā is the "Dharma-vajra." If one asks what it is like, it is "pure," which means "isolated." If one asks by what cause you are pure:

གང་གི་རང་བཞིན་རྣམ་དག་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟ་བས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དག་པས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་སྟེ། གང་གཞན་ལ་རག་ལས་པར་མ་གྱུར་ཅིང་། རང་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལས་མི་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་འདི་ནི་བདག་སྟེ། བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ལ། དེའི་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནའོ། ། འདོད་ཆགས་ཡིན་ཡང་དྲི་མ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཞེན་པའི་ངོ་བོར་གྲགས་ན། དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། དོན་དམ་པར་མ་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་མི་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ཀུན་ནས་མི་སྐྱེད་ཅིང་། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བ་ལ་ཆགས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཉིད་དོ། ། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞི་པས་ཀྱང་རང་གི་མཚན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་འཁོར་དུ་དབུལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ཐམས་ཅད་དུ་གདོན་མི་ཟ་ཞིང་། འབྲས་བུ་ཡོད་པའི་དངོས་གྲུབ་མངའ་བས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པའོ། །

"Because its nature is completely pure," it is said. Therefore, because it is pure by its very essence, it is naturally pure. This nature, which does not depend on anything else and does not change from its own essence, is the self; it is the essence of the self's own phenomena, and its complete purity is natural purity. The word "because" (pas) has the sense of "itself" (nyid). It is by that very natural purity. "Even though it is attachment, it is stainless," it is said. This means that although attachment is renowned in the world as having the nature of clinging, because it is naturally pure, it is pure; the meaning is that it is ultimately unarisen. Alternatively, because it does not give rise to any of the ten paths of non-virtuous action and serves as the cause for the complete perfection of the accumulations of merit and wisdom, attachment to the ripening and liberation of sentient beings is itself natural purity. Now, in order to show that the fourth Tathāgata also offers his own symbolic mudrā to the Blessed One, the Tathāgata Vairocana, as an offering to the retinue, the text beginning with "Then" is spoken. Because he has realized unobscured wisdom, he is certain in all respects; and because he possesses the siddhi of the fruitful result, he is "the one who has accomplished the certain."

བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྔར་བཤད་པའི་སེམས་དཔའ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཕྱག་རྒྱས་གདབ་པའི་ཕྱིར། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་ཐུགས་ཀའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཉེ་བར་དགོད་པས་རྒྱས་གདབ་ཅིང་རང་གི་རིགས་ཀྱི་མཚན་མ་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པའི་དུས་སུ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བཤད་དེ། བརྩོན་འགྲུས་འབའ་ཞིག་གྲོགས་གྱུར་པས། ། གོ་འཕང་བླ་ན་མེད་པ་བརྙེས། ། ཞེས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་པ་དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་རྡོ་རྗེ་ཁ་བཞི་པ་དང་། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ། དམ་ཚིག་ནི་གཞུང་ལུགས་ལ་རྣམ་པར་འཇོག་པའོ། ། དེ་ཡང་ཐུགས་ལ་གནས་པའི་མཚན་མ་འདིས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་འདི་ནི་དམ་ཚིག་སྟེ། དེ་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དེ། མཚན་མ་གང་ཐུགས་ལ་བཞག་ནས་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་མཛད་པ་དེ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ། །

In order to seal the wisdom of all the tathāgatas—characterized by the sixteen types of sattvas previously explained by the Blessed One, the tathāgata Vairocana—the karmamudrā is applied. At the time of the karmamudrā union, one seals [the deity] by placing the karmavajra upon the moon maṇḍala at the heart, and in order to establish the insignia of one’s own family. This is the very essence of all the pāramitās. Because it proceeds everywhere at the time of perfecting the accumulations, it is called "all the pāramitās," as it is said: "By diligence alone as a companion, the unsurpassed state is attained." The samaya of that "all-encompassing pāramitā" consists of the specific essence and mudrā of the four-faced vajra, and the essence-mantra that reveals it; "samaya" is the formal establishment within the scriptural tradition. Furthermore, the samaya is the instruction: "By means of this insignia residing in the heart, one should apply the karmamudrā." In order to bless the particular intention from which that arises, the samādhi that is indivisible like a vajra is also called by this name; one enters into equipoise in that samādhi. "All the tathāgatas" refers to all the bodhisattvas. Whatever insignia is placed in the heart to accomplish the welfare of oneself and others, that is the "action samaya of all the tathāgatas."

དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲར་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའི་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་ཕྱུང་ངོ་། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འོད་ཟེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་རོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སེམས་དཔའ་རེ་རེའི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེའི་དབྱིབས་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་དུ་གྱུར་ཏེ་བྱུང་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་དུ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པ་དེ་དག་གི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་མཚན་མ་འཇོག་པའི་རྒྱས་ཀུན་དུ་བཏབ་པའོ། ། གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་བྱས་པའོ། ། འདྲེས་པ་ནི་བརྟན་པའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་རྩེ་མོ་བལྟས་པ་ནི་རྩེ་མོ་ཕྱོགས་བཞིར་བལྟས་པའོ། ། ལས་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་ནི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་དབྱིབས་ནི་དེའི་གཟུགས་ཡིན་པས་ན་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་དབྱིབས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་སྤྲུལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན།

The sound that teaches this is also spoken of as the "samaya of the activity of all tathāgatas." From his own heart, he brought forth his own mudrā called the "samaya of the activity of all tathāgatas." The phrase "this" refers to that which abides in his own mind. "Light rays of all activities" refers to light rays resembling the mudrās of all activities. This is what is being shown: each of the bodhisattvas' mudrās becomes light rays in the shape of that [mudrā] and emerges. Regarding the phrase "the wisdom of all tathāgatas," the wisdom of all tathāgatas is in the manner of Vajrasattva and the others who possess the activity mudrās; it is the sealing of all world systems by placing the essential heart-mantras and mudrās, which are the signs of their respective families. "Becoming one" means making them non-distinct through emanation and reabsorption. "Merged" means stabilized. "Facing the tips in all directions" means the tips are directed toward the four cardinal directions. Because it is a vajra that demonstrates activity, it is the "activity vajra." Because it is both an activity vajra and great, it is the "great activity vajra." Since its shape is its form, it is the "shape of the great activity vajra"; the meaning is that he emanated himself in such a form. Regarding the phrase "Ema!" and so forth, "of all buddhas" is used because it is connected to that. If one asks what that is:

ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། མང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་ལ་ཞུགས་པའམ། ལས་མང་པོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སུ་ཞིག་ཅེ་ན་བདག་གོ། ། གཅིག་ཡིན་ན་མང་པོར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་གཅིག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་བདག་གཅིག་པུ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པའི་ལས་བཟང་པོ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་བདག་སྙིང་ལ་ཞུགས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་ཐོགས་པ་མེད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དམ་ཚིག་སྟེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་སྩོལ་བའི་གཙོ་བོར་གྲགས་པ་ན་དབང་བསྐུར་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་མའོ། ། ཆོས་ཀྱི་རིགས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེར་ཡོངས་སུ་གཟུང་བས་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཉིད་དེ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་མའོ། ། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་སྤྲུལ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཞུགས་པས་ན་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བཤད་དེ་རྡོ་རྗེ་ལས་མའོ། ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་ཡང་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་བྱེད་དེ།

She is called the Vajra of Action. If one asks what kind she is, she is called "the many," because she has entered into the gathering of all action mudrās, or because she performs many activities. If one asks who she is, it is "I." If one asks how she can be many if she is one, it is said, "because she is also one"; this means that although I am a single entity, I perform the virtuous activities of the entire realm of sentient beings without exception. This is what is being shown: when I have entered into the heart, then all sentient beings will perform activities such as making offerings, just as they desire, without obstruction. Because she is the samaya of the great wisdom characterized by the turning of the wheel of all the Tathāgatas, she is the Wisdom Samaya of all the Tathāgatas, namely Vajrasattvī. Because she is renowned as the principal bestower of empowerment for all samaya mudrās, she is the Great Empowerment, namely Vajraratnī. Because she is renowned for having fully grasped the vajra of the nature of phenomena (dharmatā)—which is emptiness and naturally pure within the Dharma family—she is the Vajra Nature of Phenomena, namely Vajradharmī. Because she has entered in every way without error into the emanation of all offerings and so forth, she is explained as "all offerings," namely Vajrakarmī. All of these are also spoken of by the term "Great Perfection" (Mahāpāramitā). How so? The Perfection of Wisdom completely purifies all the perfections.

གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་ན། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་དག་པར་འགྱུར་རོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྡུས་ན། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་བདེ་བླག་ཏུ་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་གསོ་བར་བྱེད་པ་སྟེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐོས་པས་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ཡོངས་སུ་གསོ་བར་བྱེད་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལས་མ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་འཕེལ་བར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་བརྩོན་འགྲུས་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་ན་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལྷག་པར་སྐྱེ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་གཙོ་བོ་འབྱུང་བ་རྫོགས་ནས་ད་ནི་དེའི་འཁོར་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་རེ་ཞིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་བྱུང་བས་ན། དེའི་འཁོར་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དགྱེས་པའི་མཆོད་པའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྔགས་པ་རྣམས་སོ། །

For when non-conceptual wisdom (nirvikalpa-jñāna) arises, all the perfections (pāramitā) become pure. The jewel perfection is the very essence of the perfection of generosity (dāna-pāramitā); it causes one to engage in all the perfections. Furthermore, if one is fully endowed with resources, one will easily engage in the other perfections as well. The dharma perfection is the perfection of wisdom (prajñā-pāramitā); it nourishes all the perfections because, by hearing the profound and vast Dharma of the Great Vehicle, it fully nourishes the faculties such as faith, thereby causing all the perfections to flourish. The vajra action [perfection] demonstrates the perfection of diligence (vīrya-pāramitā); it causes all the perfections to increase. Moreover, when one is thoroughly possessed of diligence, it causes qualities to arise in an even more excellent manner. Having completed the explanation of the emergence of the principal mudrās, the text beginning with "Then..." is now spoken in order to demonstrate the mudrās that constitute their retinue. In that regard, since the Tathāgata family has first emerged, the "Samaya of the Offering that Delights All Tathāgatas" is taught in order to generate the mudrās that constitute its retinue. Here, "all Tathāgatas" refers to the bodhisattvas of the maṇḍala and the practitioners of mantra who are blessed by them.

དེ་རྣམས་ཀྱི་དགྱེས་པ་ནི་དགའ་བ་དང་སྡུག་པ་དང་ཆགས་པའོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་མཆོད་པ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པ་ཇི་སྲིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ཆགས་པར་གྱུར་པ་དེ་དང་དེ་སྲིད་དུ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་མི་ཤེས་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་བག་ཆགས་དང་བཅས་པར་རིམ་གྱིས་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཞིང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡང་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་། གནས་པ་དང་། འབྲེལ་པ་དང་། རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་འདི་ནི་རིགས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུམ་དུ་འགྱུར་ཞིང་ཡབ་ཏུ་གྱུར་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་བཙུན་མོ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡབ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ནི་ལྷ་ཆེན་པོ་ཡིན་ལ། དེའི་ལྷ་མོ་ཡིན་པས་ན་ལྷ་མོ་ཆེན་པོ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། ། དེ་ཉིད་ནི་སྡུག་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཞིང་། གསོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་བཙུན་མོ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། ། གང་གི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་དམིགས་པ་ལས་དེ་རྫོགས་ཤིང་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་འཁོར་བའི་གར་གྱི་ལྟད་མོའི་ས་འདི་ན། སངས་རྒྱས་ནི་གར་ཐབས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡིན་ཏེ། དེར་གཙོ་བོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ལ་གཙོ་མོ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་འཁོར་ནི་འོག་ནས་བཤད་པ་རྣམས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་གཞག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར།

Their delight is joy, love, and passion. Wherein? In the bodhicitta. That very bodhicitta is the offering to the family of all the tathāgatas. For as long as a yogin remains attached to the bodhicitta, all afflictions, along with ignorance and their habitual tendencies, will gradually be reversed, and the cause for attaining omniscience—the arising, abiding, connection, and purification of the bodhicitta and so forth—will be established. Therefore, this is the mother of all these families, and is also described as the consort of the Blessed One Vajrasattva and the others who act as the fathers. Thus, the father of all the tathāgatas is the bodhicitta. Consequently, because this is the great deity and she is his goddess, she is also called the "Great Goddess." She is also the beloved, for she is to be embraced and nurtured by that bodhicitta; therefore, she is also called the "consort." This is because by focusing upon the bodhicitta, it is perfected and increased. Therefore, in this arena of the dance of saṃsāra, the Buddha is the wheel of the dance; therein, the principal male is the Blessed One Vajrasattva, and the principal female is Vajralāsyā. His retinue consists of those explained below. This is for the purpose of establishing the unsurpassed King of Dharma.

སེམས་ཅན་རྣམས་དགའ་བར་མཛད་པའི་དོན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་འདི་སྤྲུལ་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དགའ་བའི་རྣམ་པའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཆེན་མོ་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཆེན་མོའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། ཡང་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྔར་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་སོ་སོར་བྱུང་ནས་གཅིག་ཏུ་འདུས་པ་ཡིན་པ་ལས། ད་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་དབང་གིས་གཟུགས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། འདྲེས་པ་ནི་བརྟན་པའོ། ། གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་ཅི་ཞིག་ཏུ་རེད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ལྷ་མོ་ཆེན་མོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་མ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འཛིན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡུག་པ་ལ་བྱ་བར་བཤད་དོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་མཚན་པས་སྒེག་པས་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་མའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བདག་ཉིད་དང་འདྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་འདྲ་ཞིང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོའི་ལུས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་དང་འདྲ་བ་ཞེས་བྱའོ། ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་དཀར་མོ་མཛེས་པའོ། ། གཟུགས་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་ཡན་ལག་གི་གཟུགས་མཛེས་པའོ། །

In order to bring joy to sentient beings, the Blessed One emanated this wheel. Such a samaya of the nature of joy consists of the essence mantras, mudrās, and so forth. In order to bless the particular intention from which that arises, he entered into the meditative absorption known by the name of the "Vajra-like Indestructible Samādhi." Because she is the great goddess of the family of all the Tathāgatas, the phrase "the great goddess of the family of all the Tathāgatas" is established in his mind. Regarding the phrase "merged into one" and so forth: previously, the forms of the mudrās and the bodies of the Buddhas appeared individually and then gathered into one; now, through the power of the blessing of meditative absorption, they have become a single form. "Merged" means "stable." If one asks what she became after becoming one, it is for that reason that she is called the "Great Goddess Vajradhāriṇī." "Dhāriṇī" is explained as meaning "beloved." Because she is graceful with the marks of her mudrā, she is Vajradhāriṇī. If one asks what she is like, it is said she is "similar to the nature of Vajrasattva." One who possesses a physical body that is similar to and concordant with Vajrasattva is said to be "similar to the nature of Vajradhara." Her various colors are the beauty of her white complexion. Her various forms are the beauty of her limbs.

མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་ནུ་མ་དང་སྐྲ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྤྱོད་ལམ་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་འདུག་པ་དང་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ནི་གདུ་བུ་དང་དཔུང་རྒྱན་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀླུབས་པ་བྱ་བ་ནི་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཐམས་ཅད་སྡུད་པར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དགའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཐམས་ཅད་སྡུད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལྷ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགྱེས་པའོ། ། གྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེད་པའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྨད་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཅི་ཞིག་རྨད་དུ་གྱུར་ཞེ་ན། བདག་འདྲ་གཞན་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཁྱོད་དང་འདྲ་བ་གཞན་ཅི་ཞིག་མེད་ཅེ་ན། མཆོད་པ་གཞན་ཞེས་བྱའོ། ། གང་གི་ཞེ་ན། རང་འབྱུང་རྣམས་ཀྱིའོ། ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་དང་འདྲ་བ་མེད་ན། ཡང་འདིར་ངོ་མཚར་ཅི་ཞིག་ཆེ་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་འདོད་པ་དགའ་མཆོད་པས། ། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་བྱས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདོད་པ་ནི་འདོད་ཅིང་ཆགས་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ལ་དགའ་བ་ནི་དེར་སྡུག་པའོ། ། སྡུག་པ་དེས་མཆོད་པ་ཚད་མེད་པ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་དགའ་བའི་མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མཆོད་པ་ཚད་མེད་པ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་བདག་དང་འདྲ་བ་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་དོ། །

"Various signs" refers to the breasts, hair, and so forth. "Various modes of conduct" refers to sitting, walking, and so forth. "All ornaments" refers to bracelets, armlets, and so forth. "Adorned" means being arrayed with those. Regarding the phrase "becoming the gathering of all the families of the Tathāgatas": because that is the very nature of the joy of bodhicitta, it is the gathering of all the families of the Tathāgatas. "The goddess of Vajrasattva" means she who delights Vajrasattva. "Became" means she was. "Ema!" means it is marvelous. If one asks what is marvelous, it is the statement: "There is no other like me." If one asks, "What other is there who is not like you?" it is said: "There is no other offering." To whom? To the self-arisen ones. If one asks, "Even if there is no one else like you, what is so wonderful about this?" it is said: "Because through the offering of delight in desire, all offerings are performed." This means that because "desire" is the very nature of that which is desired and cherished, it is the Blessed One Vajrasattva. "Delight" in that means being fond of it. Through that fondness, one enters into immeasurable offerings. Because, through a mind in meditative equipoise that delights in the object of bodhicitta, one enters into the immeasurable offerings to the Buddhas and Bodhisattvas. Therefore, it is said: "There is no other like me."

དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་དགའ་བ་རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོའི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས། ད་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་དགའ་བའི་ཆོས་བཞིས་བསྡུས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དད་པའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་སངས་རྒྱས་ལྔའི་སྐུའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བས་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་སྟོན་པར་མཛད་པ་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བས་ཞེས་བྱ་བ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་མཚན་པའི་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཐོབ་པའི་ནུས་མཐུ་སྐྱེད་པའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རིན་པོ་ཆེའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། འདི་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་རྣམས་ཡང་དག་པར་སྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉིད་ལ་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེར་གཞག་པའི་དད་པའི་རིན་པོ་ཆེ་དེ་ཉིད་ལྷ་མོ་ཆེན་མོ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་གཞག་གོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། །

Within the Tathāgata family, having emanated the form of the mudrā of the offering of Vajralāsyā, who delights in bodhicitta, the text beginning with "Then..." is taught to demonstrate the Jewel Family. This is for the purpose of conferring the empowerment of the unsurpassed Dharma King upon the precious jewel of faith—which is characterized by the desire to attain the stage of Buddhahood through the four dharmas of delighting in bodhicitta—by means of a garland of precious jewels representing the bodies of the five Buddhas. Regarding the phrase "of all the Tathāgatas" and "with the precious garland of all the Bodhisattvas," this is the empowerment marked by the crown ornaments of all the Buddhas; thus, it is the empowerment of the precious garland of all the Tathāgatas. Empowerment is that which generates the power to attain the status of a Dharma King. Its samaya consists of the essence mantras, mudrās, and so forth. In order to bless that which arises from the specific intention of the jewel, the samādhi that is indivisible like a vajra is given this name, and he entered into equipoise in that samādhi. Furthermore, the very bodhicitta that perfectly generates the families of all the Tathāgatas is established as the Great Goddess, the precious jewel of faith, which is designated as "this." The term "this" refers to that which resides in the enlightened mind.

འདིས་བསྐུལ་ནས་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཞེས་བྱ་བ་བཞི་པོ་ལས་སོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱག་རྒྱར་གྱུར་ནས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུ་ཡང་ཡིན་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་རྒྱས་འདེབས་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་པས་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ལྷ་མོ་ཆེན་མོ་ཡིན་པ་ཡང་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་ཕྲེང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཁ་དོག་དང་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཆེ་ཞེ་ན། བདག་དང་འདྲ་བ་མེད་ཅེས་བྱའོ། ། འདྲ་བ་མེད་པ་ནི་མཚུངས་པ་མེད་པ་སྟེ། བདག་ཉིད་དང་འདྲ་བ་མེད་པའོ། ། ཁྱོད་མིང་ཇི་སྐད་བྱ་ཞེ་ན། རིན་ཆེན་མཆོད་པ་ཞེས་པ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེའི་མཆོད་པ་ཡིན་པས་ན། རིན་ཆེན་མཆོད་པ་སྟེ་དབང་བསྐུར་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། གྲགས་པ་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས་པའོ། ། རྒྱུ་གང་གིས་ན་ཁྱོད་གཅིག་པུ་འདྲ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་རྒྱལ་མཆོག་ཀྱང་། ། རབ་ཏུ་མཆོད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་པོ་མ་ལུས་པའི་ནང་ན། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་གཅིག་པུ་ཡིན་ལ། དེ་བས་ན་གནས་དེ་ནི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས་ན་ཁམས་གསུམ་རྒྱལ་མཆོག་ཀྱང་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རབ་ཏུ་མཆོད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི།

Immediately upon being exhorted by this, from the four known as the "minds of all the Tathāgatas," [the goddess] emerged. Regarding the phrase "having become the jewel mudrā": it is like a jewel, and because it also seals the great Bodhisattvas, it is the "jewel mudrā." That she is the great goddess who is the Wheel-Turning Sovereign of Vajraratna is also as described above. The garland marked with a vajra is Vajramālā. By the phrase "having become thus," the various colors, forms, and so forth should be applied as previously described. Regarding "Emaho" and so forth: "Emaho" signifies being wondrous. If one asks what is so wondrous, it is said: "There is no one like me." "No one like me" means there is no equal; there is no one who is like oneself. If one asks, "What is your name?" it is "Ratnapūjā." Because she is the offering of jewels, she is Ratnapūjā, which is the characteristic of empowerment. "Renowned" means widely celebrated. If one asks, "By what cause are you alone without equal?" it is said: "Because even the Supreme Victor of the Three Realms performs the supreme offering." This means that because, within the entirety of the three realms, he is the sole King of Dharma, that state is therefore supreme; thus it is called "the Supreme Victor of the Three Realms." "Will perform the supreme offering" means:

ངས་རབ་ཏུ་མཆོད་ན་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་དེ་ལྟ་བས་ན་བདག་ནི་མཆོད་པ་མཚུངས་པ་མེད་པ་གཅིག་པུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་འདིས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་དགའ་ཞིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཐོབ་པར་འདོད་པ་སྐྱེས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་མ་ཐོས་ན་མངོན་པར་འཚང་རྒྱ་མི་སྲིད་དེ། དེ་བས་ན་ཆོས་ཀྱི་གླུའི་ལོངས་སྤྱོད་མྱང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གླུའི་མཆོག་ནི་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་དབང་པོ་ཇི་ལྟར་སྨིན་པ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་ཕན་འདོགས་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཉིད་ཀྱི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་ཆོས་ཡང་དག་པར་སྟོན་པར་མཛད་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གླུའི་མཆོག་གོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ཆོས་ཀྱི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ལ་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ལུང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཐོས་པར་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཀྱང་འབྱུང་མི་སྲིད་དེ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གླུའི་མཆོག་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཆེན་མོར་བསྟན་ཏོ། །

"If I were to make offerings, I would become [one who does so]; therefore, I am the sole peerless one of offerings." This is what is being shown. By means of this "Garland of Jewels," the supreme ornament of all bodhisattvas is demonstrated. Even if one has developed joy in bodhicitta and the desire to attain the stage of a buddha, it is impossible to manifest complete enlightenment without hearing the unsurpassed Dharma of the Mahāyāna. Therefore, in order to experience the enjoyment of the song of the Dharma, the Blessed One then spoke the text beginning with those words. The supreme song of all the Tathāgatas is that which perfectly teaches the Dharma through the melody of verses within his own maṇḍala of the retinue, acting for the benefit of those to be trained according to the ripening of their faculties. Its samaya consists of the essence mantras, mudrās, and so forth. In order to bless that which arises from the particular intention of the Dharma, he entered into the meditative absorption known by a name that accords with its meaning—an absorption as indestructible as a vajra. Within the family of all the Tathāgatas, it is impossible for the Dharma of realization to arise without first hearing the scriptural characteristics of the unsurpassed Mahāyāna Dharma. Therefore, the supreme song of all the Tathāgatas is also shown to be the Great Goddess of the family of all the Tathāgatas.

འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལས་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཞི་པོ་ལས་སོ། ། དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དོན་སྟོན་པ་པདྨོའི་ཚུལ་ལྟ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ལྷ་མོ་ཆེན་མོ་རྡོ་རྗེ་གླུར་གྱུར་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པའི་གར་ཐབས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ལྷ་མོ་ཆེན་མོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། གླུ་མཆོག་ཚུལ་གྱིས་མཆོད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ད་ནི་ཆོས་ཡང་དག་པར་གླུར་བླངས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཁྱོད་གང་གི་གླུའི་མཆོག་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་གཟིགས་པའི་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དུས་གསུམ་ཐམས་ཅད་དུ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་གཟིགས་པ་གང་ལ་མངའ་བ་དེ་ནི་ཀུན་དུ་གཟིགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བདག་གླུའི་མཆོག་ནི་རང་བཞིན་གྱི་མཆོད་པའོ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་གླུའི་མཆོག་གི་མཆོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་ངོ་མཚར་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། གང་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་ཕྱིར་སྒྲ་བརྙན་འདྲ་བ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྒྲ་བརྙན་ནི་བྲག་ཅ་སྟེ། སྒྲ་བརྙན་དེ་དང་འདྲ་ཞིང་མཚུངས་པའི་སྒྲ་གང་ཡིན་པའི་ཚིག་དང་།

"This" refers to what resides in the mind. "As soon as it emerged from the minds of all the Tathāgatas" refers to the four [mudrās]. The mudrā that is like a lotus, which reveals the meaning of the pure Dharma, is explained as the "Dharma Mudrā." Regarding the passage beginning with "The great goddess became a vajra song," it is shown that in order to demonstrate the dance movements that benefit those to be trained, that very mudrā in the form of the Tathāgata’s verses is established as the great goddess of the Blessed One, the Vajradharma Wheel-Turner. "Ema" and so forth are as before. "Offering by way of the supreme song" indicates this: it is now the nature of verses that correctly sing the Dharma; in reality, it is not a female form. If one asks, "What is the essence of your supreme song?" it is said, "Of the All-Seeing." One who possesses unimpeded vision throughout all three times is the "All-Seeing." The supreme song of their self is the "natural offering," which means the offering of the Tathāgata family. If one asks, "What is so wonderful about your being the essence of the supreme song offering?" it is said, "Because..." and so forth. Regarding "Because it is like an echo," an "echo" is a reverberation; it refers to the words that are similar to and equal with that echo.

ངག་དང་ཡི་གེ་རང་བཞིན་དེ་དག་ནི་སྒྲ་བརྙན་དང་འདྲ་སྟེ། ཚུལ་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པར་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་སེམས་དཔའ་རྣམས་མཉེས་པར་བྱེད་དེ། འདི་ནི་འདིར་ངོ་མཚར་ཆེའོ། ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་བརྟག་པ་ལྟར་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པའི་ཡི་གེ་ཀ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་དོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཡི་གེ་ཀ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཀ་བ་ཞེས་བྱ་བར་ག་ལས་གཟུང་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་སྒྲ་བརྙན་ནི་དོན་མི་ཤེས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྒྲ་རྣམས་ཀྱང་ཚིག་དང་ངག་གི་ཚུལ་དུ་འཇིག་རྟེན་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཡི་གེ་རྣམས་ནི་དུས་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་པ་མི་སྲིད་ལ། རེ་རེ་ནས་བརྗོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། སྐྱེས་པ་རྣམས་ནི་དུས་གཞན་དུ་སྡོད་པ་མེད་དེ། དེ་བས་ན་ཚིག་མི་སྲིད་དོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཡི་གེ་ཚོགས་པ་ལ་ནི་ཚིག་ཏུ་འདོད་པ་ཡིན་ན། ངག་མེད་པས་ཚིག་གི་ཚོགས་དོན་གཅིག་བརྗོད་པ་ནི་ངག་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་ཚིག་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཚིག་དང་ངག་བརྗོད་དུ་མེད་པས་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྒྲ་བརྙན་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་རྣམས་དོན་གཅིག་པར་མཛད་ཅིང་། གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་མངོན་པར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་དགའ་བར་མཛད་པས་ན་འདི་ནི་ངོ་མཚར་ཆེའོ། ། ། ། ད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་དོན་ཐོས་ནས་དེ་སྒྲུབ་པ་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་སངས་རྒྱས་ལ་མཆོད་པ་དང་།

Speech and letters, by their very nature, are like echoes. Although such an essence does not exist in the ultimate sense, they cause the Bodhisattvas to be pleased by making the intended meaning understood; this is truly marvelous. Just as in the analysis of atoms, the entities of letters such as "ka" perish immediately upon arising and do not connect with what precedes or follows them. This is shown by the fact that even though letters such as "ka" exist, how could one apprehend the term "pillar" [from them]? Just as an echo does not understand the meaning, so too sounds are renowned in the world in the form of phrases and speech. This is because it is impossible for letters to be uttered simultaneously, and even if they are uttered one by one, once they have arisen, they do not remain for another moment; therefore, a phrase is impossible. Since a phrase is asserted to be a collection of letters, and since the definition of speech is a collection of phrases that expresses a single meaning, if speech does not exist, then phrases would also not exist. Because phrases and speech cannot be expressed, all sounds are exactly like echoes. That such sounds cause the Buddhas to act for a single purpose and bring joy to those to be trained according to their inclinations is truly marvelous. Now, having heard the meaning of the Great Bodhisattva, the conduct characterized by the diligent application to its accomplishment is the offering to the Buddhas and—

སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གར་གྱི་མཆོད་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་གར་གྱི་རང་བཞིན་མཆོད་པ་སྟེ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལས་ཀྱི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཆེན་པོ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པའི་ཕྱིར། ཀུན་དུ་སྤྱོད་པར་མཛད་པ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་གཡོ་བ་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་འབྱུང་བས་ན་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་དེར་ལྷ་མོ་ཆེན་མོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྔགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་དང་འབྲེལ་པའི་གར་གྱི་མཆོད་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་འདི་ལྟར་ཆིངས་ཤིག་ཅེས་ལག་པ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་གར་བསྐོར་བའི་ཚུལ་དུ་སྟོན་པ་འདི་ནི་ཆོ་གའོ། ། དེའི་རྒྱས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པའི་གར་གྱི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པ་དེས་རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་ཚུལ་གྱི་བྱ་བའི་མཛད་པ་ལྷ་མོ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་སྤྲུལ་པར་མཛད་པའོ། །

In order to demonstrate the nature of the offering of dance, which brings sentient beings to full maturity, the text beginning with "Then" and so forth was spoken. This is the offering of the nature of dance belonging to all the Tathāgatas; its samaya consists of the essence mantras, mudrās, and so forth. In order to bless the specific intention of the activity arising from that, he entered into the meditative absorption (samādhi) known by a name that accords with its meaning—a meditative absorption as indivisible as a vajra. The great goddesses of the families of all the Tathāgatas act in a pervasive manner for the sake of benefiting sentient beings; because all the families of the Tathāgatas arise through that movement, she is therefore also called the "Great Goddess." "All the Tathāgatas" refers to the bodhisattvas of the maṇḍala and the practitioners of mantra blessed by them. The offering of dance associated with them is the ritual of the vajra dance offering, which is the ritual procedure of demonstrating the two hands in the manner of the vajra dance. Its extensive version is the extensive ritual of the offering of dance associated with all the Tathāgatas, from which [the following is derived]. Regarding the phrase "the great vajra goddess" and so forth, the Blessed One Amoghasiddhi emanated himself as the great goddess in the form of the activity of the vajra dance.

གཡོན་ཕྱོགས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཞི་ཆར་ལ་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གཡོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུད་མེད་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ཐམས་ཅད་གཡོན་དུ་གནས་པར་བརྟག་གོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཟླ་བ་རྒྱས་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་བཞིན་མདངས་རྒྱས་པར་སྟོན་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། མཆོད་ཀུན་དོན་མཛད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་ཡོ་བྱད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་རྫས་གང་གིས་མཆོད་པར་བྱེད་པའི་རྫས་དེ་བསམས་པ་ཙམ་གྱིས་ནམ་མཁའ་ཉིད་ལས་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པས་ན་མཆོད་ཀུན་དོན་མཛད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་ན་མཆོད་པ་འདིས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བླ་ན་མེད་པ་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྔོན་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་དེ་ད་ལྟར་མཛད་པས་ན་མཆོད་ཀུན་དོན་མཛད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་ན་མཆོད་པའི་རྣམ་པ་བཀོད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མཆོད་ཀུན་ཏེ། དེའི་དོན་ནི་རྣམ་པར་གཞག་པ་སྟེ། དེ་མཛད་པས་ན་མཆོད་ཀུན་དོན་མཛད་པའོ། ། མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོས་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཅིང་། ཁྱབ་པ་ཉིད་དང་སྤྲས་པའི་ཁྱད་པར་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཆོད་པ་ཆེན་པོས་མཆོད་པར་འོས་པའི་ཕྱིར་ན་མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། ཡང་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གྱུར་པའི་ཚེ་མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོར་བྱས་པས་ན་མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེན་ཏེ། དེ་བས་ན་མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་དག་གིས་མཆོད་པའོ། །

The phrase "on the left side" is taught to apply to all four [deities]. This is because "left" is a synonym for "woman"; therefore, one should visualize them all as abiding on the left. The mention of "all with full moons" is intended to show their radiant facial complexions. "Ema!" expresses wonder. Regarding "performing the purpose of all offerings": because they have attained the Gaganagañja (Space-Treasury) samādhi, which causes whatever substances are used for offering—such as precious jewels and other excellent requisites—to be produced from space itself by mere thought, they are called "performing the purpose of all offerings." Alternatively, because they are now fulfilling the previous aspiration made to attain buddhahood through these offerings and then perform the unsurpassed benefit of sentient beings, they are called "performing the purpose of all offerings." Alternatively, "all offerings" refers to the entire array of offering types; their "purpose" is their formal arrangement, and because they perform that, they are "performing the purpose of all offerings." Regarding "vast offerings": they are vast because they consist of supreme, pervasive, and exquisitely adorned items such as garments and jewels. Or, because they are worthy of being honored with great offerings, they are "vast offerings," which refers to the Tathāgatas. Alternatively, because they made vast offerings when they were Bodhisattvas, they are "vast offerings," and thus they are honored with such vast offerings.

གང་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གང་གི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་ཆོ་གས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་མཆོད་པར་རབ་ཏུ་རྟོག་ཅིང་། སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྲས་པར་བྱེད་པས་ན། དེ་དག་གི་མཆོད་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་མཛད་པ་འདི་ནི་ངོ་མཚར་ཏོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་དགའ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཆོས་མངོན་པ་ལས་ཀྱང་། དགའ་བ་ནི་ཡིད་བདེ་བའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཡིད་བདེ་བ་དེ་ཉིད་བསམ་གཏན་གསུམ་པས་བསྡུས་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བར་གསུངས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། ། བླ་ན་མེད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དགའ་བས་ལྷག་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲེང་བར་མཛད་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབའ་ཞིག་གི་ཕྲེང་བའི་ཚུལ་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གླུའོ། ། མཆོད་པའི་ལས་ནི་གར་གྱི་ལས་བྱེད་པ་སྟེ། འདིའི་གོང་ན་གཞན་མེད་པས་ན་བླ་ན་མེད་པའོ། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཡིན་ལ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་ཡིན་པས་ན་མཆོད་པའི་ལས་བླ་ན་མེད་པའོ། ། དེ་མཛད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡིན་པས་ན་མཆོད་པའི་ལས་བླ་ན་མེད་པ་མཛད་པ་སྟེ། འདིར་མཆོད་པའི་ལས་བླ་ན་མེད་པ་ནི་བསྒྲུབ་པའི་མཆོད་པ་ལ་བྱའོ། །

Regarding the phrase "Because..." and so forth: it is shown that because even through the ritual of the vajra dance one thoroughly perceives the offering to the buddhas and adorns them in various ways, it is marvelous that this performs the entire purpose of their offerings. Vajralāsyā is the very nature of the bliss and mental joy of all the tathāgatas. This is because it is said, "Delight in the bodhicitta is Vajralāsyā," and because the Abhidharma also states, "Joy is mental happiness," and that very mental happiness is what is described as the mental factor of bliss subsumed within the third dhyāna. Therefore, she is said to be the very nature of bliss and mental joy. She is "unsurpassed" because there is nothing superior to the joy of the bodhicitta. She is the "garland of all the tathāgatas" because she acts as the garland for all the tathāgatas; she abides in the manner of a garland of tathāgatas upon the precious crown of all the tathāgatas. The "verses of all the tathāgatas" are the songs of all the tathāgatas. The "act of offering" is the performance of the dance; because there is nothing higher than this, it is "unsurpassed." Since it is both the act of offering and unsurpassed, it is the "unsurpassed act of offering." Because she has the disposition to perform that, she is the "performer of the unsurpassed act of offering." In this context, the "unsurpassed act of offering" refers to the offering of accomplishment.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དགོད་པས་ཁང་པ་བརྩེགས་མའི་གྲྭ་ན་རྣམ་པར་གཞག་པར་སྤྲུལ་ཏེ། དེ་བས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞིང་། མཆོད་པ་འདི་རྣམས་ཡིད་ཀྱིས་རྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་གསང་བའི་མཆོད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མཆོད་པ་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚམས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་མཆོད་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གཞན་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་མི་བསྐྱོད་པས་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྒྱས་གདབ་པའི་ཕྱིར། འཁོར་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཕུལ་བ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡང་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་ཀྱང་མི་བསྐྱོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམས་བསྟབས་སོ། ། དེ་ལྟར་མཆོད་པ་དེའི་ལན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སླར་མཆོད་པར་རིགས་པས། དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཚིམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཚིམ་པ་ནི་ཕྱི་དང་ནང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་ངོ་བོ་བདུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། མཉམ་པར་འཇོག་པ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ནི་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དང་།

By arranging the meditative absorption of the yoga of all the tathāgatas within the maṇḍala, they are emanated as being established in the corners of the multi-storied palace. Therefore, because this is not the domain of all [ordinary beings] and these offerings are to be constantly performed by the mind, they are called "secret offerings." Having shown the offerings of the bodhisattvas in the inner maṇḍala, now, in order to show the offerings of the Blessed One Vairocana at the boundary of the outer maṇḍala, the other text beginning with "Then" is spoken. "Then" means immediately following that. "Again" is said in reference to the previous occasion when Akṣobhya offered the mudrās of the retinue to the Blessed One Vairocana in order to seal him with the wisdom of his own family. The Blessed One Vairocana also presented the secret offerings, such as Vajralāsyā and the others, within the maṇḍala of Akṣobhya. In response to those offerings, it is appropriate for the Blessed One Akṣobhya to offer in return to the Blessed One Vairocana; therefore, the phrase "thoroughly satisfying all the tathāgatas" is spoken. The satisfaction of all the tathāgatas is the mudrā of incense, which is the nature of the thorough refinement of the outer and inner. For those abiding in meditative equipoise, it is the arising of the thorough refinement of the body, and—

ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡང་སྣའི་དབང་པོ་ཡུལ་བདུག་པ་དང་ཕྲད་པ་ལས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དེ་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ཚིམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། གཡོག་མོའི་གཙོ་མོ་ནི་གཟུགས་ཀྱིས་གཙོ་བོའི་ལོངས་སྤྱོད་དུ་འོས་པ་ཡིན་ལ། བདུག་པའི་མཆོད་པ་འདི་ཡང་གཙོ་བོའི་ལོངས་སྤྱོད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་མཐུན་པ་དེས་ན་གཡོག་མོའི་གཙོ་མོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ན་གནས་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་སྟོན་པའི་ཚིག་ལ་ཡང་གཡོག་མོ་ཞེས་བཤད་དེ། དེ་བས་ན་དེ་རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་བའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པའོ། ། བདུག་པའི་མཆོད་པའི་སྤྲིན་གྱི་བཀོད་པ་རྣམ་པ་དུ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བདུག་པར་བྱེད་པས་མཆོད་པ་ཡིན་པས་ན་བདུག་པའི་མཆོད་པའོ། ། ཡང་ན་བདུག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པ་ཡིན་པས་ན་བདུག་པའི་མཆོད་པའོ། ། དེ་མང་པོ་འདུས་པ་ལ་ནི་སྤྲིན་ཞེས་བྱ་ལ། མང་པོའི་ཚོགས་དེ་རྣམས་འདུས་པའི་ཡང་འདུས་པ་ལ་བཀོད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་ན་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་སྤེལ་ནས་གནས་པ་ལ་ནི་བདུག་པའི་མཆོད་པའི་སྤྲིན་ཞེས་བྱ་ལ། ཁང་པ་བརྩེགས་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ལ་ནི་བཀོད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། རྣམ་པ་དུ་མ་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་སྟེ།

Furthermore, the pliancy that arises from the external olfactory faculty meeting with its object, incense, is also called the "seal of extreme satisfaction." Therefore, its samaya consists of the essence mantras, mudrās, and so forth. In order to bless that particular state of mind from which it arises, he entered into the meditative absorption known as the "vajra-like indivisible samādhi." The chief maidservant is one who is worthy of the primary lord’s enjoyment by virtue of her form; since this offering of incense also serves as the primary lord’s enjoyment, she is described as the "chief maidservant" due to that correspondence. This is to indicate that she resides in the king’s palace. The word "maidservant" is also used in the context of the teaching. Therefore, she was emanated from his own heart. The phrase "this" refers to what is explained below. Regarding the phrase "the manifold array of clouds of incense offerings": it is called an "incense offering" because it is an offering made by means of incense. Alternatively, it is called an "incense offering" because it is an offering that is the very nature of incense. A great collection of these is called a "cloud," and the further gathering of those many assemblies is called an "array." Alternatively, that which exists as a proliferation of those very things is called a "cloud of incense offerings," and that which exists in the manner of a multi-storied mansion is called an "array." "Manifold" means of various kinds.

སྤོས་སྣོད་དང་འཁྲུལ་འཁོར་དང་སྤོས་ཀྱི་རེང་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང་། ཡང་དག་པར་སྦྱར་བ་དང་། ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཀྱང་བདུག་པའི་མཆོད་པར་གྱུར་པའོ། ། ཚད་ཇི་ཙམ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་མའོ། ། དེའི་ཁྱབ་པ་ནི་དེར་འཕྲོས་པའོ། ། བགྲང་བ་ལས་འདས་པའི་གྲངས་ལ་ནི་རྒྱ་མཚོའི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བཤད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་བདུག་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པ་ལས་སྤྲུལ་པའི་བདུག་པའི་ལྷ་མོའི་ལུས་ནི། རྡོ་རྗེ་བདུག་པའི་ལྷ་མོའི་ལུས་སོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཆེ་ཞེ་ན། བདག་ནི་མཆོད་པ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མཆོད་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་མཆོད་པ་ཆེའོ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རབ་ཏུ་ཚིམ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གང་ལ་ཚིམ་པ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཚིམ་ལྡན་ཏེ། རབ་ཏུ་ཚིམ་པ་ནི་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱེད་པའོ། ། གལ་ཏེ་བདུག་པའི་མཆོད་པ་ཡིད་སིམ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ཡན་ལག་ལས་བྱུང་བ་ལས་སྦྱར་བ་ཡང་སྲིད་པས་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་དགེ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། གང་ཕྱིར་སེམས་ཅན་འབབ་ལྡན་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བདུག་པའི་མཆོད་པ་གང་གིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སེམས་དཔའ་འབབ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ལྷ་རྣམས་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

The offerings of incense consist of various types such as incense burners, mechanical devices, and incense sticks, distinguished by whether they are innate, compounded, or transformed. As for their extent, it is said, "pervading the entire vajra expanse." The vajra expanse is the tiered celestial mansion of the Blessed One Vairocana. Its pervasion means that it radiates throughout that space. The term "ocean" is used to describe a number that transcends counting. Regarding the phrase "vajra incense" and so forth: the body of the goddess of incense, emanated from a vajra-like intention, is the "body of the vajra incense goddess." Regarding the phrase "Ema!" and so forth: "Ema!" expresses wonder. If one asks what is so wonderful, it is "I am the great offering"; because it is both an offering and great, it is the "great offering." If one asks what its essential nature is, it is "thoroughly satisfying." That which possesses satisfaction is "satisfying," and "thoroughly satisfying" means that which brings satisfaction to the mind. Even if the offering of incense satisfies the mind, since it might be compounded from the limbs of living beings, it is therefore said to be "virtuous," meaning it is free from the limbs of living beings. Regarding the phrase "because sentient beings descend": it means that by means of this offering of incense, the sattva (heroic spirit) descends into sentient beings, which means that the deities enter them.

མྱུར་དུ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ན། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པས་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས་ན་ངོ་མཚར་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་ཆེན་འབྱུང་བས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་མཆོད་པའི་ལན་དུ་སླར་མཆོད་པའི་ཕྱིར། རིན་པོ་ཆེའི་མཆོད་པའི་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རིན་པོ་ཆེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་རིན་པོ་ཆེའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་རྒྱན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས་ན་རྒྱན་ཏེ། དེ་བས་ན་རིན་པོ་ཆེའི་མཆོད་པའི་རྒྱན་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདི་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་བསམ་པ་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། གང་གཙོ་བོ་དང་ཉེ་བར་གནས་ནས་མཚོན་ཆ་ཐོགས་པའི་གཡོག་མོའི་གཙོ་མོ་ལ་ནི་གསོལ་ཀ་མ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་རིན་པོ་ཆེའི་མཆོད་པ་འདི་ཡང་འཕགས་པའི་ལམ་བླ་ན་མེད་པར་འདྲེན་ཅིང་། འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་མཚོན་ཆ་ཐོགས་ཏེ། ཉེ་བར་གནས་པས་ན་གསོལ་ཀ་མ་ཞེས་བཤད་དེ། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ན་ཞུགས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། མེ་ཏོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་པ་བཀོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་རིན་པོ་ཆེའི་མཆོད་པ་དེ་ཉིད་ནི། མེ་ཏོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་པ་བཀོད་པ་སྟེ། མེ་ཏོག་ཐམས་ཅད་ནི་ཙམ་པ་ཀ་དང་།

"Will swiftly attain enlightenment." Regarding this: when a bodhisattva is blessed and fully embraced by a spiritual friend, they will attain enlightenment very quickly; therefore, this is most wonderful. Furthermore, the Tathāgata Ratnasambhava, in order to offer a return offering to the Blessed One Vairocana, spoke of the "ornament of jewel offerings." Here, "jewel" refers to the jewels of the branches of enlightenment (bodhyaṅga). Since these serve as an ornament, they are called "ornaments"; thus, it is called the "ornament of jewel offerings." Its samaya consists of the essence mantras (hṛdaya), mudrās, and so forth. In order to bless the intention from which these jewels arise, he entered into the meditative absorption (samādhi) known by a name that accords with its meaning—a meditative absorption as indestructible as a vajra. Regarding the term "attendant" (prasādhikā): she is the chief female attendant who stands near the sovereign and holds weapons. This offering of the jewels of the branches of enlightenment also leads to the unsurpassed noble path and stands near it, wielding the weapons of the noble path; therefore, she is explained as an "attendant," in order to show her entry into the royal palace. The word "this" refers to what resides in the mind. Regarding the phrase "by the array of offerings of all flowers" and so forth: that very offering of the jewels of the branches of enlightenment is the "array of offerings of all flowers." "All flowers" refers to the campaka and—

ཨ་ཤོ་ཀ་དང་། ཏི་ལ་ཀ་དང་། བ་ཀུ་ལ་ལ་སོགས་པ་མེ་ཏོག་རིགས་ཐ་དད་པས་ཕྱེ་བ་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། དེའི་མཆོད་པའི་བཀོད་པ་ནི་ཁང་པ་བརྩེགས་མར་སྤེལ་བའི་ཚུལ་ལོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་འགེངས་པའོ། ། ཡང་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་བརྟན་པར་གྱུར་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པས་སྤྲུལ་པའི་མེ་ཏོག་གི་མཆོད་པ་བྱེད་པའི་ལྷ་མོ་ནི་རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་ལྷ་མོའོ། ། དེའི་སྐུར་གྱུར་པ་ནི་དེའི་གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་མངོན་པར་སྤྲུལ་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་མ་གང་ཡིན་པ་དེའི་གྲར་གནས་པའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཆེ་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་མེ་ཏོག་མཆོད་པ་བདག་ཅེས་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་རྒྱན་བྱེད་དེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། གདུ་བུ་དང་། དཔུང་རྒྱན་དང་། གོས་དང་། བདུག་པ་དང་། བྱུག་པ་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་སྟེང་དུ་གཏོར་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་མེ་ཏོག་གི་མཆོད་པ་ནི་ལྷག་པར་རྒྱན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཞིང་། མཆོད་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་ཡང་རྒྱན་བྱེད་པས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱན་བྱེད་པའོ། ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་མེ་ཏོག་གི་མཆོད་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། ངོ་མཚར་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། གང་ཕྱིར་མཆོད་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། རིན་ཆེན་ཉིད་དུ་མྱུར་བར་འགྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་མེ་ཏོག་གི་རང་བཞིན་དེས་མཆོད་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེ་ཉིད་ཐོབ་པར་གྱུར་པས་ན། འདི་ནི་ངོ་མཚར་ཆེའོ། །

One should take the various types of flowers, such as the aśoka, tilaka, and bakula. The arrangement of that offering is in the manner of a multi-storied palace. "Pervading all world systems" means filling all world systems. "Furthermore, merging into one" means becoming firmly unified. The goddess who performs the offering of flowers emanated with a vajra-like intention is the goddess Vajrapuṣpā. "Becoming her body" means manifesting oneself in her form, residing in the corner of whatever multi-storied celestial mansion belongs to the Blessed One. "Ema!" is an expression of wonder. If one asks what is so wonderful, it is because it is said, "I am the flower offering." Regarding the phrase "it serves as the ornament of all," this is what it teaches: even if one is already adorned with bracelets, armlets, garments, incense, ointments, and so forth, by scattering a garland of flowers above, the flower offering becomes the supreme ornament among all of them; because it also ornaments the other offerings, it is called "the ornament of all." If one asks, "Even if you are the flower offering, what is so wonderful about it?" it is said: "Because when offered, the Tathāgata is swiftly accomplished as a jewel." This means that if one offers with the nature of the flowers of the branches of enlightenment, one will attain the state of a precious Tathāgata; therefore, this is truly wonderful.

ད་ནི་མར་མེའི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་པོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་གོ། ། དེའི་རྒྱལ་པོ་ནི་དབུ་ལ་འཇོག་པའི་བདག་པོ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་པདྨའི་རིགས་ལས་ཀླུའི་མཆོད་པ་སྤྲུལ་པར་མཛད་པའི་ལན་དུ་སླར་མཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱིས་ཀྱང་མཆོད་པ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྣང་བའི་མཆོད་པ་སྟེ། མར་མེའི་མཆོད་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྣང་བའི་མཆོད་པའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ཆོས་ཀྱི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི། མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕོ་ཉ་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕོ་ཉ་མོ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་མཛད་ཅིང་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་གྲུབ་པར་ཆོས་མཐུན་པས་ན་ཕོ་ཉ་མོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བར་མཛད་པས་ན་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བའོ། ། དེ་ཉིད་མཆོད་པ་སྟེ་དེས་ཁང་པ་བརྩེགས་མ་བརྒྱན་པས་ན་སྣང་བའི་མཆོད་པ་བཀོད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་ཚད་ཇི་ཙམ་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་པ་སྟེ།

Now, in order to teach the ritual of the butter lamp offering, the text beginning with "Then" and so forth was spoken. "Lord of the World" refers to the Blessed One, the Noble Avalokiteśvara. His "King" is the sovereign who resides upon his crown, the Blessed One Amitābha. This is because the Blessed One Vairocana, in response to the emanation of the nāga offering from the Lotus family, performed an offering in return. The Blessed One Amitābha also performed the offering. It is an offering that illuminates all the Tathāgatas; thus, the butter lamp offering is the offering that illuminates all the Tathāgatas. Its "samaya" consists of the essence mantras, mudrās, and so forth. In order to bless that which arises from the specific intention of the Dharma, he entered into the meditative absorption known as the "vajra-like indivisible samādhi," which means he actualized it. Because she is the messenger of all the Tathāgatas, she is the "female messenger of all the Tathāgatas." She is called a "messenger" because she illuminates everything through wisdom and, in accordance with the Dharma, accomplishes the welfare of both self and others. Regarding the term "illuminating everywhere," she is "illuminating everywhere" because she causes everything to appear in every possible way. That itself is the offering; because it adorns the multi-storied palace, it is called the "array of the illuminating offering." If one asks what its extent is, it is said to "pervade the entire expanse of phenomena" (dharmadhātu).

ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའོ། ། ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པས་ན་ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་སྣང་བའི་མཆོད་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སྣང་བའི་ངོ་བོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རྡོ་རྗེ་སྣང་བའི་ལྷ་མོའོ། ། དེའི་སྐུ་ཡིན་པས་ན་ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་སྣང་བའི་སྐུའོ། ། གྱུར་པ་ནི་རེད་པའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པས་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་། ཕྱོགས་མཚམས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པས་ན་རྒྱ་ཆེ་བ་སྟེ། རྒྱ་ཆེ་བ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། མཆོད་པ་སྟེ་རྗེད་པའོ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་མར་མེའོ། ། གལ་ཏེ་ཞག་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་མར་མེ་བྱེད་སྲིད་པས་དེའི་ཕྱིར་དགེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། མར་དང་འབྲུ་མར་གྱི་རང་བཞིན་ནམ། ཡང་ན་རིན་པོ་ཆེའི་སྣང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། གང་ཕྱིར་སྣང་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གང་ལ་སྣང་བ་ཡོད་པ་དེ་ན་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་སྣང་བ་ནི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་མྱུར་ཞིང་མགྱོགས་པ་ཉིད་དུ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྤྱན་ཡང་འཐོབ། ། ཅེས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་ཡང་ཡིན་ལ་ཀུན་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་སྤྱན་ཀུན་ཏེ། སྤྱན་ལྔ་པོ་དག་འཐོབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། དེ་ཡང་གང་གིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་དང་འཆི་འཕོ་གཟིགས་པས་ནི་ཤའི་སྤྱན་དང་ལྷའི་སྤྱན་ནོ། ། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་ཡུལ་མཁྱེན་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་ནོ། །

It pervades the entire expanse of space. Regarding the phrase "the goddess Vajra Illumination" and so forth: because she is emanated by a vajra-like mind, she is the goddess Vajra Illumination, the offering; she is the goddess Vajra Illumination who is blessed as the essence of vajra illumination. Because she is the body of that, she is the body of the goddess Vajra Illumination. "Became" means "was." Regarding the phrase "Ema!" and so forth: because she fully grasps the appearances of jewels and so forth, she is vast; and because she pervades all directions and intermediate points, she is vast. Since she is both vast and great, she is "Greatly Vast." If one asks what that is, it is the offering, which is to say, the act of honoring. If one asks what its essential nature is, it is a lamp. Since it is possible to make a lamp from substances such as animal fat, for that reason the word "virtuous" is spoken. Its nature is that of butter or oil, or else the essence of the appearance of jewels. Regarding the phrase "possessing illumination": that which has illumination is "possessing illumination." Therefore, because illumination is the primary cause for generating the eye consciousness, it is swift and rapid. Thus: "One also attains the eyes of all Buddhas." This means that because they are both the eyes of Buddhas and all [the eyes], they are the "all-eyes of the Buddhas"; the meaning is that one attains the five eyes. Furthermore, that which perceives the birth and death-transmigration of sentient beings is the flesh eye and the divine eye. That which knows the objects of the four noble truths is the insight eye.

ཐོག་མ་དང་ཐ་མར་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཆོས་སྟོན་པར་མཛད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གང་གི་མཆོད་པ་གསུངས་པའི་མཆོད་པ་དེའི་ལན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པས་ཀྱང་། སླར་མཆོད་པ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དྲི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ནི་མཆོད་པའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལས་ཀྱི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པའི་མིང་འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྲན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྐྱང་ནུལ་གྱི་ལས་བྱེད་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་ན་བྲན་མོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་བས་ན་ཉེ་བར་བྱུག་པར་ཆོས་མཐུན་པས། དྲིའི་མཆོད་པ་ནི་བྲན་མོར་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། དེའི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་བའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། དྲི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་པ་བཀོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲི་དང་འཁྲུལ་འཁོར་དང་རེང་བུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྤྲས་པའི་བཀོད་པའི་ཁང་པ་བརྩེགས་མའོ། ། དེ་ཚད་ཇི་ཙམ་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་འགེངས་པའོ། །

Teaching the Dharma that is completely pure from the beginning and the end is the Dharma-eye. The wisdom of omniscience is the Buddha-eye. Then, the text beginning with "Then" was spoken; in response to the offering that the Blessed One Vairocana taught in the maṇḍala of Amoghasiddhi, the Blessed One Amoghasiddhi also performed an offering in return. The fragrance of all the Tathāgatas is the vow of ethical discipline, and that itself is the offering. Its samaya consists of the essence mantras, mudrās, and so forth; in order to bless the specific intention of the activity that arises from them, he entered the meditative absorption named "The Indestructible Vajra-like Samādhi." Regarding the phrase "the handmaid of all the Tathāgatas," in the world, one who performs the work of plastering is called a handmaid; therefore, because of the commonality of being applied, the offering of fragrance is established as the handmaid, and she was emanated from his heart. The word "this" refers to what resides in the heart. The "Array of Offerings of All Fragrances" is a multi-storied pavilion adorned with various forms of fragrance, mechanical devices, incense sticks, and so forth. If one asks what its size is, it pervades all world systems, filling all world systems.

ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་ནས་ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་དྲི་ཞེས་བྱ་བའི་སྐུར་གྱུར་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པས་དྲིའི་མཆོད་པ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པའི་ལྷ་མོའི་སྐུར་གྱུར་ཅིང་རེད་པའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོན་པས་ན་དྲིའི་རང་བཞིན་ནོ། ། མཆོད་པ་ནི་རྗེད་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ལྷ་རྫས་སོ། ། སུ་ཞིག་ཅེ་ན་བདག་ཅེས་བྱ་བའོ། ། ཇི་ལྟར་ན་ལྷ་རྫས་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ཡིད་འོང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་ཡིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་ལྷ་རྫས་སོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ངས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་མཆོད་ན། མཆོད་པར་བྱེད་པའི་ལུས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བླ་ན་མེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དྲི་སྩོལ་བར་མཛད་དེ། དེ་བས་ན་མཆོད་པ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དྲི་སྦྱིན་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྔགས་པ་རྣམས་སོ། ། ། ། དེ་རྣམས་ནི་བདུག་པའི་མཆོད་པས་ཡེ་ཤེས་འབབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་གང་དང་གང་གིས་བབས་ཤིང་འཇུག་པ་དེ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་སྟེ། བདུག་པའི་མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Regarding the phrase "Furthermore," and so forth: having become merged into one, she manifests in the form of the goddess named Vajragandhā. She is the goddess who, through a vajra-like intention, consecrates the offering of fragrance. "Ema!" is an expression that reveals her own essential nature; thus, it refers to the nature of fragrance. "Offering" means to honor. If one asks what kind [of offering], it is a divine substance (devadravya). If one asks who [offers it], it is "I." If one asks how it is a divine substance, it is because it is "pleasing," meaning it is in accordance with the minds of the gods; therefore, it is a divine substance. Because I offer this to the Tathāgatas, the Tathāgatas bestow the fragrance of unsurpassed ethical discipline (śīla) upon the body of the one who performs the offering; therefore, this offering is called "bestowing the fragrance of the Tathāgatas." In this context, "all Tathāgatas" refers to the bodhisattvas of the maṇḍala and the practitioners of mantra who are blessed by them. Through the offering of incense, wisdom descends upon them; therefore, it is called "the descent of the wisdom of all Tathāgatas." Alternatively, by the term "all Tathāgatas," the wisdom beings (jñānasattva) of the maṇḍala themselves are intended. That which causes the wisdom of all Tathāgatas to descend and enter sentient beings is the "descent of the wisdom of all Tathāgatas"; this is the meaning of the "offering of incense."

སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་འདིར་ལྷ་མོ་བདུག་པའི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་པར་མཛད་དེ། དེ་བས་ན་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དེ་ནི་བདེ་བའི་ཚོར་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ལ་བདེ་བ་ལས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་འཐོབ་ཅིང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཐོབ་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ། ཡན་ལག་ཀྱང་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཡན་ལག་སྟེ། དེ་རྣམས་བསགས་པ་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཡན་ལག་བསགས་པའོ། ། ཡང་ན་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྟེ། དེའི་ཡན་ལག་ནི་དེའི་རྒྱུ་རྣམས་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཡན་ལག་གོ། ། དེ་རྣམས་བསགས་པ་ནི་དེ་རྣམས་བསྡུས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཡན་ལག་བསགས་པ་སྟེ། མེ་ཏོག་གི་མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པའི་ཆོས་མདོ་སྡེ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྣང་བ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བའི་འོད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་སྤོང་བ་བདུན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཟག་པ་མེད་པའི་བསམ་གཏན་གྱིས་བསྡུས་པ་སྟེ། སྲོག་གཅོད་པ་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པ་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པ་གསུམ་དང་། རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པ་ངག་གི་རྣམ་པ་བཞིའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་བསམ་གཏན་ནོ། ། ཤེས་རབ་ནི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། །

The body of the Buddha, the Blessed One, is here emanated in the form of the goddess of incense. Therefore, that physical pliancy generates a feeling of bliss; from bliss, one attains one-pointedness of mind; and when one-pointedness of mind is attained, one comes to know things exactly as they are. Thus, it is called "the descent of wisdom." Because it is both great enlightenment and a limb, it is a "limb of great enlightenment." Since these are accumulated, it is the "accumulation of the limbs of great enlightenment." Alternatively, great enlightenment is unsurpassed, perfectly complete enlightenment; its limbs are its causes, and thus they are the "limbs of great enlightenment." Their accumulation is their collection, which is the meaning of "the accumulation of the limbs of great enlightenment," or "the offering of flowers." It is the manifestation of the Dharma, such as the sūtras, connected with all the Tathāgatas; it is the meaning of "the light of the manifestation of wisdom." Ethical discipline is characterized by the seven abandonments subsumed within untainted meditative concentration: the three physical types, such as the abandonment of taking life, and the four verbal types, such as the abandonment of lying. Meditative concentration is untainted meditative absorption. Insight is characterized by the thorough discernment of phenomena. Liberation is freedom from the afflictions.

རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་གྱུར་ན་ང་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་ལོ་ཞེས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐོང་བ་འཇུག་ལ། མཐོང་བ་ནི་བཟོད་པ་བརྒྱད་དེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པའི་བཟོད་པ་དང་། ཀུན་འབྱུང་དང་འགོག་པ་དང་ལམ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་ཟག་པ་མེད་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་དྲིའི་མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དྲིའི་རང་བཞིན་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་ཕན་གདགས་ཤིང་། དྲིའི་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལྷ་མོའི་གཟུགས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྤྲུལ་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། དེའི་བཀའ་བཞིན་བྱེད་པས་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་དེ་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དོན་དུ་སྤྲུལ་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་གཡོག་མོའི་གཙོ་མོ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་བསྟན་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྒོ་སྲུང་མེད་ན་དཀྱིལ་འཁོར་མ་རྫོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་དག་སྤྲུལ་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གཞན་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་ལྟོས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ལྕགས་ཀྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ།

The vision of the wisdom of liberation occurs when one has become liberated, such that the wisdom-vision enters with the thought, "I am liberated." This vision consists of the eight patiences: the patience of the dharma-knowledge of suffering, the patience of the subsequent realization of suffering, and likewise for the origin, cessation, and the path. Therefore, the meaning is that the nature of the five untainted aggregates is the offering of fragrance, which is the essence of ethical discipline. In order to benefit those to be trained with such a nature of fragrance and to fulfill all the purposes of fragrance, she emanated in the form of a goddess within the maṇḍala. "All Tathāgatas" refers to the Buddhas and Bodhisattvas. The meaning is that by acting in accordance with their command, she emanated in the form of a woman. Although these were emanated for the sake of the Blessed One Vairocana, they should be understood as belonging to all Buddhas and Bodhisattvas. Although the eight types of offerings, such as the principal female attendants of the maṇḍala retinue, have been shown, if the gatekeepers are absent, the maṇḍala is incomplete. Therefore, in order to emanate them, another text beginning with "Then" was spoken; "Then" means immediately following that. Furthermore, "of the Blessed One Vairocana" refers to the offering goddesses. Regarding the phrase "the hook of the samaya of all Tathāgatas":

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉི་ཚེ་གཟུང་ངོ་། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ལྕགས་ཀྱུ་ནི་དམ་ཚིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་ཡིན་པས་ན། དམ་ཚིག་གི་ལྕགས་ཀྱུ་སྟེ་གང་གིས་དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་འགུགས་པའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་སེམས་དཔའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པ་སྟེ། དེའི་དབང་གིས་གདུལ་བའི་ཕྱིར་བདག་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྒྱལ་པོའི་ཁར་བ་ཐོགས་པའི་སྐྱེས་བུ་བཞིན་ནོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པའོ། ། འདི་བྱུང་མ་ཐག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐུལ་བའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་སྔར་བཤད་པའི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་གཟུགས་སུ་བྱུང་བ་དེ་ཉིད། ད་འདིར་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚོགས་སུ་གྱུར་པ་སྟེ། རིགས་བཞི་ཆར་གྱི་ཡང་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་གང་ཡིན་པ་དེའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་ཏེ་བྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་གང་གི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་དེ་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བཀུག་ནུས་པར་གྱུར་པ་སྟེ། རང་གི་ལུས་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ།

The term "all tathāgatas" refers to the buddhas and bodhisattvas. Their "samaya hook" is the hook that constitutes the samaya; thus, it is the "samaya hook" by which all samayas are summoned. Their "samaya" consists of the essence mantras, mudrās, and so forth. In order to bless that particular mental disposition of the being from which it arises, he entered into the meditative absorption known as the "vajra-like indivisible samādhi." Regarding the phrase "tathāgata" and so forth: he has become the lord of the entire assembly of mudrās associated with all the tathāgatas. He is called "lord" because he subdues by his power, just like a man holding a staff for a king. The word "this" refers to what is explained below. The phrase "as soon as this emerged" means immediately following the exhortation. The phrase "the Blessed One, Vajradhara himself" means that the very goddess of offering who appeared in form as previously described has now become the assembly of all mudrās; the meaning is that she emerged having taken the form of whatever assembly of mudrās belongs to all four families. Furthermore, because she has become the very nature of all mudrās, she is able to summon all mudrās. The term "assembly of mudrās" is used to show that she has mastery over all of them, just as one has mastery over one's own body.

ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ལས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུའོ། ། དེ་རྣམས་ལས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་སྐུར་གྱུར་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་དེ་དག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བསྡུས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུར་གྱུར་པ་དང་། སླར་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་དེ་ལ་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར་རོ་ཞེས། འདིར་རྩ་བའི་གཞུང་ལས་མ་སྨོས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། དོན་གྱི་དབང་གིས་ཐམས་ཅད་མཛད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁང་བུ་བརྩེགས་པ་རྩེ་མོ་རྡོ་རྗེ་དང་ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་འབྲེལ་པའི་ཁང་བ་བརྩེགས་མ་གང་ཡིན་པ་དེའི་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་སྟེ། རྡོ་རྗེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་སྒོ་ནི་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་སྟེ། (དའི་,དེའི་)ནང་ན་ནི་དབུས་སུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་དམ་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་རྣམས་འགུགས་ཤིང་རང་གི་ལས་བྱེད་པ་ན་རང་གི་མཐུ་སྟོབས་མཐོང་བས་དགའ་སྟེ། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཡང་དག་སྤྱན་འདྲེན་བརྟན་པ་བདག། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ།

From the entire assembly of mudrās comes the body of all the tathāgatas. Although these [mudrās] have become the body of the bodhisattva Vajrāṅkuśa, that assembly of mudrās was also perfectly gathered through the blessing of the Blessed One Vairocana and transformed into Vajrāṅkuśa; furthermore, the Blessed One Vairocana bestowed empowerment upon him. Then, all the tathāgatas also bestowed the empowerment of naming. Although this is not explicitly mentioned in the root text, it should be understood that all of this was performed by the power of the meaning. Regarding the phrase "the Blessed One’s peaked pavilion made of vajras, jewels, and precious gems," it refers to the vajra gate of whichever peaked pavilion is associated with the Blessed One; a gate characterized by a vajra is a "vajra gate." "In the center" means in the middle of that. Since they are both all the tathāgatas and the samaya, they are the samaya of all the tathāgatas, which refers to all the buddhas and bodhisattvas. When they summon these [beings] and perform their own activities, they rejoice upon seeing their own power and strength, and thus they uttered this inspired utterance. Regarding "Emaḥ" and so forth: "Emaḥ" signifies being wondrous. If one asks what is wondrous, it is: "Because I am the steadfast one who truly summons all the buddhas."

ཀུན་ནས་སྤྱན་འདྲེན་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་སྤྱན་འདྲེན་པའོ། ། གང་གིས་ཀྱང་བཟློག་པར་མི་ནུས་པས་ན་བརྟན་པའོ། ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཡང་དག་པར་སྤྱན་འདྲེན་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། ངོ་མཚར་ཅི་ཞིག་ཆེ་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་བདག་གིས་སྤྱན་དྲངས་པས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་བདག་གིས་སྤྱན་དྲངས་ན། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྟོག་པ་མི་མངའ་བར་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཀུག་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་བཅུག་ན་དགོས་པ་མི་བྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར་གཞུག་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་དམ་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གང་གིས་བྱས་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ལ་འཇུག་པའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་སེམས་དཔའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཕྱག་རྒྱའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་འཇུག་པའོ། ། རེ་རེ་ནས་གསོལ་བས་ན་གསོལ་ཀ་མ་སྟེ།

It is a "perfect invitation" because it invites from all directions. It is "stable" because it cannot be turned back by anyone. If one asks, "Even if you are indeed inviting them, what is so wonderful about it?" it is said: "Because I have invited them, they shall rely upon all maṇḍalas." This means that because I have invited them, all the buddhas and bodhisattvas, without conceptual thought, rely upon all maṇḍalas; the meaning is that they enter into all maṇḍalas. Even if they have been summoned, if they are not made to enter the maṇḍala, they will not perform their purpose; therefore, in order to teach the ritual procedure for the method of entry, the text beginning with "Then" and so forth was spoken. Since they are both all the tathāgatas and the samaya, they are the "samaya of all tathāgatas." The great being who performs the entry of those [beings] into the maṇḍala is the "great being who enters the samaya of all tathāgatas." Their samaya consists of the essence mantras, mudrās, and so forth. In order to bless that particular intention of the being from which it arises, he entered into the meditative absorption (samādhi) called by a name consistent with its meaning, which is an absorption as indivisible as a vajra. Since they are both all the tathāgatas and the very nature of the mudrās, they are the "mudrās of all tathāgatas," and [the text refers to] their entry. Because each one requests [permission], they are the "petitioners."

དེ་བྱེད་པས་ན་གསོལ་ཀ་བའོ། ། དེ་ཡང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ལ་དབང་བར་ཆོས་མཐུན་པས་ན་གསོལ་ཀ་བ་སྟེ། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ན་བཞུགས་པའི་ཚུལ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་ཏེ། དེ་ཞགས་པའི་ཚོགས་སུ་གྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་སུ་གྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་གང་ཡིན་པ་དེར་གྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྕགས་ཀྱུ་ལ་བཤད་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་དབང་གིས་ཞགས་པའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པའམ། ཞགས་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱང་ཞགས་པའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པ་སྟེ། གཉི་ག་ལྟར་ཡང་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། ཡང་ན་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐུ་གྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བར། རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་ཞགས་པ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་ཞེས་བྱ་བའམ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་ན། རྡོ་རྗེ་ཞགས་པའོ། ། དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་ཡང་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པའོ། ། དེའི་སྐུ་ནི་དེའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་སྒོ་ཡིན་པས་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱས་པའི་སྒོའོ། །

Because he performs that, he is the "invoker" (gsol ka ba). Furthermore, because he is authorized to engage in that in accordance with the Dharma, he is the "invoker," for he demonstrates the manner of residing in the royal palace. The "assembly of mudrās for entering the samaya of all tathāgatas" refers to whatever assembly of mudrās there is for entering the samaya of all tathāgatas; the meaning is that it becomes the assembly of nooses. Alternatively, "becoming the assembly of mudrās for entering the samaya of all tathāgatas" means becoming that very assembly of mudrās belonging to those samayas themselves. Just as was explained regarding the hook, all the assemblies of mudrās also become the form of nooses through the power of blessing, or even those that are not nooses become the form of nooses; there is no fault in either case. Alternatively, having merged into one and transformed into the body of the great bodhisattva named Vajrapāśa—because it is a noose marked by a vajra, it is called "Vajrapāśa," or because it arises from a vajra-like intention, it is "Vajrapāśa"—it is the great bodhisattva characterized by that. He is a "sattva" (hero) because his mind is directed toward great enlightenment. Since he is both a great bodhisattva and Vajrapāśa, he is the "great bodhisattva Vajrapāśa." His "body" is his transformed form. Because it is a gateway characterized by jewels, it is a "gateway made of jewels."

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་རང་གི་ལས་མཛད་པ་སྟེ་རང་གི་དགོས་པ་ཡང་དག་པར་མཐོང་བས་དགའ་སྟེ། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་དམ་པའི་བདག། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་གཅོད་པར་མི་ནུས་པས་ན་དམ་པའོ། ། དེ་ལྟ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ངོ་མཚར་ཅི་ཞིག་ཆེ་ཞེ་ན། རྡུལ་ཕྲན་ཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། བདག་གིས་སླར་ཡང་དྲང་བར་བགྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུས་རྡུལ་ཕྲན་ཐམས་ཅད་ཞུགས་པ་ཡང་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བདག་གིས་སླར་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་པ་འདི་ནི་ངོ་མཚར་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སླར་ཡང་བཅུག་ཅེ་ན། གཟུགས་ཀྱི་སྐུས་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བ་མ་ཡིན་པས་ན་འགལ་བ་མེད་དོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་དམ་ཚིག་གི་འཆིང་བས་མ་བཅིངས་ན། གལ་ཏེ་དགོས་པའི་དུས་སུ་མི་བཞུགས་པས་དེ་ལྟ་བས་ན་དམ་ཚིག་གི་འཆིང་བའི་ཆོ་ག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་གཏོར་བར་བྱེད་པས་ན་གཏོར་བ་སྟེ། ལྕགས་སྒྲོག་ལ་བྱའོ། །

All the Tathāgatas, having performed their own activities and correctly perceived their own purpose, were filled with joy and uttered this inspired utterance: "Ema!" This signifies that which is marvelous. If one asks what is marvelous: "The supreme self of the vajra noose of all Buddhas." It is "supreme" because even all sentient beings are unable to sever it. If one asks what is so marvelous about that: "Even all those who have entered into the subtle particles, I shall draw them back forth." This means that because the dharmakāya of the Tathāgatas has entered into all subtle particles, in order to benefit those to be trained, I shall once again cause them to enter the maṇḍala; this is marvelous. If one asks how all the Tathāgatas are drawn back in, there is no contradiction because they have not gone everywhere by means of the rūpakāya. Even though they have been caused to enter the maṇḍala, if they are not bound by the bonds of samaya, they will not remain at the time of need; therefore, in order to teach the ritual of the bonds of samaya, the text beginning with "Then" was spoken. Regarding the phrase "all the Tathāgatas" and so forth: because it is the samaya of all the Tathāgatas, it is the "samaya of all the Tathāgatas." Because it scatters all the hosts of obstructors and misleading spirits by mere indication, it is "scattering," which refers to the iron shackles.

ཡང་ན་འདི་གསལ་བར་གྱུར་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འདའ་བར་མི་མཛད་པའི་ཕྱིར་ལྕགས་སྒྲོག་ལ་དམ་ཚིག་གི་འཆིང་བ་ཞེས་བཤད་དེ། ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར། གང་ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ལྟ་བུ་ཕྱེ་མས་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡིན་པ་དེར་ཁྱེད་རྣམས་བཀུག་ཅིང་བཞག་ལ། ལྕགས་སྒྲོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ་དེའི་ཚེ། ཇི་སྲིད་དུ་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་ཁྱེད་རྣམས་གནས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་འཆིང་བ་ཡིན་ནོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བའི་དུས་ལས་འདས་པར་མི་མཛད་པས་དེ་ལ་ཡང་དེའི་དམ་ཚིག་འཆིང་བ་ཡིན་ནོ། ། ལྷ་དང་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བདེན་པ་བསྒོམ་པའི་བཀའ་དེ་ཉིད་འཆིང་བ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་པའི་རབས་ལས་ཀྱང་བདེན་པ་ལ་ཡོངས་སུ་གོམས་པའི་ཚིག་ལས་ནི་མེ་ཡང་འདའ་བར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་བས་ཚིག་དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་འཆིང་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་བླ་མའི་ཚིག་གམ།

Alternatively, because this has become clear and all the tathāgatas do not transgress it, the iron shackles are explained as the "binding of the samaya." In order to benefit those to be trained, all the tathāgatas residing in the maṇḍala of the retinue of the perfect enjoyment of the dharma command: "You who are bodhisattvas newly entered into the vehicle and practicing the conduct of the gateway of Secret Mantra, you must be summoned and placed within this maṇḍala of the retinue, such as a maṇḍala drawn with powder. When the mudrā of the iron shackles is displayed, you must remain there for as long as the activity is not fully completed." This command of the Blessed One is the binding for the bodhisattvas. Since the Blessed One also does not allow his own activities to pass their appointed time, that too is his binding of the samaya. For others, such as gods, nāgas, and yakṣas, that very command of the Blessed One meditating on truth is the binding; as it is said in the Jātaka: "Even fire does not transgress the words of one who is thoroughly habituated to the truth." Therefore, the Blessed One spoke of displaying the mudrā of the iron shackles. Consequently, this is the binding for the buddhas and bodhisattvas, as well as for all the three worlds, just as it is the binding of the guru’s word.

རང་གི་ཚིག་གིས་འདུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆིང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ཏེ། དེ་བས་ན་འདི་ནི་ལྕགས་སྒྲོག་ཅེས་བྱའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལས་སེམས་དཔའ་གང་སྤྲུལ་ཏེ་བྱུང་ཞིང་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་འཆིང་བ་འདི་ལ་ཡང་དམ་ཚིག་གི་ལྕགས་སྒྲོག་གི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེའི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་སེམས་དཔའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་འཆིང་བ་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་བསྡམས་པ་སྟེ་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕོ་ཉ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྒྱལ་པོས་མནའ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་བླུད་པས། དམ་བཅའ་བ་ལ་འཇོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཕོ་ཉ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དམ་ཚིག་ལ་འཇོག་པ་དེ་དང་ཆོས་མཐུན་པས་ན་འདི་ལ་ཡང་ཕོ་ཉ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་དམ་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་བཅིང་བའི་ཕྱིར། ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་སུ་གྱུར་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་བསྡམས་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་སུ་གྱུར་པ་སྟེ། རེ་རེ་ཞིང་ལྕགས་སྒྲོག་ཏུ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་དེ་རྣམས་ལས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་རྣམས་ཏེ།

To say "one should remain by one's own word" is like saying "it is a bond"; therefore, this is called an "iron chain." Its samaya is the great sattva who is emanated and arises from the essence (hṛdaya), the mudrā, and so forth, and who binds this iron-chain mudrā; this is the samaya of that [sattva]. In order to bless the particular intention of that sattva from which [the chain] arises, one enters into meditative equipoise in the samādhi called "the indivisible vajra-like samādhi." Because it is the bond of the samaya of all the tathāgatas, it is called "the binding of the samaya of all the tathāgatas." Furthermore, it is called the "messenger (dūta) of all the tathāgatas"; just as in the world, one who is established in a vow by a king through the administration of an oath and so forth is called a "messenger," this is also called a "messenger" because it is analogous to that establishment in samaya. Because it is both all the tathāgatas and the samaya, it is the "samaya of all the tathāgatas." In order to bind the samaya of all the tathāgatas, it becomes a collection of mudrās; this means that it becomes a collection of mudrās that bind the samaya of all the tathāgatas, and each one individually becomes an iron chain. From that collection of mudrās, the bodies of the tathāgatas also [arise].

དེ་དག་ལས་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན་པའི་སེམས་དཔའ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་འཛིན་པའི་སྐུར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པའི་རྩེ་མོ་རྡོ་རྗེ་དང་ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱས་པའི་ཁང་པ་བརྩེགས་མ་གང་ཡིན་པ་དེའི་སྒོ་པདྨས་མཚན་པའི་དབུས་སུ་གནས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་འཆིང་བ་ནི་རང་གི་དམ་ཚིག་དང་། སྟོན་པའི་བཀའ་ཁས་བླངས་པའི་མཚན་ཉིད་བཞིན་དུ་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བར་དུ་འཇོག་པའི་རང་གི་ནུས་མཐུ་མཐོང་བས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཆེ་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་བདག། ཅེས་བྱའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དམ་པོ་སྟེ་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ངོ་མཚར་ཅི་ཞིག་ཆེ་ཞེ་ན་གང་ཕྱིར། བཅིངས་པ་ཀུན་ལས་གྲོལ་བ་རྣམས། ། སེམས་ཅན་དོན་དུ་འཆིང་བར་འདོད། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འཆིང་བ་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་རྣམས་ཀྱང་འཆིང་བར་བྱེད་པ་འདི་ནི་ངོ་མཚར་ཆེའོ། ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བཅིངས་པ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་འཆིང་བ་ཐམས་ཅད་ལས་ངེས་པར་གྲོལ་བ་ཡིན།

Among those, he is the being who holds the mudrā, having manifested in the form of the Great Bodhisattva Vajraśṛṅkhala (Vajra Chain). He is called the Great Bodhisattva Vajraśṛṅkhala because he is both a Great Bodhisattva and Vajraśṛṅkhala. He dwells in the center of the lotus-marked door of the peaked pavilion of the Blessed One, which is constructed of vajras, jewels, and precious gems. "All Tathāgatas" refers to the Buddhas and Bodhisattvas of the maṇḍala. Their binding is the act of remaining bound until their own capacity is fully realized, in accordance with their own samaya and their acceptance of the Teacher’s command. Seeing this, they uttered this inspired utterance: "Ema!" This signifies wonder. If one asks what is so wonderful, it is said: "Because I am Vajraśṛṅkhala." If one asks what kind of being he is, it is "firm," because he cannot be severed by others. If one asks what is so wonderful about that, it is said: "Those who are liberated from all bonds / Yet desire to bind for the sake of sentient beings." It is truly wonderful that those who are completely liberated from all bonds should nevertheless bind themselves. If you are bound, how can you be definitively liberated from all bonds?

དེ་ལྟར་བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ན་འཁོར་བ་རྣམས་ཀྱི་འཆིང་བ་ལྟ་བུར་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་འཆིང་བ་གཏུབས་ཤིང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཅན་ཡང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལ་འཆིང་བར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། ། བཀུག་པ་དང་བཅུག་པ་དང་བཅིང་བ་བྱས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། དབབ་པ་མེད་དུ་ཟིན་ན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡེ་ཤེས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བྱོན་ཏོ་ཞེས་ཡིད་ཆེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ཡིད་ཆེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གཞན་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཆོ་ག་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འབེབས་པའི་དབབ་པ་བྱེད་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དབབ་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དབབ་པ་ཡང་ཡིན་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དབབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་སེམས་དཔའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་བྲན་ནི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པར་ཆོས་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། །

That is true; however, it is not that the afflictions are intended to be the fetters for sentient beings wandering in saṃsāra under the power of those afflictions. Rather, it is the Compassionate One—who has severed the fetters of the afflictions and perfectly transcended the suffering of saṃsāra—who is intended to be bound for the sake of sentient beings. Even if [the deities] have been summoned, inserted, and bound, if the descent has not occurred, ordinary beings in whom wisdom has not arisen will not have conviction that the Buddhas and Bodhisattvas have arrived in the maṇḍala. Therefore, in order to generate conviction, the text beginning with "Then" and so forth was spoken. The ritual by which the descent of all the Tathāgatas is performed is the "descent of all the Tathāgatas." Because he is both the descent of all the Tathāgatas and a Great Bodhisattva, he is the Great Bodhisattva named "Descent of All the Tathāgatas." His samaya consists of the heart-mantras, mudrās, and so forth. In order to bless that particular intention of the Being (Sattva) from which it arises, he entered into the meditative absorption (samādhi) called the "indestructible vajra-like" absorption. The servants of those mudrās associated with all the Tathāgatas are so called because they share the same nature as movement and so forth. The word "this" refers to what resides in the mind.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ནི་སྐུ་དང་ཕྱག་དང་སྤྱན་དང་སྒྲོས་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་རྒྱའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཅིག་ནི་རྣམ་པར་མ་ཕྱེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། འདྲེས་པ་ནི་བརྟན་པ་སྟེ་བསམ་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུས་སྤྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་འབེབས་པས་ན་དབབ་པ་སྟེ། ལྷའི་གཟུགས་སུ་བྱེད་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པ་རྩེ་མོ་རྡོ་རྗེ་དང་ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱས་པ་དེའི་སྒོ་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་མཚོན་པ་ནི་ལས་ཀྱི་སྒོའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འབེབས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྤྲུལ་པ་གང་ཡིན་པ་རྣམས་དང་། རྣལ་འབྱོར་མ་གྲུབ་པའི་སྔགས་པས་ཚོན་གྱིས་བྲིས་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བྱས་པའི་སྔགས་པ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བཤད་དོ། ། འདིར་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་འབེབས་ཤིང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་དག་པ་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་དང་། སྔགས་ཀྱི་མཐུས་བཀུག་ཅིང་དེར་བཅུག་པའི་རང་གི་ལས་ཀྱི་མཐུ་མཐོང་བས་དགའ་སྟེ། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཆེ་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་བརྟན་པའི་བདག། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་བརྟན་པའོ། ། དེ་ལྟ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ངོ་མཚར་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། གང་གི་ཕྱིར། །

The entire assembly of mudrās of all the tathāgatas is the very nature of the mudrās, such as the body, hands, eyes, and lips. Regarding the term "one" and so forth: "one" is the undifferentiated nature. "Merged" means stable, because it is emanated by a vajra-like intention. "Descending" refers to causing sentient beings to descend, which is to say, transforming them into the form of a deity. The gate of the Blessed One’s peaked pavilion, which is made of vajras, jewels, and precious gems, and is marked by the action-vajra at its entrance, is the "action gate." Regarding the phrase "descending all the tathāgatas": "all the tathāgatas" refers to those emanated in the maṇḍala by a yogi who has attained accomplishment; those painted with colors by a mantra practitioner who has not yet attained accomplishment; and those mantra practitioners who have been consecrated. These are explained by the term "all the tathāgatas." Here, through the power of blessing, the Buddhas and Bodhisattvas are summoned and brought into the maṇḍala by the power of yoga and mantra. Seeing the power of their own activity, they rejoice and utter this inspired utterance. "Ema" (Aho) expresses wonder. If one asks what is so wonderful: it is because it is said, "The stable essence of the vajra-descending of all Buddhas." It is "stable" because it cannot be transcended by anyone. If one asks, "Even if that is so, what is the wonder?" it is because: [the passage continues].

ཀུན་གྱི་བདག་ཏུ་འགྱུར་ནས་ཀྱང་། ། བྲན་དུ་ཡང་ནི་གྱུར་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་ཀྱང་། གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་བྲན་དུ་ཡང་གྱུར་པའོ། ། ཀུན་གྱི་བདག་པོ་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་སྟེ། དེར་གྱུར་ཀྱང་གཞན་གྱི་ལས་ལ་དགའ་བར་ཡང་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཡང་གང་དང་གང་གི་གཟུགས་ནི། ལུས་ཅན་གང་ནི་འདུལ་གྱུར་པ། ། ཐུགས་བརྩེས་ནོན་པ་དེ་དང་དེར། ། ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་སྟོན་པར་མཛད། ། ཅེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀུན་ནས་འགུགས་པ་ནི་སྤྱན་དྲང་བ་སྟེ། དེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གང་གིས་བྱེད་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲང་བའི་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་ཡང་ཐུགས་རྗེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། ཐུགས་རྗེས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲངས་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་ནི་གང་གིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་། རིག་པ་ཡི་ནི་མཚོ་ནང་ནས། ། ཀླུ་བཞིན་ཁྱོད་ལ་ཐུགས་རྗེ་ཡིས། ། དགོན་པ་ཞིག་ནས་གྲོང་གི་བར། ། གདུལ་བྱའི་དོན་གྱི་སླད་དུ་དྲངས། ། ཞེས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། སྤྱན་དྲངས་པར་གྱུར་ནས་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་གང་བཅུག་པ་དེ་ནི་གཞུག་པ་སྟེ། འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར་བྱམས་པའི་ཞགས་པས་དྲངས་པའོ། །

"Even having become the master of all, he has also become a servant." This means that although he has become the lord of all, for the sake of compassion toward those to be trained, he has also become a servant. The "master of all" is a universal monarch (cakravartin); even having become such, he takes delight in the work of others. As it is said: "In whatever form any embodied being is to be trained, the Lord, overcome by compassion, manifests the nature of compassion in that very form." Regarding the phrase "all the Tathāgatas": the summoning of all Buddhas and Bodhisattvas is the invitation. That which is performed by a specific mudrā of the Sattva is explained as "the invitation of all the Tathāgatas." That, moreover, is the very essence of compassion. It is through compassion that all Buddhas and Bodhisattvas are invited, and not by any other means. As it is said: "Like a nāga from the depths of the ocean of knowledge, you are drawn forth by compassion from the wilderness to the city for the sake of those to be trained." Once they have been invited, the insertion of a specific mudrā is the "entry," because it causes them to enter. That, moreover, is loving-kindness toward sentient beings. Through loving-kindness toward sentient beings, the Buddhas and Bodhisattvas enter the maṇḍala; they are drawn in by the lasso of loving-kindness in order to benefit them.

དེ་ཡང་གཏིང་དཔག་དཀའ་བའི་བསྟོད་པ་ལས། ཁྱོད་ནི་འཁོར་བར་སྡུག་བསྔལ་བའི། ། འགྲོ་ལ་བྱམས་པའི་ཐུགས་གཞོལ་བས། ། ཡུན་རིང་དུས་ནི་ཟད་མཛད་ཀྱང་། ། ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ལས་མཐུན་མིན། ། ཞེས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། བཅིང་བ་ནི་དམ་ཚིག་གི་བཅིང་བ་སྟེ། སྟོན་པའི་བཀའ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་བཀའ་སྩལ་པ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བགྱིའོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པའོ། ། རྣམ་པ་འདི་གཉིས་ལྟ་བུའི་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་རྐང་པ་གཉིས་བཅིང་བ་སྟེ། སྟོན་པའི་བཀའ་ནི་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ལག་པ་གཅིག་ཡིན་ལ། རང་གི་ཁས་བླངས་པ་ནི་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། ཁྱོད་ཀྱིས་འདི་ཡི་རྐང་པ་གཉིས། ། སྙིང་གི་ཞགས་པ་ཆེན་པོས་བཟུང་། ། བདག་ཀྱང་འདི་ཡི་ཡོན་ཏན་གྱིས། ། སྙིང་ནི་དེ་བས་དམ་དུ་ཟིན། ། ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསྔགས་པར་འོས་པའི་བཀའ་གང་གིས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་བཅིང་བ་སྟེ། བསླབས་པས་བསྡམས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དབང་དུ་བྱ་བ་ནི་མཉེས་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཀློག་པའོ། ། དེ་ཡང་གང་གི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གསན་ནས། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡུམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་ནི་དྲིལ་བུའི་སྒྲས་སྟོན་ལ། དེ་བསམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལེགས་པར་སྤྲུལ་པ་དང་། བྲིས་པ་དང་། སེམས་ཅན་དམ་པ་རྣམས་ལ་འབབ་པར་འགྱུར་བའམ། ཡེ་ཤེས་བབས་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མིག་ལ་བབས་པར་ཡང་མཛད་དེ།

Furthermore, as it is said in the Difficult-to-Fathom Praise: "Because your heart is intent on love for beings suffering in saṃsāra, even though you have exhausted a vast period of time, the karma you have pledged to fulfill is not exhausted." Such is the explanation. "Binding" refers to the binding of the samaya; it is the commitment to perform everything exactly as the Teacher’s command and as the Blessed One has instructed. With these two types of iron shackles, the two feet are bound: the Teacher’s command is one hand of the shackle, and one’s own commitment is the second. As it is said: "You have seized the two feet of this [person] with the great noose of your heart; I too, through his qualities, have my heart held even more tightly." Therefore, by whatever words of the Blessed One’s praiseworthy qualities all the Buddhas and Bodhisattvas are bound, it is like being restrained by training. "Bringing under control" means to please them, which is the recitation of the Prajñāpāramitā. For by hearing the Prajñāpāramitā, all the Buddhas and Bodhisattvas are pleased. The Mother Prajñāpāramitā is shown by the sound of the bell; by the mere contemplation of it, the mudrā, the excellent emanations, the written text, and the descent upon sublime beings occur, or through the blessing of the descent of jñāna, jñāna is born. It is also made to descend into the eyes of the mantra practitioners.

མཆི་མ་འཛག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། བ་སྤུ་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པར་ཡང་སྣང་ངོ་། ། འདི་དག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཀའ་བཞིན་བྱེད་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་སློབ་དཔོན་གྱི་དམ་པར་གྱུར་པ་སྟེ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡང་བསྐུལ་ཞིང་ཕྱག་རྒྱ་དང་། སེམས་དཔའ་རྣམས་བསྐྱེད་པར་མཛད་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་དབང་གིས་དབང་བསྐུར་ཞིང་ལས་ལ་ངེས་པར་སྦྱོར་བའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་དང་སེམས་དཔའ་རྣམས་བསྐྱེད་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཏེ། དེ་ཡང་སྐྱེད་པ་པོའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་ཡང་སྐྱེད་པ་པོའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་ཡང་སྐྱེད་པ་པོའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་བསྐུལ་ཞིང་ཕྱག་རྒྱ་བཀྲོལ་བའི་སྒོ་ནས་སེམས་དཔའ་རྣམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འབད་པ་དང་བཅས་པའོ། ། དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་ཆོས་ལྔས་བསྡུས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་པོ་ཉིད་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དགོད་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་པོའི་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །

Tears flow and the hairs of the body stand on end; these are also perceived. These are the acts performed in accordance with the commands of all the tathāgatas, for there is no activity other than that which has been explained. The Blessed One Vairocana is the nature of the dharmadhātu, the supreme master of the maṇḍala. He exhorts Akṣobhya and the others, as well as Samantabhadra, and generates the mudrās and the sattvas; through the power of meditative absorption and blessings, he confers empowerment and definitively engages them in their activities. The Blessed One Akṣobhya is the nature of the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna), and he too generates the mudrās and the sattvas. The Blessed One Ratnasambhava is the nature of the wisdom of equality (samatā-jñāna), and he too is the progenitor. The Blessed One Amitābha is the nature of the wisdom of discernment (pratyavekṣaṇā-jñāna), and he too is the progenitor. The Blessed One Amoghasiddhi is the nature of the all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna), and he too is the progenitor. All of them, exhorted by the Blessed One Vairocana, exert themselves to generate the sattvas by means of releasing the mudrās. Thus, for the time being, the arrangement of the five tathāgatas within the maṇḍala is established as being subsumed by the five dharmas. The Blessed One, the primordial sattva Vajrasattva, is the very essence of bodhicitta.

བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པས་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡང་དག་པར་བསྡུ་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་བས་ན་སེམས་དཔའ་གཉིས་ནི་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། སེམས་ཅན་བསྡུ་བའི་ཐབས་སུ་རྒྱུར་གྱུར་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་བསྡུ་བ་བྱས་པ་ནི། སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ངེས་པར་དགའ་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་བས་ན་སེམས་དཔའ་གསུམ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་དགའ་བའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་སེམས་ཅན་རྣམས་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བའི་ཆགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཆགས་པར་བྱས་ནས་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་རང་གི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་རྣམས་མཉེས་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་བས་ན་སེམས་དཔའ་བཞི་པ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་མགུ་བར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདི་ལ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འདི་ལ་གནས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། རང་གི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་རྣམས་བསྟེན་པར་བྱའོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་དེ་མཉེས་པའི་ལས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་སྦྱིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ལྔ་པ་དབང་བསྐུར་བའི་སེམས་ནི་དད་པའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་ནས་ཀྱང་རྒྱུད་མཉེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐོས་པ་ཉེ་བར་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ།

Having generated the mind of awakening, one must truly gather sentient beings; therefore, the two sattvas are the essence of the four means of gathering, acting as the causes for the method of gathering sentient beings. Once the mind of awakening has been generated and sentient beings have been gathered, those beings must certainly be made to rejoice; therefore, the three sattvas are the essence of the attachment to maturing and liberating sentient beings, serving as the method for making them rejoice. Having caused sentient beings to be attached, one must thereafter please the spiritual friends (kalyāṇamitra) in order to fully mature the continuum of the bodhisattva levels; therefore, the fourth sattva is the essence of pleasing sentient beings. These four aspects are the samaya for those who have entered the way of mantra conduct in this Mahāyāna. Therefore, they are called the "samaya-sattvas," because by abiding in these one becomes a bodhisattva, and not otherwise. Regarding the statement that one should rely on spiritual friends in order to fully mature one's own continuum, the pleasing activity of the spiritual friend becomes the bestowing of empowerment; therefore, the fifth, the empowerment-mind, is the essence of the precious jewel of faith. Having received empowerment, one will come to retain the learning of the malleable continuum and so forth.

དེ་བས་ན་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་གཟི་བྱིན་གྱི་གནས་སུ་གྱུར་པ་དང་། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ནི་སེམས་དཔའ་དྲུག་པའོ། ། ཐོས་པའི་རྗེས་ལ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་དགོས་པས། དེའི་ཕྱིར་སེམས་དཔའ་བདུན་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པ་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། བསྒྲུབ་པའི་རྗེས་ལ་ཇི་ལྟར་ཐོས་པའི་ཆོས་བསྒྲུབ་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་མཐོང་བས་ཆོས་རྣམས་ལ་དགའ་ཞིང་རབ་ཏུ་མགུ་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས། སེམས་དཔའ་བརྒྱད་པ་ནི་དགའ་ཞིང་མགུ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། བཞི་པོ་འདི་དག་ཀྱང་དབང་བསྐུར་བས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་པས་ན་དབང་བསྐུར་བས་སེམས་དཔའོ། ། ཆོས་ལ་ཡིད་དགའ་བས་ནི་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པར་འགྱུར་ལ། ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པས་ནི་བདེ་བ་ལ་རེག་པར་འགྱུར་རོ། ། བདེ་བ་ལ་རེག་པས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ནི་སེམས་དཔའ་དགུ་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། ། རྩེ་གཅིག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་སེམས་དཔའ་བཅུ་པ་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཆོས་རྣམས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ཞིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་སྤྲུལ་པའི་སེམས་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པར་བྱེད་དེ། དེ་བས་ན་སེམས་དཔའ་བཅུ་གཅིག་པ་ནི་སྤྲུལ་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། ཡང་ན་སེམས་དཔའ་བཅུ་གཅིག་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །

Therefore, the sixth sattva is the locus of the majesty of the insight derived from hearing and reflection, and the locus of the maṇḍala of light. Since one must practice the perfections such as generosity following hearing, the seventh sattva is the essence of the perfection of generosity, for the sake of applying oneself earnestly to practice exactly as it was heard. Following practice, by seeing the purity of practicing the dharma as it was heard, joy and great satisfaction toward the dharmas arise; thus, the eighth sattva is the essence of joy and satisfaction. Since these four are also characterized by empowerment, they are the sattvas of empowerment. Through delight in the dharma, the body becomes thoroughly pliant; through the thorough pliancy of the body, one touches bliss; and through touching bliss, the mind becomes one-pointed. Therefore, the ninth sattva is characterized by meditative concentration (samādhi). With a one-pointed mind, one comes to know things exactly as they are through the correct view; therefore, the tenth sattva is the essence of insight and wisdom. By means of insight, the dharmas are thoroughly distinguished, and by means of wisdom, they are fully determined; the yogi who abides in the emanated mind then emanates the maṇḍala. Therefore, the eleventh sattva is the essence of emanation. Alternatively, the eleventh sattva is the essence of the wisdom attained subsequent to meditative concentration.

ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ལངས་ནས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་རྣམས་སྟོན་པའམ། རང་གི་སེམས་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་ཀུན་དུ་དཔྱོད་དེ། དེ་བས་ན་སེམས་དཔའ་བཅུ་གཉིས་པ་ནི་ངག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་སྒོར་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པ་དང་དབང་བསྐུར་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་པ་ནི་ལས་ལ་བར་ཆད་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་དེའི་རྗེས་ལ་ལས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་རྣམས་བསྟན་ཏོ། ། ལས་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་མཆོད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་བས་ན་སེམས་དཔའ་བཅུ་གསུམ་པ་ནི་བྱ་བ་སེམས་དཔའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། བྱ་བ་བྱེད་པ་དེ་ལ་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་ཉེ་བར་གནས་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་རྣམས་ལས་བདག་ཉིད་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སེམས་དཔའ་བཅུ་བཞི་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་དང་བྱམས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཉིད་སྐྲག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་དཔའ་བཅོ་ལྔ་པ་ནི་ཕྱིར་ཟློག་པའི་ཚུལ་ཅན་ཐབས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པར་གྱུར་ན་ལས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་(ད,དོ)། སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་པ་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གསང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་རང་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཕྱག་རྒྱས་གདབ་པའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་བདག་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་སྤྲུལ་པ་མཛད་དོ། །

Having arisen from meditative absorption, one teaches what has been realized or thoroughly examines the nature of one's own mind; therefore, the twelfth sattva is the essence of speech. All of these also arise from wisdom (jñāna); for that reason, they are called the "wisdom sattva" (jñānasattva). Thus, for a yogi who has entered the gateway of Secret Mantra conduct, who abides in the samaya, has received empowerment, and has perfected the yoga, their activities will be free from obstacles. Therefore, following that, the karmasattvas are taught. That activity is characterized by making offerings to the buddhas and by benefiting sentient beings. Therefore, the thirteenth sattva is the characteristic of the karmasattva. When performing those activities, obstacles and misleading spirits may appear; therefore, in order to protect oneself from them, the fourteenth sattva is the essence of diligence and loving-kindness. In order to terrify those very [obstacles], the fifteenth sattva is the essence of skillful means (upāya) in the manner of repelling. If the body, speech, and mind of all those are condensed into a single vajra, all activities will be accomplished, but not otherwise; such is the characteristic. The sixteenth sattva is the essence of the secret body, speech, and mind. Then, in order to seal each of their respective families with wisdom, the lords of the four mudrās emanate the four mudrās abiding in all directions.

གསང་བའི་མཆོད་པ་བཞི་ནི་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་དགའ་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྲེང་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གླུ་དང་སྤྱོད་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་ནི་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཆེན་མོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ། ། བདུག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་མེ་ཏོག་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མར་མེ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དྲི་རྣམས་སོ། ། སྒོ་སྲུང་རྣམས་ནི་ཐུགས་རྗེ་དང་། སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པ་དང་། སྟོན་པའི་བཀའ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་སོ། ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པས་བཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ནི་འོག་མིན་གྱི་གནས་ཡིད་དུ་འོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེར་སྤྲུལ་པ་མཛད་པ་ཡིན་ལ། གང་དེར་མངོན་སུམ་དུ་འཇུག་པའི་སྐལ་བ་མེད་པ་དེ་རྣམས་འདིར་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འདིར་ཞུགས་ནས་རིམ་གྱིས་དབང་པོ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ཐོབ་པས་དེར་འཇུག་པའི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཀྱང་ལྷ་རྣམས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མི་མཛད་ན། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་ལྷ་རྣམས་སྤྱན་དྲང་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གཞན་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དེ་མ་ཐག་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། །

The four secret offerings are Lāsyā and the others: delight in bodhicitta, the garland of the Tathāgatas, the song of the Tathāgatas, and their conduct. Because these are the primary ones, they are established as the great goddesses of the families. The four beginning with incense are pliancy, the flower of the branches of enlightenment, the lamp of wisdom, and the fragrance of ethical discipline. The gatekeepers are compassion, love for sentient beings, the Teacher’s command, and the perfection of wisdom. This maṇḍala of the retinue of the Buddhas and Bodhisattvas who dwell in the perfection of the enjoyment of the Dharma is a manifestation of that delightful realm of Akaniṣṭha. It is for the sake of leading those who lack the fortune to enter that realm directly into this one; for by entering here, they gradually attain the full ripening of their faculties and thus become endowed with the fortune to enter that realm. Even if the manifestation of the maṇḍala is complete, if the deities do not grant their blessings, the welfare of sentient beings will not be accomplished. Therefore, in order to invite the deities, the subsequent text beginning with "Then" is spoken. Regarding the phrase "Then" and so forth: the word "then" indicates immediate succession. "The Blessed One" refers to the Tathāgata Vairocana.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་སྨོས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གཟུང་ངོ་། ། བསྡུ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་སུ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་བསྡུ་བ་བྱས་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སེ་གོལ་ཞེས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་སྦྱོར་བ་བྱས་ནས་ལག་པ་གཡས་པའི་མཁྲིག་མ་གཡོན་པའི་སྟེང་དུ་བཀན་ཏེ་བཞག། དེ་བཞིན་དུ་ལག་པ་གཡོན་པ་གཡས་པའི་མཁྲིག་མའི་སྟེང་དུ་བཀན་ཏེ་བཞག་ལ། ལག་པ་གཉིས་ཀའི་གུང་མོ་དང་མཐེ་བོང་གཉིས་ཀྱིས་སེ་གོལ་བརྡེབས་ཤིང་། མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་སེ་གོལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཐམས་ཅད་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བསྐུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པ་དང་སྦྱར་བར་བྱ་ཞིང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་གང་ཁྱེད་རྣམས་བཞེད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་ཕན་གདགས་པར་མཛད་པའི་དུས་ནི་འདི་ལགས་ཀྱིས་གཤེགས་པར་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཚན་མ་མཛད་པས་བསྐུལ་བ་སྟེ། སྙིང་པོ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡུ་བའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་བསྡུ་པའི་རྒྱལ་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐུལ་བའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལའོ། ། སྐད་ཅིག་དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་གཤེགས་ལ། ཐང་ཅིག་གིས་ནི་ས་བཅུ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། །

The mention of "all the tathāgatas" includes all buddhas and bodhisattvas. "Gathering" refers to gathering them all into the site of the maṇḍala. "Blessing" refers to the act of gathering them; therefore, it is called the "vajra snap." One should bind the mudrā of Vajrasattvī and perform the application of the vajra dance. Place the right wrist upon the left, palm facing upward. Likewise, place the left wrist upon the right, palm facing upward. With the middle and thumbs of both hands, snap the fingers, and position the index fingers in the manner of a hook. This is the mudrā of the vajra snap. One should apply this with the intention: "I shall summon the buddhas and bodhisattvas residing in all the buddhafields." Then, one should utter the words: "O Blessed Tathāgatas, this is the time to come and bestow your grace upon those sentient beings whom you desire to benefit." This is the summoning by means of a sign, and the essence mantra should also be recited. This is the blessing of the vajra gathering, the activity of the samādhi of the King of Vajra Gathering. The word "then" refers to the immediate sequence following the summoning. "At that very moment" means at that very instant. In a single instant, the Blessed Buddhas arrive; in a single moment, the bodhisattvas dwelling on the ten grounds arrive.

ཡུད་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་གཟུང་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དེ་རྣམས་ཀྱི་རབ་འབྱམ་ནི་རྒྱུན་ཆགས་པའོ། ། རབ་འབྱམ་དེ་རྣམས་བསྡུས་པ་ནི་སྤྲིན་ནོ། ། སྤྲིན་དེ་རྣམས་ཀྱི་གྲངས་མེད་པ་ནི་རྒྱ་མཚོའོ། ། རྩིས་ལས་འདས་པའི་གྲངས་ལ་ནི་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བརྗོད་དོ། ། དེ་རྣམས་ནི་གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་བཅས་པ་འདུས་ཤིང་ཚོགས་པར་མཛད་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པ་རྩེ་མོ་རྡོ་རྗེ་དང་ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱས་པ་གང་ན་བ་དེར་གཤེགས་པ་སྟེ། དེར་ཆེད་དུ་ཉེ་བར་བཞུད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་གང་གི་ཕྱིར་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡབ་ཅེས་གསུངས་པས་སོ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། ། རང་དགར་ཟློས་པ་ནི་ཅི་དགར་ཟློས་པ་སྟེ། ལན་གསུམ་མམ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ཟློ་བའོ། ། ཅི་དགའ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་གྲངས་ངེས་པ་མེད་པར་སྟོན་ཏོ། ། ད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་ན་འཁོད་ཅིང་། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ལ་སྟོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་སྟོན་ཏེ།

In an instant, the other bodhisattvas [arrived]. "All world systems" refers to the inclusion of the great trichiliocosm, and the "expanses" of those world systems are their continuous arrays. The collection of those expanses is the "clouds." The "oceans" are the innumerable count of those clouds; the term "ocean" is used for a number that transcends calculation. When those Tathāgatas, together with the bodhisattvas, have gathered and assembled, they proceed to where the Blessed One’s peaked pavilion, fashioned from vajras, jewels, and precious gems, is located; they go there intentionally. "All Tathāgatas" refers to the Blessed One Vairocana, because he is the very nature of the dharmadhātu. "Homage at his feet" refers to the Blessed One Samantabhadra, because he is the nature of bodhicitta, and for that reason he is called the father of all Tathāgatas. Because he is established by his own essence, he is "naturally established." "Reciting at will" means reciting as one pleases, whether three times or twenty-one times. By the phrase "at will," it is shown that there is no fixed number for the recitation. Now, it is shown that the Blessed One Samantabhadra, remaining outside the maṇḍala, offers praise to the emanated retinues with the words "Aho!" and so forth.

ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ལ་སེམས་དཔས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། ཀུན་ནས་བཟང་བས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྟེ། གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་ལྟོས་ནས་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་ལ་སྤྱོད་པར་མཛད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། མ་ཆགས་པ་དང་མི་སྡང་བ་དང་མ་རྨོངས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལེགས་པར་སྤྱོད་པས་ན་སྤྱོད་པའི་མཆོག་གོ། ། སྤྱོད་པའི་མཆོག་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འཁོར་ལོ་ཡི། ། དབུས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཛེས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འཁོར་ལོ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོའི་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འཁོར་ལོ་དེའི་དབུས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མཛེས་ཤིང་ལྷམ་མེར་སྣང་བས་བཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་བྱིན་གྱི་བརླབས་སོ། ། བྱིན་གྱི་རླབས་ནི་དེར་ཞུགས་པ་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་མོས་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དབང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་རང་རང་གི་འཁོར་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་རང་རང་གི་ཐུགས་ལ་ཞུགས་ནས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་ཞུགས་སོ། ། འདི་ཉིད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་གཞུག་པའི་ཐབས་ཡིན་ཏེ།

"Emaho" (Ema!) signifies that which is wondrous. One is a "bodhisattva" (byang chub sems dpa') because of the mind of awakening (bodhicitta). One is "Samantabhadra" (Kun tu bzang po) because of being all-good; for although he acts as if engaging in desire, hatred, and delusion in relation to those to be trained, he is by nature free from attachment, free from hatred, and free from delusion. Because of his excellent conduct, he is the "Supreme of Conduct." If one asks what that supreme conduct is: "In the center of the wheel of the Tathāgatas, the Tathāgata is beautiful." This means that the "wheel of the Tathāgatas" is the emanation of the qualities of the Buddha in the form of the bodhisattvas of the maṇḍala circle. In the center of that wheel of the Tathāgatas, the Tathāgata—the Blessed One Vairocana—dwells, beautiful and radiantly manifest. "Then" (de nas) means immediately following that. "By the blessing of all the Tathāgatas" refers to the blessing of the Blessed One Vairocana. "Blessing" (adhiṣṭhāna) is the inclination of those who have entered therein toward the pure dharmadhātu. Through the power of the Blessed One Vairocana, each and every Tathāgata’s own circle of bodhisattvas enters their respective hearts, and then enters the heart of the Blessed One Vairocana. This is the method for those bodhisattvas to enter the great maṇḍala.

གང་འདི་ལྟར་རང་རང་གི་ཐུགས་ལ་ཞུགས་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་ཞུགས་པ་འདི་ནི་ལུང་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་མཆོག་བརྙེས་པ་རྣམས་ཀྱང་དེར་འཇུག་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། དེས་དམ་ཚིག་ཐོབ་པར་གྱུར་ལ། དམ་ཚིག་ཐོབ་ནས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཀུན་ནས་རྩེ་གཅིག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལོངས་སྤྱོད་པའི་སྐུས་རང་རང་གི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་ཀ་ནས་བྱུང་སྟེ། ཁང་བུ་བརྩེགས་པ་རྩེ་མོ་རྡོ་རྗེ་དང་ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གྱུར་ཅིང་རྩེ་གཅིག་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཆོས་ཉན་པའི་ཕྱིར་འཁོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་རྟོགས་པས། ཤིན་ཏུ་དགའ་སྟེ། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རྒྱ་ཆེན་གདོད་ནས་སྐྱེས་པ་མིན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྒྱ་ཆེ་བ་ནི་རླབས་ཆེ་བ་ལ་བྱ་སྟེ། རྒྱ་ཆེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རྒྱ་ཆེ་བ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་རྒྱ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེ་བ་ཡང་ཡིན་པས་ན་རྒྱ་ཆེ་བའོ། ། ཇི་ལྟར་རྒྱ་ཆེ་བ་དེ་ད་ལྟར་འགའ་ཞིག་གིས་བྱས་སམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ནོ། ། འོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་གདོད་ནས་སྐྱེས་པ་མིན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདི་ལ་ཐོག་མ་མེད་པས་ན་ཐོག་མ་མེད་པའོ། ། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་བྱུང་བས་ན། ཐོག་མ་མེད་ནས་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

That they thus enter into their own respective hearts and then enter the heart of Vairocana is for the purpose of receiving the prophecy. In that way, there is no fault even for those who have attained supreme manifest enlightenment to enter therein. By that, they obtain the samaya; and having obtained the samaya, in order to become entirely one-pointed in attaining the qualities of a buddha, they emerge from the hearts of their respective tathāgatas in the form of the saṃbhogakāya. They become the maṇḍala in all directions outside the peaked pavilion made of vajras, jewels, and precious gems, and sit with one-pointed minds to listen to the Dharma. This is the meaning. Having realized the Dharma that is most wondrous, they are exceedingly joyful and utter this udāna: "Emao!" (O, how marvelous!) This expresses wonder. If one asks what is marvelous, it is: "The vastness of all the buddhas is not born from the beginning." "Vast" refers to being magnificent; because its essence is vast, it is "vastness" itself. Furthermore, because it is both "extent" (rgya) and "great" (che), it is "vast" (rgya che ba). If one asks, "Was that vastness created by someone at present?" the answer is: "No." If one asks, "Then what is it like?" it is said: "Because it is not born from the beginning." Since this has no beginning, it is "beginningless." Because it has arisen from the beginningless, it is called "born from the beginningless," meaning it abides in the dharmadhātu which has the nature of being beginningless.

ཇི་ལྟར་ན་འདི་ངོ་མཚར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། རྡུལ་ཕྲན་ཐམས་ཅད་ཇི་སྙེད་ཀྱི། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་གཅིག་ཏུ་གྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་མཉམ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་ཞུགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། དེ་ལ་བྲི་བ་དང་གང་བ་མངོན་པར་མེད་པ་འདི་ནི་ངོ་མཚར་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྔར་སངས་རྒྱས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་བཅུག་སྟེ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ལུང་ཕོག་པར་མཛད་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྤྲུལ་པར་མཛད་དེ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བས་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོར་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་ཕན་གདགས་པར་མཛད་ཅིང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་བཅུག་ནས་དབང་བསྐུར་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་སོ་སོར་མྱང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུར་གཞག་གོ། ། གང་མི་རྣམས་མཐུ་མི་ཐོབ་ཅིང་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོར་འགྲོ་མི་ནུས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ད་དུང་མ་མཛད་དེ། དེ་བས་ན་དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ནི་རྡུལ་ཚོན་གྱིས་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིས་མཛད་དེ། དེ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གཞན་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། ། བདུད་བཞི་བཅོམ་པ་དང་ལྡན་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། །

If one asks, "In what way is this marvelous?" it is said: "As many atoms as there are, so many buddhas become one." This teaches the following: although tathāgatas equal in number to the subtle atoms of all world systems have entered the Blessed One Vairocana, there is no apparent decrease or increase in him; this is marvelous. The Blessed One Vairocana, having previously attained buddhahood, placed the Blessed One Śākyamuni into the great maṇḍala characterized by the entry into the sameness of the mind of Samantabhadra and bestowed the prophecy of manifest enlightenment. Having thus attained manifest, complete buddhahood, the Blessed One Śākyamuni turned the wheel of dharma. By turning the wheel of dharma, he benefited gods and humans on the summit of Mount Meru and, having placed the bodhisattvas into the great maṇḍala and conferred empowerment, established them in the saṃbhogakāya so that they might individually experience the enjoyment of the dharma. However, for those humans who have not attained the power to go to the summit of Mount Meru, that purpose has not yet been fulfilled; therefore, that purpose is fulfilled by this maṇḍala drawn with colored powders. Consequently, in order to make a request to the Blessed One Vajrapāṇi, the text beginning with "Then" and so forth is spoken. "Then" refers to the occasion. Because he possesses the conquest of the four māras, he is the Blessed One.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་བཞི་པོ་སྤྲུལ་པ་རྣམས་དང་བཅས་པའོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་མ་ཐག་པའི་བསྡུ་བ་མཛད་པ་ལ་ལྟོས་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ལུས་པ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་བསྐྱབ་ཅིང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་གདོན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལས་གང་མ་འོངས་པའི་བདེ་བར་འགྱུར་བའོ། ། བདེ་བ་ནི་ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་བསྟབས་པ་ནི་ཐོབ་པ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། ། བར་གྱི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་ནས་ས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་བསྡུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་དེ་ཆོས་ཉིད་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་མངོན་པར་ཤེས་པ་སྟེ། དེའི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ནི་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅིང་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་གྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་འདི་ཁམས་དང་རྒྱུ་བ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་སྨོས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་ལྟོས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་སྟེ།

All the Tathāgatas are the four, such as Akṣobhya, together with their emanations. The word "also" refers to the inclusion of what was just mentioned. In order to fully protect all world systems without exception and to deliver them from the suffering of saṃsāra, and for the sake of "benefiting all," which refers to whatever actions will result in future happiness; "happiness" refers to all physical and mental bliss. "Bestowing" that means causing it to be obtained, and for that reason. By the word "intermediate," the bodhicitta and so forth, up to the stages and the perfections, are fully included. The "equality of all Tathāgatas" is the equality of all Tathāgatas, which is the nature of phenomena (dharmatā) and suchness (tathatā). Since it is the wisdom of that, it is the "wisdom of the equality of all Tathāgatas." That itself is the superknowledge; its "perfectly complete awakening" is the realization and direct manifestation of it. That itself is the supreme siddhi, and for that reason. Furthermore, it is shown to be for the sake of everything up to buddhahood itself. Because this vajra is the realm and the movement, it is the "vajra expanse" (vajradhātu); the mention of the vajra expanse refers to the Victory over the Three Worlds. Because it is both a maṇḍala and great, it is the "great maṇḍala," which refers to the maṇḍalas of the four mudrās and so forth. The word "this" refers to what was just explained. "Blessing" means taking hold of it.

འདི་ལྟར་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཚུལ་གྱི་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པར་གྱུར་པ་དེ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་རང་གི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཐུགས་སོ། ། འདི་ལ་ཐོག་མ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། ཐ་མར་རྒྱུན་ཡོངས་སུ་ཆད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པས་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་གཞན་དག་ཀྱང་ཡོད་པས་དེ་རྣམས་ལས་དགའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་འཛིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་འཛིན་པའོ། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཅེས་སྨོས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། འདི་ནི་བཅུ་གཉིས་ལྷག་པའི་བརྒྱ་སྟེ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་མཚན་བདུན་བདུན་ཡོད་དོ། ། དེ་ལ་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཚན་གཅིག། ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་ཏེ་གཉིས། ཕྱག་རྒྱ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐུན་མོང་གི་མཚན་ཏེ་གསུམ། སྤྲོས་པའི་སྒོ་ནས་མཚན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ་བཞི། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་མཚན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ་ལྔ། མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ནས་མཚན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ་དྲུག། དོན་མཛད་པའི་སྒོ་ནས་མཚན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ་བདུན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་དོན་བདུན་པོ་ནི་མཚན་འདོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པའོ། ། མཆོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་བཀས་གསོལ་བ་འདེབས་པས་ན་གསོལ་བ་བཏབ་པ་སྟེ།

In this way, the manner in which the practice of mantra, through the method of thorough grasping, remains for a long time is explained as "blessing." The Lord of all Tathāgatas, one's own Vajrasattva, is the very mind of one's own awakening. Since this has no beginning and does not cease with the characteristic of a final, complete interruption of the continuum, it is "without beginning or end." Because there are other Vajradharas as well, in order to distinguish him from them, the Blessed One Samantabhadra is called the "Holder of the Great Vajra"; because he holds the great vajra of omniscient wisdom, he is the "Holder of the Great Vajra." The mention of "one hundred and eight" is merely illustrative; this is one hundred and twelve, as there are seven names for each verse. Among these, the first name is by way of mantra; the second is by way of mudrā; the third is the common name by way of all the Tathāgatas from that mudrā; the fourth is the name that has become otherwise by way of elaboration; the fifth is the name that has become [the name] by way of the Mahāmudrā; the sixth is the name that has become [the name] by way of the empowerment of the name; and the seventh is the name that has become [the name] by way of performing the benefit [of beings]. Thus, it should be understood that for each verse, these seven points are the causes for assigning the names. "By this" refers to what is explained below. Because he requests [the teaching] preceded by an offering, it is called "having made a request."

མཆོད་པ་དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། སེམས་དཔའ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲོ་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་ཐོག་མ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་པོ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཐོག་མ་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། སངས་རྒྱས་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་མཆོག་སྟེ། འགུགས་པའི་དོན་གྱིས་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཚན་འདི་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་མ་སྨོས་པ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། དོན་ཡོད་རྒྱལ་པོ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་པ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་སྟེ་སྤྲོ་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱས་འགུགས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་འགུགས་པ་སྟེ། མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི་བདེ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་མདའ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། དབང་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཏེ།

If one asks what that offering is, it is the One Hundred and Eight Names. "Vajrasattva" is by way of the mantra. "Great Being" is by way of the emanation. "Vajra" is by way of the mudrā. "All Tathāgatas" is because he is the very progenitor of all Tathāgatas. He is the "First Vajra" because he is the first to appear in the maṇḍala. "Samantabhadra" is by way of the mahāmudrā. "Vajrapāṇi" is by way of the empowerment of name. "Vajrarāja" is by way of the mantra. He is the "Supreme Buddha" because he is the most excellent of the sublime Buddhas; this name is given by way of the activity of summoning. "Vajrāṅkuśa" is by way of the mudrā. "Tathāgata" is because he is the progenitor of the Tathāgatas; the fact that "all" is not explicitly mentioned is due to the constraints of the verse. "Amogharāja" is by way of the mahāmudrā. "Supreme Vajra" is because he is the most sublime of vajras; this is by way of the emanation. "Vajrākarṣaṇa" is because he summons with the hook mudrā; this is by way of the empowerment of name. "Vajrarāga" is by way of the mantra. "Mahāsukha" is because he brings about bliss; this is by way of the activity. "Vajraśara" is by way of the mudrā. "Vajraveśa" is also by way of the activity.

གཞན་གྱི་རྒྱུད་དབང་དུ་བྱེད་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བདུད་ནི་བདུད་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ཏེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སས་བསྡུས་པའི་དགེ་བའི་སེམས་ཀྱི་བར་དུ་གཅོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདོད་པ་ནི་འདུན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། འདོད་པ་དང་འདུན་པ་དང་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ནོ། ། འདི་དག་ནི་མིང་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ལས་དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་བདུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་བུའི་བདུད་ལ་ཡང་བྱ་བ་སྲིད་པས། དེ་བས་ན་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་གསུངས་པས་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བདུད་ཡིན་ཞིང་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེ་ནི་སྤྲོ་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གཞུ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་སྟོན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེར་རྡོ་རྗེ་གཞུ་རྡོ་རྗེ་གཞུ་ཞེས་རྡོ་རྗེ་མིང་གི་དབང་གིས་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ལེགས་པ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། སེམས་དཔའ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དམ་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ནི་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་མགུ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། དགའ་བ་ཆེ་ནི་དགྱེས་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་དེ་ཕྱག་རྒྱ་སྤྲོས་པའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རབ་དགྱེས་རྒྱལ་པོ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་དགྱེས་པ་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ནས་སོ། །

This is because it is taught to bring the mental continuums of others under one's power. "Māra" is so called in the sense of "acting as a demon," because it creates an obstacle to the virtuous mind comprised within the levels of the Śrāvakas and Pratyekabuddhas. "Desire" (kāma) is of the nature of aspiration; "desire," "aspiration," and "attachment" are synonyms. Since these are identical in name, in order to distinguish it from that [ordinary] activity, the term "Māra" could also apply to the Māra of the Son of the Gods (devaputra-māra). Therefore, by using the word "desire," it is shown that this is the Māra of bodhicitta and not the other. "Great Vajra" is by way of emanation. "Vajra Bow" indicates the conferral of the name empowerment by way of a synonym, because there he was conferred the name empowerment as "Vajra Bow, Vajra Bow." "Vajra Goodness" is by way of mantra. "Sattva" refers to the Buddhas and the sublime Bodhisattvas; he is their "supreme" in the sense of pleasing them all. "Vajra Joy" is by way of the mudrā. "Great Joy" is the state of great delight itself, by way of the emanation of the mudrā. "King of Supreme Delight" is by way of the Mahāmudrā. "Supreme Vajra" is the "Supreme Vajra" in the sense of making the vajras of all the Tathāgatas into a single essence. "Vajra Delight" is by way of the name empowerment.

རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་དོན་ཏེ། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཐུགས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའོ། ། ནོར་བུ་ཆེ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱུག་པ་ནི་རྡོ་རྗེས་ཕྱུག་པ་སྟེ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། ཆེར་འབར་བ་ནི་སྤྲོ་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྒྱལ་བའི་འོད་ནི་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེའི་འོད་ཟེར་ནི་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། འོད་ཟེར་འགྱེད་པའི་ལས་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཟི་བྱིན་ཆེ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་འོད་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་མཆོག་གི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན་སེམས་ཅན་དོན་རབ་པོ། ། རྡོ་རྗེ་དཔལ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རབ་དགའ་བྱེད་ནི་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་སྤྲོ་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རིན་ཆེན་དཔལ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དཔལ་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ནས་སོ། །

Vajraratna is by way of the mantra. Vajra refers to the Tathāgatas; because it is their purpose, it is the "vajra-purpose," for it serves as the cause for the complete perfection of the perfection of generosity. Vajragagana is so called because it arises from space through a vajra-like mind. Mahāmaṇi is by way of the mudrā. Ākāśagarbha is by way of the mahāmudrā. Vajravasita is "rich in vajras," by way of completely fulfilling all intentions. Vajragarbha is by way of the empowerment of naming. Vajratejas is by way of the mantra. Mahārcis is by way of emanation. Vajrasūrya is by way of the mudrā. Jayaprabha is by way of activity. Vajraraśmi is by way of a specific activity, for it performs the activity of radiating light rays. Mahātejas is by way of the mahāmudrā. Vajraprabha is by way of the empowerment of naming. Sattvārthasādhaka is so called because it serves as the supreme cause for the welfare of sentient beings. Vajraśrī is by way of the mantra. Vajradhvaja is by way of the mudrā. Pramodakara is by way of activity. Mahāvajra is by way of emanation. Ratnaśrī is by way of the mahāmudrā. Vajraśrī is by way of the empowerment of naming.

རྡོ་རྗེ་བཞད་མོ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། བཞད་པ་ཆེ་ནི་སྤྲོ་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛུམ་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། ངོ་མཚར་ཆེ་བ་ནི་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་དོན་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དགའ་ཞིང་རབ་ཏུ་དགའ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སྟོན་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་སྟོན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་འཛུམ་པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་དགའ་བ་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དམ་པ་ནི་རབ་དེ་ཉིད་དོན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དེའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨོ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རབ་ཏུ་དགའ་བར་བྱེད་པ་ནི་རབ་དགའ་བྱེད་དེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་ཤིན་ཏུ་དག་པར་མཛད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སྤྱན་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སྤྱན་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣོ་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། ཐེག་པ་སྟོན་པར་མཛད་པའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། མཚོན་ཆེན་པོ་ནི་སྤྲོ་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། འཇམ་དཔལ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་ཟབ་ནི་ཆོས་ཟབ་མོ་སྟོན་པའི་དོན་གྱིས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བློ་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱུ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། སྙིང་པོ་ཆེ་ནི་སྤྲོས་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །

Vajra Laughter is by way of mantra. Great Laughter is by way of emanation. Vajra Smile is by way of mudrā. Great Wonder is because it reveals the marvelous meaning. Joy and Supreme Joy is by way of mahāmudrā. Vajra Teacher is "Vajra Teacher" because he teaches the vajras; it is because he displays the smile of realizing the vajra mind. Vajra Joy is by way of the empowerment of name. Vajra Dharma is by way of mantra. Supreme Suchness is the meaning of that very excellence; it is because all things are its object and because one focuses on that very bodhicitta. Vajra Lotus is by way of mudrā. Causing Supreme Joy is "Supreme Joy Maker," because he makes the intentions of sentient beings utterly pure. Lord of the World is by way of mahāmudrā. Vajra Eye is by way of the mudrā of the vajra gaze. Vajra Eye is by way of the empowerment of name. Vajra Sharpness is by way of mantra. It is by way of teaching the vehicle. Vajra Sword is by way of mudrā. Great Weapon is by way of emanation. Mañjuśrī is by way of mahāmudrā. Vajra Profound is in the sense of teaching the profound Dharma. Vajra Intelligence is by way of the empowerment of name. Vajra Cause is by way of mantra. Great Essence is by way of emanation.

རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། ཚུལ་ཆེན་པོ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒོར་སྤྱོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། རབ་བསྐོར་ནི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་སྟེ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། རང་རིག་མཆོག་ནི་རིག་པ་དང་སྔགས་དང་སྙིང་པོ་རྣམས་ཟློས་པའི་དོན་གྱིས་ནི་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཟློས་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རབ་གྲུབ་སྦྱིན་ནི་གྲུབ་པ་བཟང་པོ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མི་གསུང་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་གྲུབ་པ་ནི་མཆོག་རྣམས་སྦྱིན་པར་བྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་གྲུབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། རབ་ཏུ་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བཀའ་བཞིན་བྱེད་པས་ན་རབ་རྡོ་རྗེའི་བཀའོ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འགྲོ་བས་ན་ཀུན་རབ་འགྲོ་སྟེ་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ངེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྒྱ་ཆེ་བ་ནི་མཆོད་པའི་ལས་ཏེ། སྤྲོ་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཀུན་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། བརྟན་པ་ཆེ་ནི་མི་གཡོ་བའི་དོན་གྱིས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གོ་ཆ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། །

The Vajra Wheel is by way of the mudrā. The Great Method is by way of the essence of practicing through the gateway of mantra. The Thoroughly Turning is the turning of the wheel, by way of the action mudrā. Arisen from the Vajra is because it is born from the vajra-like samādhi. Vajra Essence is by way of the empowerment of the name. Vajra Speaker is by way of mantra. Supreme Self-Awareness is because it is supreme in the sense of reciting awareness, mantra, and essence. It is by way of the mudrā of vajra recitation. Bestower of Excellent Accomplishment is because it grants excellent siddhis. The Silent One is by way of the mahāmudrā. Vajra Supreme Accomplishment is the Vajra Supreme Accomplishment because it bestows the supreme [attainments]. Vajra Speech is by way of the empowerment of the name. Vajra Action is by way of mantra. The Supreme Vajra is the Buddha, the Bhagavān; because one acts according to their command, it is the Command of the Supreme Vajra. The Vajra of Action is by way of the mudrā. Because it proceeds everywhere, it is the All-Proceeding, by way of action. Vajra Certainty is by way of the mahāmudrā. The Vast is the activity of offering, by way of emanation. All Vajras is by way of the empowerment of the name. Vajra Protection is by way of mantra. Great Stability is in the sense of being immovable. Vajra Armor is by way of the mudrā.

སྲ་བ་ཆེ་ནི་མི་ཕྱེད་པའི་དོན་གྱིས་སོ། ། བརྩོན་འགྲུས་བཟང་པོས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་བརྩོན་འགྲུས་མཆོག་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐུབ་པར་དཀའ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བརྩོན་འགྲུས་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། ཐབས་ཆེན་པོ་མངའ་བས་ན་ཐབས་ཆེན་པོ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཐབས་ཆེན་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཆེ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། འཇིགས་པ་ཆེ་ནི་སྤྲོ་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། བདུད་འཇོམས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་མི་བཟད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་མི་བཟད་པ་སྟེ། མ་རུངས་པའི་ལས་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲག་པོ་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་མཚམས་སྦྱོར་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། རབ་ཏུ་བསྡུས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆིང་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རབ་གྲོལ་བྱེད་ནི་རིམས་ལ་སོགས་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། དམ་ཚིག་མཆོག་ནི་དམ་ཚིག་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་བསྟོད་པའི་ཕན་ཡོན་ཡིན་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ན་ཞི་བའོ། །

"Great solidity" is in the sense of being indivisible. "Supreme diligence" is so called because of being preeminent through excellent diligence, for it is the very essence of a buddha’s diligence. "Difficult to overcome" is by way of the Great Seal (mahāmudrā). "Vajra diligence" is by way of the empowerment of name. "Vajra yakṣa" is by way of mantra. "Possessing great means" refers to the great means of the distinction of insight. "Vajra fang" is by way of the mudrā. "Great terror" is by way of emanation. "Subduer of Māras" is by way of the Great Seal. "The unbearable of vajras" refers to the Vajra Unbearable, because of performing fierce activities. "Vajra wrath" is by way of the empowerment of name. "Vajra connection" is by way of mantra. "Thoroughly condensed" is because it blesses all mudrās. "Vajra binding" is by way of the mudrā. "Thorough liberator" is because it clears away fevers and the like. "Vajra fist" is by way of the Great Seal. "Supreme samaya" is because it is the most excellent of all samayas. "Vajra fist" is by way of the empowerment of name. Beyond that is the benefit of the praise: it is "peaceful" because it brings about the attainment of nirvāṇa.

རྡོ་རྗེ་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བཞིན་དུ་ཀུན་གྱི་མཆོག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཏེ། ཀུན་གྱི་མཆོག་དེ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་དབང་བསྐུར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡོན་ཏན་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན་ཡོན་ཏན་ཏེ། སྔགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་མིང་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉིན་རེ་ཞིང་ངོ་། ། དབྱངས་ཀྱིས་བསྟོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླུར་བླངས་པས་བསྟོད་པའོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་དོན་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པའི་ཐོག་མའི་སྔགས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་ན། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཚུལ་ཆེན་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ལོ། ། རྒྱས་པར་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྤྲོ་བར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མགོན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡབ་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་མགོན་པོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། མཆོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་བཀའ་ནི་གསོལ་བ་ཞེས་བཤད་པས་ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་བསྟོད་པས་མཆོད་པ་བྱས་ནས།

Through the empowerments such as the vajra-name empowerment and so forth, as previously explained, the phrase "by the supreme of all" refers to the tathāgatas. It is taught that by those supreme ones, he is to be empowered. Because they are the cause of qualities, they are "qualities"; since he has entered the cause of all qualities, such as the nature of mantra and so forth, it is said "by the names of qualities." "To the Great Vajradhara" refers to the Blessed One Samantabhadra. "Always" means every day. "Praise with melody" means praising by means of song. Because it is preceded by the Mahāyāna realization, because it is the cause for the Mahāyāna realization of the emanated maṇḍala, because it teaches the meaning of the Mahāyāna realization, and because the initial mantra of the One Hundred and Eight Names is the characteristic of the Mahāyāna realization, it is called "the Mahāyāna realization." "The great way" is the way of mantra conduct. "Expand" means to elaborate extensively. "Protector" is explained as such because he is engaged in the welfare of all sentient beings and because he has become the father of all tathāgatas. Since the command preceded by offerings is explained as a "supplication," one should make offerings with a praise of authentic qualities.

གསོལ་བ་ནི་མགོན་པོ་ཁྱོད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡང་ཡོད་པས་དེ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། ། དམ་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་རྒྱུད་གཞན་དག་ལས་སྨོས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཆོ་ག་མཆོག་ནི་ཐམས་ཅད་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ནི་ཆོ་ག་གཅིག་སྟེ། ཆོ་ག་འདི་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་བས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ནོ། ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོ་ག་མཆོག་ཡིན་ལ། མདོ་སྡེ་པའི་སྤྱོད་པ་དེ་དག་པས་ཀྱང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ནི་ཤིན་ཏུ་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལས་ཀྱང་བྱ་བའི་རྒྱུད་ལས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ནི་ཤིན་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་པས་ཆོ་ག་མཆོག་ཅེས་གསུངས་སོ། ། ཆོ་ག་མཆོག་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་པས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། སྐལ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་ཅིང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་མཛད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་འཛིན་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྡུས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། །

The supplication is precisely this: "To you, O Protector," and so forth. Regarding the phrase "the great wheel of all buddhas," since there is also the wheel of Dharma, in order to distinguish it, the term "great maṇḍala" is spoken. The word "great" is used in relation to the maṇḍalas of a single mudrā and so on. The mention of "supreme" is in relation to the great maṇḍalas mentioned in other tantras. It is the "supreme ritual" because it is preeminent among all; the ritual of the Śrāvaka vehicle is but one, whereas this ritual is superior because it brings sentient beings to full maturity. Compared to the Pratyekabuddha vehicle, the ritual of the Mahāyāna is supreme, and compared to those practices of the Sautrāntikas, the way of the mantra conduct is exceedingly supreme. Furthermore, since the Yoga Tantra is far more excellent than the Kriyā Tantra, it is called the "supreme ritual." If one asks what that supreme ritual is, it is because it is said: "The great wheel of all buddhas." The word "then" means immediately following that. He is the "Blessed One" (Bhagavān) because he possesses perfect fortune. He is the "Great Vajra Holder" because he acts as the holder of the great vajra of the utterly pure and perfectly complete emptiness of all tathāgatas. "All tathāgatas" refers to the buddhas and bodhisattvas gathered within the maṇḍala.

དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་འབྱུང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པ་གང་ལས་བྱུང་བ་འདི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་གིས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་ལ་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་ཏེ། རྒྱུ་ཡོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། རྒྱུད་མི་གནས་པས་ཡང་དག་པའི་མན་ངག་རྒྱུན་ཆད་པར་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་བཤད་པས་ན་ཡང་དག་བཤད་བགྱི་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྲུལ་པར་མཛད་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོས། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་འདྲ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་མཚུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་མིང་ཇི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཞེས་བགྱི་བར་གྲགས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཅི་རིགས་པར་ནི་མཆིས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདུག་པའོ། ། འདིར་ཅི་རིགས་པ་ཉིད་གང་ཡིན་ཞེ་ན།

Their samaya consists of the essence mantras, mudrās, and so forth. The "arising of that" refers to the meditative absorption (samādhi) by which one is blessed, arising from a vajra-like intention; it is given that name because it accords with its meaning, and one enters into equipoise within that meditative absorption. The maṇḍala is the vajra expanse (dhātu) of the wisdom of emptiness; that maṇḍala which possesses the causal [deities] is explained as the "Great Maṇḍala of the Vajra Expanse." The word "then" (tatas) means immediately following that. Because the lineage does not remain [static] and the authentic oral instructions are not interrupted, it is "perfectly explained," thus called "the authentic explanation." That which the Blessed One Vairocana manifested on the summit of Mount Meru for the benefit of the Bodhisattva Maitreya and others is the "manifest Vajra Expanse." After all the Tathāgatas had made their request, the Blessed One Samantabhadra taught it for the benefit of gods and humans; because it is similar to the Vajra Expanse, it is said to be "like the Vajra Expanse," meaning it is equal to the Vajra Expanse. If one asks what its name is, it is for that reason said: "It is renowned as the Vajra Expanse," meaning it is called the "Vajra Expanse." "Having arrived in whatever way is appropriate" means to remain in accordance with the proper manner. If one asks what is meant by "whatever is appropriate" in this context:

གལ་ཏེ་ས་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པ་ཡིན་ན་དེར་བྱུག་པ་དང་ཕྱག་དར་བྱ་བ་དང་སྤོས་ཆུས་ཆག་ཆག་གདབ་པ་དང་། མེ་ཏོག་གི་སིལ་མ་གཏོར་བ་སྟེ། འདི་ནི་ཅི་རིགས་པའོ། ། འོན་ཏེ་ས་མ་སྦྱངས་པ་ཞིག་ཡིན་ན། དེ་བརྐོས་ལ་ཕུབ་མ་དང་ཐལ་བ་དང་རུས་པ་དང་། ཟུག་རྔུ་དང་སོལ་བ་ལ་སོགས་པ་བསལ་ཏེ། ཆ་མཉམ་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་ཡང་ཅི་རིགས་པའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ལས་དཔགས་ཏེ། ཚེས་དང་སྐར་མ་དང་གཟའ་ལ་སོགས་པ་བཟང་པོ་བརྟག་པ་འདི་ཡང་ཅི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱིས་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ལ་བརྟེན་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་ལ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་གསུངས་ཏེ། དེའི་དབུས་ཉིད་དུ་མཆིས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་ནི་གསུངས་ན། ཇི་ལྟར་འདུག་པར་བྱ་བ་མི་ཤེས་པས། དེའི་ཕྱིར། སེམས་དཔའ་ཆེ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། བསྒོམ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་རེ་ཞིག་རྒྱས་པར་བསྒོམ་པ་ནི་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་བདག་ཉིད་རྐྱེན་དུ་མཆི་བ་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་ཞིང་ལུང་དང་རྟོགས་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པར་ཡང་བདག་ཉིད་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་བདག་ཉིད་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སུ་རྫོགས་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །

If the ground has already been thoroughly prepared, then it should be smeared, swept, sprinkled with scented water, and strewn with loose flowers; this is appropriate as the case may be. However, if the ground has not been prepared, one should dig it up and remove chaff, ash, bones, thorns, charcoal, and so forth; leveling it and so on is also appropriate as the case may be. Based on the specific inclinations of sentient beings, the examination of auspicious dates, constellations, planets, and so forth is also appropriate as the case may be. Regarding the statement, "Having arrived at the very center of the maṇḍala ground," since it is not known how one should sit, it is said: "Meditating on the great mudrā of the Great Being." Here, the "Great Being" is the Blessed One Vajrasattva. His "great mudrā" is the mudrā of his body. First, as for meditating on this in detail: having performed the yoga of one's own deity and possessing the yoga of Vajrasattva, one should cultivate the conviction that oneself is endowed with the complete assembly of the bodhisattvas of the past, future, and present, and is fully possessed of the conditions of having actualized scripture and realization, and so forth. Furthermore, one should cultivate the conviction that all conditioned phenomena are equal and of one taste in emptiness. Therefore, one should view oneself as being perfected in the accumulations of merit and wisdom.

དེ་ནས་བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྒྱལ་ཚབ་ཏུ་དབང་བསྐུར་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་དགའ་ལྡན་གྱི་གནས་སུ་སྐྱེ་བར་བསམས་ལ། དེར་ཆོས་ཀྱི་སྟན་ལ་འདུག་སྟེ། འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་མདོ་སྡེའི་ཚུལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནས་རིགས་ལ་སོགས་པ་ལ་བལྟས་ལ། འདིར་བབས་ཏེ་སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་བྱས་ནས། བྱིས་པ་དང་གཞོན་ནུ་མ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་བདག་ཉིད་ལང་ཚོ་ལ་གནས་པར་ལྷག་པར་མོས་ཤིང་བཟོའི་གནས་བསྟན་པ་དང་། བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱི་ནང་ན་གནས་པ་དང་། མངོན་པར་བྱུང་བ་དང་། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་། དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་བྱས་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ལ་གནས་བཞིན་དུ་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པས་ན། དེ་ནས་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་། དེ་ནས་བསམ་གཏན་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། བསམ་གཏན་གཉིས་པ་དང་། གསུམ་པ་དང་། བཞི་པ་དང་། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དང་། རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དང་། ཅུང་ཟད་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་གོ་བཟློག་པའི་རིམ་གྱིས་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ནས་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པའི་བར་དུ་དབབ་པའོ། ། དེ་ནས་སླར་ཡང་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པ་ནས་བསམ་གཏན་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། དེ་ནས་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་དང་། དེ་ནས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དང་། དེ་ནས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། དེ་ནས་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །

Then, one should imagine that one is empowered as the regent of all the buddhas. Then, one should imagine being born in the Tuṣita realm, where one sits upon the Dharma throne and teaches the bodhisattvas the methods of the sūtras, such as the Noble Perfection of Wisdom. Then, having observed one's lineage and so forth, one descends here and takes up birth. One should cultivate the intense conviction of passing through the stages of childhood, youth, and so on, until one abides in the prime of life; then, one should cultivate the intense conviction of demonstrating the arts, dwelling in the midst of the queen's retinue, the great departure, the renunciation, and the practice of austerities. While abiding in that state, because there is no inability, one should then cultivate the intense conviction of entering into meditative equipoise in successive order: the first dhyāna, then the special dhyāna, the second dhyāna, the third, the fourth, the sphere of infinite space, the sphere of infinite consciousness, the sphere of nothingness, and the sphere of neither perception nor non-perception. Then, again, one descends in reverse order from the sphere of neither perception nor non-perception down to the state of no-ability. Then, once more, from the state of no-ability, one proceeds to the special dhyāna, then the third dhyāna, then the sphere of infinite space, then the sphere of nothingness, and then the sphere of neither perception nor non-perception.

དེ་ནས་ཡང་བཟློག་པའི་རིམ་གྱིས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དང་། དེ་ནས་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་དང་དེ་ནས་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་དེ་ནས་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པ་དང་དེ་ནས་ཡང་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང་། བསམ་གཏན་དང་པོའི་རྗེས་ལ་བསམ་གཏན་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། དེ་ནས་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་དང་། དེ་ནས་གསུམ་པ་དང་། དེ་ནས་བཞི་པ་དང་། དེ་ནས་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་གོ། ། དེ་ནས་ཆུང་ངུའི་འབྲིང་པོ་དང་། ཆུང་ངུའི་ཆེན་པོ་དང་། ཡང་འབྲིང་པོའི་ཆུང་ངུ་དང་། འབྲིང་པོའི་འབྲིང་པོ་དང་། འབྲིང་པོའི་ཆེན་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་གོ། ། དེ་ནས་ཡང་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་ཆེན་པོའི་ཆུང་ངུ་དང་། ཆེན་པོའི་འབྲིང་པོ་དང་། ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ནི་ལམ་ལ་གོམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐ་ན་ཚིག་ཙམ་དུ་ཡང་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ལ་གནས་ཏེ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་འོག་མིན་གྱི་གནས་བགྲོད་ནས། དེར་འདུག་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མགོན་མེད་པ་རྣམས་ལ་བལྟས་ཏེ། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་མི་གཡོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསླང་སྟེ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ལུང་དབོག་པ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྔགས་ལྔས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱེད་དུ་སྩལ་ལོ། །

Then, again, by the sequence of reversal, one enters the sphere of infinite consciousness, then the second dhyāna, then the first dhyāna, then the "not-unable" (anāgamya), and then again enters the first dhyāna. Following the first dhyāna, one enters the special first dhyāna, then the second, then the third, then the fourth, and then enters the smallest of the small of the fourth dhyāna. Then one enters the small-medium, the small-large, then the medium-small, the medium-medium, and the medium-large. Then one realizes the large-small, the large-medium, and the large-large of the fourth dhyāna. Thus, the meditative absorptions as they have been taught should be recollected even in words alone for the sake of training in the path. Then, abiding in the large-large of the fourth dhyāna, one travels by miraculous power to the realm of Akaniṣṭha. Remaining there, one looks upon the unprotected realms of sentient beings and abides in the immovable samādhi, in which the door of liberation of emptiness is primary. Then, being roused by all the buddhas, they grant the transmission of manifest enlightenment. Then, in the manner described, all the tathāgatas cause the five mantras to perform the manifest enlightenment, the blessing, and so forth.

དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐོར་བཞིན་དུ་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོར་བབས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེང་གེའི་གདན་ལ་འདུག་ཅིང་འཁོར་ལོ་སྤྲུལ་པ་དང་། བསྡུ་བ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བྱས་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཁོར་ལོ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་རང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་གནས་ན་གནས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་པོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་ཚིག་དེ་ཐོས་ནས། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེར་བསྒོམ་ཞིང་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་བགྱིད་ཅིང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི། ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དོན་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། བསྲུང་བ་དང་། མཆོད་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་བཟུང་བས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བདག་ཉིད་བསྒོམ་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་བྱའོ། ། ཡང་ན་མདོར་བསྡུ་ན་བཛྲ་བནྡྷ་ཏྲཊ་ཅེས་བྱ་ལ། བཛྲ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཨཿཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་བསྐྱེད་དེ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་གནས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་རྣམས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱེད་ནས། ད་ནི་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་ལ་སོགས་པ་བསྐྲད་པའི་ཕྱིར་གཞུང་གཞན་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ནས་རང་གི་སྟན་ལས་ལྡང་བར་བྱ་སྟེ། སྟན་ལས་ལྡང་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བ་དང་། ལྷ་རྣམས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ཡང་སྲིད་པས།

Then, surrounded by the tathāgatas, they descended to the summit of Mount Meru. Seated upon the lion thrones of all the tathāgatas, they emanated, withdrew, and blessed the wheels. Having completed the wheel in the manner previously explained, they remained in the place of their own mudrās. Then, all the tathāgatas made a request. Having heard those words of request, the phrase "blessing" refers to the great meditation on the mudrā of the Great Being and the act of blessing; however, this is merely an illustrative point. Through blessing, empowerment, protection, offering, and the full adoption of meditative absorption, one should meditate on oneself as Vajrasattva and perform the activities of the maṇḍala. Alternatively, in brief, by reciting vajra bandha traṭ and vajra āveśa aḥ, one generates the descent of wisdom and visualizes oneself in the form of Vajrasattva. Then, having meditated on the form of Vajrasattva and performed the blessings and so forth, one should abide in that meditative absorption and perform the maṇḍala activities. Having thus generated the meditative absorption of Vajrasattva, other texts are now taught for the purpose of expelling obstacles, misleading spirits, and the like. Having performed the yoga of one's own deity, one should rise from one's seat; for rising from the seat may involve releasing the mudrā and requesting the deities to depart.

དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ལྡང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་མ་བཀྲོལ་བར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྡང་བ་ལ་གལ་ཏེ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་པས་ལྷ་ལ་ཡིད་གཏོད་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡང་སྲིད་དེ། དེ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་ལ་གནས་པས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུར་བདག་ཉིད་བསམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ལངས་པ་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། ཀུན་དུ་རྣམ་པར་བལྟས་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བརྗོད་ནས། ། བསྒྱིངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཀུན་དུ་རྣམ་པར་བལྟ་བ་ནི་ཕྱོགས་བཅུ་རྣམས་སུ་ཡང་བྱམས་པའི་ལྟ་བའམ། ཁྲོ་བའི་ལྟ་བས་བལྟས་ཏེ། བྱ་བའི་དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཀྱི་བར་དུ་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་རྣམས་བསྐྲད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཁྱེད་རྣམས་གནས་འདིར་མ་འདུག་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་། བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་དེ་རྣམས་ཀྱང་གནས་དེ་ནས་འབྱེར་བར་གྱུར་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། ལྟ་བ་ནི་ཤར་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ། གཡས་ཕྱོགས་ནས་བསྐོར་ཞིང་བལྟ་བར་བྱའོ། ། བསྐོར་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་སྟེང་བསྐོར་ཞིང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཞབས་ཀྱི་མཐིལ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རླུང་གི་འཁོར་ལོ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་གི་བར་དུ་རྡོ་རྗེར་བྱས་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་འདི་དག་ནི་སེམས་ཙམ་ཡིན་ཏེ། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་གནས་འདྲ་བར། ། མི་རྣམས་ལ་ནི་སེམས་སྣང་ངོ་། ། ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། གང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་ཡང་རུང་སྟེ།

Therefore, it is said, "arising in that same way," which means without releasing the mudrā. Regarding the arising, it is possible that if the mind becomes distracted, one might fail to focus the mind on the deity; therefore, it is said, "abiding in the mudrā," meaning one who abides in the mudrā. This means that one should visualize oneself in the form of Vajrasattva. If one asks what should be done by one who has arisen in that way, it is said: "Having looked all around, Having uttered the name 'Vajrasattva,' One should circumambulate in a majestic manner." "Looking all around" means looking in the ten directions with either a loving gaze or a wrathful gaze. This is for the purpose of expelling obstructors and misleading spirits until the activity is fully completed, saying, "Do not remain in this place!" One should cultivate the intense conviction that those obstructors and misleading spirits are driven away from that location. As for the gaze, one should begin from the eastern direction and look while circling to the right. "Circumambulating" means circling the ground of the maṇḍala and cultivating the intense conviction that, starting from the soles of Vajrasattva’s feet, everything up to the wind mandala and likewise the summit of Mount Meru is transformed into vajras. This is because, as it has been said: "Just as bodies, enjoyments, and abodes, so do appearances appear to the minds of humans." Wherever the maṇḍala is to be drawn, it is appropriate.

དེ་རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ཡང་བཅིངས་ལ་ཕྱེ་སྟེ། སའི་སྟེང་དུ་ཁ་སྦུབས་ལ་ཨོཾ་བྷུ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདི་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་བསྐོར་བར་བྱ་ཞེ་ན། བསྒྱིངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སྟ་ཟུར་དུ་འཇོག་པ་ནི་བསྒྱིངས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གང་ལག་པ་སྟ་ཟུར་ལ་འཇོག་ཅིང་འདུག་པ་ནི་ཁེངས་པ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒོམས་པ་ཡིན་པར་བཤད་དོ། ། སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་བསྒྱིངས་པའི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། འདིར་གསུང་གི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བརྗོད་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་འདི་སུམ་ཆར་དང་ལྡན་པས་ས་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། ས་གཟུང་བའི་རྗེས་ལ་དེ་ན་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་གང་དག་ཡོད་པར་དོགས་ན་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་སེང་ལྡེང་གི་ཕུར་བུ་སོར་བརྒྱད་པའམ་སོར་བཞི་པས་དེའི་འོག་ན་ཡོད་པར་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་ཕུར་བུ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། སྔགས་འདི་ཡང་མངོན་པར་བཟླའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦ་བིགྷྣཱན་བནྡྷ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དེར་སྲད་བུ་ཅི་འདྲ་བ་དང་ཐིག་གདབ་པར་བྱ་བ་མི་ཤེས་པས། དེའི་ཕྱིར་གསར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གསར་པ་ནི་ཡོངས་སུ་མ་སྤྱད་པའོ། །

One should visualize it as being upon the summit of Mount Meru. Having also bound and then opened the vajra-binding, one should place it face down upon the ground and recite this mantra: Oṃ bhūḥ khaṃ. If one asks how it should be circumambulated, it is said, "in a majestic manner." Placing the left vajra-fist at the hip is called "majestic"; in the world, this is known as the "haughty" posture, where the hand is placed upon the hip. By the phrase "abiding in the mudrā," it is explained that the mind mudrā is the meditation on Vajrasattva. The body mudrā is indicated by the phrase "in a majestic manner." Here, as for what the speech mudrā is, it is said, "having uttered the name Vajrasattva." Therefore, this teaches that the ground should be seized by means of all three mudrās. Following the seizing of the ground, if one suspects that there are obstructors or misleading spirits present, one should strike all obstructors and misleading spirits with ritual daggers (kīla). One should visualize an acacia wood dagger, either eight or four finger-widths long, as being beneath that [ground], and then strike the dagger into it while also reciting this mantra: Oṃ vajra kīli kīlaya sarvavighnān bandha hūṃ phaṭ. Since one might not know what kind of cord to use or how to lay the lines, it is therefore said, "new" and so forth; "new" means that which has not been used.

གལ་ཏེ་མ་སྤྱད་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ལྷོད་པ་ཞིག་ཡིན་དུ་ཟིན་ན་ཆད་པར་འགྱུར་བའི་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ལེགས་པར་བཀལ་ནས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ལེགས་པར་བཀལ་བ་ནི་ལེགས་པར་བསྒྲིམས་པས་ཤིན་ཏུ་སྲ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་བཀལ་ཟིན་ཀྱང་ཚད་ལས་ཆུང་ན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་ཚད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་མི་འཚམ་པ་སྲིད་པས། དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚད་དང་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མི་མཐུན་པའི་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཚད་དང་ལྡན་དུ་ཟིན་ཀྱང་བརྒྱ་ལ་ཞིག་ན་དྲི་མ་ཅན་ཞིག་ཡིན་ཡང་སྲིད་པས་དེའི་ཕྱིར་མཛེས་པའི་ཞེས་གསུངས་ཏེ། མཛེས་པ་ནི་སྡུག་པ་སྟེ། སྨད་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སྲད་བུས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། ཐིག་གདབ་ཅིང་ཞེས་བྱ་བའོ། ། གང་གིས་གདབ་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་མཁས་པས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཐིག་ལེགས་པར་འདེབས་ཤེས་པའམ། ཆ་ལེགས་པར་བགོ་བར་ཤེས་པ་དེ་ནི་མཁས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཚད་ཇི་ཙམ་དུ་ཐིག་གདབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཅི་ནུས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ནུས་པ་ནི་འདིར་སློབ་མའི་འབྱོར་པའི་ཚད་དམ། བདག་ཉིད་ཀྱི་དགོས་པ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་དུའོ། ། དེ་ལྟ་བུས་ཅི་ཞིག་ཐིག་གདབ་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སྙིང་པོ་ལ་བྱ་སྟེ། མར་གྱི་སྙིང་པོ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཡང་བསྟན་པ་འདི་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ནི་སྙིང་པོ་ཡིན་ལ། དེ་ལེན་པར་བྱེད་པས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Even if the thread has not been used, if it is loose, there is a concern that it might break; to dispel this doubt, it is said, "having well-strung it." "Well-strung" means that by being well-tensioned, it is extremely firm. Even if it has been strung, if it is smaller than the required measure, it might not be suitable for the dimensions of the maṇḍala site; to distinguish it from that, it is said, "conforming to the measure," in order to dispel the doubt of its being unsuitable. Even if it possesses the correct measure, it might occasionally be stained; therefore, it is said, "beautiful." "Beautiful" means lovely, being free from the fault of being disparaging. If one asks what is to be done with such a thread, it is said, "to strike the lines." If one asks with what to strike them, it is said, "by the wise." By the term "wise," one who knows how to strike the lines well, or who knows how to divide the parts correctly, is called "wise." If one asks to what extent the lines should be struck, it is said, "as much as possible." "As much as possible" here refers to the extent of the disciples' resources or the extent required to fulfill one's own purpose. If one asks what kind of maṇḍala is to be struck with such [a thread], it is said, "the maṇḍala." "Maṇḍala" refers to the essence, just as butter is the essence of milk. Furthermore, in this teaching, unsurpassed, perfectly complete enlightenment is the essence; because it takes that up, it is a "maṇḍala," meaning that which causes one to attain unsurpassed, perfectly complete enlightenment.

དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ་ཞེས་ནི་གསུངས་ན། དབྱིབས་ཇི་ལྟ་བུ་བྱ་བར་མི་ཤེས་པས། ། དེའི་ཕྱིར་གྲུ་བཞིར་བགྱི་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཁང་པ་བརྩེགས་མའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེར་ནི་ངེས་པར་སྒོ་གདོང་དགོས་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་སྒོ་བཞི་དང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། གནས་ཆེན་པོ་དག་ཏུ་ནི་རྟ་བབས་དག་ཀྱང་བྱ་དགོས་པས་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྟ་བབས་བཞིས་ནི་མཛེས་བགྱིས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཐིག་བཞི་དང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོའི་དབུས་ཀྱི་ཐིག་གཉིས་དང་། མཚམས་ཀྱི་དབུས་ཀྱི་ཐིག་གཉིས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆ་མཉམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་དག་ན་རེ་ཀ་བའི་ཐིག་ཉིད་ལ་ཐིག་བཞི་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ད་ནི་ཁང་པ་བརྩེགས་མ་དེར་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་དག་ཀྱང་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དར་དང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དར་ནི་ཆུར་ཁྲུ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པ་ཞེང་དུ་ཁྲུ་གང་བའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དར་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེས་བརྒྱན་ཅིང་སྦུད་པ་དང་། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་སྟེ་མེ་ཏོག་གི་ཆུན་འཕྱང་གིས་བརྒྱན་ཅིང་བཞག་པའོ། གྲྭའི་ཕྱོགས་ནི་ཞེས་པ་ནི་མཚམས་ཀྱི་ཆ་རྣམས་སུའོ། ། ཐམས་ཅད་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཞི་ཆར་དུ་ཡང་ངོ་། ། སྒོ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་གང་ནི་སྒོ་ཁྱུད་དེ། དེའི་མཚམས་རྣམས་ནི་གྲྭའི་ས་ཕྱོགས་ཏེ། རི་མོ་གཉིས་ཕྲད་པ་ལ་མཚམས་ཞེས་བྱའོ། ། གནས་དེར། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་སྤྲས་པར་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ནོ། །

It is said, "The lines of the maṇḍala should be struck." Since it is not known what the shape should be, it is said, "It should be made square," because the maṇḍala is of the nature of a multi-storied palace. Since doors must certainly be placed there, it is said, "with four doors." Since archways must also be constructed in great locations, to demonstrate that, it is said, "beautified with four archways." "With four lines" refers to the two central lines of the doors and the two central lines of the intermediate directions, in order to make the parts of the maṇḍala equal. Others say that the "four lines" refers to the lines of the pillars themselves. Now, in order to show the ritual implements for that multi-storied palace, it is said, "adorned with silk and flower garlands." Silk is twenty-five cubits in length and one cubit in width. Such silk—blue, yellow, red, white, and so forth—is used for the adornment and the "puffing" (the hanging of streamers). It is adorned and set with flower garlands, which are clusters of flowers. "In the corners" refers to the intermediate directions. "In all" means in all four of them. The "door-surround" of the doors is the door-frame; the intermediate points of those are the corner areas, where the meeting of two lines is called an "intermediate direction." In that place, it says, "adorned with vajra-jewels." Because it is the vajra-jewel itself, it is called "vajra-jewel."

ལ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ནོ་ཞེས་འཆད་དེ། རྡོ་རྗེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ཁྱུད་དང་མཚམས་རྣམས་སུའོ། ། རིན་པོ་ཆེ་ནི་ཚོན་གྱི་རི་མོའི་མཐའ་མར་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བས་ངོས་བཞི་ཆར་དུ་ཡང་སྤྲས་པ་སྟེ། དེས་སྤྲས་པ་ནི་བརྒྱན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བརྒྱན་པ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རིམ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། དེའི་རིམ་པའི་ནང་དུའོ། ། ཇི་ལྟར་བྱས་ནས་ཤེ་ན། ཞུགས་ལའོ། ། འཁོར་ལོ་འདྲ་བར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུའོ། ། ནང་གི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བུར་བྱ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཐིག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བྱ་བ་སྟེ། ནས་འབྲས་འདྲ་བའི་རྡོ་རྗེས་རྒྱུན་ཆགས་སུ་བསྐོར་ཏེ་བྲིས་པའི་ཐིག་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཐིག་གོ། ། བསྐོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའོ། ། ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྒོ་རེ་རེའི་ཐད་ཀར་ཡང་ཀ་བ་གཉིས་གཉིས་ཏེ། མཐའ་གཅིག་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཐིག་ལ་བརྟེན་ལ། མཐའ་གཅིག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྟེ་བ་ལ་བརྟེན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ན་སྒོ་བཞིའི་ཐད་ཀར་ཀ་བ་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་རོ། ། རྒྱུད་འདིར་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྤྲུལ་པས་ན་མིང་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཀ་བ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡང་གཞན་དག་ནི་འདི་སྐད་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེས་མཚན་པས་ན་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་ཀ་བ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཀ་བ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ནང་ལོགས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གནས་ཏེ།

Some explain that "vajra and jewel" refers to the "vajra-jewel." The vajras are located at the door-surrounds and the intermediate points of the maṇḍala. The jewels are the jewel garlands that adorn all four sides at the edges of the colored designs; "adorned" by these means "decorated." If one asks what is thus decorated, it is stated to be the "outer rim of the maṇḍala." The word "of that" refers to the outer maṇḍala. What is it? It is within its rim. How is it done? It is "entered." "Like a wheel" means resembling a wheel. If one asks how the inner rim should be made, it is to be "completely surrounded by vajra lines." A line drawn by continuously circling with vajras resembling barley grains is a "vajra line." "Surrounded" means completely encircled on all sides. Regarding the phrase "by eight pillars" and so forth, there are two pillars directly opposite each of the four doors; one end rests on the vajra line, and the other end rests on the center of the maṇḍala. In that way, there are eight pillars opposite the four doors. In this tantra, because all things are emanated with a vajra-like intention, all names are marked with "vajra"; therefore, they are called "vajra pillars." Furthermore, others say that because all things are marked by vajras, the pillars marked by vajras are called "vajra pillars." The phrase "on the inner side" and so forth refers to the location.

རྡོ་རྗེ་ཀ་བའི་མདུན་གྱི་གནས་སུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་སྒོའི་ཐད་ཀའི་ཀ་བ་གཉིས་གཉིས་ཀྱི་བར་གྱི་གནས་དང་བརྒྱད་པོའི་དབུས་ཀྱི་གནས་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་གནས་ལྔ་པོ་འདི་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཀ་བའི་ནང་ལོགས་ཏེ། དེ་དག་ཏུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔས་བརྒྱན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ལྔས་བརྒྱན་པར་བྱའོ། ། དབུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སྒོའི་ཐད་ཀར་བལྟས་པ་བཞི་བཀོལ་ཏེ། ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱི་དབུས་སུ་ཆུད་པ་ལ་དབུས་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དབུས་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་དབུས་ཀྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་གཟུགས་གཞག་ཅིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སངས་རྒྱས་བཞི་བཞུགས་པའི་ཚུལ་དུ་གཞག་གོ། ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་ཤར་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ། ལྷོར་རིན་ཆེན་སེམས་མ། ནུབ་ཏུ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་མ། བྱང་དུ་རྡོ་རྗེ་ལས་མའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་དམ་ཚིག་གི་མཆོག་ཡིན་པས་ན་དམ་ཚིག་མཆོག་སྟེ། རིགས་ཀྱི་ཡུམ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་པོ་དེ་དག་ཏུ་རི་མོའམ། ཐིག་ཡིད་ཀྱིས་བཏེག་ལ་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱི་སྔགས་བརྗོད་དེ་སོང་ལ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་མི་བསྐྱོད་པ། ལྷོའི་དབུས་སུ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། ནུབ་ཀྱི་དབུས་སུ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱང་གི་དབུས་སུ་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་མདུན་དུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ། གཡས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ། གཡོན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ། རྒྱབ་ཏུ་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའོ། །

This is the meaning of the phrase "in the location in front of the vajra pillars." Furthermore, these are the locations between each pair of pillars directly opposite the gates and the location in the center of the eight [pillars]. Thus, these five locations are the inner side of the vajra pillars, and they are to be adorned with five moon maṇḍalas each. Regarding the central maṇḍala, having set aside the four facing the gates, that which is situated in the center of the eight pillars is called the "central one." In the moon maṇḍala at the center of that central maṇḍala, one should place the form of the Buddha, meaning the Blessed One Vairocana should be placed in the manner of the four Buddhas residing there. To the east of that Buddha, the Blessed One, is Vajrasattvī; to the south, Ratnasattvī; to the west, Dharmasattvī; and to the north, Karmasattvī. Since they are all the supreme samaya, they are called the "supreme samaya," which means the consorts of the families. Regarding the phrase "the four maṇḍalas" and so forth: in those four maṇḍalas, having raised the lines or drawings with the mind, one should go while reciting the Vajravega mantra. In the center of the eastern maṇḍala is Akṣobhya; in the center of the south is Ratnasambhava; in the center of the west is Amitābha; and in the center of the north is Amoghasiddhi. In front of Akṣobhya is Vajradhara; to his right is Vajrarāja; to his left is Vajrarāga; and behind him is Vajrasādhu.

མཉམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཚང་བ་མེད་པ་སྟེ། ས་མ་ཡ་སཏྭ་ནི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ལ་བྱ་བ་ཡིན་པས། ས་མ་ཡ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་གཉིས་ཆ་འདྲ་བའི་ཚུལ་གྱིས་མཉམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་མདུན་དུ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ། གཡས་སུ་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད། གཡོན་དུ་རྡོ་རྗེ་དཔལ། རྒྱབ་ཏུ་རྡོ་རྗེ་བཞད་པའོ། ། རྫོགས་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ན་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་དོན་ཏོ། ། བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་པའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི་རྫོགས་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་མདུན་དུ་རྡོ་རྗེ་སྤྱན། གཡས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ། གཡོན་དུ་རྡོ་རྗེ་རྒྱུ། རྒྱབ་ཏུ་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའོ། ། དག་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་དོན་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་དོན་གྱིས་ན་དག་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པའི་མདུན་དུ་རྡོ་རྗེ་ལས། གཡས་སུ་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆ། གཡོན་དུ་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན། རྒྱབ་ཏུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་རོ། ། འདིར་ཡང་ལས་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་དབང་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། འཁོར་ལོའི་གྲྭའི་གནས་རྣམས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོའི་གྲྭའི་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་སྔར་བཤད་པ་རྣམས་སོ། ། མེའི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ་བདུག་པའི་མཆོད་པ་ཐོག་མར་བྱས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཆོད་པ་རྣམས་གཞག་པར་བྱའོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་སྒོར་དང་པོ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཞགས་པ་དང་ལྕགས་སྒྲོག་དང་དྲིལ་བུ་རྣམས་གཞག་པར་བྱའོ།

"Equal" (sāmya) means being without deficiency. Since samayasattva refers to the "pledge-being" (samayasattva), the term "equal" is spoken of in the manner of the two syllables sa and ma being similar. In front of Ratnasambhava are Vajragarbha, to the right Vajratejas, to the left Vajraśrī, and behind Vajrahāsa. The mention of "complete" signifies being without deficiency. Because it is the place where intentions are fully perfected, it is spoken of as "complete" in the sense of the full perfection of intentions. In front of the Blessed One Amitāyus are Vajralocanā, to the right Vajratīkṣṇa, to the left Vajrakāra, and behind Vajrabhāṣa. The mention of "pure" signifies being without deficiency, and it is explained as "pure" in the sense of fully embracing the nature of phenomena (dharmatā) which is pure by nature. In front of Amoghasiddhi are Vajrakarma, to the right Vajravarman, to the left Vajrayakṣa, and behind Vajramuṣṭi. Here too, because they exercise mastery over various activities, they are spoken of as the "crossed vajra" (viśvavajra). Regarding the phrase "in the positions of the corners of the wheel," this refers to the previously mentioned vajra goddesses in the intermediate directions of the wheel's corners. Starting from the fire direction, one should first place the offering of incense and then arrange the offerings to the Buddhas. At the gate of Akṣobhya, starting first with Vajrāṅkuśa, one should place the noose, the chain, and the bell.

། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་རྣམས་སུ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པའི་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་པ་རྣམས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སུའམ། པདྨའི་གདན་དུ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བྲི་བར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་གཟུགས་སུ་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་སུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པ་བྱ་སྟེ། ཕྱོགས་བཞི་ཆར་དུ་ཡང་གཟུགས་སུ་བྲི་བར་བྱ་ཞིང་། སེང་གེའི་གདན་ལ་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་སུ་བྲིའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནི་ཕྱག་གཡས་པ་དམ་པ་སྦྱིན་པའི་ཚུལ་ལ། གཡོན་པ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གི་སྟེང་དུ་བཀན་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པ་སྟེ། ཕྱག་གཉིས་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གི་སྟེང་དུ་འཇོག་པའོ། ། གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པ་ནི་ཕྱག་གཡོན་པས་ཆོས་གོས་ཀྱི་གྲྭ་འཛིན་ཅིང་། གཡས་པ་མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་རང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན་ཅིང་། རང་རང་གི་ལས་མཛད་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་པར་བྲིའོ། ། མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་དང་སྒོ་སྲུང་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་ཐུགས་ཀའམ། ཕྱག་རྒྱའམ། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ལྡན་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་ངེས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་།

In the locations of the outer maṇḍala, the members of the Fortunate Aeon, such as Maitreya and the others, should be drawn in the form of mahāmudrā or upon lotus seats, as desired. The buddhas and bodhisattvas of the maṇḍala should be drawn in physical form; the Tathāgatas should be drawn as buddhas. The Blessed One Vairocana should be depicted with his hands forming the wisdom-fist, and he should be drawn in physical form in all four directions, seated upon a lion throne. The Blessed One Akṣobhya should be drawn in a form seated upon a vajra throne. The Blessed One Ratnasambhava should be depicted with his right hand in the gesture of supreme generosity and his left hand resting palm-upward upon his crossed legs. The Blessed One Amitābha is seated in the manner of meditative concentration, with both hands resting upon his crossed legs. Amoghasiddhi holds the corner of his dharma robe with his left hand and displays the gesture of fearlessness with his right. The other bodhisattvas should also be drawn holding their respective mudrās and remaining in the manner of performing their respective activities. The offering goddesses and the gatekeepers should also be drawn in the same way. Furthermore, the dharma-syllables should be written in the heart, the mudrā, or the circle of light of all of them. Thus, possessing the four mudrās will certainly bring about the attainment of siddhi; the four mudrās are the mahāmudrā, the samayamudrā, the karmamudrā, and—

ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་སོ། ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ལྷའི་སྣམ་བུ་ལ་གནས་པ་དེ་དག་ནི་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྤྲུལ་པའམ། བྲིས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མེ་ཏོག་དེར་བབས་པར་གྱུར་ན་ཡང་སེམས་དཔའ་དེ་རྣམས་ཉིད་འགོ་བ་ཡིན་པས། བསྟེན་པ་བྱས་ན་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་རྩོལ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བྲི་བའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་པའི་འོག་ཏུ་སློབ་དཔོན་གྱི་ལས་སུ་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་དེ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་བྲིས་ནས་ཚོན་སྣོད་ལ་སོགས་པ་བསྡུས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་ཉེ་འཁོར་ཕྱག་དར་བྱས་ལ། རྐང་ལག་བཀྲུས་ཏེ་འདུག་ན་ཉེ་རེག་བྱ་བའམ། རང་བཞིན་གྱིས་དག་པར་བསམ་པ་བྱས་ལ་དམ་ཚིག་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ན་དམ་ཚིག་མཆོག་སྟེ། དམ་ཚིག་མཆོག་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཐོག་མར་དེ་ལས་བྱུང་བས་ན་མཆོག་ཅེས་གསུངས་སོ། ། སེམས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་འོག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་སེམས་དཔའ་སྟེ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཟུགས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སེམས་དཔའ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། སེམས་དཔའ་དང་རྡོ་རྗེ་ནི་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེའོ། །

These are the dharma-mudrās. Those bodhisattvas such as Maitreya and others who reside upon the divine tier are the ones who bless the great mudrās, whether emanated or drawn, within the inner maṇḍala. If the flower falls upon them, it is those very beings who are the recipients; therefore, one should understand that if one relies upon them, they themselves will bestow the siddhis. The extensive ritual for drawing the great maṇḍala has been explained. Now, the duties to be performed by the master after the maṇḍala has been drawn will be shown. Therefore, that shall be explained. Having drawn all the maṇḍalas and gathered the pigment containers and so forth, one should sweep the vicinity of the maṇḍala ground, wash one’s hands and feet, and then, while seated, perform the ritual rinsing or contemplate natural purity and bind the supreme samaya-mudrā. Because it is the mudrā of the supreme samaya, it is the "supreme samaya"; the supreme samaya is Vajrasattvī. Furthermore, because Vajrasattva and the Tathāgatas first arose from her, she is called "supreme." Following the individual discernment of the mind, the generation of the mind of awakening (bodhicitta) is the "being" (sattva). That which is the nature of Samantabhadra, the bodhicitta in the form of a moon maṇḍala, is the "being." In order to stabilize that, there is the wisdom-vajra; the being and the vajra are the "Being-Vajra" (Sattvavajra).

རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་གུང་མོ་གཉིས་གཤིབས་ནས་བསྒྲེང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཡུལ་ཇི་སྐད་སྨྲ་བའི་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་འདི་ལ་ཡོད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་དམ་ཚིག་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། སྔར་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བའི་ཚེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པ་ལས། གལ་ཏེ་དཀྲོལ་བར་གྱུར་ན་སླར་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་བྱས་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཕྱི་རོལ་ཆེ་ཆུང་ལ་སོགས་པ་བྱས་པར་གྱུར་ན། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དཔྱོད་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ལ་གནས་པར་མ་ནུས་ན་ཁྲུས་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ་ཉེ་རེག་བྱས་ནས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འམ། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་བདག་ཉིད་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་འཇུག་པར་བྱའོ། ། འོན་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ལ་གནས་པར་ནུས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའོ་ཞེས་བརྗོད་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་སྐད་ཅིག་བསྒོམས་ལ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། ཆོ་ག་བཞིན་བཅིངས་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་ཆོ་ག་འདི་རྣམས་སྟོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དེས་ཕྲེང་བ་བཟུང་ལ་འཇུག་པར་བྱ་ཞིང་ཕྲེང་བ་དེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་གཏོར་ཏེ། དེ་སློབ་དཔོན་དུ་ལྷག་པར་མོས་པ་དང་། ཕྲེང་བ་དེ་བླངས་ལ་མགོ་ལ་བཅིང་བར་བྱ་ཞིང་ཕྲེང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བཅིངས་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། །

The mudrā in which the two middle fingers of the vajra-bond are joined and extended is the object of this Vajrasattva as described; therefore, she is called Vajrasattvī. Consequently, she is said to be the supreme among those possessing the samaya, and it should be bound according to the ritual. If, after the empowerment and other rites performed when previously drawing the maṇḍala, the [maṇḍala] should be dismantled, one must again perform those empowerments and so forth, and subsequently enter after binding the mudrā. Alternatively, if any external [impurities] such as large or small [faults] have occurred, and if one is unable to abide in the natural purity of conceptual analysis, one should perform the ritual bathing and so forth, touch [the water], and then enter after empowering oneself with the mantra of Vajrasattva or one’s own mantra and performing the self-consecration and so forth. However, if one is able to abide in natural purity, one should state, "All phenomena are naturally pure," meditate for a moment on all phenomena as being the essence of emptiness, and then enter after binding the mudrā. By the mention of "binding according to the ritual," these procedures are indicated. Holding a garland with that mudrā of Vajrasattvī, one should enter and scatter the garland to Vajrasattva. With the intense conviction that he is the master, one should take that garland and bind it upon one’s head, and one should also maintain the intense conviction that the garland itself is the binding of Vajrasattva.

དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་ལས་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བྱེད་པས་ན་དེས་བྱས་པར་བསམ་མོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཡང་ལག་པ་གཡས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཕྱེད་བཞག་ལ། ལག་པ་གཡོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བྱས་ནས། དེའི་མཛུབ་མོ་བཀུག་པས་གཡས་པའི་གུང་མོ་ལན་དུ་མར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་དྲང་ཞིང་དྲལ་བར་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་སྙིང་པོ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིའི་དོན་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དྲལ་བ་བྱས་ལ་དབབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ལ་སེམས་དཔའ་དབབ་པར་འདོད་ན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་དབེན་པར་བྱས་ལ། སེམས་དཔའ་གང་དབབ་པར་འདོད་པ་སྔར་བསྒོམས་པ་དེའི་གཟུགས་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་དུ་ཞུགས་པར་བསམས་ཞིང་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་གང་བར་བསམས་ལ་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་སྙིང་པོ་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ལན་སྟོང་བརྗོད་ཅིང་དྲི་དང་བདུག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དབུལ་བར་བྱ་བ་དང་། དང་པོར་བདག་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ལྡན་པར་བྱས་ནས་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་བཀོད་ལ་དེ་ལྟ་བུས་ནི་བདག་གམ་གཞན་ལ་འབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཆོ་ག་ཤེས་པ་ཞིག་ཀྱང་དྲུང་དུ་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། གང་ལ་བབས་པར་གྱུར་པ་དེ་འཕར་བར་གྱུར་ན། དེའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་རི་རབ་རྩེ་མོ་བརྒྱད་པ་བསམ་པར་བྱ་ཞིང་། དེའི་དབུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་པ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་བསམ་པ་དང་། དེའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་སེར་པོ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཨ། དེའི་སྟེང་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་ཞུགས་པར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུས་ནི་འཕར་བར་མི་འགྱུར་རོ། །

Since one performs all the master’s activities, such as the conferral of empowerment, oneself, one should imagine that it is performed by that [deity]. Regarding the mudrā: place the half-mudrā of the right hand, and with the left hand formed into a vajra-fist, bend the index finger and repeatedly draw and pull it against the middle finger of the right hand. One should also recite the essence mantra of the vajra-descending. The meaning of this is: "Having performed the tearing of the mudrā, one should cause the descent." If one wishes to cause the being (sattva) to descend into oneself, one should clear the area of the maṇḍala. Visualize the form of whichever being one wishes to cause to descend—previously meditated upon—entering into one’s own heart, and imagine all the major and minor limbs being completely filled. Recite the essence mantra of the vajra-descending uninterruptedly one thousand times, and also offer scents, incense, and so forth. First, having endowed oneself with the four mudrās, place a white vajra upon the tongue; by such means, the descent will occur for oneself or for another. One should also station a person who knows the ritual nearby. If the one upon whom the descent has occurred begins to leap, one should visualize an eight-peaked Mount Meru of vajra nature above them. In the center of that, visualize a square maṇḍala the color of gold; upon that, a yellow vajra; upon that, the syllable A; and upon that, visualize the Blessed One Vairocana seated in the cross-legged posture. By such means, the leaping will not occur.

གལ་ཏེ་སྨྲ་བར་མི་བྱེད་ན་ཁའི་ནང་དུ་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་བསམས་ལ། དེ་ནས་དྲིས་ན་གང་དྲིས་སོ་ཅོག་དེ་ཐམས་ཅད་སྨྲ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་དབབ་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ལྡང་བའི་ཚེ་ན་ཡང་ཅི་རིགས་པའི་ཚུལ་དུ་གཏང་བར་བྱའོ། ། བཀའ་ནོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་ལས་བཀའ་ནོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་མུ་མེད་པ་དག་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལས་ནོད་པར་བྱའོ། ། མནོད་པ་ནི་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོའི་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་ཏེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པའི་ཆོ་གས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བགྱིད་ཅིང་། བདག་གི་ཆོ་ག་རྣམས་རྫོགས་པར་བགྱིས་ལགས་ཀྱིས། དེ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ལ་གནང་བ་སྩལ་དུ་གསོལ། དགོངས་ཤིང་བརྟག་པར་ཡང་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ལྟར་བཀའ་མནོས་པའི་སྔར་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ཞུགས་ཏེ། དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་གསོལ་བ་བཏབ་ཅིང་དེས་ཀྱང་གནང་ངོ་། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་དབང་བསྐུར་བ་བྱས་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་པས། སློབ་དཔོན་དེས་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པ་གང་ཅུང་ཟད་བྱས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དག་པར་གྱུར་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དག་པར་གྱུར་ནས་ཡང་བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི། དེས་སྔར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཟིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་པར་བཤད་པའི་སྡིག་པ་དེ་ཡོངས་སུ་མ་དག་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ལ།

If one does not speak, one should visualize a vajra upon the tongue inside the mouth. Then, when questioned, whatever is asked will be spoken. This is the application for the descent [of the deity]; at the time of rising, it should also be released in an appropriate manner. Regarding the phrase "receiving the command": from whom should the command be received? It should be received from the buddhas and bodhisattvas residing in the infinite and boundless world systems of the ten directions. The reception should be performed as follows: "I, who am called [name], abide in the conduct of the gateway of secret mantra. Having performed the rituals for the benefit of sentient beings according to the procedures taught by the buddhas and bodhisattvas, and having completed my own rituals, I pray that the buddhas and bodhisattvas grant me their permission. I pray that you also hold me in your thoughts and examine me." Prior to receiving the command in that way, one enters this maṇḍala and makes requests for the empowerment and so forth from the Blessed One Vajrasattva, and he grants them. Then, by generating the superior resolve that the entry into the maṇḍala and so forth, as well as the empowerment, have been performed, one should resolve that whatever transgressions of the samaya have been committed by that preceptor are all purified. Once purified in that way, the mention of the self-consecration and so forth is as follows: although the consecration and so forth have already been performed, nevertheless, the sins explained as transgressions of the samaya and so forth have not been completely purified.

དེ་ཡོངས་སུ་མ་དག་པར་གྱུར་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཆོ་གའི་ཚོགས་བྱ་བར་མི་རིགས་པས་ན། བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་སོ། ། བདག་མིང་བརྗོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གནང་བར་གསོལ་བ་འདེབས་པའི་ཚེ་ཉིད་ནའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེས་བསྒྲུབ་བགྱི་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྒྲུབ་པ་འོག་ནས་བཤད་པ་སྟེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་རྡོ་རྗེ་གང་ཐོགས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱ་བའི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དེ་ཐོགས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་ལས་བྱའོ། ། བསྡུ་བ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པ་ཉིད་དེ། སྔར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྡུ་བ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མཛད་པའོ། ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འདི་ནི་ཚོན་གྱིས་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པའི་བསྡུ་བ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡིན་ནོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་གང་བ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སློབ་དཔོན་དེས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་སྔར་ལྟ་བུ་བྱས་ཟིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དུས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྒོམ་བྱེད་ཅིང་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བདག་ཉིད་ངེས་པར་བསྒོམ་པར་གྱིས་ཤིག་པ་སྟེ།

Since it is improper to perform the collection of rituals in the presence of the buddhas and bodhisattvas while that [maṇḍala] is not yet completely purified, the text says, "the self-consecration and so forth," and so on. If one asks, "How should the self-consecration and so forth be performed?" it says, "in that manner," meaning by those two methods. "Reciting my name" refers to the very moment of requesting permission. Then, "the vajra to be accomplished" refers to the accomplishment of the action-vajra in the maṇḍala of the four mudrās, as explained below. The master, holding whichever vajra is required to perform the activities of the maṇḍala and so forth, should hold that action-vajra and perform the activities in all the maṇḍalas. The "gathering and consecration" are exactly as just explained: the Blessed One performed the gathering and consecration in the emanated maṇḍala previously conceptualized by the Tathāgata. The "Sattvavajra Hook" has also already been explained in that same context. This is the gathering and consecration for those abiding in the practice of the Secret Mantra gateway within a maṇḍala drawn with colored powders. "All the maṇḍalas being filled" means that all are assembled. Although that master has already performed the yoga of Vajrasattva as before, the statement "at that very time, meditating on the great mudrā of Vajrasattva" means that one should definitely meditate on oneself as Vajrasattva.

འདིས་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དགག་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཆོ་གའི་ཚོགས་ལ་ནན་ཏན་དུ་བསྒྲུབས་ཤིང་། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་སྒོམ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པས་བསྟོད་པས་དགྱེས་ཤིང་མཉེས་ནས་བརྟན་པར་གྱུར་པ་སྟེ། འདི་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་སྒྲུབ་པར་འོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་དེ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་དགོངས་པ་བརྟན་པར་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་འབའ་ཞིག་དེ་ལྟར་མཛད་པར་མ་ཟད་ཀྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་མཛད་པའོ། ། རང་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་བསྒྲུབས་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར། གྲོགས་པོ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གྲོགས་པོ་དང་འདྲ་བས་ན་གྲོགས་པོ་སྟེ། བྱ་བ་རྣམས་ལ་འབད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པ་བརྗོད་ནས་སྒོ་རྣམས་དབྱེ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྒོ་ཕྱེ་བའི་རྗེས་ལ། ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་ལས་བགྱིས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སློབ་དཔོན་དེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ཏེ། སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ནི་ལྷན་ཅིག་ཐ་མི་དད་པར་བསམས་ལ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཉིད་དུ་བདག་ཉིད་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱའི་གནས་ནས་བདག་གི་ལག་པར་བསམས་ལ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་རང་གི་སྒོའི་ཐད་ཀར་བཀུག་ལ་གཞག་གོ། །

This serves to prevent distraction. Then, the word "then" means that after one has diligently practiced the collection of rituals as previously explained, and having meditated on oneself as Vajrasattva and praised Vajrasattva with the hundred and eight names, [the Tathāgatas] become pleased and satisfied, and thus become stable. This means that they have stabilized the master’s intention to benefit him, thinking, "He is worthy of accomplishing the welfare of sentient beings." Not only do the Tathāgatas act in this way, but the Blessed One Vajrasattva also acts. Regarding the phrase "spontaneously accomplished," it means "without even needing to be accomplished." If one asks what he does, it is for that reason that it says: "He abides as a friend." He is called a "friend" because he is like a friend; the meaning is that he exerts effort in all activities. Having thus recited the hundred and eight names, one should open the doors. Then, after the doors have been opened, it says: "Having performed the activities of the hook and so forth." This means that the master, abiding in the meditative absorption of Vajrasattva, should consider that all beings are transformations of Vajrasattva. Therefore, one should contemplate Vajrasattva and the Vajra Hook as being inseparable, and then contemplate oneself as the Vajra Hook itself. Then, visualizing the hook from the position of the mudrā in one's own hand, one should summon the Great Beings to the vicinity of their respective doors and station them there.

དེ་ནས་ལྕགས་ཀྱུ་དེ་དགོངས་པར་བྱས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་གནས་དེ་ཉིད་དུ་སླར་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་བསམས་ལ། ཕྱག་རྒྱའི་གནས་ནས་ཀྱང་ཞགས་པ་བདག་གི་ལག་པར་བསམས་ཏེ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་རྣམས་རང་རང་གི་སྒོར་གཞུག་པར་བྱའོ། ། བཅུག་ནས་སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱའི་གནས་སུ་རང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པར་བྱ་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱའི་གནས་སུ་བཞག་ལ། ཡང་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་དང་ཐ་མི་དད་པར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱའི་གནས་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རང་གི་ལག་ཏུ་བསམས་ལ། སོ་སོའི་ཞབས་ཀྱི་དྲུང་དུ་བཞག་ནས་འདི་སྐད་དུ་འདི་ལྟ་སྟེ། འདིས་ནི་སྟོན་པའི་བཀས་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་འཆིང་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་ཇི་སྐད་དུ་བྱ་བ་མ་ཟིན་ཅིང་གཤེགས་སུ་མ་གསོལ་གྱི་བར་དུ་མ་བཞུད་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གནས་དེ་ཉིད་དུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་དང་ཐ་མི་དད་པར་དེ་བཞིན་དུ་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་དྲིལ་བུ་དེ་དཀྲོལ་ཞིང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དྲིལ་བུ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དབྱངས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་དབྱངས་དེས་དེ་དག་མཉེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་སྒོ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ། ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་ལས་བགྱིས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིར་སྙིང་པོ་བཞི་དང་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ལས་ཆེན་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ།

Then, because that hook has already been visualized, it should be placed back in that very same location. Then, likewise, one should contemplate the vajra noose as inseparable [from the deity], and from the location of the mudrā, one should visualize the noose in one's own hand; then, those Great Beings should be made to enter through their respective gates. Having entered, one should contemplate them as following after their respective mudrās in their individual mudrā-locations. Then, having placed that noose mudrā in the mudrā-location as before, one should again visualize the vajra chain as inseparable [from the deity] as previously described. Then, from the mudrā-location, one should visualize the vajra chain mudrā in one's own hand, place it at the feet of each [deity], and say: "By this, according to the Teacher's command, this is the binding of your samaya. Therefore, do not depart until your activities are completed and you are requested to leave." Then, the chain mudrā should be placed in that very location. Then, one should likewise visualize the vajra and bell as inseparable. Then, ringing the bell, one should also recite the verses of the Perfection of Wisdom; for that bell is the manifestation of the melody of the Perfection of Wisdom. Therefore, by that melody, they will be pleased. Then, regarding the line: "In all the gates, having performed the hook and so forth," the four essence mantras should also be applied here. Regarding the line: "By the mudrās of the supreme great activities,"...

ལས་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ན་ལས་ཆེན་ནོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ལས་གང་གི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མཆོག་ཅེས་བཤད་དོ། ། དེ་བས་ན་ལས་ཆེན་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀྱིས། དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་གཞག་པར་བགྱི། ། ཞེས་པ་སྟེ་བཞུགས་པར་བྱ་བའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གང་དང་གང་དུ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སམ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སམ། འཁོར་གང་དང་གང་ཡིན་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་དེས། སེམས་དཔའ་དེ་དང་དེ། ལས་དེ་དང་དེ་དེ་བཞིན་དུ་མཛད་ཅིང་བཞུགས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། སེམས་དཔའ་དེ་དང་དེ་དག་ལ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་དང་དེ་བཅིངས་ལ། ཉེ་བར་བསྟན་ལ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ལས་འདི་དག་མཛོད་ཅིག་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ནས། དམ་ཚིག་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། ཞེས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་ཅེས་བྱ་བའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ལ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ལས་འདི་མཛོད་ཅིག་ཅེས་བྱ་ཞིང་། དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀས་བྱ་བ་ཡིན་ལ། བཀའ་དེ་ཡང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ཡིན་ཏེ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ལ་བསྟན་པས་དེ་རྣམས་ལས་དེ་བྱེད་དོ། ། དེ་བས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པ་དང་འདྲའོ། ། འདིར་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མ་སྨོས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་བྲིས། ལས་དང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་བསྟན།

Because it is a great activity, it is called "great activity." Furthermore, whichever mudrā belongs to the activity of the bodhisattvas, such as Vajrasattva and the others, is explained as "supreme." Therefore, with those mudrās of great activity and supremacy, "one should establish the samayas," which means one should cause them to abide. In whichever maṇḍala there are the Buddha Bhagavāns, the bodhisattvas, or whichever retinue, one should visualize that each of those bodhisattvas performs and abides in that very activity by means of whichever activity mudrā belongs to them. The Vajra Master himself should bind the respective mudrās of those bodhisattvas, demonstrate them, and say, "You all perform these activities." Having thus demonstrated the activity mudrās, if one asks what is to be done with the words "and the supreme samaya mudrās," it is to "accomplish the great bodhisattvas." This is what is being shown: having demonstrated the activity mudrās, one says, "You all perform this activity," and that is to be done by the command of the Bhagavān. Furthermore, that command is the binding of the samaya mudrās; by demonstrating those samaya mudrās, they perform that activity. Therefore, accomplishment will occur, just as it is when the seal of a king is shown to the subjects. Although the dharma mudrās are not mentioned here, nevertheless, the dharma mudrās should also be described. Furthermore, the mahāmudrā of all of them should be drawn, and the activity and samaya mudrās should be demonstrated.

ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མཛད་པས་དེ་ལྟ་བུས་ནི་འགྲུབ་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། ། ཡི་གེ་ཛ་ལ་སོགས་པ་འདིར་སྨོས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རང་གི་གནས་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོ་ག་རྣམས་ཀྱིས་བྱ་བའི་ཚོགས་རྣམས་རྫོགས་པར་མཛད་ནས། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་སྟོན་ཏེ། ། དེའི་དབང་དུ་གྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པའི་དབང་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་པ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དང་འབྲེལ་པའི་གསང་བའི་མཆོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པས་མཉེས་པར་བྱ་ཞིང་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་མཉེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། གང་དང་གང་གི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གང་དང་གང་ཡིན་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་དང་དེ་བསྟན་ལ། ལྷ་མོ་དེ་ཉིད་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་རོལ་པ་སྟོན་པ་དང་། ཕྲེང་བ་འཆིང་བར་བྱེད་པ་དང་། པི་ཝང་བརྡུང་ཞིང་གླུ་ལེན་པ་དང་། གར་བྱེད་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱས་ནས། བདུག་པ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པ་དང་། དེ་ནས་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་ལ་སོགས་པ་དང་། བུམ་པ་རྣམས་ཅི་འབྱོར་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྔགས་ཀྱིས་བཟླས་ཏེ་མཆོད་པ་ཅི་ནུས་པར་བྱའོ། ། བུམ་པ་གཅིག་ནི་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གནས་སུ་གཞག་པ་དང་། གང་གིས་བསངས་ནས་སློབ་མ་གཞུག་པའི་བུམ་པ་གཉིས་པ་ནི་སྒོའི་ཕྱི་རོལ་དུ་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། བུམ་པ་གཉིས་པོ་འདི་དག་ནི་ངེས་པར་མི་གཞག་ཏུ་མི་རུང་ལ།

The Dharma-mudrā is also described; for since one is unfailingly blessed by the four mudrās, accomplishment will likewise be achieved through them. Although the syllables ja and so forth are mentioned here, they should nevertheless be understood as being in their own respective places. Having completed the collection of activities through such rituals, the result of these is now shown by the words "Then..." and so forth. "Under their influence" means under the influence of the mantrin. Then, whatever secret offerings are associated with the great mantrin himself, those should be pleased and honored by the goddesses such as Lāsyā and the rest. If one asks how they are to be pleased: one should display whichever action-mudrā corresponds to whichever activity, and one should cultivate the intense conviction that those very goddesses display their play before them, bind garlands, play the lute and sing songs, and perform the dance. Having thus pleased them with the secret offerings, one should offer incense and so forth, and then food, drink, and so forth, as well as parasols, victory banners, flags, and vases, reciting the mantra of Vajrasattva over whatever is available and making offerings to the best of one's ability. One vase, consecrated with the vajra, should be placed in the position of Vajrasattva; the second vase, by which the disciples are purified and then admitted, should be placed outside the door. These two vases must certainly not be omitted.

གཞན་ནི་ངེས་པ་མེད་དོ། ། ཐམས་ཅད་དོན་ཀུན་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉེས་པར་བྱས་ནས་དོན་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་མཛོད་ཅེས་གསོལ་བར་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་སེམས་ཅན་རྣམས་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་གསོལ་བ་གདབ་པ་སྟེ། སེམས་དཔའ་གང་དང་གང་གིས་རང་གི་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའི་ཕྲིན་ལས་དེ་དང་དེ་དག་གིས་སེམས་དཔའ་དེ་རྣམས། སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པའི་རྟོག་པ་བཞི་པོར་གསུངས་པ་རྣམས་སུའོ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་སློབ་དཔོན་ནི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཏེ། འདི་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། པདྨ་དང་རིན་པོ་ཆེའི་སློབ་དཔོན་དག་གི་ལས་ཀྱང་འདི་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་སྐད་སྨྲས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། རྡོ་རྗེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་སློབ་མ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་ཞེས་བྱའོ། ། གཞུག་མ་ཐོག་མར་བྱས་ནས་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་སྟེ། ཆོ་གའི་ལས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡིན་ལ། ཆོ་ག་རྒྱས་པ་དེ་ལས་ཆོ་ག་དང་པོ་ནི་གཞུག་པ་ཡིན་ཏེ། གཞུག་པ་དེའི་དགོས་པ་དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་རྣམས་སུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལུས་པ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་བསྐྱབ་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕན་པ་དང་།

Others are not fixed. "In order to accomplish all purposes" means that it will be shown up to the point of "because the purpose arises after having pleased [the deity]," and so forth. "I pray that you act as the treasury of all" is a supplication to the Blessed One to care for all sentient beings for the sake of all sentient beings. The meaning is: "By whatever activities are the respective duties of whichever bodhisattvas, may those bodhisattvas care for those sentient beings." "All maṇḍalas" refers to those taught in the four chapters explained below. "Vajra Master" (vajrācārya) means a master characterized by the vajra; this is merely an illustration, and it should be understood that the activities of the Lotus and Jewel masters are also the same. "In that manner" means according to the way just described. "Then" means immediately following that. "Vajra disciple" (vajraśiṣya) refers to a disciple characterized by the vajra. The "extensive ritual" consists of the entry first, followed by the conferral of empowerment and so forth; it is the classification of the ritual activities. Within that extensive ritual, the first ritual is the entry. If one asks what the purpose of that entry is: it is to fully protect the entire realm of sentient beings without exception throughout all world systems, and for the benefit of all sentient beings.

བདེ་བའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལ་ཕན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའོ། ། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དེ་ཉིད་དོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དམ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་སྨྲས་པའི་དགོས་པ་དེ་དག་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ། འབྲས་བུ་དེ་ནི་རྒྱུའི་སྒྲུབ་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དེས་གང་གི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་འདིར་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་རྒྱུད་གཞན་ལས་སྣོད་དང་སྣོད་མ་ཡིན་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་བཞིན་དུ། འདིར་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་དང་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པ་བརྟག་མི་འཚལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རྗེ་སར་བོས་པ་དང་བཅས་པའི་ཚིག་གི་ལན་ནོ། ། དེ་ཡང་དང་པོ་བཞུགས་ནས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་ཞིང་། སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པས་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནོར་དང་བཟའ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྒྱུའི་བྱེ་བྲག་གཉིས་པ་སྟོན་ཏོ། ། ནོར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྣམས་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེ་རེ་ཞིང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་ལ་མི་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དམ་ཚིག་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

This is for the sake of attaining the supreme siddhi of bliss. In that regard, all benefits are both mundane and supramundane. All forms of bliss are likewise both mundane and supramundane. The supreme siddhi is either buddhahood itself or the state of a bodhisattva. Thus, those aforementioned purposes are the result, and that result is the practice of the causal means of accomplishment. Because it is the very essence of that, it is the essence of cause and result. Since one enters this great maṇḍala by means of that which serves as the cause of cause and result, the statement "here, one need not examine whether one is a suitable vessel or not" is the word of the glorious Vajradhara, just as other tantras examine whether one is a vessel or not. The phrase "Why is that?" refers to the Tathāgatas. The passage beginning with "The Blessed One, the Tathāgata..." is the response to the Blessed One Vajradhara’s respectful address. Furthermore, having first entered and seen the maṇḍala of the Buddhas and Bodhisattvas, one will be freed from all lower realms by the display of their respective mudrās. The passage beginning with "The Blessed One, wealth, food, and..." teaches the second distinction of the cause. Regarding the words "wealth" and so forth, the term "attachment" should be applied to each one individually. Regarding the phrase "disliking the samaya," "samaya" refers to abiding in celibacy and so forth.

སྔར་སྤྱད་པ་ནི་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སོ། ། ཇི་ལྟར་འཚལ་བ་བཞིན་དུ་བགྱིད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་རོ། ། ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སེམས་ཅན་གང་དག་སྡིག་པ་བྱེད་པ་དང་། ནོར་ལ་ཆགས་པ་དང་། བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པར་མི་ནུས་པ་དང་། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སྤྱོད་པར་ཡང་མི་ནུས་པ་ཡོད་དེ། དེ་རྣམས་ལ་ཡང་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་དད་པ་བརྟན་པ་རྣམས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་ན་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་རིམ་གྱིས་དེ་རྣམས་འཇུག་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་ཀྱང་ཁྱིམ་པ་སློབ་པ་མ་མནོས་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ལ་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ཐམས་ཅད་དང་། གླུ་དང་གར་དང་དྲི་དང་ཕྲེང་བ་དང་བྱུག་པ་ལ་སོགས་པ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ལ་སྤྱོད་དུ་གནང་ངོ་། ། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཡིན་ཏེ། འདིར་བསྒོམ་པའི་ཆོ་ག་ལ་གནས་པ་རྣམས་ལ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚེ་འདིའི་འབྲས་བུ་ཡང་ངེས་པ་ཉིད་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ནས་དེ་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡང་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་སྤྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་འཚང་རྒྱ་བའི་བར་དུ་ཡང་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན་དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས།

The previous practice is the observance of knowledge (vidyāvrata). "Acting according to how one knows" means acting according to one's desire. "The intentions of those who have entered will be completely fulfilled" teaches this: there are sentient beings who commit negative acts, who are attached to wealth, who are attached to food and drink, who are unable to abide in celibacy, and who are also unable to practice the observance of knowledge. For them as well, there is no contradiction in taking refuge in the Three Jewels and generating the mind of awakening (bodhicitta). Therefore, those with firm faith in the Three Jewels and the mind of awakening will obtain all qualities if they enter the maṇḍala. For that reason, the Blessed One Vajradhara has authorized their gradual entry. Since they are householders who have not taken up the trainings, he has authorized them to enjoy all food and drink, as well as all the qualities of desire such as song, dance, perfumes, garlands, and ointments. This is the Yoga Tantra; for those who abide in the ritual of meditation here, the worldly results of this life will certainly arise. Then, because conviction in that has been born, they will become very enthusiastic for the supramundane [results], such as abiding in celibacy and so forth. Therefore, if they will attain [the goal] even until they reach buddhahood, what need is there to mention other accomplishments (siddhi)?

བཅོམ་ལྡན་འདས་སེམས་ཅན་ཁ་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྒྱུའི་བྱེ་བྲག་གསུམ་པ་སྟོན་ཏེ། སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུག་པ་དང་འགྲོ་བ་དང་ཉལ་བའི་སྤྱོད་ལམ་བཞི་པོ་རྣམས་སུ་ཇི་ལྟར་གནས་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཡིད་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམས་ན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཆོས་བདག་མེད་པའོ། ། དེ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་ནི་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་ལ་ཡིད་(གཏོང་‚གཏོད་)པ་རྣམས་ནི་ཟས་དང་སྤྱོད་པ་དང་བཟའ་བ་དང་གླུ་དང་གར་དང་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་བརྟེན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། བསྒོམ་པ་བྱས་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་དང་འགལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། འདི་མ་རྟོགས་ན་རྒྱུ་དེས་ལྷ་གཞན་གྱི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལྷ་གཞན་ནི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་དག་གི་རིགས་ནི་ལྷ་གཞན་གྱི་རིགས་ཏེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷ་གཞན་གྱི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེར་འཇུག་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་གི་རིགས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། ལས་ཀྱི་རིགས་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རེ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་རེ་བ་ཀུན་ཏེ། སྲིད་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སྨོན་པའི་དོན་འགྲུབ་པའོ། །

The passage beginning with "The Blessed One, some sentient beings..." teaches the third distinction of the cause. Regarding "conduct," whether one is in any of the four modes of conduct—sitting, walking, standing, or lying down—if one meditates on bodhicitta in the mind, everything will be accomplished. The nature of phenomena (dharmatā) of the Mahāyāna realization of all the Tathāgatas is emptiness, which is the selflessness of phenomena. Not to have realized this means not to have fully understood it. This is what is being shown: for those who focus their minds on the meditation of emptiness, even if they rely upon food, conduct, eating, song, dance, and the qualities of sensory desire, the meditation they have performed will not be in conflict with the attainment of siddhis. If this is not realized, for that reason one enters the maṇḍala of the family of other gods; "other gods" refers to Maheśvara and so forth. Their family is the "family of other gods," and the maṇḍala belonging to those is the "maṇḍala of the family of other gods," into which one enters. Regarding "of all the Tathāgatas," all the Tathāgatas are the Buddhas and Bodhisattvas. Their families are the Tathāgata, Vajra, Ratna, Padma, and Karma families, and their maṇḍalas. "All hopes" means every hope; the meaning is "all the various forms of existence." The "fulfillment of those" means the accomplishment of the aims as they were prayed for.

དེའི་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པར་གྱུར་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རེ་བ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པར་གྱུར་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་བླ་ན་མེད་པའི་དགའ་བ་དང་མགུ་བ་དང་རངས་པ་རྣམས་འབྱུང་བར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བླ་མ་ནི་ལྷག་པ་སྟེ། བླ་མར་གྱུར་པ་མེད་པས་ན་བླ་ན་མེད་པའོ། ། དགའ་བ་ནི་གནས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་གནས་པའོ། ། མགུ་བ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཡུལ་ལའོ། ། རངས་པ་ནི་ཡིད་བདེ་བ་སྟེ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ལ་དགའ་བ་དང་མགུ་བ་དང་རངས་པ་ཡང་ཡིན་པས་བླ་ན་མེད་པའི་དགའ་བ་དང་མགུ་བ་དང་རངས་པའོ། ། དེ་རྣམས་འབྱུང་བ་ནི་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེ་བྱེད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡིན་པས་ན་བླ་ན་མེད་པའི་དགའ་བ་དང་མགུ་བ་དང་རངས་པ་རྣམས་འབྱུང་བར་བྱེད་པ་སྟེ། བླ་ན་མེད་པའི་དགའ་བ་དང་མགུ་བ་དང་རངས་པ་རྣམས་འབྱུང་བར་བྱེད་པ་དེར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དེ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བར་སྙེགས་ཏེ། དེར་མི་འཇུག་པའོ། ། རྒྱུ་གང་གིས་མི་འཇུག་ཅེ་ན། བསླབ་པའི་གཞིས་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བསླབ་པ་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ལྡོག་པའོ། ། དེས་འཇིགས་པ་ནི་བྲེད་པའོ། ། སྐྲག་པ་ནི་དངངས་པ་སྟེ་དེས་མི་འཇུག་པའོ། ། བདེ་འགྲོ་དང་བྲལ་བས་ན་ངན་སོང་སྟེ། དམྱལ་བ་དང་དུད་འགྲོ་དང་ཡི་དྭགས་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སྐྱེ་བའི་གནས་སོ། ། དེར་འཇུག་པ་ནི་སྐྱེ་བའོ། ། དེའི་ལམ་ནི་མི་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་མོ། །

Its essential nature, which is perfectly condensed, is the supramundane maṇḍala. Not only is it the perfect condensation of the complete fulfillment of all hopes, but it also gives rise to unsurpassed joy, satisfaction, and delight. Regarding the term "unsurpassed" (anuttara), "surpassed" (uttara) means superior; because there is nothing superior to it, it is "unsurpassed." "Joy" (prīti) is abiding in objects such as one's dwelling place. "Satisfaction" (prāmodya) is with respect to the object of sentient beings. "Delight" (saumanasya) is mental happiness. Because it is both unsurpassed and consists of joy, satisfaction, and delight, it is "unsurpassed joy, satisfaction, and delight." The arising of these is their production; because it has the nature of producing them, it is "that which causes unsurpassed joy, satisfaction, and delight to arise." In that which causes unsurpassed joy, satisfaction, and delight to arise—what is that like? It refers to the maṇḍala of the families of all the tathāgatas, and one does not enter into it. For what reason does one not enter? It is said, "fearing and terrified of the bases of training." Training (śikṣā) is the turning away from killing and so forth. Fear of that is being startled; terror is being alarmed, and by that, one does not enter. Because they are devoid of the higher realms, they are the "lower realms" (durgati), namely the hells, animals, and hungry ghosts. Their maṇḍala is the place of birth. Entering there is taking birth. The path to that is the path of the ten non-virtuous actions.

དེར་ཁ་བལྟས་ཤིང་གནས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་མི་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་མི་འགོག་སྟེ། ཁ་ཅིག་ནི་ཆོ་གར་ཡང་སྟོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་གང་དེར་འཇུག་པ་དེ་ངན་སོང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལམ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་ཤིང་འཇུག་སྟེ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་དེ་ལྟ་བུ་དག་གཟུང་བའི་རིགས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་འདིར་བཙུད་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པས། ཉེས་པ་རྣམས་ལ་ཉེས་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས་རིམ་གྱིས་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་རིམ་གྱིས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། སེམས་ཅན་ཁྱད་པར་ཅན་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་སྟོན་པ་སྟེ། ཆོས་ལ་སྤྱོད་པས་ན་ཆོས་ཅན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ། སྤོང་བ་བདུན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། ། ཤེས་རབ་ནི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའོ། ། འདི་དག་ཉིད་ནི་ཐབས་ཏེ། གང་གི་ཞེ་ན། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་བས་ན་ཐབས་འདི་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཚོལ་བ་སྟེ། མངོན་པར་འདོད་པའོ། ། བསམ་གཏན་དང་རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་། ས་རྣམས་ཀྱིས་འབད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བསམ་གཏན་ནི་བཞིའོ། ། རྣམ་པར་ཐར་པ་ནི་བརྒྱད་དོ། ། ས་ནི་བཅུའོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱིས་འབད་ཅིང་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་པ་སྟེ།

To abide facing toward that is to not cease the ten paths of non-virtuous action within that worldly maṇḍala; some even teach it as a ritual. Therefore, whoever enters there is facing and entering the path of the maṇḍala of the lower realms, and remains there. Consequently, it is appropriate to include such individuals in this maṇḍala of all the tathāgatas. If such individuals are introduced here, by realizing suchness, they will recognize faults as faults and gradually turn away from them. Then, gradually, they will also attain the siddhis as they have been described. The passage beginning with "O Blessed One, those who possess the dharma" and so forth teaches the gathering of distinguished sentient beings. Because they practice the dharma, they are "those who possess the dharma." Because it is the ethical discipline of all the tathāgatas, it is "the ethical discipline of all the tathāgatas," characterized by the seven abandonments. Meditative concentration is one-pointedness of mind. Insight is the thorough discernment of phenomena. These very things are the means. Of what? Of the supreme siddhi, which is characterized by buddhahood itself. Therefore, by these means, one seeks the awakening of the buddhas; that is, one desires it. Regarding the phrase "striving through the meditative absorptions, the liberations, and the stages," the meditative absorptions are the four. The liberations are the eight. The stages are the ten. Through these, one strives and becomes weary of the afflictions.

བསླབ་པ་དང་སྡོམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་གནས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་ཞིང་། ཉེ་བར་བསྟན་པ་མ་བྱས་པས་དབང་པོ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་མདོ་སྡེ་ལས་བསྟན་པ་ཉི་ཚེ་ལ་བརྟེན་ཅིང་མགོན་མེད་པར་སྤྱོད་པས་ཡུན་རིང་པོར་ཉོན་མོངས་སོ། ། དེ་བས་ན་དེ་དག་འདིར་བཞུགས་པའི་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་ལ་གནས་པ་རྣམས་ནི་སེམས་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བ་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ཙམ་གྱིས་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན། གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་འཚལ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་སློབ་མ་གཟུང་བའི་ཆོ་ག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དང་པོ་ཁོ་ནར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་ཏེ། དེར་ཡང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། དང་པོར་ཕྱག་བཞི་བྱ་བར་བསྟན་ཏོ། ། ཐོག་མར་ཁ་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ལ་ཕྱག་བྱ་སྟེ། མི་བསྐྱོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། དམ་ཚིག་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ཁ་བྱང་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལ་ཕྱག་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཁ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བ་ལུང་དང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་ཕྱིར་པདྨའི་རིགས་ལ་ཕྱག་བྱའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ལ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཕྱག་བྱ་སྟེ།

Even if one abides by the trainings and vows and so forth, if one has not been taken under the care of spiritual friends such as buddhas and bodhisattvas and has not received their close instruction, one’s faculties will not be fully ripened. Consequently, by relying only on the limited teachings of the sūtras and practicing without a protector, one will suffer for a long time in the pursuit of attaining the levels and perfections. Therefore, it is appropriate for them to remain here. For it is said: "Since those who abide in qualities have thoroughly purified their minds, they will attain even the supreme siddhis merely by entering [the path], so what need is there to mention others?" Now, in order to teach the ritual for taking in disciples, the text beginning with "In that regard, first of all" is spoken. Furthermore, in order to fully gather the accumulation of merit, it is taught that one should first perform four prostrations. First, one should face west and prostrate in order to be blessed into the maṇḍala of Akṣobhya. Blessing is for the sake of thoroughly purifying the bodhicitta and so forth, and for stabilizing the samaya. Then, facing north, one should prostrate to the Jewel Family in order to receive empowerment. Then, facing east, one should prostrate to the Lotus Family in order to turn the wheel of Dharma, which consists of the profound and vast Mahāyāna teachings of scripture and realization. Finally, facing south, one should prostrate in order to engage in activities such as making offerings.

དེའི་སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་འདིའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། བཛྲ་ཀརྨ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཏེ་བོད་པའོ། ། ཀུ་རུ་མཾ་ཞེས་པ་ནི་བདག་མཛོད་ཅིག་ཅེས་པ་སྟེ། སྣོད་དུ་རུང་བར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་པ་སྟེ། དངོས་གྲུབ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་ཀྱི་སྣོད་དུ་རུང་བར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཅི་འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་ཀྱང་བསྟན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་མ་གསུངས་སམ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པ་མ་ཡིན་ཡང་། འོན་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བས་དེ་ལ་བསྟན་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་ཞུགས་པ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་ཀྱང་བསྟན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་གང་དུ་དགག་པ་མཛད་པ་དེར་ཡང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་མ་གཏོགས་ཏེ། ངེས་པ་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་བཅུག་མ་ཐག་ཏུ་འདི་སྐད་དུ་བསྒོ་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཅི་ཞིག་བསྒོ་བར་བྱ་ཞེ་ན། དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོར་ཞུགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ནི་དེའི་ས་བོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་ཐོབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

The meaning of its mantra is as follows: "In that same way" is to be connected with the phrase "one should prostrate with the entire body." "Vajrakarma" means "O Vajra-Action," which is an address. "Kuru māṃ" means "make me so," which means "make me a fit vessel"; the meaning is "make me a fit vessel for the activities of the accomplishments and so forth." Regarding the phrase "having bound the mudrā of Sattvavajrī" and so on: one might ask, "Is this not for those who have not seen the maṇḍala? For it was not stated that even a single mudrā should be shown to them." Although the disciple has not yet entered the maṇḍala, nevertheless, because the Blessed One has granted permission, it must be shown to them. Wherever a prohibition is made stating that not even a single mudrā should be shown to one who has not entered the maṇḍala, that refers to all mudrās except for the samaya-mudrā; this restriction does not apply in all cases. Then, regarding the phrase "immediately after having been introduced, one should give this instruction" and so on: what is to be instructed? It is: "Today you have entered the family of all the Tathāgatas," and so forth. How is it that one has entered the family of the Tathāgatas? It is because one has entered the wheel of non-retrogression; since that very [maṇḍala] becomes the seed for that [state], one has thus entered the family of the Tathāgatas. Regarding the phrase "having generated such vajra-wisdom": "such" refers to the fact that the samaya has been obtained.

རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ནི་རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་སྟེ། གང་གིས་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་ལྷའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་མ་སྨྲ་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མ་མཐོང་བ་སྟེ། རྒྱུད་འདིར་གཙོ་བོ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཡིན་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་འདིར་སྨོས་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཕལ་ཆེར་སྙེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་འདི་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། འདི་མཐོང་བ་ནི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བཅུག་ནས། དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སློབ་དཔོན་གྱི་མན་ངག་གིས་སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྟན་ན། དེ་ལྟ་བུ་ནི་དུས་ཕྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་གི་ཆོ་ག་འདི་ལྟ་བུས་མ་མཐོང་བ་དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མ་མཐོང་བའོ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་འདི་མནའ་ཆུ་བླུད་པ་ལ་སོགས་པས་དམ་ཚིག་ཅན་དུ་བྱས་ཤིང་། མནའི་སྙིང་པོ་བྱིན་པ་དེ་ལས་འདའ་བར་གྱུར་ན་ཉམས་པ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་འཐོབ་པའོ། ། དེ་ཡང་ཚེ་འདིར་ནད་ལ་སོགས་པས་གནོད་པར་འགྱུར་བ་དང་། གཞན་དུ་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བའོ། ། ཁ་ནང་དུ་བསྟན་པ་ནི་ཁ་ཐུར་དུ་བསྟན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ནི་དེང་། ། ཁྱོད་ཀྱི་སྙིང་ལ་ཡང་དག་ཞུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཀའ་ནོད་པའི་ཚེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་། ཕྱག་བཞིའི་ཚེ་སློབ་མས་བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀས་ཀྱང་བཞུགས་པ་སྟེ།

Vajra wisdom is the descent of the vajra; through it, the divine wisdom that knows all things—past, future, and so forth—will arise. Regarding the instruction, "Do not speak to those who have not seen the great maṇḍala": this refers to those who have not seen the great maṇḍala of the Vajra Expanse. In this tantra, the great maṇḍala is the primary one, and because the characteristics mentioned here apply to most maṇḍalas. Therefore, this great maṇḍala is the principal one. Having seen it, one is admitted according to the ritual and the empowerment is bestowed. When the master, through his oral instructions, reveals the respective great mudrās, that is what is meant by "having seen the great maṇḍala" at a later time. One who has not seen it through such a ritual is one who has not seen the great maṇḍala. Regarding the phrase, "May your samaya not be impaired": having been made a holder of the samaya through the drinking of the oath-water and so forth, if one transgresses the essence of that oath, it is "impaired," which means one will encounter suffering. Furthermore, in this life, one will be harmed by illness and the like, and in the next, one will go to the lower realms. "Facing inward" means facing downward. Regarding the words, "Vajrasattva himself has today truly entered your heart": this refers to the time when the master makes the request at the reception of the command, when the student requests, "Please grant me your blessings" during the four prostrations, and when the Blessed One also remains [in the heart] by his command.

དེ་ལ་དེའི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རང་ཉིད་སྙིང་ལ་གནས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། མི་བདེ་བ་མ་སྤངས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སློབ་དཔོན་གྱིས་བསྒྲུབ་པའི་དམ་ཚིག་བསྒོས་ནས་མནའི་སྙིང་པོའི་རྗེས་ལ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དབབ་པོ། ། མྱུར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་གང་གསུངས་པ་དེ་ནི་ལྷོད་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡེ་ཤེས་དབབ་པའི་ཕྱིར་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་སློབ་མའི་སྙིང་གར་བཞག་ལ་སྙིང་པོ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་མས་ནི་སེམས་དཔའ་དབབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནས་ཁྲོ་བོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལག་པ་གཡོན་པ་ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་བྱས་ལ། མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུར་བྱས་ཏེ། ལག་པ་གཡས་པ་ལ་གནས་པའི་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ཕྱེད་ཡིན་ཡང་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ལྕགས་ཀྱུ་དེས་དྲང་ཞིང་གཡས་པའི་གུང་མོ་ལ་དྲལ་བར་བྱའོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པའི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ནི་སྒྲ་སྤངས་པའོ། ། ཅི་དགའ་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་གམ་གཉིས་སམ་གསུམ་དུ་ཅི་དགའ་བར་བཟླ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕབ་སྟེ་བབས་མ་ཐག་ཏུ་ལྷའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་དང་། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འདིའི་སེམས་བརྟན་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཐོབ་ཅིང་ཚེ་གཞན་དུ་བརྗེས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་སེམས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་བས་ན་བརྟན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

At that time, Vajrasattva himself comes to abide in the heart. Following the master’s administration of the samaya of accomplishment, beginning with the words "Because one has not abandoned discomfort," and after the essence of the oath, one should then perform the consecration by means of the mudrā. After that, Vajrasattva is to be invoked. The phrase "swiftly" is spoken in order to avoid laxity; for the sake of invoking wisdom, one should place the mudrā of Sattvavajrī at the disciple's heart and recite the essence mantra. The latter part concerns the invocation of the sattva: then, regarding the words "having bound the wrathful mudrā" and so forth, one forms a wrathful fist with the left hand and makes the index finger into a hook. Although it is only half of the mudrā of Sattvavajrī residing in the right hand, it is called "Sattvavajrī." One should draw [the deity] with that hook and pierce the right middle finger. The "Mahāyāna-abhisamaya" is the hundred-syllable mantra explained below. "Vajra words" are those devoid of sound. "As one pleases" means one should recite it once, twice, or three times, as one pleases. Then, having invoked [the deity], as soon as it has descended, the wisdom of the deity arises; the explanation of the past, future, and so forth has already been given. Regarding the phrase "this mind will become firm," even if realization has not been attained and one has passed to another life, the mind will not turn back from the Mahāyāna; therefore, it is called "firm," because it is fully embraced by Vajrasattva.

སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ནི་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་བྱས་པ་དང་། ནད་ལ་སོགས་པའོ། ། འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འཇིགས་པ་ནི་ངན་འགྲོ་དང་དབུལ་བ་དང་། འཁོར་གྱི་བག་ཚ་བའི་འཇིགས་པའོ། ། གནོད་པ་མེད་པ་ནི་འཚེ་བ་མེད་པའོ། ། སྔོན་མ་བྱུང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གང་རང་དང་འཚམ་པའི་ཡུལ་ལ་ཡོངས་སུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་སྔོན་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། གང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་གིས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་བྱུང་བ་དེ་ནི་སྔོན་མ་བྱུང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཅི་ནས་ཀྱང་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བབས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་དེ་ལ་བབས་ཤིང་སྙིང་ལ་ཞུགས་པ་དང་། དེ་དེར་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདི་སྐད་ཅེས་གསུངས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། བཅིངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་མ་འཇུག་ཁར་བཅིངས་པ་ལས་སྙིང་གར་འགྲོལ་དུ་གཞུག་པ་སྟེ། ཅི་ནས་ཀྱང་ཕྲེང་བ་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་སོར་མོ་དབྱེ་བ་ཙམ་དུ་དགྲོལ་དུ་གཞུག་གོ། ། མ་ཧཱ་བ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་ལ་རྗེ་སར་བོད་པའོ། ། འདི་ནི་ཕྲེང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ་དང་པོའོ། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེས་བདག་གིས་བྱས་པར་གྱུར་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་གནས་ཀྱི་བར་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། བབས་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བབས་པ་དང་མ་བྲལ་བ་བཞིན་དུ་གདོང་གཡོགས་པ་དགྲོལ་བར་བྱའོ། །

All suffering refers to harm inflicted by others, illness, and so forth. Regarding the phrase "free from all fears," fears are those of the lower realms, poverty, and the dread of one's retinue. "Harmless" means being without injury. Regarding the phrase "unprecedented" and so forth: that which arises from enjoying objects appropriate to oneself is "previously arisen," whereas that which arises inconceivably through the power of meditative concentration is called "unprecedented." Some explain the passage beginning with "By means of meditative concentration" as follows: it means that one will attain the qualities through which the accumulations will be completely perfected. "Then" refers to the period immediately following the descent. When the Blessed One had descended into him and entered his heart, he spoke these words in order to stabilize him therein. "That mudrā" refers to the mudrā of Sattvavajrī. "Binding" means that before the disciple enters, the mudrā is bound and then released at the heart; it should be released just enough by separating the fingers so that the garland does not fall. "Mahābala" is an address to the deity. This is the first, the empowerment of the garland. "That Great Being has been made by me" means that he will be fully sustained until he dwells at the essence of enlightenment. "While still descending" means that the blindfold should be removed while the descent has not yet ceased.

རིམ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ནས་བརྩམས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་འདིའི་སྙིང་ག་ན་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སྔར་ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་དང་སེམས་དཔའ་དབབ་པའི་དུས་སུ་ནི་དེས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། ད་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་མཐོང་སྟེ། དེ་བས་ན་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་མཛད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གང་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་པ་དེ་རྣམས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། གང་དེར་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་དེ་རྣམས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པར་གྱུར་པས། འབྲས་བུ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཆུ་བླངས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ན་འདུག་བཞིན་པ་ཉིད་ལ་མགོར་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ། བུམ་པ་གདེག་པར་ནི་མི་བྱའོ། ། ཆུའི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ་གཉིས་པའོ། ། གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཡང་རུང་བས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་འདིས་བསྒྲེ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྲེང་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བའོ། ། པདྨའི་རིགས་ལ་ནི་པདྨའི་ཕྲེང་བའོ། ། དེ་ལ་སོགས་པ་གང་གི་ཚེ་སློབ་མ་དེ་ལ་དབང་བསྐུར་བ་དེའི་ཚེ། དེ་འདི་དག་ནི་སེམས་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་རྣམ་པར་བསམས་ལ།

"Successively" means that one should teach starting from Vajrāṅkuśa up to the Blessed One Vairocana. Regarding the statement, "Vajrasattva also resides in his heart," this indicates that previously, at the time of the descent of wisdom and the descent of the being, he had not seen the form body; now, however, he sees the form body, and therefore the consecration of that form body and so forth will be performed. Regarding "as a tathāgata," those who have fully perfected the accumulations of merit and wisdom become tathāgatas, and those who are fortunate enough to enter the maṇḍala will obtain such a result. Regarding "the vase consecrated by the vajra," one should take the vajra water and, while the student remains at the gate of the maṇḍala, confer the empowerment upon their head with both hands; the vase itself should not be lifted. This is the second, the water empowerment. Regarding "one," it should be understood that it may be performed by any [of the families], and this should be applied analogously to all tantras. For the tathāgata family, it is a tathāgata garland; for the vajra family, a vajra garland; for the jewel family, a jewel garland; and for the lotus family, a lotus garland. At the time when the student is empowered by these and so forth, one should contemplate that these are nothing more than mind.

དེར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ལུང་ལས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་སེམས་དཔའ་གང་དང་གང་གི་ཕྱག་རྒྱ་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་དེ་ལས་བསྐྱེད་དེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་དཔའ་དེར་ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས་ཕྲེང་བར་གྱུར་པར་བསམས་ཏེ། དེའི་རྗེས་ལ་ཕྱག་རྒྱའི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། རང་གི་མཚན་མ་ནི་རང་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཕྲེང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་དང་པོ་སྟེ། རང་གིས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ལྷས་ཕྲེང་བ་བཅིངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བུམ་པ་ལས་ཆུའི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དབུ་རྒྱན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་གསུམ་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱའི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་བཞི་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་བདག་པོའི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་ལྔ་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་དྲུག་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འབའ་ཞིག་གིས་བདག་པོའི་དབང་བསྐུར་བར་རིགས་ཀྱི་གཞན་དག་གིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གི་ལས་ལ་བདག་པོར་གྱུར་པ་ནི་འགལ་བ་མེད་དོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ།

There, one should visualize a moon maṇḍala. Then, for the Tathāgata family, one should visualize a wisdom vajra upon it. Then, the Tathāgatas should be absorbed into it. Then, one should visualize the form of Vajrasattva. Then, the empowerment should be bestowed exactly as explained in the scriptures. Similarly, for the Vajra family and the others, whichever maṇḍala and whichever mudrā belong to whichever bodhisattva, one should generate them from those. One should visualize the moon maṇḍala and all the Tathāgatas transforming into that bodhisattva and becoming a garland. Following that, the mudrā empowerment and so forth should be bestowed. One's own insignia is one's own mudrā. The garland empowerment is the first, because the deity whom one has taken as one's own binds the garland. Then, the water empowerment from the vase blessed with the vajra is the second. Then, the Buddha crown empowerment is the third. Then, the mudrā empowerment is the fourth. Then, the lord empowerment is the fifth. Then, the name empowerment is the sixth. If it is asked: "Is it appropriate for Vajrasattva alone to bestow the lord empowerment, and not the others?" It is not so; for there is no contradiction in all of them being lords over their respective activities. This is the extensive ritual for entering all maṇḍalas.

དེ་ནས་འོག་ནས་བཤད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་གོ་རིམ་འདི་ཉིད་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དང་པོ་འཇུག་པ་ནས་ཐ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་བར་ནི་སློབ་མ་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། འཇུག་པ་འདིའི་འབྲས་བུ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བའོ། ། དེ་ལ་མཐོང་བ་ནི་དོན་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མ་མཐོང་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྱིས་ཏེ། རིམ་གྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་མཐོང་བ་སྟེ། དོན་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་གྱི་དངོས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དོན་ནི་གསེར་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་གྲུབ་པ་ནི་འཐོབ་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་གྲུབ་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཐབས་གང་ཞིག་བསྒོམས་པས་དོན་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དོན་གྱི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་འོག་ནས་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། དེ་ནས་ཟླ་གཅིག་གམ་ཟླ་བ་བཞིའི་བར་དུ་ཐུན་མཚམས་བཞིར་རྣལ་འབྱོར་འདི་བསྒོམ་ཞིང་། དྲི་དང་མེ་ཏོག་དང་བདུག་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱོར་པ་ཅི་ཡོད་པ་ལས་མཆོད་པ་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིབས་ནི་གཏེར་གནས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་གཏེར་གྱི་གནས་བཞག་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

This means that one should understand that this very sequence applies to all the maṇḍalas explained below. From the initial entry until the final conferral of empowerment, the disciple is thoroughly purified. The results of this entry are twofold: the visible and the invisible. Regarding these, the visible are the accomplishment of wealth and so forth. The invisible is that of the next world, whereby one will gradually attain unsurpassed, perfectly complete awakening. Regarding the visible results, such as the accomplishment of wealth and so forth, it is said: "The accomplishment of wealth," and so on. "Wealth" refers to gold and the like. "Accomplishment" means obtaining it. That itself is the "siddhi" (accomplishment). It is the wisdom of its mudrā. The wisdom of the method is the wisdom of the mudrā through which the attainment of wealth occurs by means of meditating on a specific method; it is the wisdom of the mudrā that accomplishes the siddhi of wealth. In that regard, first perform the self-consecration and so forth according to the method explained below. Then, for one month or up to four months, meditate on this yoga during the four sessions of the day and night, and make offerings of whatever perfumes, flowers, incense, and so forth are available. Regarding the passage, "The vajra shape is the abode of treasure," and so forth: one should place the abode of treasure upon a moon maṇḍala, and upon that, one should fully meditate on the form of a vajra.

དེ་ནས་ཟླ་བ་གཅིག་གམ་ཟླ་བ་བཞིའི་བར་དུ་ཅི་ནུས་པར་མཆོད་པ་བྱས་ནས་མཚན་ཐོག་ཐག་བསྒོམས་པའི་རྗེས་ལ་གནས་གང་ན་གཏེར་ཡོད་པར་རེ་བ་དེར་སོང་སྟེ། ཅི་འབྱོར་པས་མཆོད་པ་བྱས་ལ། གཏོར་མ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཡང་ཅི་ནུས་སུ་བྱིན་ནས་དེར་འདུག་སྟེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སའི་ཕྱོགས་གང་ན་གཏེར་ཡོད་པ་དེས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་གཅིག་བྲིས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་ཡང་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཚུལ་ཉིད་དེ། ནམ་མཁའ་ལ་བསྒོམ་པ་འབའ་ཞིག་གིས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་བསྒོམ་པ་ན་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྟོབས་སམ། ལྷའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལས་གང་དུ་བབས་པར་མཐོང་བ་དེ་ན་གཏེར་ཡོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བློ་ལྡན་མི་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདིར་ཡང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་མཐུའམ། ལྷའི་མཐུ་ཡིས་ཚིག་ཏུ་སྨྲ་བར་འགྱུར་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བདེན་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་མཐུ་ལས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བདག་གི་ལུས་ནི་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལས་ཀྱི་རིགས་ལ་བདག་ཉིད་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཚུལ་དུ་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱིས་སྒོམས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྒོམ་པ་པོས་སྙིང་པོ་འདི་དག་ནི་བཟླ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེའི་རྫུ་འཕྲུལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འབྱོར་པས་ན་རྫུ་འཕྲུལ་ཏེ་སེམས་ཀྱི་ཡང་དག་པར་འབྱོར་པའི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། དེའི་དངོས་གྲུབ་ནི་གྲུབ་པའོ། །

Then, having made offerings as much as possible for one month or up to four months, and after meditating throughout the entire night, one should go to the place where a treasure is expected to be. Having made offerings with whatever is available and having given as many blameless torma offerings as possible, one should remain there and meditate. Then, one will see the location where the treasure is. Regarding the application of the phrase "having also drawn a single vajra shape," the method is exactly as just explained; one should understand that the distinction lies solely in meditating in space. Regarding the phrase "wherever," when meditating on the vajra shape, one should understand that the treasure is located wherever it is seen to descend from space through the power of yoga or the power of the deity. Regarding the phrase "by a wise person," here too one should understand that it will be spoken in words through the might of yoga or the might of the deity. By the phrase "in truth," one should understand it also through the power of the nature of phenomena (dharmatā). Regarding the phrase "my body in its entirety," the meaning is: in the Karma family, meditate on yourself in the manner of the Karma Vajra according to the method previously explained. These are the essences (hṛdaya) to be recited by the meditator. Regarding the phrase "vajra miraculous power" and so forth, "miraculous power" (ṛddhi) refers to the mastery of the perfect yoga of the mind. Its "attainment" (siddhi) is its accomplishment.

དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པས་གང་བྱས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་བྱས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམས་པས་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ལ་བྱའོ། ། དེ་སྐྱེས་པ་དང་ཆུ་ལ་རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་འདྲ་བར་བསྒོམས་ལ། དེ་ནས་ཆུའི་སྟེང་དུ་བཅག་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཡང་སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྱ་བ་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་དབབ་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། སྔར་བཤད་པའི་ཆོ་གས་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམ་པ་བརྟན་པར་བྱས་ལ་གདུལ་བའི་དབང་གིས་བདག་ཉིད་གཟུགས་གང་དང་གང་དུ་སྟོན་པར་འདོད་པ་དེ་དང་དེར་བདག་གི་གཟུགས་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་དེ་ལྟ་བུར་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མཐོང་ཞིང་གཞན་དག་ལ་ཡང་སྟོན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཇི་སྲིད་དུ་བསྒོམ་པ་དེ་སྲིད་དུ་དེ་ལྟར་སྣང་གི་ཕྱིན་ཆད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་དབབ་པ་སྟོན་པའོ། ། བདག་གིས་བདག་ཉིད་ནམ་མཁར་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདི་ལྟར་བསྒོམ་སྟེ། བདག་གི་ལུས་ཇི་སྲིད་ཆ་ཤས་སུ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་རྣམ་པར་གཞིག་ཅིང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལས་ཆ་དྲུག་ཏུ་རྣམ་པར་བརྟགས་པས་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་བདག་ནི་ནམ་མཁའོ་ཞེས་མི་སྣང་བར་བྱས་ནས། དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་ཇི་སྲིད་བསྒོམས་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐིལ་དུ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་བདག་ཉིད་འདུག་པར་བསམ་མོ། །

Its mudrā is the mahāmudrā produced through the self-consecration and so forth. Because it is the wisdom of that, it is the "wisdom of the mudrā that accomplishes the siddhi of miraculous powers." Regarding the phrase "having performed the vajra-descending," this refers to becoming stable through the meditation on the subtle vajra. Once that has arisen, one should meditate on the water as having the shape of a vajra and then step upon the water. In this case as well, one should act exactly as previously explained; thus it says, "one should generate the descent in that way." Having stabilized the meditation on the subtle vajra through the previously explained ritual, one should visualize one's own form as whatever form one wishes to manifest for the sake of those to be trained. Then, one will see that very form oneself and also show it to others. As long as one meditates on that essential nature, it will appear in that way, but not thereafter. The phrase "in that way" indicates the descent of the subtle vajra. Regarding the phrase "I myself in the sky," one should meditate as follows: one should meditate by analyzing one's body into its constituent parts and then further analyzing it into six parts from the perspective of subtle particles. Then, having made oneself invisible by thinking "I am space," one will remain invisible for as long as one has meditated in that manner. Alternatively, one should visualize the maṇḍala of the four mudrās in the palm of the left hand and imagine oneself sitting in its center.

དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ལ། ཁུ་ཚུར་དེ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནམ་མཁའོ་ཞེས་བསྒོམས་ན། ཇི་སྲིད་ཁུ་ཚུར་མ་བཤིག་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ། བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། ཟླ་བ་གཅིག་གམ་ལོ་གཅིག་གི་བར་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདག་ཉིད་ཡང་བ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡིན་པར་བདག་བསྒོམས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བ་བཞིའམ་ལོ་གཅིག་གི་མཐར་གནས་དེ་ན་འདུག་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་ཁྲིའམ་གཙུག་ལག་ཁང་གི་སྟེང་ངམ། རི་ལ་སོགས་པའི་སྟེང་དུ་འདུག་ལ་མཚན་ཐོག་ཐག་ཏུ་སྙིང་པོ་ཟློས་ཤིང་བསྒོམས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྲིད་འདོད་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་རིག་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྡོ་རྗེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་རིག་འཛིན་ནི་རྡོ་རྗེ་རིག་འཛིན་ནོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གྲུབ་པའི་རིག་འཛིན་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རིག་འཛིན་ནོ། ། དེའི་དངོས་གྲུབ་ཉིད་ནི་གྲུབ་པའོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་སོ། ། གང་གིས་དངོས་གྲུབ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འགྲུབ་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྡོ་རྗེ་རིག་འཛིན་གྱི་དངོས་གྲུབ་གྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཟླ་བའི་དབྱིབས་གཅིག་བྲིས་ནས་ནི། །

Then, having formed the vajra-fist, if one meditates on that fist as "space" in the manner previously explained, one will become invisible for as long as the fist is not released. Regarding "the vajra-descending," it is as before: having performed the self-consecration and so forth, for one month or one year, one should cultivate the intense conviction of one's own lightness in the manner previously explained. "Having meditated on oneself as the vajra" means the sense of "I am Vajrasattva." Then, at the end of four months or one year, while remaining in that place, if one sits upon a throne, the roof of a temple, or the top of a mountain and meditates while reciting the essence mantra throughout the night, success will be attained; one will travel through space for as long as one desires. Regarding "the Vajra-Vidyadhara" and so forth: a vidyadhara characterized by the vajra is a "Vajra-Vidyadhara." Alternatively, because it is a vidyadhara who has accomplished the vajra-mudra, it is a "Vajra-Vidyadhara." Its very accomplishment is "attainment." Its mudras are of four types: the great mudra, the samaya-mudra, the dharma-mudra, and the karma-mudra. The wisdom by which the accomplishments are attained without error is the "wisdom of the mudras for attaining the Vajra-Vidyadhara accomplishment." Having drawn a single moon shape...

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གང་སུ་ཡང་རུང་བ་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུས་རྡོ་རྗེ་རིག་པ་འཛིན་པ་ཉིད་འདོད་ན། དེས་ཚེས་བཅོ་ལྔའི་ཟླ་བའི་མདུན་དུ་སྣོད་ཆུས་བཀང་བ་བཞག་ལ། ཟླ་བའི་གཟུགས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། དེའི་མཚན་མ་ཡང་ལེགས་པར་ཡིད་ལ་བྱའོ། ། དེ་ནས་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། ས་ཕྱོགས་དབེན་པར་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ། ལུས་དྲང་པོར་བསྲངས་ནས་ལྕེ་རྐན་ལ་བཅར་ཏེ། དབང་པོ་བསྡམས་ཤིང་བློ་བདེ་བས་སྣང་བའི་ཕྱོགས་སུ་ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁྲུ་བཞི་པ་ཙམ་དུ་གཟུགས་དེ་བཞག་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཉིན་རེ་ཞིང་ཡང་ཇི་སྲིད་ཟླ་བ་མ་ཟད་པ་དེ་སྲིད་སྔར་བཤད་པའི་སྣོད་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བཟུང་ནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཡང་ཚེས་བཅོ་ལྔའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བཟུང་ལ། དེ་ལྟར་ཇི་སྲིད་གཡོ་བའམ་སྣང་བའམ། འོད་ཟེར་གྱི་མཚན་མ་བྱུང་བ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་པ་དང་མདུན་དུ་བྲིས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུ་དེ་མེད་པར་བྱས་ལ། མདུན་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁྲུ་གང་ཙམ་པ་བསམས་ལ། ཇི་སྲིད་དུ་རེག་པའི་མཚན་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྤྲོ་བར་བྱས་ཏེ། ནས་ཙམ་དང་། ནས་གཉིས་ཙམ་དང་། སོར་གཅིག་ཙམ་དང་། སོར་གཉིས་ཙམ་དང་། སོར་བཞི་ཙམ་དང་། སོར་བརྒྱད་ཙམ་དང་། དེ་ནས་ཁྲུ་གང་ཙམ་གྱི་བར་དུ་སྤྲོས་ལ། ཇི་ལྟར་སྤྲོས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་སོར་གཅིག་ཙམ་གྱི་ཚད་དུས་བཞི་ནས་འཕགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

Regarding the phrase "and so forth," if anyone should desire the state of a Vajra Vidyādhara by means of this method, they should place a vessel filled with water before the moon on the fifteenth day and examine the reflection of the moon's form very closely. They should also clearly take that sign to mind. Then, having abandoned all activities, they should sit in the cross-legged posture in a secluded place, straighten the body, press the tongue against the palate, restrain the senses, and with a relaxed mind, meditate by placing the form of the moon—exactly as it was seen in the direction of the light—at a distance of about four cubits, visualizing the moon maṇḍala. Every day, as long as the moon has not waned, they should meditate while holding in mind the sign of the vessel as previously explained. Furthermore, having taken the sign of the fifteenth day to mind, they should meditate in that manner until signs of movement, appearance, or light rays arise. Then, once the mind has become stable, they should remove the previously drawn moon maṇḍala and visualize a moon maṇḍala about one cubit in front of them, meditating until the sign of touch occurs. Then, they should emanate it, increasing it to the size of a barley grain, then two barley grains, one finger-width, two finger-widths, four finger-widths, eight finger-widths, and finally up to one cubit; just as it was emanated, so should it be withdrawn. Then, they should meditate on that very moon maṇḍala as being four finger-widths in size, elevated [from the ground].

དེ་ནས་སོར་གཉིས་དང་སོར་གསུམ་དང་སོར་བཞི་དང་སོར་བརྒྱད་དང་། དེ་ནས་ཁྲུ་གང་ཙམ་དུ་རིམ་གྱིས་བསྒོམ་ཞིང་། དེའི་འོག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་བདག་ཉིད་གནས་པར་བསྒོམས་ལ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཡོད་པར་རབ་ཏུ་བསྒོམ་ཞིང་། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འོག་ནས་རླུང་གིས་བཏེག་ཅིང་གང་དུ་འདོད་པ་དེར་ཁྱེར་བར་བསམས་ན། དེ་ལྟ་བུས་ནི་རྡོ་རྗེ་རིག་འཛིན་ལ་སོགས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། བདག་ཉིད་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པ་དག་པ་ལ་བདག་ཉིད་དག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རིག་འཛིན་གོ་འཕང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་འཛིན་ཉིད་དེ། རྡོ་རྗེ་སྤྱན་ཞེས་བྱ་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སྦྱིན་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འདུག་ལ་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལག་ན་གནས་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ལས་སོ། ། རྩེ་མོ་ཐམས་ཅད་པའི་རྡོ་རྗེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་རིག་པ་འཛིན་པའི་རིག་འཛིན་ཀུན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། དེ་རྣམས་དང་འབྲེལ་པའི་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གྲུབ་པ་ནི་ཐོབ་པའོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་བཞི་སྟེ་དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་བསྒོམས་པས་འདོད་པ་བཞིན་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །

Then, one should meditate in stages on [the maṇḍala] at two finger-widths, three, four, and eight finger-widths, and then at the distance of one cubit. Following that, one should engage in the practice: meditating that one abides upon a moon maṇḍala, and vividly meditating on the mudrās of Vajrapāṇi and the others. If one imagines that one is lifted up by wind from beneath the moon maṇḍala and carried wherever one desires, by such means one will accomplish the state of a Vajra-Vidyādhara and so forth. Regarding the phrase "purity of self," one should understand that the purity of self is the purity of meditation. "The level of a Vidyādhara" refers to the state of a Vidyādhara itself. "Vajra-Eye" means that the Blessed One, the Lord of the World (Lokeśvara), bestows [it]. Through the samādhi of "All-Vajra," one sits in the center of the moon maṇḍala and meditates on the Action-Vajra held in the hand. Because it is both a vajra and "all," it is the "All-Vajra." Because one holds that, it is the "Holder of All-Vajras," which refers to the Blessed One, the Vajra-Action. All the Vidyādharas are characterized by the vajra with all its points. "All Tathāgatas" includes the Buddhas and Bodhisattvas. The attainment of whatever supreme siddhi is associated with them is "accomplishment" (siddhi). Their mudrās are four, and their wisdom is [the goal]. By meditating on such mudrās, one will accomplish [one's aims] according to one's desire.

དངོས་གྲུབ་དེ་དག་ནི་གོ་བཟློག་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་ཏེ། དང་པོ་ནི་ལས་ཀྱི་རིགས་སུ་གཏོགས་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཀུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཀུན་ནི་རྩེ་གསུམ་པ་ཁ་བཞི་པ་སྟེ། དེ་གཅིག་དང་གཉིས་དང་གསུམ་དང་བཞི་དང་ལྔའི་རིམ་གྱིས་རྒྱ་ཆེར་ཡང་དག་པར་བསམ་མོ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་སྤྲོ་བ་སྟོན་ཏོ། ། ཡང་དག་པར་བསམ་པས་ན་བསམ་པ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་བསམས་ལ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་བྱུང་སྟེ། རྫོགས་པར་བྱས་པར་བསམས་ལ་སྣ་ཚོགས་པའི་གཟུགས་དང་། ཡང་བ་ཉིད་དུ་བསམས་ཏེ་འོག་ནས་འདོད་བཞིན་དུ་རྒྱུ་བའི་རླུང་གིས་བཏེག་པར་བསམས་ན། ཇི་སྲིད་འདོད་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་ལྡིང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཀུན་ལས་དག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་རིགས་དང་འབྲེལ་པའི་དངོས་གྲུབ་སྟོན་ཏེ། ཀུན་ལས་དག་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཡིན་ལ། ཡུལ་དེ་ལ་དམིགས་པའི་སེམས་ནི་བསྒོམ་པའི་སེམས་ཏེ། ཀུན་ལས་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བཤད་དོ། ། བསྒོམ་པ་ནི་གོམས་པར་བྱེད་པའོ། ། བླ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔའོ། ། དེ་ཡང་ལྷའི་མིག་དང་། ལྷའི་རྣ་བ་དང་། ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་དང་། སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་བྱ་བ་ཤེས་པ་རྣམས་ཏེ། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་པོ་འདི་དག་གང་ཡེ་ཤེས་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པས་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འདྲ་བར་ནི།

These accomplishments exist in a reverse order. Since the first belongs to the Action Family, it is said: "The samādhi of all vajras," and so forth. "All vajras" refers to the three-pointed and four-pointed [vajras]; one should correctly visualize them extensively in the sequence of one, two, three, four, and five. By the phrase "in the realm of space," the emanation is shown. "Correctly visualizing" means to contemplate; one should contemplate one's own essential nature, and from the light rays of the Action Vajra, the bodies of the Tathāgatas emerge. Having visualized them as being perfected, and having visualized them as having various forms and lightness, if one visualizes them being lifted by the wind that moves according to one's desire from below, the meaning is that one will float for as long as one desires. The phrase "pure from all" indicates the accomplishment related to the Dharma Family. "Pure from all" is the ultimate Dharma of the Blessed One, and the mind that focuses on that object is the meditative mind; thus it is explained as the "samādhi pure from all." "Meditation" means to cultivate through familiarity. "Unsurpassed" refers to the five superknowledges (abhijñā) related to Lokeśvara and others. These are the divine eye, the divine ear, knowledge of the minds of others, recollection of former abodes, and knowledge of miraculous powers. Those who wish to accomplish wisdom will swiftly attain these five superknowledges. "Like Vajrasattva" is as follows: ... (text continues) ...

། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལ་དངོས་སུ་མ་སྨོས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས་ན་འདིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་རྒྱུ་བ་དང་མི་རྒྱུ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ནམ་མཁའ་ཡང་ཅུང་ཟད་མ་ཁྱབ་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་ནི་དྲན་པ་བརྟན་ལྡན་ཞེས་བྱ་སྟེ། བསྒོམ་པ་བརྟན་པའི་འདུས་བྱས་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། ད་ལྟར་སྤྲོ་བ་དང་སྡུད་པར་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་མྱུར་བར་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་གི་ལུང་དབོག་པ་སྟོན་ཏེ། སེམས་སོ་སོར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་པའི་རིམ་གྱིས་བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་ལ། གཟུགས་དེ་ཡང་ཇི་སྲིད་བརྟན་པར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཉིས་པ་མདུན་དང་གཡས་དང་གཡོན་དང་། རྒྱབ་དང་། དེ་ནས་རིམ་གྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གང་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པས་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ཡང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །

The phrase "and so forth" refers to the Jewel Family. Although the Blessed One Vajrasattva is not explicitly mentioned in the context of the Jewel Family, since all of these are its complete transformation, the meditative absorption of Vajrasattva is taught here. Furthermore, the nature of all things, both animate and inanimate, is the very essence of Vajrasattva. Not only regarding material things, but through the meditative absorption of Vajrasattva, there is not even the slightest part of space that is not pervaded. Meditating in this way is called "possessing stable mindfulness," meaning it is endowed with the formation of stable meditation. The meaning is that a yogi who possesses the power of emanation and reabsorption will swiftly attain the state of Vajradhara. Now, the transmission of the supreme siddhi through the gateway of the Tathāgata Family is shown. One should generate oneself in the form of a Buddha through the stages of individual discernment of the mind and so forth, and meditate upon that form until it becomes stable. Then, secondly, one should visualize the entire expanse of space being filled with the very essence of the Buddha's form, starting from the front, right, left, and back, and proceeding gradually. Thus, it is said that because everything is pervaded by the meditative absorption of the Buddha, one will also achieve Buddhahood itself.

ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ལ་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་དང་སྒྲུབ་པའི་ཚེ་ན་རང་རང་གི་སྙིང་པོ་འདི་རྣམས་ཡིན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་མཇུག་སྡུད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་སྔར་བསྙེན་པ་དང་སྒྲུབ་པ་ལ་རག་ལས་པར་བསྟན་ནས། ད་ནི་བསྒོམ་པ་ཙམ་ལ་རག་ལས་པའི་ཉེ་བའི་འབྲས་བུ་གསང་ཞིང་སྦ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོན་པར་བཞེད་པས། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གསང་ཐུབ་པ་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གསང་བར་བྱ་བའི་དོན་སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་སུ་ལ་ཡང་མི་སྨྲ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་བརྟན་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ནི་གསང་ཐུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་དང་པོར་མནའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་ལ་ཡང་གྱ་ཚོམ་དུ་བསྟན་པར་མི་བྱ་སྟེ། མནའ་ཡང་བསྒགས་ཏེ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། མནའི་སྙིང་པོ་བྱིན་ནས་ཀྱང་སླར་ཡང་འདའ་བར་མི་བྱ་བའི་དམ་བསྒོའོ། ། འདའ་བ་ནི་ཉེས་པ་སྟེ་གསང་བའི་དོན་སྨྲས་པར་གྱུར་ནའོ། ། གནོད་པ་མ་སྤངས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་སྨྲས་པས་འཆི་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། མེར་འཇུག་པ་དང་། གཡང་དུ་ལྷུང་བ་དང་། དུག་ཟ་བ་དང་། མཚོན་གྱིས་འདེབས་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་གནོད་པ་དེ་རྣམས་མ་སྤངས་པས། ཅི་ནས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་དང་ཕྲད་པའི་རྒྱུར་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་མནའ་ལས་འདས་ན་ངེས་པར་སྡུག་བསྔལ་དང་ཕྲད་པར་འགྱུར་པའོ། །

Regarding the aforementioned meditative absorptions (samādhi), these are the respective heart-mantras (hṛdaya) to be used during the preliminary service (sevā) and the stage of accomplishment (sādhana). The phrase "the siddhi of all" and so forth concludes the chapter on the aforementioned siddhis. Having thus shown that the result to be accomplished later depends upon the prior service and accomplishment, the text now intends to show the nature of the proximate result—which is secret and concealed—as depending upon meditation alone. Therefore, it says "Then," and so forth. "Because one is able to keep the secret" means that one does not speak of the matter to be kept secret to anyone, even at the cost of one's life; a sentient being possessing such steadfastness is called "one who is able to keep the secret." Regarding the phrase "first, the essence of the oath (śapatha-hṛdaya) should be uttered," this indicates that even to such a sentient being, the teaching should not be given haphazardly; rather, it should be taught after administering an oath. Having given the essence of the oath, one further binds them to a vow not to transgress. "Transgressing" is a fault, occurring if the secret meaning is spoken. "Because the harm has not been abandoned" means that if one speaks [the secret], it will become a cause of death, such as entering fire, falling into a precipice, consuming poison, or being struck by a weapon. Because such harms have not been abandoned, one will inevitably encounter suffering as a result. Likewise, in this context as well, if one transgresses the oath, one will certainly encounter suffering.

རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་འབེབས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའོ། ། དེ་བསྐྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཞུགས་ནས། ཞུགས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བཅིངས་ནས་ལུས་ལ་བར་མཚམས་མེད་པར་ཁྱབ་པར་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བརྡབ་པར་བྱའོ། ། མཉམ་པར་གཞག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐལ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོར་མོ་མི་དབྱེ་བར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐལ་མོ་ཇི་ལྟར་བརྡབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བགས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རི་བོ་ཡང་ནི་དབང་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བའི་མཐུ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་བ་འདིས་ནི་སེམས་མེད་པའི་རྡོའི་ཕུང་པོ་ཡང་དབང་དུ་འགྱུར་ན། སེམས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་ནི་སྦྱོར་བ་བཞི་ཆར་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་ངོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་གོང་མ་ཉིད་དེ་བཞིན་དུ་མ་བཤིག་པར་ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་མཐིལ་གྱིས་སྙིང་གར་བརྡབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་འདྲའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་སྙིང་གར་བརྐྱང་ལ། སོར་མོ་ཐམས་ཅད་བརྡབ་པར་བྱའོ། ། རྩེ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། སོར་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདིར་བརྡབ་པར་བྱའོ། ། མཉམ་པར་བརྡབས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅིག་ཅར་དུ་བརྡབ་པ་སྟེ།

"Vajra" refers to the Blessed One Vajrasattva. Because he causes [the descent], it is the "Vajra Descent." To generate that, one should perform the yoga of Vajrasattva and, having entered the practice, immediately after entering, bind the vajra palms and cause them to pervade the body without any gaps, then strike the vajra palms together. The phrase "in meditative equipoise" means that one should meditate on the form of Vajrasattva. "Palms" means that the fingers should not be separated. If one asks how the palms should be struck, for that reason the word "maṇḍala" is spoken, which means "gradually." "Even mountains will be brought under control" indicates the power of the application; the meaning is that if even inanimate heaps of stone are brought under control by this application, what need is there to mention those possessing minds? The vajra descent as explained should be understood as being applied to all four applications. "On the side of the vajra-binding" means that the previous vajra-binding itself, without being released, should be struck at the heart with the palms of both hands. The remaining parts are the same. "Vajra descent" is as before: having extended the vajra-binding at the heart, all the fingers should be struck. "The tips" is merely an illustration; all the fingers should be struck here as well. "Having struck them evenly" means striking them simultaneously.

བུད་མེད་ལ་སོར་མོ་བརྡེབས་པའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། ཕྲ་མོ་དབབ་པའི་ཆོ་ག་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པ་ལ་གོམས་པར་བྱས་པའོ། ། འདིར་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྟན་གྱི་ལྷ་དབབ་པ་ནི་མ་བསྟན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་གོང་དུ་ལྷ་དབབ་པ་ནི་བསྟན་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམ་པ་ནི་མ་བསྟན་མོད་ཀྱི། འདིར་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་སྔ་མ་རྣམས་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་ལ། ཇི་ལྟར་དེར་ལྷ་དབབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ལྷ་དབབ་པ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་ཞུགས་ནས་ལུས་ཐམས་ཅད་བཀང་ལ། གང་སྡུག་བསྔལ་གང་གིས་གཟིར་བ་དེའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་བཛྲ་ཧ་ར་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ནས། སོར་མོ་ཐམས་ཅད་མཉམ་གཞག་ཅིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་སོར་མོ་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་བསྡམས་ལ་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་སྙིང་གའི་གནས་སུ་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། ཞུགས་ནས་དགོས་པ་འདི་དག་བྱའོ་ཞེས་ནི་གསུངས་ན། དེ་ལ་བུ་ག་མང་དུ་ཡོད་པས། གང་ན་ཞུགས་པ་མི་ཤེས་པས་དེའི་ཕྱིར་བུ་གའི་ནང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་ཀྱི་བྷ་ག་ལ་བུ་ག་ཞེས་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ་སྤྱིར་སྨོས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བུད་མེད་དང་། སྐྱེས་པའི་དབང་པོ་ཡིན་པར་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་བུ་ག་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བས་ལུས་ཆུད་པ་མི་སྲིད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་འབེབས་པའི་ཡིད་རང་གི་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་སྣང་བས་སོ། ། ཅི་ཞུགས་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བའམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན།

"One should act as if snapping the fingers of a woman. Perform the ritual for the descent of the subtle." This refers to becoming familiar with the meditation on the yoga of the subtle vajra. Here, the yoga of the subtle vajra is taught, but the descent of the deity is not; likewise, although the descent of the deity was taught above, the meditation on the subtle vajra was not. Nevertheless, just as the meditation on the subtle vajra is understood in the previous cases, so too should the descent of the deity be understood here. Having entered in that manner and filled the entire body, one should recite the essence mantra vajrahara for the suffering of whoever is oppressed by whatever suffering. Then, "with all fingers in the meditative equipoise gesture," means that all fingers are tightly bound and the vajra-binding gesture is to be released at the location of the heart. Although it is said, "Having entered, these purposes are to be performed," since there are many orifices, one might not know through which one has entered; therefore, it is said, "into the orifice." The "orifice" refers to the bhaga of men and women. Although it is mentioned generally, it should be understood as the male and female organs. If it is asked, "Since the orifice is extremely small, it is impossible for the body to enter," it is therefore said, "by means of the mind." Because it is said, "the descent of the vajra should be generated," the mind of the vajra-descender appears as the Great Seal (mahāmudrā) of one's own deity. If it is asked, "Once entered, should it remain in one place?" it is not so. If one asks, "Then how is it?"

དེའི་ལུས་ཀུན་ཁྱབ་པར་བསམས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་ཞིག་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ལས་འདི་རྣམས་བྱེད་པར་འདོད་ན། དེས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ལ། སློབ་དཔོན་ལས་སྦྱོར་བ་འདི་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མནོད་པར་བྱ་ཞིང་སྙིང་པོ་ཡང་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བ་བཞིའི་བར་དུ་འཇུག་པ་དང་སྤྲོ་བ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་མཚན་ཐོག་ཐག་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་བསྒོམས་ཏེ། བསྒྲུབས་ལ་ཕྱིས་ལས་བྱའོ། ། ལས་བྱེད་པའི་ཚེ་ན་ཡང་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ། སྙིང་པོ་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། དགེ་འདུན་གྱི་བདེན་པ་དང་། བདེན་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་བདེན་པས་བདག་གི་ལས་འདི་འགྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བདེན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་པ་སྐུལ་ལ། དེ་ནས་ལས་རྣམས་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དམ་ཚིག་བསྲུང་བ་ལ་འབད་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ན་ངེས་པར་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་གང་བསྟན་པ་དེ་རྣམས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་སྦྱོར་བས་བྱའོ་ཞེས་ནི་གསུངས་ན། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་མ་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་སོ། ། སྙིང་པོ་བྱིན་ལ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ལ་དང་པོ་ཁོ་ནར་རང་གི་རིགས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་སོགས་པའོ། ། དེར་ལྷ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

"Visualize it pervading the entire body," it is said; this means that it should pervade all the sense faculties. If anyone wishes to perform these aforementioned activities, they should enter the maṇḍala, receive these applications from the master within the maṇḍala, and also take up the essence mantra (hṛdaya). Then, for four months, they should meditate on the entry and the radiation. After that, they should recite and meditate on the essence mantra throughout the entire night, and having accomplished it, they should subsequently perform the activity. At the time of performing the activity, they should first perform the yoga of their own deity and recite the essence mantra one thousand and eight times. Then, they should invoke the blessing of truth, saying: "By the truth of the Buddha, the truth of the Dharma, the truth of the Saṅgha, and the truth of those who speak the truth, may this activity of mine be accomplished!" After that, they should begin the activities. In every way, they must strive to guard the samaya; by doing so, it will certainly be accomplished without obstruction. Although it was stated that the maṇḍala activities taught here are to be performed through the application of the four mudrās, those mudrās were not mentioned. Therefore, in order to teach them, the text beginning with "Then..." was spoken. Regarding the passage "Having given the essence, one should train in the wisdom of the four mudrās of the deity of one's own family," and so forth: in that context, first of all, "one's own family" refers to the Tathāgata family and so forth. The "deity" therein refers to the Tathāgata and so forth.

དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་སོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། བསླབ་པ་ནི་མན་ངག་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་དཔོག་པ་དེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཆོ་ག་འདི་སྐད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཆོ་ག་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན་པར་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་པའོ། ། ཅི་ཐམས་ཅད་ལ་བསྙད་པར་མི་བྱའམ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་སུ་ཡང་རུང་བ་ལ་མ་སྨྲ་ཤིག་པའོ། ། སུ་ཞིག་ཅེ་ན་གཞན་པ་ནི་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་སོ། ། ཅི་བསྟན་པ་འདི་ལ་ཞུགས་པ་ལ་ཡང་མི་སྨྲའམ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་མི་མཁས་པ་ལ་མི་བསྟན་པ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་རྣམས་ལ་མཁས་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལ་ལ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་མི་མཁས་པ་ནི་མངོན་པར་མི་ཤེས་པའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། གལ་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་མི་ཤེས་པ་ལ་མི་བསྟན་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་སུ་ལ་ཡང་བསྟན་པར་མི་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། དང་པོ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ལ་མི་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་མི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་ན། དམ་ཚིག་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། ཞུགས་ནས་སྦྱང་བ་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་དམ་ཚིག་ཐོབ་པར་མ་གྱུར་པ་དེ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ལ་མི་མཁས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། །

Their four mudrās are the mahāmudrā, the samayamudrā, the dharmamudrā, and the karmamudrā. Because they are the wisdom of those, they are the wisdom of the four mudrās of the deity of one’s own family. As for the training, the pith instructions are to be shown. In order to show how to gauge [the disciple], it is said: "The ritual is as follows." If one asks what that ritual is, it is: "Do not teach it." If one asks, "Is it not to be told to anyone at all?" it is replied: "It is not so; do not speak of it to just anyone." If one asks, "Who are 'others'?" they are the non-Buddhists (tīrthikas). If one asks, "Is it not to be told even to those who have entered this teaching?" it is also not to be shown to those who are unskilled in the mudrās; the meaning is "if one is skilled in these mudrās." Some say that being unskilled in the mudrās means not having realized them. If it were the case that one should not show them to those who do not know the mudrās, then they would not be shown to anyone at all, because initially everyone is unskilled in the mudrās. Therefore, "unskilled in the mudrās" means "not knowing the samaya." This is what is being shown: at the time of entering the maṇḍala, by binding the mudrā of Sattvavajrī, the samaya is obtained. Once entered and the purification has been performed, at that time the Vajra Master shows the mudrās to the Vajra Disciple. Therefore, one who has not obtained the samaya is unskilled in the mudrās, and to such a person, they should not be shown.

ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བསྟན་པར་མི་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་ཙམ་ཡང་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། ། མ་བསྟན་ཅིག་ཅེས་ནི་གསུངས་ན། བསྟན་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེས་འདྲི་ན། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཉེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྒྱས་པར་སྟོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་དམ་ཚིག་མི་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་བྱས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་འཆིང་བར་བྱེད་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་དེ་དག་དམ་ཚིག་མ་ཐོབ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་མ་བསྒོམས་པས་དེ་ལྟར་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་རྣམས་གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ལ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི། བདག་ཅག་ནི་རྣལ་འབྱོར་འདིའི་ཆོ་ག་དང་མི་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རང་གི་ཉེས་པ་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་རྣམས་གནོད་པ་མ་སྤངས་པས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གནོད་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བཀའ་ལས་འདས་པའོ། ། དེ་མ་སྤངས་པས་ན་ཚེ་འདིར་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་འཆི་བར་འགྱུར་ཏེ། ཚེ་ཟད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་དུ་ན་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། ། ཁྱོད་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་མི་ཤེས་པ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཁྱོད་དོ། ། ཆོ་ག་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བས་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཤད་ཟིན་ནས། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་དང་པོ་ཉིད་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པ་ཡིན་པས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ།

It is not only that all mudrās must not be shown, but not even a single mudrā should be shown. If one asks, "Since it was said, 'Do not show them,' what fault is there in showing them?" the text responds with "Why is that?" and so forth, and then explains the fault in detail with "It is like this" and so forth. The phrase "one who has not seen the great maṇḍala" indicates that such a person lacks knowledge of the samaya. "If one performs the binding of the mudrā" means if one actually binds the mudrā. Then, because they have not received the samaya and have not meditated on the subtle vajra, they will not achieve success in that way; rather, they will develop doubts regarding the way of practicing the secret mantra and will not recognize their own fault, thinking, "We are not endowed with the ritual of this yoga." Therefore, the phrase "because they have not abandoned the harm" is used; "harm" refers to transgressing the command of the Blessed One Vajrapāṇi. Because they have not abandoned that, they will die very quickly in this life—this is the meaning of "the end of their life." Otherwise, they will fall into the lower realms. "You yourself" refers to you, who show the mudrā to one who does not know the samaya. Having already explained how the mudrā should be shown according to the words "the ritual is as follows," now the mudrā will be shown. In that regard, first of all, because it is the basis of all mudrās, the mahāmudrā (great mudrā) shall be explained.

དེ་བས་ན་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་སེམས་དཔའ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་དཔའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བསྒྲུབ་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་སྩོལ་བར་མཛད་པའོ། ། དེ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་མེད་ན་མི་འབྱུང་ལ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀྱང་རྣམ་པ་མང་བས་དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལ་དང་པོར་ཁོ་ནར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པར་བཤད་དེ། སྔར་བཤད་པའི་ཆོ་གས་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདུག་ལ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་ཤེས་པ་ནི་སེམས་རྟོགས་པ་སྟེ། འདིས་ནི་སེམས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་སྔགས་དང་པོ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་བརྩམས་ཏེ་སྔགས་ལྔ་པའི་བར་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་ཉིད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། ལྟག་པའི་ཐད་ཀར་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་མོ། ། དེ་ཡང་མུན་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྒོམ་སྟེ། མཚན་མོ་ཡང་ཉིན་མོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན། མུན་པ་ལ་ཡང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན་དུ་སྣང་བར་གྱུར་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཉི་མའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྣང་བ་དེ་ཡང་ཇི་སྲིད་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་བར་དུ་སྤྲོ་བར་བྱ་ཞིང་། བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་ཡང་བསྒོམ་ཞིང་།

Therefore, this is taught by the passage beginning with "all the tathāgatas" and so forth. "All the tathāgatas" refers to the buddhas and bodhisattvas. Because they are both "all the tathāgatas" and "sattvas," they are the "sattvas of all the tathāgatas." Their "accomplishment" is the act of bestowing the desired goal. Furthermore, that [accomplishment] does not occur without the mudrās, and since those mudrās are of many types, in order to distinguish [the primary one], the "great mudrā" (mahāmudrā) is mentioned; it is the wisdom (jñāna) of that. Regarding that, first of all, the accomplishment of the great mudrā of the tathāgata is explained. Abiding in the proper place according to the previously explained ritual, the realization that "all these are mind only" is the "realization of the mind." This indicates the first mantra of the awakening to the characteristic of the individual investigation of the mind. Then, starting from that point up to the fifth mantra, one should manifest oneself as fully awakened as all the tathāgatas. Then, having bound the action mudrā of Vajrasūrya, one should visualize a mandala of light at the level of the back of the neck. One should meditate on that as a sun mandala characterized by pacifying all darkness, such that even at night it is just like the day, and even in the dark it should be visualized as becoming luminous like a sun mandala. One should also radiate that appearance of the sun's rays as far as the realm of space, and meditate on oneself in the form of a buddha.

རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། གྲུབ་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་དབང་ཐོབ་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ཡིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཕྱག་རྒྱས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་དུས་གསུམ་ལ་ཐོགས་པ་མེད་ཅིང་སྒྲིབ་པ་མེད་པའོ། ། ཚེ་ནི་རིང་བར་འགྱུར་བའོ། ། སྟོབས་ནི་ལུས་ཀྱི་སྟེ། གང་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་ཐུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། ན་ཚོད་ནི་ལོ་བརྒྱ་པ་ཡང་ལོ་བཅུ་དྲུག་པ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བའོ། ། གཞན་ཡང་། ཀུན་དུ་འགྲུབ་པ་ཉིད་རྣམས་འཐོབ། ། ཅེས་བྱ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གྲུབ་པས་འཚང་རྒྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་འཐོབ་པའོ། ། འདི་ནི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་མ་རྫོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་ལ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་བསྒྲུབས་པ་ཙམ་གྱིས་འབྲས་བུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཡང་ཤིན་ཏུ་རྙེད་པར་དཀའ་བའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཡང་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཤད་ཟིན་ནས། ད་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྒྱིངས་པར་སེམས་བསྐྱེད་དེ། ། ཞེས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་བསྒྱིངས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེར་སྔགས་པའི་ལུས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་བསྒྱུར་བ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་པ་མ་ཡིན་གྱི། གཞན་ཡང་།

The mantra of the Vajra Expanse should also be recited; this is the wisdom of the Great Seal of the Buddha. "Immediately upon accomplishment" means immediately upon gaining mastery over the seal. "By this" refers to the seal just explained. "Wisdom" is that which is unimpeded and unobscured regarding the three times. "Longevity" means that life becomes extended. "Strength" refers to the strength of the body, by which one becomes invincible to all sentient beings. "Vitality" means that even one who is a hundred years old becomes like a sixteen-year-old. Furthermore: "One obtains all accomplishments," and by accomplishing the seal of the Buddha, one also obtains buddhahood itself. This explains the result of merely accomplishing the form of the Buddha’s body-seal through the power of training in yoga, even at a time when the accumulations of merit and wisdom are not yet complete; the meaning is that one will obtain even that which is the most difficult to find, namely, the state of buddhahood itself. Having explained the Great Seal of the Buddha, now, in order to teach the Great Seal of the Universal Monarch, the words beginning with "Then" are spoken. Regarding "Generating the mind in the vajra-dignified posture": the "vajra-dignified posture" is the Great Seal of Vajrasattva; the meaning is that the practitioner should generate the body of the mantra-reciter therein. Moreover, this is not merely a matter of transformation; furthermore:

སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་བདག་ཡིན་པར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པའོ། ། བསྒྱིངས་བཅས་རྡོ་རྗེ་གསོར་བྱེད་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་བསྒྱིངས་པ་ནི་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སྟ་ཟུར་དུ་འཇོག་པའོ་ཞེས་བཤད་པ་སྟེ། བསྙེམས་པ་དང་བཅས་པས་ན་བསྒྱིངས་བཅས་སོ། ། དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལག་པ་གཡས་པ་ན་གནས་པའི་རྩེ་ལྔ་པ་ལ་ནི་བསྒྱིངས་བཅས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་གསོར་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་དུས་སུ་དབུས་ནས་བཟུང་ནས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་འཕེན་ཅིང་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་གསོར་བ་དང་། མཉམ་པར་གནས་པས་འདུག་བའི་དུས་སུ་རང་གི་སྙིང་གར་བསྟོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇོག་པའི་གསོར་བའོ། ། དེ་ལྟར་བསྒྱིངས་པ་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་གསོར་བ་དེ་ཡང་དང་པོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབས་ནས། ད་ནི་དངོས་གྲུབ་དེའི་འབྲས་བུ་སྟོན་ཏེ། ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གཞན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འདོད་པ་ཀུན་བདག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། འདོད་པའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ནི་འདོད་པ་ཀུན་བདག་སྟེ་བདག་པོར་གྱུར་པའོ། ། འདི་ལ་བདེ་བ་ཡོད་པས་ན་བདེ་བ་ཅན་ཏེ། འདིས་ནི་ནད་མེད་པ་ཉིད་སྟོན་ཏོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་ནི་འབྱོར་པའོ། ། ཚེ་ནི་རིང་དུ་འཚོ་བའོ། ། སྟོབས་ནི་ལུས་ཀྱི་སྟེ་རི་འཕེན་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཟུགས་ནི་མཚན་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པའོ། ། མཆོག་ནི་འདི་རྣམས་ཀྱིས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ།

"By the vajra of body, speech, and mind," it is said; this refers to meditating on oneself as Vajrasattva, the vajra of body, speech, and mind. Regarding the phrase "brandishing the vajra with pride," the "pride of the vajra" is explained as placing the left vajra-fist at the hip. Because it is accompanied by haughtiness, it is called "with pride." What is that? It is the "vajra," meaning the five-pronged [vajra] held in the right hand; this is called the "vajra with pride." There are two ways of brandishing it: the brandishing performed by repeatedly throwing and catching it from the center at times such as when taking possession of the site, and the brandishing performed by holding it at one's heart in a manner of praise while remaining in meditative equipoise. Such brandishing of the vajra with pride is performed after first completing the consecration and other preliminary rites. Having accomplished the Great Seal (Mahāmudrā) of Vajrasattva, the result of that siddhi is now shown: "all-pervading" means traveling to other world systems. Likewise, "the master of all desires" means the lord of the entire desire realm; thus, one becomes the master. Because there is bliss in this, it is "Blissful" (Sukhāvatī); this indicates the state of being free from illness. "Miraculous power" refers to prosperity. "Longevity" means living for a long time. "Strength" refers to physical power, such as the ability to hurl mountains. "Form" refers to being adorned with the major and minor marks. "Supreme" means becoming the most excellent of these.

རྫུ་འཕྲུལ་ཚེ་སྟོབས་གཟུགས་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་པས་སྔགས་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་(གྱི་,ཀྱི་)ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཤད་ཟིན་ནས། སེམས་དཔའ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འདྲེས་གཅིག་ཏུ་བསྒྲེས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས། སེམས་དཔའ་གང་དང་གང་གིས་ཕྱག་རྒྱ་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་དེ་གཟུང་བའམ། ལག་པར་བསྒོམས་ཏེ་གང་དང་གང་གིས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་དེའི་ཚུལ་དུ་བསྒྱུར་ཏེ། གནས་ལ་དེ་དང་དེའི་གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་བསམ་ཞིང་། གོས་དང་རྒྱན་དང་བཅས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་དང་དེ་བཞིན་དུ་བདག་བསམས་ལ། སེམས་དཔའ་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དང་བདག་ཐ་མི་དད་པར་བསྒོམ་མོ། ། མཚན་མ་ནི་གོས་དང་རྒྱན་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྣམ་པ་བཞིའོ། ། དེ་རྣམས་དང་ལྡན་པ་ནི་དེ་དང་བཅས་པའོ། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཤད་མ་ཐག་པའི་གཞུང་གིས་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པ་ཅུང་ཞིག་ནི་བཤད་ལ། ཅུང་ཞིག་ནི་མ་བཤད་དེ། ཅི་ཞིག་བཤད་ཅེ་ན། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པ་ནི་བཤད་ལ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་།

By means of miraculous powers, lifespan, strength, and supreme form; thus, the meaning is that by meditating on the Great Seal (mahāmudrā) of Vajrasattva, the mantra practitioner becomes like Vajrasattva. Having explained the Great Seal of the Buddhas and the Great Seal of Vajrasattva, the Great Seals of the remaining Sattvas are now applied in a unified manner through the passage beginning with "the vajra of body, speech, and mind." This is what is being shown: having performed the consecrations and so forth, one should grasp whichever seal belongs to whichever Sattva, or meditate upon it in the hand; then, transforming it into the manner of whichever action seal (karmamudrā) belongs to that particular Sattva. In those respective locations, one should visualize oneself in the form of that [deity], and just as the maṇḍala is seen with its garments and ornaments, one should visualize oneself in that very same way. One should meditate on oneself as inseparable from the body, speech, and mind vajras of those respective beings. "Signs" refers to the garments, ornaments, and so forth. "Mudrās" are of four types. "Endowed with those" means possessing them. "Great beings" refers to the Vajrarāja and others. "Should be accomplished" means that one should be accomplished in the form of the mahāmudrā; this is the meaning. In the text just explained, the accomplishment of the mudrās has been explained in part, but not in its entirety. If one asks what has been explained: the accomplishment of the mahāmudrā has been explained, as well as the consecration and so forth.

རང་གི་ལྷ་གཞུག་པ་ནི་མ་བཤད་དོ། ། དེ་བས་ན་མ་བཤད་པར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་མ་ཐག་པའོ། ། རྟོག་པ་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བསྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། བྱ་བའི་ཚོགས་ཇི་སྙེད་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལས་མཐར་ཕྱིན་པར་ནུས་པ་འདི་ནི་བསྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དངོས་གྲུབ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྫོགས་པའོ། ། གྲུབ་ཅིང་རྫོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལས་ཆེན་པོ་རྣམས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གང་དང་གང་གི་ལས་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པ་དེ་ནི་ལས་ཆེན་པོ་ཞེས་བཤད་དེ། དེ་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཅིག་ཅར་དུའམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ནོ། ། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བབ་སྟེ། རིམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྒྲུབ་པ་དང་ནི་དངོས་གྲུབ་དང་། ། གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཆེན་རྣམས། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བཤད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས་ན། ཇི་ལྟར་བསྟན་པར་མཛད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བཤད་པར་མཛད་པར་རིགས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དང་པོར་རེ་ཞིག་སྒྲུབ་པ་བཤད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་པོར་ཉིན་རེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དང་པོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མར་རོ། ། ཉིན་རེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་ངོ་། ། གང་ལས་ཤེ་ན། ལས་ཀྱི་མཐའ་ལས་ཏེ།

The entry of one’s own deity was not explained. Therefore, in order to teach what was not previously explained, the text beginning with "Then" was spoken. "Then" refers to what immediately preceded. "Of all the conceptualizations" refers to the Mahāyāna Abhisamaya, the Victory over the Three Worlds, and so forth. "Accomplishment" refers to the complete accomplishment of the mudrā; the capacity to bring the activities of the Great Mudrā to completion through whatever collection of rites is necessary is what is called "accomplishment." "Siddhi" (attainment) is the perfection of the Great Mudrā. "Great activities" refers to whatever activities of whichever mudrās have been taught in the maṇḍala for those who have achieved and perfected them; these are explained as "great activities." "I shall explain them" means that they shall be taught by way of detailed analysis. If one asks, "Is it all at once?" the answer is no. If so, how? It is "in successive order," which means gradually. As it is said: "Accomplishment, attainment, and the great activities of those who have achieved them, I shall explain in successive order." Since this was said, it is appropriate to explain them in the manner they were taught. Therefore, first, in order to explain "accomplishment," the text beginning with "First, every day" was spoken. "First" means at the beginning. "Every day" means on each and every day. From what? From the conclusion of the ritual activities.

དུས་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས་དུས་བཞིར་བྱ་བའི་དུས་ངེས་པ་འོག་ནས་གསུངས་ཏེ་འདི་ནི་དུས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། ། དུས་མ་ངེས་པ་ཡང་ཡོད་དེ། ལས་ཕྲན་ཚེགས་ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་བྱེད་པར་འདོད་པ་འདི་ཡང་དུས་ཡིན་ནོ། ། རང་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ལ་སོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས་ཕྱིས་འཆད་ལ་ཅུང་ཟད་ནི་འདི་ཉིད་ནས་ཀྱང་སྟོན་ཏོ། ། སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། ། བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་འོག་ནས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཆོ་ག་དེས་བྱས་པའོ། ། ནས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ངེས་པར་བཟུང་བ་སྟེ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི། མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫོགས་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་ཅི་དགར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་སྟེ་རྫོགས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་སམ། རྗེས་སུ་དྲན་པའམ་བསྒྲུབ་པའམ། ལས་ཕྲན་ཚེགས་དང་། དེ་དག་ལས་གང་འདོད་པ་དེ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་ནི་གསུངས་ན་དེ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་གསུངས་པས་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་བྱས་ནས་ནི། །

Regarding the phrase "at the proper time," the Explanatory Tantra (Uttaratantra) will later specify the fixed times for the four periods; this refers to those fixed times. There are also indefinite times: for instance, when one wishes to perform minor activities and the like, that too is a time. Regarding the phrase "self-consecration and so forth," this refers to the self-consecration and so on. The consecration and so forth will be explained later in the Explanatory Tantra, though some aspects are also shown in this very text. The word "and so forth" includes the conferral of empowerment and the like. The word "having performed" means having performed the ritual procedures for the consecration and so forth as they are explained below. The word "then" (nas) is used for emphasis, meaning that one must perform the consecration and so forth; it is not the case that one should act without having performed them. The word "all" means completely. "The object of accomplishment" means that which is to be perfected. Regarding the phrase "thereafter, act as one pleases," this indicates the following: once the mudrā has been accomplished and perfected, one may perform the activities of the maṇḍala, the recollections, the actual accomplishment, or minor activities—whichever one desires among these should be done. Although it was stated that "one should accomplish [the goal] after performing the consecration and so forth," the manner in which it should be accomplished was not explained; therefore, the passage beginning with "thereafter" teaches that. "Having performed the vajra-descending [descent of power]..."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་བཅིང་བར་བྱ་ཞེ་ན། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་སོ། ། གང་གི་ཚེ་བཅིང་ཞེ་ན། བཤད་མ་ཐག་པའི་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་སྔ་རོལ་དུ་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་དེ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་དེའི་མདུན་ཕྱོགས་སུ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་བསྒོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མདུན་ཕྱོགས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདུན་གྱི་དྲང་ཐད་དུའོ། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ལྷ་གང་ཡིན་པ་དེ་མདུན་དུ་བསྒོམ་ཞིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཞག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཞག་པའི་སེམས་དཔའ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའོ། ། དེ་མཐོང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གཞག་པའོ། ། མཐོང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་གིས་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་ཡིད་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱས་པ་སྟེ། དེ་རང་གི་ལུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་བཅུག་ནས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཇི་ལྟར་བཅུག་ནས་བསྒོམ་ཞེ་ན། བཀུག་ཅིང་བཅུག་ལ་བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་བཞིས་བྱའོ། ། དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་མཉེས་པར་བྱའོ། ། སྒྲུབ་པ་ནི་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་པར་བྱས་པའོ། ། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུ་འདིར་རྡོ་རྗེ་དབབ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་སྙིང་པོ་ནི་རྒྱུད་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པའོ། །

Regarding the phrase "thus it is said": one should bind the mudrā for the descent of the vajra, recite the essence mantra (hṛdaya) of the descent of the vajra, and bind the great mudrā (mahāmudrā). If one asks how it is to be bound, it is by means of the sequence beginning with the consecration (adhiṣṭhāna) and so forth. If one asks when it is to be bound, it is before the aforementioned descent of the vajra, at which time the deity of the mudrā is to be fully grasped; therefore, it is said, "one should meditate on that Great Being in front." "In front" means directly in front. "That Great Being" means that whichever deity it may be, one meditates on it in front and establishes it through wisdom (jñāna). "Wisdom Being" (jñānasattva) means a being established by wisdom. Regarding the phrase "having seen that," "that" refers to the one who was established. "Having seen" means making it clear to the mind as if seeing it with the eyes. "One should meditate on it as one's own body" means that having inserted it, one meditates intensely; this is what is meant by "one should meditate." If one asks how one meditates after having inserted it, it is said: "having summoned, inserted, bound, and brought under control." This is to be done with the four mudrās and the four words of the mantra. "Having brought under control" means to please [the deity]. "Accomplishment" (sādhana) means having perfected the yoga of one's own deity. "In that" refers to the occasion. Regarding the statement, "In such a manner, the descent of the vajra should be performed here," the essence mantra for the descent of the vajra is as it is spoken in the tantra.

དེའི་འོག་མ་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་སྙིང་པོའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་དབང་དུ་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་རྣམས་ནི་རྒྱུད་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་རྣམས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པོ་ཆོ་ག་བཞིན། བཅིངས་ནས་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དེ་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པས་རང་གི་ལུས་ལ་བསྒྲུབས་ལ། དེ་ནས་དེ་དབབ་པ་ལ་སོགས་པས་རང་གི་ལྷ་གཞུག་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ཡང་གསུངས་ན། དེའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པ་མ་གསུངས་ཤིང་། དེ་ཡང་དུས་གང་གི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་མི་ཤེས་ཏེ། དེ་བས་ན་དེའི་དུས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། དུས་གང་གི་ཚེ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་འཆིང་བའི་དུས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་བསམ་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་སྔགས་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་རྒྱབ་ཏུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་ཡིད་གཉིས་སུ་གྱུར་ན། དེའི་ཕྱིར་དེར་བདག་སེམས་དཔའི་ལུས་སུ་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། བདག་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལུས་དང་སྦྱར་རོ། ། སེམས་དཔའི་ལུས་སུ་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་དབབ་པའི་ཚེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་བསམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ།

The one following that is the essence of recollection. Following that are the essences for summoning, entering, binding, and bringing under control, exactly as they are taught in the tantra. Regarding the statement, "Having bound the four mudrās according to the ritual," although it is taught that one should accomplish the Great Mudrā upon one's own body through blessings and so forth, and then fully grasp it as the characteristic of causing one's own deity to enter through the descent and so forth, it was not taught how to accomplish its circle of light, nor was it known at what time this should be done. Therefore, in order to show that time, it is said, "By reciting samayas tvaṃ," and so forth. This is what is being shown: at the very time when the samaya mudrā is being bound, one should visualize the circle of light. If one asks, "How should it be visualized?" for that reason, it is said that at the very time the samaya mudrā is bound and the mantra is recited, one should meditate on a moon maṇḍala behind it. If one then wonders what should be done next, for that reason it is said, "There, one should meditate on oneself in the body of a sattva." "There" refers to the moon maṇḍala. "Oneself" refers to the body produced from karmic maturation. "Meditate on the body of a sattva" means that at the time of the descent of wisdom, whatever is the visualization of the form of the wisdom sattva is called a "sattva." This is what is being shown:

ཡེ་ཤེས་དབབ་པའི་ཚེ་ཉིད་ན་བདག་ཏུ་བསྒོམ་ཞིང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་གཟུགས་ཀྱང་དེར་ལྷག་པར་མོས་པས་གཞག་པའི་སེམས་དཔའི་གཟུགས་ཀྱི་བདག་སྟེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལ་རྒྱབ་བརྟེན་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དང་ཐ་མི་དད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ཕྱག་རྒྱ་དང་ཡང་ཐ་མི་དད་པར་སྟོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། སེམས་ཙམ་དུ་བཞག་ལ་སེམས་ཙམ་དེ་ཡང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུར་བཤད་དེ། དེ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་གཞག་པ་འདི་ནི་དམ་ཚིག་ཡིན་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་དུ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུར་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། ། གང་གི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པས་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། སོར་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་བས་ནི་རྡོ་རྗེར་བསྟན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་འཆིང་བའི་ཚེ་ཉིད་ན་དམ་ཚིག་གི་སྔགས་བརྗོད་ལ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཨ་ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱོད་ནི་བདག་པོ་ཞེས་པ་འདི་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་སྐད་ཟེར་ཏེ། ཁྱོད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་ཡིན་ལ། བདག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་དེས་སྒྲུབ་པ་པོ་དེའི་བསམ་པའི་དོན་རྣམས་རང་གི་བྱ་བ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །

At the very moment of the descent of wisdom, one should meditate on oneself [as the deity] and, through intense conviction, place the form of the wisdom-being (jñānasattva) there; this is the meaning of the statement that one should meditate on the self in the form of the being supported by that moon maṇḍala. Not only is [the self] inseparable from that, but it is also shown to be inseparable from the mudrā. If one asks how it is inseparable from the mudrā: because one meditates on one's own essential nature, establishes it as mind-only, and that mind-only is explained as being like a moon maṇḍala; and in order to stabilize that, the five-pronged wisdom-vajra is placed [therein]—this is the samaya. In all the Mahāyāna [teachings], this is accomplished as the wisdom-body (jñānakāya) of the buddhas and bodhisattvas. Because the vajra-binding gesture (vajrabandha) indicates the moon maṇḍala, and the raising of two fingers indicates the vajra, the wisdom-vajra is also intensely visualized as Vajrasattva. Therefore, there is no difference between the mudrā of Sattvavajrī and the wisdom-being. For that reason, at the very moment of binding the samaya-mudrā, one recites the samaya-mantra: samayas tvam aham, which indicates "You are the master." This is said to mean: "Whoever you are, that is I; whoever I am, that is you." Thus, that deity of the mudrā accomplishes all the practitioner's intended aims, just like one's own activities.

དེའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པར་ལྷག་པར་མོས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ལ་སོགས་པར་ལྷག་པར་མོས་པ་སྤྱིའི་བཤད་ནས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་འབའ་ཞིག་ཐ་མི་དད་པར་ཟད་ཀྱི། གཞན་དག་དང་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སུ་ཡང་འཁྲུལ་པར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་དགོངས་ཏེ། དེ་བས་ན་ཐེ་ཚོམ་དེ་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སེམས་དཔའ་གང་གི་ཕྱག་རྒྱ་གང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། སེམས་དཔའ་གང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དཔའ་གང་གི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལ་བརྟེན་པར་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པ་སྟེ། བདག་ཉིད་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། ལྕེ་རྩེ་ཤིན་ཏུ་མི་སྒུལ་ཞིང་། ། སོ་དང་མཆུ་གཉིས་སྦྱར་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འོག་ནས་བཤད་པ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པ་ལ་སྙིང་པོ་ཇི་སྙེད་དགོས་པ་དེ་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པས་གདོན་པར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་ནས། ད་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སྤྱིར་བསྒྲེ་བ་སྟོན་ཏོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ཡང་། སེམས་དཔའ་གང་གི་ཕྱག་རྒྱ་གང་། ། ཞེས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ་བསྒྲུབ་པས་ན་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པ་སྟེ་རྫོགས་པར་བྱས་པའི་དོན་ཏོ།

Therefore, this is the result of the resolute conviction in their inseparability. Having thus provided a general explanation of the resolute conviction in the inseparability of the mudrās and so forth, the author—thinking, "Let no one fall into the error of thinking that the mudrās of Vajrasattva and Sattvavajrī alone are inseparable, but not those of the others"—spoke the words beginning with, "Whichever mudrā of whichever bodhisattva," in order to dispel that doubt. "Whichever bodhisattva" refers to whichever bodhisattva, such as Vajrāṅkuśa and so forth. "Whichever mudrā" refers to whichever is the mahāmudrā; one should meditate on oneself as being supported by that moon maṇḍala, meditating on oneself in that manner. "By means of vajra-recitation" refers to what is explained below: "Without moving the tip of the tongue at all, having joined the teeth and lips," and so forth. This teaches that whatever essence-mantras are required for the accomplishment of the mahāmudrā, they should be recited by means of vajra-recitation. "Should be accomplished" means that one should accomplish it in that way. Having thus taught the accomplishment of the mahāmudrā according to the manner explained, the author now shows a general application, stating that in the same way, all mudrās are to be accomplished. Because it is the accomplishment of all mudrās, it is called "the accomplishment of all mudrās." Furthermore, because one accomplishes them by distinguishing them as "Whichever mudrā of whichever bodhisattva," it is called "thorough accomplishment," which means to bring them to completion.

། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཐ་མི་དད་པར་ནི་རིགས་ཀྱི། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ། གང་གི་ཕྱིར་འདི་དག་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། དེ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་འདི་ནི་མདོར་བསྡུས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ནི། ། ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། ། སྙིང་པོ་བཞི་བརྗོད་ལ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་བཅིངས་པའི་ཚུལ་གྱིས། རང་གི་སྙིང་གར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཅུག་པས་ན། དེའི་ཕྱིར་སྔ་མ་ནི་སྒྲུབ་པ་མདོར་བསྡུས་པ་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། གང་ཕྱག་རྒྱ་རྒྱས་པར་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དེས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་སངས་རྒྱས་རང་གི་སྙིང་གར་གཞུག་པར་བྱའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པར་གསུངས་པ་དང་། དེ་ལ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་ནས་སེམས་དཔའི་ང་རྒྱལ་བྱ་བ་དང་། དེར་ཡང་སངས་རྒྱས་རྣམས་གཞུག་པ་དང་། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྒྲུབ་པའོ། །

This is not only for this maṇḍala alone; rather, this very ritual is the method for accomplishing Mahāmudrā in all conceptual systems. If one were to ask, "Is it appropriate that [the practitioner] be inseparable from Vajrasattva through the mudrā of Sattvavajrī, but not with Vajrarāja and the others?" that is not the case, for they too are established from that very [source]. Because all of these are of the nature of Vajrasattva, they are not only the Great Beings (mahāsattva), but are also the Blessed Tathāgatas. Therefore, there is no fault. Furthermore, this ritual for accomplishing Mahāmudrā is concise, for it is stated: "Moreover, the great accomplishment..." By reciting the four heart-mantras and binding the "Excellent" (Sādhu) mudrā with both hands, one causes all the Tathāgatas to enter one's own heart; therefore, it is evident that the former is the concise accomplishment. This is what is being shown: one who wishes to accomplish the mudrās in detail should cause the Buddhas to enter their own heart as described. Because it is taught that in the initial yoga the moon maṇḍala is the bodhicitta of Samantabhadra, and therein is the wisdom-vajra; then one should cultivate the pride of the Being (sattva), cause the Buddhas to enter there, accomplish the Mahāmudrā of the Buddhas therein, and from the mudrā of the Buddhas, accomplish the mudrās of all the Beings.

ཇི་ལྟར་ན་ཕྱག་རྒྱ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་རྣམས་བྱུང་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་དེ་ཉིད་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་སེམས་དཔའ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་པོ་བསྟན་ནས། དེ་ལས་སྔགས་པ་གང་རྒྱས་པར་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དེས་བཛྲ་བནྡྷ་ཏྲཊ་ཅེས་བྱ་བ་བརྗོད་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བར་བྱ་ཞིང་། རང་གི་སྙིང་པོ་ཡང་བརྗོད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཡིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམ་ཞིང་སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། ། དེར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱ་བ་དང་། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསམ་པར་བྱ་བ་དང་། དེ་ལ་ཡང་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་། དེར་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་སངས་རྒྱས་གཞུག་པ་དང་། སངས་རྒྱས་དེ་རྣམས་ཀྱང་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། སངས་རྒྱས་གཞུག་པ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་བཞིན་དུ་བྱ་བ་འདི་ནི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདིར་ཡང་གལ་ཏེ་འདོད་ན་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྡོ་རྗེ་དགོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ། ལྕགས་ཀྱུ་དགོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བྱ་བ་དང་། དེ་ནས་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པ་ལ་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པ་དང་། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་བཅུག་སྟེ། རང་གི་སེམས་དཔར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་འགལ་བ་མེད་དོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ལས་རང་གི་སེམས་དཔར་མོས་པར་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་ཉེས་པ་མེད་དོ། །

How do the bodies of the tathāgatas arise from the mudrā? That very body of the tathāgata becomes unified and transforms into the forms of the sattvas, such as Vajrasattva and the others. Having thus shown the first mudrā for accomplishing the sattva, the practitioner who wishes to accomplish it in an extensive manner should recite "vajra bandha traṭ." Following that, one should bind the mudrā for the descent of the vajra and also recite one's own essence mantra (hṛdaya). At that very time, one should mentally visualize oneself and establish the state of mind-only. In that regard, one should cultivate the conviction of a moon maṇḍala, contemplate the wisdom vajra within it, generate the divine pride (ahaṃkāra) therein, and then, as previously explained, cause the Buddhas to enter. One should also cultivate the conviction that those Buddhas completely transform into the forms of the sattvas. Then, having performed the consecration and so forth, one should carry out the entry of the Buddhas exactly as explained; this is the extensive ritual. Furthermore, if one so desires, just as with the placement of the vajra upon the moon maṇḍala, one should also perform the placement of the hook (aṅkuśa) and so forth. Then, one should generate the divine pride in the hook and so forth, and subsequently, having caused the Buddhas to enter, cultivate the conviction that they are one's own sattva. Even in that case, there is no contradiction. Alternatively, there is also no fault in cultivating the conviction that one's own sattva arises from the vajra itself.

དེ་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་ཁྱོད་ནི་བདག་གོ་ཞེས་མོས་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་རྒྱས་པར་བྱེད་པར་མི་འདོད་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ལས་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་ལ། རང་གི་སེམས་དཔར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སེམས་དཔའ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱ་སྟེ། འདིར་ཡང་མདོར་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་ཕྱོགས་གཉིས་ཏེ། དང་པོར་སངས་རྒྱས་གཞུག་པ་མ་བྱས་པར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་ཕྱིས་རང་གི་སེམས་དཔའ་གཞུག་པའི་ཚེ། རང་གི་སེམས་དཔའ་མ་བཅུག་པ་ཉིད་དུ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མཛད་པས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཞུག་གོ། ། དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་ཚད་མེད་པ་བཅུག་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། འདི་ནི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་གར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། གང་ཡང་སྔར་སྒྲུབ་པ་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་དམ་བཅས་པའི་སྒྲུབ་པ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། དངོས་གྲུབ་དང་ཞེས་གང་གསུངས་པ་ནི་གང་ཕྱག་རྒྱ་རྫོགས་པ་དེ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཡིན་ནོ། ། གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཆེན་རྣམས། ། ཞེས་གང་དམ་བཅའ་བ་མཛད་པ་དེ་ནི་དེ་ནས། བླ་ན་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས། ། དེ་དག་གི་ནི་ལས་བཤད་དེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེའི་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཡིན་པའམ།

Then, following that, one should bind the samaya-mudrā and cultivate the conviction, "You are I." If one does not wish to perform the extensive procedure, one should generate the pride of being the vajra itself and contemplate oneself as the bodhisattva. Then, one should bind the samaya-mudrā. Thereafter, one should perform the activities such as the consecration. Then, one should contemplate the external bodhisattva according to the manner previously explained. Then, one should perform the activities such as summoning; this is also a concise version. Regarding the great accomplishment (mahāsādhana), there are two aspects. First, without having performed the entry of the buddhas, one generates the mahāmudrā and performs the consecration and so forth. Later, at the time of entering one's own bodhisattva, even without having entered the bodhisattva, one causes all the mudrās to be consecrated according to the previously explained manner, thereby causing all the buddhas to enter. Therefore, because immeasurable buddhas are caused to enter, it is called "great accomplishment." This is taught as the ritual for accomplishing the mahāmudrā in all the kalpas and all the tantras. Furthermore, this is the very accomplishment that was previously promised when it was said, "The accomplishment shall be explained." Regarding what was said, "Siddhis and...", that which is the perfection of the mudrā is the siddhi. Regarding the promise, "The great activities of the accomplished ones," that is shown by the passage beginning: "Then, from the unsurpassed vajra, their activities shall be explained." "Vajra activities" refers to the activities of the vajras, or...

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ལས་ཡིན་པའམ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་ལས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ལས་སོ། ། ལས་དེ་ནི་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་པའི་བླ་ན་ཡོད་པ་དང་བཅས་པའི་ལས་ཀྱང་གལ་ཏེ་ཁ་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་སྲིད་པས་དེའི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་གི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་འོ། ། ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དང་གང་གི་རང་གི་འབྲས་བུ་ནི་དེ་དང་དེའི་ལས་སོ། ། ལས་དེ་གང་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པ་ལས། བསྟན་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཤད་པ་དེ་ལྟ་བུར་མཛད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལས་སྟོན་པས་ན། དེའི་ཕྱིར་དེའི་ལས་དང་པོ་བསྟན་པ་ནི། སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་གྲུབ་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་ཤིང་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ལྡན་ཞིང་། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུས་ཡང་དག་པར་བརྒྱན་པ་འོད་འདོམ་གང་བ་ཀུན་དུ་འབར་བར་བྱེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྫོགས་པར་བྱས་ནས། དེར་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། དེའི་ཡོན་ཏན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྟེ། ཡང་དང་ཡང་དུ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་མང་པོར་བྱེད་པ་དང་། མང་པོར་བྱས་ནས་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་བྱས་ནས་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་བྱེད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་བྱས་ནས་སླར་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་བྱེད་པ་སྟེ།

Whether it is the activity as spoken by the Blessed One Vajrapāṇi, or whatever activity belongs to the Vajradhātu, that is the vajra activity. Since that activity might also occur in some instances as a common, surpassable activity, it is therefore described as "unsurpassable." The phrase "of those" refers to the Mahāmudrā. "Activity" means that whatever is the specific result of a particular [cause], that is the activity of that [cause]. When asked what that activity is, it is taught by way of demonstrating the manner of performing it exactly as it was shown; thus, to first demonstrate the activity of the Buddha Mahāmudrā, it is said: "When the recollection of the Buddha is accomplished," and so forth. Having perfected the Mahāmudrā of the Buddha—characterized by the abandonment of the afflictive and cognitive obscurations along with their habitual tendencies, the nature of the complete transformation of the basis, the Buddha-body endowed with the thirty-two marks of a great being, perfectly adorned with the eighty minor marks, and blazing with a fathom-wide radiance—in the manner just explained, one then recollects that and recollects its qualities. By repeatedly making the one into many and making the many into one, and by transforming the form of the Buddha into the form of a Bodhisattva, and transforming the form of a Bodhisattva back again into the form of a Buddha:

དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམས་དུ་མར་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། ། དེས་ཡང་དག་པར་གྲུབ་ཅིང་རྫོགས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་གྲུབ་ན། ། ཞེས་པའོ། ། བྱ་བ་འདིའི་འབྲས་བུ་འདི་ཡིན་པར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མྱུར་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འདིའི་ལས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། མྱུར་དུ་སངས་རྒྱས་ཉིད་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ནི་འཁོར་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་བས་ན་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དབུས་ན་བཞུགས་པའི་ཕྱིར་དང་། རིགས་ཀྱི་ཡུམ་ཡིན་པས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་འོག་ཏུ་དེའི་ལས་སྟོན་ཏེ། འདི་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་འོག་ནས་འཆད་དོ། ། སེམས་དཔའ་ནི་སེམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་བས་ན་སེམས་དཔའ་དང་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། དེ་ཡང་དག་པར་གྲུབ་ན། ཕྱག་རྒྱ་ཀུན་གྱི་བདག་པོར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་ཅིང་། དབང་བྱེད་པར་གྱུར་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཀུན་གྱི་བདག་པོར་འགྱུར་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རིན་པོ་ཆེ་ཉིད་མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མ་ཡོད་པའམ།

Thus, the recollection of the Buddha is the recollection of the various great mudrās of the Buddha. Regarding its perfect accomplishment and completion, it is said: "When the recollection of the Buddha is accomplished." In order to show that this is the fruit of this activity, it is stated: "One will swiftly become a Buddha." The function of this great mudrā of the Buddha is as follows: it bestows the state of Buddhahood swiftly. The four mudrās of the Blessed Buddhas, such as Vajrasattvī and so forth, are shown to be the retinue; therefore, because they abide in the midst of these great mudrās and because they are the consorts of the families, they are the principal ones. Since they are the principal ones, their activity is shown after the great mudrās of the Tathāgatas; their characteristics will be explained below. "Sattva" means mind. "Vajra" is the vajra of the wisdom of emptiness. Therefore, because she is the very essence of the sattva and the vajra, she is Sattvavajrī. When she is perfectly accomplished, it is said: "One becomes the lord of all mudrās." This means that by becoming the lord and the master of all mudrās, one becomes the lord of all mudrās; the meaning is that one becomes Vajrasattva. Because the jewel itself is indivisible, it is a vajra. The mudrā that has that as its essence is the mudrā of Ratnavajrī; it is the presence of Ratnavajrī, or—

ཡང་ན་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་དེས་ན་རིན་ཆེན་ཀུན་དབང་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོར་འགྱུར་ཞིང་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་རིན་ཆེན་ཀུན་དབང་འགྱུར་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཆོས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། ཆོས་ཀྱི་བསམ་པ་ཉིད་ནི་མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་སྟོན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ཞེས་བཤད་དོ། ། གྲུབ་པ་ནི་རྫོགས་པ་སྟེ་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། ཆོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མས་སོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་མ་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཆོས། དེ་འཛིན་པས་ན། སངས་རྒྱས་ཆོས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ཏུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དགེ་བའི་སེམས་ལ་ལས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བཤད་དེ། དེ་ནི་མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ངེས་པར་སྟོན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཅིངས་ན། རྡོ་རྗེའི་ལས་ནི་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ལས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐོགས་པ་མེད་པར་ལས་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པའོ། ། དེས་ཅི་ཞིག་འགྲུབ་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པའོ། །

Alternatively, because the cause has been perfectly established, it is called "becoming the Lord of All Jewels." Since one becomes the sovereign and master of all jewel families, it is called "becoming the Lord of All Jewels," which means becoming Vajraratna. Because she is the Vajra of the Dharma family, she is Dharmavajrī. Because the very intention of the Dharma is indivisible, it is "Vajra." The mudrā that reveals this is explained as Dharmavajrī. "Accomplishment" means completion, the total fulfillment of one's intention. By what means? By Dharmavajrī. Because it is the Dharma of the Buddhas, it is "Buddhadharma." Because one upholds that, it says: "One will uphold the Buddha-Dharma," which means becoming Lokeśvara. The word "action" (karma) is explained as the virtuous mind; because that is indivisible, it is "Vajra." The mudrā that definitively reveals this is the mudrā of Karmavajrī. When that is bound, it says: "One will perform vajra-action," which means one will perform actions without obstruction, just like the Blessed One Vajrakarma. "Binding the Sattva mudrā" means binding the mudrā of Vajrasattva. If one asks what is accomplished by that, it says: "One will accomplish Vajrasattva," meaning that the desired goal will be accomplished, which is the accomplishment of the state of the Blessed One Vajrasattva himself.

རྡོ་རྗེ་འདྲེན་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའོ། ། དེའི་ཆོ་ག་ནི་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་རྫོགས་པར་བྱས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། སྤྱན་འདྲེན་པ་ནི་འགུགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་ཡང་སེམས་ཅན་རྣམས་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱིས་ཆགས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་མང་པོས་ཀྱང་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པས་ན། རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་བཤད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ན། རྡོ་རྗེ་འདོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དགྱེས་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པ་སྟེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་སོ། ། དེས་ཅི་ཞིག་བྱེད་ཅེ་ན། དགྱེས་པར་བྱེད་དོ། ། སུ་ཞིག་དགྱེས་པར་བྱེད་ཅེ་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་དག་དང་སེམས་ཅན་གཞན་རྣམས་ཀྱང་དགའ་བར་མཛད་པའོ། ། རིན་ཆེན་ཕྱག་རྒྱའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱག་རྒྱ་འཆང་བས་ན་རིན་ཆེན་ཕྱག་རྒྱའི་ཆོ་ག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེས་ཅི་ཞིག་བྱེད་ཅེ་ན། སངས་རྒྱས་དབང་བསྐུར་སྦྱིན་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ།

The Vajra Leader is the Blessed One Vajra King. His ritual is the complete performance of his mudrā; the meaning is: "Binding the mudrā of the Vajra King." The Vajra Holders are the Buddhas and Bodhisattvas. "Inviting" means summoning. Vajra-natured passion is Vajra Desire; that Bodhisattva is "passionate" toward sentient beings because he possesses the characteristic of maturing and liberating them even without a cause. Since he cannot be separated from them even by the many wrongdoings of sentient beings, he is described as having a vajra nature. Because that Vajra Passion is his Great Mudrā, it is called: "The Great Mudrā of Vajra Desire." Through this, he pleases all Buddhas and Bodhisattvas; the meaning is that he causes them to be joyful. Vajra Goodness is that which pertains to all Buddhas; it is the assembly of his own mudrās. If one asks what he does with it, he "causes joy." If one asks who he causes to be joyful, it is "all Buddhas," meaning he brings joy to them and to other sentient beings as well. Regarding the phrase "by the ritual of the Jewel Mudrā": because he holds the Jewel Mudrā, it is the ritual of the Jewel Mudrā; the meaning is the Great Mudrā of Vajra Ratna. If one asks what he does with it, it is said: "He bestows the Buddha-empowerment."

སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་དབང་བསྐུར་ཏེ། དེ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ཆོ་གས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་སོ། ། དེས་ཅི་འགྱུར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་མྱུར་དུ་འགྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའོ། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་གཟི་བརྗིད་མངའ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་གཞན་གྱིས་མི་བཟློག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་དཔལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དཔལ་ནི་མཚན་མ་ལ་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་དཔལ་ནི་རྡོ་རྗེའི་དཔལ་ལོ། ། དེ་འཛིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་དཔལ་འཛིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསྟེན་པ་སྟེ་སྒོམ་པར་བྱེད་པའོ། ། རེ་བ་རྣམས་ནི་ཡོངས་སུ་བསྐང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཡིད་ལ་རེ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཆུད་པའི་སོའི་ཕྲེང་བ་གཉིས་ཀྱིས་བཞད་པར་སྟོན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་སྟེ། དེའི་ཆོ་ག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེའི་སྦྱོར་བ་བྱས་པས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ་དུ་བཞད། ། ཅེས་བྱ་བ་སངས་རྒྱས་ཀུན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་དག་གི་བཞད་པ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་འཛུམ་པ་ཡིན་ལ། འདིའང་དེ་རྣམས་དང་མཉམ་ཞིང་མཚུངས་པར་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའི་རྒྱུར་ཅུང་ཟད་འཛུམ་པར་བྱེད་དོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ།

Because it is the empowerment of the buddhas, it is the "Buddha Empowerment," and it is that which bestows it. Regarding the phrase "by the ritual of Vajratejas," this refers to the great mudrā of Vajratejas. If one asks what happens by that, it says: "Vajratejas is swiftly accomplished." Vajratejas is Vajrasūrya. Because he possesses a splendor that is of the nature of the vajra, he is called Vajratejas; this is because he cannot be turned back by others. Regarding the term "Vajraśrī," "śrī" refers to a sign; the splendor that is of the nature of the vajra is "Vajraśrī." Because he holds that, he is "Vajraśrīdhara." To "rely upon" his great mudrā means to meditate upon it. Regarding the phrase "all hopes are completely fulfilled," this means to bring the intentions of all sentient beings to full completion; the meaning is to completely fulfill the hopes in their minds. Because he displays a laugh with two rows of teeth situated between two vajras, he is "Vajrahāsa." His ritual is the great mudrā which, through its application, [accomplishes the goal]. Regarding the phrase "laughing equally with all buddhas," "all buddhas" refers to all the tathāgatas. Their laugh is a slight smile for the sake of acting for the benefit of sentient beings; this [practitioner] also smiles slightly as a cause for acting for the benefit of beings in a manner equal and similar to them. This is what is being shown:

ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འདུལ་བའི་དུས་མཁྱེན་ཅིང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་དང་བག་ལ་ཉལ་དང་ཁམས་དང་རང་བཞིན་མཁྱེན་ནས། འཛུམ་པ་ཡང་དག་པར་བསྟན་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཆོས་ཞུ་བ་ལ་འཛུད་ཅིང་དམ་པའི་ཆོས་སྟོན་པས་དོན་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྔགས་པ་དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་བཞད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བསྒོམས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱེད་དོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་དང་དེ་བཞད་པ་མཉམ་ཞིང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཆོས་མངའ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་ཆོས་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་གང་གིས་ཀྱང་གཞིག་པར་མི་ནུས་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་སྒྲར་གསུངས་ལ། ཆོས་དེ་གཙོ་བོར་བྱས་པས་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཞེས་བྱ་སྟེ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོའོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་ན་སྔགས་པ་འདི་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཆོས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་ལོ། ། དེའི་ཆོ་ག་ཡིས་ཏེ་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་པས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཤེས་རབ་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བ་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཤེས་རབ་དེས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་ཤེས་རབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བའོ། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་འཁོར་ལོ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་སྟེ། དེ་འཆང་ཞིང་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་འཛིན་པའོ། །

Just as the Tathāgatas, knowing the time to discipline all beings and having understood the intentions, latent tendencies, elements, and natures of sentient beings, display a smile to lead beings to request the Dharma and perform their welfare by teaching the sublime Dharma, so too does that mantra practitioner, having meditated on the great mudrā of Vajra Laughter, act for the benefit of all sentient beings. Therefore, he is equal and similar to that [Tathāgata] in his laughter. Because he possesses the Dharma that is of the nature of the vajra, he is Vajradharma; that Dharma is the very purity of the nature of all phenomena. Because it cannot be destroyed by anything, it is spoken of with the word "vajra." Taking that Dharma as primary, the bodhisattva who has perfected the accumulations is also called Vajradharma, namely Avalokiteśvara. Because this mantra practitioner possesses his great mudrā, he too becomes a holder of Vajradharma. Vajratīkṣṇa is the Blessed One Mañjuśrī. "By his ritual" means by meditating on his great mudrā. If one asks what happens by that, it is said: "The supreme insight of all Buddhas." In the maṇḍala of the retinue of all Buddhas, "insight" is defined as the thorough discernment of phenomena. Because one becomes supreme through that insight, one becomes "supreme insight." A wheel marked with a vajra is a "vajra wheel"; because one holds and maintains it, one is a "holder of the vajra wheel."

དེ་བསྟེན་པ་ནི་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་ན་སྔགས་པ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་འཛིན་པ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་མཛད་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྔགས་པ་དེས་ཀྱང་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་ན། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བ་སྟེ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཆོ་གས་སྔགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་གྲུབ་པའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གསུང་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་གསུང་སྟེ། གང་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བར་དགོངས་ནས་གསུངས་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་སྟེ། དེའི་གྲུབ་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་མཆོག་བསྒྲུབས་པས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་པས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེའི་ལས་སུ་མྱུར་དུ་འགྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྲིན་ལས་མཛད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ལས་སོ། ། དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནམ་མཁའ་མཛོད་དེ་སྔགས་པ་དེ་འདིར་འགྱུར་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་གོ་ཆ་ངེས་བགོས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་གོ་ཆ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆའོ། ། ངེས་པར་བགོས་པས་ན་ངེས་བགོས་ཏེ། བདག་གམ་གཞན་གྱི་ལུས་ལ་ངེས་པར་བསྐོན་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ནི་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་ཕྱེད་པའི་ལུས་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Regarding the reliance upon that: if one meditates on its mahāmudrā, the mantra practitioner will turn the wheel of Dharma. The meaning is that just as the Blessed One, the Vajra-Wielder of the Wheel, turns the wheel of Dharma, so too, if that mantra practitioner meditates on its mahāmudrā, they will likewise turn the wheel of Dharma. The "wheel of Dharma" refers to the maṇḍala and so forth through the way of mantra conduct. "Vajra Speech" refers to the Blessed One, the Bodhisattva Vajrabhāṣa. Through the ritual of his mahāmudrā, the mantra practitioner accomplishes the speech of the Buddha. Because it is the speech of the Buddhas, it is "Buddha Speech"; that which is spoken out of compassionate concern for the specific needs of those to be trained is the speech of the Buddha, and through it, one will attain accomplishment. "By accomplishing the supreme vajra activity" means by meditating on the mahāmudrā. "Vajra activity is swiftly accomplished" means that because one performs the enlightened activities of vajra-nature offerings and so forth, it is "vajra activity." This refers to the Blessed One Gaganagañja, who becomes the mantra practitioner here. "By donning the vajra armor with certainty" means that because it is armor marked by a vajra, it is "vajra armor." "With certainty" means having donned it; it is to be firmly placed upon one's own or another's body. "The vajra body will be attained" means that one will attain an indestructible body.

རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་བསྒྲུབས་པས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྡོ་རྗེར་སྤྲུལ་པའི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ནོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེའི་མཆེ་བས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་གནོད་སྦྱིན་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་བསྒྲུབས་པས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་པས་དེ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་པས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁུ་ཚུར་མངའ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཏེ། མི་ཕྱེད་པའི་དོན་གྱིས་སོ། ། དེ་བཅིངས་པས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་པས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་དགའ་བ་དེ། ལུས་ཅན་གྱི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་མོའི་གཟུགས་སུ་གཞག་པའོ། ། དེ་སྒྲུབ་པ་ནི་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེའི་དགའ་བ་འཐོབ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་བཅིངས་པས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་པའི་རིན་པོ་ཆེ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་བཅིངས་པ་དེས་དབང་བསྐུར་ནས། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་འགྱུར། །

"By accomplishing Vajrayakṣa" means that Vajrayakṣa is the yakṣa emanated as a vajra, which is the perfection of skillful means. Alternatively, Vajrayakṣa is the yakṣa characterized by vajra fangs. "By accomplishing that" means that by meditating on its great mudrā, one becomes equal to it. "By binding the vajra fist" means that because one possesses a fist of vajra nature, it is the vajra fist, in the sense of being indivisible. "By binding that" means by meditating on its great mudrā. "All mudrās will be accomplished" means that the accomplishment of all mudrās will be attained. "Vajradhātrī" refers to the goddess of offering; she is one who delights in the object of bodhicitta, established in the form of the goddess of the mudrā of physical offerings. "Accomplishing that" means by meditating on her great mudrā. "The Great Vajra" refers to the Blessed One Vajrasattva; the meaning is that one attains his joy. "By binding the vajra garland" means that a jewel endowed with a vajra is a vajra-jewel; by binding a garland of those vajra-jewels and being consecrated, "one will be consecrated by all the Buddhas."

ཞེས་བྱ་བ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བ་སྩོལ་བ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་མོའི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་བཅིང་བ་འདི་ནི་དེའི་རྒྱན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བ་སྩོལ་བས་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དབང་བསྐུར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་གླུ་ཡི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་གླུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་གླུ་ནི་ལེན་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གླུ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་སྟོན་ཅིང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྔགས་པ་ལེན་པར་འགྱུར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་གར་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་གར་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་ལྷ་མོར་བརྟགས་པའོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱར་སྦྱར་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བཅིང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་དེ་མཆོད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་མཆོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་བདུག་པའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་བདུག་པ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་བདུག་པ་མའོ། ། ཡང་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་བདུག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བདུག་པའོ། ། ཆོ་ག་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བདུག་པ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པའོ། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཚིམ་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་བསྐྱེད་པས།

Regarding the phrase "bestowing the empowerment of all buddhas," this refers to the binding of the vajra garland of the goddess of the vajra garland mudrā, which serves as its ornament. Therefore, if one meditates on its mahāmudrā, because all buddhas bestow empowerment, it is said: "One will receive the empowerment of all buddhas." Regarding the phrase "by the ritual of the vajra song," the meaning is that one should meditate on the mahāmudrā of the vajra song. "One will sing the vajra song" means that the vajra song perfectly teaches the unsurpassed Dharma of the Mahāyāna and reveals the vajra wisdom of emptiness; furthermore, the practitioner will sing it. Because it is a dance like a vajra, it is the "vajra dance." Whatever the conduct of bodhisattvas is for the sake of sentient beings, that is designated as the goddess of the vajra dance. To "apply its mudrā" means to bind the mahāmudrā. "All buddhas will worship her" means that all buddhas will offer worship to her. Regarding the phrase "by the ritual of the vajra incense," because it is incense marked by a vajra, it is the "vajra incense goddess." Alternatively, incense that is thoroughly endowed with the wisdom of emptiness is the "vajra incense." "By the ritual" means meditating on the mahāmudrā of the vajra incense goddess. "Satisfying all beings" means generating bliss and mental joy.

འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཚིམ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་སྦྱོར་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་སྤྲུལ་པའི་མེ་ཏོག་སྟེ། དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་ལ་ནི། རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་སྦྱོར་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཅིངས་པས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སྣང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྣང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྣང་བ་སྟེ། དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ལྷ་མོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བརྗོད་དོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་ཤིང་བསྟེན་ན་ལྷའི་མིག་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ། རྡོ་རྗེ་སྣང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་རབ་ཏུ་མཆོད་ན། རྡོ་རྗེ་སྣང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་མིག་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པར་སྟོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲི་ཡི་ཆོ་གས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གོམས་པར་བྱེད་པའི་དོན་དམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དྲི་སྟེ། དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ལྷ་མོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་རྡོ་རྗེ་དྲི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བཤད་དོ། ། དེའི་ཆོ་ག་ནི་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བསྒོམ་པའོ། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ནི་འཁོར་བ་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དེ་སེལ་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་སུ་ཞིག་ཅེ་ན།

The meaning is that she satisfies all wandering beings. Regarding the phrase "the one who joins the vajra flowers": the vajra of the wisdom of emptiness emanates flowers; the goddess who is symbolized by those is called "the one who joins the vajra flowers." By binding her great mudrā, the meaning is that she brings all sentient beings under her power. Regarding the phrase "by the great mudrā of vajra light": the vajra light of the wisdom of emptiness is "vajra light," and the goddess symbolized by that is also referred to by the term "vajra light." The meaning is that if one meditates upon and relies upon her great mudrā, one will attain the divine eye. If one makes offerings to the Tathāgatas with the great mudrā of vajra light, it is shown that this very great mudrā of vajra light is the agent that bestows the eye. Regarding the phrase "by the ritual of vajra fragrance": the fragrance of ultimate ethical discipline, which cultivates the vajra of the wisdom of emptiness, is "vajra fragrance"; the goddess who accomplishes that is also explained by the term "vajra fragrance." Her ritual is the meditation upon her great mudrā. "All suffering" refers to that of those in saṃsāra. "Dispelling that" means causing sentient beings to attain nirvāṇa by generating authentic wisdom. If one asks who that is:

སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་ལྕགས་ཀྱུ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ལྕགས་ཀྱུ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ལྕགས་ཀྱུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་ལྕགས་ཀྱུ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། དེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་འདྲེན་པར་བྱེད་པས་ན་དེའི་ལས་ཀྱང་འདི་ཉིད་དེ། ཐམས་ཅད་འདྲེན་པའི་ལས་བྱེད་པས་ན་འདྲེན་པ་ཀུན་གྱིའོ། ། ཅི་འདྲེན་པའི་ལས་བྱེད་པ་དེ་ལས་གཞན་དག་ཀྱང་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། འདི་ཉིད་ལས་ལྷག་པར་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་མཆོག་ཅེས་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། དམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྔགས་པས་ལྕགས་ཀྱུ་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བསྒོམས་ན། ཐམས་ཅད་འདྲེན་པར་བྱེད་པའི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞགས་པའི་ཆོ་གས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཞགས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་འཇུག་པར་བྱེད་པས་ན་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་ཏེ། དེ་སུ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། སྔགས་པའོ། ། འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་ན་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་དམ་བཅས་པ་གསལ་བར་བྱེད་པས་ན་ལྕགས་སྒྲོག་སྟེ་འཆིང་བ་ལ་བྱ་ལ།

The meaning is that one will become a Buddha, a Blessed One, who dispels the suffering of all sentient beings. Because it is formed from the vajra of primordial wisdom (jñāna), the hook of vajra-nature is the "vajra hook" (vajrāṅkuśa); the meaning is the "hook of great compassion" (mahākaruṇā). Why is great compassion called a "hook"? Because, in order to act for the benefit of all sentient beings, it perfectly draws in all Buddhas and Bodhisattvas; thus, its activity is this very one. Since it performs the activity of drawing in all, it belongs to all leaders. If one asks, "Are there other activities of drawing in besides this?" it is called "supreme" because there is nothing superior to this, which is the meaning of "sublime" (parama). If a mantra practitioner meditates on that hook as the great mudrā (mahāmudrā), they will become supreme in drawing in all. Regarding the phrase "by the ritual of the vajra noose" (vajrapāśa), "by the noose" means meditating on the great mudrā of the vajra noose. "All will be thoroughly entered" means that because all Buddhas and Bodhisattvas are caused to enter that maṇḍala, it is "the thorough entry of all." If one asks who that is, it is the mantra practitioner. "Will become" means "will be accomplished." Because it clarifies one's own vow by abiding in the very place of the maṇḍala, it is the "iron chain" (śṛṅkhalā), which refers to binding.

རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་ལྕགས་སྒྲོག་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་ལྕགས་སྒྲོག་གོ། ། དེའི་དོན་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ལྷའི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བཤད་དེ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་ཞིང་བཅིངས་ན་ཐམས་ཅད་འཆིང་བར་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་འབེབས་པ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་སྟེ། དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ལྷ་ལ་ཡང་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་སྒྲར་བཤད་དོ། ། དེའི་ཆོ་ག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེས་སྦྱོར་ཞིང་འཆིང་བའོ། ། ཐམས་ཅད་དབབ་པར་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་པོར་བྱས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འབེབས་པ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དྲིལ་བུས་ནི་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་ཐ་ཚིག་དང་གཞུང་ལུགས་ཏེ། ལག་པའི་ཚུལ་འདི་ལྟར་བསྒྱུར་ལ་ལས་འདི་དག་བྱའོ་ཞེས་པའི་ལག་པ་བསྒྱུར་བའི་ཚུལ་ལ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བཤད་དེ།

Because it is the iron chain produced by the manifest formation of vajra wisdom, it is the "vajra chain." The specific deity who accomplishes its purpose is also explained by the term "vajra chain," for if one correctly applies and binds it as its great seal (mahāmudrā), one will be able to bind all. Because it is the descent produced by the manifest formation of vajra wisdom, it is the "vajra descent"; the deity who accomplishes that is also explained by the term "vajra descent." Its ritual is the great seal, by which one applies and binds. "Everything is perfectly accomplished through the descent" means that, beginning with the buddhas and bodhisattvas, it perfectly accomplishes the descent of all the tathāgatas. The bell has the meaning of pleasing all. Regarding the statement, "The wisdom of the four seals should be learned," the great seal has already been explained. Now, the samaya seal must be shown; therefore, to show it, the words "Then," and so forth, are spoken. "Then" means immediately following that. Because they are both tathāgatas and all, they are the "all tathāgatas." Because they arise from vajra wisdom, they are the "vajra of all tathāgatas." Their samaya is their pledge and their system; the manner of moving the hands, such as "the hands should be moved in this way and these actions should be performed," is explained as the "samaya seal."

བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པར་འོག་ནས་འཆད་དོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཐལ་མོ་དམ་དུ་སྦྱར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཐལ་མོ་སྦྱར་བའོ། ། སོར་མོ་ཐམས་ཅད་བསྣོལ་བ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་སོར་མོ་ཕན་ཚུན་བར་མཚམས་བསྣོལ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་ཉིད་ལས་གཅིག་ལས་གཅིག་གི་ལག་པའི་རྒྱབ་ཏུ་བཅངས་པ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། གལ་ཏེ་ཁ་ཅིག་འདི་སྙམ་དུ་ཅི་ཞིག་ལྟར་ལྷོད་པར་གཞག་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་ལ། རབ་ཏུ་བསྡམས་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཤིན་ཏུ་བསྡམས་པ་ལས་གཟོད་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་བས་ན། དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་དག་འབྱུང་བའི་རྒྱུའི་རྩ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ཡིན་ལ། མཚན་ཉིད་ནི་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན། དེ་དག་བསྡམས་པ་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། བསྡམས་པ་བླ་མེད་བཤད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཅི་བླ་ན་ཡོད་པ་ཞིག་གམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བླ་མེད་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།

The signs of the great beings are the mudrās, as will be explained below. Because it is their wisdom, it is the wisdom of the vajra samaya mudrā of all the Tathāgatas. "Joining the palms tightly" refers to the palms joined in homage. "Interlacing all the fingers" means that the fingers of the two hands are interlaced with no gaps between them; this is explained as the vajra palms. When one hand is placed upon the back of the other, it is explained as the vajra binding. If some should think, "How is it that merely placing them loosely together becomes the vajra binding?" it is said, "Because of being tightly bound." Only from being very tightly bound does it become the vajra binding, and not otherwise. "All samaya mudrās" refers to all the samaya mudrās of all the Sattvas in the maṇḍala of the Vajra Expanse. Since all of them arise from the vajra binding itself, it is said, "those." The root cause from which those mudrās arise is the vajra binding, while their individual characteristics are distinct. Therefore, it is said: "I shall explain the unsurpassed binding of the vajra binding." If one asks, "Of what kind?" it is said, "the vajra binding." If one asks, "Is it something surpassed?" it is not so; it is said, "I shall explain the unsurpassed." "I shall explain" means that the individual characteristics are to be shown.

། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཇི་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བཅིངས་ན་ཕྱག་རྒྱ་དེ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བྱ་བ་ལ་མི་བཟློག་པ་ལྟ་བུ་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་དམ་བྱས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཚན་གཞིའོ། ། གུང་མོ་མྱུ་གུ་ལྟར་མཉམ་བསྒྲེང་། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཚན་ཉིད་དོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། བཤད་མ་ཐག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་གུང་མོ་གཉིས་གཤིབས་པ་ནི་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་དེ་ཉིད་ལས་གུང་མོ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་ནང་དུ་བཅུག་པར་འགྱུར་ན་གདོན་མི་ཟ་བའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དང་པོའི་རྗེས་ཐོགས་ཡིན་པས་གཉིས་པ་ཞེས་གསུངས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དོན་གྱི་གོ་རིམ་གྱིས་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ནི་བཞི་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ལ་གུང་མོ་ནང་དུ་བཅུག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། མཐེའུ་ཆུང་དང་མཐེ་བོ་གཉིས་གཤིབས། བསྒྲེང་བ་ཡང་འདིར་བྱ་དགོས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ཉིད་ལས་གུང་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་ལ་རྒྱབ་ལ་བཀུག་སྟེ་རྩེ་སྤྲད་ལ་མཐེ་བོ་ལྟོ་སྤྲད་ཅིང་ཁ་ཐུར་དུ་བསྟན་པའི་མཐེ་བོ་དང་གུང་མོ་རིན་པོ་ཆེར་བྱ་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་མའི་འོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་དེ་ཉིད་ལས་གུང་མོའི་རྩེ་སྤྲད་ལ་གཞུ་བཀུག་པ་ལྟར་བྱས་ཏེ་པདྨའི་འདབ་མའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་མའི་འོ། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ།

This is what is being shown: the meaning is that one should explain the vajra-binding (vajrabandha) such that, when it is bound, that mudrā is irreversible in the activities of the three worlds. Now, the individual characteristics will be explained. "Having formed the Vajrasattvī [mudrā]" is the basis of the definition. "The middle fingers are raised together like sprouts" is the definition. This shows that from the vajra-binding just described, the two middle fingers placed side-by-side become the mudrā of Sattvavajrī. From that same vajra-binding, if the two middle fingers are inserted within the vajra-binding, it becomes the mudrā of Amoghasiddhi. Although it is called the "second" because it follows the first mudrā, according to the actual sequence of meaning, this mudrā is the fourth. It is said that here, not only are the middle fingers inserted within, but the little fingers and thumbs must also be placed side-by-side and raised. From that same vajra-binding, the two middle fingers are raised and bent back so that their tips meet; the thumbs are joined at their bellies and pointed downward, with the thumbs and middle fingers forming a jewel—this is the mudrā of Vajraratnī. From that same vajra-binding, the tips of the middle fingers are joined and bent like a drawn bow, made in the manner of a lotus petal—this is the mudrā of Vajradharmī. "The mudrā of the fifth Buddha" refers to the mudrā of the Blessed One Vairocana.

དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གུང་མོ་ཅུང་ཟད་ཙམ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་མའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ལ། མཛུབ་མོ་གཞུ་བཀུག་པའི་ཚུལ་དུ་དགུག་པར་བྱས་ཏེ་གུང་མོའི་ཚིགས་གསུམ་དང་རྩེ་སྦྱར་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ཟིན་ནས། ད་ནི་གཞན་ཡང་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་འཛིན་པས་ན་དམ་ཚིག་འཛིན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་གང་ཞིག་བཅིངས་ན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པར་འགྱུར་ཞིང་ཐུགས་དམ་ཇི་ལྟར་བཅས་པ་བཞིན་དུ། དེ་མཛད་པར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་ནི་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀྱི་བཅིང་བ་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་བཅིངས་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་བྱའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་གང་ཞིག་སྦྱོར་བས་འཕྲལ་དུ་དངོས་གྲུབ་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་དེ་ལ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཅེས་བཤད་དོ། ། ལས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དང་གང་གི་ལས་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དེ། རང་གི་ཡུལ་གྱི་བྱ་བ་དེ་དང་དེ་ནི་ལས་ཀྱི་སྒྲར་བཤད་དོ། ། ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་ལག་གཉིས་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལ་བྱའོ། ། གུང་མོ་བཏང་བར་གྱུར་པ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། གུང་མོ་ནི་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིའོ། ། བཏང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་མཐེ་བོ་དང་མཐེའུ་ཆུང་མ་གཏོགས་པའོ། ། མཐེ་བོ་མཐེའུ་ཆུང་སོ་སོར་བསྒྲེང་། །

Regarding the term "likewise" (tathā): the middle fingers are slightly positioned in the manner of Dharma-vajrī, and the index fingers are drawn in the manner of a drawn bow; joining the three joints of the middle fingers with their tips is the mudrā of Vajradhātvīśvarī. Having thus shown the mudrās of the five Tathāgatas, the text now shows the mudrās of the Tathāgata family with the words "Then, furthermore," and so forth. "Then" means immediately following that. Because they uphold the samaya of the Tathāgata family, they are the "samaya-upholding mudrās." When a mudrā is bound, the Buddhas and Bodhisattvas abide in their samaya and, just as they have pledged in their sacred commitments (samaya), they accept to act accordingly; this is called "abiding in the samaya." The phrase "the binding of those mudrās shall be explained" means the characteristics of how they are bound shall be explained. "Siddhis" refers to those applications which, through their application, immediately produce accomplishment; such applications are explained as "siddhis." "Activities" refers to whatever activity belongs to whatever [deity], and that specific function of its own domain is explained by the term "activity." Regarding "the two hands like the moon," this refers to the vajra-clasp (vajrabandha). Regarding "having released the middle fingers," the middle fingers belong to both hands. "Released" means that, from the vajra-clasp, the thumbs and little fingers are excluded. "The thumbs and little fingers are raised individually."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་མཐེ་བོ་དང་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་སོ་སོར་ཕྲལ་ལ་བསྒྲེང་བའོ། ། འདི་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དྲིས་པ་འདི་ནི་རྩེ་གཅིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། རྩེ་གསུམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྩེ་ལྔ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་རྡོ་རྗེར་འགྱུར་ཞེ་ན། སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་གུང་མོ་གཤིབས་ཏེ་བསྒྲེང་བར་སྟོན་ཏེ། དེ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པར་འགྱུར་རོ། ། མཛུབ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་དེ་ཉིད་ལས་ལྕགས་ཀྱུའི་ཚུལ་དུ་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཛུབ་མོ་སྦྱར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བརྐྱང་ལ། མཛུབ་མོ་གཡོན་པའི་ལྟོ་ལ་མཛུབ་མོ་གཡས་པའི་ལྟོ་སྦྱར་ན་རྡོ་རྗེ་མདའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོ་གཉིས་ཀྱི་ལྟོས་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོ་བཟུང་ལ་སེ་གོལ་གཉིས་གཏོགས་པ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བཞི་པོ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་མཚོན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཞིའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་མང་པོའི་དངོས་གྲུབ་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་འདི་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱིར་ཡིན་པས་ན་ཕྱག་རྒྱ་མང་པོའི་དངོས་གྲུབ་བོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོ་གཉིས་མཉམ་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་ཚིགས་བར་མ་བཀུག་སྟེ།

Regarding the phrase "thus it is said," this refers to the vajra-binding gesture (vajrabandha), from which the thumbs and little fingers are separated and raised. If one asks, "What is the result of this?" it is said, "the vajra." If one asks, "Since this is neither a single-pointed, nor a three-pointed, nor a five-pointed [vajra], how does it become a vajra?" it is said, "the sattva-vajra." Furthermore, by the term "sattva-vajra," it indicates that the middle fingers are aligned and raised; therefore, the Blessed One Vajrasattva’s samaya-mudrā becomes a five-pointed vajra. Regarding "the index fingers," this refers to the two index fingers. When those same vajra-bound fingers are positioned in the manner of a hook, it is the vajrarāja-mudrā. Regarding "joining the vajra-index fingers," it is said that from that same vajra-binding, the two index fingers are extended, and if the belly of the right index finger is joined to the belly of the left index finger, it becomes the vajra-śara-mudrā (the vajra-arrow mudrā). From that same vajra-binding mudrā, if the tips of the two index fingers are held by the bellies of the two thumbs and the two fingers are snapped, this is the vajrasādhu-mudrā (the vajra-well-done mudrā). Regarding "of the four Vajrasattvas," this refers to the four bodhisattvas exemplified by Vajrasattva. Regarding "this is the siddhi of many mudrās," because this collection of mudrās is for the sake of siddhi (accomplishment), it is called the "siddhi of many mudrās." From the vajra-binding itself, the two thumbs are made equal and the middle joints of the two index fingers are bent.

རྩེ་སྤྲད་ཅིང་མཐེ་བོ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་དང་སྦྱར་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ནི། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་ལས་བྱུང་བས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྤྱིར་སྨོས་པ་དེ་ལས། འདིར་སྒོ་བརྩེགས་སུ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དེ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོ་གཉིས་དང་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུར་བྱས་ལ། སོར་མོ་ལྷག་མ་རྣམས་འོད་ཟེར་གྱི་ཚུལ་དུ་བརྐྱང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་བ་དན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་སྲིན་ལག་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས། ། མཉམ་པར་གཤིབས་པ་རྒྱལ་མཚན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ལག་པ་གཉིས་ཀའི་མཐེའུ་ཆུང་དང་སྲིན་ལག་གཉིས་ཟུང་དུ་གཤིབས་ཤིང་བསྒྲེང་བའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སྔ་མའི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས། སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་བསྒྲེང་ན་བ་དན་དུ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་དཔལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ཁའི་ཕྱོགས་སུ་གཞག་ཅེས་བྱ་བ་ཁའི་གནས་སུ་བཞག་ལ་སྒེག་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོར་མོ་རྣམས་ནང་རོལ་དུ་སྡུད་ཅིང་བཟློག་སྟེ་དགྲོལ་བར་བྱ་བ་འདི་ནི་བཞད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ད་ནི་ཆོས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། མཐེ་བོ་གཉིས་ཀ་མཉམ་པར་གཤིབས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་དེ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོ་གཉིས་གཤིབས་ཏེ་བརྐྱང་ལ། སོར་མོ་པདྨའི་འདབ་མའི་ཚུལ་དུ་བཀུག་ལ་གཞག་གོ། ། དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན།

Joining the tips and touching the tips of the two thumbs is the mudrā of Vajraratna. Regarding the phrase "from that very [mudrā]," it is said in general: "Since all samaya mudrās arise from the vajra-binding." From that, it is shown here in a sequential manner: from that very Vajraratna, the two thumbs and the two index fingers are made like a solar maṇḍala, and the remaining fingers are extended in the manner of rays of light; this is the mudrā of Vajrasūrya. From that very mudrā of Vajraratna, it becomes a banner: "From that, the two ring fingers and the two little fingers, joined together evenly, are the victory banner." This means that the little fingers and ring fingers of both hands are joined in pairs and raised. This indicates that if the ring and little fingers of the previous jewel mudrā are raised, it becomes a banner; this is the mudrā of Vajraśrī. Regarding "from that very [mudrā]," it refers to the mudrā of Vajraśrī; placing it toward the mouth means placing it in the position of the mouth, and then withdrawing and releasing the fingers in a graceful manner—this is the mudrā of Laughter. Now, in order to show the mudrās of the Dharma family, it is said: "The two thumbs joined together evenly." From that very vajra-binding, the two thumbs are joined and extended, and the fingers are bent and placed in the manner of lotus petals. If one asks what that is:

མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀ་སྟེ་འདི་ལྟར་བྱས་ན་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་གུང་མོ་གཉིས་གཤིབས་ཏེ་བསྒྲེང་བའི་ཚིགས་གསུམ་པ་ཅུང་ཟད་བཀུག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ལས་སྲིན་ལག་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས། ། འཁོར་ལོ་ཡིན་པར་བཤད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོའི་ཚུལ་དུ་སོར་མོ་བཞི་ཕན་ཚུན་ནང་བསྣོལ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོ་གཉིས་ཅུང་ཟད་བཀྲོལ་ལ། ཁའི་ཕྱོགས་སུ་བསྒྲེང་བ་བྱས་ན་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་དང་མཐེ་བོ་གཉིས་རྩེ་བསྡུས་ཏེ་སྤྲད་ལ་བསྒྲེངས་ནས་ལག་པའི་མཐིལ་སྦྱར་བ་ཕྲལ་ལ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པར་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་གཤིབས་ལ་བསྒྲེང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མཛུབ་མོ་གཉིས་གཤིབས་པའོ། ། མཛུབ་མོ་གཤིབས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་སྙིང་གར་གཞག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། སྙིང་གར་གཞག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྙིང་གར་གཞག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་མ་ཟད་ཀྱི། བརྐྱང་ཞེས་པ་སྟེ། མཛུབ་མོ་གཉིས་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་སྟེ་བཞག་ལ། སོར་མོ་ལྷག་མ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་བརྐྱང་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་ལྕགས་ཀྱུའི་ཚུལ་དུ་བཀུག་པ་ནི། མཛུབ་མོའི་རྩེ་བཀུག་ཅེས་བྱ་སྟེ། མཛུབ་མོ་དེ་ཉིད་ནི་མཆེ་བའོ། །

If both index fingers are positioned in this manner, it becomes the mudrā of Vajradharma. From that same mudrā of Vajradharma, the two middle fingers are aligned and raised, with the third joint slightly bent; this is the mudrā of Vajratīkṣṇa. Regarding the statement, "From that, the ring and little fingers are explained as being a wheel," the four fingers are interlaced with their palms facing inward in the manner of a wheel; this is called the "wheel," and it is the mudrā of Vajrahetu. From that same mudrā of Vajradharma, if the two thumbs are slightly released and raised toward the mouth, it becomes the mudrā of Vajrabhāṣa. From that same mudrā of Vajrabandha, the two little fingers and the two thumbs are brought to their tips and joined; having raised them and separated the palms, it is explained as being the Vajrakarma. This is the meaning of the "mudrā of Vajrakarma." Regarding the phrase "from that," it refers to the mudrā of Vajrabandha. The two index fingers aligned and raised is what is meant by "the two index fingers aligned." It is not merely the alignment of the index fingers; it is also "placed at the heart," which means they are to be placed at the heart. It is not merely placed at the heart; it is also "extended," meaning the two index fingers are raised upward and placed there, while the remaining fingers are to be fully extended. From the mudrā of Vajrabandha, the two index fingers are bent in the manner of a hook; this is called "the tips of the index fingers bent," and those very index fingers are the fangs.

མཐེའུ་ཆུང་གཤིབས་པ་དགྲོལ་བའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐེའུ་ཆུང་སོ་སོར་ཕྲལ་ཏེ་བཞག་ལ་ཁའི་ཕྱོགས་སུ་བཞག་ན་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་དེ་ཉིད་ལས་མཐེའུ་ཆུང་དང་སྲིན་ལག་གི་བར་དུ་མཐེ་བོའི་ལྟོ་བཙིར་བ་ནི་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱིས་བཙིར་བའོ། ། ཡང་ན་མཛུབ་མོ་བཙིར་བ་སྟེ། མཐེ་བོ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱབ་ཏུ་བཙིར་བའོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི། སྙིང་གར་མཐེ་བོ་བསྙམས་ལ་གཞག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོ་གཉིས་བརྐྱང་སྟེ་སྙིང་གར་བཞག་ན་རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་སྙིང་ག་ནས་བསྟོད་དེ་མདུན་དུ་བརྐྱང་ནས་གཟུང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཐལ་མོ་ཡང་ཡིན་ལ་རྩེ་མོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ཐལ་མོའི་རྩེ་མོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཁ་ནས་གྱེན་དུ་དྲངས་ཏེ་ཚིག་སྨྲ་བའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ནས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གླུ་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་མདུན་དུ་རིམ་གྱིས་དགྲོལ་ཞིང་ལག་པ་གཉིས་སྒེག་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྐོར་ཏེ་ཐལ་མོ་ཁང་སྟོང་དུ་སྦྱར་བ་སྤྱི་བོར་བཞག་ན་རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ཐུར་དུ་བླུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ཁ་ཐུར་དུ་བསྟན་ནས་ཕྲལ་ན་རྡོ་རྗེ་བདུག་པའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། རང་གི་ཐལ་མོ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་ཐལ་མོ་སྟེ།

"Release the joined little fingers" means that if one separates the little fingers and places them toward the mouth, it becomes the mudrā of Vajrayakṣa. From that same Vajrabandha, pressing the belly of the thumbs between the little fingers and the ring fingers is "squeezing with the two index fingers." Alternatively, "squeezing the index fingers" means squeezing them behind the two thumbs. This is the mudrā of the Vajramuṣṭi. The mudrās of the Sattvas have been explained. Now, with the words "Place the thumbs level at the heart," and so forth, the offering mudrās are shown. From that same Vajrabandha mudrā, if one extends the two thumbs and places them at the heart, it becomes the mudrā of Vajralāsyā. Raising that same mudrā from the heart and extending it forward to hold it is the mudrā of Vajramālā. Since it is both the palms and the tips, it is "the tips of the palms," which is the meaning of "Vajra-palms" (Vajrāñjali). Drawing that upward from the mouth and making the gesture of speaking, it emerges as the mudrā of Vajragītā. Gradually releasing the Vajrabandha in front and circling both hands in a graceful manner, then joining the palms like an empty house and placing them on the crown of the head, it becomes the mudrā of Vajranṛtyā. "Pour the Vajrabandha downward" means that if one turns the Vajrabandha downward and releases it, it becomes the mudrā of Vajradhūpā. One's own palms are the palms of the Vajrabandha.

རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། མེ་ཏོག་གྱེན་དུ་འཐོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གྱེན་དུ་འཐོར་བའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ན་རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་མའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་དེ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོ་གཉིས་བསྙམས་ཏེ་བསྒྲེང་བ་དང་རབ་ཏུ་བསྡམས་ཞེས་བྱ་བ་ལེགས་པར་གཤིབས་ཏེ་མར་མེའི་ལྕེ་ལྟར་ཟུང་ཤིག་པའི་དོན་ཏེ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་མར་མེ་མའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་རབ་ཏུ་བརྐྱང་སྟེ་བྱུག་པ་ནི་བྱུག་པ་མའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། ནམ་བདག་ཉིད་ལྷའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པ་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་དེ་ཉིད་སྙིང་གར་བརྐྱང་ངོ་། ། གལ་ཏེ་ལྷའི་གཟུགས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་ན་གནས་པ་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་ནམ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ཁ་ཕྱི་རོལ་དུ་བསྟན་ཏེ་དགྲོལ་ལོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲིའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཡས་པ་བཀུག་ན་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་མཐེ་བོ་གཡས་པ་གཡོན་པའི་མཐེ་བོ་དང་མཛུབ་མོའི་བུ་གར་བཅུག་ལ་མཐེ་བོ་གཉིས་མདུད་པར་བཅིངས་པ་ལ་ནི་ཞགས་པའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཐེ་བོ་གཡོན་པ་མཛུབ་མོ་གཡོན་པའི་རྩེ་མོར་སྦྱར་ཏེ་ཟླུམ་པོར་བྱས་པ་དེའི་ནང་དུ་མཐེ་བོ་གཡས་པ་བཅུག་སྟེ་མཛུབ་མོ་གཡས་པ་དང་རྩེ་སྤྲད་ནས་ཟླུམ་པོར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་མཐེ་བོ་དང་མཛུབ་མོ་གཉིས་གདུ་བུར་བཅིང་བར་འགྱུར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་མཛུབ་མོ་བསྡམས། །

The vajra-palms arise from the vajra-binding. Regarding "scattering flowers upward": if one performs the gesture of scattering vajras upward, it becomes the mudrā of Vajrapuṣpā. From that same vajra-binding, the two thumbs are aligned and raised; "firmly bound" means they are placed side by side and held together like the flame of a lamp. This is the mudrā of Vajradīpā. Extending the vajra-binding mudrā itself and applying it is the mudrā of Vajragandhā. When one makes offerings to oneself while in the form of a deity, at that time the vajra-binding itself is extended at the heart. If one makes offerings to those residing outside the form of the deity, at that time it is released by turning the palms outward. This is the mudrā of Vajragandhā. From that same vajra-binding, if the right index finger is bent, it becomes the mudrā of Vajrāṅkuśī. Inserting the right thumb of the vajra-binding into the space between the left thumb and index finger, and binding the two thumbs in a knot, is the mudrā of the noose. From that same vajra-binding, the left thumb is joined to the tip of the left index finger and made into a circle; the right thumb is inserted into that, and the right index finger is joined to the tip [of the left] to form a circle. In that way, the thumb and index finger are bound like a bracelet; this is the mudrā of Vajraśṛṅkhalā. The vajra-binding with the index fingers bound...

ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱི་མཐེའུ་ཆུང་དང་སྲིན་ལག་གི་བར་དུ་མཐེ་བོ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོ་བཅུག་ལ་མཛུབ་མོ་བསྡམས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་མཛུབ་མོ་བསྡམས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་སྔར། ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་དང་དངོས་གྲུབ་དང་། ། ལས་རྣམས་ཡང་དག་བཤད་པར་བྱ། ། ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལས་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་དངོས་གྲུབ་བཤད་དགོས་པས་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། འདི་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཤད་པ་རྣམས་སོ། ། འདིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན་སྒྲུབ་པ་སྟེ། སྦྱོར་བ་གང་གིས་ལས་འདི་དག་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། བཤད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་གང་ཞིག་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེ་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྒྲུབ་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དམ་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་དེ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེའི་སྙིང་གར་གཞག་པས་སོ། ། དེ་གང་གིས་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་འོ། ། དེ་གང་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ།

Regarding the phrase "this very vajra-binding": one inserts the tips of the two thumbs between the little fingers and the ring fingers of this same vajra-binding, and then binds the index fingers. This is what is meant by "binding the vajra with the index fingers bound," which is the meaning of the "vajra-descending mudrā." As for what was previously stated: "The binding of mudrās, the siddhis, and the activities shall be correctly explained," the explanation of the binding of mudrās has already been completed. Now, since the siddhis must be explained, they are shown by the words "Then," and so forth. "Then" means immediately following that. "These" refers to the samaya mudrās that have been explained. They are called "sādhana" (accomplishment) because they accomplish; that application by which these activities are achieved is called "sādhana." "Explained" means they shall be taught. If one asks what that is, it is called "vajra-sādhana." Because it is an accomplishment that is indivisible like a vajra, it is "vajra-sādhana." If one asks what kind it is, it is therefore called "supreme." "Supreme" means that which is most excellent. If one asks what that sādhana is, it is called "one's own mudrā." One's own mudrā is the mudrā of Vajrasattvī, by placing it at one's heart. If one asks why it is one's own mudrā, it is because it belongs to Vajrasattva. If one asks how that is known, it is because it is stated, "by the samādhi of Vajrasattva." This is what is being shown:

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ནས་རང་གི་སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་དམིགས་ཏེ། དེ་ནས་གདོད་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་ཆོ་ག་ཡིན་ནོ། ། ལས་རྣམས་ཡང་དག་བཤད་པར་བྱ། ། ཞེས་གང་སྔར་དམ་བཅས་པ་དེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་གང་གི་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདིར་ལས་ཞེས་བཤད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་གསུངས་པའི་ལས་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་ལས་སོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ལས་སོ། ། དེ་ཡང་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་གཞན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་སོགས་ཕྱག་རྒྱས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོར་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་སོགས་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་པོ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་བཅིངས་པར་གྱུར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་འདུས་ཤིང་ཚོགས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མཛད་དོ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་བྲིས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་སློབ་དཔོན་སློབ་མར་བཅས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་ལས་བསྟན་ནས། ད་ནི་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སོ་སོའི་ལས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སེམས་མའི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །

Having performed the yoga of Vajrasattva, one should visualize a moon maṇḍala at one’s heart and focus upon a five-pronged vajra upon it. Then, one should bind all the samaya mudrās. By doing so, everything will be accomplished; this is the general ritual for all mudrās. In order to demonstrate what was previously promised—that the activities will be correctly explained—the words "Then..." and so forth are spoken. Here, "activity" (karma) refers to whatever function is performed by a particular mudrā. Because these are activities taught by the Vajra Holder (Vajradhara), they are called "Vajra Activities." Alternatively, because they are the activities of the vajras, they are called "Vajra Actions." Furthermore, "unsurpassed" means that there is nothing else more excellent or sublime. Regarding the phrase "by the mudrās of the Vajradhātu and so forth": first, because these are the mudrās of the Vajradhātu maṇḍala and others, they are called "mudrās of the Vajradhātu and so forth." What are they? They are the five mudrās of the five Tathāgatas. When these are bound, the Tathāgatas assemble and gather, and they bless the maṇḍala. Because the master also draws [the maṇḍala] for the sake of the disciples, it is said: "The maṇḍala, together with the master and the disciples." Having shown the general activity of all the Tathāgata mudrās, now, in order to show the specific activities of the Bodhisattva mudrās, it is said: "By binding the Vajra of the Sattvī..." and so forth.

སེམས་མའི་རྡོ་རྗེ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་མ་སྟེ། ཇི་ལྟར་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་མའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གནས་སུ་ཡང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཁྱད་པར་ནི་འདི་ཡོད་དེ། སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་གུང་མོ་གཉིས་གཤིབས་ཏེ་བསྒྲེང་བ་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་གུང་མོ་གཉིས་གཤིབས་ཏེ་བསྒྲེང་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ལག་པ་གཉིས་ཀའི་མཐེ་བོ་དང་མཐེའུ་ཆུང་བསྒྲེང་ལ་རྩེ་བཞི་པ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་དེའི་ལས་བཤད་དེ། འདི་བཅིངས་པས། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྔགས་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་བཅིངས་པ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀུན་ནས་འགུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་ནས་དུས་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་འགུགས་པ་སྟེ་སྤྱན་འདྲེན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདོད་པའི་རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་སྦྱོར་བ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་སྟེ། དེས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱང་མཉེས་པར་བྱེད་དོ། ། ཀྱང་གི་སྒྲས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཉེས་ཤིང་མགུ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ཡུལ་ལ་མངོན་པར་འདོད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དགའ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་ནི་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ལས་རྣམས་དོན་དང་མཐུན་པར་བྱེད་པས་ན་རྒྱལ་བ་ཀུན།

Regarding the "Vajra of the Female Bodhisattva" (Sattvavajrī), this is the Vajra of the Male Bodhisattva. Just as the Vajra of the Male Bodhisattva is a five-pronged vajra, likewise, in the position of Vajrasattva, it is also a five-pronged vajra. In this regard, the distinction is as follows: the Vajra of the Male Bodhisattva is formed by interlocking the vajra-fists and extending the two middle fingers side-by-side. The mudrā of Vajrasattva, however, is not only the interlocking of the vajra-fists with the two middle fingers extended side-by-side, but also the thumbs and little fingers of both hands are extended to possess four prongs. Therefore, its function is explained: "By binding this, one becomes like the Vajra Holder." This means that the practitioner becomes equal to Vajrasattva. "By binding the Vajra Hook, all Buddhas are summoned from all sides." This means they are summoned simultaneously and equally; it means they are invited. "Desire Vajra" means "Vajra of Attachment." Its application is the binding of the samaya mudrā, by which even the Perfect Buddhas are pleased. The word "even" (kyang) implies that the Bodhisattvas, the Śrāvakas and Pratyekabuddhas, and all sentient beings are also pleased and satisfied; it means generating a longing for the welfare of sentient beings as the object. By binding the Vajra Joy mudrā, one performs the activities as they were described in accordance with their purpose; thus, "all the Victors..." [are pleased].

ལེགས་སོ་བས་ནི་སྟོད་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། ལེགས་སོ་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་ལས་སེ་གོལ་གཏོགས་པ་སྔགས་པ་དེ་ལ་བསྟོད་པར་མཛད་པ་སྟེ། བསྔགས་པར་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མ་ཞེས་སྨོས་ཀྱང་རིན་པོ་ཆེའི་མྱུ་གུ་འདི་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་སྤྱིར་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་འདི་བཅིངས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བྱེད་དེ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་ན་སྔགས་པ་དེ་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པས་དབང་བསྐུར་བར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་ནི་སྔགས་པ་དེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་འོད་འདྲར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་འོད་ཉིད་ཡོད་པར་འགྱུར་བས་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་འཆང་འགྱུར་བས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དཔལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ན་དེ་རེ་བ་ཀུན་ཡང་རྫོགས་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་རེ་བ་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། རེ་བ་ཀུན་ནི་སྔགས་པ་དེའི་འདོད་པའི་སྲེད་པ་རྫོགས་པར་བྱེད་ཅིང་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་བཞད་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞད་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་འཆིང་བའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་ལྷན་ཅིག་བཞད། །

"By 'Excellent!' one offers praise," it is said. This means that by forming the mudrā of "Excellent!" and snapping the fingers, one offers praise—that is, one extols—that mantra practitioner. Regarding the phrase "By binding the Jewel Vajra," although the term "Jewel Vajra Lady" is mentioned, this "Jewel Sprout" is spoken of in a general sense as a jewel. Therefore, by binding this, the Buddhas perform the empowerment; when the empowerment of the Buddhas is bestowed, that mantra practitioner will be empowered by the light rays of the Buddhas and so forth. "By binding the Vajra Sun mudrā, that mantra practitioner will become like the light of the Buddhas," it is said. This means that because the very light of the Buddha Bhagavān will be present, the meaning is that one will attain the maṇḍala of the Buddha’s light. "By holding the Vajra Banner," it is said, means that if one binds the mudrā of Vajra Glory, all of one's hopes will be fulfilled; the meaning is that all of one's hopes will come to fruition. "All hopes" means that the mantra practitioner's desires and cravings will be perfected and brought to fruition. "By the application of the Vajra Laughter," it is said, refers to binding the samaya mudrā of Vajra Laughter. "One laughs together with all the Buddhas."

ཅེས་པ་ནི་དེས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་དུས་ཤེས་ནས་ཆོས་ཡོངས་སུ་ཞུ་བའི་ཕྱིར་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་ཅུང་ཟད་བཞད་པས་སྔགས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་ལྷན་ཅིག་བཞད། ། ཅེས་བྱ་སྟེ། སྔགས་པ་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཞད་པ་སྟོན་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཆོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ན། རྡོ་རྗེ་ཆོས་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། པདྨའི་རིགས་སྤྱིར་རྡོ་རྗེ་ཆོས་མ་ཞེས་གསུངས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་རལ་གྲིའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཐོགས་པ་ནི་བཅིངས་པའོ། ། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་དེས་གཅོད་དོ། ། ཞེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རལ་གྲིས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་གཅོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་བརྟན་བྱས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་དབང་པོར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་སྦྱོར་བས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་དམ་ཚིག་བཅིངས་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ངག་མཆོག་གྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་མཆོག་དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ངག་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ངག་གོ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པས་ན། །

This means that, having known the time to fully ripen sentient beings, one exhorts them to request the Dharma with a slight smile; thus it is said, "The practitioner laughs together with all the Buddhas." The meaning is that by displaying the Buddha's laughter, that practitioner will act for the benefit of sentient beings. Regarding "By binding the Dharma-vajra," this means that if one binds the samaya-mudrā of Lokeśvara, one becomes like Vajradharma; the meaning is that one becomes like Lokeśvara. Although in general the Lotus family is spoken of as Vajradharma, one should understand that this specifically refers to the mudrā of Lokeśvara. "The vajra-sword" is the sword-mudrā of the Blessed One Mañjughoṣa. "Holding it" means binding it. "By that, all afflictions are severed" means that the sword of insight severs all afflictions. "By stabilizing the vajra-wheel" means by binding the vajra-wheel mudrā. "One becomes the lord of the maṇḍala" means that one becomes the Bodhisattva Vajracakra. "By the application of the vajra-speaker" means by binding the samaya of the vajra-speaker. "The supreme vajra-speech will be accomplished" means that since that supreme vajra-word is speech that is as indivisible as a vajra, it is called "vajra-speech." "By binding the karma-vajra,"...

ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚུངས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེའི་ལས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་གོ་ཆ་བརྟན་བྱས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་སོ། ། ལུས་ནི་རྡོ་རྗེ་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གམ་གཞན་གྱི་ལུས་རྡོ་རྗེ་འདྲ་བར་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེའི་མཆེ་བ་མཆོག་རྒྱས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་མཆེ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་སོ། ། མ་རུངས་བདུད་ནི་དེས་འཇོམས་སོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པ་དེས་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་མ་རུངས་པ་རྣམས་འཇོམས་ཤིང་རླག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དམ་བཅིངས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཀུན་ཀྱང་དབང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་འགྱུར་བ་སྟེ། ལས་ལ་རང་དབང་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འཇིམ་པས་ལྷ་ཡི་དགའ་བ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ན་སྔགས་པས་ལྷའི་དགའ་བ་དང་མགུ་བ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ན་འདིའམ་གཞན་དུ་རྒྱན་དང་སྤུད་པ་རྣམས་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་གླུའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ན་ངག་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །

The phrase "by binding the samaya mudrā of vajra activity" means that one becomes like vajra activity; this indicates that one will become equal to it and will be able to perform its activities. "By making the vajra armor firm" means by binding the samaya mudrā of vajra armor. "The body will become like vajra" means that one's own or another's body will become indivisible like vajra. "With the supreme, fully developed vajra fangs" means by binding the fang mudrā of the Vajra Yakṣa. "By that, the wicked māras are destroyed" means that the practitioner destroys and annihilates wicked obstructors and misleading spirits. "By firmly binding the vajra fist" means by binding the vajra fist mudrā. "All mudrās are brought under control" means that all mudrās of body, speech, and mind are brought under control, which means one gains mastery over their activities. Regarding the phrase "With clay, the delights of the gods," and so forth: if one binds the samaya mudrā of Vajralāsyā, the practitioner will obtain the joy and satisfaction of the gods. If one binds the samaya mudrā of Vajramālā, one will obtain ornaments and finery in this or other lives. If one binds the samaya mudrā of Vajragītā, one will obtain completely pure speech.

རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་པར་འགྱུར་རོ། ། ལྷ་མོ་བདུག་པ་མའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་ན། འཇིག་རྟེན་ཚིམ་པར་བྱེད་ཅེས་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་དགའ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྷ་མོ་མེ་ཏོག་མའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་ནི་མཛེས་པའི་གཟུགས་ཞེས་པ་སྟེ། གཟུགས་བཟང་བ་ཉིད་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མར་མེ་མའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་ནི་སྣང་བ་དག་ཅེས་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡོངས་སུ་དག་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དྲི་སྟེ་ལྷ་མོ་བྱུག་པ་མའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་ནི། ལྷ་རྫས་དྲི་ཅན་དུ་ཞེས་པ་སྟེ་ཚེ་འདིའམ་གཞན་དུ་ལུས་ལ་དྲི་ཉིད་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་ནི་འགུགས་པ་སྟེ་ཞེས་པ་སྟེ། འདྲེན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞགས་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ན་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ན་ཐམས་ཅད་འཆིང་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ན་ཐམས་ཅད་འབེབས་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་གང་དམ་བཅས་པ་དེ་ལས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དེ་དང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྐབས་ལ་བབ་པས་ན་དེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར།

If one binds the samaya mudrā of the Vajra Dance, one will be perfectly honored by all the buddhas. By binding the samaya mudrā of the goddess Dhūpā (Incense), one "satisfies the world," which means that one generates joy in worldly beings. By binding the samaya mudrā of the goddess Puṣpā (Flower), one attains a "beautiful form," which means that one will obtain an excellent physical form. By binding the samaya mudrā of the goddess Ālokā (Lamp), one attains "pure light," which means that one will obtain the completely pure light of primordial wisdom (jñāna). By binding the samaya mudrā of the goddess Gandhā (Scent/Unction), one becomes "possessed of divine fragrance," which means that one will obtain fragrance for the body in this life or in other lives. By binding the samaya mudrā of the Vajra Hook, one "summons," which means that one draws [beings] forth. If one binds the samaya mudrā of the Vajra Noose, one causes all to enter the maṇḍala. If one binds the samaya mudrā of the Vajra Chain, one becomes able to bind all. If one binds the samaya mudrā of the Vajra Bell, one becomes able to cause all to descend. Thus, regarding the commitment to train in the wisdom of the four mudrās, the Mahāmudrā and the Samayamudrā have already been explained. Now, as the occasion for the Dharmamudrā has arrived, it shall be explained.

དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བཛྲ་ཛྙཱ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ལྔ་རྣམས་ཀྱི་སྟེ། བཛྲ་ཛྙཱ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་གཟུགས་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་བརྟན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ལས་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྟན་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རབ་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པས་ན་རབ་ཏུ་བཤད་པའོ། ། ཅི་ཞིག་བཤད་ཅེ་ན། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆོ་ག་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སེམས་དཔའ་གང་དང་གང་གི་ཆོ་ག་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོ་ག་བཞིན་ཏེ། སེམས་དཔའ་གང་དང་གང་གི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གང་དང་གང་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འདི་ནི་རྒྱུད་འདིར་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་གང་ཅུང་ཟད་ཅི་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ནི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ཡིན་ལ། ཇི་སྐད་གསུངས་པ་དེ་ཡང་དེའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཀུན་གྱི་དབང་པོར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ལས་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ།

Then, the passage beginning with "the dharma-mudrā" and so forth is spoken. Vajrajñāna refers to the vajra of the wisdom of emptiness; because it is the wisdom of that, it is the "vajra-wisdom." Furthermore, it belongs to the five buddhas; by the term vajrajñāna, this form is the mudrā of the buddhas. "One should stabilize the vajra-expanse" means that its function is to stabilize the maṇḍala of the vajra-expanse. Having thus shown the general mudrā of all the buddhas, in order to explain the individual mudrās of the bodhisattvas, the passage beginning with "furthermore" and so forth is spoken. Because it is explained in detail, it is "thoroughly explained." If one asks what is explained, it says: "The dharma-mudrā according to the ritual." This means that whatever ritual belongs to whichever bodhisattva is "according to the ritual"; the meaning is: whatever dharma-mudrā belongs to whichever bodhisattva. The form of the term samayas tvam is the dharma-mudrā of the Blessed One Vajrasattva. This is because whatever entities exist in this tantra, such as mudrās and so forth, are all the complete transformation of the nature of Vajrasattva. Therefore, this is the great samaya, and what was just spoken is also its dharma-mudrā. "One becomes the sovereign of all mudrās" indicates the function of the dharma-mudrā.

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཨཱ་ན་ཡ་སྭ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་རྣམས་འགུགས་པར་བྱེད་པའི་ལས་སྟོན་པའི་སྒྲའི་གཟུགས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཞེས་བརྗོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བརྗོད་ནའོ། ། གདོན་མི་ཟ་བར་སངས་རྒྱས་འགུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ལས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཨ་ཧོ་སུ་ཁ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། འདིའི་ལས་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་མཉེས་པར་བྱེད་པའོ། ། ཆགས་པ་ནི་འདུན་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སམ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་གང་དག་གིའམ། ཆོ་ག་ཇི་བཞིན་པས་འདོད་པ་དེ་ནི་ཆགས་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། སཱ་དྷུ་སཱ་དྷུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། འདི་བརྗོད་ན་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ནི་འདིའི་ལས་ཡིན་ནོ། ། སུ་མ་ཧཱ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་འཐོབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་དབང་བསྐུར་བའི་སྔགས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་འཐོབ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རཱུ་པོ་དྱོཏ་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཞེས་སྨྲས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་ན་སྔགས་པ་དེ། ཆོས་ཀྱི་གཟི་བརྗིད་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།

The meaning is that one becomes Vajrasattva. Ānayasva is the verbal form that indicates the activity of summoning the deities; it is the Dharma-mudrā of the Blessed One Vajrarāja. "If one says this" means if one recites that. "One will certainly summon the Buddhas" indicates its activity. Aho sukha is the verbal form that is the Dharma-mudrā of the Blessed One Vajrarāga; its activity is to please the Buddhas and so forth. Rāga means aspiration; for the sake of acting for the benefit of sentient beings, the desire for the Buddhas or others, or according to the ritual, is explained as rāga. Sādhu sādhu is the verbal form that is the Dharma-mudrā of the Blessed One Vajrasādhu; its activity is to please the Buddhas and so forth by uttering the word "Excellent" when this is recited. Sumahāstvaṃ is the Dharma-mudrā of the Blessed One Vajraratna. "One obtains the empowerment of the Buddhas" means that the practitioner who is empowered by the Buddhas obtains the empowerment of the Buddhas. Rūpodyota is the verbal form that is the Dharma-mudrā of the Blessed One Vajratejas. "If one says this" means if one recites it, that practitioner "will become the splendor of the Dharma" itself.

ལུང་དང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་གཟི་བརྗིད་ཡོད་པར་འགྱུར་བས་ན་ཆོས་ཀྱི་གཟི་བརྗིད་དོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་རབ་ཏུ་འཐོབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཨརྠ་པྲ་ཏི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་དཔལ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེ་བརྗོད་ན། རེ་བ་ཀུན་ནི་རྫོགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། སྔགས་པ་དེ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་སྟེ་འདིའི་ལས་བསྟན་པའོ། ། ཧ་ཧ་ཧཱུཾ་ཧེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་བཞད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཞེས་བགད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པ་དེས་སོ། ། སངས་རྒྱས་བཞད་པ་རྙེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིའི་ལས་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ལྟར་འཛུམ་པ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པས། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སརྦ་ཀཱ་རི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་པ་དེ་བརྗོད་ན་མི་བྱ་བའི་རྣམས་ཀྱང་སྦྱོང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་བྱ་བའོ། ། དེ་མི་བྱེད་པས་ན་མི་བྱ་བ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྦྱོང་བ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་རྟོགས་པའོ། ། དུཿཁ་ཙྪེ་ད་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཞེས་སྨྲས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་ནའོ། ། དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་གཅོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པའོ། ། དེ་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པའོ། །

Because it possesses the majesty of the Dharma, which consists of scripture and realization, it is the "Majesty of the Dharma." This indicates the meaning of "attaining the light of wisdom regarding supramundane phenomena." The form of the word arthapratī is the Dharma-mudrā of the Blessed One Ratnaśrī; when it is recited, "it fulfills all hopes," which describes the activity of that mantra practitioner. The form of the word ha ha hūṃ he is the Dharma-mudrā of the Blessed One Vajrahāsa. "When one laughs" refers to that mantra practitioner. "The Buddha's laughter will be attained" is its activity: by perfectly displaying a smile like that of a Buddha, it will act for the benefit of sentient beings. The form of the word sarvakāri is the Dharma-mudrā of the Blessed One Vajradharma. "When that mantra practitioner recites it, even non-actions are purified" means: that which is to be done is "action" (kārya); that which is not done is "non-action" (akārya), which is the Dharmadhātu. To "purify" that is to realize the Dharmadhātu as naturally pure. The form of the word duḥkhaccheda is the Dharma-mudrā of the Blessed One Vajratīkṣṇa. "When one says" means when it is recited. "It cuts through all suffering" means it cuts through all the suffering of those to be trained. "That" refers to the mantra practitioner.

བུདྡྷ་བོ་དྷི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཞེས་སྨྲས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བརྗོད་ནའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱི་བདག་པོར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིའི་ལས་སོ། ། པྲ་ཏི་ཤབྡ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཞེས་སྨྲས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བརྗོད་ན་སྔགས་པ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་སྨྲ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དེའི་ལས་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་དང་གསུང་དབྱངས་གཅིག་ཏུ་སྨྲ་བས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོའི་ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ། ། སྨྲ་བ་ནི་ཚིག་ལ་བྱ་ལ་མཉམ་པར་སྨྲ་བས་ན་ལྷན་ཅིག་སྨྲ་བ་སྟེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་སྨྲ་བ་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སུ་བ་ཤི་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཞེས་སྨྲས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པས་དེ་བརྗོད་ནའོ། ། ཀུན་གྱི་དབང་དང་ལྡན་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དེའི་ལས་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་དབང་དང་ལྡན་པ་ཉིད་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ནིར་བྷ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཞེས་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པས་དེ་བརྗོད་ནའོ། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་འཇིགས་མེད་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ལས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ།

The form of the word buddhabodhi is the Blessed One’s Dharma-mudrā of the Vajra Cause. "If one says this" means if one utters it. "One becomes the lord of all maṇḍalas" is its function. The form of the word pratiśabda is the Blessed One’s Dharma-mudrā of the Vajra Speech. "If one says this" means if the mantra practitioner utters it, "one speaks together with the Buddhas" is its function; by speaking with a single melodic voice together with the Blessed Buddhas, one reveals the specific intended meanings of sentient beings. "Speaking" refers to words, and "speaking together" means speaking in equality; the meaning is that one becomes equal to the Buddhas in speaking. The form of the word suvashistvam is the Blessed One’s Dharma-mudrā of the Vajra Action. "If one says this" means if the mantra practitioner utters it, "one will possess the mastery of all" indicates the function of that mudrā; the meaning is that one will attain mastery in all activities, such as making offerings to the Buddhas. The form of the word nirbhayas-tvam is the Blessed One’s Dharma-mudrā of the Vajra Protection. "If one says this" means if the mantra practitioner utters it, "one will immediately become fearless" indicates its function. This is what is being shown:

རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བརྗོད་ན་འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཤ་ཏཱུཾ་བྷཀྵ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་པས་དེ་བརྗོད་ན། དགྲ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཟ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ལས་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ་དགྲ་རྣམས་ཟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐུ་མེད་པར་བྱེད་པའོ། ། སརྦ་སིདྡྷི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་སྔགས་པས་བརྗོད་ན། ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ལས་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་ནི། དགོས་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མ་ཧཱ་ར་ཏི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། སྔགས་པས་འདི་བརྗོད་ན་དེའི་ལས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཚེའམ། ཡང་ན་ལས་ཀྱི་ཚེ་ན་ལྷའི་དགའ་བ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། རཱུ་པ་ཤོ་བྷ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་བརྗོད་ན་སྔགས་པས་གཟུགས་བཟང་བ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། ཤོ་ཏྲ་སོ་ཁྱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་གླུ་མའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་པས་དེ་བརྗོད་ན་བདེ་བ་ཐོབ་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པའི་ཚེའམ། དུས་གཞན་གྱི་ཚེ་ན་ཡང་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་མང་བར་འགྱུར་རོ། ། སརྦ་པཱུ་ཛ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་གར་མའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

If one recites the dharma-mudrā of Vajrarakṣa, one will be freed from all fears. This phonetic form of the sound śatruṃbhakṣa is the dharma-mudrā of the Blessed One Vajrayakṣa. If the mantra practitioner recites it, it is taught that "all enemies will be devoured"; "devouring enemies" means rendering them powerless. This phonetic form of the sound sarvasiddhi is the dharma-mudrā of the Blessed One Vajramuṣṭi. If the mantra practitioner recites it, "everything will be accomplished." This is its function: "everything accomplished" means that all purposes will be fulfilled. This phonetic form of the sound mahārati is the dharma-mudrā of Vajralāsyā; if the mantra practitioner recites this, its function is that the yogi will obtain divine joy at the time of meditative equipoise or at the time of performing activities. This phonetic form of the sound rūpaśobha is the dharma-mudrā of Vajramālā; it is taught that if recited as before, the mantra practitioner will obtain a beautiful form. This phonetic form of the sound śrotrasaukhya is the dharma-mudrā of the Blessed One Vajragītā. If the mantra practitioner recites it, one obtains bliss; at the time of meditating on yoga or at other times, one will have great happiness and mental well-being. This phonetic form of the sound sarvapūjā is the dharma-mudrā of Vajranṛtyā.

སྔགས་པས་དེ་བརྗོད་ན་རབ་ཏུ་མཆོད་པར་བྱེད་པ་འཐོབ་པ་སྟེ། ལྷ་དང་མིས་ཤིན་ཏུ་མཆོད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། པྲ་ཧླ་དཱ་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་བདུག་པ་མའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་པས་དེ་བརྗོད་ན་ཡིད་བདེ་བ་སྟེ་ཡིད་བདེ་བར་འགྱུར་བ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་འདི་ནི་དེའི་ལས་ཡིན་ནོ། ། ཕ་ལཱ་ག་མི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་མའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་པས་དེ་བརྗོད་ན་ཡིད་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། འདི་ནི་དེའི་ལས་ཡིན་ནོ། ། སུ་ཏེ་ཛ་གྲྀ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་མར་མེ་མའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་པས་དེ་བརྗོད་ན་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་འདི་ནི་དེའི་ལས་ཡིན་ནོ། ། སུ་གནྡྷཾ་གི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་བྱུག་པ་མའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་པས་དེ་བརྗོད་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དྲི་ལུས་ལ་འཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་དེའི་ལས་ཡིན་ནོ། ། ཨ་ཡ་ཧི་ཛཿཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཡང་དག་པར་འགུགས་པར་བྱེད་པ་ནི་དེའི་ལས་ཡིན་ནོ། ། ཨ་ཡཱ་ཧཱི་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ལྷག་མ་ནི་དེའི་ལས་ཡིན་ནོ། ། ཧེ་སྥོ་ཊ་བཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ།

When the mantra practitioner recites this, they obtain supreme offerings; the meaning is that they will be highly honored by gods and humans. This form of the word prahlādanī is the dharma-mudrā of the Blessed One Vajradhūpā. When the mantra practitioner recites this, it bestows mental joy—that is, it causes the mind to become joyful; this is its function. This form of the word phalāgami is the dharma-mudrā of the Blessed One Vajrapuṣpā. When the mantra practitioner recites this, they will obtain the results desired by the mind; this is its function. This form of the word sutejagri is the dharma-mudrā of the Blessed One Vajradīpā. When the mantra practitioner recites this, it causes the attainment of great majesty; this is its function. This form of the word sugandhāṃgi is the dharma-mudrā of Vajralepā. When the mantra practitioner recites this, they will obtain the fragrance of the ethical discipline of the Tathāgatas upon their body; this is its function. This form of the word āyahi jaḥ is the dharma-mudrā of the Blessed One Vajrāṅkuśī. To summon perfectly is its function. This form of the word āyāhi hūṃ hūṃ is the dharma-mudrā of Vajrapāśī; the remainder is its function. This form of the word he sphoṭa vaṃ is the dharma-mudrā of Vajrasphoṭā.

ལྷག་མ་ནི་ལས་ཡིན་ནོ། ། གྷཎྜ་ཨཿཨཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གཟུགས་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རབ་བསྐྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ལས་ཡིན་ནོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་དེ་དག་གི་ལས་རྣམས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་སྒྲུབ་པ་བཤད་དགོས་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྒྲུབ་པ་དགེ་བ་བཤད་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། འདིས་སྒྲུབ་པས་ན་སྒྲུབ་པ་སྟེ། ངེས་པའི་སྦྱོར་བ་གང་གིས་རང་གི་ལས་སྒྲུབ་པ་དེ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། སྦྱོར་བ་དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དགེ་བསྒོམས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བརྗོད་པའི་ཚེ་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་རྩེ་ལྔ་པ་དགེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དཀར་པོ་བསྒོམ་པ་སྟེ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་འདིའི་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས། ད་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བརྗོད་དགོས་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་ནས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་བཤད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ལས་རབ་ཏུ་སྟོན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། གང་གིས་བཅིངས་པས་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ལས་རྣམས་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་རྣམས་ལ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་རྣམས་བཅིང་བ་ནི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དམ་བཅིངས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་སྔར་བཤད་པའོ། ། དེ་དམ་དུ་བཅིངས་པ་ནི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྫོགས་པར་བྱས་པའོ། །

The remainder is the activity. This form of the sound "ghaṇṭā aḥ ā" is the dharma-mudrā of the vajra-bell. "Vibrating" is its activity. The dharma-mudrās and their activities have been explained. Now, since the accomplishment must be explained, it is said: "Then, the virtuous accomplishment of their dharma-mudrās is explained." It is called "accomplishment" because one accomplishes through it; that specific application by which one accomplishes one's own activity is called "accomplishment." If one asks what that application is, it is said: "Having meditated on the virtuous vajra on the tongue." When reciting the dharma-mudrā, one should meditate on—meaning place—the so-called "virtuous" five-pronged vajra, which is white, upon the tongue. Following that, the dharma-mudrā should be recited, and then all the purposes of this will be accomplished. Since it was stated, "The wisdom of the four mudrās should be learned," the karma-mudrā must now be explained. Therefore, it is said: "Then, the binding of the karma-mudrās is explained." A mudrā that thoroughly demonstrates activity is a karma-mudrā; those mudrās by which, when bound, the activities taught in the tantras are accomplished are explained as "karma-mudrās." Their binding is the application according to their respective characteristics. Regarding "Having firmly bound the vajra-fists," the characteristics of the vajra-fists have been explained previously. Binding them firmly means completing them according to their respective characteristics.

མཉམ་པར་གཞག་པས་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རང་གི་ལྷར་བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས། གདོད་ལས་རྣམས་གྱིས་ཤིག་ཅེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅིང་བ་དེ་སོ་སོར་དབྲལ་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ལག་པ་གཉིས་སུ་ཕྲལ་ན་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོའི་དབྱེ་བས་བཅིང་བ་འཆད་དོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཐོག་མར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། དེའི་མཚན་ཉིད་གཡོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། སྙིང་ག་ན་གནས་པའི་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་སོར་མོ་སྟེ། སོར་མོ་ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་མ་ཕྱེ་བར་གསུངས་ཀྱང་། མན་ངག་ལས་མཛུབ་མོ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཡས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་སོ། ། ཅི་བཀུག་པ་ཉིད་ལ་གཟུང་ངམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲེང་བར་བྱ་བ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བསྒྲེང་བ་ནི་རྩེ་མོ་གྱེན་དུ་བསྟན་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ནི་རྟོགས་པ་སྟེ། ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་པར་གྱུར་པས་ན་མཆོག་སྟེ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གོ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སྦྱིན་བྱེད་པའོ། ། ཞེས་པ་སྟེ་ཐ་མའི་འབྲས་བུ་སྟོན་པའོ། ། མི་གཡོ་བ་ཡི་ས་རེག་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་བཀན་ཏེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གི་སྟེང་དུ་བཞག་ལ། གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བརྐྱང་ནས་པུས་མོ་གཡས་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཁ་སྦུབ་ཅིང་སོར་མོ་རྣམས་ཀྱི་རྩེ་མོ་ཅུང་ཟད་ས་ལ་མ་རེག་པར་བྱས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

By the phrase "through meditative equipoise," it is taught that one should first manifest oneself as one's own deity and then perform the activities. "In two" means that the binding should be separated. If the two vajra fists are separated into the two hands, they become the two vajra mudrās; therein, the binding is explained through the individual distinctions of the activity mudrās. In that regard, first the mudrā of the Blessed One Vairocana is shown. Its characteristic is as follows: "the left," and so forth. This refers to the fingers of the left vajra fist situated at the heart. Although it is taught without specifying "fingers," according to the oral instructions, one should understand this to be the index finger. "The right" refers to the right vajra fist. If one asks, "Is it to be held in a bent position?" it is not so; it is taught that "it should be raised." "Raised" means the tip is pointed upward. "Enlightenment" means realization, the sense of having attained perfect understanding. Because it is the most sublime of all realizations, it is the "supreme," and thus "supreme enlightenment." The mudrā that demonstrates this is "the one that bestows the enlightenment of a Buddha," which indicates the ultimate fruit. "Touching the ground of the immovable" means: place the left vajra fist palm-upward upon the crossed legs. Extend the right vajra fist and, toward the right knee, turn it face-downward so that the tips of the fingers just barely do not touch the ground; this is the mudrā of Akṣobhya.

དེ་བཞིན་རིན་ཆེན་མཆོག་སྦྱིན་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གི་སྟེང་དུ་བཞག་པའོ། ། རིན་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱིའོ། ། ནི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་དབྱེ་བའི་དོན་ཏོ། ། མཆོག་སྦྱིན་པ་ནི་གཡས་པ་མཆོག་སྦྱིན་པའི་ཚུལ་དུ་འཇོག་པ་སྟེ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཚེ་དཔག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དཔག་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཙམ་ལ་བྱ་ལ། འདི་ནི་མི་དཔོག་པས་ན་དཔག་མེད་དེ། ། དཔག་ཏུ་མེད་པའི་སྐུ་ཚེ་མངའ་བས་ན་ཚེ་དཔག་མེད་དོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཞག་ལ། མཛུབ་མོ་གཉིས་བཀུག་པའི་སེན་མོ་རྒྱབ་གཅིག་ལ་གཅིག་སྦྱར་བར་བྱ། དེ་ནས་མཐེ་བོ་གཉིས་ཀ་ཐུར་དུ་བསྟན་ལ་རང་རང་གི་མཛུབ་མོ་དང་རྩེ་སྤྲད་པ་ནི་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གདོན་མི་ཟ་བར་མི་འཇིགས་སྦྱིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གི་སྟེང་དུ་བཀན་ལ་བཞག་ལ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པ་བརྐྱང་སྟེ་མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པའི་ཚུལ་དུ་འཇོག་པ་འདི་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་བཤད་ཟིན་ནས། སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་འཆད་པར་བཞེད་ནས། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། མདོར་བསྡུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོར་བྱས་པའོ། ། གང་གི་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། ཞེས་བྱའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན།

Regarding the phrase, "Likewise, the supreme gift of jewels": "Likewise" means that the left vajra-fist is placed upon the crossed legs as before. "Jewels" refers to Ratnasambhava. The particle "ni" serves to distinguish the specific [mudrā]. "Supreme gift" means placing the right hand in the gesture of supreme generosity; this is the mudrā of Ratnasambhava. Regarding "Amitāyus" (Immeasurable Life): "measured" (dpag) refers to a small amount, and since this cannot be measured, it is "immeasurable" (dpag med). Because he possesses an immeasurable lifespan, he is Amitāyus. Regarding "the supreme samādhi": place both vajra-fists upon the crossed legs, bend the two index fingers so that their nails are joined back-to-back, and then point both thumbs downward, touching their tips to the respective index fingers; this is the mudrā of Amitāyus. Regarding "Infallibly bestowing fearlessness": place the left vajra-fist face-up upon the crossed legs, and extend the right vajra-fist, placing it in the gesture of bestowing fearlessness; this is the mudrā of Amoghasiddhi. Having explained the characteristics of the mudrās of the Buddhas, and wishing to explain the characteristics of the mudrās of the Bodhisattvas, he says, "Then, the action mudrās..." and so forth. "In brief" means summarized. If one asks, "Of whom?" it is said, "Vajrasattva and the other Bodhisattvas." If one asks, "Of what kind?" [it is as follows:]

རྡོ་རྗེའི་ལས་བྱེད་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཐོགས་པ་མེད་པའི་ལས་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། བསྒྱིངས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་བསྒྱིངས་བཅས་ཏེ། བསྒྱིངས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་སྟེ་ཟུར་དུ་གཞག་པ་ལ་བྱའོ། ། གསོར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པའི་གུང་མོའི་རྩེ་མོ་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྔ་པའི་རྩེ་མོ་དབུས་མ་གཏད་དེ་ཐུགས་ཀར་གྱེན་དུ་བསྟན་ནས་འཛིན་པ་ལ་ནི་གསོར་བ་ཞེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་མེད་ན་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པའི་སྙིང་ག་ནས་སོར་བརྒྱད་པ་ཙམ་གྱི་ཐད་ཀར་མདུན་དུ་གཞག་པ་ལ། དེའི་ཡང་མདུན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བཞག་ན་ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་གཟུང་བའི་ལྕགས་ཀྱུས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འདྲེན་པར་བྱེད་པར་བསམ་མོ། ། མདའ་འཕང་བ་ཡི་ཚུལ་དུ་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་གོ་སླ་སྟེ། མདས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྙིང་ལ་ཕོག་པར་བྱེད་པར་བསམ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་སྙིང་གར་བཞག་ལ་སེ་གོལ་གཉིས་གཏོགས་པར་བྱའོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་གནས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཞག་ལ། རིན་པོ་ཆེ་དགོད་པ་ཡང་བསམ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་སྙིང་གའི་ཐད་ཀར་གཡས་ཕྱོགས་སུ་བསྐོར་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་བསྐོར་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་བཀན་ཏེ་བཞག་པའི་སྟེང་དུ་གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་གྲུ་མོ་གཟུགས་ནས་བསྒྲེང་ལ།

"Performing the vajra activity" means to engage in unimpeded activity; this is what is being shown. "Possessing the majestic pose" (sāṭopam) means with the majestic pose. The term "majestic pose" refers to placing the left vajra-fist at the side. "Brandishing" refers to holding the right vajra-fist with the middle finger's tip directed toward the central tip of a five-pronged vajra, pointing upward at the heart; this is called "brandishing." If there is no physical vajra, one should also visualize it mentally. This is the activity mudrā of Vajrasattva. Placing the right vajra-fist eight finger-widths in front of the heart, and then placing the left vajra-fist in front of that in the same manner, one abides in the manner of holding a hook. One should visualize that the hook thus held draws in the object to be accomplished. "In the manner of shooting an arrow" is easy to understand; one should visualize that even with an arrow, the heart of the object to be accomplished is struck. Placing both vajra-fists at the heart, one should snap the fingers twice. Placing both vajra-fists at the site of empowerment, one should also visualize the arrangement of jewels. Rotating both vajra-fists to the right at the level of the heart in the manner of a maṇḍala is the mudrā of Vajratejas. Placing the left vajra-fist palm-upward, one should rest the elbow of the right vajra-fist upon it and raise it upright.

གཡོན་པའི་མཆན་ཁུང་གི་ཐད་ཀར་བཞག་ནས་དོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆར་ཡང་འབེབས་པར་བསམ་ཞིང་། རེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་བསྐང་བ་ནི་རིན་ཆེན་དཔལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་ཐད་ཀར་བཏེག་ལ་ཁའི་གཡས་གཡོན་དུ་མཛེས་པས་བསྐོར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞད་མོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་པདྨོར་བསམས་ལ། གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་པདྨའི་འདབ་མ་འབྱེད་པའི་ཚུལ་དུ་ཁ་འབྱེད་པར་སྟོན་པ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པའི་སྙིང་གར་བཞག་ལ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པ་རལ་གྲི་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་གཡས་ཕྱོགས་སུ་གཞག་པར་བྱ་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱི་ལག་ངར་གཉིས་གཅིག་ཏུ་སྦྱར་ལ་མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་ལྟར་མདུན་དུ་བསྐོར་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཁ་ནས་གྱེན་དུ་དྲང་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་མདུན་དུ་བཀན་ཏེ་བཞག་ལ། གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་ལ་སོགས་པ་ནས་དགྲོལ་ཞིང་། གཡས་པའི་མཐེའུ་ཆུང་ལ་སོགས་པ་ནས་དགྲོལ་ཏེ་སྒེག་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ལ། མཁུར་ཚོས་གཡོན་པའི་ཐད་དུ་དྲང་། དེ་ནས་བསྐོར་བ་གཉིས་པ་བྱས་ལ་མཁུར་ཚོས་གཡས་པའི་ཐད་དུ་དྲང་། དེ་ནས་བསྐོར་བ་གསུམ་པ་བྱེད་ཅིང་སྤྱི་བོར་ཁྱེར་ལ་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་གཞག་པ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ལྟེ་བའི་ཐད་ཀར་མདུད་པ་བོར་ལ་ཁུ་ཚུར་དེ་གཉིས་རང་རང་གི་ལོགས་ནས་རྒྱབ་ཏུ་དྲངས་ལ་ཡང་མདུད་པ་བོར་བར་བྱའོ། །

Placing [the hands] level with the left armpit, one should visualize that a rain of all purposes is being showered down; this is the mudrā of Ratnaśrī, which completely fulfills all hopes. Holding the two vajra fists level and circling them beautifully to the right and left of the mouth is the mudrā of Vajrahāsā. Visualizing the left vajra fist as a lotus, the right fist is shown opening it in the manner of unfolding lotus petals; this is the mudrā of Vajradharma. Placing the left vajra fist at the heart, the right vajra fist is held to the right in the manner of grasping a sword; this is the mudrā of Vajratīkṣṇa. Joining the two forearms of the two vajra fists together and circling them in front like a whirling firebrand is the mudrā of Vajrahetu. Drawing the two vajra fists upward from the mouth is the mudrā of Vajrabhāṣa. Placing the left vajra fist flat in front, releasing it starting from the left index finger and so forth, and releasing it starting from the right little finger and so forth, one circles it gracefully and draws it to the level of the left cheek. Then, making a second circle, one draws it to the level of the right cheek. Then, making a third circle, one brings it to the crown and places it on the top of the head; this is the mudrā of Vajrakarma. Tying the two vajra fists together at the level of the navel, one draws those two fists from their respective sides toward the back and ties them together again.

དེ་ནས་ཁུ་ཚུར་གཉིས་རང་གི་མཆན་ཁུང་གི་འོག་ནས་དྲངས་པའི་སྙིང་གར་མདུད་པ་དོར་རོ། ། དེ་ནས་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཕྲག་པའི་ཕྱོགས་ནས་དྲངས་ལ་ལྟག་པར་ཕྱུང་སྟེ། མགྲིན་པ་ནས་ལྟག་པར་མདུད་པ་དོར་རོ། ། དེ་ནས་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ལྟག་པ་ནས་ཏེ་དཔྲལ་བའི་ཕྱོགས་སུ་མདུད་པ་དོར་རོ། ། དེ་ནས་ཕྲེང་བ་བཅིང་པའི་ཚུལ་དུ་དྲངས་ལ་ལྟག་པར་ཕྱུང་སྟེ་མདུད་པ་དོར་རོ། ། དེ་ནས་ཁུ་ཚུར་གཉིས་རང་རང་གི་རྣ་བའི་ལྟག་ཏུ་དྲངས་ལ། སོ་སོའི་ངོས་ངོས་སུ་མདུད་པའི་མཇུག་བཅིངས་ལ། ལྡན་པ་གཉིས་ནས་མཐའ་མ་ལ་སོགས་པ་ནས་དགྲོལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དར་ཐོད་འཆང་བའི་ཚུལ་དུ་མཛེས་པར་དགྲོལ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱི་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ཀ་འགྲམ་གྱི་ཐད་ཀར་གཞག་པ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་མདུན་དུ་བཀན་ཏེ་བཞག་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་གཡས་པ་ཁ་སྦུབ་ཏུ་གཞག་སྟེ་དེས་འདི་བཙིར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་སྟ་ཟུར་གཉིས་སུ་བཞག་ན་རྡོ་རྗེ་བསྒྱིངས་བའི་སྦྱོར་བར་འགྱུར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་བསྒྱིངས་པའི་སྦྱོར་བ་དེས་ཀྱང་མགོ་གཡོན་དུ་འདུད་པས་འདུད་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། བསམ་པ་གཡས་པས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དགའ་བ་དང་བཅས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་ཕྱག་བྱེད་པས་ན་འདར་བར་འགྱུར་བ་དང་། གལ་ཏེ་རྡུལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང་། གལ་ཏེ་བ་སྤུ་ལྡང་བར་འགྱུར་རོ། །

Then, draw both fists from beneath one's own armpits and tie a knot at the heart. Then, draw both fists from the direction of the shoulders and bring them out at the nape of the neck, tying a knot from the throat to the nape. Then, from the nape, tie a knot toward the forehead. Then, draw them in the manner of binding a rosary, bring them out at the nape, and tie a knot. Then, draw both fists behind their respective ears and tie the ends of the knots on each side. From the two sides, in the manner of untying the end and so forth, one should beautifully untie them in the manner of wearing a silk turban; this is the mudrā of the Vajra Armor. Placing the two little fingers of the two vajra-fists level with the cheeks is the mudrā of Vajrayakṣa. Placing the left vajra-fist flat in front and placing the right one face-down on top of it, pressing it with that, is the mudrā of the Vajra-Fist. If the two vajra-fists are placed at the two hips, it becomes the application of the Vajra-Arrogance; by that application of Vajra-Arrogance, one should bow by tilting the head to the left. If one asks how to do this, it is said, "with the right intention," which means with joy. This indicates that by prostrating with supreme joy, one will tremble, and if sweat should arise, or if the body hair should stand on end.

དེ་བས་ན་ཤིན་ཏུ་དགའ་བའི་ཁྱད་པར་ལས་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་དེ་ལྟ་བུ་བྱུང་བའི་མདུད་པ་དེ་ལ་བསམ་པ་གཡོས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བཤད་དོ། ། ཕྲེང་བ་བཅིངས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཐོད་འཆིང་བ་ལྟར་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཁ་ནས་གྱེན་དུ་དྲང་བ་ནི་ཁ་ནས་བྱུང་བ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་གླུ་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་གར་ནི་སྔར་རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱར་བཤད་པ་དེ་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་གར་མཁན་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ལ་ཐུར་དུ་འདུག་པའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བདུག་པ་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཡང་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དེ་ཉིད་མེ་ཏོག་འཐོར་བའི་ཚུལ་དུ་གྱེན་དུ་འཐོར་བ་ལྟར་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ལས་མཐེ་བོ་གཉིས་བསྒྲེང་སྟེ། མར་མེའི་ལྕེ་ལྟར་གཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་མར་མེ་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བདག་ཉིད་ལྟར་གྱུར་པའི་སྙིང་གར་དྲིས་བྱུག་པའི་ཚུལ་དུ་བརྐྱང་བར་བྱ་ལ། ལྷ་ཕྱི་རོལ་ན་བཞུགས་པ་ལ་དྲི་དབུལ་བའི་ཚེ་ན་ནི་ཁ་ཕྱི་རོལ་དུ་བསྟན་ཏེ་བརྐྱང་བར་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་དྲིའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་མདུན་དུ་ཁ་སྦུབ་སྟེ་བཞག་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་གཡས་པ་བཀན་ཏེ་བཞག་ནས་དེ་གཉིས་ལས་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་བརྐྱང་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་ནི། མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུ་བཅིང་བ་ནི། མཐེའུ་ཆུང་ལས་ཏེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཆེ། ། ཞེས་བྱའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ།

Therefore, the knot through which such a distinction in the result arises from a distinction in intense joy is explained by the term "movement of intention." Regarding "binding the garland": it is to be performed like binding a turban with a vajra-fist; this is the mudrā of Vajramālā. Drawing the two vajra-fists upward from the mouth is "emerging from the mouth"; this is the mudrā of Vajragītā. The vajra dance is the very mudrā of the vajra dance samaya explained previously; this is the mudrā of Vajranartī. Binding the two vajra-fists and performing the gesture of sitting downward is the mudrā of Vajradhūpā. Furthermore, performing the gesture of scattering flowers upward with those same vajra-fists is the mudrā of Vajrapuṣpā. Extending the two thumbs from the two vajra-fists and placing them like the flame of a lamp is the mudrā of Vajradīpā. Binding the two vajra-fists and extending them at the heart in the manner of anointing with perfume is the mudrā of Vajragandhā; however, when offering perfume to a deity residing outside, one should extend them with the palms facing outward. Placing the left vajra-fist face down in front and placing the right hand face up on top of it, then extending the index finger of the left and placing the index finger of the right upon it in the manner of a hook—this is the binding of the index-finger hook. Regarding the little finger, it is said: "From the little finger, the great hook." This is what is being shown:

མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལྕགས་ཀྱུའི་ཚུལ་དུ་སྦྲེལ་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་རྒྱབ་སྤྲད་པ་ནི་ལྕགས་ཀྱུ་ཆེན་པོའོ། ། ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་བཀུག་སྟེ། གཡོན་པ་ཡང་བཀུག་ལ་གཅིག་ལ་གཅིག་ལྟོ་སྤྲད་དེ། ཞགས་པ་ལྟ་བུ་ལ་མཁྲིག་མ་གཡོན་པའི་སྟེང་དུ་གཡས་པ་བཞག་སྟེ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱབ་མ་སྦྱར་བར་ལག་ངར་བསྣོལ་བ་ནི་ཞགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཞགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་གཡས་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་གཡོན་པའི་ལྕགས་ཀྱུར་བྱས་པས་གཟུང་བ་ནི་མཛུབ་མོ་གཉིས་གདུ་བུར་འགྱུར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྒྱབ་གཉིས་ཀྱང་ནི་བསྙེམས་ཏེ་མནན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་རྒྱབ་གཉིས་གཅིག་ལ་གཅིག་སྦྱར་བར་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ནས་འདི་རྣམས་སྒྲུབ་པ་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ནས་འདི་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་སོ། ། སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན་སྒྲུབ་པ་སྟེ། སྦྱོར་བ་གང་གིས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གང་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་དེ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་བྱེད་དང་མཉམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ལས་བྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་ལས་བྱེད་པ་སྟེ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་ཐོགས་པ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པས་དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེའི་ལས་ནི་བྱེད་དང་མཉམ། ། ཞེས་པ་སྟེ་དེ་དང་མཚུངས་པའོ། ། སྦྱོར་བ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཀུན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ནི། །

Joining the two little fingers together in the manner of a hook and placing the two index fingers back-to-back is the Great Hook. From the hook mudrā, bend the right index finger and bend the left one as well, so that their tips meet. Placing the right wrist upon the left in the manner of a lasso and crossing the backs of the two forearms is the meaning of the lasso mudrā. From the lasso mudrā, by making the left hook into the right hook and grasping it, the two index fingers become a ring; this is the vajra chain mudrā. Regarding the phrase, "The two backs are also pressed with pride," this means that from the vajra chain mudrā, joining the two backs together is the vajra descent mudrā. Regarding the phrase, "Then the accomplishment of these is explained," "these" refers to the action mudrās. "Accomplishment" means that which accomplishes by means of this; thus, the application by which any desired siddhi of the action mudrās is granted is called "accomplishment." Regarding the phrase, "Equal to the performer of vajra activities," because it performs activities that are vajra in nature, it is the performer of vajra activities. Since it accomplishes activities such as offerings without obstruction just as desired, it is said, "Equal to the performer of vajra activities," meaning it is similar to that. If one asks what that application is, for that reason it says: "The vajra of all vajras..."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ལས་བྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་ལས་བྱེད་པ་གསུངས་ཏེ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁ་བཞི་པ་སྙིང་གར་བསྒོམས་ལ། དེ་ནས་གདོད་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་སྦྱར་བར་བྱས་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ལས་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། འདི་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོགས་པ་མེད་པའི་ལས་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་ལས་སོ། ། རྣམ་པ་མང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་མང་པོ་སྟེ་དུ་མའོ། ། བསྟན་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཤད་པར་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ན། ཐོག་མར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་བསྟན་པས། དེའི་ལས་དང་པོ་ཁོ་ནར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏོ། ། བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པའི་ཁུ་ཚུར་ཡིན་པས་ན་ཡེ་ཤེས་ཁུ་ཚུར་རོ། ། དེ་བཅིངས་པས་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་སྔགས་པ་དེ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་རིམ་གྱིས་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ན་མི་གཡོ་བའི་སྟེ། དེ་བཅིངས་པས་ནི། ཡིད་ནི་གཡོ་བ་མེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྔགས་པའི་ཡིད་མི་གཡོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་འདི་ལས་བྱུང་བས་ན་རིན་ཆེན་འབྱུང་བ་སྟེ།

Regarding the phrase "performing vajra activities": because it performs activities of a vajra nature, it is called "performing vajra activities." One should meditate on a four-faced activity-vajra at the heart; then, if the activity mudrās are applied, they will be accomplished. Now, with the words "Then..." and so forth, the activities of the activity mudrās are shown. "Then" means immediately following that. "These" refers to the activity mudrās. "Vajra activities" refers to "vajra" because the activity is unimpeded. "In many ways" means in many various forms. Regarding the manner of explanation according to the teaching: first, the wisdom fist is shown, and its activity is taught at the very beginning by the words "the wisdom fist" and so forth. Because it is the fist that realizes unsurpassed wisdom, it is the "wisdom fist." By binding it, the buddha-wisdom of the Blessed Buddhas enters that practitioner; the meaning is that it will be attained gradually. Because it is the activity mudrā of the Blessed One Akṣobhya, it is "immovable." By binding it, "the mind becomes immovable," meaning the mind of the practitioner will not be moved by any obstacles or misleading spirits. "By the mudrā of Ratnasambhava" means that because the jewels of qualities such as faith arise from this, it is Ratnasambhava.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེ་བཅིངས་ན། གཞན་ལ་ཕན་བྱེད་ལྡན་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཞན་རྣམས་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་ནུས་པས་ན་གཞན་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡོད་པས་ན་གཞན་ལ་ཕན་བྱེད་ལྡན་ཏེ་དེར་འགྱུར་བའོ། ། དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པས་དམ་པའི་ཆོས་ཏེ། དེ་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ན་འཁོར་ལོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་བཅིངས་ན། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དམ་པའི་ཆོས་སྟོན་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་འདོགས་ནུས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པའི་མཆོག་ཡིན་པས་ན་མི་འཇིགས་མཆོག་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་པས་དེ་བཅིངས་མྱུར་བར་ནི། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་མི་འཇིགས་སྦྱིན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མྱུར་དུ་འཇིགས་པ་སེལ་ནུས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་འགྱིང་བ་བརྟན་བྱས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྡོ་རྗེ་འགྱིང་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཅིངས་ན་སྔགས་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྐད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཁུགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སུ་ཞིག་ཅེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ།

This is the Tathāgata Ratnasambhava. The Blessed One’s action mudrā is the mudrā of Ratnasambhava; by binding it, one will possess the capacity to benefit others. This means that because one is able to sustain others, one acts for their benefit, which is the sense of "performing the welfare of others." Because one possesses that, one is "endowed with the capacity to benefit others," and thus becomes so. Because it is the dharma of the sublime ones, it is the "sublime dharma" (saddharma); because it causes that to enter the mental continuums of those to be trained, it is explained as a "wheel." By binding that mudrā, one will turn the wheel of dharma. This means that by teaching the sublime dharma, one will be able to benefit sentient beings. Because it is the supreme bestowing of fearlessness, it is the "supreme fearlessness," the mudrā of the Blessed One Amoghasiddhi. "When the mantrin binds it, he swiftly bestows fearlessness upon all sentient beings" means that one will be able to quickly dispel fear. Regarding "by making the vajra-dignity firm," the vajra-dignity is the action mudrā of the Blessed One Vajrasattva. By binding it, the mantrin will attain that very bliss; such is the meaning. The vajra-hook mudrā is the mudrā of Vajrarāja. "In an instant" means that one will summon [beings] with great speed. If one asks who [is summoned], it is said: "all the Tathāgatas."

སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། འགུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱན་འདྲེན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་མདའ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེའི་སྦྱོར་བས་ནི་རྡོ་རྗེའི་ལྷ་མོའང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེ་ཡང་མཉེས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བའོ། ། བདག་ཉིད་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དགའ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་སྔགས་པ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པར་བཅིངས་ན། རྒྱལ་བ་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ཀྱང་སྦྱིན་པར་མཛད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་ནོར་བུ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཅིངས་ན་སྟོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པའོ། ། དབང་བསྐུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་པས་མཆོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཅིངས་ན་སྔགས་པ་དེ་ཉིད་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་དཔལ་གྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། བསྒྲེང་བས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་དེ་བཅིངས་པས་སོ། ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པའོ། ། རིན་ཆེན་ཆར་ཡང་འབེབས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་གྱི་དངོས་གྲུབ་སྟེ། དེ་འབེབས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

The Buddhas and Bodhisattvas. "Summoning" means inviting them. "With the vajra arrow" refers to the action mudrā of vajra passion. Through its application, "even the vajra goddesses" refers to the samaya mudrā of Vajrasattva, which will also bring about their gratification. "One makes oneself" refers to the mantra practitioner. "Vajra Joy" is the action mudrā of Vajrasādhu. If the practitioner binds it while possessing the proper characteristics, "all the Victors" means that all the Tathāgatas will also grant the words of "Excellent!" "The great vajra jewel" is the action mudrā of the Blessed One Vajraratna. If that is bound, "by the Teachers" means by all the Tathāgatas. "That" refers to the mantra practitioner. "Empowered" means that by being granted empowerment, one becomes an object of worship; such is the meaning. "Vajra Sun" is the action mudrā of the Blessed One Vajratejas. If that is bound, the practitioner will become just like him. "Vajra Banner" is the action mudrā of the Blessed One Ratnaśrī. "By raising it" means by binding it. "That" refers to the mantra practitioner. "Even a rain of jewels falls" means the siddhi of the desired objects of all sentient beings; the meaning is that one causes that to fall.

རྡོ་རྗེ་འཛུམ་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་བཞད་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། བཅིངས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅིངས་པ་བྱས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་འདྲ་བར་མྱུར་བཞད་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་འཛུམ་པ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པར་མཛད་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྔགས་པ་དེས་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་འཛུམ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཅིངས་པས་ནི། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་དེ་ཡིས་མཐོང་། ། ཞེས་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དེས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཅིངས་ན། དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་གཅོད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་པས་དེ་བཅིངས་ན། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཆོས་སྨྲ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཚིག་རྣམས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེ་བཅིངས་ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཚིག་རྣམས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞིང་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

The "Vajra Smile" is the activity mudrā of the Blessed One Vajra Laughter. Regarding the phrase "by binding," it means having performed the binding. "One will laugh quickly like a Buddha" means that just as the Blessed Buddhas benefit sentient beings by perfectly displaying a smile, so too does that mantra practitioner benefit sentient beings through the nature of the smile by binding the mudrā. The "Vajra Flower" is the activity mudrā of the Blessed One Lokeśvara. By binding it, "one will see Vajradharma," meaning that one will see Lokeśvara. The "Vajra Sword" is the activity mudrā of the Blessed One Mañjughoṣa. When it is bound, "it cuts through all suffering," meaning that all the sufferings of saṃsāra for all sentient beings will be severed. The "Vajra Wheel" is the activity mudrā of the Blessed One Vajrahetu. When the mantra practitioner binds it, "the wheel of Dharma will be turned," meaning that one will attain the status of a great teacher of the Dharma. Regarding the statement, "The words of all the Buddhas will be accomplished through vajra recitation," vajra recitation is the activity mudrā of the Blessed One Vajrabhāṣa. When it is bound, the meaning is that the words of all the Buddhas will be accomplished and become manifest.

རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་མཆོད་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྔགས་པས་དེ་བཅིངས་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱང་ནི་དབང་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་དབང་དུ་འགྱུར་བ་སྟེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་སྤྱོད་པའི་གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་མཉེས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་གོ་ཆས་ལུས་བཅིངས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཅིངས་ན། རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མི་ཕྱེད་པའི་ལུས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེའི་མཆེ་བ་བཅིངས་པས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཅིངས་ན་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་འབའ་ཞིག་སྐྲག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་གྱི། རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱང་བདག་གིས་ཆོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཡང་སྐྲག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཀུན་འཕྲོག་ཅིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ན་དོན་ཐམས་ཅད་འགུགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་རྒྱ་གྲུབ་པ་ཀུན་ཀྱང་ཐོབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདི་བཅིངས་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་དགའ་བ་སྦྱིན་པ་སྟེ། བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་ནི་གཟུགས་བཟང་བ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ།

"By the offering of the vajra dance" refers to the vajra action mudrā. "If the mantrin binds it, even the buddhas will be brought under control" means that even the Blessed Buddhas will be brought under control; the meaning is that by this mudrā of the dance of conduct for the sake of sentient beings, even the Blessed Buddhas will be pleased. "Having bound the body with the vajra armor" refers to the vajra armor action mudrā. "If that is bound, the vajra essence will be attained" means that one will come to possess an indestructible body. "By binding the vajra fangs" refers to the action mudrā of the Blessed One Vajrayakṣa. "If that is bound, not only will obstacles and misleading spirits be terrified, but I shall even crush the vajra itself" means that one will even cause Vajrapāṇi to be terrified. "The vajra fist seizes everything" means that if the vajra fist action mudrā is bound, all purposes will be summoned. "One attains all accomplished mudrās" means that by binding this, the body, speech, and mind are unified as one vajra, whereby all mudrās are accomplished. "By binding the action mudrā of Vajradhāriṇī, joy is bestowed" means that bliss and mental happiness are bestowed. "By the action mudrā of Vajramālā, a beautiful form is bestowed."

། རྡོ་རྗེ་གླུའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་ནི་གླུ་སྙན་པ་སྟེ་དབྱངས་ཅན་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱེད་དོ། ། ལྷ་མོ་བདུག་པ་མའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་ནི་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་སྟེ་ཡིད་རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་གི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་ནི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་བྱེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་སྟེང་དུ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་འདོགས་པས་ན་རྒྱན་གྱི་དམ་པ་ནི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ཡིན་ནོ། ། མར་མེའི་མཆོད་པ་མའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་ནི་གཟི་ཆེན་པོ་སྟེ། ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་འོད་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་ནི་དྲི་རབ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དྲི་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ལས་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གཞན་ནས་སྤྱན་འདྲེན་པ་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ལས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོར་མངོན་པར་ཕྱོགས་ནས་བཞུགས་པར་འགུགས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ལས་ནི་སྒོ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ནས་བཞུགས་པ་རྣམས་རང་རང་གི་སྒོ་ནས་གཞུག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ལས་ནི་ཞུགས་ཟིན་པ་རྣམས་རང་གི་གནས་ནས་མི་གཡོ་བར་འཆིང་བར་བྱེད་པའོ། །

The activity mudrā of the vajra song means that it bestows melodious song, which is to say, it grants Sarasvatī. The activity mudrā of the vajra dance brings all sentient beings under one's power. The activity mudrā of the goddess Incense pleases the mind, which is to say, it bestows supreme joy. The activity mudrā of the vajra flower bestows all ornaments; because a flower garland is hung upon that which is already adorned with all ornaments, the flower garland is the supreme ornament. The activity mudrā of the goddess Lamp Offering bestows great brilliance, which is to say, it grants light to the body and so forth. The activity mudrā of the vajra scent is called "possessing supreme fragrance," which is to say, one will attain the fragrance of the Tathāgata’s ethical discipline. The activity of the activity mudrā of the Vajra King is to invite the Buddhas and Bodhisattvas from other Buddha-fields and world-systems. The primary activity of the activity mudrā of the Vajra Hook is to summon them to sit facing the entrance of the maṇḍala. The activity of the activity mudrā of the Vajra Noose is to cause those sitting facing the entrance to enter through their respective doors. The activity of the activity mudrā of the Vajra Chain is to bind those who have already entered so that they do not move from their respective places.

རྡོ་རྗེ་འབེབས་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ལས་ནི་བསྐྱོད་ཅིང་འབེབས་པའོ། ། སྙིང་པོ་བྱིན་ལ་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལས། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་ཆོ་ག་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་དེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། སྤྱིའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅིངས་པའི་ཐབས་མཚུངས་པའོ། ། དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཐུན་མོང་གི་བཅིང་བའི་ཐབས་ཏེ། དེ་ལ་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལ་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་འབྱུང་ལ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་གུང་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་བ་ན་ཕྱིས་གདོད་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་ཏེ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་བྱུང་བས་ན་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་བྱུང་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་འབྱུང་སྟེ།

The activity of the action mudrā of the Vajra-Descent is to move and cause the descent. Regarding the statement, "Having bestowed the essence, one should train in the wisdom of the four mudrās," the ritual of the four mudrās has already been taught. Now, in order to teach extensively the ritual for binding the general mudrā of all mudrās, it says, "Then, of all mudrās," and so forth. "Then" refers to the occasion. "Of all mudrās" means those which are both mudrās and all; that is, of all four: the great mudrā, the samaya mudrā, the dharma mudrā, and the action mudrā. "The extensive ritual for binding the general mudrā" refers to the common method of binding. If one asks what that is, it is the common method of binding, which is shown by the words "At the very beginning," and so forth. Regarding "At the very beginning," although it arises from the samaya mudrā, it does not arise from the vajra-palms. This is because the vajra-binding arises from the vajra-palms, and when the two middle fingers are raised from the vajra-binding, it subsequently becomes the mudrā of Vajrasattvī; for it is said that all samaya mudrās arise from the vajra-binding. The action mudrās also arise from the samaya mudrā of the vajra-fists, and the great mudrās likewise arise from the samaya mudrā.

གང་གི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་འབེབས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྩོམ་པ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་གསུམ་ཆར་བཅིངས་ནས་ཕྱིས་གདོད་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བརྗོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་འབའ་ཞིག་མ་གཏོགས་པར་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མ་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ཡིན་ནོ། ། གཏན་ཚིགས་དེའི་ཕྱིར་ན་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བའི་སོར་མོ་སྙིང་གར་གདབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བཅིངས་ལ་རང་གི་སྙིང་གར་སྒྲ་དང་བཅས་པས་དགྲོལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཏྲ་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆ་དབྱེ་བ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་བ་ཀུན་རང་གི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྡོ་རྗེའི་དབང་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སྔར་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ལྡང་བའི་ཚེ་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་གནས་སུ་བཞག་སྟེ། གོ་ཆ་བཀོན་ཞིང་དབང་བསྐུར་ཏེ་གཞག་པ་རྣམས་མ་བཀྲོལ་བས་ན་བཅིངས་ཏེ་གནས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་བཅིངས་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ལས་ལ་སྦྱར་བ་ལ་དབང་བྱེད་མི་ནུས་སོ། ། དེ་ནས་སྔགས་པ་ཕྱིས་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་འཆིང་བའི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་སྙིང་གར་བཀྲོལ་བས་དེ་རྣམས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པའི་ཚེ་ན་ཡང་དབང་བྱེད་ནུས་པ་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་སྙིང་གར་དགྲོལ་བའི་དགོས་པ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་ཤེས་སོ། ། དེ་བས་ན་ཐོག་མར་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་སྙིང་གར་དགྲོལ་བ་འདི་བྱས་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་ཕྱག་རྒྱ་ལྷག་མ་རྣམས་བཅིང་པར་བྱ་སྟེ།

Because the descent of the vajra is the commencement of the Mahāmudrā, and because one first binds all three mudrās and only then recites the Dharmamudrā, the Vajrabandha is the first of all mudrās, with the exception of the Vajrāñjali alone. For that reason, it is said, "at the very beginning." Regarding the instruction, "the fingers of the vajra-bind should be struck at the heart," the meaning is that one should bind the Vajrabandha and then release it at one's own heart with a sound. The syllable traṭ indicates, as before, the opening of the vajra armor. Therefore, it is said that "all bound mudrās come under the power of the vajra of one's own body, speech, and mind." This is what is being shown: previously, during the recollection and so forth, and at the time of arising, all mudrās were placed in their respective positions. Because the armor was donned and the empowerments conferred, those that were placed remained bound without being released. Because they were bound in that way, they were unable to exercise power over the activities. Subsequently, when the mantra practitioner again binds the mudrās, by releasing the Vajrabandha at the heart, they become released. At the time of binding those mudrās, they will also be able to exercise power. One should understand that such is the purpose of releasing the Vajrabandha at the heart. Therefore, having first performed this release of the Vajrabandha at the heart, one should subsequently bind the remaining mudrās.

འདི་ནི་ཆོ་ག་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་གདབ་པའི་འོག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་སྙིང་པོ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མ་བཅིངས་པར་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་འཆིང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་སྟོང་ན་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དབབ་པ་འདི་ནི་ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་ཡིན་གྱི། སེམས་དཔའ་དབབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། སེམས་དཔའ་དབབ་པ་ནི་སྨས་ཟིན་ཏེ། དེ་ཡང་གནས་སྐབས་གང་དུ་བྱུང་བའི་གནས་སྐབས་དེར་ཕྱིས་ཀྱང་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཅི་ཞིག་སྟོན་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་བཅིང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ན་སེམས་ཀྱིས་རང་གི་ལུས་དང་དབང་པོ་རྣམ་པར་གཞིག་པར་བྱ་སྟེ། ཆ་ཤས་སུ་ཕྱེ་བ་ནས་བརྩམས་ནས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱང་ཕྱོགས་ཆའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་ཞིང་། ཡེ་ཤེས་ཙམ་དུ་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལུས་དང་དབང་པོ་རྣམ་པར་གཞིག་པའམ། གཟུགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་གཞིག་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་དེ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསམས་ལ་དེ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་འམ་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་དེར་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ལ་བདག་གོ་བར་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའི་ཁམས་རྣམས་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ནི་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་སུའོ། །

This is the ritual procedure. Regarding the phrase "Then," after performing the vajra-binding, one should bind the mudrā for the descent of the vajra and recite the essence mantra. This is because the binding of other mudrās does not exist without having first bound the great mudrā; for if the great mudrā is absent, all purposes are non-existent. Regarding the "descent of the vajra," this descent is the descent of wisdom (jñāna), not the descent of the being (sattva). The descent of the being has already been explained, and it will also be explained later in the context in which it occurs. What does this "descent of wisdom" indicate? At the very moment of binding the vajra-descent, one should mentally dismantle one's own body and sense faculties. Starting from the division into parts, one should meditate until reaching the subtle atoms. One should also meditate on the subtle atoms as having directional parts and establish them as mere wisdom (jñānamātra). This "mere cognition" (vijñaptimātra) refers to the dismantling of one's own body and sense faculties, or the dismantling of all material entities. Then, one should visualize that wisdom as a moon maṇḍala and, in order to stabilize it, place a five-pronged vajra or one's own mudrā upon it. Then, one should generate the divine pride of "I am that." Next, one should cause the expanse of the Buddha’s vajra body, speech, and mind to enter from the realms of space. Finally, one should appear in the form of one's own deity.

སངས་རྒྱས་ཀྱི་དབྱིངས་གཞུག་པ་མ་ཡིན་པ་གཞིག་ན་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པའི་ཚེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཁ་དོག་དང་རྟགས་དང་དབྱིབས་དང་ན་བཟའ་དང་རྒྱན་ལ་སོགས་པར་ལྡན་པ་དེ་ལྟ་བུ་བདག་ཡིན་ནོ་བར་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་ལ། ཕྱག་རྒྱའི་རང་གི་རང་བཞིན་གྱི་ལྷའི་གཟུགས་སུ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། གང་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཟློས་པ་དེས་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། འོན་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དབྱིངས་འཇུག་པར་བྱེད་ན་དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་ཏེ། སེམས་ཤེས་པ་ནས་བརྩམས་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པ་དེའི་སྐབས་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། གང་ཞིག་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཟློས་པར་བྱེད་པ་དེས་ནི། བསྒྱིངས་བཅས་རྡོ་རྗེ་གསོར་བྱེད་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་དེས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུར་བརྟག་པར་བྱའོ། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལྷག་མ་རྣམས་ནི། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ཇི་ལྟར་རི་མོའི་རྗེས་མཐུན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་གསུངས་པས། གང་གི་སེམས་དཔའ་གང་ཡིན་པ་དེའི་གཟུགས་སུ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པའི་སྐབས་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་པར་བསམས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་ཅིང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཀུན་ནས་ཡན་ལག་རྣམས་ཁྱབ་པར་བསམས་ལ། བསམས་ནས་གྲོགས་པོར་འགྱུར་བ་སྟེ་བསམས་པའི་དོན་རྣམས་ལ་མཛའ་བོ་བཞིན་དུ་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། །

When entering the maṇḍala of the non-enterable buddha-expanse, the master should generate the pride of thinking, "I am the very one who possesses the color, signs, shape, robes, ornaments, and so forth, just as the form of my own deity was shown." One should then visualize the deity’s form as the very nature of the mudrā. Furthermore, whoever recites the Tathāgata mantra should visualize the form of Vajrasattva. However, if one is entering the buddha-expanse, then it is the form of a Buddha; this is the occasion for the statement: "Starting from the knowledge of the mind, one should meditate on Vajrasūrya." Whoever recites the Vajrasattva mantra should visualize the form of Vajrasattva according to what was taught: "Brandishing the vajra with a majestic stride," and so forth. As for the remaining great beings, one should visualize the form of whichever being it may be, according to what was taught: "By means of the vajra of body, speech, and mind, in accordance with the painted image," and so forth. This is the occasion for meditating on the mahāmudrā. Regarding the phrase "then, having correctly contemplated": one should contemplate the limbs as being completely pervaded, correctly and without error. Having contemplated, they become "companions," meaning they act like friends toward the objects of one's contemplation. The word "then" refers to the period immediately following that.

ཕྱག་རྒྱའི་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་ཡིན་ལ་དམ་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་པས་ཕྱག་རྒྱའི་དམ་ཚིག་སྟེ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་རང་གི་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་བདག་གི་སེམས་ཀྱིས་བསམས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འོན་ཀྱང་དེའི་ང་རྒྱལ་མ་བསྐྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཧཾ་ཞེས་བྱའོ། ། འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་དཔར་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། འདི་སྤྱིར་སྨོས་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་འོན་ཀྱང་དོན་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཟློས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་པར་མངོན་གྱི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཟློས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་སྔགས་ལྔ་བརྗོད་པའི་མན་ངག་འགོག་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པ་སྨྲས་ཟིན་ཏོ། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཟློས་པའི་སྔགས་པས་ཀྱང་ནམ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྡོ་རྗེ་དམིགས་པའམ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱར་དམིགས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དག་གི་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི། དེ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཐ་མི་དད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ད་ལྟར་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་བདག་གོ་ཞེས་ང་རྒྱལ་དུ་བྱ་བར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །

Regarding the phrase "one should recollect the great being of the mudrā-samaya": it is called the "mudrā-samaya" because it is both a mudrā and a samaya, and it is the great being. "Recollection" of that means one should contemplate oneself as being fully perfected in the form of the great mudrā of one's own deity. Although one has already contemplated the form-body of that deity with one's own mind, because the pride of that [deity] has not yet been generated, the passage beginning with "therefore, recite this essence" and so forth is taught; it says: mahāsamayasattvo 'ham. "By this" means by generating the pride of being a being. "All mudrās are accomplished" means that all the mudrās of all the beings will be accomplished. Although this is stated in general terms, by the force of the context, it is understood to apply specifically to the practitioner of the great being, and not to the practitioners of the Tathāgatas; for the instructions for reciting the five mantras of the Tathāgatas have already established the generation of pride for them. If one asks: "Is it not the case that the pride of the practitioner of the great being is also taught to be generated at the time when they visualize a vajra upon a moon maṇḍala or visualize their own mudrā?" While it is true that it is taught in that way, that is taught as being inseparable from the samaya-mudrā, and not from the great mudrā. In the present context, it is taught that one should generate the pride of "I am the great being" together with the great mudrā.

དེ་ལྟར་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་ནས་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས། རྒྱབ་ཏུ་ཟླ་བ་གྲུབ་ནས་ནི། ། དེ་ལ་སེམས་དཔའི་ལུས་སུ་བསྒོམ། ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཨ་ཧཾ་བརྗོད། དེ་ནས་རིགས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། སྤྱིའི་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་སྒྲུབ་པ་འབྱུང་བས་ན་སྤྱིའི་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། གང་གི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་འགྱུར་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་སེམས་དཔའ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་རང་རང་གི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་བས་ན་སྤྱི་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་ཡིན་པས་ན་རྒྱུ་དེས་ཀྱང་སྤྱིའི་ཆོ་ག་ཞེས་བཤད་དོ། ། ད་ནི་སྤྱིའི་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་དེ་ལ་ཐོག་མར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ། གང་ལས་ཐོག་མར་གྱུར་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དབང་བསྐུར་བ་ལས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་གྱི། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་ལས་མ་ཡིན་ཞིང་། རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སེམས་དཔའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་སེམས་དཔའ་ཡིན་པས་ན་རང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་སེམས་དཔའོ། ། བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལུས་སོ། །

Having thus generated the divine pride, one should say "samayas tvam" and bind the samaya-mudrā. Then: "Once the moon is established behind, Meditate upon it as the body of a sattva. Recite: 'samayas tvam aham.' Then, one should be consecrated by the mudrā of that very family." Regarding the phrase "the extensive ritual of the general accomplishment": it is called the "extensive ritual of the general accomplishment" because it arises as the common practice for all. It is called "general" because even the Buddha, the Blessed One, is consecrated by the samaya-mudrā, and Vajrasattva and the other sattvas are also consecrated and accomplished by their respective samaya-mudrās. Furthermore, it is called a "general ritual" because it is not only for the Abhisamayakalpa of the Mahāyāna, but is also for all kalpas. Now, the extensive ritual of the general accomplishment is shown by the words "at the beginning" and so forth. If one asks from what it is the beginning, the meaning is "from the empowerment," and not from the vajra-binding, nor from the vajra-descending, nor from the family samaya-mudrā. "Having bound the mudrā" refers to the samaya-mudrā of one's own sattva. Because it is the sattva of one's own mudrā, it is called "one's own mudrā-sattva." "Self" refers to one's own body.

སྔར་རང་གི་སེམས་དཔའ་གཟུགས་སུ་གྲུབ་ཟིན་པ་ཡིན་ཀྱང་། དེ་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མངོན་སུམ་དུ་གྱིས་ཤིག་པའོ། ། སྙིང་པོ་ཡང་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་སྔགས་བརྗོད་པའོ། ། དེ་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། རང་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་འོག་ཏུ་གང་དུ་དབང་བསྐུར་བ་གང་ཡིན་པས་དབང་བསྐུར་བ་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཟློས་པ་རྣམས་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཟློས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་རྟོག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་མྱུ་གུས་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་བའི་འོག་ཏུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞག་པ་ནི་རང་གི་ལྷའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བཞིའམ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཤད་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ནི་རྣམ་པ་བརྒྱད་དམ། ཇི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རང་གི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་བཤད་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གོ། ། དེ་ནས་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། བར་སྐབས་འདིར་སེམས་དཔའ་དབབ་པར་བྱ།

Although one’s own being as a sattva has already been established in form, one should meditate in order to further consecrate it; that is to say, one should make it manifest. The essence mantra should also be recited exactly as it was taught. "By this, one is consecrated" means reciting the mudrā of one’s own sattva and the mantra as it was taught. Then, regarding the phrase "one should accomplish," this indicates the following: after consecrating oneself, one should perform the empowerment that is appropriate for the specific context. For those reciting the tathāgatas, it is the empowerment of the precious vajra. For the bodhisattvas of the tathāgata family, it is the empowerment of the crown of the five buddhas. For those reciting the vajra family, it is the empowerment of the vajra garland. For the bodhisattvas of the Vinayapārivarta-kalpa, it is the empowerment of Amitābha. For the ratna family, the empowerment should be performed with the precious sprout. Then, after the empowerment, one should rest in meditative absorption (samādhi), meditating in the manner of one’s own deity. Following that, one should perform offerings. For the tathāgatas, there are the four types of offerings, or the sixteen types explained in the karmamaṇḍala. For the bodhisattvas, there are eight types, or the sixteen types as explained in the karmamaṇḍala of Vajradhara himself. Then, one should perform the protection. At this juncture, one should cause the sattva to descend.

དེ་བཞིན་དུ་བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་དབབ་པའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ལ་དབབ་པ་བྱས་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་དབང་དུ་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ལ་ཡིད་ཀྱིས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་རང་གི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཟུང་ནས། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚུལ་དུ་སྔགས་པའི་རང་གི་ལུས་བསྒྱུར་ཞིང་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞག་ཅིང་བརྗོད་པར་ཡང་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསྲུང་བ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་དགོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིང་བར་བྱ་སྟེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམས། ། བསྡུས་པས་ཁུ་ཚུར་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། ལྷན་ཅིག་ཐ་མི་དད་པར་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བར་སྐབས་འདིར་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཡང་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་བཛྲ་བནྡྷ་ཏྲཊ་ཅེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་བར་འདི་དང་། སྔགས་པས་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ནི་རིག་པའི་འདུལ་བའི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས། དམ་ཚིག་བསྲུང་བར་བྱ་བ་དང་། ཆོས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་། ལས་ལ་ནན་ཏན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། བདེན་པ་བསྐྱང་བར་བྱ་བ་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། སྔགས་པས་དེའི་ཚེ་བདག་གིས་ཅི་ཞིག་ནི་མ་བསྲུངས། གང་ཞིག་ནི་མ་བསྲུངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བཞི་བྱས་ནས།

This is because it is said, "Likewise, the self-consecration and so forth." Furthermore, having recited the essence-mantra for the descent and performed the descent, one should thereafter recite the essence-mantra for the recollection of the Great Being. Then, one should recite the essence-mantras for summoning, entering, binding, and subjugating, and perform them mentally as well. Having taken hold of the Great Seal (mahāmudrā) and one's own pledge-seal (samayamudrā), one should transform and position one's own body in the manner of the action-seal (karmamudrā). The dharma-seal (dharmamudrā) should also be placed upon a moon-maṇḍala and recited. Then, the protection should be performed. Then, in order to arrange the deities, one should bind the vajra-fist, for it is said: "The vajras of body, speech, and mind, when gathered together, are explained as the 'fist'." For the sake of accomplishing the vajras of body, speech, and mind, and for the sake of protecting them inseparably together, the vajra-fist should also be bound at this intermediate stage. Thus, beginning from "vajra-bandha-traṭ" up to the vajra-fist, the mantrin should meditate on the yoga of his own deity. As for the extensive ritual, it is just as it was taught in the Vidyāvinaya-uttaratantra: "One should guard the samaya, meditate on the dharma, diligently accomplish the activities, and uphold the truth." At that time, the mantrin should reflect: "What have I not guarded? What have I not guarded?" and so forth. Having thus performed the four types of offerings,

མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པས་ཀྱང་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། ཨརྠ་སིདྡྷི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་གྲུབ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱེད་པར་འདོད་ན། ལས་ཇི་ལྟ་བུ་བྱེད་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟ་བུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བཀྲ་ཤིས་པའི་ཚིག་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་དང་པོར་བརྗོད་ལ་ལས་གང་ཡིན་པ་དེ་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དགོས་པ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཀྲ་ཤིས་པའི་ཚིག་ནི་གཟུང་བར་བྱ་ཞིང་། ཚིག་ངན་པ་རྣམས་ནི་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ལ་ཡང་རྒྱུད་ལས་བཟླས་པར་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དེ་ཉིད་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་འདི་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཀྲ་ཤིས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བྱ་བ་ཟིན་པ་བྱས་ནས་གང་དགོངས་པའི་ཚུལ་དང་མཐུན་པའི་རང་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ལྷའི་སྙིང་པོ་བཟླས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ལྟར་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྒྱུར་བཀྲ་ཤིས་པའི་ཚིག་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་སྒྲར་བཤད་ནས། ད་ནི་བཟླས་བརྗོད་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་རྣམས་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་རང་གི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པ་བཞི་ཆར་གྱི་ཡང་ཅི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚུངས་པའོ། །

One should also offer praise with the One Hundred and Eight Names. Following that, one should perform the meditations and so forth. Regarding the phrase "Arthasiddhi" (Accomplishment of the Purpose): if one wishes to perform activities such as the attainment of siddhis, one should first utter the auspicious words taught in the Tantra that correspond to the specific activity one intends to perform, and then carry out that activity. Therefore, the desired siddhis will be accomplished. Just as it is said in the world, "Those who wish to achieve their purpose should adopt auspicious words and avoid inauspicious ones," so too, for the supreme siddhi, the essence mantra to be recited as taught in the Tantra should be uttered first in this manner, because suchness is itself auspicious. Having completed such preliminary actions, one should recite the essence mantra of the deity one is to accomplish, in accordance with the intended method. The remainder is easy to understand. Having thus explained the auspicious words as the cause of siddhi and as the sound of accomplishment, now, in order to stabilize the binding of the mudrās as described for the yogins engaged in recitation and so forth, the general nature of all mudrās is shown through the vajra of one's own body, speech, and mind, and so on. The word "then" (tatas) means immediately following that. "Of all mudrās" refers to whichever are appropriate among the four types of mudrās. "General" (sāmānya) means common or equal.

དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེར་བྱ་བ་སྟེ་བརྟན་པར་བྱའོ། ། གང་ལ་ཞེ་ན། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ལུས་རྡོ་རྗེར་བྱ་བའོ། ། གསུང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ངག་རྡོ་རྗེར་བྱ་བའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སེམས་རྡོ་རྗེར་བྱ་བའོ། ། ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ནི་ཐབས་ཀྱི་བྱ་བ་རྒྱས་པའོ། ། རྡོ་རྗེར་བྱ་བ་འདི་ཐོག་མའམ། ཐ་མའམ་བར་དུ་ནམ་བྱ་བ་མི་ཤེས་པས་ན། དེའི་ཕྱིར་ནམ་ཕྱག་རྒྱའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ལྷོད་པར་གྱུར་ཏམ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ནམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་ནའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཡིན་པས་ན་ཕྱག་རྒྱའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཏེ་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ལུས་སོ། ། གསུང་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ངག་གོ། ། ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་ནི་སེམས་ཏེ། གནས་ངན་ལེན་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པས་ལུས་ལ་སོགས་པ་ལྷོད་པར་གྱུར་ན། རྡོ་རྗེར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་འདི་བྱའི་འདི་ལ་དུས་ཀྱི་ངེས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། ལན་འགའ་ལེ་ལོ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་བྱ་བ་མ་རྫོགས་པར་ཡང་བདག་ཉིད་གཏོང་བར་འདོད་པར་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་འོག་ནས་བཤད་པའི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པས་གནས་ངན་ལེན་དང་ལེ་ལོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་རྣམས་རྣམ་པར་གཞིག་ཅིང་ཕྱག་རྒྱའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་གྱི་ལུས་ལ་སོགས་པ་བརྟན་པར་བྱའོ། ། འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་སྙིང་པོས་སོ།

If one asks what that is, it is to be made into a vajra, meaning to be made firm. In what respect? It is said, "the body, speech, and mind vajras." The body mudrā is to make the body a vajra; the speech mudrā is to make the speech a vajra; the mind mudrā is to make the mind a vajra. The "extensive ritual" refers to the extensive application of the methods. Since it is not known whether this act of making into a vajra should be performed at the beginning, the end, or in the middle, it is therefore said, "whenever the blessing of the mudrās becomes lax." "Whenever" means at whatever time. Because it is the blessing of the mudrās, it is called "the blessing of the mudrās," which has the sense of "the state." Furthermore, for the body mudrās, it is the body; for the speech mudrās, it is the speech; and for the mind mudrās, it is the mind. If the body and so forth become lax due to defects such as the presence of coarse habitual tendencies (dauṣṭhulya), then this ritual of making into a vajra should be performed; there is no fixed time for this. If at any time, due to faults such as laziness, the activity is not completed and one wishes to abandon the practice, then at that time, by means of the hundred-syllable mantra explained below, one should utterly destroy all coarse habitual tendencies, laziness, and so forth, as well as obstructors and misleading spirits, and stabilize the body and so forth through the specific blessing of the mudrās. "By this" refers to the essence mantra as it was previously taught.

མཚམས་མེད་པ་བྱས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡིག་པ་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ་ནི་མཚམས་མེད་པ་བྱེད་པ་སྟེ། ཤི་འཕོས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་ལས་གང་གིས་ཀྱང་མནར་མེད་པའི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་ལྟུང་བར་བྱེད་པ་དེ་ནི་མཚམས་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་མ་གསོད་པ་དང་། ཕ་གསོད་པ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་གསོད་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ངན་སེམས་ཀྱིས་ཁྲག་འབྱིན་པ་དང་། དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་བྱེད་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་བཤད་པ་རྣམས་བྱེད་པ་ནི་མཚམས་མེད་པ་བྱས་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུས་ནི་བདེ་འགྲོར་འགྲོ་བ་ཡང་རྙེད་པར་དཀའ་ན། གསང་སྔགས་འགྲུབ་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་པས་དེ་རྣམས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསླུས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཐོས་ནས་འདི་ནི་ངའི་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་སྟོན་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསླུས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་ན་ངའི་སྟོན་པའི་ཆོས་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་ཅིང་། ཆོས་རྐུ་བར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསླུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། སེམས་ཅན་གང་དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྨོད་པ་དེ་ཡང་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞལ་ནས་གསུངས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨོད་པའོ། །

Regarding the phrase "those who have committed the acts of immediate retribution": among all sinful actions, the most unbearable are the acts of immediate retribution. That by which one falls into the great Avīci hell immediately after death, without any interval, is called an "act of immediate retribution." These are: killing one's mother, killing one's father, killing an arhat, drawing blood from a tathāgata with malicious intent, and causing a schism in the Saṅgha. Those who perform such acts as described are "those who have committed the acts of immediate retribution." For such individuals, it is difficult to even find rebirth in the higher realms, let alone achieve the accomplishments of Secret Mantra; nevertheless, it is taught that by reciting this essence, even they will achieve them. Regarding the phrase "those who have deceived all the tathāgatas": one who, having heard the teachings of the tathāgatas, teaches them by saying, "This is my own dharma," is said to have "deceived all the tathāgatas." Alternatively, one who teaches, "This is the dharma of my teacher," and thus steals the dharma, is also said to have "deceived all the tathāgatas." This is an act of extremely great sin, yet it is taught that even they will achieve accomplishment by reciting this essence. Furthermore, any sentient being who disparages the sublime Dharma is also an evildoer. This refers to disparaging the sūtras and other teachings spoken from the Buddha’s own mouth by saying, "These are not the Buddha’s word."

ཡང་ན་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་པ་འདི་ཡང་དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྨོད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྨོད་པར་བྱེད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་སྙིང་པོ་བཟླས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་རེ་རེ་ཙམ་ཞིག་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་བྱས་པ་ཡང་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་ན་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒྲུབ་པ་པོར་འགྱུར་བ་སྟོན་པའོ། ། དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བརྟན་པར་གྱུར་པས་ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། བསྐུལ་བའི་སྙིང་པོ་འདིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྐུལ་བར་གྱུར་ན། བརྟན་པར་གྱུར་པས་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་དགའ་བར་རོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུན་མོང་གིའོ། ། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཁྱད་པར་སྟོན་ཏེ། ཁྱད་པར་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་བོ། ། དྲིས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དམ་པར་གསུངས་ན། རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་ཅིའི་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དམ་པར་གསུངས་ཤེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ལས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་སྟེ། དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དམ་པར་གསུངས་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དངོས་གྲུབ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། བར་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་སྡུད་དོ། །

Alternatively, to say, "This was not spoken by the Buddha," is also to disparage the sublime Dharma. Therefore, it is taught that even those who disparage the sublime Dharma will achieve accomplishment by reciting the essence mantra. Not only for those who commit a single transgression, but even for those who have committed every fault, if they utter this essence, they will attain siddhi; this demonstrates that they will become practitioners of the mudrās of all the Tathāgatas. Thus, it is said, "By Vajrasattva becoming firm." This shows that if the Blessed One Vajrasattva is invoked by this essence of exhortation, he becomes firm, and in this very life, "as desired" means according to one's pleasure. "All siddhis" refers to the common ones. By the phrase "supreme siddhi" and so forth, the distinction is shown. If one asks what that distinction is, it is the siddhi of the Vajra. If it is asked: "Since the siddhi of the Buddha is taught to be the supreme siddhi, why is the siddhi of the Vajra also taught to be the supreme siddhi?" It is because all siddhis, such as Buddhahood itself, arise from the Vajra of the wisdom of emptiness; therefore, there is no fault in teaching that the siddhi of the Vajra is also the supreme siddhi. The siddhi of Vajrasattva is indeed the supreme siddhi itself. By the word "and so forth," the siddhis of the remaining Bodhisattvas are included.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་དག་ཀྱང་ཡང་དག་པར་སྡུད་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་ཡིན་ནོ། ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་བཅིང་བ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱང་བཤད་ཟིན། ལས་རྣམས་ཀྱང་བཤད་ཟིན། བརྟན་པར་བྱ་བ་ཡང་བཤད་ཟིན་ན། ལྡང་བའི་ཚེ་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བཀྲོལ་ནས་ལྡང་བར་བྱ་དགོས་ན་ཇི་ལྟར་དགྲོལ་བར་བྱ་བའམ། གང་དུ་དགྲོལ་བར་བྱ་བ་མ་བཤད་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་དགྲོལ་བའི་སྤྱིའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བཤད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་བཞིའོ། ། ཕྱིའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚུངས་པའི་འོ། ། དགྲོལ་བའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅིང་བ་གཞིག་པའི་ཐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གོ། ། དགྲོལ་བའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་མང་བས་ན། དེའི་ཕྱིར་དེའི་ངེས་པའི་དམིགས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཐོག་མ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོ་ཁོ་ནར་དགྲོལ་བ་ཉིད་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བྱ་བ་གཞན་གྱི་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐོག་མ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་དགྲོལ་བ་ཁོ་ན་དང་སྦྱར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་གང་དང་གང་ནས་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དང་གང་ལས་བྱུང་བ་མ་བསྟན་དུ་ཟིན་ཀྱང་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་དོན་གྱི་དབང་གིས་རིག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན་ལ།

Regarding the phrase "by the Vajrasattva of all Tathāgatas," this refers to the Vajrasattva of all Tathāgatas, which is to say the Blessed One, the Bodhisattva Samantabhadra. These are also words that correctly summarize [the preceding]. The binding of the mudrās has already been explained; the siddhis have already been explained; the activities have already been explained; and the stabilization has already been explained. Now, since one must arise after releasing the mudrās at the time of rising, and because it was not explained how or where they should be released, it is said: "Then, the general ritual for releasing all mudrās is explained in detail." In this context, "then" means immediately following that. "All mudrās" refers to the four types. "External" refers to the corresponding [mudrās]. "The detailed ritual for releasing" refers to the specific methods for dismantling the bindings. Since that detailed ritual for releasing is of many kinds, in order to show the definitive points regarding it, the passage beginning with "In that regard" and so forth was spoken. "At the very beginning" means that the releasing itself should be explained first, because it is the basis for the other activities. The word "very" in "at the very beginning" is to be applied specifically to the releasing. Regarding the phrase "from whatever all the mudrās arise," even if it was not explicitly shown from what they arise, it should be understood by the power of the chapter's meaning. In that regard, the basis of all mudrās is the Mahāmudrā.

དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བའི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ཡིན་ནོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱི་ནི་དམ་ཚིག་གི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཡིན་ནོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ལྕེ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྙིང་ག་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་ལྡང་བའི་ཚེ་ཡང་རེ་ཞིག་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ནི་ཁུ་ཚུར་གཉིས་སུ་ཡིད་ཀྱིས་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ནི་དམ་ཚིག་གི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དུའོ། ། དེ་བས་ན་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་རོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ནི་ལྕེ་རུའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུའོ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ལུས་ཀྱི་སྙིང་གར་བཀྲོལ་ལོ། ། དེར་རྫོགས་ནས་བརྟུལ་བའི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བཅིང་བ་ལ་ཡང་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། གང་དང་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་དང་དེར་ཡིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསྡུས་ལ་དེ་ནས་རིམ་གྱིས་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་སྙིང་པོས་སྙིང་ག་ལ་སོགས་པར་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་ནི་འདི་ཡོད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་དང་། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་ནི་བཛྲ་མུཿཞེས་བྱ་བའོ། ། པདྨའི་རིགས་ལ་ནི་པདྨའི་མིང་སྨོས་པས་སོ། །

The binding of the samaya-mudrās is the vajra-binding. The vajra-binding is the vajra-palms. The two vajra-fists are the mudrās of the activity. The two vajra-fists are the samaya-vajra-fist. The tongue is the mudrā of the dharma. The heart is the mahāmudrā. Therefore, at the time of arising, one should first mentally withdraw the activity-mudrās into the two fists. The two vajra-fists are the samaya-vajra-fist. Thus, all samaya-mudrās are the vajra-binding. The vajra-binding is the vajra-palms. The vajra-palms are the mahāmudrā. The dharma-mudrās are the tongue. The mahāmudrā is the vajra. The vajra is the moon-maṇḍala. The moon-maṇḍala is released at the heart of the body, which is the ripened nature of bodhicitta. Having completed that, one should likewise examine the binding of the four mudrās, such as the Victory over the Three Worlds, in the manner of their withdrawal. Whatever [mudrā] arose from whatever [source], one should mentally withdraw it into that very [source], and then gradually release it at the heart and so forth with the essence-mantra as it was taught. The distinction is this: for the Tathāgata family and the Vajra family, it is "vajra muḥ." For the Lotus family, it is by uttering the name of the lotus.

རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་མིང་སྨོས་པས་སོ། ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གནས་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ་དགྲོལ་ཞིང་སྙིང་པོ་སྨྲས་མ་ཐག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྙིང་ག་ནས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ནི་གོ་སླ་བས་མ་བཤད་དོ། ། ཁྱད་པར་ནི་འདི་ཡོད་དེ། རྟོག་པ་གང་དང་གང་ལ་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་དེ་དང་དེས་དེ་དང་དེར་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་གོ་ཆའི་མཐར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་ཆའི་མཐའ་མར་ཕྲེང་བ་བཅིང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གོ་ཆའི་མཐར་ཕྲེང་བ་བཅིང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བཏང་ལ་ཐལ་མོ་མཉམ་པར་བརྡབས་ཏེ། མཉེས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་གཉིས་མཉམ་པར་བྱས་ལ་སྙིང་གའི་ཕྱོགས་སུ་ཐལ་མོ་དལ་བུས་ལན་གསུམ་བརྡབ་པར་བྱ་བ་འདི་ནི་ཐལ་མོ་མཉམ་པ་སྟེ་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཆོ་ག་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་གནས་རྣམས་སུ་དགྲོལ་བའི་ཆོ་གས་སོ། ། དེ་ལ་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱས་རང་གི་ལུས་ལ་བདག་པོར་གཞག་ཅིང་གོ་ཆའི་མཐའ་མར་ཕྲེང་བ་བཅིང་བས་བཅིངས་ཏེ། བརྟན་པོར་བྱས་ལ་ཐལ་མོ་མཉམ་པས་མཉེས་པར་བྱས་ན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་སྟེ། ནམ་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ཆོ་ག་འདི་ཉིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རམ། འོན་ཏེ་དུས་འདིའི་ཚེ་ཆོ་ག་གཞན་ཡང་ཡོད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ཀྱང་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།

Regarding the Ratna family, the name "jewel" is mentioned. In all the ritual manuals (kalpa), one should release the samaya-mudrās at their respective locations and release all the mudrās immediately upon reciting the heart-mantras (hṛdaya) just mentioned. The text beginning with "emerging from the heart" and so forth is easy to understand and thus is not explained here. However, there is this distinction: in whichever ritual manual the mudrā of Ratnavajrī appears, one should perform the empowerment at those respective locations using that very mudrā and this very mantra. Then, regarding the phrase "at the end of the armor": that which is the binding of the garland at the conclusion of the armor is called "binding the garland at the end of the armor." Having released that, one claps the palms together. "To please" means to make the two hands equal and gently clap the palms three times toward the region of the heart; this is the "equal palms," and one should also recite the heart-mantra as it was previously stated. "By this ritual" refers to what was just explained: by the ritual of releasing at the locations as described. In that regard, if one establishes the self as the lord of one's own body with the mudrā of Ratnavajrī, binds it by binding the garland at the end of the armor, makes it firm, and then pleases it with the equal palms, one becomes like a vajra; the meaning is that one will never be forsaken. If one asks, "Does one become like a vajra by this very ritual, or is there another ritual at this time?" for that reason it says, "Alternatively, one should also do it with Vajrasattva."

ཡི་གེ་བརྒྱ་པས་ཀྱང་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། གནས་ཇི་ལྟ་བར་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བཀྲོལ་ལ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱས་དབང་བསྐུར་བས་གོ་ཆའི་མཐར་ཕྲེང་བ་མ་བྱས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་ཅིང་མཉམ་པའི་ཐལ་མོས་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་ལངས་ན་དེ་ལྟ་བུས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་རྒྱས་པ་དང་བཅས་པར་སྨྲས་ཟིན་ནས། ཕྱག་རྒྱ་ལ་གནས་པའི་བཟླས་པའི་ཆོ་ག་བཤད་དགོས་པས། དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལན་ཅིག་བཟླས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བཟླས་པའི་ཆོ་ག་སྟོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་པོའི་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེའི་སྔགས་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་བས་ན་འདིའི་དོན་བསྒོམས་ནས་ལན་ཅིག་བརྗོད་པས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཇི་ལྟར་བཟླ་བར་བྱ་ཞེ་ན། བཟླས་པའི་ཆོ་ག་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཅི་དགའ་བར་རོ། ། དེ་ཡང་། ། འདུག་གམ་ཉལ་ལམ་འགྲེང་ངམ་སྙེས་ཀྱང་རུང་། ། སྤྱོད་པ་ཅི་དགས་གང་ཅིའང་རུང་བ་རུ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་བཟླས་པ་བྱས་པ་ཡི། ། མཁས་པས་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། ཅེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། བདག་བདེ་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་བདེ་བ་ལ་བྱ་སྟེ། སེམས་བདེ་བ་རྣམས་ནི་རྩེ་གཅིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། བདེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེ་བ་སྟེ། བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ང་རྒྱལ་གྱི་གཞི་ཡིན་པས་སེམས་ལ་བྱའོ། ། བདེ་བ་ནི་བདེ་བའི་ཚོར་བ་སྟེ། བདེ་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་སོ། །

The meaning is that one should also perform [the rite] with the hundred-syllable mantra. This is what is being shown: having released the mudrās in their respective places, and having conferred empowerment with the mudrā of Ratnavajrī, even if one has not performed the garland [offering] at the conclusion of the armor [ritual], if one recites the hundred-syllable mantra, pleases [the deity] with the palms joined in equanimity, and then rises, by such means one will also become vajra-like. Having finished explaining the four mudrās along with their elaborations, the ritual for recitation while abiding in the mudrās must now be explained. Therefore, the ritual for recitation is shown by the passage beginning: "Recite Vajrasattva once." Vajrasattva is the Blessed One of the maṇḍala, the Primordial Being; this very [mantra] is his mantra. Consequently, by meditating on its meaning and reciting it even once, accomplishment will be attained. If one asks how it should be recited, it is said: "The ritual for recitation is according to one's desire," meaning as one pleases. As it is said: "Whether sitting, lying down, standing, or leaning, In whatever conduct or whatever state one may be, The wise who perform the recitation of the awakening mind Will attain accomplishment without a doubt." Regarding the phrase "my own bliss," this refers to a blissful mind. As it is said: "Those with blissful minds become one-pointed." This is what is being shown: that which has the nature of bliss is "bliss"; since "self" is the basis for the pride of "I," it refers to the mind. "Bliss" is the feeling of bliss; it is the mind endowed with bliss.

དེ་ལྟ་བུའི་བདག་བདེ་བ་ལས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དཀའ་ཐུབ་དཀའ་སྤྱད་མི་བཟད་པས། ། ལུས་སྐམས་འགྱུར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། ། སྡུག་བསྔལ་བས་ནི་སེམས་གཡེངས་ལ། ། སེམས་གཡེངས་དངོས་གྲུབ་གཞན་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་བཟླས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཇི་ལྟར་ན་བཟླས་པ་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར། ལག་ན་རྡོ་རྗེས་གསུངས་པ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་དེ་དང་དེ་དག་གི་ནང་ནས་མ་བསྒྲུབས་པར་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་བསྒོམ་ཞིང་། འདི་ལྟ་བུའི་བཟླས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་གསུངས་པ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། ། འདི་ཉིད་ཀྱང་སུ་ཞིག་གིས་གསུངས་ཤེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོས་གསུངས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོས་བཀའ་སྩལ་པའོ། ། ད་ནི་སེམས་དཔའ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་བཟླས་པའི་ཆོ་ག་བསྒྲེས་ཏེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་པོར་བྱས་པའི་སེམས་དཔའ་གང་ཡིན་པ་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། དེ་སྐད་སྨོས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་དང་སྙིང་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཐ་མི་དད་པས་ཉེ་བར་གདགས་པས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅི་དགའ་བར་བཟླས་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པ་དང་ནི་ལས་ཀུན་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ།

Such a self is accomplished through bliss, not through the afflictions. As it has been said: "Through unbearable austerities and hardships, the body withers and suffers. Through suffering, the mind becomes distracted, and with a distracted mind, accomplishment is otherwise." Even by such mere recitation, accomplishment will be achieved. If one asks how accomplishment is achieved through mere recitation, it is for that reason that it says, "Just as Vajrapāṇi has taught." The word "just as" (vathā) refers to how it appears in various tantras that the Blessed One Vajrapāṇi taught: "Even without performing the [elaborate] practices, by meditating on the form of the Blessed One Vajrasattva and by such mere recitation, accomplishment will be achieved." If one asks who taught this very point, it says, "The Blessed One Samantabhadra taught," meaning it was spoken by the Blessed One Samantabhadra. Now, in order to show the ritual of recitation for the remaining bodhisattvas by analogy, it says, "Vajrasattva and the other bodhisattvas," and so forth. Those bodhisattvas of whom Vajrasattva is the first are "Vajrasattva and the other bodhisattvas." Although that was mentioned, one should understand that their mantras and heart-essences are also included, because they are taught through a metaphorical designation based on their non-differentiation. If one asks what the object of recitation is for as long as one pleases, it says, "For the practice and all activities," and so forth.

དོན་གྱི་དངོས་གྲུབ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཅི་དགར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཅི་འདོད་པར་རོ། ། ཡང་ན་ལན་ཅིག་བཟླས་པ་སྟེ། དགོས་པ་ཁ་ཅིག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལན་གཅིག་བཟླས་པ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་གསུངས་པས། ལན་གསུམ་མམ། ལན་བདུན་ནམ། ལན་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གམ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དམ། སྟོང་རྩ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་ལ་ནི་བསྒོམ་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་པས་ན། དུས་ཇི་སྲིད་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་བསྒོམ་པ་བརྟན་པོར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་བཟླས་ཤིང་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྟོག་པ་ཀུན་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་དང་རིག་པ་རྣམས་ཀྱི་བཟླས་པའི་ཆོ་ག་བཤད་ཟིན་ནས། ད་ནི་བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་ནི་སྙིང་པོ་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་རིག་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བའི་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ། ། སྦྱོར་བའི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ཡང་ཁ་ཅིག་ཏུ་རྟོག་པ་ལས་གསུངས་པ་ཡང་ཡོད། ལ་ལར་ནི་རང་གིས་བྱས་པ་ཡང་ཡོད་དེ། ཇི་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་འདིར་ལན་གསུམ་ཁྲུས་བྱ་བ་དང་། གོས་གསུམ་བརྗེ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། ཁ་ཅིག་ཆོ་ག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པར་འགྱུར་ན་དེའི་ཆོ་ག་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་དེ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་གའི་རྩོམ་པ་བྱས་པ་ལུས་མི་བདེ་བར་གྱུར་ན། དེའི་ཆོ་ག་ནི་རྟོག་པ་ལས་གསུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །

Regarding the "actual accomplishments" and so forth, the phrase "as one pleases" means according to one's desire. Alternatively, it refers to reciting just once; for it is said in certain contexts that "by merely reciting Vajrasattva once." Thus, it may be three times, seven times, twenty-one times, one hundred and eight times, one thousand and eight times, and so on. Since meditation is the primary focus for a yogi, the meaning is that one should recite and perform the mudrā application for as long as it takes for the meditation on the mudrā to become stable. The phrase "from all conceptualizations" refers to the Mahāyāna Abhisamaya and other such works. Having explained the ritual procedures for the recitation of the essence mantras, mudrās, mantras, and vidyās, it is now necessary to explain the ritual of accomplishment. This is taught by the passage beginning: "The essence, mudrā, mantra, and vidyā..." The phrase "in whatever manner desired" refers to the specific distinctions such as the preparatory preparations. Regarding those specific preparatory preparations, some are taught in the conceptual treatises (kalpa), while others are performed by oneself. For example, although this Yoga Tantra prescribes bathing three times and changing clothes three times, if one becomes one-pointed in mind through a particular ritual, that very ritual is the one to be used. For some, it is done without such [prescribed] elements; if, for instance, one begins the ritual of bathing and the body becomes uncomfortable, the ritual for that situation is precisely what is taught in the conceptual treatises.

དེ་ལྟ་བས་ན་གང་ལ་ཇི་ལྟ་བུའི་ཆོ་གའི་ཚོགས་བསྒྲུབས་ཤིང་ཁྲུས་དང་ཁ་ཟས་ལ་སོགས་པས་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ན་དེའི་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཁོ་ན་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་འབྲས་བུ་གང་གིས་ཆོ་ག་གང་ཡིན་པ་གང་གིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ལ་ནི་རང་བྱས་པའམ་ཞེས་བྱའོ། ། སྒྲུབ་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ལས་ཕལ་མོ་ཆེ་རྣམས་སོ། ། འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་འདིར་རོ། ། ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བ་སྟེ། ངེས་པ་ནི་བཟླས་པ་ཉི་ཚེ་མ་ངེས་པར་མ་ཟད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་རྟོག་པ་ལ་མོས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་མ་ངེས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དམ་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཟླས་པའི་ཆོ་ག་དང་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་བཤད་ཟིན་ནས། ཇི་ལྟར་སྤྱན་དྲང་བའི་ལྷ་རྣམས་སླར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་ཆོ་ག་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་གསང་བའི་མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སྟེ། ཇི་ལྟར་སྤྱན་དྲངས་པའི་ལྷ་རྣམས་སླར་གཤེགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་མཆོད་ཅེ་ན་གསང་བའི་མཆོད་པ་བརྗོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་གསང་བ་ཡིན་པས་ན་གསང་བའི་མཆོད་པའོ། ། དེ་ཡང་མཆོད་པ་ནི་རྣམ་པ་བརྒྱད་དུ་གསུངས་ཏེ། དེའི་གསང་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའོ། ། དེ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་སྨྲ་བའོ། ། གསང་བའི་མཆོད་པ་བཞི་བྱའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། གསང་བའི་མཆོད་པ་བཞི་ནི་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་བཞིའོ། །

Therefore, whatever collection of rituals is performed for a particular purpose, if the mind becomes one-pointed through bathing, food, and so forth, that itself is the ritual of accomplishment, because it depends solely upon one-pointedness of mind. Regarding the results taught in the tantras, whatever ritual is desired in accordance with a particular meditative absorption (samādhi), that is what is called "self-performed." "Accomplishment" refers to the majority of the activities of practice. "Here" means in this tantra. "Ni" (the particle) is used for emphasis; it means that the uncertainty is not limited to the recitation alone, but that there is also uncertainty regarding the conceptualizations of accomplishment for those who are inclined toward them. "All" refers to the supreme siddhis and so forth. Having explained the rituals of recitation and accomplishment, in order to show the ritual for requesting the invited deities to depart, it says: "Then, the secret offering," and so forth. "Then" means immediately following that. In order to request the invited deities to depart, one should again make offerings. If one asks how to offer, it says: "reciting the secret offering." Because it is the most secret among all offerings, it is the "secret offering." Furthermore, offerings are said to be of eight types; the secret among them is the perfect gathering of the meaning of the maṇḍala. "Reciting that" means speaking it. Regarding the phrase "the four secret offerings should be performed," the four secret offerings are the four offerings of the Goddess of Grace (Lāsyā) and so forth.

བདུག་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ནི་བདུག་སྤོས་ལ་སོགས་པ་ཕྱིའི་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱིའི་ཡོ་བྱད་ལ་ལྟོས་སུ་མེད་པ་ཡིན་པས་གཞན་དུ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་མ་གཏོགས་པར་འདིས་མཆོད་པར་བྱས་སོ་ཞེས་སུས་ཀྱང་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་གསང་བའི་མཆོད་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་སྨོས་སུ་ཟིན་ཀྱང་བ་ལང་རྫིའི་ཆུང་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ལ་གསང་བའི་མཆོད་པའི་སྒྲར་གསུངས་སོ། ། གསང་བའི་མཆོད་པ་བརྗོད་ཅིང་ཞེས་ནི་གསུངས་ན། གསང་བའི་མཆོད་པ་དེ་ཇི་སྐད་བྱ་བ་མི་ཤེས་ཏེ། དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེའི་བསྟོད་པ་འདིས་གླུ་བླངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེའི་བསྟོད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་བསྟོད་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེའི་བསྟོད་པ་སྟེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེའི་བསྟོད་པ་སྟེ། བསྟོད་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་སྒྲོགས་པའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པའོ། ། གླུ་ནི་གྲཱ་མ་ར་ག་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བའོ། ། བླངས་པ་ནི་སྒྲར་ལེན་པའོ། ། ད་ནི་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསང་བའི་མཆོད་པ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། དེའི་བསྡུས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པར་འཇུག་པ་ཐོག་མར་བྱས་པས་སོ། ། དེ་ལྟར་བསྡུས་པ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་བླ་ན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ།

Offerings such as incense and so forth consist of external offering materials like incense and the like; however, the goddesses such as Lāsyā and the others do not depend upon external materials. Therefore, since no one would know that an offering was made by them if they were excluded from such [external] things, they are described as "secret offerings." Although flowers and so forth were not explicitly mentioned, they are well known even to cowherds' wives and others. Consequently, it is the goddesses such as Lāsyā and the rest who are designated by the term "secret offerings." Regarding the phrase "reciting the secret offerings," if one asks what those secret offerings are called, it is said: "having sung this vajra praise." "Vajra praise" is the praise of the vajras, which refers to all the buddhas and bodhisattvas. Alternatively, "vajra praise" is the praise of the Blessed One, the Vajra of Bodhicitta; "praise" means proclaiming authentic qualities. The word "this" refers to what is explained below. "Song" refers to the application of melodies such as grāmarāga and so forth. "Sung" means taking up as sound. Now, the secret offering beginning with "Oṃ" and so forth is shown. Vajrasattva is the Blessed One, the Bodhicitta. His "compilation" is the perfect compendium, because it is preceded by the entry into the maṇḍala and so forth. Since it is thus compiled, it becomes the unsurpassed Vajraratna.

རིན་པོ་ཆེ་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འབྱོར་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་དང་། དབུལ་བ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའོ། ། འདིར་ནི་དད་པའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་བྱ་བར་དགོངས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས། དད་པའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེར་འགྱུར་ཞིང་། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པས་ན་བླ་ན་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་ལ། དེ་ལས་ངེས་པར་སྐྱེས་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་སུ་ཡང་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཡོངས་སུ་བཟུང་ན་དད་པའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཡོངས་སུ་དག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་གླུར་བླངས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་ཆོས་སོ། ། ཡང་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བས་ན་རྡོ་རྗེའི་ཆོས་སོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་ཆོས་ཏེ། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་རྣམས་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་ལ་སོགས་པས་མི་ཤིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་གླུར་བླངས་པ་ནི། ཆོས་རྣམས་ལ་སྒྲུབ་པ་རྣམ་པ་བཅུའི། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་གླུ་བླངས་པས། ། རྡོ་རྗེའི་ལས་ནི་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ལས་ཏེ། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཐུགས་བསྐྱེད་ནས། དད་པའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་ཏེ།

A precious jewel bestows all the perfect riches of the mundane and supramundane worlds and completely eliminates all poverty. Here, the intention is to refer to the precious jewel of faith. Because the precious jewel of faith is blessed by the bodhicitta of vajra nature, it becomes a vajra jewel; because it generates all perfect happiness, it becomes unsurpassed; and because it is born from that, it also becomes the jewel family. If one fully embraces the bodhicitta arising from that, the precious jewel of faith becomes completely pure. Regarding this, it says: "By singing the vajra dharma." Vajra dharma belongs to the buddhas and bodhisattvas, and is thus the vajra dharma. Alternatively, it is the vajra dharma because it arises from the vajra of the wisdom of emptiness. Or, it is the vajra dharma because it is a dharma like a vajra, for the Mahāyāna teachings such as the mantra conduct are indestructible by opponents and the like. As for "singing that," it says: "By singing the vajra dharma song of the ten modes of accomplishing all phenomena, the vajra activity will be performed." It is vajra activity because it is the activity of the vajras. Just as the buddhas and bodhisattvas, having generated the mind set on unsurpassed enlightenment, [take] the precious jewel of faith and so forth...

བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་སྦྱངས་ནས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་སྒྲུབ་པ་རྣམ་པ་བཅུས་གླུ་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ། བདག་དང་གཞན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཕྲིན་ལས་བླ་ན་མེད་པ་ཇི་ལྟར་མཛད་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཁྱེད་ཀྱང་ལྷ་དང་མི་འདུས་པ་འདི་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེའི་ལས་རྣམས་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ནི་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ལ་གླུ་བླང་བའི་ཐབས་ཀྱི་ཆོས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་། རྡོ་རྗེ་གླུས་བསྟོད་པའི་ཚིག་རྐང་པ་བཞི་ལས་རྐང་པ་རེ་རེ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་རེ་རེར་སྦྱར་ལ་རིམ་བཞིན་དུ་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་གར་ལག་པ་གཤིབས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་སྨྲས་ཟིན་ཏོ། ། བདུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་གནས་ནས། རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་སྦྱར་བས་བདུག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཀྱིས་བླངས་ལ། བདུག་པ་ལ་སོགས་པས་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེའི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དེ་བཞིན་དུ་མཆོད་པ་བྱས་ལ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་རང་རང་གི་གནས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་མཆོད་པ་བྱས་ནས། སློབ་མ་རྣམས་ལ་ཁྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མཆོད་པ་ཅི་ནུས་པ་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་བར་བྱའོ། ། ཅི་ནུས་པར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། གང་གི་ཕྱག་རྒྱ་གཟུང་བ་དེས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་གྱིས་ཤིག། གང་གི་ཕྱག་རྒྱ་མ་མནོས་པ་དེས་ནི་བདུག་པ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པ་གྱིས་ཤིག་པའོ། །

Having purified the precious jewel of the branches of enlightenment, one perfectly takes up the song through the ten ways of accomplishing the Mahāyāna Dharma. This teaches that just as the unsurpassed activities of the characteristics of self and others were performed, so too will you perform the vajra activities for this assembly of gods and humans. This is the teaching of the Dharma as a method for singing songs to the gods and humans. One should perform the offerings in sequence by joining each of the four mudrās, such as Vajralāsyā and the others, with each of the four lines of the vajra song of praise. This should be understood as belonging to the Buddhas and Bodhisattvas. The "vajra dance with hands joined" has already been explained. From the positions of the mudrās for incense and so forth, one should mentally take up the incense and so on by joining the hands in the hollowed "vajra dance" gesture, and then make offerings of incense and so forth to the inner maṇḍala. Then, having made offerings in the same way to the outer maṇḍala, those mudrās should be placed in their respective positions. Then, after the master has made the offerings, he should instruct the disciples: "All of you, also make whatever offerings to the maṇḍala you are able." The phrase "as much as you are able" indicates this: those who have received a mudrā should make offerings with that mudrā; those who have not received a mudrā should make offerings with incense and so forth.

དེ་ལྟར་བདུག་པ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པ་ཅི་དགར་བྱས་པའི་འོག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གསོལ་བ་གདབ་བོ། ། ཇི་ལྟར་གསོལ་བ་གདབ་ཅེ་ན། འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་སྟེ། ཟས་དང་རོ་ལ་བརྐམ་པ་ལགས་ཏེ། སྲེད་པ་དེས་འཇིག་རྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ངན་སོང་གི་སྒོར་གྱུར་པ་དེ་དག་ཏུ་འཇུག་པར་འགྱུར་ལ། འདི་ན་ཡང་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔར་དམ་བཅས་པ་མཛད་པ་ལགས་ཏེ། དེ་བས་ན་འདིར་ཇི་ལྟར་ཕུལ་བའི་ཞལ་ཟས་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ལ་སྩལ་དུ་གསོལ་ཞེས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞུགས་པ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་པ་གང་དང་གང་གིས་ཞུགས་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། གང་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་འདོད་པས་ཞུགས་པ་དེ་རྣམས་ལ་དེ་དང་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། གང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་རྣམས་ལ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ལ་འདོད་པ་མེད་དོ་ཞེས་སྔར་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ་སྨྲས་ཟིན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་ཐམས་ཅད་ལ་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་ངེས་པར་མི་སྦྱིན་དུ་མི་རུང་བ་ནི་མེད་དོ། ། ཅི་འབྱོར་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་བདོག་པ་ལས་སོ། ། རོ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། ཁ་ཟས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བའོ། ། གནས་པ་ནི་གླུ་དང་གར་ལ་སོགས་པས་སོ། ། ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། གོས་དང་། གདུགས་དང་། བུམ་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། མགུ་བར་བྱས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགའ་བར་བྱས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ལྷ་རྣམས་མཆོད་པ་དང་།

After making offerings of incense and so forth as much as one desires, one should then make a supplication to all the Tathāgatas. How should one supplicate? One should supplicate as follows: "These sentient beings are greedy for food and drink; they are craving for food and flavors. Through that craving, they will enter those worldly maṇḍalas that have become the gates to the lower realms. Yet, the Blessed One previously made a vow that food, drink, and so forth exist here. Therefore, please grant these very foods and so forth that have been offered here." Regarding the phrase "those who have entered," it refers to those who have entered with whatever particular intention. This is what is being shown: for those who have entered out of desire for food, drink, and so forth, they should be completely satisfied with those very things. However, for those who seek unsurpassed, perfectly complete awakening through ethical discipline and so forth, they have no desire for such things; this has already been explained in detail. Therefore, there is nothing that must necessarily be given to everyone, such as food and drink. The phrase "whatever is available" means whatever one possesses. "All flavors" refers to drinks and so forth. "Food" refers to what is eaten and what is chewed. "Dwelling" refers to song, dance, and so forth. "All requisites" refers to clothing, parasols, vases, and so forth. "Having gratified" means having made them joyful. In this way, the deities are worshipped, and...

སློབ་མ་རྣམས་ཡང་དག་པར་མགུ་བར་བྱས་ནས། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་གི་དངོས་གྲུབ་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་པོ། ། དེའི་མཚན་མར་གང་ཞིག་ཐོགས་ནས་སློབ་དཔོན་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱེད་པ་སྟེ། རྩེ་གསུམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ལ། དེའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཏེ་རྟག་ཏུ་འཆང་བའོ། ། ཇི་ལྟར་བྱིན་པར་བྱ་ཞེ་ན། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གིས། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་ན་གནས་པའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལག་ན་འདུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་མ་ལ་བསྒོ་བའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་འདི་ནི་ལག་ན་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་ཞེས་བྱའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མ་རུངས་པ་ཐམས་ཅད་འདུལ་བར་མཛད་པ་ལ་མི་ཕྱེད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་གྱིས་བསྒོ་བར་བྱ་ཞིང་། སློབ་མས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་བླངས་ལ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ནོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་ཚེའི་རྡོ་རྗེ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཡང་སྔར་བཤད་པའི་མནའི་སྙིང་པོ་ཉིད་སྟོན་ཏོ། །

Having thoroughly gladdened the disciples, [the master] says, "Now I shall bestow the vajra-vow of the siddhi of all the tathāgatas." In this context, "all the tathāgatas" refers to the buddhas and bodhisattvas. Since it is the siddhi of those [beings], it is the "siddhi of all the tathāgatas." That which is held as the sign of this [siddhi] and by means of which the master performs the activities of the maṇḍala and so forth is the three-pronged vajra; its "vow" is to hold it at all times. If one asks how it is to be bestowed, it is by means of the words beginning with, "This is the very nature of all the buddhas." The word "this" refers to what is held in the hand. The word "that" refers to that which resides in the hand of Vajrasattva. "The very nature of all the buddhas" is said because it is the very cause of all the buddhas. "You too must always hold it" is the instruction given to the disciple. If one asks why, it is because this is called "the firm vow of Vajrapāṇi." This indicates that this is the indivisible vow of the Blessed One Vajrapāṇi for subduing all who are unruly. Thus, the master should give the instruction, and the disciple, having taken the vajra, should recite the essence-mantra (hṛdaya) as previously explained. This is the "activity vajra" (karmavajra). The vajra that is used at the time of the empowerment is the "wisdom vajra" (jñānavajra). Then, with the words beginning with "all," [the text] again indicates the very essence-mantra of the oath previously explained.

འགའ་ཞིག་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་ཞུགས་ཤིང་དམ་ཚིག་མ་ཐོབ་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་རྒྱ་འབའ་ཞིག་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། ། སླར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གའི་ཚོགས་རྣམས་ནི་མ་གཏོགས་སོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། སླར་ཡང་མནའི་སྙིང་པོ་བསྟན་ཏེ་བྱིན་ཅིག་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། མཐར་མནའི་སྙིང་པོ་བྱིན་པས་ནི་འདི་ལྟར་སྟོན་ཏེ། ། ཅུང་ཟད་ཀྱང་སྨྲས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞུགས་པ་རྣམས་སླར་བཀྱེ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་སླར་བཏང་བ་སྟེ། ཞུགས་པའི་རྣམས་བསམ་པ་རྫོགས་པར་བྱས་ལ་སླར་གཏང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། གསོལ་བ་ཇི་ལྟར་གདབ་ཅེ་ན། སྔར་གསོལ་བ་བཏབ་པ་བཞིན་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལ་རྗེས་སུ་བརྩེ་བས་བཀའ་སྩལ་ཅིང་། དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་ན། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣལ་འབྱོར་ལ་དབང་མ་ཐོབ་པ་རྣམས་བསྐྱུང་ངས་པའམ། ཡོ་བྱད་མ་ཚང་བ་ལ་སོགས་པས་ཉེས་པ་གང་ཅུང་ཟད་ཅི་བགྱིས་པ་དེ་དག་བཟོད་པར་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་གསོལ་བ་བཏབ་ལ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ཁ་གྱེན་དུ་བསྟན་ཏེ་བཀྲོལ་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་པའི་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དགྲོལ་ཏེ། གང་དུ་དགྱེས་པར་གཤེགས་པར་བསམ་ཞིང་། ། རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་ཀྲྀ་ཏོ་བ་སརྦ་སཏྭཱརྠ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཁྱེད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ།

Some might think: "One should not show the mudrās alone to those who have not entered the maṇḍala and have not received the samaya, with the exception of the ritual cycles such as the request for departure." Thinking that they might not understand this, and intending to show the essence of the oath once more and instruct them to give it, it was said: "Finally, by giving the essence of the oath, it is shown in this way: 'Do not say even a little.'" The word "then" (tatas) means immediately following that. "Having dismissed those who have entered" means having properly sent them back; the meaning is that those who entered should be sent back after their intentions have been fulfilled. Then, one should make a supplication to all the tathāgatas. How should the supplication be made? It should be made as follows: "Just as you previously granted the request, out of compassion for the realm of sentient beings, you have given the command and blessed the maṇḍala to act for the benefit of sentient beings. Whatever faults we have committed—whether through negligence, such as failing to protect ordinary beings who have not attained mastery in yoga, or through a lack of ritual implements and so forth—please grant your forgiveness." Having made this supplication, one should bind the mudrā of Sattvavajrī, turn the palm upward, and release it. One should then release all the beings of the maṇḍala, visualizing them departing to wherever they please, and should also recite the essence mantras taught in the tantra, such as kṛto sarvasattvārtha. Regarding the phrase "You have accomplished all the benefit of sentient beings":

ཁྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ནི་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་ཏེ། ། སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། མཛད་པ་ནི་བསྒྲུབས་པའོ། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པར་དངོས་གྲུབ་སྩོལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཅི་རིགས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་བཞུད་པར་མཛོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཡུལ་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྣམས་སོ། ། ཇི་ལྟར་ཡེ་མི་གཤེགས་པར་རམ་ཞེ་ན། དེ་ནས་སླར་ཡང་གཤེགས་པར་གསོལ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་ཅིང་ཅི་ནས་ཀྱང་སླར་གཤེགས་པ་དེ་ལྟ་བུར་གཤེགས་སུ་གསོལ་གྱི། སླར་ཡེ་མི་བྱོན་པར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་འདིར་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་ནི་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲེ་བ་ཡིན་ནོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་འོག་ནས་བཤད་པ་རྣམས་དང་། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་སླར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། སྤྱིའི་ཆོ་ག་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཁྱད་པར་འདི་ཡོད་དོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གང་དང་གང་དུ་དམ་ཚིག་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གང་དང་གང་འབྱུང་བ་དེ་དང་དེར་ཁ་གྱེན་དུ་བསྟན་ཏེ། བཀྲོལ་ན་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་སེམས་དཔའ་རྣམས་བཀྲོལ་བ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། ། །

"By you" means by all of you. "The welfare of all sentient beings" refers to the welfare of all beings, including the masters, disciples, and so forth. "Accomplished" means performed. "Grant the siddhis in accordance [with the request]" means that for the sake of fully ripening the roots of virtue as previously explained, one should act as appropriate. "Please depart to the realm of the buddhas" means that because it is the domain of the buddhas, it is the "buddha-realm," which refers to the completely pure world-systems. If one asks, "Why not depart never to return?" it says, "Then, please return once again." This teaches that while you have performed the welfare of sentient beings, you should depart in such a way that you will return; it is not a request to depart never to come back again. The phrase "in that way" is an extension indicating that the ritual procedure taught here is general. "In all maṇḍalas" refers to those explained below, such as the dhāraṇī maṇḍalas, and the Trailokyavijaya-kalpa and so forth; one should understand that the dismissal of the maṇḍala deities and so on is the general ritual. Regarding the phrase "supreme samaya" and so forth, there is this distinction: in whichever maṇḍala whichever supreme samaya mudrā appears, if one releases it by pointing it upward, the beings of that maṇḍala will be released.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི་དེ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐེག་པ་སྟེ། ཆེ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་རྣམས་ཉིད་དོ། ། ཐེག་པ་ནི་འདིས་ནི་འགྲོ་བར་བྱེད་པས་ན་ཐེག་པ་སྟེ་ས་བཅུའོ། ། ཡང་ན་བགྲོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་ཐེག་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་ལ་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་རྟོག་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱལ་པོ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་འདིར་བརྟགས་པའི་ཆོ་ག་རྣམས་ནི་རྟོག་པ་སྟེ། རྟོག་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་རྟོག་པ་ཆེན་པོའོ། ། རྟོག་པ་གཞན་རྣམས་ལས་ཤིན་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་ན་རྒྱལ་པོ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱིས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའི་ཆོ་ག་ནི་ཐབས་ཏེ། གང་གིས་འདི་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། རྒྱས་པ་ནི་དེའི་བྱེ་བྲག་གོ། །

"All Tathāgatas" refers to the Buddhas and Bodhisattvas. The "clear realization of the Mahāyāna of all those Tathāgatas" means having realized it in one's heart. Regarding the term "Mahāyāna," it is the vehicle (yāna) of the great ones (mahā); the "great ones" are those very Buddhas and Bodhisattvas. As for "vehicle," it is so called because one travels by means of it, namely the ten grounds (bhūmi). Alternatively, it is a vehicle because it is that which is to be traversed, namely the Buddha-ground of Samantabhadra. Therefore, the Bodhisattva path together with its fruition is called the "Mahāyāna," and the treatise that teaches it is also called the "Mahāyāna." Consequently, it is titled "The Clear Realization of the Mahāyāna of All Tathāgatas." Regarding the phrase "from the King of Great Rituals": the "rituals" (kalpa) are the procedures conceptualized here for the sake of the siddhi of the Blessed One Samantabhadra. Since it is both a ritual and great, it is a "Great Ritual." Because it is far superior to other rituals, it is a "King"; therefore, it is "from that." "The Great Maṇḍala of the Vajra Expanse" (vajradhātumaṇḍala) refers to the maṇḍala characterized by the Bodhisattva Vajradhātu; thus, it is the "Vajra Expanse Maṇḍala." Its "ritual" is the method by which this is thoroughly accomplished. "Extensive" refers to its specific details.

དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་ལས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་འགྲེལ་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱུད་འདིར་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བསྟན་པ་ལས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ཟིན་ནས། ད་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་དོན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དོན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐལ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་གཟུངས་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་གཟུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། གཟུངས་ཞེས་བྱ་བ་གཉི་ག་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། གཟུངས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སྔགས་ཀྱི་གཟུངས་ཡོངས་སུ་གཟུང་ངོ་། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པར་མཛད་དོ། ། སྙོམས་པར་ཞུགས་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ནས་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ཉིད་ལའོ། །

The extensive commentary on the Tattvasaṃgraha, the Kosalālaṃkāra, concludes here with the commentary on the great vajradhātu maṇḍala. In this tantra, the four mudrās are taught. Having already explained the maṇḍala of the mahāmudrā, it is now necessary to explain the maṇḍala for the purpose of the samayas of the samayamudrās. Therefore, the Blessed One and so forth teach this. The word "then" (tatas) indicates the sequence of the occasion. "The Blessed One" (bhagavān) is so called because of his perfect fortune. Since he is both a tathāgata and "all," he is the "all tathāgatas." Since he is both all tathāgatas and a vajra, he is the "vajra of all tathāgatas." Because he is the dhāraṇī of the vajra of all tathāgatas, he is the "dhāraṇī of the vajra of all tathāgatas." The term "vajra" should be applied to both "all tathāgatas" and "dhāraṇī." The term "dhāraṇī" refers to the dhāraṇī of the mantra. Their samayas consist of the heart-mantras, mudrās, maṇḍalas, and so forth. In order to bless the particular intention from which those arise, he entered into the meditative absorption (samādhi) that is indivisible like a vajra. The phrase "immediately upon entering into meditative absorption" means immediately following the act of entering. Furthermore, the phrase "at that very time" means at that very instant.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞིའི་ཐུགས་ལས་སོ། ། དྲིས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་སླར་བཀྱེ་བས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སླར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་ན་དེ་རྣམས་སླར་ཡང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པར་མཛད། གླེང་གཞི་མེད་པར་ཡང་སྔགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་གསུང་། དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི་གང་སླར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སློབ་དཔོན་དག་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་གི་དགོས་པ་མངོན་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་པར་ཟད་ཀྱི། གང་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་སྟོན་པར་མངོན་པར་བཞེད་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་རྣམས་ནི་སོ་ན་བཞུགས་བཞིན་དུ། བརྟག་པ་གཞན་རྣམས་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་རྣམས་སུ་ཐུགས་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་བྱོན་ནས་དགོངས་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་ནི་རྟག་ཏུ་ཡང་དེ་ན་བཞུགས་པའི་ཕྱིར། གླེང་གཞི་མ་སྨོས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་གསུངས་པའི་གླེང་གཞི་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་སླར་གཤེགས་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་ལ། དེ་ལྟར་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་བརྩམས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་སྔ་མ་ལས་སླར་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཞིང་། ཕྱི་མའི་མགོ་རྩོམ་པ་འདི་ཉིད་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་གནས་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གདུལ་བྱའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་དབང་དང་། དགོས་པའི་ཁྱད་པར་སོ་སོར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བརྟག་པ་གཞན་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཞན་དག་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པར་མཛད་ཅིང་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་།

Regarding the phrase "from the hearts of all the tathāgatas," this refers to the hearts of the four tathāgatas. If it is asked: "Since the maṇḍala was dismissed by the request to depart, and the tathāgatas were requested to return, how is it that they enter into meditative equipoise once again? Furthermore, how can mantras and so forth be spoken without a formal introductory narrative (nidāna)?" That is true; however, the request for them to depart applies only to those maṇḍala masters who desire the specific requirements of a single maṇḍala. As for the Blessed Ones who intend to reveal the meaning of the tantra, they remain as they are. By the mere generation of the intention, they arrive and attend to other sections of the tantra and other maṇḍalas. Therefore, because the five tathāgatas always remain there, even if an introductory narrative is not explicitly mentioned, one should understand that it is the very same narrative as that spoken in the great maṇḍala. For that reason, the ritual for their departure in the great maṇḍala was taught, and thus the ritual for entering the dhāraṇī maṇḍala is commenced. Consequently, in all maṇḍalas, one should understand that this very process of requesting the departure from the previous maṇḍala and beginning the subsequent one is the locus of yoga. In order to care for various types of disciples and to accomplish their respective specific purposes, [the Blessed Ones] enter into other meditative absorptions (samādhi) in other sections and other maṇḍalas, and utter the essential mantras (hṛdaya).

འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་དམ་ཚིག་འཛིན་པ་ལ་བཙུད་ནས་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་སྟོན་པར་མཛད་དེ། དེ་བས་ན་གླེང་གཞི་ནི་གཅིག་ཁོ་ནར་ཟད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་སྔར་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་བསྟན་པ་དེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་དགོས་པ་དག་མཛད་ནས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་གཟུགས་འཛིན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་བར་མཛད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། འདི་ནི་དེའི་གཟུགས་འཛིན་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་གཟུགས་འཛིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་ཀུན་དུ་འབར་བའི་སྙིང་པོ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཀུན་ནས་འབར་བས་བསྐོར་བས་ན་ཀུན་དུ་འབར་བའི་སྙིང་པོ་སྟེ། འབར་བའི་ཕྲེང་བས་ཀུན་ནས་འཁྲུག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དེ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་གཟུངས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གཟུངས་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་གཟུངས་སོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་གཟུངས་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་གཟུངས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲས་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བྱ་བར་བཤད་ལ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེའི་ལྷ་མོར་གྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་མོར་གྱུར་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་བྱུང་བའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྤྲོ་བ་སྟོན་ཏོ། །

Having established the three worlds in the observance of the samaya, he taught the tantra in its entirety. Therefore, it should be understood that the introductory narrative (nidāna) is singular. Regarding the phrase "the Blessed One, Vajrapāṇi himself": this refers to the one previously taught in the Great Maṇḍala of the Vajra Expanse (vajradhātu), who, having accomplished the purposes as previously described, uttered this udāna (solemn utterance). "Bearing the form of the Vajra Holder" means that because he acts as the holder of the vajra, he is the Vajra Holder. Since he possesses the nature of bearing that form, he is not only the "Bearing the Form of the Vajra Holder," but is also the "Essence of Universal Blazing." Because he is surrounded by a universal blaze, he is the "Essence of Universal Blazing," which means he is agitated on all sides by a garland of flames. If one asks what such a being is, it is said to be the "Goddess of the Vajra Dhāraṇī Samaya Mudrā." "Vajra" refers to the Buddhas and Bodhisattvas; because she is their dhāraṇī, she is the "Vajra Dhāraṇī." Alternatively, because she is the dhāraṇī characterized by the vajra, she is the "Vajra Dhāraṇī." Their samaya—here the term samaya is explained as referring to the maṇḍala—and her mudrā, meaning she has become the goddess of that [maṇḍala]. Having become the goddess of such a mudrā, she emerged from the hearts of all the Tathāgatas. The phrase "all world systems" and so forth demonstrates her emanation.

སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་གཟུངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསྒྲུབས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་གཟུངས་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོས་པ་རྣམས་བྱས་ནས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་ནས། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལྷ་མོའི་གཟུགས་མི་སྣང་བར་བྱས་ནས་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སུ་གནས་ཏེ་སླར་བྱོན་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་དེའི་བཀོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ལ་འཁོད་དེ། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་སྟེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་དགོས་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཆེ་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་བཞེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་མཛད་པ་གང་གི་ཕྱིར་རོ། ། གདུལ་བའི་དབང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དབང་གིས་སོ། ། དཔའ་བོ་གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། བུད་མེད་གཟུགས་སུ་འང་མཛད་པར་གྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཤིན་ཏུ་སྨད་པའི་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་ཡང་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པར་མཛད་པ་འདི་ནི་ངོ་མཚར་ཆེའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པར་མཛད་ནས། ད་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་རིག་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་སྨོས་ཏེ།

Regarding the phrase "having accomplished the wisdom of the vajra-dhāraṇī of all the Tathāgatas of all the Buddhas," this means having fulfilled the purposes of all the vajra-dhāraṇīs. Regarding the phrase "having become the form of the samaya-mudrā of all the Tathāgatas," this means that after the form of one's own goddess has vanished, one remains in the form of a mudrā and then returns. One then settles upon the moon-maṇḍalas in the manner of the array of the Great Vajradhātu-maṇḍala, as described by all the Tathāgatas, and utters this inspired utterance. The purposes and the accomplishments of the moon-maṇḍalas should also be understood as being the same as before. "Ema!" is an expression of wonder. If one asks what is so wonderful, it is: "Because the bodhicitta desires to benefit all sentient beings." The word "because" means for the sake of benefiting all sentient beings. "By the power of those to be trained" means by the power of sentient beings who engage in passion and so forth. "Which hero" refers to the bodhisattvas, such as Samantabhadra and others. "Even assumed the form of a woman" means that even accepting the form of a woman, which is highly disparaged in the world, is a great wonder. Having thus manifested the maṇḍala, in order to now teach their vidyā-mantras, the text beginning with "Then..." is stated.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ཞིང་དེའི་དམ་ཚིག་སྟེ། དམ་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་མ་ལ་བྱའོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། རིག་པ་འདི་གསུངས་པའོ། ། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་བསྐྱོད་པས་ཀྱང་རང་གི་རིག་པ་བསྟན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དམ་ཚིག་གི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། རང་གི་རིག་པའི་མཆོག་འདི་གསུངས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ཡང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། །

Because it is the wisdom of all the Tathāgatas, it is the "wisdom of all the Tathāgatas." It is their mudrā and their samaya; it is both the samaya and the Vajradhātu. The term "Vajradhātu" refers to the central maṇḍala. In order to bless that, he entered into the meditative absorption (samādhi) known by this name, and then uttered this vidyā. Now, the Tathāgata Akṣobhya also revealed his own vidyā. Because he is both all the Tathāgatas and Vajrasattva, he is the "Vajrasattva of all the Tathāgatas." His samaya consists of the essence mantras (hṛdaya), mudrās, and so forth. Because it is their wisdom, it is the "wisdom of the samaya of Vajrasattva of all the Tathāgatas." His mudrā is the samaya-mudrā, which is their maṇḍala. He entered into the meditative absorption known by a name consistent with its meaning in order to bless that, and then uttered this supreme vidyā of his own. The Blessed One Ratnasambhava is also both all the Tathāgatas and the Vajraratna, and thus he is the "Vajraratna of all the Tathāgatas." His samaya consists of the essence mantras, mudrās, and so forth.

དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཞིང་དེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། རང་གི་རིག་པའི་མཆོག་འདི་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཞིང་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དོན་དང་ལྡན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་རང་གི་རིག་པའི་མཆོག་འདི་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པ་ཡང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལས་སོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཞིང་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དོན་དང་ལྡན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་རང་གི་རིག་པའི་མཆོག་འདི་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རང་རང་གི་རིག་པ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ།

In order to bless the maṇḍala of the samaya-mudrā of that wisdom, he entered into the meditative absorption known by a name that accords with its meaning, and then spoke this supreme knowledge of his own: "The Tathāgata Amitāyus is also all the Tathāgatas, and he is also Vajradharma; therefore, he is the Vajradharma of all the Tathāgatas. His samaya consists of the essence-mantra, the mudrā, and so forth. It is the wisdom of that, and its mudrā is the samaya-mudrā. In order to bless the maṇḍala of that, he entered into the meditative absorption known by a name that accords with its meaning, and then spoke this supreme knowledge of his own." "The Tathāgata Amoghasiddhi is also all the Tathāgatas, and he is also Vajrakarma; therefore, he is the Vajrakarma of all the Tathāgatas. His samaya consists of the essence-mantra, the mudrā, and so forth. It is the wisdom of that, and its mudrā is the samaya-mudrā. In order to bless the maṇḍala of those, he entered into the meditative absorption known by a name that accords with its meaning, and then spoke this supreme knowledge of his own." Now, the bodhisattvas such as Vajrapāṇi and the others also spoke their respective knowledge-mantras.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུངས་ཆེན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐུ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་གཟུངས་ཆེན་མོའོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱའི་རིག་པ་བསྟན་ནས། དེའི་མིང་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་བཟང་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བཟང་བས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་མོའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བསྡུ་བའི་ཚེ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་སྤྱན་འདྲེན་པའི་གཙོ་མོ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་མའོ། ། དགའ་བ་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དགའ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། གང་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་མཉམ་པ་མེད་པར་སྡུག་པའོ། ། དེ་ལ་དེའི་ཆགས་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་གཉིས་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་དགའ་བ་ལ་ཆགས་མ་ཞེས་བྱའོ། ། ལེགས་ལྡན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྟག་ཏུ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱིན་པའི་བློ་མངའ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལེགས་ལྡན་མའོ། ། གཟུངས་ཆེན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རང་གི་ཆོས་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ན་གཟུངས་ཡིན་ལ། དོན་ཆེན་པོ་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་ན་འདི་རྣམས་ནི་ཆེན་མོ་ཡང་ཡིན་ལ། དེ་བས་ན་གཟུངས་ཆེན་མོ་རྣམས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་གཙོ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་དམ་པ་ཡིན་པས་ན་རིན་པོ་ཆེའི་གཙོ་མོའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་སྒྲོན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ན།

The "Great Dhāraṇī of All Tathāgatas" is called a "great dhāraṇī" because it possesses great power. The "four mudrās of samaya" means the knowledge of the four mudrās of samaya. Having thus taught the knowledge of the mudrās, in order to state their names, the text says "Samantabhadrī" and so forth. She is called Samantabhadrī because her body, speech, and mind are excellent in every respect. She is the "Tathāgata-Aṅkuśī" because she is the principal one who invites the Tathāgatas when they are to be gathered. Regarding "attached to joy," "joy" is bodhicitta, which is the peerless beloved of yogins. Attachment to that is the intense longing for it; the mudrā that reveals the two dharmas of such a nature is called "attached to joy." Regarding "Sujayā," she is Sujayā because she possesses a mind that always grants the word "Excellent" (Sādhu). Regarding "Great Dhāraṇī," she is a dhāraṇī because she upholds her own dharma, and she is "great" because she brings great purposes to completion; therefore, they are called "Great Dhāraṇīs." Regarding "Jewel Chief" and so forth, she is the "Jewel Chief" because she is the most excellent of the Jewel family. She is the "Jewel Lamp" in the sense that she illuminates various types of entities.

སྒྲོན་མ་དང་ཆོས་མཐུན་པའི་སྒྲོན་མ་དང་འདྲ་ཞིང་། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་སྒྲོན་མ་ཡིན་པས་ན་རིན་པོ་ཆེའི་སྒྲོན་མའོ། ། རྒྱལ་མཚན་གྱི་རྩེ་མོའི་དཔུང་རྒྱན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་མཚན་གྱི་རྩེ་མོ་ལ་བཏགས་པའི་ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་དཔུང་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པས་ན་ཉེ་བར་མཚོན་པས་ན་རྒྱལ་མཚན་གྱི་རྩེ་མོའི་དཔུང་རྒྱན་མའོ། ། དགོད་པ་དང་ལྡན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བཞད་པས་ན་དགོད་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་འཛུམ་པ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཆུད་པའི་སོའི་ཕྲེང་བ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། དེ་ཉིད་ལ་མངའ་བས་དགོད་པ་དང་ལྡན་མའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་གཟུངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་གཟུངས་འཛིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་གཟུངས་རྣམས་ཏེ། ཐ་མའི་ཚིག་མི་མངོན་པར་བྱས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། པདྨ་སྟེ་ཆུ་སྐྱེས་ལ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་གང་ལ་མངའ་བ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་པདྨའོ། ། ཀུན་འཛིན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་ནས་འཛིན་པས་ན་ཀུན་འཛིན་ཏེ་སྔགས་དང་ཚིག་དང་དོན་དང་མངོན་པར་རྟོགས་པ་འཛིན་པས་ན་ཀུན་འཛིན་མའོ། ། ཀུན་དུ་འཁོར་ལོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འཁོར་ལོ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བྱ་བར་བཤད་དེ། རྒྱུད་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་འཁོར་ལོ་འདིའི་ནང་དུ་འདུས་པས་ན་ཀུན་དུ་འཁོར་ལོ་མའོ། ། སྟོང་དུ་ཟློས་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོས་པ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལན་སྟོང་གི་སྟེང་དུ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྣན་པ་ཚིག་ཏུ་འདོན་ཞིང་ཟློས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྟོང་དུ་ཟློས་མ་ཞེས་བྱའོ། །

Because it is similar to a lamp and is a lamp of the jewel family, it is the "Jewel Lamp." Regarding the "Armlet of the Victory Banner’s Pinnacle": because it is adorned with jewels, precious gems, and armlets attached to the pinnacle of a victory banner, it is indicated as the "Armlet of the Victory Banner’s Pinnacle." Regarding the "Possessing Laughter": "laughter" refers to smiling; it is the nature of the two rows of teeth situated between the two vajras, which perfectly displays the smiles of the Buddhas. Because she possesses that, she is the "Possessing Laughter." Regarding the "Vajra Jewel Dhāraṇī": because she holds the dhāraṇī of the vajra jewel, she is the "Vajra Jewel Dhāraṇīs," with the final word [of the compound] being elided. Regarding "Vajra Lotus" and so forth: that which possesses a lotus, a water-born flower, marked by a vajra, is the "Vajra Lotus." Regarding the "All-Holding": because she holds everything, she is the "All-Holding"; because she holds the mantras, the words, the meanings, and the realizations, she is the "All-Holding." Regarding the "Universal Wheel": "wheel" is explained as the maṇḍala; because all the wheels belonging to the tantras are gathered within this, she is the "Universal Wheel." Regarding the "Reciting a Thousand": in order to accomplish the purpose, that which is recited and chanted in words a thousand times plus eight is called the "Reciting a Thousand."

ཆོས་ཀྱི་གཟུངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱིས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་གཟུངས་མ་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་གཟུངས་མ་རྣམས་སོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་གཙོ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་སྣ་ཚོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་བརྙེས་པས་ན་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་གཙོ་མོའོ། ། ཐམས་ཅད་སྲུང་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། སེམས་ཅན་གཞན་རྣམས་ཀྱང་བཅིངས་པ་ཙམ་གྱིས་ཁྱད་པར་མེད་པར་སྲུང་བར་མཛད་པས་ན་ཐམས་ཅད་སྲུང་མའོ། ། མདངས་སླར་འཕྲོག་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོ་སོ་སོ་སོའི་མདངས་འཕྲོག་པར་མཛད་པས་ན་མདངས་སླར་འཕྲོག་མ་སྟེ། སེམས་ཅན་མི་བགྲུངས་པ་རྣམས་སྐྲག་པར་མཛད་ཅིང་། སྙིང་སྟོབས་ཉམས་པར་མཛད་པས་ན་མདངས་འཕྲོག་མ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། གཟུངས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཟུངས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ནང་དུ་འདུས་པས་ན་རིག་པ་དེ་ལ་གཟུངས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་རྩེ་མོ་ཐམས་ཅད་པའི་རྡོ་རྗེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་གཟུངས་ཡིན་པས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུངས་རྣམས་སོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་སྟེ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དུ་ཞིག་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཞི་པོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །

Regarding the term "Dhāraṇī of Dharma," because it is not a dhāraṇī characterized by the dharma [itself], it refers to the dhāraṇīs of the dharma. Regarding the phrase "Principal Lady of Siddhis" and so forth: because she has attained the ultimate pinnacle of the various siddhis of all ritual activities of offering, she is the "Principal Lady of Siddhis." Regarding the term "Guardian of All": because she protects the Buddhas, Bodhisattvas, and other sentient beings without distinction as soon as they are bound [by her power], she is the "Guardian of All." Regarding the term "Restorer of Vitality": because she restores the vitality of each individual, she is the "Restorer of Vitality"; she is shown to be the "Restorer of Vitality" because she terrifies unruly sentient beings and causes their [negative] courage to fail. Regarding the term "Mudrā of Dhāraṇī": because the mudrā of all dhāraṇīs is subsumed within the mudrā of the vajra-fist, that vidyā is called the "Mudrā of Dhāraṇī." Regarding the term "Dhāraṇī of All": because it is the dhāraṇī characterized by the "All-Encompassing Vajra," the pinnacle of the Action Family, it refers to the "Dhāraṇīs of All." Then, regarding the phrase "Vajrapāṇi" and so forth: because it is the vajra secret of all the Tathāgatas, it is the "Vajra Secret of All Tathāgatas," which means the "Secret Maṇḍala." Because it is the mudrā of the samaya of that vajra secret, it is the "Mudrā of the Vajra Secret Samaya." If one asks how many there are, for that reason it is said, "the four."

རྡོ་རྗེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་དག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པའོ། ། སོགས་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱི་གསང་བ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་གསང་བའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་གཞུང་ལུགས་ཏེ། ཐ་ཚིག་ལ་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡང་ཡིན་ལ་གཟུངས་ཀྱང་དེ་རྣམས་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་དམ་ཚིག་གི་གཟུངས་སོ། ། དེ་རྣམས་སྡུད་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཏེ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ནི་རིགས་ཀྱི་ཡུམ་ཡིན་པས་རེ་རེའི་ཕྱག་རྒྱ་བྲིས་པས་ཀྱང་རིགས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་སྡུད་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དེར་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ།

Regarding the phrase "those very vajra perfections and so forth," the vajra perfection is the perfection of the vajra of primordial wisdom (jñāna). "That very" refers to what was taught as the maṇḍala of the vajra expanse (dharmadhātu). The mention of "and so forth" includes the jewel perfection and the others. "All Tathāgatas" refers to the Buddhas and Bodhisattvas; since they are themselves the vajra and this is their secret, it is the "vajra secret of all Tathāgatas." Their samaya is the formal system, established as a solemn pledge. Since they are both of that nature and are dhāraṇīs, they are the "dhāraṇīs of the vajra secret samaya." The symbols that condense these are the samaya-mudrās, such as Sattvavajrī and the others. Because they are the consorts of the families, drawing the mudrā of even a single one reveals the entire family; therefore, they are called the "condensing samaya-mudrās." Vajradhātvīśvarī is the samaya-mudrā of the Blessed One Vairocana. Since the great maṇḍala is indicated by her, it is the "great maṇḍala of Vajradhātvīśvarī," and one should arrange it in that great maṇḍala of Vajradhātvīśvarī according to the manner in which it was taught. Now, regarding the phrase "Vajrapāṇi and so forth," the offering mudrās are shown.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་མཆོད་པ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་མཆོད་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པོ་བཤད་པའོ། ། དེ་དག་ནི་རང་གི་མཚན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པར་དགོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རང་གི་མཚན་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། བདུག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། སྒོ་སྲུང་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལ་དགོད་པའི་སྔགས་ཀྱང་དེ་རྣམས་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བའི་དགོས་པ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མན་ངག་སྟོན་པས་ན་གསང་བ་ཞེས་བཤད་དོ། ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བར་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱིས་དམ་ཚིག་མི་འགྲུབ་པས་དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་བཤད་པས་ན་རབ་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་དམ་པའོ། ། ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་འདྲ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་མཚུངས་པའོ། ། མིང་ཇི་སྐད་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་གསང་བ་ཞེས་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་དབྱིངས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་བྲི་བར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱི་དབུས་སུ་ནི། །

Because it is the secret vajra offering of all the Tathāgatas, it is the secret vajra offering of all the Tathāgatas. This explains the four samaya-mudrās of those [deities]. The meaning is that these should be arranged together with their respective insignia-mudrās. The insignia are the vajra and so forth. The incense and so forth, as well as the gatekeepers, are taught in the Vajradhātu-maṇḍala; one should understand that the mantras for arranging them are also those very same ones. It is called the "Secret Vajra" because it reveals the secret purpose and the pith instructions for the accomplishments; thus it is explained as "secret." The "Great Vajra Maṇḍala" refers to the Great Vajra, which is the maṇḍala of the Blessed One Vajrasattva. The word "then" (tatas) means immediately following; because the samayas cannot be accomplished by the mudrās without having seen the maṇḍala, it is therefore "thoroughly explained," and thus it is said "should be thoroughly explained." Because it is the maṇḍala of the vajra-mudrās, it is the "Vajra Maṇḍala." If one asks what it is like, it is "supreme." If one asks what it is like, it is for that reason said, "because it is similar to the Vajradhātu," meaning it is equal to the Vajradhātu. If one asks what its name is, it is explained as the "Secret Vajra." Regarding the phrase "in the manner of the great maṇḍala," all maṇḍalas should be drawn within the expanse of the great maṇḍala. In the center of all the maṇḍalas...

ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ཆར་གྱི་ཡང་ངོ་། ། སངས་རྒྱས་ཕྱག་རྒྱ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཕྱག་རྒྱའོ། ། མཆོད་རྟེན་ཁྲི་ལ་ལེགས་འདུག་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲིར་བྱས་པའི་སྟེང་དུ་མཆོད་རྟེན་གཞག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་བརྩེགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་གནས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཆུར་གནས་པའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་འགྲེང་བ་བྲི་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བཤད་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་མིང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་རིན་པོ་ཆེ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ནོ། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་པདྨ་ནི་རྡོ་རྗེ་པདྨའོ། ། མཚོན་བྱ་ཞེས་ནི་བྱ་བར་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་མིང་དུ་གྲགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། ཡང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ཟིན་ནས། ཁྲི་ཡི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་ཁྲི་ཡི་སྟེང་དུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ལྕགས་ཀྱུ་འགྲེང་བ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་བ་ཐུར་དུ་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་ལ་སྙེས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོ་གཅིག་ལ་གཅིག་འབྱོར་བར་བྲི་བར་བྱ་བའོ། ། ཉི་མའི་ཕྱག་རྒྱའང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོད་ཟེར་འབར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྒྱལ་མཚན་རྩེ་མོ་འབར་དང་བཅས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་མཚན་གྱི་རྩེ་མོ་ལ་བཏགས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་འབར་བ་དང་བཅས་པའོ། །

This refers to all five maṇḍalas. Regarding the phrase "the mudrās of the buddhas are to be drawn," because these are the mudrās of the buddhas, they are called "buddha-mudrās." Regarding "well-seated upon a throne," the meaning is that a stūpa should be placed upon a constructed throne. Regarding "Vajrakūṭa," at the place of Akṣobhya, one should draw a five-pronged vajra standing upright upon a five-pronged vajra lying flat. "Vajrasattva is explained" refers to the naming of the mudrā. "A jewel marked with a vajra" is Vajraratna. "A lotus marked with a vajra" is Vajrapadma. "Explained as the 'symbolized'" means it is known by that name. The remaining parts are easy to understand. Furthermore, having already shown the mudrās of the buddhas, the mudrās of the bodhisattvas are shown by the passage beginning with "draw a vajra upon the throne." The mudrās of Vajrarāja and the others are also to be drawn upon the throne. Regarding "two upright hooks," the meaning is that their bases face downward. Regarding "a vajra leaning against a vajra," it means that the tips of two vajras should be drawn joined to one another. "The mudrā of the sun is likewise" means it is blazing with rays of light. "With the crest of a victory banner and blazing jewels" means that blazing jewels are attached to the tip of the victory banner.

རྡོ་རྗེ་གཉིས་བར་སོ་ཡི་ཕྲེང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཆུར་གནས་པར་བྲིས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་སོ་ཡི་ཕྲེང་བ་གཉིས་བྲི་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་པདྨོ་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ནས་ཀྱི་དབྱིབས་ལྟ་བུ་རྒྱ་ཆེ་བ་བྲིས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་པདྨོ་བྲི་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་རྩིབས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ལ་རྩིབས་རྣམས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ལྟ་བུར་བྲིའོ། ། འབར་བའི་འོད་ཟེར་ཅན་གྱི་ལྕེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕེ་རྡོ་རྗེའི་འོད་ཟེར་དང་ལྡན་པ་བྲི་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཀུན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁ་བཞི་པའོ། ། གོ་ཆ་རྡོ་རྗེ་ཡང་དག་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་ཆའི་གྲྭ་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་བྲི་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཆེ་བ་དེ་བཞིན་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆེ་བའི་ངོས་གཉིས་སུ་རྩེ་མོ་གཉིས་བསྟན་ན་རྡོ་རྗེ་མཆེ་བར་འགྱུར་རོ། ། ལག་གཉིས་ཁུ་ཚུར་ཕྱག་རྒྱར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏོ། ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་གོ་སླའོ། ། མཚན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་དང་། པི་ཝང་དང་གར་བྱེད་པའི་ལག་པ་རྣམས་རིམ་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཡང་ཅི་རིགས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་དོན་བརྟགས་ཏེ། བདུག་པའི་ནི་སྤོས་ཁང་ངོ་། ། མེ་ཏོག་གི་ནི་མེ་ཏོག་གི་ཟ་མ་ཏོག་གོ། ། མར་མེའི་ནི་མར་མེའི་ཀོང་བུའོ། ། དྲིའི་ནི་དྲིའི་སྣོད་རྣམས་སོ། ། སྒོ་བ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པ་དང་ལྕགས་སྒྲོག་དང་དྲིལ་བུ་རྣམས་སོ། །

"Two vajras with a row of teeth" means that one should draw two vajras positioned vertically and, in the center of them, draw two rows of teeth. "In the center of the vajra, draw a lotus" means that one should draw a broad vajra in the shape of a barley grain and, in its center, draw a lotus. "Vajra wheel with vajra spokes" means that one should draw a wheel and depict its spokes as having the nature of vajras. "A tongue with blazing rays" means that one should draw a tongue endowed with vajra rays of light. "Vajra in every way" refers to a four-faced vajra. "Armor perfectly endowed with vajras" means that one should draw vajras at the corners of the armor. "Likewise, draw the vajra fangs" means that if the two sides of the fangs are shown with two tips, they become vajra fangs. "The two hands should form the fist mudrā" indicates the mudrā of the vajra fist. The mudrās of Sattvavajrī and the others are easy to understand. Regarding the "symbol mudrās," one should draw the hands of Lāsyā and the others in sequence, holding a vajra, a jewel garland, a lute, and performing a dance. "Also, on the outside as appropriate" means that one should examine the meaning of the mudrās: for incense, a censer; for flowers, a flower basket; for lamps, a lamp bowl; for fragrance, fragrance vessels; and for the gatekeepers, the hook, the noose, the chain, and the bell.

བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣམ་བུ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་རང་གི་མཚན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གེ་སར་གྱི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་དགའ་བ་བཞིན་དུ་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་ན་པདྨའི་གདན་དུ་བྲི་བར་བྱ་བའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་བྱ་བ་རྣམས་རྫོགས་པར་བྱས་ནས། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བ་གཞན་ཏེ། འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོར་འཇུག་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་སྟེ། སོགས་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་དངོས་གྲུབ་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། ། སློབ་མ་གཞུག་པའི་ཆོ་གའི་དུས་ལ་བབ་པ་དང་། སློབ་དཔོན་ཉིད་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་དང་པོར་བྱ་དགོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་ལ་ལ་དག་བརྗེད་ངས་པ་དག་སོགས་པས་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པ་འགའ་ཞིག་འབྱུང་བ་དག་སྲིད་པས་ན། དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་ཉིད་དང་པོར་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེར་ལྷ་སྤྱན་དྲངས་པ་ལྟ་མ་བྱས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་དེ་ན་རྣམ་པར་བཀོད་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་རྩོམ་པའི་ཚེ་ཉིད་ན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཡང་ཡིན་པས། སློབ་དཔོན་ཉིད་དེར་དང་པོ་ཁོ་ནར་འཇུག་པར་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ན་ཕྱག་རྒྱ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕུལ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་མི་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་རང་གིས་བཅིངས་ཏེ་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ།

Regarding those such as Maitreya who reside on the outer ledge, their "own symbols" are the filaments of the lotus and so forth. "Draw them as one pleases" means that they may alternatively be drawn as lotus seats. Having completed the activities of drawing the maṇḍala, the phrase "then" and so forth refers to other activities; "the extensive ritual of entry and so forth" refers to whatever extensive ritual of entry and so forth is first performed. By the use of the word "and so forth," the teaching on the wisdom of the siddhis and mudrās is included. When the time for the ritual of admitting the disciples has arrived, the master himself must first perform the ritual of entry. This is because it is possible that some individuals, through forgetfulness or other causes, might transgress their samaya; therefore, the master himself should enter first. Although the deities have not been invited there, the mudrās are already arranged there, and since the maṇḍala was already taken into the care of the Buddhas and Bodhisattvas at the very time of its commencement, and because it has been authorized by the Blessed One, the master himself must enter there first. Otherwise, the statement "having offered that mudrā to the Blessed One Vajrapāṇi" would be illogical. Regarding the instruction: "One should enter while binding the mudrā of Sattvavajrī oneself":

སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་བྱུང་བ་དེ་འདིར་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་བཅིངས་ནས་འཇུག་པར་བྱའོ། ། རང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་ནོ། ། ཞུགས་ནས་ལྷན་ཅིག་བསྐོར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་གི་འཁོར་ལོའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕུལ་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བྱས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་བཙུན་མོའི་ཕྱག་རྒྱ་ལགས་ཀྱིས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་ལ་སྩོལ་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དུ་ཡིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཞག་ལ། བདག་ཉིད་སློབ་མར་བསམས་ཏེ། སློབ་མ་གཞུག་པའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་དེས་མཛད་ཅིང་། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་མནོས་ལ། རང་གི་སྙིང་གར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དགྲོལ་བ། ཏིཥྛ་བཛྲ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་བྱ་ཞིང་། བཀའ་ཡང་ནོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྒོ་བཞིར་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་། སྙིང་པོ་བཞི་པོ་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པས་ཇི་ལྟ་བའི་ལས་རྣམས་བྱས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་སྟེ། འདིར་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ལྷ་མོ་གང་ཡིན་པ་དེ་འདིར་བཀུག་ནས་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བཅུག་པའི་འོག་ཏུ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་རྣམས་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེས་ཉེ་བར་མཚན་པའི་སློབ་མ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་སྟེ།

Regarding the "mudrā of Sattvavajrī," one should understand this to be the mudrā of Sattvavajrī of the secret maṇḍala, which arises from the vajra-palms; having bound it, one should enter. "One's own" refers to the master. "Having entered, one circumambulates together" refers to the inner wheel. "Having offered to Vajrapāṇi" means that having formed the mudrā, one says: "O Blessed One, since this is the mudrā of your consort, please grant it to me in every respect." Thus, having mentally established the Blessed One Vajrapāṇi as the master and considering oneself as the disciple, the master performs all the rituals for the entry of the disciple, receives his mudrā, and releases it as it is at his own heart. One should perform the empowerment rituals according to the procedures taught in the root maṇḍala and receive the command. Then, at the four gates, one performs the activities as taught in the root maṇḍala using the four mudrās and four heart-mantras—namely, summoning, entering, binding, and subjugating. Here, whichever goddess is the Vajra-holder, she is summoned and should be made to enter one's own mudrās. After she has thus entered, one should perform the rituals of offering and so forth as taught in the root maṇḍala. Then, regarding the phrase "the vajra disciples," they are called "vajra disciples" because they are disciples marked by the vajra.

སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་བཅིངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་གཟུང་བའི་ཚུལ་དུ་གཟུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཇུག་པའི་ཆོ་གས་གཞུག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཙུད་ནས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་གསང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་མཚན་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་གསང་བ་སྟེ། དེའི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་ན་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའི་མཚན་མ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ཅི་ནས་ཀྱང་ཆང་པས་ཁེབས་པ་དེ་བྱིན་ཏེ་བསླབ་བོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཆང་པས་གཡོགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སློབ་མའི་ལག་པར་རྡོ་རྗེ་མངོན་དུ་ཕྱུང་ནས་བྱིན་པ་འདིར། དེ་ལྟར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཅི་ནས་སུས་ཀྱང་མི་མཐོང་བར་གཡོགས་ནས་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། དོན་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཆང་བས་གཡོགས་ལ་བྱིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། མངོན་སུམ་དུ་ཕྱུང་ན་གསང་བའི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་འདོད་པས་རྡོ་རྗེ་དེ་དེ་ལྟར་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེས་ཀྱང་མངོན་དུ་འབྱུང་བར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུས་ནི་དེའི་གསང་བའི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དེའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པས། ཡིད་ལ་འདོད་པའི་དགོས་པ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསླབ་པར་བྱ་ཞིང་ཡང་དག་པར་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

This is because the mudrā of Sattvavajrī is bound with both hands. Regarding the phrase "one should hold it in the manner of holding the great maṇḍala of the Vajradhātu," the meaning is that one should enter by means of the ritual for entering the maṇḍala of the Vajradhātu. Regarding the phrase "having entered, the secret of the siddhis," and so forth: the "secret of the siddhis" refers to the signs that serve as the causes of the siddhis. Since it is the vajra of those [signs], it is the "vajra of the secret of the siddhis." Its "mark" refers to a subtle vajra of that nature, which is to be given and taught such that it is completely covered by the palm. Regarding the phrase "covered by the palm": it is not to be done here in the same way that a vajra is openly displayed and given into the hand of the disciple in the maṇḍala of the Vajradhātu; rather, it should be given while covered so that no one sees it. For this very reason, it is said, "having covered it with the palm, give it." If it were displayed openly, it would not become a secret siddhi; therefore, those who desire siddhi should give the vajra in that manner. The disciple, too, should not display it openly, for in that way the secret siddhi will be accomplished, but not otherwise. Regarding the phrase "one should teach the wisdom of the secret vajra mudrā": the meaning is that one should teach and correctly demonstrate that which performs the desired purpose through the action mudrā of that secret vajra maṇḍala.

ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ནི་རྣམ་པ་མང་བས་ན་དེ་ལ་དང་པོར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དང་པོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་རིམ་གྱིས་སོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་གང་ལ་ལུས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒོམས་པ་དེ་ནི་ལུས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དེ་བསླབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ནས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱས་ཏེ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་ཕྱག་རྒྱ་འདི་དག་ཉིད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། དགོས་པ་སྒྲུབ་པའི་སྙིང་པོ་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་གམ་འབུམ་ཕྲག་གཉིས་སམ་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་ཡོངས་སུ་བཟླས་ཏེ། ལས་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ཡང་སྙིང་པོ་བརྒྱ་སྟོང་བཟླས་ན་དགོས་པ་འདི་དག་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྙིང་གར་བསམས་ལ། དེར་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཁ་གླལ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གླལ་བ་དང་བཅས་པའི་ཁ་བསམས་ལ། བདག་ཉིད་དེར་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་ངར་སྤྱི་བོའི་སྟེང་དུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བར་བྱ་ཞིང་། རྐང་པ་གཉིས་ཀྱང་ཐལ་མོ་ལྟ་བུར་བསམས་ལ། རྐང་མཐིལ་གཅིག་ལ་གཅིག་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ཁ་གླལ་བ་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་མ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བཙུན་མོ་ནི་རྡོ་རྗེ་མ་སྟེ། དེ་ཡང་ཆགས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །

Since the mudrās are of many types, it is said, "First of all." "First of all" means in terms of sequence. Regarding "the wisdom of the action mudrā," the wisdom in which the body mudrā is meditated upon is the wisdom of the body mudrā; "one should train in that" means it should be taught. Having entered the secret maṇḍala and familiarized oneself with the meditation on the moon maṇḍala and so forth, one should perform the blessings and so on by means of these very mudrās according to the ritual procedures taught in the secret maṇḍala. Having first recited the essence mantra for the purpose of accomplishment one hundred thousand, two hundred thousand, or three hundred thousand times, if one also recites the essence mantra one hundred thousand times at the time of performing the activity, these purposes will undoubtedly be accomplished. One should visualize the moon maṇḍala to be accomplished at the heart and meditate upon oneself there as the Great Vajra. If one asks how, it is said, "with a gaping mouth"; the meaning is that one should visualize a mouth with a yawn and meditate upon oneself there in the form of one's own deity. Regarding "vajra," one should join the palms above the crown of the head with the forearms, and visualize the two feet also like palms, imagining the soles of the feet joined to one another like palms; this is the Great Vajra with a gaping mouth. Regarding "Vajrī" as well, the consort of the Blessed One Vajrasattva is Vajrī, and she too will become impassioned.

དཔུང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ལ། དེ་ནས་དེར་བདག་ཉིད་ལྕགས་ཀྱུར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཡང་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེ་ན། དཔུང་པ་བསྐུམ་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དཔུང་པ་གཡས་པ་བརྐྱང་ལ་ལག་པ་བཀུག་ནས་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུར་གཞག་པར་བྱའོ། ། མགོ་ལ་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མགོའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ལག་པ་ཡིས་ནི་འབོད་བྱེད་ཅིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡོན་པས་སེ་གོལ་གཏོགས་ཤིང་སྙིང་པོས་ཀྱང་དེའི་མིང་ནས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ལྕགས་ཀྱུ་མ་ཡང་འགུགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་སྙིང་པོ་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལག་པ་གཡས་པའི་སོར་མོ་བཞིས་བཟུང་ལ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དགུག་ཅིང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་ངེས་པར་འོངས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་སྦྱོར་བ་འདི་དང་། འོག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། མདའ་འཕེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེར་ན་འགའ་ཞིག་མདའ་འཕེན་པར་བྱེད་པ་དང་འདྲ་བར་མཐུན་པའི་རྐང་སྟབས་དང་། ས་གའི་འདུག་སྟངས་དང་། ཟླུམ་པོའི་འདུག་སྟངས་དང་། གཡས་བརྐྱང་བ་དང་གཡོན་བརྐྱང་བའི་ཐབས་རྣམ་པ་ལྔས་འདུག་སྟེ། མདའ་འཕེན་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ལ་མཐུན་པའི་རྐང་སྟབས་ནི་རྐང་པ་གཉིས་བར་མཚམས་མེད་པར་མཉམ་པོར་གཤིབས་ཏེ། ལུས་དྲང་པོར་བྱའོ། ། ས་གའི་འདུག་སྟངས་ནི་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱི་བར་མཐོ་གསུམ་ཙམ་གྱིས་ཆོད་པར་བྱས་ལ་ལུས་དྲང་པོར་བྱའོ།

Regarding the passage beginning with "the arm" and so forth: likewise, one should visualize a moon maṇḍala at the heart of the object to be accomplished, and then visualize oneself as a hook within it. If one asks, "How should one also meditate externally?" it is said: "With the hook of the bent arm." One should extend the right arm and, having drawn the hand back, position it like a hook. "One should meditate on a vajra upon the head" means one should meditate on a three-pronged vajra above one's own head. "Calling with the hand" means snapping the fingers with the left hand and reciting the name of the person with the essence mantra. "Even Aṅkuśī is summoned" means that one should grasp the moon maṇḍala residing in the essence mantra with the four fingers of the right hand, summon the moon maṇḍala, and visualize that the object to be accomplished has certainly arrived. The remaining rituals, such as the consecration and so forth, should be understood from this application and the subsequent ones. Regarding "in the manner of shooting an arrow": just as someone might shoot an arrow, one should act accordingly by assuming the five postures—the even stance, the sa-ga posture, the circular posture, and the right-extended and left-extended methods—and perform it just like shooting an arrow. Among these, the "even stance" is to place the two feet side by side without any gap and keep the body straight. The "sa-ga posture" is to space the two feet about three finger-widths apart and keep the body straight.

། ཟླུམ་པོའི་འདུག་སྟངས་ནི་པུས་མོ་གཉིས་ཡང་ངོས་གཉིས་སུ་བཀུག་ལ་བར་མཐོ་བཞིས་ཆོད་པ་ཙམ་དུ་བྱས་ན་ཟླུམ་པོའི་འདུག་སྟངས་སུ་འགྱུར་རོ། ། རྐང་པ་གཡོན་པ་བསྐུམ་ལ་གཡས་པའི་པུས་མོ་རྒྱབ་ཏུ་ཅི་རན་ཙམ་དུ་བརྐྱང་ན་གཡས་བརྐྱང་བར་འགྱུར་རོ། ། གཡས་པ་བསྐུམ་ལ་གཡོན་པ་མདུན་ལོགས་སུ་ཅི་འོས་ཙམ་དུ་བརྐྱང་ན་གཡོན་བརྐྱང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུ་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་གིས་གནས་ལ། གཞུ་ལས་མདའ་འཕེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་མེ་ཏོག་གི་རྩེ་མོ་ཅན་གྱི་མདའ་གླལ་བ་དང་བཅས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྙིང་གའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འཕངས་པར་བསམ་མོ། ། འཕངས་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མདའི་རྩེ་མོ་ལ་གནས་པའི་མེ་ཏོག་གི་མདོག་གིས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མདོག་དམར་པོར་གྱུར་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དགའ་མ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་བཙུན་མོ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བདུད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་མཉེས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་མོའི་ཚུལ་གྱིས་མཉེས་པར་བྱེད་པའོ། ། བདག་གི་ལུས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གང་གི་ཚེ་སྔགས་པ་གང་སུ་ཡང་རུང་བ་ཞིག་སྲུང་བར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་དམ་ཚིག་བརྟན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ། སེམས་ཅན་དེ་ཉིད་དམ། ཁྱིམ་མམ་གྲོང་ངམ་གྲོང་ཁྱེར་རམ། ཡུལ་ཕྱོགས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་བདག་གི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་ཞུགས་པར་བསམས་ལ། བདག་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་གར་དཔུང་པ་བསྣོལ་བ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་བཅིང་བར་བྱ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་པས།

As for the circular posture: if one bends both knees toward the two sides so that they are separated by a distance of about four thumb-breadths, it becomes the circular posture. If one draws in the left leg and extends the right knee back as far as is appropriate, it becomes the right-extended posture. If one draws in the right leg and extends the left leg forward as far as is suitable, it becomes the left-extended posture. Abiding in any such posture, one should visualize shooting an arrow with a flower-tip, drawn like an arrow released from a bow, toward the moon maṇḍala at the heart of the object to be accomplished. Regarding the phrase "if one shoots," one should meditate that the moon maṇḍala becomes red in color due to the hue of the flower situated at the tip of the arrow. Regarding the phrase "by oneself," it refers to the mantra practitioner. Regarding the phrase "Vajrarati as well," it means the consort of Vajrarāga. Regarding the phrase "pleases in the manner of a māra," it means she pleases in the manner of the goddess Vajrarāgī. Regarding the passage beginning with "of my own body" and so forth: whenever any mantra practitioner wishes to provide protection, at that time, having performed all the rites such as stabilizing the samaya according to the procedure taught in the Secret Maṇḍala, one should visualize that the sentient being, or the house, village, city, or any region whatsoever, enters into the interior of one's own body, and then one should bind the crossed-shoulder gesture at one's own heart. If one asks how it is to be bound: by binding the two vajra fists,

རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་གཡས་པའི་མཆན་འོག་ཏུ་གཞུག། དེ་ནས་གཡས་པས་ལག་ངར་གཡོན་པ་མནན་ལ། གཡོན་པའི་མཆན་ཁུང་གི་འོག་ཏུ་གཞུག་པ་འདི་ནི་སྙིང་གར་དཔུང་པ་བསྣོལ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་གོ་ཆའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆའི་སྦྱོར་བ་བྱས་ཏེ་བསྲུང་ནའོ། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱང་སྲུང་བར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཐམས་ཅད་སྲུང་ནུས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དཔུང་པ་བསྣོལ་ནས་སྙིང་པོ་ཟློས་ཤིང་འདུག་པ་དེ་སྲིད་དུ་དེ་བསྲུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཅི་ཡང་བྱེད་པར་མི་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། ། ལུས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་འོག་ཏུ་ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གསང་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ན་ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་བསླབ་པ་ནི་བསྟན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆགས་པས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཆགས་པ་ནི་འདོད་པའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི། ཆགས་པས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྟེ། དགའ་བ་ནི་ཡིད་བདེ་བའོ། ། དེས་མིག་རབ་ཏུ་བགྲད་ཅིང་བྱེད་པའི་ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཆགས་པས་ནི། དགའ་བས་མིག་ནི་རབ་ཏུ་བགྲད། ། ཅེས་བྱ་བའོ། ། རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རབ་ཏུ་མྱུར་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བ་ན་རབ་ཏུ་མྱུར་བ་སྟེ་སྐྱེན་པར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Insert the left vajra-fist into the armpit of the right. Then, press the left forearm with the right hand and insert it into the armpit of the left; this is the crossing of the arms at the heart. Regarding the phrase "by the manner of the vajra armor," this means that if one performs the application of the Blessed One Vajra Armor and protects oneself, [the result is as follows]. "It protects even Buddhahood itself" indicates that one will become capable of protecting everything; as long as one remains with the arms crossed while reciting the essence mantra, one will be protected, such that even the gods, including Indra, will be unable to do anything [to harm]. Following the body mudrā, the gaze mudrā is shown. "The secret vajra" has already been explained. Regarding the phrase "one should train in the wisdom of the gaze mudrā": because it is a gaze mudrā, it is the "gaze mudrā." Because it is its wisdom, it is the "wisdom of the gaze mudrā." To train in that is to demonstrate it. "Vajra gaze" refers to the gaze mudrā. Its definition is given by the words "by passion" and so forth. "Passion" means desire. The intense joy arising from that is "joy through passion"; "joy" means mental happiness. The gaze mudrā in which the eyes are wide open by means of that [joy] is expressed as: "By passion, the eyes are wide open with joy." "Always" means "certainly." "Very swiftly" means "extremely fast," which is to say, "quickly."

མིག་རབ་ཏུ་བསྐུལ་བས་ན་མིག་བསྒུལ་བའོ། ། མིག་གི་རྫི་མ་འགུགས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྫི་མ་ནི་མིག་གི་རྫི་མའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་གང་དུ་འགུགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི། མིག་གི་རྫི་མ་འགུགས་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ལྟ་བ་གཟི་ཅན་ཡིན་པར་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་དུ་གྲགས་པ་སྟེ། ལྟ་བ་ཡང་ཡིན་ལ་གཟི་ཅན་ཡང་ཡིན་པས་ན་ལྟ་བ་གཟི་ཅན་ནོ། ། དེ་ཡང་གཟི་བརྗིད་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་འགུགས་བྱེད་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་རེ་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གཅིག་ལྟ་ཞོག་གི། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འགུགས་པར་བྱེད་པའོ། ། ཁྲོ་གཉེར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཁྲོ་གཉེར་གཉེར་མ་ནི་ཁྲོ་གཉེར་གྱི་གནས་ཀྱི་གཉེར་མ་སྟེ་འཕྲལ་བའི་རི་མོའི། རབ་བསྡུས་པ་ནི་དེ་མེད་པའོ། ། དེ་ཡང་ཁྲོ་བ་གང་གིས་ཁྲོ་གཉེར་གྱི་གཉེར་མ་རབ་ཏུ་བསྡུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྲོ་གཉེར་གྱི་གཉེར་མ་རབ་ཏུ་བསྡུས་པའི་ཁྲོ་བ་སྟེ། དེས་མིག་བཙུམས་པའི་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཁྲོ་གཉེར་གཉེར་མ་རབ་བསྡུས་པ། ། ཁྲོ་བའི་མིག་ནི་བཙུམས་པ་སྟེ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ལ་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བའི་ལྟ་བ་དེ་ལེགས་པར་བྱས་ན་ནི། ཁམས་གསུམ་ཡང་འཇིགས་པར་བྱེད་ན་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་པའོ། ། རི་རབ་རི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རི་རབ་ནི་རིའི་རྒྱལ་པོའོ། ། རི་ནི་མནྡ་ར་སྟེ་དེ་དང་འདྲ་བའོ། ། བྲག་དེ་ཉིད་དང་འདྲ་བར་མིག་གི་རྫི་མ་མི་འགྱུར་ཞིང་བརྟན་ལ། མི་འཛུམས་པར་ལྟ་བའི་མིག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི།

Because the eyes are intensely stirred, it is called "stirring the eyes." Regarding the phrase "drawing in the eyelashes," the "eyelashes" refers to the eyelashes of the eyes. That which draws them in is called "drawing in the eyelashes of the eyes"; this is the definition. "The gaze is explained as majestic" is a term well-known in the world; because it is both a gaze and majestic, it is the "majestic gaze." This also means "possessing splendor." This is the mudrā of the gaze. "It draws in all beings" means that, let alone a single object to be accomplished, it draws in all beings. Regarding the phrase "frowning" and so forth: "frown" refers to the wrinkles at the site of the frown, which are the lines on the forehead. "Completely withdrawn" means the absence of those [wrinkles]. Furthermore, the anger by which the wrinkles of the frown are completely withdrawn is the "anger of the completely withdrawn frown-wrinkles." The gaze in which the eyes are closed by that is "the frown-wrinkles completely withdrawn, the angry eyes are closed." In that context, if that "wrathful gaze" is properly performed, it terrifies even the three realms, so what need is there to mention others? Regarding the phrase "Mount Meru" and so forth: "Mount Meru" is the king of mountains. "Mountain" refers to Mount Mandara; it is like that. The eyes which do not blink, but are steady and unchanging like the eyelashes of a rock, are—

རི་རབ་རི་ཡི་བྲག་འདྲ་བར། ། བརྟན་པས་འཛུམས་པ་མེད་པའི་མིག། ཅེས་བྱ་བའོ། ། བྱམས་པའི་ལྟ་བ་ཡིན་པར་བཤད། ། ནད་དང་གདོན་དང་དུག་སེལ་ཏོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ་བྱམས་པའི་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་ནས། མིག་གདངས་ཏེ། རྫི་མ་མི་གཡོ་བར་བྱས་ནས་རིམ་གྱིས་ལས་རྣམས་གྲང་བ་དང་ཚ་བ་དང་འདར་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་དང་དེ་བཞིན་དུ་འདྲེན་མ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱས་ལ། དེ་དང་དེ་འདྲ་བའི་སྤྱི་བོ་ནས་བརྩམས་ཏེ་གང་དང་གང་དུ་བལྟས་པ་དེ་དང་དེར་རིམས་ཀྱི་རྣམ་པ་འོག་ཏུ་ཕབ་ཅིང་སྤྲོས་ལ་བལྟས་པ་ཡན་ཆད་ནད་གསོས་ནས་ཐ་མལ་པར་གནས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བྱེད་ཅིང་དེ་དང་དེ་ནས་ངེས་པའི་སེམས་ཀྱིས་རིམས་དབབ་ཅིང་བསལ་བར་བྱ་སྟེ། གདོན་དང་དུག་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། ། དེ་ནི་ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། ཧོ་ཞེས་བྱ་བ་ཟློས་ཤིང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འདོན་པ་དང་། སྒྲ་དང་བྲལ་བས་ཞེས་བྱ་བ་ལྕེ་རྐན་ལ་བཅར་བའི་སྨྲ་བས་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱིས་གདོན་པར་བྱའོ། ། དེ་མ་ཐག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་སོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ནི་སྒྲ་སྤངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འོག་ནས་བཤད་པའོ། ། གསལ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་པར་འདོན་པས་སྙིང་པོ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཟློས་པ་སྟེ། སྦྱོར་བ་འོག་མ་གསུམ་ཆར་ལ་ཡང་བྱའོ། ། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་གསལ་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་གཟུང་དུ་རུང་བའོ། ། རི་རབ་དང་ནི་འདྲ་བ་ཡིས། །

"Like the rocky crags of Mount Meru, / Steadfast, with eyes that do not blink"—so it is said. This is explained as the gaze of loving-kindness. "It clears away disease, malevolent spirits, and poison"—this indicates the following: having performed the yoga of one's own deity and stabilized the mind of loving-kindness, one should open the eyes and, without moving the eyelashes, gradually recognize the signs of the activities, such as cold, heat, and trembling, as well as the characteristics of the mixed [fevers] and so forth. Starting from the crown of the head and wherever one looks, one should visualize the forms of the fever being brought down and dispersed; by looking, one should meditate that the disease is healed and the person returns to their natural state. Acting in this way, one should definitively bring down and clear away the fever from those respective locations with a resolute mind; the same applies to malevolent spirits and poison. This demonstrates the mudrā of speech: one should recite "Ho" continuously and without interruption. Regarding "free from sound," one should recite in a manner that does not become an object of the auditory consciousness, by pressing the tongue against the palate. "Immediately" means in an instant. Regarding "vajra words," the "vajra words" are explained below as "abandoning sound." "Clearly" means reciting the essence-mantra without distinction for all [mantras], thus reciting the essence continuously; this should also be applied to the three subsequent applications. "With words clearly articulated" means they are suitable to be grasped by the auditory consciousness. "Like Mount Meru" means...

ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆེ་བ་ཉིད་དང་བརྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་རི་རབ་དང་འདྲ་བ་ཡང་འདུད་པར་བྱེད་ན་སེམས་ཅན་གཞན་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་པའོ། ། ཕྲ་བའི་ཚིག་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་སྟེ། ཤིན་ཏུ་གཟུང་མིན་མི་གཟུང་མིན། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་སེམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཆོག་ལྡན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། མཆོག་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དམ་པར་གྱུར་པས་སོ། ། དེ་དང་ལྡན་པས་ན་ཐམས་ཅད་མཆོག་ལྡན་པ་སྟེ། ལྡན་པ་ནི་བཅས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་དང་ཁ་དོག་དང་མདངས་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུར་སུ་ཞིག་བསྒོམ་ཞེ་ན། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། གང་དུ་བསྒོམ་ཞེ་ན། ། བདག་ཉིད་ལ་སྟེ་གལ་ཏེ་གཞན་དག་གི་ཡང་བདག་སྲིད་པས་དེའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདིས་ནི་ལས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྟོན་ཏོ། ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་བྱེད་པ་པོའི་ཚུལ་དུ་སྟོན་པའོ། ། བསྒོམ་བྱས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ལ་བྱ་བའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་ལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དབང་དུ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཆོག་ལྡན་པའི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པ་གསུམ་ཆར་ལ་ཡང་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་བདག་ཉིད་དུ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱས་ལ། འབར་བའི་ལྟ་བས་ཀྱང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འགུགས་པར་བྱེད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་སྤྱན་བདག་ཉིད་ལ་བསྒོམས་ལ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ།

This means that if even one who is like Mount Meru in terms of greatness and stability is made to bow, what need is there to mention other sentient beings? "Subtle words" refers to the words of the Dharma, as in: "Neither to be grasped nor not to be grasped." Then, regarding the passage beginning with "one should train in the wisdom of the secret vajra-mind mudrā," the phrase "endowed with the excellence of all aspects" means that which is both "all aspects" and "excellent." It is "all aspects" because it possesses every mode, and it is "excellent" because it is the supreme. Being endowed with that, it is "endowed with the excellence of all aspects"; "endowed" means "possessed." This refers to the limbs, minor limbs, colors, radiance, and so forth. If one asks who meditates in such a way, it is Vajrapāṇi. If one asks where to meditate, it is "upon oneself," because since the self of others also exists, it is said "upon oneself"; this indicates the manner of the action. The phrase "by oneself" indicates the manner of the agent. "Having meditated" means having brought it to mind. "Brings all buddhas under control" means that in the activities of the maṇḍala, one brings even all the buddhas under control. One should understand that the phrase "endowed with the excellence of all aspects" applies similarly to all three [sections] explained below. Having meditated upon oneself as the essence of the vajra, one summons Vajrapāṇi with a blazing gaze. Having meditated upon oneself as Vajralocanā, "all phenomena" refers to all sentient beings.

དེས་བསད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བས་དེ་བསད་ཅིང་བསྒྱེལ་བར་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་སྲིད་འདོད་ཀྱི་བར་དུ་འདུ་ཤེས་མེད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་དུ་བསྒོམས་ན་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱང་བྱམས་པའི་ལྟ་བས་དེ་སྲུང་བར་མཛད་པའོ། ། ལུས་དང་ལྟ་བ་དང་ཚིག་དང་ཡིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ལ། ལན་འགའ་ནི་བཞི་ཆར་གྱིས་ཀྱང་དགོས་པ་བྱེད་དོ། ། ཆེད་འགའ་ནི་གསུམ་གྱིས་སོ། ། ཆེད་འགའ་ནི་ཡིད་དང་ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ཀྱིས་སོ། ། ཆེད་འགའ་ནི་གང་ཡང་རུང་བས་བྱེད་དེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལས་ཕྱག་རྒྱ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་སྙིང་པོ་སྦྱར་བར་བྱའོ་ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། བསླབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་བྱས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅིང་བའོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། སྙིང་གར་རོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། བདག་གིས་སོ། ། གང་གི་ཞེ་ན། བདག་གིའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེས་བལྟས་ནས་སྣོད་ལ་དབབ་པར་བྱ་བ་ནི་གཅིག་གམ་གཉིས་སམ་མང་པོ་ནས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བར་དུའོ། ། འབར་བའི་ལྟ་བས་བལྟས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་གང་དབབ་པར་བྱ་བ་དེ་འབར་བའི་ལྟ་བས་དེར་དགུག་པའོ། །

"By that, he is slain" means that with the wrathful gaze, one should slay and cast down [the object], such that they are rendered unconscious for as long as desired; this is the meaning. If one meditates on the identity of all vajras, then "all vajras" refers to the Buddhas and Bodhisattvas who also protect that [object] with a loving gaze. Regarding the mudrās of body, gaze, speech, and mind, sometimes all four are required to perform the function; sometimes three; sometimes the two mudrās of mind and gaze; and sometimes any one of them is used, just as it is stated in the Trailokyavijaya: "Each individual mudrā should be joined with the four mudrās and the essence mantra." The word "then" (tatas) means "furthermore." "Vajra secret" refers to the Vajra Secret Maṇḍala. Its mudrās are Sattvavajrī and the others. Its wisdom is the wisdom of their application. "One should train" means "one should demonstrate." "Having bound the Sattvavajra" refers to the binding. Where? At the heart. By whom? By oneself. Of whom? Of oneself. The "vajra gaze" has already been explained. Having looked with that, one should cause the descent upon the vessel, whether it be one, two, or many, up to all living beings. "Having looked with the blazing gaze" means that whatever is to be caused to descend, one summons it there with the blazing gaze.

ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བས་རབ་བལྟས་ན། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དེས་འདུད་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། འདུ་ཤེས་མེད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རང་གི་སྙིང་གར་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསམས་ལ། བྱམས་པའི་ལྟ་བས་བལྟས་ན་དེས་ཐམས་ཅད་བསྲུང་བ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་སྦྱོར་བ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ལས་རྣམས་སོ་སོར་བྱས་ཀྱང་རུང་། སྤྱིར་བསྡུས་ཏེ་དབབ་པ་བྱས་ཀྱང་རུང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཅིང་བ་བསླབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒྲར་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་འདི་རྣམས་ཉིད་འདིར་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གསང་བ་དེ་རྣམས་ནི། ། ཞེས་གང་བཤད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་བྱུང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་སྨོས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་དགར་བའི་དོན་ཏོ། ། བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་པའོ། ། གསང་བ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་གསང་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། མུ་སྟེགས་བྱེད་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་པས་ན་གསང་བའོ། ། མཐུ་ཆེ་བས་ན་ཆེན་པོའོ། ། རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཤད་པས་ན་རབ་ཏུ་བཤད་ཅེས་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་དེ་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

"Everything will be brought under control" means that all beings are brought under one's power. "If one gazes with the wrathful look, all wandering beings will bow to that" means that they should be rendered unconscious. "Visualizing the Action Vajra at one's own heart, if one gazes with a loving look, all will be protected." Thus, whether one performs the individual activities as they were described through those applications, or whether one performs them collectively as a descent, it is appropriate. "Then" means furthermore. "Vajra Secret" refers to the secret maṇḍala. "One should train in binding the Great Seal" (mahāmudrā): here, the term "Great Seal" is used for the samaya-mudrā itself, because this is the maṇḍala of mudrās; therefore, these [samaya-mudrās] are the primary ones here. Their samaya-mudrās will appear below, as it is said: "Those are the Vajra Secrets." Regarding the phrase "arising from the Vajra Palms" and so forth, the mention of "Vajra Palms" is for the purpose of distinguishing them from the "Vajra Clasp." "Arising" means born. Because it is both secret and great, it is the "Great Secret"; it is "secret" because it is not known by other non-Buddhists, and it is "great" because of its great power. "Thoroughly explained" means explained by way of detailed classification. "Great Seal" is used here because it is the principal one.

མདོར་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོར་བྱས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་བཅིང་བ་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་བྱུང་བ། ། ཞེས་གསུངས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བྱས་ལ། མཐེ་བོང་གཉིས་ནི་བསྣོལ་བྱས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཡོན་པའི་མཐེ་བོང་གཡས་པས་མནན་ལ། མཛུབ་མོ་གཡས་པའི་རྩ་བ་མཐེ་བོང་གཡོན་པས་མནན་པའོ། ། (མཛུམ་,མཛུབ་)མོ་རྩེ་མོ་བཀུག་པས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་(མཛུམ་,མཛུབ་)མོ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོ་སྟེ། ཚིགས་གསུམ་པ་བཀུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་(མཛུམ་,མཛུབ་)མོའི་རྩེ་མོ་བཀུག་པའོ། ། (མཛུམ་,མཛུབ་)མོ་བཀུག་པ་དེ་ཡང་གུང་མོ་མཉམ་པའི་ཚིགས་གསུམ་པར་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། གུང་མོ་མཉམ་པའི་ཚིགས་གསུམ་པ་དེ་དང་མཛུབ་མོའི་རྩེ་སྤྲད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་པོ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གནས་ཀྱིའོ། ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོའོ། ། གུང་མོ་རྡོ་རྗེར་བྱ་བ་ནི་གུང་མོ་གཉིས་གཞིབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་གནས་དང་། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་གནས་ཀྱིའོ། ། གུང་མོ་གཉིས་ནི་ནོར་བུར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་དེ་ཉིད་ལས་གུང་མོ་གཉིས་རིན་པོ་ཆེའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་མའི་གནས་དང་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་གནས་ཀྱིའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་དེ་ཉིད་ལས་གུང་མོ་དང་སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་པདྨ་ཁ་མ་བྱེ་བ་ལྟ་བུར་བྱ་བ་ནི་པདྨོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་གནས་དང་རྡོ་རྗེ་ཆོས་མའི་གནས་ཀྱིའོ། །

"Summarized" means it has been condensed. "By these, the binding is explained" means it is explained by way of detailed classification. Regarding the statement, "arising from the vajra palms," one should form the vajra palms; then, "the two thumbs are crossed," meaning the left thumb is pressed by the right, and the base of the right index finger is pressed by the left thumb. "By bending the tips of the index fingers" means the tips of the two index fingers; that which is bent at the third joint is the "bending of the tips of the index fingers." Those bent index fingers should be joined at the third joint of the level middle fingers; the meaning is that the tips of the index fingers should be pressed against the third joint of the level middle fingers. "The Lord of the Vajra Expanse" refers to the position of Vairocana. "That very [mudrā]" refers to the vajra palms. "The middle fingers should be made into a vajra" means the two middle fingers should be placed side by side. This is for the position of Akṣobhya and the position of Sattvavajrī. "The two middle fingers should be made into a jewel" means that from that same vajra palms, the two middle fingers are formed in the shape of a jewel; this is for the position of Vajraratnī and the position of Ratnasambhava. From that same vajra palms, the middle, ring, and little fingers should be made like an unopened lotus bud; this is called "lotus," and it is for the position of Amitābha and the position of Dharmavajrī.

རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོའི་ལག་མཐིལ་གཉིས་སྤྲད་ལ་མཐེ་བོང་དང་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་གཞིབས་ཏེ། སོར་མོ་ལྷག་མ་དྲུག་མ་འབྱར་བར་གཅིག་ལ་གཅིག་ཕན་ཚུན་བལྟ་བར་བྱས་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པའི་གནས་དང་རྡོ་རྗེ་ལས་མའི་གནས་ཀྱིའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་གཤིབ་པ་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གནས་ཀྱིའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་ལྕགས་ཀྱུའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་གནས་ཀྱིའོ། ། དེ་ཉིད་མཐེ་བོ་གཉིས་ཀྱིས་སྦས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཛུབ་མོ་གཉིས་ལྕགས་ཀྱུར་བྱས་པའོ། ། མཐེ་བོ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོ་ནོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་མདའི་སྒྲོ་ལྟ་བུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བཀུག་ལ་རྩེ་མོ་མཐེ་བོས་མནན་ནས་སེ་གོལ་གཏོགས་པའི་ཚུལ་དུ་བརྡབ་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་རིན་པོ་ཆེར་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་མཛུབ་མོ་རིན་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེ་དང་བཅས་པའི་མཛུབ་མོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མཛུབ་མོ་རིན་ཆེན་ཅན་ཏེ། མཛུབ་མོ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འོད་འབར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གུང་མོ་གཉིས་འོད་དེ་འོད་ཟེར་གྱི་ཚུལ་དུ་བརྐྱང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་དེ་ཉིད་ལས་སྲིན་ལག་གཉིས་གཞིབས་ལ། མཐེའུ་ཆུང་རིན་པོ་ཆེའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དཔལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

Join the palms of the vajra-clasp and align the thumbs and little fingers. Keeping the remaining six fingers from touching one another, have them face one another; this is the mudrā of the station of the Unfailing Accomplishment and the station of Vajrakarma. From the vajra-clasp, aligning the two index fingers is the mudrā of the station of Vajrasattva. From the vajra-clasp, forming the two index fingers in the shape of a hook is the mudrā of the station of Vajrarāja. Regarding the phrase "conceal those very [fingers] with the two thumbs": "those very [fingers]" refers to the two index fingers formed as hooks. The meaning is to press the tips of the two thumbs together. This is the mudrā of Vajrarāga, resembling the feathers of an arrow. From the vajra-clasp, bend the two index fingers and press their tips with the thumbs, then snap them like a finger-snap; this is the mudrā of Vajrasādhu. From the vajra-clasp, making the two index fingers like jewels is the mudrā of Vajraratna. Regarding "the index fingers as jewels": those index fingers which are accompanied by jewels are the "jewel-index fingers," meaning they abide in the manner of jewels. "Blazing light" refers to extending the two middle fingers in the manner of light or rays; this is the mudrā of Vajratejas. From that same vajra-clasp, aligning the two ring fingers and forming the little fingers in the shape of jewels is the mudrā of Vajraśrī.

རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ཁའི་ཕྱོགས་སུ་དྲངས་ལ་སྒེག་པས་དགྲོལ་ཞིང་སོ་སོར་དབྱེ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞད་མོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཀུན་གྱི་རྩེ་མོ་རབ་ཏུ་དགྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་སོར་མོ་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བ་ཕན་ཚུན་སྦྱར་ལ་བརྐྱང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་མཐེ་བོ་གཉིས་གཞིབས་ཏེ། ། སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་གི་བར་དུ་མཐེ་བོ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོ་གཞུག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་འཁོར་ལོའི་ཚུལ་དུ་བརྐྱང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་དེ་ཉིད་དོ། ། ཁ་ནས་འབྱུང་བ་ནི་ཁ་ནས་གྱེན་དུ་དྲངས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་མཐེ་བོ་གཉིས་ཀྱིས་མནན་ན་མཐེ་བོས་རྡོ་རྗེ་བཀག་པར་འགྱུར་ཏེ་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྙམས་ལ་མཐེ་བོའི་དྲུང་དུ་གཞུག་ཅིང་མཐེ་བོ་གཉིས་ཀྱིས་མནན་ན་མཛུབ་མོ་དེ་གཉིས་ནང་དུ་གཞུག་པ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སྲུང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོ་གཉིས་དབྱེ་ཞིང་བརྐྱང་བ་སྟེ། ཁར་གཏུག་ཅེས་མ་སྨོས་ཀྱང་དོན་གྱི་དབང་གིས་ན་ངེས་པར་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་མཐེ་བོ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོ་བཅུག་སྟེ་བཞག་ན་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། །

Drawing the vajra palms toward the mouth and releasing them with a graceful gesture, then separating them, is the mudrā of Vajra Laughter. "Extending the tips of all [fingers]" means that from the vajra palms, the bases of the fingers are joined and then extended; this is the mudrā of Vajra Dharma. From the vajra palms, the two thumbs are aligned, and the tips of the two thumbs are inserted between the ring fingers and the little fingers; this is the mudrā of Vajra Sharpness. Extending the vajra palms in the manner of a wheel is the mudrā of Vajra Cause. "That very same" refers to that very vajra palm. "Emerging from the mouth" means drawing [the hands] upward from the mouth; this is the mudrā of Vajra Speech. From the vajra palms, if the two thumbs press down upon the two index fingers, the thumbs block the vajra; this is the mudrā of Vajra Action. From the vajra palms, the two index fingers are leveled and inserted near the thumbs; if pressed by the two thumbs, those two index fingers are inserted inward; this is the mudrā of Vajra Protection. From that same mudrā of Vajra Action, the two thumbs are separated and extended; although it is not explicitly stated that they are "touched to the mouth," by the force of the context, it must be understood in this way; this is the mudrā of Vajra Yakṣa. From that same mudrā of Vajra Yakṣa, if the tips of the two thumbs are placed between the ring fingers and the little fingers and held there, it becomes the mudrā of the Vajra Fist.

དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྟན་ཟིན་ནས་ད་ནི་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གསང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་ཞེས་བཤད་དེ། དེ་ནི་སྔར་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་བྱུང་བར་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ད་འདིར་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། ། ཆོས་ཀྱི་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གསང་བ་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་གསང་བའོ། ། མཚན་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། ཐལ་མོ་ནང་དུ་བཀུག་པས་སོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐལ་མོའི་ནང་ནི་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་ཁ་སྦྱར་བའི་ནང་དུའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་བྱུང་བའི་གསང་བ་ཆེན་པོའི་མཚན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་གོ། ། ལས་ཀྱི་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གསང་བ་ནི་ལས་ཀྱི་གསང་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། ནང་གནས་པའི་མཚན་མས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོའི་ནང་ནས་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་མས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ནི་གསང་བའི་གསང་བ་ཡིན་ནོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མ་སྨོས་པ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་མ་ཕྱེ་བ་ལས་ན་གཉིས་པོ་དེ་གཉིས་ཀའི་ཚུལ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་ཕྱུགས་མང་པོ་མཚན་མ་བཏབ་པ་ལས་གཅིག་ལ་མཚན་མ་མ་བཏབ་ན་མཚན་མ་མེད་པ་དེ་ཉིད་དེའི་མཚན་མར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་མ་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །

Having thus concluded the teaching on Mahāmudrā, the samaya-mudrās are now presented through the passage beginning with "the vajra secret." "The vajra secret" refers to whatever is the secret of the Vajrasattva maṇḍala; that which was previously described as arising from the vajra-palms is here explained as arising from the vajra-binding. "The secret of the dharma" refers to the secret of the dharma-maṇḍala, and is thus the secret of the dharma. "By the signs" refers here to the signs arising from the vajra-palms. "By bending the palms inward" means within the hollow of the palms joined together. This indicates the oral instruction: the very signs of the great secret arising from the vajra-palms are what is called the "hollow palms." "The secret of activity" refers to the secret of the activity-maṇḍala, which is the secret of activity; that itself is the Mahāmudrā. "By the signs residing within" means that the signs of the mudrā are to be shown from within the vajra-palms; that itself is the secret of secrets. As for the fact that the specific distinctions of the Ratna family are not mentioned, because they are not differentiated, it should be understood that this is the manner of both of those two. For example, when many cattle are marked, if one is not marked, that very lack of a mark becomes its mark. Likewise, here too, it should be understood that the very absence of differentiation is itself the distinction.

ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་རབ་བཤད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་མཆོད་པ་རྣམས་དང་སྒོ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་གསུངས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱ་དགོས་པས། གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་བྱས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་དགོད་པ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གཉིས་སུ་བྱས་ལ་སྔར་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ་སོའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ལས་འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསང་བ་ཡིན་པས། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མ་གསུངས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ལྷ་མོ་དེ་དག་ཉིད་འདིར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། ། ཤིན་ཏུ་གསང་བའི་ལས་རྣམས་ལ་གསང་བའི་གསང་བར་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལས་སྟོན་པར་བཞེད་ནས། དམ་ཚིག་མཆོག་ནི་ཇི་སྙེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དམ་ཚིག་མཆོག་ནི་ཇི་སྙེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གསུངས་པ་དེ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཉིས་སུ་ཕྲལ་ནས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་བརྟག་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བརྟག་པ་འདི་ལྟར་བྱའོ་ཞེས་འདས་མ་ཐག་པར་ཡང་མ་བཤད། འདིར་ཡང་མ་བཤད་པས་ན་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །

The Mahāmudrā and the Samayamudrā have already been explained. Then, with the words "Furthermore, I shall explain..." and so forth, the Dharmamudrā is also taught. The Dharmamudrā of the Buddhas, the offerings, and the gatekeepers is to be understood as being the very same Dharmamudrā that was taught in the Great Vajradhātu Maṇḍala, and this should be known in all tantras. Now, since it is necessary to teach the Karmamudrā, the introduction beginning with "Having made the two secret mudrās..." is provided. Whatever was taught as the Mahāmudrā in the secret maṇḍala should be divided into two, and the respective Karmamudrās should be examined according to the previously explained method. Because the activities of the goddesses of the mudrās are extremely secret—such as the maṇḍala and so forth—and do not appear in the form of the rūpakāya within the maṇḍala, the Mahāmudrā was not explicitly taught; nevertheless, those very goddesses are the Mahāmudrā here. Intending to show the activities of those for whom the extremely secret activities were taught as the "secret of secrets," he said: "As many supreme samayas as there are..." and so forth. "As many supreme samayas as there are" means that all the Samayamudrās taught in this maṇḍala should be separated into two and examined as Karmamudrās. The word "likewise" (tathā) is used because it was not explained immediately prior to this how to examine the Karmamudrā, nor was it explained here; therefore, it is said "likewise."

འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བྱ་སྟེ། དེ་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ལས་འབྱུང་། འདི་དག་ནི་དམ་ཚིག་མཆོག་ཉིད་གཉིས་སུ་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཙམ་འབའ་ཞིག་གི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པ་བཞིའི་སྒྲུབ་པ་ཡང་རྣམ་པ་བཞིར་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བཤད་དགོས་པས་ན། དེ་ནས་འདི་རྣམས་སྒྲུབ་པ་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་བ་གང་ཞིག་བཅིངས་པར་གྱུར་ན་རང་ཉིད་ཁོ་ན་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་འདི་རྣམས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཞེས་སྨྲ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བསྐུལ་བའོ། ། དེ་ཡང་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་ནས་བཅིངས་པར་འགྱུར་ན་རང་ཉིད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། གང་གིས་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདོད་ལ་ཆགས་པ་བདེ་བའི་བདག། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདོད་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། ཆགས་པ་ནི་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པའོ། ། བདེ་བའི་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ལ་མཆོག་ཏུ་སྡུག་པར་བདེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པ་རིམ་བཞིན་དུ་བཅིངས་པར་གྱུར་ན་ངེས་པར་དངོས་གྲུབ་སྦྱིན་པར་འགྱུར་རོ། ། དམ་ཚིག་མཆོག་ནི་ཇི་སྙེད་པ། ། གཉིས་སུ་ཕྲལ་ནས་དེ་བཞིན་ནོ།

This is what is being shown: just as the characteristics of the action mudrās were taught in the great maṇḍala of the Vajra Expanse, they should be performed in that same way. The only distinction is that these arise solely from the separation of the two supreme samayas into two. Since the accomplishment of the four types of mudrās in the great maṇḍala was taught in four ways, it must be explained here in the same manner; therefore, it is said: "Then, the accomplishment of these is explained." The "accomplishment" of these refers to the application which, when bound, bestows siddhi upon oneself alone. If one asks what that is, it is said: "Reciting samayas tvaṃ." Samayas tvaṃ is the exhortation. This should be connected as follows: if one binds [the mudrā] after reciting this essence mantra, one will achieve accomplishment. If one asks by what means accomplishment is achieved, it is said: "The master of bliss, attached to desire." "Desire" refers to the Blessed One Vajrasattva. "Attached" means being intensely attached to those mudrās of his. "Master of bliss" means possessing only bliss and not possessing suffering. This is what is being shown: if a yogi, through the samādhi of Vajrasattva, binds those mudrās in sequence while meditating with a mind of supreme love and bliss, he will certainly be granted siddhi. "As many supreme samayas as there are, having separated them into two, it is likewise."

། ཞེས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་རྣམས་དང་འདི་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་འགའ་ཞིག་རྟོག་པར་འགྱུར་ན། དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། འདི་རྣམས་ལྷག་པར་གཅིག་ཀྱང་ནི། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ལྷག་པ་དེ་ཡང་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དུས་ཀུན་དུ་ནི་བཅིང་མི་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཅི་ནམ་ཡང་བཅིང་བར་མི་བྱའམ་ཞེ་ན། གསང་བའམ་ནི་དོན་ཆེན་ལ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གསང་བ་ནི་གང་སུ་ལ་ཡང་མི་སྙད་པའོ། ། དོན་ཆེན་ནི་སྲོག་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེའི་ཚེ་བཅིང་བར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་རྟག་ཏུ་བཅིངས་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར། འདི་རྣམས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འདི་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་ཏེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་མཛོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་འདི་རྣམས་གནས་སོ། ། འདི་རྣམས་སུ་ཞིག་གི་ཡིན་ཞེ་ན། རང་བྱུང་རྣམས་ཀྱི་ལྷ་མོ་བརྟན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རང་འབྱུང་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་གསོ་བར་བྱ་ཞིང་བསྲུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་ལྷ་མོ་སྟེ་བཙུན་མའོ། ། བརྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ལ་མི་འགྲོ་བའོ། ། སྒྲུབ་པ་རྣམས་ལ་རབ་ཆགས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གནས་པ་ལ། རབ་ཆགས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

If some should think that all that has been said is exactly like those [previous cases], in order to refute that, it is said: "Even one of these, moreover..." If one asks what that "moreover" is, it is said: "At all times, one should not bind [them]." If one asks, "Is it never to be bound?" it is said: "In secret, or for a great purpose." "Secret" means that which is not to be told to anyone. "Great purpose" refers to protecting one's life and so forth; the meaning is that at such times, one should indeed bind them. If one asks, "What is the fault if they are bound constantly?" it is said: "These abide as the nature of all," and so forth. Because these abide as the nature of all, and the nature of all is the Blessed One Vajrasattva—the treasury of the mudrās of the Tathāgatas—these abide in him. If one asks, "To whom do these belong?" it is said: "The goddesses of the self-arisen are steadfast." "Self-arisen" refers to the Buddha, the Blessed One. Because they are to be nourished and protected by them, they are "goddesses," meaning consorts. "Steadfast" means not going to others. Regarding "if one is intensely attached to the practitioners": this refers to those who abide in the yoga of the Buddha and abide unerringly in the yoga of Vajrasattva. "Intensely attached" means "joyful."

དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་ཆགས་པའི་ལྷ་མོས་རང་གི་བདག་པོ་བཏང་ང་རེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པས་ན་སྒྲུབ་པ་པོ་ཉིད་ནི་རང་གི་བདག་པོའོ། ། དེ་བས་ན་གང་འདི་སྒྲུབ་པ་པོས་ཕྱག་རྒྱ་འདི་དག་དགོས་པ་ཅི་ཡང་རུང་བ་ལ་སྦྱར་ན། དེ་བས་ན་འདི་ནི་ཁྱད་པར་མི་ཤེས་པས་བདག་ཅག་རྣམས་ཀྱི་གནས་སུ་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་དེ་དག་གིས་རྟག་པའི་བདག་པོ་བཏང་ང་རེ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་གྱིས་ན་གསང་བའམ་དོན་ཆེན་པོ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའི་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཆོ་ག་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་ཆོ་གར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་འདི་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པ་བཞི་རྣམས་ཀྱིའོ། ། བཅིང་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཡིན་པས་ན་བཅིང་བའི་རྒྱུ་ལ་བཅིང་བ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། བཅིང་བ་ཐོག་མར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བཅིང་བ་དེ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་བཤད་དོ། ། བདག་གམ་འོན་ཏེ་གཞན་ཡང་རུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་བདག་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་འཆིང་བར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་བདག་ཉིད་ལ་རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། ནམ་གཞན་ལ་འཆིང་བར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་བྱས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་བསྐྱེད་པའོ། ། སྙིང་པོར་བྱ་བ་འདི་ཡིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུང་རབ་ལས་གསུངས་པའི་སྙིང་པོས་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བར་བྱའོ། །

In this way, the goddesses who are intensely attached to the practitioners think, "We must not abandon our own lords." Since the practitioners abide in the meditative absorptions (samādhi) of the Buddhas and Bodhisattvas, the practitioners themselves are their own lords. Therefore, if a practitioner were to employ these mudrās for any purpose whatsoever, the goddesses would think, "Because he does not understand the distinction, he is not worthy of our abode," and thus they would abandon their eternal lords. For that reason, these should be employed for secret or great purposes, but not in all circumstances. To explain the ritual for the remaining procedures, the text says "Then," and so forth. "Then these mudrās" refers to the four types of mudrās. Because they are the actions of binding and so forth, the cause of binding is called "binding." That which begins with binding is "binding and so forth," and the actions such as binding are explained. Regarding the phrase "Whether for oneself or for another," when one wishes to bind the mudrā for oneself, one should generate the descent of the vajra (vajrāveśa) within oneself. When one wishes to bind it for another, one should generate the descent of the vajra within that person. "Having performed the descent of the vajra" means generating the descent of the vajra according to the manner previously described. "By means of this essence" means that one should bind the mudrā of Vajrasattvī in the secret maṇḍala using the essence (hṛdaya) taught in the scriptures.

བཅིང་ངམ་འཆིང་དུ་གཞུག་ཀྱང་རུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་བདག་ལ་རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་བསྐྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ན་བཅིང་བའོ། ། ནམ་གཞན་ལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་འཆིང་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་མདོར་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ལྕེ་ལའོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་སུ་བྱས་པ་ལས། དང་པོ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། གསང་བའི་གསང་བ་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་གསང་བ་ནི་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུའོ། ། ལས་ཀྱི་གསང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོའི་ནང་དུའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་གསང་བ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་ཐལ་མོའི་ནང་དུ་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ཐལ་མོར་དགྲོལ་བར་བྱ་སྟེ། རིམ་གྱིས་གང་དང་གང་ནས་བྱུང་བ་དེ་དང་དེར་ཡིད་ཀྱིས་བཀྲོལ་ལ། ཐ་མར་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་སྙིང་གར་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་སྟོན་ཏེ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ནི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འདིར་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་བརྟན་བྱས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་གའི་གནས་སུ་བཅིངས་ཏེ། སྤྱི་བོར་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་སུ་དགྲོལ་བའོ། ། དགྲོལ་ནས་ཀྱང་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱིས་སྔར་གསུངས་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་གོ་ཆ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོ་འདིར་གསུངས་པ་འདིས་སོ། །

"Whether one binds oneself or causes another to be bound" means that when one generates the descent of the vajra for oneself, that is binding. When one generates it for another, that is causing to be bound. Now, the passage beginning with "In brief, all mudrās..." teaches the releasing of the mudrās: the dharma-mudrā is on the tongue. Regarding the two types of karma-mudrās, the first is to release the mahāmudrā, and the second is to release the samaya-mudrā. Regarding what was taught in the secret secret vajra-maṇḍala, one should release the vajra-binding. The secret of the dharma is in the hollowed palms. The secret of the karma is within the vajra-palms. The secret of the ratna is to be released within the ratna-palms. The mahāmudrā is to be released in the palms; one should mentally release it from whichever place it sequentially arose, and finally, release the vajra-palms at the heart. Now, the passage beginning with "The precious vajra..." teaches the ritual for stabilization. "The precious vajra" should be understood here as that which was taught as the secret maṇḍala. "Having stabilized that" means binding it at the location of the heart and releasing it at the location of the crown for empowerment. Having released it, one should bind the armor with the two index fingers according to the manner previously described. "This very [mantra]" refers to this essence mantra taught here.

བཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བཀྲོལ་ནས་ཡང་ཐལ་མོ་བརྡབས་པས་མཉེས་པར་བྱ་བ་ནི་བཅིང་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་གཞུང་ལུགས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། ། ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་དགྲོལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཀྲོལ་ལ་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ཕྱག་རྒྱས་དབང་བསྐུར་ཏེ་དེ་ལྟར་ཕྲེང་བ་བཅིངས་ཤིང་གོ་ཆ་བཅིངས་ནས། ཐལ་མོ་བརྡབས་པས་མཉེས་པར་བྱ་བ་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཚུལ་དུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་བཅིངས་པ་ཞེས་བྱ་བར་བཤད་དོ། ། ཐལ་མོ་བརྡབས་པས་ཀུན་བཅིངས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐལ་མོ་བརྡབས་པས་མཉེས་པར་བྱ། ། ཞེས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཅི་དགར་བཟླས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་འདོད་ཀྱི་བར་དུ་བཟླ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། དཀྱིལ་འཁོར་དང་ནི་ལས་ཀུན་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དུས་འདི་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དུས་སུའོ། ། སྦྱར་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ལ་སྦྱར་བའོ། ། ཇི་ལྟར་སྦྱར་བར་བྱ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དམ་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བསྡུས་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་ལས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་བརྟག་པའི་གཟུངས་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ཟིན་ནས་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར།

Regarding the term "binding": after releasing the mudrās, pleasing them by clapping the palms is what is called "binding." "Samaya" refers to what is established in the scriptural tradition. "Release them just as they abide" means releasing them according to their respective positions, conferring empowerment with the Vajraratna mudrā, and then, having bound the garland and donned the armor, demonstrating the manner of pleasing by clapping the palms exactly as it was taught; this is explained as "binding." "All are bound by clapping the palms" means one should please them by clapping the palms, just as it is taught in the Vajradhātu Maṇḍala. "Recite Vajrasattva as much as one desires" means one should recite for as long as one wishes. "Where?" It is said: "In the maṇḍala and in all activities," meaning in all activities such as the rites of the maṇḍala. "At this very time" refers to the time of the secret maṇḍala. "Should be applied" means applied to the activity. If one asks how they should be applied, it is said: "The supreme that accomplishes all," meaning the most excellent for accomplishing everything. This concludes the commentary on the maṇḍala of the consort of the Vajradhātu section from the Kosalālaṃkāra, the extensive explanation of the Tattvasaṃgraha. Having finished teaching the maṇḍala of the samaya-mudrās, the intention is now to teach the maṇḍala of the dharma-mudrās.

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་སྟོན་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། གང་མི་མཐོང་ཞིང་མི་ཤིགས་པ་ཡིད་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། སུས་ཀྱང་གཞོམ་དུ་མེད་པ་དེ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོར་སྤྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། རྩེ་མོ་ལྔ་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚུལ་དུ་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་གང་གིས་དམ་ཚིག་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རིག་པའི་མཆོག་འདི་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། །

Then, the words "Then, etc." are spoken. "Then" refers to the occasion. "Again" indicates the teaching of another maṇḍala. "The Blessed One" is Vairocana. "All Tathāgatas" refers to all Buddhas and Bodhisattvas. Their "subtle vajra" is the wisdom vajra; because it is invisible, indestructible, and mind-born, that which cannot be destroyed by anyone is called the "subtle vajra." For the yogins who practice the gateway of Secret Mantra in the Yoga Tantras, the wisdom that the Blessed One taught as the sign of meditative concentration is the "wisdom of the subtle vajra." That itself is the mudrā; it should be fully meditated upon in the manner of a five-pronged vajra mudrā. Its "samaya" is the maṇḍala. For the sake of meditating upon that, the maṇḍala which bestows the samaya is the "samaya maṇḍala of the mudrā of the wisdom of the subtle vajra." In order to bless that, he entered into the meditative absorption known by this name, and then spoke this supreme vidyā that follows. Since he is both a Tathāgata and Vajrasattva, he is the "Vajrasattva of all Tathāgatas."

དེའི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོ་དེ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་ཡང་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། རང་གི་རིག་པའི་མཆོག་འདི་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ཡང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོ་དེ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ཡང་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། རང་གི་རིག་པའི་མཆོག་འདི་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱང་དེ་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོ་དེ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡང་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་རང་གི་རིག་པའི་མཆོག་འདི་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱང་དེ་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལས་སོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོ་དེ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པ་ཡང་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་རང་གི་རིག་པའི་མཆོག་འདི་གསུངས་སོ། །

In order to cultivate that subtle wisdom, the Blessed One Akṣobhya entered into the meditative absorption known as the samādhi that blesses the samaya maṇḍala and spoke this supreme vidyā-mantra of his own: "He is both all the Tathāgatas and the Vajraratna; therefore, he is the Vajraratna of all the Tathāgatas." In order to cultivate that subtle wisdom, the Blessed One Ratnasambhava entered into the meditative absorption known as the samādhi that blesses the samaya maṇḍala and spoke this supreme vidyā-mantra of his own: "He is both all the Tathāgatas and the Vajradharma; therefore, he is the Vajradharma of all the Tathāgatas." In order to cultivate that subtle wisdom, the Blessed One Amitāyus entered into the meditative absorption known as the samādhi that blesses the samaya maṇḍala and spoke this supreme vidyā-mantra of his own: "He is both all the Tathāgatas and the Vajrakarma; therefore, he is the Vajrakarma of all the Tathāgatas." In order to cultivate that subtle wisdom, the Blessed One Amoghasiddhi entered into the meditative absorption known as the samādhi that blesses the samaya maṇḍala and spoke this supreme vidyā-mantra of his own: "He is both all the Tathāgatas and the Vajrakarma; therefore, he is the Vajrakarma of all the Tathāgatas."

སྔགས་འདི་ལྔ་ནི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་དག་པར་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྟོན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིར་གཏོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོའི་རྡོ་རྗེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་རབ་ཏུ་སྣང་བ་དེ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་བསྐུལ་བ་དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོའི་འོད་ཟེར་རྣམས་བྱུང་ནས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་འཕྲོ་བ་སྟོན་ཏོ། ། སྣང་བར་བྱས་པ་ནི་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ལས་གཉིས་པ་བསྟན་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་བསྟན་པར་བྱས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པ་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བརྟན་པར་བྱས་ཤིང་མི་གཡོ་བར་བྱས་པའོ། །

These five mantras are the blessings of the maṇḍalas of their respective families. Then, the passage beginning with "the Blessed One, the Tathāgata" and so forth, teaches the meditative absorption (samādhi) that perfectly exhorts Vajrasattva, who dwells in the hearts of all the Tathāgatas. The "subtle vajra of the wisdom of all the Tathāgatas" refers to the meditative absorption in which the subtle vajra of wisdom belonging to all the Tathāgatas is clearly manifest; that is the meditative absorption called the "subtle vajra of the wisdom of all the Tathāgatas." The phrase "at that very time" means at that very instant. "From the hearts of all the Tathāgatas" means that from the exhortation of the wisdom of the meditative absorption of Vajrasattva dwelling in the hearts of all the Tathāgatas, rays of light from the subtle vajra of wisdom emerged. The statement "illuminated all the world systems" teaches the radiation of the wisdom of meditative absorption. "Illuminated" means made clear. The teaching of the second activity is the demonstration of entering into meditative equipoise in the subtle vajra wisdom meditative absorption of all the Tathāgatas for the sake of all sentient beings; that is to say, whatever entry into the subtle vajra wisdom meditative absorption connected to all sentient beings was made, it was rendered stable and immovable.

ཡང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་བསྡུས་པ་སྟོན་ཏོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་སྐུར་དམིགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའི་སྐུ་ནི་གཟུགས་ཅན་ནོ། ། དམིགས་པ་ནི་སྤྲུལ་པའོ། ། གཅིག་ཏུ་འདུས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཅིག་ནི་ཐ་མི་དད་པའོ། ། འདུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་བརྟན་པ་ལ་བྱ་བར་བཤད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་ཏུ་འདུས་པར་གྱུར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་སུ་ཞུགས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་གྱུར་ཏེ་ཞུགས་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྐུལ་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོའི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་དུ་གྱུར་ནས་བྱུང་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་ཐོབ་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་བྱས་ནས་སླར་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་སུ་ཞུགས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོའི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེ་འདི་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་སྨོས་པས་ནི་འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་པོ་གཟུང་ངོ་། །

The phrase "having become one" indicates the gathering. Regarding the expression "visualizing the body of the vajra of the wisdom of meditative absorption": because it is the wisdom of meditative absorption, it is the "wisdom of meditative absorption." Because the wisdom of meditative absorption itself is a vajra, it is the "vajra of the wisdom of meditative absorption." Its "body" is the physical form. "Visualizing" refers to the emanation. Regarding the phrase "having gathered into one": "one" means indivisible. The term "gathered" is explained as being stable. Thus, the wisdom of the Tathāgatas gathered into one and entered the heart of the Blessed One Vairocana. This teaches that the Blessed One became Vajrasattva and entered [the heart]. That Blessed One Vajrasattva was then exhorted by the subtle meditative absorption of the vajra-wisdom of all the Tathāgatas. In order to stabilize the great samaya-vajra of the subtle wisdom of all the Tathāgatas, the vajra-wisdom of all the Tathāgatas emerged from the hearts of all the Tathāgatas in the form of light rays. Having performed the radiation and reabsorption in order to accomplish mastery over meditative absorption, they again entered the hearts of all the Tathāgatas. Then, this great samaya-vajra of the subtle wisdom of all the Tathāgatas was spoken. By the mention of "all the Tathāgatas," the five Tathāgatas are to be understood here.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོ་ཡང་ཡིན་ལ་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོ་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་གཞུང་ལུགས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཆེན་པོ་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་མ་ལུས་པ་དང་། རྒྱུད་གཞན་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོའི་རྡོ་རྗེར་གཏོགས་པས་ན་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་ན་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲའི་གཟུགས་ལ་ཡང་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བཤད་དེ། དེ་གསུངས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྨྲས་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་བྱུང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་འཐོན་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོའི་རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་སོ། ། བདག་ཉིད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེར་བྱས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤངས་ཀྱི་རྩེ་མོའི་ཕྱོགས་སུ་གནས་ནས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ།

Because it belongs to all the tathāgatas and is also subtle wisdom, it is the subtle wisdom of all the tathāgatas. Because it is the subtle wisdom of all the tathāgatas and is also the great samaya vajra, it is the great samaya vajra of the subtle wisdom of all the tathāgatas. Samaya is established in the scriptures as the definition of the conceptualized [forms] of mantra, mudrā, and so forth. "Great" (mahā) is explained as the "great samaya" because the entire meaning of this tantra and the meaning of other tantras are included within the vajra of subtle wisdom. Because it is the vajra that accomplishes the meaning of the great samaya, it is the "great samaya vajra." The verbal form that teaches this is also called the "great samaya vajra," and that was what was spoken. Regarding the phrase "Then," and so forth: "immediately after having spoken" means right after the teaching. "The Blessed One Vajrapāṇi himself emerged from the hearts of all the tathāgatas" means he appeared. Because that very subtle wisdom of all the tathāgatas is the form of a vajra, it is the "vajra form of the subtle wisdom of all the tathāgatas." "Having blessed himself" means he performed that [act]. "Abiding in the direction of the tips of the noses of all the tathāgatas, he uttered this utterance" means:

མ་དྲིས་ཀྱང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གང་གསུངས་པ་དེ་ནི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཡང་གང་གི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བདག་སྟེ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཕྲ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ཆུང་བ་དང་མི་ཤིགས་པ་གཉི་ག་ལ་བྱ་ན། ཕྲ་བའི་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་བདག་ཡིན་ལ། ཆེ་བ་ཡང་ཡིན་པ་འདི་ནི་ངོ་མཚར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་ཆེ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་ཕྲ་ཡང་ཆེ་བའི་ཕྱིར། ། ཁམས་གསུམ་ཡང་ནི་རྒྱས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྣའི་རྩེ་མོ་ལ་གནས་ཤིང་ཕྲ་མོ་ཡིན་པ་ལས་ཀྱང་དེ་ལྟར་སྣང་བའོ། ། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྡོ་རྗེ་དེའི་གནས་སྣའི་རྩེ་མོ་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པར་བསྟན་ནས། ད་ནི་རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་བསྒོམ་པའི་ཚེ་མཚན་མ་གང་ཞིག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་སྟོན་ཏོ། ། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བས་ན་རབ་ཏུ་ཕྲ་བའོ། ། རབ་ཏུ་ཕྲ་བ་ཡང་དེ་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་ཡང་དེ་ཡིན་པས་ན་རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྡོ་རྗེའོ། ། རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཡིན་པས་རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་མཚན་མ་ཡིན་པས་ན་རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མའོ། ། མཚན་མ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རིག་པའི་མཚན་མ་ནི་ལུས་དང་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱའོ། ། གཟུགས་ཀྱི་མཚན་མ་ནི་མིག་དང་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱའོ། །

That which is spoken without being asked, for the sake of accomplishing the welfare of sentient beings, is called an "utterance" (udāna). "Ema" (Aho) signifies that which has become marvelous. Furthermore, regarding the statement: "I am the great self of the subtle vajra of all Buddhas," the term "subtle" (sūkṣma) applies to both the small and the indestructible. Thus, it is marvelous that I am the nature of the subtle vajra and yet also great. If one asks how it is great, it is said: "Because, though subtle, it is great, it also expands the three realms." This means that although it abides at the tip of the nose and is subtle, it appears in such a way. Having shown the tip of the nose as the location of that extremely subtle vajra as the object of meditative concentration (samādhi), the text now teaches what signs arise for yogins at the time of meditation, by means of the phrase "by way of expanding the signs of the wisdom of the extremely subtle vajra," and so forth. "Extremely subtle" (paramasūkṣma) means subtle to the highest degree. Since it is both extremely subtle and a vajra, it is the "extremely subtle vajra." Since it is both the extremely subtle vajra and wisdom (jñāna), it is the "wisdom of the extremely subtle vajra." Since it is the sign of that, it is the "sign of the wisdom of the extremely subtle vajra." There are two types of signs: the sign of awareness (vidyā), which is to be apprehended by the faculties of the body and mind; and the sign of form (rūpa), which is to be apprehended by the faculties of the eye and mind.

དེ་ལ་རེག་པའི་མཚན་མ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྣའི་རྩེ་མོར་བསྒོམས་པ་ན། སྣའི་རྩེ་མོ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རེག་པའི་ཁྱད་པར་བསིལ་བ་སྐྱེ་ཞིང་གང་ཤིན་ཏུ་ཡང་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། འདི་ནི་རེག་པའི་མཚན་མའོ། ། གཟུགས་ཀྱི་མཚན་མ་ནི་སྣའི་རྩེ་མོར་རྡོ་རྗེ་གངས་ལྟར་དཀར་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བུར་བསྒོམས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་ཉིད་སྣའི་རྩེ་མོ་ལས་ལོགས་ཤིག་པའི་ཉེ་འཁོར་གཞན་ན་ཡང་སྣང་བར་འགྱུར་ལ། དེ་མིག་གིས་ཀྱང་མཐོང་དུ་རུང་བ་འདི་ནི་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་མའོ། ། དེ་ལྟར་ན་རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། ། དེའི་སྤྲོ་བར་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་རྒྱས་པར་བྱ་བ་དང་། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་ཚུལ་ཏེ། མཚན་མ་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་ཚུལ་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེག་པའི་མཚན་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ལ་སོགས་པ་བར་ཆད་རྣམས་སེལ་བར་བྱེད་ནུས་པས་ནང་གི་རེག་པའི་ཁྱད་པར་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་ཕན་པར་བྱེད་པའི་རེག་པའི་ཁྱད་པར་གང་ཞིག་མངོན་པར་འཕེལ་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀྱང་མངོན་པར་འཕེལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། ཁམས་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཁྱབ་པར་བྱར་རུང་བ་དེས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུས་ཁྱབ་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཐམས་ཅད་དེ་མ་ལུས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཁྱབ་པར་བྱས་ཤིང་།

Regarding that, the sign of touch is as follows: when the yogi meditates at the tip of the nose, a special coolness of touch arises at the tip of the nose as its very suchness, which is extremely beneficial to the body faculty; this is the sign of touch. The sign of form is as follows: whatever kind of vajra, such as one as white as snow, is meditated upon at the tip of the nose, that very vajra appears elsewhere in the vicinity apart from the tip of the nose, and it can even be seen with the eyes; this is the sign of form. Thus, there are two types of signs of the wisdom of the extremely subtle vajra. As for its "expansion": because it is the essence of expanding the signs of the wisdom of the extremely subtle vajra, it is the method for expanding the signs of the extremely subtle wisdom. By means of that method of expanding the signs, having pervaded the bodies of all the Tathāgatas—this refers to the sign of touch being able to clear away obstacles such as the physical dysfunctions of the entire body and thereby benefiting the body—whatever special touch that pervades and benefits all the sense faculties increases, meditative concentration also increases. That which is capable of pervading as far as the three realms pervades the bodies of all the Tathāgatas. Then, regarding the phrase "by means of the signs of form pervading the entire expanse of phenomena (dharmadhātu)," it means having pervaded the entire expanse of phenomena without exception.

སྤྲོས་པའི་སྦྱོར་བས་ཞེས་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། གང་གི་ཚེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྫོགས་པར་གྱུར་པ་ན། དེས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཁམས་གསུམ་ཡང་ཁྱབ་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལྟར་རིམ་གྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲོས་པས་ཁྱབ་པའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ནི་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་བྱས་པས་ན་ཁྱབ་པར་བྱས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་སུ་བདག་ཉིད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རྫོགས་པར་བསྒྲུབས་ནས་ཞུགས་པའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྲ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུས་ཁྱབ་པའི་དུས་ཉིད་དུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཆོས་ཉིད་དུ་དམིགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བསམས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིར་གཏོགས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོ་གང་ཡིན་པ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་བཞུགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ།

The phrase "by the application of emanation" refers to the yoga. When meditative absorption (samādhi) is perfected, it pervades the three realms in the manner of pervading the entire expanse of phenomena (dharmadhātu). Thus, the statement "gradually the entire expanse of space is pervaded by the signs of the extremely subtle vajra-wisdom" refers to pervasion through emanation. Because the entire expanse of space is pervaded throughout the entire realm of space, it is called "pervaded." The phrase "blessing oneself within the expanse of the wisdom-vajra" means that, having accomplished the perfection through the power of the yoga of the Blessed One Vajrasattva, one enters [that state]. The phrase "at that very time" means at the very moment of pervasion by the subtle vajra-wisdom body. The phrase "having perceived the nature of phenomena (dharmatā) of the wisdom-vajra of all the Tathāgatas" means that, having contemplated oneself as the very essence of the wisdom-vajra, in order to bless whatever subtle vajra-wisdom belongs to all the Tathāgatas, one enters and abides in that meditative absorption which is named in accordance with its meaning. Regarding the phrase "from the wisdom-vajra of all the Tathāgatas," the subtle wisdom is the wisdom-vajra. The phrase "the essence of the wisdom of meditative absorption" means that because it is the wisdom of meditative absorption, it is the "wisdom of meditative absorption."

དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོ་འདི་ཕྱུང་ངོ་། ། སྙིང་པོ་འདིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བསྐུལ་བ་དང་། ཕྲ་མོའི་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབྱིབས་ཏེ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚད་དུ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དབུས་དེ་ཉིད་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྔར་བཤད་པའི་གདན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བཞག་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་སུ་ཞུགས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོར་འཇུག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེར་འཇུག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོར་འཇུག་པའི་ཚུལ་ལོ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་ཞེས་ཁྱད་པར་མེད་པར་གསུངས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དོན་གྱི་དབང་གིས་ན་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐུགས་སུ་རིམ་གྱིས་ཞུགས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དགོས་པས་ན་རིམ་གྱིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་འཇུག་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་སེམས་དཔའ་སྟེ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཕྲ་མོའི་རྡོ་རྗེའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་རེ་རེས་ཀྱང་ཁམས་གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་བསྐུལ་བའི་སྙིང་པོ་བཞི་ཡིན་པས་ན་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་སྙིང་པོ་བཞིའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །

He then uttered this essence-mantra that accomplishes it. By means of this essence-mantra, the Blessed One Vajrapāṇi was invoked, and the subtle vajra-wisdom form—which pervades the entire extent of the expanse of space—was blessed. In that same way, having placed the Tathāgatas who reside in the center of that very wisdom-vajra upon the previously described seats of suchness, he entered the hearts of those Tathāgatas. Regarding the phrase "by way of entering the subtle wisdom," subtle wisdom is the vajra-wisdom; the yoga of entering into that is the "way of entering subtle wisdom." Although it is stated without distinction that he entered the hearts of all the Tathāgatas, one should understand that by the force of the context, he entered the hearts of Akṣobhya and the others in succession. Because it is necessary to distinguish the families of the mudrās, this demonstrates the successive and repeated entry. In the hearts of all the Tathāgatas is the being, which is the moon-maṇḍala; above that is the subtle vajra. Because it is both wisdom and great, it is "great wisdom"; it is "great" because it pervades everything, for by the power of meditation, each individual wisdom pervades the entire threefold world. Since there are four essence-mantras that invoke great wisdom, they are the "four essence-mantras of great wisdom." Because it is the wisdom of Vajrasattva, it is the "wisdom of Vajrasattva."

དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་བསྡུ་བའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ནི་འདུས་པར་བྱེད་པ་སྟེ(། ། ,། ) དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོའོ། ། དགའ་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ན་དགའ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆེན་པོ་རྣམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་བཞིའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆེན་པོ་རྣམས་ནི་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ལས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་དམིགས་པ་ལས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆེན་པོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལས་མི་བསྐྱོད་པའི་རིགས་བསྐྱེད་ཟིན་ནས། ད་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་རིགས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་སྨོས་སོ། །

Its mudrā is the Great Seal (mahāmudrā), which is the essence-mantra (hṛdaya) that invokes it. "All Tathāgatas" refers to the Buddhas and Bodhisattvas; the "blessing of their gathering" is that which brings them together. Since it is their wisdom, it is the "wisdom of the blessing of the gathering of all Tathāgatas." Its mudrā is the Great Seal, which is the essence-mantra that invokes it. "All Tathāgatas" refers to the Buddhas and Bodhisattvas. Since it pleases all those Tathāgatas, it is the "pleasing of all Tathāgatas," and it is their wisdom. Its mudrā is the Great Seal, which is the essence-mantra that invokes it. Since it is great joy, it is "great joy," and it is their wisdom. Its mudrā is the Great Seal, which is the essence-mantra that invokes it. Regarding the phrase "the great samādhis of all Tathāgatas": "all Tathāgatas" refers to the four, such as Vajrasattva and the rest. Their "great samādhis" are the great samaya-beings (samayasattva), because the specific state of one-pointedness of mind arising from focusing on the Great Seal among their mudrās is called "great samādhi." Having thus generated the Akṣobhya family from among the Tathāgatas, the text beginning with "Then..." is now stated in order to generate the Ratnasambhava family.

དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཡིན་པའོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་རིགས་ལ་ལྟོས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོ་འཇུག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རང་གི་ཐུགས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྲ་མོའི་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་སུ་བཞུགས་པའི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཐུགས་སོ། ། སྙིང་གའི་རྡོ་རྗེ་དབྱིབས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོ་འབྱུང་བའི་མཚན་མའི་རྡོ་རྗེ་དབྱིབས་ཡིན་པས་ན་སྙིང་གའི་རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་ཏེ། དེའི་གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་མཛད་ནས་བཞུགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ་དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོའོ། ། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའོ། ། དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་བཀོད་པ་ལ་རྒྱན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོའོ། ། ཡང་ན་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་སྟེ། ཆེན་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་སྔར་བཤད་པ་དང་མཚུངས་སོ། །

Then, "the heart of all the Tathāgatas, Vajrapāṇi" means that he is the heart of all the Tathāgatas. "Furthermore" refers to the family of Akṣobhya. "By way of the entry of subtle wisdom" has already been explained. "Into his own heart" refers to the heart of Ratnasambhava, who abides in the form of a subtle vajra. "The vajra shape of the heart" means that because it is the vajra shape of the sign from which the essence arises, it is the "vajra shape of the heart"; having assumed that form, he abides. "All the Tathāgatas" refers to the Buddha Bhagavāns. Since they are both all the Tathāgatas and vajras, they are the "vajras of all the Tathāgatas." Their empowerment is their wisdom. Their mudrā is the Mahāmudrā, which is the essence that invokes it. Since it is both a circle of light and great, it is the "great circle of light." The arrangement of those very things is called the "ornament," which is their wisdom. Their mudrā is the Mahāmudrā, which is the essence that invokes it. Alternatively, because it is the circle of light of the great ones, it is the "great circle of light"; the "great ones" are the Buddha Bhagavāns. The remaining terms are the same as those explained previously.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་གང་གིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རེ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རེ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་འདྲའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཞད་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་པའམ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་བཞད་པ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཞད་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། བཞད་པ་ཆེན་པོས་དོན་ཆེན་པོ་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེས་མཚན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་བསྐྱེད་ཟིན་ནས་ཆོས་ཀྱི་རིགས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གཞན་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལ་ལྟོས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོས་འཇུག་པའི་ཚུལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རང་གི་སྙིང་ག་ནི་སྔར་བཤད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོས་ཁྱབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྟེ། རང་གི་སྙིང་ག་དང་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་ནི་རང་གི་སྙིང་ག་དང་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོའོ། ། དེར་ཞུགས་ནས་སྙིང་པོ་བཞི་འབྱུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་སུ་བདག་ཉིད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཞུགས་པའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །

That which completely fulfills the hopes of all sentient beings is the fulfillment of the hopes of all tathāgatas; that is their wisdom. The remainder is similar. It is the great laughter of all tathāgatas, or because it is both all tathāgatas and the great laughter, it is the great laughter of all tathāgatas; it is their wisdom because it performs great benefit through that great laughter. The remainder is easy to understand. Because it is a meditative absorption (samādhi) marked by the precious vajra, it is the vajra meditative absorption. Having generated the Jewel Family, in order to generate the Dharma Family, the subsequent text beginning with "Then Vajrapāṇi" and so forth is mentioned; the word "again" refers back to the Jewel Family. The manner of entering by means of subtle wisdom has been explained. One's own heart is pervaded by the subtle vajra previously described. The "vajra essence" (vajragarbha) is the essence of the tathāgatas and the vajras; "one's own heart and the vajra essence" refers to one's own heart and the vajra essence. Having entered there, one enters after blessing oneself in the form of the vajra, the yoga from which the four essences arise. Because all phenomena are equality, it is the equality of all phenomena; it is the wisdom of the fact that all phenomena are naturally pure. The remainder is as before.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་ལ་སོགས་པའོ། ། འཁོར་ལོ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེར་འཇུག་པ་དང་དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་གང་བཅིངས་ན་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་འཇུག་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་སྟེ། དགོངས་པ་གསུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྤྲོས་པ་མེད་པ་སྟེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་རིགས་སུ་གཏོགས་པ་བསྐྱེད་ནས། ད་ནི་ལས་ཀྱི་རིགས་སུ་གཏོགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རིགས་ལ་ལྟོས་པའོ། ། རང་གི་སྙིང་པོ་དང་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་ཀ་ནི་རང་གི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་ཀའོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་ན་རང་གི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་ཀའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་ལས་བྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོར་འཇུག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣའི་རྩེ་མོ་ལས་སྣའི་བུ་ག་གཡས་པར་ཅི་ནས་ཀྱང་མི་རེག་པར་འཇུག་པ་དེ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་སྤྲུལ་ནས།

Since it is also all the Tathāgatas, it is the wisdom of the insight of all the Tathāgatas. The mudrā is the Great Mudrā and so forth. Since it is both a wheel and great, it is the Great Wheel, which is the meaning of "maṇḍala." Entering into that is its wisdom. Its mudrā is the Great Mudrā, which is the mudrā by binding which one enters the Wheel of Dharma. Since it is both all the Tathāgatas and the words of the Dharma, it is the Dharma words of all the Tathāgatas, which is the meaning of "speaking with intention." Because of that, it is without conceptual elaboration, such as its wisdom and so forth. Since it is the meditative absorption of the Dharma family of all the Tathāgatas, it is the meditative absorption of the Dharma of all the Tathāgatas. Having thus generated that which belongs to the Dharma family, now, in order to generate the essence belonging to the Action family, it is taught by the words "Then," and so forth. The word "again" refers to the Dharma family. "One's own essence and the vajra heart" means one's own essence-vajra-heart. Since that itself is the vajra, it is the vajra of one's own essence-vajra-heart; it should be connected with the phrase "arose from that." "By way of entering into subtle wisdom" means that having emanated oneself in such a form, one enters from the tip of the nose into the right nostril without touching it in any way.

རྣལ་འབྱོར་གང་གིས་འཇུག་པ་དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོར་འཇུག་པའི་ཚུལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་དེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བ་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་སུ་ཞུགས་པའོ། ། ཡང་རྡོ་རྗེ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་མོའི་དབྱིབས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སྙིང་པོ་བསྐྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་བཞུགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་ལས་སྣ་ཚོགས་པ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་སྣ་ཚོགས་པ་སྟེ་དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཐུབ་པར་དཀའ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆ་སྟེ། དེའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་དེའི་ཡེ་ཤེས་དང་དེའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། བདུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འཇོམས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ཏེ་དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འཆིང་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཏེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་དང་དེའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལས་གསུངས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྙིང་པོ་བཅུ་དྲུག་བསྐྱེད་ནས། ད་ནི་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར།

The manner in which the yogi enters is the way of entering into subtle wisdom. Regarding the phrase "into that vajra mind," it means that the subtle vajra, having pervaded all, has entered the minds of all the tathāgatas. Furthermore, regarding the phrase "in the form of the extremely subtle vajra," it means that one abides having been blessed as the very essence of one's own generated heart-mantra. Because they are both all the tathāgatas and various activities, they are the "various activities of all the tathāgatas," which is their wisdom. Their mudrā is the Great Mudrā; that is the mudrā of the wisdom of the various activities of all the tathāgatas. The "Invincible One" is the Blessed One Vajravarman; it is his diligence, his wisdom, and his mudrā. The "Destroyer of the Maṇḍala of All Māras" is the Blessed One Vajrayakṣa; it is his wisdom. The remainder is easy to understand. The "wisdom that binds all the tathāgatas" is the Vajra Fist; it is his wisdom and his mudrā. Because it is the meditative absorption of the Action Family of all the tathāgatas, it is the "meditative absorption of the activities of all the tathāgatas." One should understand that the heart-mantras and mudrās of the remaining [deities] are those taught in the Great Maṇḍala of the Vajra Expanse. Thus, having generated the sixteen heart-mantras in the manner just described, now, in order to generate the sixteen beings:

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གསུངས་ཏེ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོ་བསྐྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཚིག་གོ། ། བར་སྐབས་འདིར་འཇུག་པ་མ་སྨོས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། འོན་ཀྱང་དོན་གྱི་དབང་གིས་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པའི་ཐུགས་ཀ་ནས་སྙིང་པོ་བཞིར་གྱུར་ཏེ་བྱུང་བ་སྨོས་མོད་ཀྱི། དེའི་འཇུག་པ་ནི་མ་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་བྱུང་བར་གསུངས་པ་ལས་ན་འདིར་འཇུག་པར་འགྱུར་བར་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོའི་མཚན་མས་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བས་ན་རབ་ཏུ་ཕྲ་བའོ། ། རབ་ཏུ་ཕྲ་བ་ཡང་ཡིན་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་མཚན་མ་ནི་བསྒོམ་པའི་དུས་སུའོ། ། དེའི་ཁྱབ་པ་ནི་སྤྲོས་པ་སྟེ། དེའི་རྣལ་འབྱོར་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཚུལ་དེས་བྱུང་བའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཚེ། རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟ་བུས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་ལས་བྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཅིར་གྱུར་ཅེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྐུར་གྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའི་སྐུ་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྐུའོ། ། གྱུར་པ་ནི་རེད་པའོ། །

Then, the text beginning with "Then..." is spoken. The word "again" is a term referring back to the generation of the essence. Although the entry [of the essence] is not explicitly mentioned at this point, it must nevertheless be understood through the force of the context. This is because, while it is stated that the four essences emerged from the heart of the one who has attained certainty, the manner of their entry was not described. Therefore, from the statement that they emerged, one should also understand that they subsequently entered. If one asks how they emerged, it is said: "in the manner of being pervaded by the signs of subtle wisdom." Because it is extremely subtle, it is "supremely subtle." Since it is both supremely subtle and wisdom, it is "supremely subtle wisdom." Its "sign" refers to the time of meditation. Its "pervasion" is an emanation; they emerged by way of that same mode of yoga as the yoga itself. This is what is being shown: when pervading with the subtle vajra, just as they emerged from the hearts of the Tathāgatas through such a yoga, so too should the beings be generated; thus, they emerged from the hearts of the Tathāgatas in that manner. If one asks what they became, it is said: "having become the body of the great bodhisattva Vajrapāṇi." Since he is both a great bodhisattva and Vajrapāṇi, he is the "great bodhisattva Vajrapāṇi." Since it is his body, it is the "body of the great bodhisattva Vajrapāṇi." "Became" means they were attained.

དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ལས་སླར་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྐུར་གྱུར་ཏེ། རང་རང་གི་མཚན་མ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ཀའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞག་ནས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དགོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་དབྱིབས་སུའོ། ། རང་གི་སྙིང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རང་གི་སྙིང་པོའི་དོན་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རང་གི་སྙིང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་མཛད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྟོས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིར་གཏོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཡིན་པས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མངོན་པར་ཤེས་པའོ། ། དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ནི་ཕྲ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐུགས་ལ་གནས་པ་འདི་བཀའ་སྩལ་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པ་མེད་པར་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམ་པ་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན། དེ་ནས་རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་བ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། །

Then, from the body of Vajrapāṇi, there once again appeared the forms of the great bodhisattvas, such as Vajrasattva and the rest. Each placed their respective insignia, such as the vajra, upon the moon maṇḍala at their own heart, in the manner of the great Vajradhātu maṇḍala. "In the form of the great Vajradhātu maṇḍala" means in the shape of the great Vajradhātu maṇḍala. "One's own essence samādhi" refers to the meaning of one's own essence, and "the concordant samādhi" refers to the samādhi of one's own essence; this is the meaning of "having performed the samādhi." Then, regarding the passage beginning with "Furthermore, Vajrapāṇi," the word "furthermore" refers to the dhāraṇī maṇḍala. Because it is the wisdom of the samādhi belonging to all the tathāgatas, it is the "wisdom of the samādhi of all the tathāgatas." Because that itself is a superknowledge, it is the "superknowledge of the wisdom of samādhi." "In order to accomplish that" means in order to demonstrate it to sentient beings. "Subtle vajra" means a minute vajra. "This wisdom maṇḍala is explained" means that this wisdom maṇḍala, which abides in the heart, was proclaimed. "Then" indicates the occasion. Without entering the wisdom maṇḍala, the meditation on the subtle vajra will not be accomplished; therefore, it is said: "Then, I shall thoroughly explain."

ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དམ་པ་ནི་མཆོག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་འདྲ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་མཚུངས་པའོ། ། མིང་ཇི་སྐད་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ཞེས་བཤད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དང་འདྲ་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་དབུས་སུའོ། ། སངས་རྒྱས་བྲི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་སུ་ཡང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་འཁྲུགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡང་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་བྲིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་བྲི་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་ཇི་ལྟར་བྲིས་པས་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱང་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་བྲིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐུགས་ཀར་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། འདི་རྣམས་ཀྱི་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ཀའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ན་ཐུགས་ཀར་ཉིད་ཕྱག་རྒྱའོ། ། བཞུགས་པའི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུར་བྲི་ཞེ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བཞུགས་པ་དང་། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚུལ་གྱི་སྤྱོད་ལམ་གྱིས་བཞུགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བར་བཅིངས། །

Because it is the maṇḍala of the dharma-mudrā, it is the "dharma-maṇḍala." "Sublime" means supreme. "Similar to the vajra expanse" means equal to the vajra expanse. If one asks what its name is, it is stated: "It is explained as the 'Subtle Vajra.'" Regarding the phrase "in the manner of the great maṇḍala," this means the sequence of the body-mudrā and so forth is similar to the great maṇḍala of the vajra expanse. "In the center of the vajra" means in the center of the subtle vajra. "Draw the Buddha" refers to the Blessed One Vairocana. Regarding the phrase "also in the Buddha maṇḍalas," the meaning is that in the maṇḍala of Akṣobhya and others as well, Akṣobhya and the rest should be drawn in the center of the vajra. "And draw the great beings" refers to the bodhisattvas and so forth. "In that same way" means that just as the Buddhas are drawn in the center of the vajra, the great beings should likewise be drawn in the center of the vajra. "The mudrās at the heart" refers to the mudrās such as the vajra; because these are the mudrās at their own hearts, they are called "the mudrās at the heart." If one asks in what manner they should be drawn, it is stated: "Abiding in meditative absorption," which means they abide in the physical posture of meditative absorption. "With two hands, they bind the vajra-fist."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པས་གནས་པ་ཡིན་པས་ན། ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བར་བཅིངས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། པདྨའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བཀན་ཏེ་བརྐྱང་ནས་བཞག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་གསུངས་པའི་དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་རྣམས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོས་མཚན་པའི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་ལག་ཏུ་བྱིན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་མཚན་མ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རང་གི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རང་གི་སེམས་ཡིན་པས་ན་རང་གི་སེམས་སོ། ། དེའི་ལུས་སུ་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པ་ལ་གོམས་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་སྟེ། འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གས་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དབང་བསྐུར་བ་ལྔ་བྱིན་ནས། བསྒོམ་པ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པར་འདོད་པས། དང་པོ་ཁོ་ནར་མན་ངག་ལེགས་པར་བླང་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་ལེགས་པར་མནོད་པར་བྱའོ། ། མཚན་མ་དེའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལེགས་པར་ཤེས་པར་བྱས་ལ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་སྒྲའི་གླག་ཅོར་མེད་ཅིང་། དབེན་པའི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་ལ།

Regarding the phrase "these [deities] abide with their two hands in the vajra-binding," it means: "the two hands are bound in the vajra-binding." This signifies that the vajra-binding is placed upon a lotus, turned face-up and extended. The phrase "then," and so forth, indicates that one should perform the extensive rituals of summoning and so on as taught in the Great Maṇḍala of the Vajra Expanse. Because it is a Dharma maṇḍala marked by subtle vajras, it is the "subtle vajra Dharma maṇḍala"; and because it is a maṇḍala in which the Dharma mudrā is primary, it is the "Dharma maṇḍala." Regarding the phrase "having placed the wisdom symbol in the hand," the "wisdom symbol" refers to the symbol for the purpose of fully maturing wisdom, which is the meaning of "subtle vajra." Regarding "one's own mind," and so forth: because it is one's own mind, it is "one's own mind." To "make it into its body" means to become habituated to meditating upon it. Regarding the phrase "one should train in the wisdom of its Great Mudrā," the "wisdom symbol" refers to the five empowerments bestowed together with the empowerment of the subtle vajra through the rituals of entry and so on. One who wishes to be diligently devoted to meditation should, at the very outset, properly receive the oral instructions and correctly take up the focal point of meditative concentration. Having also properly understood the color, shape, and so forth of that symbol, and having completed all the necessary activities, one should sit in a secluded place free from the clamor of noise.

སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ་འདུག་ཅིང་ལུས་དྲང་པོར་བསྲངས་ནས་བློ་གསལ་ཞིང་མ་རྨུགས་པས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་སྟེ། ཇི་ལྟར་མནོས་པའི་བསྒོམ་པར་བྱས་པའི་དམིགས་པ་སྣའི་རྩེ་མོར་བཞག་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི། ལྕེ་ནི་རྐན་ལ་གཞར་བྱ་ཞིང་། ། སྣ་ཡི་རྩེ་མོར་བསམ་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལྕེ་ནི་རྐན་ལ་གཞར་བྱ་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕེའི་རྩ་བ་ནས་མདུན་སོའི་བར་དུ་རྣམ་པ་འདིས། ལྕེ་སྟེང་གི་ཕྱོགས་སུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཁའི་ཕྱི་དང་ནང་དུ་བཅས་པ་མཉམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ། ། སྣ་ཡི་རྩེ་མོར་བསམ་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་སྣའི་རྩེ་མོར་གཞག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་བསམ་པར་བྱའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། མཚན་མ་དེས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཉིན་རེ་ཞིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་ལེགས་པར་རྟོགས་པར་བྱས་ནས། རྟོག་པ་ངན་པ་དང་ཁྱིམ་དང་། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་འདྲེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་མ་རྣམས་སྤང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། ཡིད་ཀྱི་གླང་སྨྱོན་ལམ་ལོག་སྤྱོད། ། དྲན་པའི་ཐག་པས་དམིགས་པ་ཡི། ། ཀ་བ་ལ་གདགས་རིམ་གྱིས་ནི། ། ཤེས་རབ་ལྕགས་ཀྱུས་དབང་དུ་བྱ། ། ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་སྣའི་རྩེ་མོར་བསམ་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོར་སྣའི་རྩེ་མོར་བསྒོམ་པ་བརྟན་པར་གྱུར་ནས་བདེ་བའི་རེག་པའི་མཚན་མ་སྐྱེ་སྟེ། བདེ་བའི་རྒྱུའི་རེག་པ་ཡིན་པས་ན་བདེ་བའི་རེག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ཡོད་ན་བདེ་བ་ལ་རེག་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོར་བདེར་རེག་པ་སྟེ།

Sitting in the cross-legged posture with the body held straight, with a clear and unclouded mind, one should establish mindfulness and meditate by placing the object of meditation—the very thing one has received—as it was taught, upon the tip of the nose. Regarding the instruction: "The tongue should be pressed against the palate, and one should contemplate the tip of the nose," the phrase "the tongue should be pressed against the palate" means that from the root of the tongue to the front teeth, the tongue should be applied toward the upper part of the mouth. This indicates that the mouth, both inside and out, should be held in a state of meditative equipoise. Regarding "one should contemplate the tip of the nose," this means one should contemplate the subtle vajra, which is the object of meditative concentration, as it is placed upon the tip of the nose. This indicates that one should generate a continuous stream of mind through that sign. Having thoroughly understood the object of concentration each day, one should abandon the signs of conceptualization, such as evil thoughts, and the distractions of householders, renunciates, and so forth. As it is said: "The wild elephant of the mind, wandering on wrong paths, should be tied to the pillar of the object with the rope of mindfulness, and gradually brought under control with the hook of insight." In that way, one contemplates the tip of the nose. Once the meditation on the subtle vajra at the tip of the nose has become stable, the sign of the touch of bliss arises. Because it is the touch that is the cause of bliss, it is called the "touch of bliss." Since one touches bliss when the subtle vajra is present, it is called the "blissful touch of the subtle vajra."

རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་བདེ་བའི་རེག་པ་དེ་ལས། སེམས་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པར་འགྱུར། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམས་པར་གྱུར་ན། སྣའི་རྩེ་མོའམ་དེ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་གཞན་དུ་བདེ་བའི་རེག་པའི་མཚན་མའི་ཁྱད་པར་གང་གིས་ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་སེལ་བར་ནུས་པ། ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ན་ལུས་ལས་སུ་རུང་བར་འགྱུར་ཏེ། མངོན་པར་བརྩོན་པར་བྱེད་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། ། ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པས་ནི་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱང་བ་སྐྱེད་དེ། ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པས་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་ལ། བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་བདེ་རེག་པའི། ། མཚན་མ་གང་ཚེ་བྱུང་བ་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམས་པར་གྱུར་པ་ལས་གང་གི་ཚེ་ལུས་ཀྱིའམ་སེམས་ཀྱི་བདེ་བའི་རེག་པ་བསྐྱེད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། མཚན་མ་དེ་ནི་ཁྱབ་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྣམ་པར་སྤྲོ་ཞིང་རྒྱ་ཆེར་གྱིས་ཤིག་པའོ། ། སེམས་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་མ་དཀར་པོའམ། སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་སེམས་སོ་སོར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་སེམས་དེ་ཞེས་བྱའོ། ། ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་བཅུ་རྣམས་སུ་ཡང་གཏང་བར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ནང་གི་མཚན་མ་ནི་བདེ་བའི་ཚོར་བའི་རྒྱུ་རེག་པའི་ཁྱད་པར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །

"From that touch of the bliss of the subtle vajra, the mind will become equipoised," means that one will attain meditative concentration (samādhi). This is what is being shown: if one meditates on the subtle vajra, then at the tip of the nose or in another location, a specific sign of the touch of bliss will arise, which is capable of clearing away defects such as the physical dysfunctions (dausthulya). This is what is called the arising of "physical pliancy" (praśrabdhi). When one is free from physical dysfunctions, the body becomes serviceable, and one becomes capable of applying oneself with diligence. Through physical pliancy, mental pliancy is produced. As it has been said: "Through physical pliancy, one experiences bliss; one who possesses bliss becomes single-pointed in mind." "When the sign of the touch of the bliss of the subtle vajra arises," means that when, through the meditation on the subtle vajra, a touch of bliss is produced in either the body or the mind, at that time, "that sign should be expanded," meaning one should radiate and extend it extensively. "That mind" refers to the nature of the mind that individually perceives external signs of form, such as white or yellow. "Pervading everywhere" means that it should be sent out into the ten directions. The "internal sign" is the specific touch that is the cause of the feeling of bliss; that too is called "mind."

ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལུས་ཐམས་ཅད་དུ་བདེ་བའི་རེག་པའི་མཚན་མ་དེས་ཁྱབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ཙམ་འདོད་པར་སེམས་ཁྱབ་ནས། ། ཁམས་གསུམ་དུ་ཡང་ཁྱབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཇི་ཙམ་འདོད་པར་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ནི་གནས་ཁང་དང་ཀུན་དགའ་ར་བ་དང་ཡུལ་ལ་སོགས་པར་སྤྲོ་བ་ནི་ཇི་ཙམ་འདོད་པར་ཁྱབ་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་ལྟར་ཇི་ཙམ་འདོད་པར་ཁྱབ་པར་བྱ་བས་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་གཟུགས་སུ་སྣང་བའོ། ། ཁམས་གསུམ་དུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་རྣལ་འབྱོར་ལ་དབང་ཐོབ་པས། ནམ་མཁའི་ཁམས་རྣམས་སུ་ཡང་ཁྱབ་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཡང་བསྡུ་བ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་སོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཁྱབ་པ་ལ་ལྟོས་པའོ། ། བསྡུ་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྟུལ་བའོ། ། ཇི་ཙམ་གྱི་བར་དུ་བསྡུ་བར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། སྣ་ཡི་རྩེ་མོའི་བར་དུ་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་སྟེ། ཁྲུ་གང་དང་ཁྲུ་དོ་དང་ཁྲུ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་འདོར་ཞིང་། ཇི་སྲིད་དུ་སྣའི་རྩེ་མོར་ཕྱིན་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཐོབ་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། གང་ཅུང་ཟད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་སོ། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པས་སོ། ། བསྒོམ་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོམས་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བརྟན་པར་བྱ་བའོ། །

"Should be made to pervade everywhere" means that one should cause the sign of the touch of bliss to pervade one's entire body. Regarding the line: "When the mind has pervaded as much as desired, it will also pervade the three realms," "pervading as much as desired" refers to the radiation [of the mind] into the dwelling, the monastery, the country, and so forth, to whatever extent one desires. By thus pervading as much as desired, the "mind" refers to the mind in meditative equipoise appearing as form. Regarding "also in the three realms," the word "also" indicates that, having attained mastery in yoga, one should pervade even the realms of space. Then, regarding "the withdrawal of that as well," "that" refers to the mind. The word "also" refers back to the pervasion. "Withdrawal" means contracting [the mind]. If one asks to what extent it should be withdrawn, it is said: "It remains as far as the tip of the nose." This means that one should discard [the visualization] at one cubit, two cubits, three cubits, and so on, and withdraw it until it reaches the tip of the nose. Then, regarding "from that point on," this begins from the attainment of mastery over meditative concentration. "Whatever [is to be done]" refers to activities such as making offerings. "Deeply in equipoise" means with a one-pointed mind. "Should be practiced" means to familiarize oneself [with it]. "All of those" means that all those activities, such as making offerings, should be made stable.

ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤེས་པ་བརྟགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་མཉམ་པར་གཞག་པའོ། ། སྙིང་པོ་དང་པོས་ནི་བསྒོམ་པའི་ཚེ་སྙིང་ག་ནས་སྣའི་རྩེ་མོར་དྲངས་ཏེ་གཞག་པའོ། ། གཉིས་པས་ནི་ཁྱབ་པར་བྱ་བའོ། ། གསུམ་པས་ནི་བསྡུ་བའོ། ། བཞི་པས་ནི་སྣའི་རྩེ་མོ་ནས་སྣའི་བུ་ག་གཡས་པར་བཅུག་སྟེ་སྙིང་གར་བཞག་ཅིང་བརྟན་པར་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་སྒྲུབ་པའི་དབང་དུ་བྱ་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་ཚད་མེད་པ་བཞི་བསྒོམ་པ་ནི་དོན་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ཐོག་མར་བསྟན་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་བྱམས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ན། དེ་ནི། སེམས་དཔའ་གང་གིས་བྱམས་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དང་པོར་སྟོན་ཏེ། གང་ལ་ལ་ཞིག་གང་ཞིག་ལ་རྒྱུ་མེད་པར་བདེ་བ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་བྱེད་ན། དེ་ནི་དེའི་མཛའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མཛའ་བོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་བྱམས་པའོ། ། སེམས་དཔའ་གང་གིས་བྱམས་པ་ནི། ། མཉམ་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ། སེམས་དཔའ་གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་སོ། ། མཉམ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཟླ་གཉིས་པ་ལ་ལྟོས་པ་སྟེ། གང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བརྟན་པ་ཆེན་པོ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་ཀྱི་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཕྱོགས་གཅིག་ནས་སྤྲོ་བར་བྱ་བ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་ནི་སེམས་ཏེ།

Regarding the phrase "examining the knowledge of meditative absorption," this refers to being composed by means of a composed mind. By the first essence, one draws [the mind] from the heart to the tip of the nose and places it there during meditation. By the second, it is to be pervaded. By the third, it is to be withdrawn. By the fourth, one should insert it from the tip of the nose into the right nostril, place it at the heart, and make it stable. If one considers the yogi’s practice, among all [practices], meditating on the four immeasurables is of great significance; therefore, they are taught first. Furthermore, because loving-kindness (maitrī) is that which most effectively benefits sentient beings, it is taught first by the verse beginning, "The bodhisattva who [possesses] loving-kindness..." If someone, without any ulterior motive, provides happiness to another, that person is called a "friend" (mitra); because it is the very nature of a friend, it is "loving-kindness." Regarding the phrase, "The bodhisattva who [possesses] loving-kindness becomes equal," the term "the bodhisattva" refers to the yogis. The word "becomes equal" (samatā) refers to a second companion of the yogi; the meaning is "becoming equal together with whom." If one asks how [this is done], it is said, "by means of great stability," which means "by being extremely stable." The phrase "by way of the mind’s pervasion" refers to the mind as it is taught to be emanated from one part of the subtle vajra.

དེའི་ཚུལ་གྱིས་བདེ་བ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་བྱམས་པས་སེམས་ཅན་གཅིག་དང་གཉིས་དང་གསུམ་དང་། ཁྱིམ་དང་གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་དང་ཡུལ་རྣམས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་གཅིག་དང་གཉིས་དང་གསུམ་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་བར་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དེས་རིམ་བཞིན་དུ་ཁྱབ་པར་བྱའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། དགྲ་བོ་དང་མཛའ་བོ་དང་ཐ་མལ་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་གསུམ་དུ་བྱས་ལ་དེ་ལས་ཀྱང་ཆེན་པོ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མལ་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་གསུམ་གསུམ་དུ་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་མཛའ་བོ་ཆེན་པོ་བདེ་བ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱར་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ནི་འབྲིང་ལའོ། ། དེ་ནས་ནི་ཐ་མ་ལའོ། ། དེ་ནས་ཐ་མལ་པ་ཆེན་པོ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་ལའོ། ། དེ་ནས་དགྲ་བོ་ཐ་མ་ལའོ། ། དེ་ནས་འབྲིང་ལའོ། ། དེ་ནས་ཆེན་པོ་ལ་བདེ་བ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱར་བའི་བསམ་པ་མཛའ་བོ་རབ་ལ་སྐྱེད་པ་བཞིན་དུ་དེ་ལ་བྱེད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། དེས་བྱམས་པ་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ཁྱབ་པར་བྱའོ། ། བྱམས་པས་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་བྱམས་པས་ཁྱབ་པའི་སྦྱོར་བས་སེམས་ཅན་དང་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པར་ཁྱབ་པ་བཞིན་ནོ། ། སྙིང་རྗེ་ཅན་ནི་གང་ཡིན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྙིང་རྗེ་ནི་ཀཱ་རུ་ཎ་སྟེ། ཀཱ་ནི་བདེ་བ་ལ་བྱའོ། ། རུ་ནི་འགོག་པ་ལ་བྱ་སྟེ། བདེ་བ་འགོག་པར་བྱེད་པས་ན་སྙིང་རྗེའོ། ། དེ་ཡང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་ན་རང་གི་རྒྱུད་ལས་ཡོད་པའི་བདེ་བ་འགོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །

In that manner, one should gradually pervade all sentient beings—from one, two, and three, to households, villages, towns, and countries, and likewise from one direction, two, and three, up to the ten directions—by means of loving-kindness (maitrī) that brings them close to happiness. This is what is being shown: having divided the assembly of sentient beings into three groups based on the distinctions of enemy, friend, and neutral person, and further dividing each of those into three based on the distinctions of great, middling, and small, one should first contemplate bringing the greatest friend close to happiness. After that, the middling friend; then the small friend. Then the great, middling, and small neutral persons. Then the small enemy, then the middling enemy, and then the great enemy. When one acts toward the great enemy with the same intention of bringing them close to happiness as one did toward the best friend, at that time, one has attained loving-kindness. Thereafter, one should pervade [all beings] just as it has been taught. Regarding the phrase "by the manner of pervading with loving-kindness," it means pervading sentient beings, directions, and so forth, through the application of loving-kindness. Regarding the phrase "one who possesses compassion (karuṇā)," karuṇā is explained as follows: kā refers to happiness, and ruṇa refers to obstructing; because it obstructs happiness, it is compassion. This teaches that when one sees the suffering belonging to the continuum of another, one obstructs the happiness existing within one's own continuum.

སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་ན་སྙིང་རྗེ་ཅན་ནོ། ། གང་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་ལྡན་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་བསམ་པའོ། ། བསམ་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། བསྒྲུབ་པ་སྟེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའོ། ། ཁྱབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སྙིང་རྗེའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། གང་གི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པ་དེ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཡིན་པས། ཅི་ནུས་པར་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བར་ཡང་བྱ་དགོས་སོ། ། དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས། སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ནུས་པ་ཡོད་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་བཏང་སྙོམས་མི་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་བསྒྲུབ་པས་ཁྱབ་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདིར་ཡང་སྙིང་རྗེའི་རྗེས་ལ་དགའ་བ་བསྟན་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་བས་ན། ཀུན་ཀྱང་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དགའ་བའི་ཡུལ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་རང་བཞིན་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འོད་གསལ་ཞིང་དག་པ་ཡིན་པས་ན་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ། ། ཇི་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གདོད་ནས་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གཟོད་མ་ཉིད་ནས་རྣམ་པར་དག་པས་ན་གདོད་ནས་དག་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བུར་གདོད་ནས་དག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་བཞིན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བས་ན་ནམ་མཁའ་བཞིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ནམ་མཁའ་ལྟར་གོས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Because they possess the nature of compassion, they are "compassionate ones." "Whoever" refers to the yogi. "Possessing the welfare of all sentient beings" refers to the intention to perfectly fulfill the welfare of all sentient beings. It is not merely an intention, but also the "practice," meaning that which is to be accomplished. "Pervade" means that one should emanate [the visualization] through that very sequence. This is what is being shown: it is not merely the generation of a compassionate mind; since compassion is that which causes others to be free from suffering, one must also eliminate suffering to the best of one's ability. Therefore, one should contemplate freeing sentient beings from suffering, starting with a single being and proceeding in stages. While one has the capacity, one should not remain indifferent toward sentient beings who are suffering. In that way, the practice is fully pervaded. Here, after compassion, joy must also be shown; therefore, the objects of joy are indicated by the words "All are naturally luminous," and so forth. Because they are luminous and pure by their very nature or essence, they are "naturally luminous." If one asks how they are naturally luminous, it is for that reason that "pure from the beginning" is stated; because they have been utterly pure from the very outset, they are "pure from the beginning." If one asks in what way they are pure from the beginning, it is for that reason that "like space" is stated. Because they are similar to space, they are "like space"; the meaning is that because they are ultimately emptiness, they are "unstained like space."

འདི་དང་མཚུངས་པ་དེ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། ཆོས་སམ་ཡང་ན་ཆོས་མིན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་མོ། ། ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་དོན་དམ་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། བསམ་པས་ཁྱབ་ཅིང་དགའ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་གྱི་ངོར་བྱེད་པའི་ལྷག་པའི་བསམ་པས་ཁྱབ་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྤྲོས་པས་ཁྱབ་པར་བྱེད་ལ་དགའ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་རངས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་དགའ་བའི་མཆོག་སྟེ་དམིགས་པ་མེད་པའོ། ། དེས་ན་འདི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆས་ཁྱབ་པར་བྱ་བར་མ་གསུངས་ཏེ། ཆོས་རྣམས་བདག་མེད་པས་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་མེད་པར་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དགའ་བའི་འོག་ཏུ་བཏང་སྙོམས་བསྟན་པར་བྱ་དགོས་པས། ད་ནི། དེ་གདུལ་དཀའ་དང་མཚུངས་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ། གདུལ་དཀའ་བ་ནི་ལོག་པར་ལྟ་བའོ། ། དེ་དང་མཚུངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པར་ལྟ་བ་ཡང་མི་དགེ་བ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བར་འགྱུར་ན། དེ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ལ། དགེ་བ་ལ་མངོན་པར་དགར་ཟིན་ཀྱང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་མི་འཇུག་ན་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། གདུལ་དཀའ་བ་དང་མཚུངས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་དེ་དང་འདྲ་བ་ཡང་ཡིན་པས་ན་གདུལ་དཀའ་བ་དང་མཚུངས་འདྲ་བའོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སྣོད་མ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ནི་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་བོ། །

If one asks what is similar to this, it is said: "Whether dharma or non-dharma." Here, "dharma" refers to the ten paths of virtuous action, and "non-dharma" refers to the ten paths of non-virtuous action. Since these are also ultimately emptiness, all phenomena are selfless. "Pervaded by intention and becoming joyful" means being pervaded by the superior intention of acting for the sake of others; it means being pervaded by elaboration and becoming joyful, which is to say, becoming delighted. This is the supreme joy, which is without objective reference. Therefore, it is not said to be pervaded by spatial directions, because by the very fact that phenomena are pervaded by selflessness, all phenomena are rendered without appearance. Since equanimity must be taught after joy, it is now shown by the passage beginning: "That which is similar to the difficult-to-tame." "Difficult-to-tame" refers to wrong views. "Similar to that" means that if even the view of existence leads to delighting in non-virtue, it is similar to that; and even if one delights in virtue, if one does not enter the Mahāyāna, it is similar to that. Thus, being both similar to the difficult-to-tame and similar to that, it is "similar to the difficult-to-tame." "Not a vessel for the enlightenment of a Buddha" means that the enlightenment of the perfectly complete Buddhas is "Buddha-enlightenment."

དེའི་སྣོད་མ་ཡིན་པ་ནི་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་བསྟན་པའི་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དག་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་དག་ནི་སྣོད་མ་ཡིན་པ་རྣམས་སོ། ། རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱ་བའོ། ། ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྒྱུར་རོ། ། བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོ་གོམས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བཏང་སྙོམས་སུ་འཇོག་པས་ན་བཏང་སྙོམས་ཏེ། དེ་དག་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུས་གཞན་ལ་སྡོད་ཅིང་། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་བློ་གྲོས་ལས་ལྡོག་པའོ། ། དེ་ཡང་བཏང་སྙོམས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་གོམས་པར་བྱ་བ་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་མངོན་སུམ་དུ་གྱིས་ཤིག་པའི་དོན་ཏོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དུས་གཞན་ལ་བསྡད་དགོས་པ་དེ་ནི་དུས་དེར་སྣོད་དུ་བྱ་བའི། ད་ལྟར་ཕན་པ་བསྟན་ཀྱང་ལེན་པར་མི་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། བླ་མ་ལ་འཁུ་བ་དག་ཀྱང་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་དག་ལ་བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། སརྦ་ཤུདྡྷ་པྲ་མོ་ད་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་དག་པར་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྟེ། རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི་རབ་ཏུ་མགུ་བའོ། ། སརྦ་ས་ཏྭ་ཏྭཾ་སཾ་བོ་དྷ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་བྱེད་འདོད་ན། དུས་གཞན་ལ་སྣོད་དུ་རུང་བར་འགྱུར་བ་རྣམས་ལ་བཏང་སྙོམས་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ཚད་མེད་པ་བསྒོམ་པ་བསྟན་ཟིན་ནས།

"Not being a vessel for that" means not having become a vessel for the teaching that is to be realized. Regarding the phrase "for the sake of realizing them," "them" refers to those who are not vessels. "To be realized" means to be made into a suitable vessel. "For the sake of" means for the purpose of that. Regarding the phrase "one should cultivate great equanimity," it is called equanimity because one remains in a state of equanimity; it means to wait for another time in order to ripen them, turning away from the impulse of diligence. Furthermore, because it is both equanimity and great, it is "great equanimity." To "cultivate" it means to manifest it again and again. The reason one must wait for another time in that way is that, at that time, not only will they fail to accept the benefit even if it is taught, but they will even act with hostility toward the guru. Therefore, it is taught that one should meditate on great equanimity toward them. The phrase sarvaśuddhapramoda means "joy in the purity of all," which is the joy in the fact that all phenomena are pure by nature; "joy" (pramoda) means being thoroughly delighted. The phrase sarvasattvatvaṃ sambodhaya means "awaken all sentient beings." If one wishes to awaken all sentient beings, the meaning is that one should maintain equanimity toward those who will become suitable vessels at another time. Having thus finished teaching the cultivation of the immeasurables:

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ་བའི་མན་ངག་བསྟན་པར་བཞེད་པས། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་གཟུང་ངོ་། ། དེ་དག་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་དེ་བསླབ་པར་བྱ་ཞིང་བསྟན་པར་བྱ་བའོ། ། ནམ་མཁའ་འམ་ནི་ཕྱོགས་གཞན་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། ཕྱོགས་གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པས་ནི་རས་དང་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་ནི། ། ལྕེ་ནི་རྐན་ལ་གཞར་བྱ་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འགྲེང་ངམ་ཡང་ན་འདུག་ཀྱང་རུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆག་པའམ་ཉལ་བ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སྤྱོད་ལམ་བཞི་ཆར་དུ་ཡང་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་དགག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིབས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའོ། ། གོམས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གནས་ཀུན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། ནམ་མཁའ་འམ་ནི་ཕྱོགས་གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་སྦྱོར་བ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ། ། ལྕེ་ནི་རྐན་ལ་གཞར་བྱ་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། རབ་མཉམ་གཞག་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པས་ན་རབ་མཉམ་གཞག་པ་སྟེ་མི་གཡེང་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Desiring to teach the pith instructions for recollecting all the tathāgatas, he spoke the words beginning with "Then," and so forth. "All tathāgatas" refers to all the buddhas and bodhisattvas. "Recollecting them" means to bring them to mind; it is their wisdom that is to be studied and taught. Regarding the phrase "In space or in another direction," "space" is self-evident. By mentioning "in another direction," one includes cloth, walls, and so on. Regarding "By means of the method of the subtle vajra," the application of the subtle vajra has already been explained in the passage beginning with "The tongue should be pressed against the palate," and so forth. "Whether standing or sitting" implies that there is no prohibition against practicing even while walking or lying down. This teaches that there is no restriction on familiarizing oneself with the meditation during any of the four modes of conduct. "The vajra shape" refers to the five-pronged vajra. "Should be practiced" means one should train in the meditation. "Likewise, in all places" refers to what was just explained and should be connected with "in space or in another direction." "By the application of the subtle vajra" refers to the application of the subtle vajra as described in the passage beginning with "The tongue should be pressed against the palate," and so forth. "With perfect composure" means being perfectly composed; it means with an undistracted mind.

སྙིང་གར་ནི་རྡོ་རྗེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཐུགས་ཀ་ན་རྡོ་རྗེ་མངའ་བ་དེ་ནི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་སྟེ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། ཇི་ལྟ་བའི་རིམ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོམས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཁྱབ་པ་སྟོན་ཏེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་གཅིག་དང་གཉིས་དང་མང་པོ་ནས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་བར་དུ་སྤྲོ་བ་སྟོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་ཆེན་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མངའ་བས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། དབྱིབས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། གནས་རྣམས་ཀུན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་དུའོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཆོག་ལྡན་པའི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་མཆོག་ཀྱང་ཡིན་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཆོག་སྟེ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་དང་ལྡན་པ་ནི་དེ་དང་བཅས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། དུས་ཀུན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་བཅུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བ་ཡི་གོ་རིམ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདག་ཉིད་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསགས་པ་ཡིན་པར་བསམས་ལ་དགའ་ལྡན་གྱི་གནས་སུ་སྐྱེས་ནས། རིགས་ལ་རྟོག་པ་དང་སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོར་འགྲོ་བ་དང་།

Regarding "the Vajra Bodhisattva at the heart": one who possesses a vajra in the heart is the "Vajra at the heart," and the Vajra at the heart is the Blessed One Vajrasattva. The phrase "in the proper sequence" indicates the pervasiveness preceded by familiarization; it shows the emanation of the form of Vajrapāṇi as one, two, or many, up to the extent of the realm of space. If one asks how it should be meditated upon, it is for that reason that it is said: "By way of the subtle vajra." Regarding "the great form of Vajrapāṇi": because he possesses a vajra in his hand, he is "Vajrapāṇi." "Great form" refers to the Mahāmudrā. "One should meditate in all locations" means in all locations such as space and so forth. Regarding "endowed with the excellence of all aspects": that which is both "all aspects" and "excellent" is the "excellence of all aspects," such as the major and minor marks. "Endowed with that" means possessing those. "The Buddha-body" is the Mahāmudrā of the Buddha. "At all times" means that the Buddha-body pervades the entire realm of space throughout all ten directions. Regarding "in the proper sequence as it is": one should contemplate that, according to the method previously explained, one has fully accumulated the collections of merit and wisdom, and having been born in the Tuṣita heaven, one has engaged in the investigation of the lineage, the taking of birth, and so forth, and proceeded to the seat of enlightenment.

སེམས་སོ་སོར་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་བྱས་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མདུན་དང་ངོས་གཉིས་དང་རྒྱབ་ཏུ་སྟེ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པས་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་གོམས་པར་བྱའོ། ། བཛྲ་ཨཱ་མུ་ཁཱི་བྷཱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མངོན་དུ་བྱ་བ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ནི་དེའི་ཡུལ་ཡིན་པས་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བར་གསུངས་སོ། ། མ་ཧཱ་བོ་དྷི་སཏྭ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དབབ་པ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེའི་ནང་ན་གནས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དབབ་པར་གསུངས་སོ། ། བཛྲ་པཱ་ཎི་དཪྵ་ཡ་སྭ་རུ་པཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོན་ཅིག་ཅེས་ཟེར་ཏེ། ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོན་ཅིག་ཅེས་གསུངས་སོ། ། བུདྡྷ་ནུ་སྨྲྀ་ཏཱ་བེ་ཤ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དབབ་པ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། སེམས་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་ནང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་དབབ་པར་གསུངས་སོ། ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རིམ་གྱིས་དང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྟན་ནས། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་སོ་སོར་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམ་པའི་སྦྱོར་བ་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་སྦྱོར་བ་དེས་སྣའི་རྩེ་མོར་བསམ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ།

Having attained manifest enlightenment through the stages of the individual discernment of the mind and so forth, one should meditate on oneself as the Buddha. Then, in front, on both sides, and behind—in this manner, one should meditate and familiarize oneself with the emanation of the maṇḍala while remaining in profound meditative equipoise. Regarding the phrase vajrāmukhībhāva, it is said to mean "the manifestation of the vajra." Since that samādhi is its object, it is taught that the vajra mudrā should be manifested at the heart. Regarding mahābodhisattvāveśa, it is said to mean "the descent of the Great Bodhisattva." Because he dwells within that, it is taught as the descent of Vajrasattva. Regarding vajrapāṇi darśaya svarūpam, it is said to mean "Vajrapāṇi, show your own essential nature." Since he is the external Vajrapāṇi, it is taught as "show your essential nature." Regarding buddhānusmṛtyāveśa, it is said to mean "the descent of the recollection of the Buddha." Because the internal is fully perfected through the stages of the realization of the mind and so forth, it is taught as the descent of the Buddha’s form. Having thus taught the initial yoga through the stages of manifest enlightenment, the text proceeds to teach the specific distinctions of samādhi through the stages of bodhicitta and so forth, beginning with the words: "By means of the subtle vajra method..." This indicates that one should contemplate at the tip of the nose by means of the application of the practice of meditating on the subtle vajra, exactly as it has been described.

འདི་ནི་ལུས་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཕ་རོལ་གྱི་སྟོན་པར་ཡང་འགྱུར་བ་སྲིད་པས། དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཅི་ཞིག་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཟླ་བའི་དབྱིབས་སུ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བའི་གཟུགས་ཅན་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། གལ་ཏེ་སློབ་མའམ་བུས་ཀྱང་བྱེད་པ་སྲིད་པས། དེའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་བསྒོམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔར་བསྒོམས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི་དབྱིབས་སུ་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་ལ། རྡོ་རྗེ་ནི་འདི་ཉིད་དེ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པ་ནི་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཚུལ་སྦྱར་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་གོམས་པར་བྱ་བའོ། ། བདག་ཉིད་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་གར་བསྒོམ་ཞིང་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒོམས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་ཞིང་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། སུ་ལ་ཞེ་ན། ། བདག་ཉིད་ལ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

This teaches that one should cultivate the meditation after having visualized the body. Regarding the phrase "by oneself," since it is possible for another to act as the teacher, the word "oneself" is spoken in order to distinguish it from that. If one asks what is to be meditated upon, it is said, "in the shape of a moon," meaning one should meditate on the form of a moon. If it were possible for a disciple or a son to perform this, the phrase "oneself" would have been spoken to exclude that. This meditation is as follows: upon the previously visualized maṇḍala of the moon, which is called bodhicitta, one should visualize oneself in the shape of a five-pronged vajra. This is the meditation on Vajrasattva. Regarding the phrase "the meditation on Vajrasattva," the maṇḍala of the moon is called "sattva," and the vajra is this very thing; therefore, meditating on that itself is the meditation on Vajrasattva. Regarding the phrase "applying the method of the subtle vajra," it means one should familiarize oneself with the application of the subtle vajra. Regarding the phrase "oneself as Vajrasattva at the heart," one should visualize the aforementioned Vajrasattva at one's own heart and also visualize the form body (rūpakāya) as Vajrasattva endowed with the excellence of all aspects; this is the meditation on Vajrasattva. Having meditated on Vajrasattva, one should visualize and have firm conviction in oneself as the form of a Buddha endowed with the excellence of all aspects. If one asks "in whom?" it is in oneself; one should meditate on oneself as the Great Seal (mahāmudrā) of the Buddha.

ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱི་སྙིང་པོ་གསུམ་གྱིས་ནི་དབབ་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། སྙིང་པོ་བཞི་པས་ནི་དགོས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ང་རྒྱལ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ནས་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བསྒོམ་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་རྫོགས་པར་ནུས་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ནི་གསང་བ་སྟེ་གཞན་ལ་བསྙད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། བསླབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་ཏོ་ཞེས་པའོ། ། སྔགས་དང་སྨན་རྣམས་ནི་གསང་ན་སྟོབས་ཅན་དུ་འགྱུར་བས་ན། དེའི་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་འདོད་པས་ཆོ་ག་འདི་དག་གཞན་ལ་བསྒྲགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱའོ། ། བདག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་དང་མཉམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨ་ཧཾ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ས་མ་ཞེས། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ཏུ་ལྷན་ཅིག་བརྗོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ནི་སྒྲ་སྤངས་པ། ། ཞེས་འོག་ནས་འཆད་དོ། ། དབང་པོ་གཉིས་ནི་མཉམ་པར་སྦྱར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་སྐུ་དང་བདག་ཉིད་ཐ་མི་དད་པར་ལྷག་པར་མོས་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཆགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་རིམ་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་བསྒྲུབས་ལ། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལུས་འདི་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་དེ་གཉིས་སུ་ཐ་མི་དད་པར་མོས་པའི་དབང་པོ་གཉིས་མཉམ་པར་སྦྱོར་བས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་ཅིང་།

The three essences of the three meditative absorptions (samādhi) are taught as the descent [of the deity], while the fourth essence is taught as the pride (māna), because it is the complete fulfillment of the purpose. The phrase "Then" means "Furthermore, then." "The nature of phenomena (dharmatā) of all Tathāgatas" refers to the nature of phenomena capable of perfecting the activity of meditating on the Great Seal (mahāmudrā) of all Tathāgatas. That itself is the secret, because it is not to be disclosed to others. That itself is the seal (mudrā), which is its wisdom. "Taught" means "explained." Since mantras and medicines become powerful when kept secret, those who desire accomplishments (siddhi) must not proclaim these rituals to others; therefore, they are called "secret seals." "I am equal to the Tathāgatas" is expressed as: "Ahaṃ tathāgata-samaḥ." This is to be recited together as a vajra word. As it will be explained below: "The vajra word is that which is free from sound." "The two organs are joined in union" means the firm conviction that the deity’s body and oneself are inseparable. "One causes all sentient beings to be impassioned" means that, having accomplished the Buddha-seal through the sequence just described, one performs the activities of a Buddha by joining the two organs through the conviction that this body arising from karmic maturation and the body of the Tathāgata are inseparable.

སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཆགས་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དགའ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་མོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའོ། ། དབང་པོ་གཉིས་ནི་མཉམ་སྦྱར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་བྱས་ནས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཐ་མི་དད་པར་བསྒོམ་ཞིང་མོས་པར་བྱེད་པས་ན། ། དབང་པོ་གཉིས་ནི་མཉམ་པར་སྦྱར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཐ་མི་དད་པར་མོས་པར་དབང་པོ་གཉིས་མཉམ་པར་སྦྱར་ན། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་འདྲ་བར་ནོར་སྦྱིན་པས་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་འགུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། གདོན་མི་ཟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པ་ཉིད་དུའོ། ། བདག་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་དང་མཉམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྐྱེད་ལ་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་བྱས་ནས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཐ་མི་དད་པའི་དབང་པོ་གཉིས་མཉམ་པར་སྦྱར་བས། ། དེ་ཡིས་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་འཇིག། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། འཇིག་པ་ནི་རང་དབང་མེད་པར་བྱེད་ཅིང་སེམས་མེད་པར་བྱེད་པའོ། ། བདག་གི་སྣ་ཚོགས་ལས་དང་མཉམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྣ་ཚོགས་པས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ལས་ཏེ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམས་ན། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེས་འགྲུབ་བོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་གྲུབ་ཅིང་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། ། འདིར་དབང་པོ་གཉིས་མཉམ་པར་སྦྱར་བ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་ལྷའི་ལུས་དང་། བདག་གི་ལུས་གཉིས་སུ་ཐ་མི་དད་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱ་སྟེ།

It means that one causes all sentient beings to be attached, that is, to rejoice. "The Great Vajra" refers to the Blessed One Ākāśagarbha. Regarding the phrase "the union of the two organs," this means that after performing the summoning, entering, binding, and subjugating, one meditates and visualizes oneself as inseparable from him; thus it is said, "the union of the two organs." If one visualizes oneself as inseparable from him and unites the two organs, one will summon the entire world by bestowing wealth, just like Ākāśagarbha. "Without doubt" means with certainty. Regarding the phrase "I am equal to Vajradharma," Vajradharma is the Blessed One Lokeśvara. Having generated his mudrā and performed the summoning, entering, binding, and subjugating, one unites the two organs inseparably with him. By doing so, "one destroys the entire world," where "destroying" means rendering it powerless and unconscious. Regarding the phrase "I am equal to Viśvakarma," Viśvakarma is the Blessed One Vajrakarma. If one meditates on his great mudrā according to the manner in which it was taught, "all activities will be accomplished by him." This means that the yogi accomplishes and completes activities such as making offerings and so forth. Here, by mentioning the "union of the two organs," one should cultivate the superior visualization of the deity’s body and one’s own body as being non-dual.

ང་རྒྱལ་དེ་དགོས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་རྩོམ་པའི་ཚེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛད་པ་དེའི་བསྒོམ་པའི་ལུང་ཡང་དབོག་པར་བཞེད་ནས་དེ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིར་གཏོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེ་བསླབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་མངོན་དུ་བྱས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་རྒྱུར་གྱུར་པ་དེས་དུས་ཕྱི་མར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། གོམས་པར་བྱ་བ་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་དུ་བསམས་ན་སྔགས་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པ་སྟེ། འཚང་རྒྱ་བ་ཉིད་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ནས་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་སྟོན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཚུལ་སྦྱར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམ་པ་དང་པོར་བྱས་ནས། རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་གནས་ལ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་འཁོར། ། ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་ཏེ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་སྙིང་གར་བསྒོམས་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། རང་གི་དངོས་གྲུབ་སྦྱིན་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ།

This is because such pride will accomplish the necessary purpose. Now, with the words "all the Tathāgatas" and so forth, when beginning the maṇḍala, the Teacher intends to grant the oral instruction for the meditation that blesses the wisdom mudrā of all the Tathāgatas, and thus he teaches it. The samādhi that blesses the wisdom-vajra belonging to all the Tathāgatas is itself the mudrā; "one should train in that" is what is taught. Regarding the phrase "subtle vajra" and so forth: having actualized the application of the subtle vajra, one should subsequently meditate by means of that subtle vajra application as the cause. If one visualizes oneself as the very body of a Buddha in the center of the vajra, that mantrin will achieve Buddhahood; the meaning is that they will attain the state of a fully enlightened Buddha. The word "then" means "furthermore," and it introduces the teaching on the wisdom of the mudrā of the Vajrasattva samādhi. Regarding the phrase "apply the manner of the subtle vajra": having first performed the meditation on the subtle vajra, one abides in the yoga of one's own deity. As for the line "at the heart, the circle of the vajra and so forth," those which are the circles of the vajra and so forth are the vajras and so forth; having meditated on the samaya mudrās at the heart, the Bodhisattvas such as Vajrasattva and the rest "bestow their own accomplishments." This is the meaning.

སོ་སོ་ནས་རང་རང་གི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་སྩོལ་བར་མཛད་པའོ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་སྨོས་པས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། རིགས་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་རིགས་བཞི་གཟུང་ངོ་། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་བསླབ་པོ་ཞེས་པ་ནི་བསྟན་ཏོ་ཞེས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་ལས་ལེགས་འབྱུང་བར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཡང་དག་པར་འབྱུང་བས་ན་ལེགས་པར་འབྱུང་བའོ། ། ཇི་སྙེད་ཅིག་ཅེ་ན། བཅུ་དྲུག་རྣམས་སུ་བཤད་པ་སྟེ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རབ་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པས་ན་རབ་བཤད་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དམ་ཚིག་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དམ་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་ལ། མཆོག་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དམ་ཚིག་མཆོག་གོ། ། དེ་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམ་ཚིག་གི་མཆོག་དེ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། བཅིང་བ་བཤད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཅིང་བའི་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པས་ན་བཅིང་བ་བཤད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་བས་ན། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་ལས་ལེགས་འབྱུང་བར། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བཅིངས་ལ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་གནས་པས་ན་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་འདུག་སྟེ། ལེགས་པར་བཀན་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

Each [deity] bestows their respective siddhis. Now, with the words "Then..." and so forth, the characteristics of the samaya-mudrās are shown. Regarding the phrase "all the tathāgatas" and so on: by mentioning "all the tathāgatas," the bodhisattvas are included. By mentioning "families," the four families are included. Because it is the samaya-mudrā of meditative absorption (samādhi), it is the "samaya-mudrā of samādhi," which is its wisdom. "That is taught" means it is explained. Regarding the phrase "well-arising from the vajra-bind" and so forth: the vajra-bind has already been explained. Because it arises perfectly, it is "well-arising." If one asks how many there are, it is said, "explained as sixteen"; because they are explained in detail, they are "thoroughly explained." If one asks what those are, it says: "Samādhi is the supreme samaya." This means it is both the samaya of the samādhi-maṇḍala and supreme, thus it is "samādhi is the supreme samaya." Then, "of those" refers to those supreme samayas of samādhi. "The binding is explained" means that because the characteristics of the binding are thoroughly explained, it is called "the binding is explained." Therefore, because it is said, "well-arising from the vajra-bind," one should bind the vajra-clasp (vajra-bandha) and, remaining in the cross-legged posture (paryaṅka), if one places [the hands] properly, it is the samaya-mudrā of Vajrasattva.

རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་དེ་ཉིད་གཡས་ཕྱོགས་སུ་བཅུག་སྟེ་བཞག་ན་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཡོན་ཕྱོགས་ནས་གཡས་ཕྱོགས་སུ་དྲངས་ལ་གཅུ་ཞིང་གཅུ་ཞིང་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་སྙིང་གར་བཞག་ན་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་བཞི་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་དཔྲལ་བར་གནས་པས་ན་དཔྲལ་བར་བཞག་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལྟག་པར་བཞག་ན་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། ཕྲག་པ་གཡས་པའི་ཕྱོགས་སུ་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དགོད་པའི་ཚུལ་དུ་ཁའི་གཡས་ལོགས་སུ་འགྱིང་བག་གིས་བསྐོར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཆོས་རྣམས་ཁ་ཐོན་དུ་འཛིན་ཅིང་འཆང་བས་ན་ཁར་བཞག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ཁར་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྙིང་གར་རལ་གྲི་ཡིན་པས་ན་སྙིང་གར་རལ་གྲི་སྟེ། སྙིང་གར་ལག་པ་གཉིས་རལ་གྲི་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་བཟུང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྙིང་གར་བརྐྱང་སྟེ་བཞག་ལ་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ཁའི་གནས་སུ་བཞག་ལ་གྱེན་དུ་དྲངས་ན་ཁ་ནས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་སྤྱི་བོར་བཞག་ན་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། །

If that same vajra-binding mudrā is placed on the right side, it is the mudrā of Vajrarāja. If the vajra-binding mudrā is drawn from the left side to the right, twisted and twisted, and then placed there, it is the mudrā of Vajrarāga. If that same mudrā is placed at the heart, it is the mudrā of Vajrasādhu; this is the fourth. Because it is the maṇḍala of Vajrasattva and the others, it is the "Vajrasattva et al. maṇḍala." If that same vajra-binding mudrā is positioned at the forehead, it is the mudrā of Vajraratna. If placed at the nape of the neck, it becomes the mudrā of Vajratejas. If placed on the right shoulder, it is the mudrā of Vajradhvaja. If, in a laughing manner, it is circled with a graceful air on the right side of the mouth, it is the mudrā of Vajrahāsā. Because it holds and maintains the dharmas through recitation, it is placed at the mouth; placing that same vajra-binding mudrā at the mouth is the mudrā of Vajradharma. Because it is a sword at the heart, it is the "sword at the heart"; holding both hands at the heart in the manner of grasping a sword is the mudrā of Vajratīkṣṇa. If extended and placed at the heart, it becomes the mudrā of Vajrahetu. If that same vajra-binding mudrā is placed at the position of the mouth and drawn upward, it emerges from the mouth and becomes the mudrā of Vajrabhāṣa. If that same vajra-binding mudrā is placed on the crown of the head, it becomes the mudrā of Vajrakarma.

ཐོང་ཀའི་གནས་སུ་བཞག་ན་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ཕྲལ་ཏེ་བཞག་པ་ནི་བཀུག་སྟེ། མཛུབ་མོ་གཉིས་བཀུག་ཅིང་བཞག་པ་དེ་ཡང་མཆེ་བའི་ཚུལ་དུ་བརྐྱང་ན་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། མདུན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་དུའོ། ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛུབ་མོའི་སོར་མོ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་ཚུལ་དུ་བཞག་ལ། མདུན་དུ་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ཡང་ངོ་། ། ཆོས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིའོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་ཡིན་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལས་སྟོན་པས་མཆོག་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་ཆོས་དང་ལས་ཀྱི་མཆོག་གོ། ། གང་གི་ཞེ་ན། ཕྲ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཅན་རྣམས་བསླབ། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། ཕྲ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཡིན་པས་ན་ཕྲ་མོའི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཏེ། ཕྲ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཅན་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསླབ་ཅིང་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཁུ་ཚུར་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱར་གསུངས་སོ། ། དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་ལས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། མདུན་དེ་བཞིན་ཞེས་གང་གསུངས་པའི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་དེ་གཉིས་སུ་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་སུ་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས། ། བསྒྱིངས་བཅས་གསོར་བ་གཉིས་ཀ་ཡིས། ། ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན་ལྟར་གནས་པ་དང་།

If placed at the level of the chest, it becomes the mudrā of Vajravarman. Separating the two index fingers and then drawing them back, if those two index fingers are drawn back and extended in the manner of fangs, it becomes the mudrā of Vajrayakṣa. "In front" means in the forward direction. "Likewise" means that the two index fingers are placed in the manner of the vajra-binding; placing them in front is the mudrā of the vajra-fist. Furthermore, the dharma-mudrās are those as they have been taught. "Then" means furthermore. "Dharma" refers to the dharma-maṇḍala. Since it is both an action-mudrā and the supreme because it demonstrates the activity of meditative absorption, it is the "supreme dharma and action." If one asks of whom, it says: "Train the subtle vajra-holders." Because they are the vajra-holders of the subtle maṇḍala, they are the "subtle vajra-holders"; one should train in and demonstrate the action-mudrās of those subtle vajra-holders. As for the "wisdom-fist," whatever is the mudrā of the vajra-fist of the wisdom-maṇḍala is taught as the "wisdom-fist mudrā." If one asks what that is like, it says: "From the samaya," which means the meaning of the "samaya-mudrā." This is what is shown: having made the two vajra-bindings mentioned as "in front, likewise" into two vajra-fists, from the Vajradhātu-maṇḍala, with both [fists] in a majestic brandishing, remaining like holding a hook—

། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཚུལ་དུ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་ལས་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། དང་པོ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། གཉིས་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གསུམ་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གཙོ་བོར་མ་བསྟན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྟོས་པའོ། ། བདུད་བཞི་བཅོམ་པ་དང་ལྡན་པས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་གི་གོང་ན་གཞན་མེད་པས་ན་བླ་ན་མེད་པའོ། ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ལ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཡང་ཡིན་པས་བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པའོ། ། དེ་ལ་ཆོ་ག་ནི་རྣམ་པའོ། ། རྒྱས་པ་ནི་བྱེ་བྲག་རྣམས་སོ། ། ཁྱབ་པ་ནི་སྤེལ་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ལས་ཏེ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མི་ཕྱེད་པས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་སྟེ།

In accordance with the manner in which the action seals (karmamudrā) were taught in the passage beginning with "Thus it is said," one should apply the action seals. This concludes the commentary on the Dharma Maṇḍala of Vajra Wisdom from the Extensive Explanation of the Compendium of Reality, the Ornament of Kosala. First is the Great Seal (mahāmudrā); second is the Samaya Seal (samayamudrā); and third is the Dharma Seal (dharmamudrā). Thus, the maṇḍalas of the three seals have been shown. Although the Dharma Seal was not primarily taught in the Dharma Maṇḍala, the meaning of the Dharma Seals was nonetheless presented therein. Now, in order to show the maṇḍala of the action seals, the passage beginning with "Then" is spoken. "Then" refers to the occasion. "Again" refers to the dependence upon the Dharma Maṇḍala. Because he possesses the conquest of the four Māras, he is the Blessed One (bhagavān). "All Tathāgatas" refers to the Buddhas and Bodhisattvas. Because there is nothing superior to them, they are "unsurpassed" (anuttara). Being both unsurpassed and an extensive ritual of offering, it is the "extensive ritual of unsurpassed offering." In this context, "ritual" refers to the form, and "extensive" refers to the specific details. "Pervasive" means to increase or expand. That itself is the activity; its "samaya" consists of the essence mantras (hṛdaya), seals, maṇḍalas, and so forth. Because that itself is indivisible, it is called "Vajra."

དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དོན་དང་ལྡན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། ཉིད་ཀྱི་རིག་པའི་དམ་པ་ཡིན་པས་ན་རང་གི་རིག་པའི་མཆོག་སྟེ། མ་རིག་པ་འཇིག་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན་རིག་པའོ། ། གཞན་རྣམས་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་ན་མཆོག་གོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། སྨྲས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། དོན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅིང་སངས་རྒྱས་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། ཐུགས་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་མངའ་བས་ན་མི་གཡོ་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོགས་པའི་བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཡོན་ཏན་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་འདི་ལས་འབྱུང་བས་ན་རིན་པོ་ཆེ་འབྱུང་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཡང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ནོ། ། དེར་གཏོགས་པའི་མཆོད་པ་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ངེས་པའི་ཚིག་གི་ཚུལ་གྱིས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གསུངས་པར་མཛད་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། ཚེ་ཚད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། ཚད་ནི་ཡོངས་སུ་ཆད་པའོ། །

In order to bless that, he entered into and directly realized the meditative absorption (samādhi) known by this name, which is endowed with meaning. Because it is the supreme awareness of his own, it is the "supreme of his own awareness"; because it is the cause for destroying ignorance, it is "awareness" (vidyā); and because it is preeminent among others, it is "supreme." The term "this" refers to what resides in his mind. "Spoke" means "uttered." "Then" refers to the immediate succession. Because he has realized the meaning exactly as it exists and has awakened, he is a "Tathāgata." Because he possesses an undeluded mind, he is "immovable." Because he is both a Tathāgata and a Vajrasattva, he is the "Vajrasattva of all Tathāgatas." The extensive ritual for the unsurpassed offerings included in his maṇḍala and so forth have already been explained. "Then" has also already been explained. Because various jewels of the nature of qualities arise from this, it is the "Source of Jewels." Because he is both a Tathāgata and a Vajraratna, he is the "Vajraratna of all Tathāgatas." The extensive ritual for the unsurpassed offerings included therein and so forth have already been explained. According to the method of etymological definition, he is a "Tathāgata" because he has spoken the suchness (tattva) exactly as it is. Regarding the phrase "immeasurable life," "measure" (māna) means "limitation."

ཚད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན་ཚད་མེད་པའོ། ། ཚེ་ཚད་མེད་པ་མངའ་བས་ན་ཚེ་ཚད་མེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཆོས་སོ། ། དེར་གཏོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཆོད་པ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དོན་ཡོད་པའི་དངོས་གྲུབ་མངའ་བས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པ་སྟེ། གདོན་མི་ཟ་བ་ནི་ངེས་པ་ཡིན་ལ། གྲུབ་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལས་སོ། ། དེར་གཏོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཆོད་པ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགོད་པར་བྱ་བའི་སྔགས་ལྔ་བསྟན་ཟིན་ནས། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་རྣམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་མཛད་པ་སྟོན་ཏེ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་སྔ་མ་ལ་ལྟོས་པའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་སྣང་བར་མཛད་པས་ན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། འབར་བའི་རྣམ་པར་སྣང་བར་མཛད་པས་ན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མཆོད་པ་ནི་རྗེད་པ་སྟེ། གོས་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆོ་ག་ནི་རྣམ་པའོ། ། རྒྱས་པ་ནི་ཕལ་མོ་ཆེའོ། ། དེ་ཚད་ཇི་ཙམ་དུ་ཆེ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའོ། །

Because it is not limited, it is immeasurable. Because it possesses an immeasurable lifespan, it is of immeasurable life. Because it is both all the Tathāgatas and the Vajra Dharma, it is the Vajra Dharma of all the Tathāgatas. The unsurpassed offerings and so forth belonging to that maṇḍala have already been explained. Because it possesses the siddhi of the unerring, it is the "Unfailing Accomplishment" (amoghasiddhi); "unfailing" means certain, and "accomplishment" means the fulfillment of the desired objective. Because it is both all the Tathāgatas and the Vajra Action, it is the Vajra Action of all the Tathāgatas. The unsurpassed offerings and so forth belonging to that maṇḍala have already been explained. Having taught the five mantras for the consecration of the maṇḍala and for the arrangement of the Tathāgatas, now, with the words "Then..." and so forth, in order to generate the deities of the maṇḍala, the Blessed One Vairocana is shown to enter into meditative equipoise in that samādhi. The word "again" (punar) refers back to the previous mantras. Because he causes [reality] to appear in a special way, he is Vairocana; because he causes a blazing appearance, he is Vairocana. Regarding the phrase "the extensive ritual of offering to all the Tathāgatas": "offering" (pūjā) means honoring, such as with garments, flowers, and so forth. "Ritual" (vidhi) means the method. "Extensive" (vistara) means vast. If one asks how great its extent is, it is said to be "pervading the entire expanse of phenomena" (dharmadhātu); that is, it pervades the entire expanse of space.

ཁྱབ་པ་ཉིད་ནི་ལས་ཏེ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་གི་མིང་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། མངོན་སུམ་དུ་མཛད་ནས་ཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྙོམས་པར་ཞུགས་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཞི་པོ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་མཆོད་པའི་སྤྲིན་རྒྱ་མཚོའི་ལྷ་མོ་རྣམས་སུ་གྱུར་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ཆོ་འཕྲུལ་ཐམས་ཅད་བསྟན་ནས་བཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། མཆོད་པའི་སྤྲིན་རྒྱ་མཚོའི་ལྷ་མོ་དེ་རྣམས་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའོ། ། དེའི་ཁྱབ་པ་ནི་ཁྱབ་པར་གྱུར་པའོ། ། ད་ནི་ཁྱབ་པ་དེ་ཉིད་གསལ་བར་སྟོན་ཏེ། འདི་ནི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་ཀུན་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་པས་ན་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀུན་དུ་རྒྱས་པ་སྟེ། རྒྱས་པ་ནི་ཁྱབ་པའོ། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱན་གྱི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་དུ་མའོ། ། མཆོད་པ་ནི་རྗེད་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་མ་ལུས་པའོ། ། རྒྱན་ནི་ཕལ་མོ་ཆེའོ། ། ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ནི་བཀོད་པའི་རྣམ་པ་ཕལ་མོ་ཆེའོ། ། རབ་འབྱམས་ནི་རྒྱུན་ནོ། །

Pervasiveness is the activity; its samaya consists of the essence mantras, mudrās, and so forth. It is for the sake of blessing these that he entered the meditative absorption named "Vajra"—the meaning is that he entered by manifesting it. "Immediately upon entering" means immediately following the act of entering. "At that very moment" means at that very instant. "From the hearts of all the tathāgatas" should be connected to the statement that the Blessed One Vajrapāṇi himself, having become the goddesses of the ocean-like clouds of offerings, remained there after displaying all the miraculous powers and emanations of a Buddha. If one asks what those goddesses of the ocean-like clouds of offerings are like, it is for that reason that it is said, "pervading the entire dharmadhātu." The entire dharmadhātu is great emptiness, and it is all-pervasive. Its pervasiveness is the state of having become pervasive. Now, that very pervasiveness is clearly shown: because this enters everywhere into the entire expanse of space, it is "pervading the entire expanse of space"; "pervading" (vyāpti) means to be all-encompassing. It is also the extensive ritual of the ornaments of all various offerings. "Various" means manifold. "Offerings" means acts of veneration. "All" means without exception. "Ornaments" means the majority. "Extensive ritual" means the majority of the modes of arrangement. "Infinite" (rab 'byams) means a continuous stream.

དེ་དག་གི་སྤྲིན་ནི་ཚོགས་སོ། ། དེ་དག་གི་རྒྱ་མཚོ་ནི་རྩིས་ཀྱི་གྲངས་ལས་འདས་པའི་གྲངས་ལ་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱ་མཚོ་རྣམས་སུ་གྱུར་ཏེ་བྱུང་ནས་གང་དུ་གནས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རབ་འབྱམས་ཀྱི་སྤྲིན་རྒྱ་མཚོ་རྣམས་སུ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ནི་གླིང་བཞི་པ་ལ་སོགས་པ་སྔར་བཤད་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དེ་རྣམས་ཀྱི་རབ་འབྱམས་དང་། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྲིན་དང་། དེ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་དེ་རྣམས་སུ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རབ་འབྱམས་རྒྱ་མཚོ་རྣམས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡིན་པ་རྣམས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཛད་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་སྟོན་ཅིང་བཞུགས་སོ། ། མཛད་པའི་ཁྱད་པར་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལས་དགར་བའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་གཟུང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་ནས་མཆོད་པའི་སྤྲིན་གྱི་རྒྱ་མཚོའི་ལྷ་མོར་གྱུར་ནས་བཞུགས་སོ་ཞེས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། འོག་ནས་བཤད་པའི་ཚིག་རྣམས་ལ་ཡང་བྱེད་པའི་ཚིག་འདི་ཉིད་ལྟར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་མཉེས་པར་མ་བྱས་པ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་མཉེས་པར་བྱ་བ་ཉེ་བར་སྟོན་ཏོ། །

Their "clouds" are collections. Their "oceans" are explained by the term "ocean" when referring to a number that transcends the reach of calculation. Having become such oceans and arisen, where do they abide? To answer that, it is said: "in the oceans of clouds of the infinite world-systems." "World-systems" refers to those previously explained, such as the four-continent world and so forth. In the expanses of those world-systems, in their clouds, and in their oceans—in those oceans of clouds of the infinite world-systems—they abide, manifesting the specific deeds of all the tathāgatas within the maṇḍalas of the retinues of all the tathāgatas. What are those specific deeds? To demonstrate them, it is said: "generating the great, unsurpassed bodhicitta of all the tathāgatas," and so forth. By using the term "unsurpassed," they are distinguished from the enlightenment of śrāvakas and pratyekabuddhas. By using the term "great bodhicitta," the completely pure bodhicitta is intended. Having thus generated bodhicitta, they abide having become goddesses of the oceans of clouds of offerings; this should be applied as before. The same grammatical construction should be applied to the words explained below as well. Regarding "not having pleased the families of all the tathāgatas," it demonstrates the act of pleasing the families of all the tathāgatas.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་མཉེས་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པ་སྒྲུབ་པ་ཉེ་བར་སྟོན་ཏོ། ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་སྙིང་པོར་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་སྟོན་ཏོ། ། བདུད་རྣམས་ཚར་མ་བཅད་པ་ལ་ནི་བདུད་ཐམས་ཅད་འདུལ་བ་སྟོན་ཏོ། ། མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་རྣམས་ལ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པར་བྱ་བ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་མཉམ་པ་ཉིད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པར་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་པར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་མཚུངས་པར་གྱུར་པས་ན་མཉམ་པ་ཉིད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་མ་བསྐྱེད་པ་རྣམས་ལ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པ་སྟོན་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་མ་རྒྱལ་བ་རྣམས་ལ་ནི་ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་བྱ་བ་སྟོན་ཏོ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མ་བསྐོར་བ་རྣམས་ལ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་སྟོན་པ་སྟེ། འདིས་ནི་འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཁམས་མ་ལུས་པ་རྣམས་སུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལུས་པ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བ་ནི་དོན་སྒྲུབ་པ་སྟེ། འདིས་ནི་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་ཏོ། ། སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་མཐོང་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཉེས་དམིགས་སེལ་བ་དང་།

To please the families of all the tathāgatas, the practice of Samantabhadra is taught. To those who have perfected the accumulations of merit and wisdom, the approach to the essence of great enlightenment is taught. To those who have not subdued the māras, the subduing of all māras is taught. To those who have attained manifest, complete enlightenment, the manifest, complete enlightenment into the equality of all tathāgatas is taught. Furthermore, the "manifest, complete enlightenment into equality" means the state of having awakened to enlightenment. At that time, because one has become equal to all tathāgatas, it is the meaning of "manifest, complete enlightenment into equality." To generate the great maṇḍala of all tathāgatas for those who have not generated a maṇḍala, the generation of the great Vajradhātu maṇḍala is taught. To those who have not triumphed over the three worlds, the triumph over all three realms is taught. To those who have not turned the wheel of the sublime Dharma, the turning of the wheel of Dharma is taught; by this, the maṇḍala for taming beings is shown. To perform the welfare of the entire realm of sentient beings without exception in all worldly realms is the "accomplishment of welfare"; by this, the maṇḍala of Sarvārthasiddhi is shown. By the word "and so forth," the elimination of the defects of the present life and—

མངོན་པར་མཐོ་བའི་བདེ་བ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བུས་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ལོ། ། ཆོ་འཕྲུལ་ནི་མཐུ་སྟོན་པ་དེ་འོད་ཟེར་འགྱེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ཆོ་འཕྲུལ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཐམས་ཅད་དེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བསྟན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་བྱུང་སྟེ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་སུ་གྱུར་ཅིང་བཞུགས་སོ། ། མཆོད་པའི་སྤྲིན་རྒྱ་མཚོའི་ལྷ་མོ་དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པའི་སྤྲིན་གྱི་རྒྱ་མཚོའི་ལྷ་མོ་ཡིན་པས་མཆོད་པའི་སྤྲིན་རྒྱ་མཚོའི་ལྷ་མོའོ། ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་འཛིན་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་འཛིན་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། ཆོ་ག་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་རོལ་མོ་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ནི་ཆོ་ག་སྟེ། མཆོད་པའི་བྱ་བ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མཆོད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ལེགས་པར་མཆོད་པས་ན་ཡང་དག་པར་མཆོད་པའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་མཆོད་པའི་བདག་ཅེས་བྱ་བའོ། ། ཇི་ལྟ་བུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཆོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར།

It teaches the application of the bliss of higher rebirth and so forth. Because such things are the miraculous powers of the buddhas, they are called the "miraculous powers of the buddhas." "Miraculous displays" (prātihārya) refer to the manifestation of power, such as the emission of light rays and so forth. Since they are both the miraculous powers of the buddhas and are all-encompassing, they are the "all-encompassing miraculous powers of the buddhas." Having displayed all of these, the Blessed One Vajrapāṇi himself emerged from the hearts of all the tathāgatas and remained as the offering goddesses within the activity maṇḍala. Regarding the phrase "those goddesses of the ocean of offering clouds," they are the goddesses of the ocean of offering clouds, and are thus called the "goddesses of the ocean of offering clouds." Regarding the phrase "holding their own mudrās with both hands," their own mudrās are the vajra and so forth; that which is held with both hands is "holding their own mudrās with both hands." "All the tathāgatas" refers to the buddhas and bodhisattvas. "According to the ritual" refers to the ritual procedure, which is the gathering of mantras, mudrās, music, flowers, and so forth; any act of offering that possesses these is called "offering according to the ritual." Because it is an excellent offering, it is a "perfect offering." "Ema!" expresses wonder. If one asks what is wonderful, it is because of the phrase "the self of the buddha offering." If one asks what kind of buddha offering it is, for that reason:

མཆོད་པ་ཀུན་ནི་བྱེད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཆོད་པ་དེ་ཡང་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་དང་། ཕྱི་ཡོ་བྱད་ཀྱི་མཆོད་པ་རྣམས་སོ། ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་དེ་ལྟ་བུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཆོད་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ་ངོ་མཚར་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར། གང་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་བྱིན་ཅན་དུ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་གྲུབ་པར་མཛད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ངས་མཆོད་ན་སངས་རྒྱས་པའི་མཚན་ཉིད་ཆེ་བ་ཉིད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གསོལ་བར་མཛད་དེ། འདི་ནི་ངོ་མཚར་ཆེའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་བསྐྱེད་ནས། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་ལྟོས་པའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མངའ་བས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མཆོད་པ་ནི་རྗེད་པ་སྟེ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའོ། ། སོགས་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནན་ཏན་དུ་སྒྲུབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བ་སྟེ། མིང་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བཤད་པའོ། ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །

"It performs all offerings," so it is said. If one asks what those offerings to the buddhas are, they are the offerings of bodhicitta and so forth, as previously described, as well as the offerings of external material requisites. If one asks, "What is so marvelous about the existence of such offerings to the buddhas?" for that reason it is said: "Because all the buddhas have established him as one blessed by the buddhas." This shows that when I make offerings, even the great characteristics of buddhahood are granted by all the buddhas; this is truly marvelous. The Blessed One Vajrapāṇi, having generated the goddesses of offering, now teaches the maṇḍala with the words "Then," and so forth. "Then" refers to the immediate succession. "Again" refers to the turning of the wheel of Dharma. Because he possesses the vajra, he is Vajrapāṇi. Regarding the phrase "the activities of offering and so forth of all the tathāgatas," "offering" means honoring, such as with flowers and the like. By the use of the word "and so forth," the generation of bodhicitta and so on are included. "Activity" means diligent accomplishment. Because it is the activity of the vajras, it is the "vajra activity"; thus, the maṇḍala of the vajra activity is explained. It is called the "activity maṇḍala" because it is the maṇḍala of the action mudrās.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཡང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་ཡིད་དུ་འོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་ཞིང་བདེ་བའོ། ། དེ་སྒྲ་གང་གིས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་མཆོད་པ་སྟེ། མཆོད་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་མཆོད་པ་ཆེན་པོའོ། ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བླ་ན་མེད་པའི་དབང་སྩོལ་ཞིང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ཆེན་པོ་མཛད་པས་ན་དབང་མོ་ཆེན་མོའོ། ། གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་མི་ཤེས་པའི་མུན་ནག་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་སྣང་བ་མཛད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནི་སྣང་བ་ཆེན་མོའོ། ། སློང་མོ་བའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་ཆར་འབེབས་མའོ། ། གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ན་རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་ཞིང་མགུ་མའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཆོད་པ་དབང་བསྐུར་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་མཆོད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་མོའོ། །

Because they are both all the tathāgatas and intensely joyful, they are the "Intense Joy of All Tathāgatas," which is the meaning of the name Vajrasattva. That which is pleasing to his mind is intense joy and bliss. That which teaches by means of that sound is also called by that name. "All tathāgatas" refers to the buddhas and bodhisattvas. Their "great offering" is the offering of bodhicitta; because it is both an offering and great, it is the "Great Offering." Because she bestows the unsurpassed empowerment of the Dharma King and performs the great purpose by being the very cause for the complete perfection of the accumulations for enlightenment, she is the "Great Empowerment Lady." Because she illuminates with the maṇḍala of the Buddha’s light in order to dispel the darkness of ignorance in those to be trained, Vajrasūrya is the "Great Illumination." Because she completely fulfills all the intentions of all beggars, the mudrā of Vajradhvaja is the "Rain of Great Jewels." Because she dispels the suffering and mental unease of those to be trained, Vajrahāsa is the "Intensely Joyful and Delighted One." "All tathāgatas" refers to the buddhas and bodhisattvas. The characteristic of the offering that is their empowerment is the "Empowerment Offering." Because it is both wisdom and great, it is "Great Wisdom."

དེའི་དོན་གྱི་གླུ་ཡིན་པས་ན་ཡེ་ཤེས་ཆེན་མོའི་གླུའོ། ། དབྱངས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཆེན་མོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དབྱངས་ཆེན་མོ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱོགས་བཅུར་ཁྱབ་པ་དེའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དབྱངས་ཆེན་མོའི་རྗེས་སུ་འབྲང་མའོ། ། ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞེ་ན། ཉེ་བར་བརྟགས་པའི་སྒོ་ནས་ཏེ། འདིའི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་བརྟགས་ན་སྒྲའི་ངོ་བོ་ཉིད་དམིགས་སུ་མེད་དེ། ངག་དང་ཚིག་དང་ཡི་གེའི་ཆ་ཤས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་བར་དུ་སྒྲ་ལ་ཉེ་བར་བརྟགས་ན་དེའི་རང་བཞིན་དམིགས་སུ་མེད་དོ། ། སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་དང་ཉན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་དེའི་གནས་དམིགས་སུ་མེད་དོ། ། ཚིག་དང་དོན་ལ་རེ་རེ་ནས་རྣམ་པར་བརྟགས་ན་སྤྱི་ཡང་དོན་དམ་པར་དམིགས་སུ་མེད་དོ། ། དེ་དེ་ལྟར་ཉེ་བར་བརྟགས་ན་འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་ན་ཇི་སྲིད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་འགྲོ་བ་དེ་སྲིད་དུ་དབྱངས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གཅིག་ཉིད་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དབྱངས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་པ་རྣམས་སུ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་པ་ནས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གཅིག་ན་གནས་པ་ཉིད་ན་ཅིག་ཅར་ཐོས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཤེས་རབ་ཡིན་ནོ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། རིག་པ་གང་ཞིག་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་བརྗོད་ལ།

Since it is a song of that meaning, it is the "Song of Great Wisdom." Because it is both melody and great, it is the "Great Melody." The insight that follows and pervades all Buddha-fields in the ten directions is the "Wisdom that Follows the Great Melody." How does it follow? By way of close examination. If one examines what its essential nature is, the essential nature of sound is not to be found. If one closely examines sound down to the subtle particles of the components of speech, words, and letters, its own nature is not to be found. Its location is also not to be found in the direction of the speaker or the direction of the listener. If one examines each word and its meaning individually, even the universal generality is not to be found in the ultimate sense. When examined in that way, it becomes like this: since this arises from mere conceptualization, as long as one engages in conceptualization, one will be pervaded by melody. Therefore, knowing it thus, the melody of the Buddhas residing in a single world system pervades infinite world systems, and the Dharma-sphere of the Buddhas from infinite world systems is heard simultaneously while residing in a single world system. Such is the wisdom that follows the melody. The knowledge that teaches this is also called "following the melody." Any knowledge that is expressed after forming a mudrā—

བརྗོད་ནས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་མའོ། ། སྔགས་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཡིན་པས་ན་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྟེ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་མ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་མཆོད་པའོ། ། སེམས་དཔའ་འབེབས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་སེམས་ཅན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་མེ་ཏོག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཡན་ལག་ཅན་ནོ། ། སྣང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མིག་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་སྤྱན་འདི་ལ་མངའ་བས་ན་མིག་ལྡན་མའོ། ། བླ་ན་མེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དྲི་དང་ལྡན་པས་ན་དྲི་ལྡན་མའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཆོད་པ་ཡིན་པས་ན་ལས་ཀྱི་མཆོད་པའོ། ། དེ་ནས་འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་མ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་སྟོན་ཏོ། ། མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔགས་མ་ལུས་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལུས་པ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་པ་སྟེ། ལུས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེའི་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པའི་ལས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་མཛད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལ་དམིགས་ནས་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱ་བ་དེའི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པའོ། །

Having spoken thus, that which causes one to enter into all maṇḍalas is the "Entry into All Maṇḍalas." Because it is the conduct of mantras, it is the "Mantra Conduct"; the knowledge that teaches this is also called the "Mantra Conduct Lady." Because it is the dharma-maṇḍala associated with all tathāgatas, it is the "Dharma Offering of All Tathāgatas." Because it possesses the descent of the sattvas, it is the "Sentient Being." Because it is of the nature of the flowers of the branches of enlightenment, it is the "Possessor of the Branches of Great Enlightenment." Because she possesses these eyes that benefit the eyes through the essence of light, she is the "One with Eyes." Because she possesses the fragrance of unsurpassed ethical discipline, she is the "Fragrant One." Because it is the offering of the activity-maṇḍala belonging to all tathāgatas, it is the "Activity Offering." Then, the phrase "here" indicates the occasion for teaching the vidyā. Regarding the phrase "without exception, leaving none behind" and so forth: it refers to making offerings to all tathāgatas without exception, that is, to all mantras without exception. "Without exception" means "without remainder." "Vajra activity" refers to the activity of the vajras; "vajras" refers to the buddhas and bodhisattvas. Their activity is the act of offering, because it is performed by them and because it is directed toward them. This explains the maṇḍala of that activity.

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བ་མེད་པར་ནི་མཆོད་པའི་ལས་རྣམ་པར་དག་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པས་ན་རབ་ཏུ་བཤད་བྱའོ། ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པའི་ལས་ཀྱི་རྒྱུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དམ་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིན་པས་ན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་འདྲ་བས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་དང་འདྲ་བ་ནི་དེ་དང་མཚུངས་པའོ། ། མིང་ཇི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེའི་བྱ་བ་ཞེས་ཀྱང་གྲགས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་གཞག་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་རྣམས་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སངས་རྒྱས་ལྔའི་གཟུགས་བྲིས་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་སངས་རྒྱས་ལྔ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ལྷ་ལྷག་མ་རྣམས་ཇི་ལྟར་བྲི་བར་བྱ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་ལ་སོགས་ཚུལ་དུ། ། ལྷ་མོ་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་པར་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་དུ་སྐུ་མདོག་དང་། གདན་དང་ན་བཟའ་དང་། རྒྱན་ལ་སོགས་པར་བྲི་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་དང་བཅས་པའི་ལྷ་མོ་ཡིན་པས་ན་ལྷ་མོ་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་པ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ།

"Then" (tataḥ) means immediately following that. Without seeing the activity maṇḍala, the activity of offering will not become completely pure. Therefore, it is said, "it shall be thoroughly explained" (pravakṣyāmi); because it is explained by correctly and thoroughly distinguishing it, it is "thoroughly explained." "The supreme activity maṇḍala" means it is the maṇḍala that is the cause for the activity of offering, and thus it is the "activity maṇḍala." "Supreme" means it is utterly pure and thus the most excellent. If one asks what it is like, it is said: "Because it is similar to the Vajra Expanse" (vajradhātu); the Vajra Expanse has already been explained. "Similar to that" means equal to that. If one asks what its name is, it is said: "It is also renowned as the Vajra Action" (vajrakarma); this means the Vajra Action Maṇḍala. If one asks how it should be arranged, for that reason it is said: "In the manner of the great maṇḍala, the bodies of the Buddhas should be arranged." Just as the forms of the five Buddhas are drawn in the Vajra Expanse maṇḍala, so too should the five Buddhas be drawn here. If one asks how the remaining deities should be drawn, it is said: "In the manner of Vajrasattva and the others, the goddesses should be drawn together with their mudrās." This means they should be drawn in the manner of Vajrasattva and the others, with their respective body colors, seats, garments, ornaments, and so forth. Because they are goddesses together with mudrās, they are "goddesses with mudrās"; the mudrās are the vajra and so forth. This is what is being shown:

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་གནས་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན་པར་བྲི་བར་བྱའོ། ། འདི་ནི་མཆོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་རྣམས་མཆོད་པའི་ལྷ་མོའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུའོ། ། ཐ་མར་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདུག་པ་མ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་སུ་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ལ་སོགས་པ་ནི་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་རྣམས་པ་བཞིའི་གཟུགས་སུའོ། ། ཆོས་ཀྱི་རིགས་སུ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོད་པ་བཞིའི་གཟུགས་སུའོ། ། གང་འདིར་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་འབྱུང་བ་དེར་ཡང་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྒོ་སྲུང་རྣམས་ཀྱང་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་ཉིད་དུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། གཞག་པའི་སྔགས་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བྲི་བའི་ཆོ་ག་ཟིན་ནས། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་དང་། བཤོས་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྡོ་རྗེའི་བྱ་བ་འདིར་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བཤད་དེ། འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཡིན་པས་ན་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པའོ། ། སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་མནའི་སྙིང་པོ་སྦྱིན་པ་དང་། དབབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། །

In whichever locations Vajrasattva and the others reside, the offering goddesses should be depicted in the form of Vajrasattva and the others, holding their respective mudrās. Since this is the offering maṇḍala, those great beings abide in the manner of offering goddesses. In the first maṇḍala, Vajrasattva and the others appear in the forms of Lāsyā and the rest; finally, the vajra and the others appear in the forms of Dhūpā and the rest. In the Ratna family, Vajraratna and the others appear in the forms of the four types of feast offerings. In the Dharma family, Lokeśvara and the others appear in the forms of the four Dharma offerings. Wherever the offering goddesses appear here, they should also be depicted. Likewise, the gatekeepers should also be depicted in female form. The mantras for their placement are exactly those taught in the Vajradhātu maṇḍala. Once the ritual of drawing [the maṇḍala] is completed, the ritual of entry is now shown by the words "Then," and so forth. "Then" means immediately following. The extensive rituals of summoning and so forth, and the extensive rituals of offering such as the food offering, are explained here in detail as the entry and so forth for the vajra activities of the action maṇḍala. Because these are the extensive rituals of entry and so forth, they are called the "extensive rituals of entry and so forth." By the use of the word "and so forth," the giving of the oath-essence, the descent [of the deity], the conferral of empowerment, and so on are included.

འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པའི་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པས་ན། དེ་སྙེགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དང་པོར་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་བཅུག་ནས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཅུག་ནས་ཀྱང་འདི་སྐད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཅི་ཞིག་བསྒོམ་ཞེ་ན། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་བའི་དམ་ཚིག་ཡིན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་མཆོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་འདི་མཆོད་པའི་དམ་ཚིག་ཡིན་ན་ཇི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་མཆོད་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་རྣམས་ཁྱོད་(གྱིས་‚ཀྱིས་)ཉིན་རེ་ཞིང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བྱའོ། ། ཅི་ནུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྱོར་པ་ཡོད་ན་ཕྱིའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པའམ། བསྒོམ་པ་གོམས་པར་གྱུར་ན་ཡིད་ཀྱི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་ངོས་དང་ཕྱོགས་དང་ཡུལ་དང་། གྲོང་དང་། གཙུག་ལག་ཁང་དང་གནས་ཁང་ལ་སོགས་པར་ཅི་ནུས་སུ་གང་བར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་བྱིན་ནས་གདོང་གཡོགས་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཇི་ལྟར་བྲིས་པ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་རིམ་གྱིས་བསྟན་པར་བྱ་བ་དང་། ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་མ་ལག་པ་གཉིས་སུ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།

Since the ritual procedures for entering and so forth are not distinct from the procedures for entering and so forth taught in the Vajradhātu-maṇḍala, it is said: "In order to follow that, one should first enter by way of the Vajradhātu-maṇḍala." Having entered in that manner, what should be done? For that reason, it is said: "Having entered, [one should say] as follows." What should be meditated upon? It is said: "This is the samaya of the offerings of all the tathāgatas." Whatever offerings belong to all the tathāgatas, that is this samaya-maṇḍala. If this is the samaya of offerings, what should be done? For that reason, it is said: "If you guard the samaya, you must perform these sixteen offerings daily and without interruption." Regarding the phrase "as much as possible": if one has the means, one should offer with external flowers and so forth; or, if one has become habituated to meditation, one should fill the expanse of space, the directions, the regions, the villages, the temples, the dwellings, and so forth, with various types of mental offerings as much as possible. Having thus bestowed the samaya, the face veil should be removed. Then, starting from the Vajrāṅkuśa and proceeding in order up to the tathāgatas, the mudrās as they were drawn should be shown, and the empowerment should be conferred according to the manner described. Then, the symbols of all [the deities] should be placed in both hands.

ཐམས་ཅད་ཅེས་སྨོས་པས་ནི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱ་སྟེ། དེའི་མཚན་མ་ནི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁ་བཞི་པ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པ་ནི་དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་མཆོད་པར་འགྱུར་ན་གཞན་གྱིས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་བྱའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། མཆོད་པ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཉིན་རེ་ཞིང་བྱེད་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པ་དང་། གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་མཆོད་པར་འགྱུར་བའོ། ། མཆོད་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་རྣམས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཉིན་རེ་ཞིང་ཅི་ནུས་སུ་གྱིས་ཤིག་ཅེས་ནི་གསུངས་ན། གང་གིས་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་མི་ཤེས་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་སེམས་བསྒྲུབ་པའི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆེན་པོ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་སེམས་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་སེམས་ཏེ། དེ་བསྒྲུབ་པ་ནི་མཆོད་པའོ། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་དེའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་བསླབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བརྟན་བསྐྱེད་པས། ། བདག་ནི་སངས་རྒྱས་ཡིན་བསམ་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ལ་སེམས་དཔས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་སོ། ། དེ་བརྟན་བསྐྱེད་པ་ནི་མཆོག་ཏུ་དད་པས་ཤིན་ཏུ་འདོད་པ་དང་བསྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། དེ་ལྟར་བརྟན་པར་བསྐྱེད་པ་དེ་ལས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ལག་མཐིལ་ན་གནས་པ་ཙམ་དུ་སེམས་ཤིང་།

By mentioning "all," the activity maṇḍala is to be performed; its sign is the four-faced activity vajra, and the meaning is that one should be empowered by that very [vajra]. To demonstrate the benefits of empowerment, it says: "Then, if even all the tathāgatas will offer [to one], what need is there to mention others?" This teaches that if one performs the sixteen types of offerings every day, one will be honored by all the tathāgatas and by all others as well. Although it was said, "You should perform these sixteen offerings every day as much as you are able," for those who do not know how to do so, the passage beginning with "Then" teaches that. Regarding the statement, "Then, one should train in the wisdom of the mudrā of the offering that accomplishes the mind of great awakening," the "great" in "great awakening" is in relation to the awakening of the śrāvakas and pratyekabuddhas. Because it is the mind of that [awakening], it is the "mind of great awakening"; its accomplishment is the offering. One should train in the wisdom of its mudrā. If one asks how it should be trained in, it says: "By generating a firm mind of awakening, one should think, 'I am a buddha.'" Here, "mind of awakening" refers to the mind directed toward awakening. "Generating it firmly" means to generate and intensely desire it through supreme faith. Thinking that buddhahood itself is as if held in the palm of one's hand by generating it firmly in that way, [one should train].

བདག་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་བསྒོམས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཉིད་ལས་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པས་བདག་ནི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཅི་ཞིག་བྱས་པས་ཤེ་ན། དགའ་བས་བདག་ནི་མཆོད་བྱེད་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དགའ་བ་ནི་ཡིད་དགའ་བའོ། ། གང་ལ་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཉིད་ལའོ། ། དགའ་བ་དེས་མཆོད་པ་ནི་ཚིམ་པར་བྱ་བ་སྟེ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། མཆོད་པ་དེས་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་བདེ་བའང་འཐོབ། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་སུ་བསྒོམས་ན། རིམ་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེ་བ་ཉིད་ཀྱང་འཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གནས་ཀྱི་མཆོད་པ་བསྟན་ནས། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་གནས་ཀྱི་མཆོད་པ་སྟོན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བརྟན་བསྐྱེད་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བདག་ནི་སངས་རྒྱས་ཡིན་བསམ་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྲེང་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུ་རྒྱན་གྱི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བའོ། ། སོགས་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་གདུ་བུ་དང་དཔུང་རྒྱན་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་རྣམས་བསྡུའོ། ། རབ་མཆོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པའི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པས་སོ། ། མཆོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་མཆོད་ན་དེ་ལ་དབང་བསྐུར་བར་འགྱུར་བའོ། ། སུ་ལ་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་འགྱུར་བའོ། །

Meditating, "I am the Buddha himself," one should think, "I am the Buddha," because it is from that very purity of bodhicitta that one becomes a buddha. If one asks what must be done: "If, with joy, one makes offerings to oneself," where "joy" means a joyful mind. To what? To that very bodhicitta. "Making offerings with that joy" means to satisfy and to manifest it. If one asks how one becomes through that offering: "One also attains the bliss of a buddha," so it is said. This teaches that if one meditates on oneself as the Buddha, one will gradually attain the very bliss of a buddha. Having thus shown the offering for the station of Vajrasattva, the offering for the station of Vajrarāja is now shown: "By generating a firm bodhicitta" has already been explained. "Thinking, 'I am the Buddha'" is also as before. Regarding "garlands and so forth," "garlands" refers to the jewel garlands for the crowns of all the tathāgatas. By the word "and so forth," ornaments such as bracelets and armlets are included. "With supreme offerings" means by means of offerings endowed with the most excellent of offerings. "If one offers" means that if one offers perfectly, one will be empowered. To whom? One will be empowered by the buddhas and bodhisattvas into oneself.

དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་གནས་ཀྱི་མཆོད་པ་སྟོན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བརྟན་བསྐྱེད་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྙན་པའི་གླུ་ཡིས་རབ་མཆོད་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། གླུ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བ་ནི་སྙན་པའི་གླུ་སྟེ། གླུས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདོན་པས་དམ་པའི་ཆོས་སྨྲ་བ་ལས་ཡིད་བདེ་བ་གང་ཞིག་སྐྱེ་བ་དེ་ནི་སྙན་པའི་གླུའོ། ། གང་ཞིག་གླུ་དང་གར་ལ་སོགས་པ་ལས་ལྡོག་པའི་བསླབ་པ་བླངས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་གླུ་གར་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དགའ་བ་ཞིག་ཡིན་ན། དེས་ཥ་ཌ་བ་ལ་སོགས་པའི་གླུ་བླངས་པ་ལས་གང་ཡིད་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་དེ་ཡང་སྙན་པའི་གླུ་ཞེས་བྱའོ། ། སྙན་པའི་གླུའི་རྣམ་པ་དེས་བདག་མཆོད་པ་སྟེ། བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སེམས་སོ། ། དེ་ནི་མགུ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་འཁོར་བར་དགའ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བརྟན་བསྐྱེད་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པ་ཉིད་དུ་བསྐྱེད་པ་སྟེ། སྐྱེ་བ་གཞན་རྣམས་སུ་གནས་གཞན་གྱིས་བསྐལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་། གང་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པ་བསྐྱེད་ནས། བདག་ནི་སངས་རྒྱས་ཡིན་བསམ་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཡང་དག་པར་ཡོད་ཅིང་འབྲས་བུ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་བས། སངས་རྒྱས་ནི་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་དེ། གར་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བར་གྱུར་ན། དེ་ལས་ལྡོག་པའི་བསླབ་པའི་གཞི་བླངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། གར་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གར་བྱེད་ཅིང་དེས་བདག་ཉིད་ལ་མཆོད་ལ།

This teaches the offering of the place of vajra passion. The passage beginning with "By generating the bodhicitta firmly" has already been explained. Regarding the phrase "By offering with melodious songs": songs from which bliss arises are "melodious songs." The mental joy that arises from reciting verses through song while proclaiming the sublime Dharma is what is meant by "melodious songs." Furthermore, if one is someone who, despite having taken the training to abstain from song, dance, and so forth, naturally delights in song, dance, and the like, then the mental joy that arises from singing songs such as the Ṣaḍava is also called "melodious songs." By means of that form of melodious song, one makes an offering to oneself; "oneself" refers to one's own mind. "That shall be pleased" means that for the sake of sentient beings, one should take delight in saṃsāra. "By generating the bodhicitta firmly" means generating the bodhicitta in a state of firmness, such that it does not decline even if separated by other births or other kalpas. Having generated such a firm bodhicitta, one thinks, "I am a Buddha." Because the causes are complete and present without exception and one has no doubt regarding the result, one generates the pride of thinking, "I am the Buddha." If one then takes delight in dance and so forth—even though one has taken the training to abstain from them—one performs the dance in order to ripen those sentient beings who delight in dance, and thereby makes an offering to oneself.

གར་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་བདེ་བས་མཆོད་ཅིང་། བདག་ཅེས་བྱ་བ་རང་གི་སེམས་བདེ་བར་གྱུར་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་མཆོད་འགྱུར། ། ཞེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པར་བྱེད་པ་དང་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཐབས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ནི་བཞི་ཆར་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་མཆོད་པ་སྟེ། ཅི་ནས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པར་འགྱུར་བ་དང་། མངོན་པར་འགྱུར་བ་དང་། རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བ་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་ཅིང་། འཁོར་བར་ཡོངས་སུ་གཏོང་བར་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་པས་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་མཆོད་པ་ནི། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེའི་མཆོད་པ་དང་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱའོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་སོ། ། དེ་དག་ཉིད་ནི་བརྟན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་ན་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྡོ་རྗེའོ། ། འདི་རྣམས་ཉིད་མཆོག་ཏུ་དད་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ཐམས་ཅད་འབུལ་བར་བྱེད་པས་ན་མཆོག་གོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྡོ་རྗེའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་བྱ་བའི་མཆོད་པ་བྱས་ན། རྟག་ཏུ་སྟེ་གཅིག་ཏུ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་བྱ་བའི་འོས་སུ་འགྱུར་རོ། །

By making offerings with the mental joy arising from the dance, if one’s own mind—referred to as the "self"—becomes blissful, the buddhas will also accept that offering. This is because one is practicing the means to stabilize the bodhicitta and to bring sentient beings to full maturity. These four are all offerings of bodhicitta; they ensure that the bodhicitta becomes stable, manifest, and completely pure, while also bringing sentient beings to maturity and preventing one from abandoning saṃsāra. Now, regarding the offering that serves as the means to complete the accumulations by stabilizing the bodhicitta, it is taught by the passage beginning, "Then, one should train in the wisdom of the mudrā for offering to all buddhas." Since they are both buddhas and all, they are "all buddhas." Because it is their offering, their mudrā, and their wisdom, it is the "wisdom of the mudrā for offering to all buddhas," and one should train in that. "Body, speech, and mind" refers to the body, speech, and mind. Because these are firm, they are "vajras"; thus, they are the "vajras of body, speech, and mind." Because one offers the essence of all things with supreme faith through these, they are "supreme." This is expressed as "prostrating by way of the vajras of body, speech, and mind." If one performs the offering of prostrating to all tathāgatas, one will always—that is, at all times—become worthy of being prostrated to by all beings.

དེ་ལྟར་ཕྱག་བྱ་བའི་མཆོད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས། ད་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་མཆོད་པ་སྟོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསོད་ནམས་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསོད་ནམས་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཆེ་བ་ཡང་ཡིན་པས་བསོད་ནམས་ཆེའོ། ། དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གཅིག་གི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐལ་པ་དུ་མར་གསུངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་མཐར་ཐུག་པར་མི་འགྱུར་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དེ་བས་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསོད་ནམས་ཆེ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསོད་ནམས་དེ་གང་ལས་སྐྱེས་ཤེ་ན། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་སྐྱེས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྐུའི་རྡོ་རྗེ་ལས་སྐྱེས་པ་དང་། གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་ལས་སྐྱེས་པ་དང་། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལས་སྐྱེས་པའི་བསོད་ནམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱའོ། ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཉིད་མཆོད་པ་ཡིན་པས་ན་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བས་མཆོད་ན་ཞེས་བྱའོ། ། དྲིས་པས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཇི་ལྟར་ན་མཆོད་པར་འགྱུར། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི། ཆོས་ཀྱིས་མཆོད་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ལས་བསོད་ནམས་ཚད་མེད་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། བསོད་ནམས་ཚད་མེད་པ་སྐྱེས་པས་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །

Having thus perfectly honored the Tathāgatas with the offering of prostration, the offering of rejoicing is now shown. How so? For that reason, it is said: "The merit of all Buddhas is great," and so forth. "All Buddhas" means those who are both Buddhas and all. "The merit of all Buddhas is great" means that which is both merit and great is "great merit." If, for a single Tathāgata, the accumulation of merit could not be exhausted even if all the Tathāgatas were to describe it for many eons, what need is there to mention all the Tathāgatas? Therefore, it is said: "The merit of all Buddhas is great." If one asks from what that merit of all Buddhas arises, it is said: "Born from the vajra body, speech, and mind." One should rejoice in whatever merit is born from the vajra body, born from the vajra speech, and born from the vajra mind. Since rejoicing itself is an offering, it is called "offering through rejoicing." If one asks, "How does rejoicing become an offering?" it is true that rejoicing and so forth do not constitute an offering in the conventional sense; however, it becomes an offering of the Dharma because immeasurable merit arises from the specific intention of rejoicing. Through the arising of immeasurable merit, the accumulations are brought to completion.

ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཆོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཀྱིས་མཆོད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བས་མཆོད་ན་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མྱུར་དུ་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱུར་ཞིང་མགྱོགས་པ་ཉིད་དུ་སངས་རྒྱས་ཉིད་འཐོབ་བར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་ལུས་དང་ངག་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བདག་དབུལ་བའི་མཆོད་པ་སྟོན་ཏེ། བདག་ཉིད་དབུལ་བས་ན་བདག་དབུལ་བའོ། ། ཇི་ལྟར་བདག་དབུལ་བར་བྱ་ཞེ་ན། རབ་ཏུ་དང་བའི་སེམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཐམས་ཅད་ན་དུས་གསུམ་དུ་གཤེགས་ཤིང་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར། བདག་ཉིད་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་འདུད་པས་ཕྱག་བྱས་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་རང་གི་ལུས་ཀྱི་བ་སྤུའི་བུ་ག་རེ་རེ་ལས་ཀྱང་མཆོད་པའི་སྤྲིན་ཚད་མེད་པ་རྣམས་འབྱུང་བར་བསམ་ཞིང་། ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པའི་མཆོད་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཅི་ནུས་སུ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། བསྟོད་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་མཆོད་པ་འདི་ནི་ཡིད་ལས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པས་ན་ལྷ་རྫས་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པས་ཐུན་བཞིར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ན།

By completing the accumulations, one will make offerings to all the tathāgatas; in that way, one will make offerings through the Dharma. Therefore, it is said, "if one makes offerings through rejoicing," which is the meaning of the "offering of rejoicing." As for the phrase "one will swiftly attain buddhahood," it means that one will attain the state of buddhahood very quickly and rapidly. Now, with the words "body, speech, and mind," and so forth, the offering of self-dedication is shown. Because one dedicates oneself, it is called "self-dedication." If one asks how one should dedicate oneself: with a mind of intense faith, having directly perceived the qualities of the tathāgatas, one should form the firm conviction that one is prostrating with the eight-limbed prostration in the presence of all those tathāgatas who have come and reside throughout the three times in all the buddha-fields of the ten directions. Then, one should imagine that from every single pore of one's own body, immeasurable clouds of offerings emerge, and one should make offerings to all the tathāgatas as much as possible with every kind of offering seen or heard. One should also offer praise with various forms of praise. Therefore, because this offering is generated from the mind, the body, speech, and mind are the divine vajra substances. If one forms the firm conviction that one should make offerings to the buddhas in all such ways during the four sessions, [the result will be attained].

དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་ལུས་དང་ངག་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་མཆོད་པ་སྟོན་ཏེ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཉིད་ནི་བརྟན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། དགེ་བའི་ཚོགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དགེ་བའི་ཚོགས་ནི་བསོད་ནམས་བསགས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་མ་ལུས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཐུན་མཚམས་བཞིར་དགེ་བའི་ཚོགས་བསགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་བསྡུས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་དུ་བྱས་ལ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོའོ། ། དེ་ལྟར་ན། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་མཆོད་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་ཡོངས་སུ་བསྔོས་པས་ན་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་སྟེ་འབུལ་བའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ངེས་པར་བྱང་ཆུབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཉིད་ནི་མཆོད་པ་ཡིན་པས་ན་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རིམ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་མཆོད་པ་འདི་བཞི་ཆར་ཡང་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྟོན་པའོ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཆོས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཀྱི་མཆོད་པ་སྟོན་ཏེ། ཟབ་མོའི་ཆོས་སྒོམ་པ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མཆོད་པ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་། ། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ། །

Furthermore, all sentient beings, buddhas, and bodhisattvas will make offerings to it. Now, with the words "body, speech, and mind," and so forth, the offering of dedication is shown. Because body, speech, and mind are firm, they are called "vajra." Regarding the phrase "all the accumulations of virtue," the "accumulations of virtue" refers to the gathering of merit. "All" means without exception. Thus, whatever accumulations of virtue have been gathered during the four sessions, all of them are thoroughly collected and shared in common with all sentient beings, and then dedicated toward unsurpassed, perfectly complete enlightenment. In that way, it is called "the offering of dedication." Because it is dedicated toward the transformation into enlightenment, it is a "dedication," which is to say, an offering. This teaches the meaning of "definitively bringing about enlightenment." Since dedication itself is an offering, if one makes offerings to the tathāgatas by means of that dedication, it is said: "One will become equal to all buddhas," which means that one will gradually attain enlightenment. Thus, all four of these offerings are called "offerings of the accumulations." This is taught by way of the Jewel Family. Now, with the words "Then," and so forth, the offering of Dharma is shown by way of the Dharma Family. The very meditation on the profound Dharma is the offering of Dharma made to the tathāgatas. Furthermore: "Phenomena are luminous by nature..."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆོས་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པས་ན་ཆོས་ཏེ། འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འོད་གསལ་བས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་སྟེ། དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་དྲི་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཟོད་ནས་དག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ལས་འདུས་བྱས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གང་གིས་ཀྱང་ཕྱིས་དག་པར་བཅོས་སུ་མེད་པའོ། ། ཆོས་འདི་དག་གིས་མཆོད་པས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་དེ་ལྟར་བསྒོམས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་མཆོད་པས། དགའ་བའི་བདེ་བ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཆོས་བདག་མེད་པར་བསྒོམས་པས་གང་དུ་ཡང་ཆགས་པ་མེད་དོ། ། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་ཐོབ་པས་རྟག་ཏུ་དགའ་བས་གནས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་གནས་ཀྱི་མཆོད་པ་བསྟན་ནས། ད་ནི། ཆོས་རྣམས་ཀུན་ནི་འདུས་པ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་གནས་ཀྱི་མཆོད་པ་སྟོན་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་ནི་བསྡུས་པ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྩི་བའོ། ། ཨ་ཞེས་བྱ་བ་སྒོ་ཞེས་བརྗོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཨ་ཞེས་བྱ་བ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྟེ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་སྒོར་གྱུར་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་དམ་པར་མ་སྐྱེས་པའི་དོན་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཏེ་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ནི་ཨ་ཡིན་ཏེ།

Regarding the phrase "as for dharma," it is called dharma because it holds its own characteristic (svalakṣaṇa); this will be shown to include all conditioned things (saṃskṛtadharma). "Luminous by nature" (prakṛtiprabhāsvara) means luminous by its very essence (svabhāva); the meaning is that, in the ultimate sense, it is naturally stainless. "Pure from the beginning by its very essence" means that because it is the very essence of phenomena, it cannot be subsequently purified or altered by any distinctions such as being conditioned and so forth. "By making offerings with these phenomena" means that if one meditates on phenomena in that way, it is an offering to the tathāgatas. Thus, "by making offerings of phenomena, one will attain the bliss of joy." This teaches that by meditating on the selflessness of phenomena, one is without attachment to anything. By attaining the thorough realization of the nature of phenomena, one dwells in constant joy. Having thus shown the offering of the abode of Vajradharma, now, with the words "All phenomena are gathered," and so forth, the offering of the abode of Vajratīkṣṇa is shown. "All phenomena are gathered" means to enumerate all phenomena. "The syllable A is said to be the gateway" means that A is non-arising (anutpāda); it is the gateway to all phenomena, and so forth. If one asks how it is a gateway, it is because it demonstrates the ultimate meaning of non-arising. All phenomena are conditioned and unconditioned; A is the gateway to all those phenomena.

གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཡིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མ་སྐྱེས་པར་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བྱེད་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་དང་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ནོ། ། འདི་སུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དོན་དམ་པར་ན་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པར་འདུས་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ཉིད་ནི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་བ་དྲུག་གི་འཁོར་ལོར་ངེས་པ་རྣམས་ཏེ། དེའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པ་ནི་གང་གིས་ཆོས་ཀྱི་མཆོད་པ་འདིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་ནའོ། ། ད་ནི། འདིར་ནི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་གནས་ཀྱི་མཆོད་པ་སྟོན་ཏེ། འདིར་ནི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུང་དང་རྟོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་སོ། ། རྒྱུ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར། ལུང་དང་རྟོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དེས་དང་པོ་ཁོ་ནར་བཀའ་སྩལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་དམ་པར་ན་གང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་པར་ཟད་པས་ན། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་བསྟོད་པའི་མཆོད་པས་མཆོད་ན། ཆོས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།

This is the meaning of the phrase "it is the principal." Regarding the phrase "by this seal of the dharma": because it functions by way of the characteristic of realizing that, in the ultimate sense, all phenomena are unarisen, it is the "seal of the dharma." "Seal" and "sign" are synonyms. If one asks whose seal this is, it is the seal of the Dharma King. In the ultimate sense, one should understand that all mundane and supramundane phenomena are gathered within the state of being unarisen; this itself is the seal. Regarding the phrase "all sufferings": these are the beings fixed within the wheel of the six realms of existence. The severing of all their sufferings occurs when one makes this offering of the dharma to all the Tathāgatas. Now, with the words "Here, of all phenomena..." and so forth, the offering of the Vajra Cause is shown. Regarding the phrase "Here, of all phenomena": these are the phenomena of scripture and realization. Regarding the phrase "The cause is the Tathāgata": because he has realized them, and because he was the very first to proclaim the phenomena of scripture and realization. In the ultimate sense, even those mundane phenomena only function by relying upon the scriptures of the Blessed One; therefore, it is explained that the Tathāgata is the cause of all phenomena. Thus, if one makes the offering of praise for turning the wheel of the dharma, it is said: "One will uphold the dharma."

ཆོས་ཀྱི་མཛོད་འཛིན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་སྒོ་ནས་མཆོད་པ་སྟོན་ཏེ། སྒྲ་བརྙན་ནི་བྲག་ཅ་སྟེ། ས་ཕྱོགས་དོག་པ་དག་ཏུ་སྒྲའི་རྐྱེན་གྱིས་དེའི་རྗེས་ཁོ་ན་ལ་རྐྱེན་དེས་དེ་དང་མཐུན་པའི་སྒྲ་གྲགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྒྲ་བརྙན་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཚིག་གི་དོན་མེད་དོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲ་བརྙན་དང་མཚུངས་པའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ནི་སྒྲ་བརྙན་དང་མཚུངས་པའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་ཚིག་གི་དོན་དང་བྲལ་བའོ་ཞེས་བརྗོད་ལ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྒོམས་པས་མཆོད་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མཆོད་པས་མཆོད་པར་འགྱུར་རོ། ། མཆོད་ན་སངས་རྒྱས་གསུང་ཡང་འཐོབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཚངས་པའི་དབྱངས་ཉིད་འཐོབ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་བཞི་ཆར་ཡང་ཆོས་ཀྱི་མཆོད་པ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་ཆོས་བསྒོམས་པས་མཆོད་པ་ནི་དག་པ་སྟེ། མ་དག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའི་ཆོས་བསྒོམ་པ་དང་། མ་སྐྱེས་པའི་དོན་སྟོན་པའི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བསྒོམ་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་སྟོན་པའི་རྒྱུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་དང་། བཤད་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཀྱང་དོན་དམ་པར་ཚིག་གི་དོན་དང་བྲལ་བས་ན་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་བསྒོམ་པ་བསྟན་ནས། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཆོད་པ་སྟོན་ཏེ།

It is taught up to the point: "One will attain the state of being a holder of the treasury of the Dharma." Now, with the words "All phenomena, by their very nature..." and so forth, the offering is shown by way of the Vajra Speech. An "echo" is a reverberation; in narrow places, due to the condition of sound, an identical sound resounds immediately following it, and that is called an echo. Furthermore, it has no literal meaning. Those phenomena that are similar to such an echo are called "phenomena similar to an echo." Thus, in terms of suchness, it is said that all phenomena are by nature devoid of literal meaning. If one makes an offering by meditating on the nature of all phenomena in that way, one will be making an offering to the Tathāgatas with the offering of the Dharma. "If one offers, one will also attain the Buddha's speech" means that one will attain the very voice of Brahmā. These four are all offerings of the Dharma. Offering by meditating on the ultimate Dharma is pure, because: (1) one meditates on phenomena that are naturally pure in order to eliminate impure conceptualization; (2) one meditates on Samantabhadra, who reveals the meaning of the unarisen; (3) since the Tathāgata is the cause who reveals such aspects of the Dharma, one meditates on the Wheel of Dharma; and (4) since those explained Dharmas are also ultimately devoid of literal meaning, they are free from conceptual proliferation. Having thus shown the meditation on the Dharma, now, with the words "Then..." and so forth, the offering of meditative absorption is shown.

ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་ཉིད་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པའི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པའི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཡིན་པས་ལུས་དང་ངག་སེམས་སོ། ། དེ་ཉིད་བསྒོམ་པས་བརྟན་པར་བྱས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྡོ་རྗེ་ལ་རང་གི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་བསམ་མོ། སེམས་ལ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་མེད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པ་མང་བས་ན་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཚོགས་གཟུང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་ན། ལུས་དང་ངག་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། རང་གི་རྡུལ་ནི་ཕྲ་མོ་རྣམས། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིའོ། ། རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་སུ་བསྒོམས་ན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་དབྱིབས་ཉིད་དུ་ཡིད་ཀྱིས་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་མྱུར་དུ་འཐོབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་སྟེ། མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཚེ། འདིའི་གཟུགས་རྡོ་རྗེའི་སྐུར་འགྱུར་བ་སྟེ། གང་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་གྱུར་པ་དེ་ལས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་གྱུར་པའོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེའི་སྐུར་གྱུར་ཅེས་བྱ་བ་གཞན་དུ་ན་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ལུས་དང་ལྡན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པས་སོ། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ཡང་ན་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཡིན་པས་ན་ལུས་དང་ངག་སེམས་ཏེ། དེ་ཉིད་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའོ།

Since the cultivation of meditative absorption itself is the mudrā of offering, it is the "mudrā of offering through the cultivation of meditative absorption." Because it is the wisdom of that, it is the "wisdom of the mudrā of offering through the cultivation of meditative absorption," and it is that which should be trained in. Because they are body, speech, and mind, they are "body, speech, and mind." Because they are made stable through that very cultivation, they are called "vajra." Therefore, one should contemplate the subtle particles of one's own body, speech, and mind-vajra. Although there are no subtle particles in the mind, because there are many aspects arising from the mind, the collection of mind and mental factors is to be grasped. Thus, it is said: "The subtle particles of one's own body, speech, and mind-vajra." "One's own" refers to one's self. "If one meditates on the form of the vajra" means that one should mentally form the very shape of a vajra. Regarding "one quickly attains the vajra-nature," the "vajra-nature" is the vajra-body; at the time of manifest complete enlightenment, this form becomes the vajra-body, and from that which became Vajrasattva, it further becomes the Buddha-body. Alternatively, "becoming the vajra-body" means possessing a body that is indivisible like a vajra, through the cultivation of the aforementioned meditative absorption. "Of body, speech, and mind-vajra," and so forth, is as explained before. Alternatively, because they are body, speech, and mind, they are "body, speech, and mind"; because they are indivisible, they are "vajra."

། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་དེ་རྣམས་ལ་རང་གི་རྡུལ་ཕྲ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་རིགས་པར་སྦྱར་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། ཚུལ་གཅིག་པར་བསྟན་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དོན་གྱི་དབང་གིས་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དེ་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེ་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཀུན་དུ་བསྒོམས་ན་ནི། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རང་གི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། བསྒོམས་པས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་སྐུར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དུས་ཇི་སྲིད་ཅིག་གིས་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེའི་ཕྱིར་མྱུར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། རྒྱུ་གང་གིས་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་སངས་རྒྱས་སུ་བསྒོམས་པ་ལས་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཤེས་རབ་དང་། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང་། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སེམས་དཔའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཁུ་བ་དང་ཁྲག་དང་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ལུས་བརྗེས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུར་བསྒོམས་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་པས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེ་དག་ཉིད་གང་གི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་དུ་སྤྱིར་བསྡུས་པའམ། རེ་རེ་ནས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་མཉམ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ།

Regarding the body, speech, and mind, one must apply the term "one's own subtle particles" as appropriate. Although they are taught in a single manner, by the power of the meaning, that which follows in one direction should be applied accordingly to the other. If one asks how those subtle particles are to be treated, it is said: "If one meditates on all the buddhas." One's own subtle particles should be meditated upon as all the buddhas. If one asks what results from such meditation, it is said: "They become the dharmakāya." If one asks for how long it takes to become so, it is said: "Swiftly." If one asks by what cause meditating on the subtle particles as buddhas results in the dharmakāya, it is because the ethical discipline, meditative concentration, insight, liberation, and the primordial wisdom of seeing liberation of the tathāgatas are the very nature of the dharmakāya, the essence of the bodhisattva. Therefore, it is said that by the power of yoga, having exchanged the body—which is by nature composed of semen, blood, the primary elements, and their derivatives—for the bodies of all the buddhas through meditation, that yogi becomes the dharmakāya. Beyond that, by the third samādhi, those very subtle particles are to be meditated upon either collectively in the manner of Vajrasattva or individually. Thus, it is said: "One becomes equal to Vajrasattva."

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་མཚུངས་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གཉིས་པར་གྱུར་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ནི་སྔར་བཤད་པ་ཉིད་དོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞི་པས་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པར་བསྒོམས་པས། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐུལ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་ཉིན་རེ་བཞིན་ཐུན་བཞིར་བསྒོམས་ནའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་བསྒོམས་པས་དངོས་གྲུབ་གང་ཞིག་འཐོབ་ཅེ་ན། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་མཆོད་པ་བཅུ་དྲུག་གི་ནང་ནས་དང་པོའི་མཆོད་པ་བཞི་ནི་དགའ་བ་དང་། རྒྱན་དང་། གླུ་དང་། གར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མི་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་སྤོང་ཞིང་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལ་གནས་པས་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་དང་། ཚོགས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པར་བྱ་བ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་མཆོད་པ་བཞི་པོ་འདི་བྱ་བར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་སྟེ། དེ་ཡང་། ། ཇི་སྲིད་འཁོར་བའི་གནས་སུ་ནི། ། མཁས་མཆོག་འདུག་པར་གྱུར་པའི་ཚེ། ། དེ་སྲིད་མཚུངས་མེད་སེམས་ཅན་དོན། ། མྱ་ངན་མི་འདའ་བྱེད་པར་ནུས། ། ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། བཞི་ཚོམས་གཉིས་པས་ནི་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་ནས། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། རང་གི་ལུས་དབུལ་བ་དང་།

The meaning is that one becomes a second Vajrasattva, equal to Vajrasattva himself. The meaning of the remaining [verses] is exactly as explained previously. Regarding the fourth meditative absorption, by meditating on those very subtle particles as the vajra and so forth, the yogi who has mastered mental engagement meditates on the Buddha-body in four sessions every day. If one asks what siddhi is attained by meditating on the Buddha-body, it is said: "One becomes a perfect Buddha." This means that one will attain the Buddha-body adorned with the major and minor marks. Among the sixteen offerings previously mentioned, the first four offerings—characterized by joy, ornament, song, and dance—are for the sake of benefiting sentient beings. In order to abandon the ten non-virtuous actions and abide in the path of the ten virtuous actions of a bodhisattva, and to fully complete the accumulations, and to stabilize the bodhicitta through those accumulations, the Blessed One authorized these four offerings for the sake of sentient beings. As it is said: "As long as the supreme wise one remains Within the state of saṃsāra, For that long, for the sake of peerless sentient beings, He is able to act without passing into nirvāṇa." By the second set of four, having thus stabilized the bodhicitta, one performs prostration, rejoicing, and the offering of one's own body as means to gather the accumulation of merit.

བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བཞི་བསྟན་ཏོ། ། བཞི་ཚོམས་གསུམ་པས་ནི་དེ་ལྟར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པའི་ཆོས་དོན་དམ་པར་བསྒོམ་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལས་བྱུང་བར་བསྒོམ་པ་དང་། བཤད་པའི་ཆོས་རྣམས་སྒྲ་བརྙན་ལྟ་བུར་བསྒོམ་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་བཞི་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོད་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་བསྐང་བའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་ཡིན་ནོ། ། བཞི་ཚོམས་བཞི་པས་ནི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཐོབ་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་རང་གི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྡོ་རྗེར་བསྒོམ་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་པར་བསྒོམ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བསྒོམ་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་སུ་བསྒོམ་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་སོ། ། རྣམ་པ་འདི་བཞི་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཆོད་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་མཆོད་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་དག་ཁྱོད་ཀྱིས་ཉིན་རེ་ཞིང་ཅི་ནུས་སུ་གྱིས་ཤིག་ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོད་པའི་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུས་མཆོད་ན། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་མཆོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ།

The fourth section teaches the four types of offerings characterized by the complete dedication of the accumulation of merit. The third section teaches the four types of offerings characterized by the Dharma, which serve as the means to complete the accumulation of primordial wisdom (jñāna) after having thus gathered the accumulation of merit: meditating on the ultimate Dharma as pure by its very nature, meditating on the bodhicitta of the non-arising of all phenomena, meditating on all phenomena as arising from the Tathāgata, and meditating on the taught Dharmas as being like an echo. These were spoken by the Blessed One in order to fully replenish the accumulation of primordial wisdom. The fourth section teaches the characteristics of the attainment of manifest, perfect enlightenment, which is the transformation of the basis (āśraya-parāvṛtti) once the accumulations of merit and primordial wisdom are complete. These are the characteristics of meditating on one’s own subtle particles as a vajra, meditating on oneself as all the Tathāgatas, meditating on oneself as Vajrasattva, and meditating on oneself as a Pratyekabuddha. These four types are the offerings of meditative absorption (samādhi), taught for the sake of accomplishing the mudrā of the Buddha. Therefore, it is said: "You should perform these sixteen offerings every day to the best of your ability." This teaches that if one makes offerings in this manner through the types of Dharma offerings to be cultivated on the path of the Buddhas and Bodhisattvas, one will be making the most excellent offerings to all the Buddhas and Bodhisattvas.

དེ་དག་གི་མངོན་པར་བཞེད་པའི་དོན་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་བཀའ་བཞིན་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་ལན་གླན་པས། ཕན་པར་གསུངས་པ་དེ་ལ་ཡང་དག་མཆོད། ། ཅེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བཞི་བསྟན་པའི་འོག་ཏུ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེའི་ཐབས་ཡང་དག་པར་སྟོན་ཏེ། རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་སྒྲུབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཐབས་དང་པོ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཡང་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་དང་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་དེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ལུས་ཀུན་འཁྱུད་པའི་བདེ་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དང་པོར་སྟོན་ཏེ། ལུས་ཀུན་འཁྱུད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལུས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཀུན་ཀྱང་ཡིན་པས་ལུས་ཀུན་ནོ། ། ལུས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་བསགས་པ་དང་འདུས་པ་ལ་བྱ་ལ། དེའི་འཁྱུད་པ་ནི་བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བས་འཛིན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས་དང་པོ་ཁོ་ནར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཚིག་རེར་ཐམས་ཅད་བདག་ཡིན་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་བས་ན་ལུས་ཀྱི་འཁྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བསྒོམ་པ་ལ་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པ་དེ་ལས་བདེ་བ་གང་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་ལུས་ཀུན་གྱིས་འཁྱུད་པའི་བདེ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ནི་མཆོད་པའོ། ། སུ་ཞིག་ལ་ཞེ་ན། རང་བྱུང་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལའོ། ། ཕུལ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་བསྟབས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཕུལ་བས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་འདྲ་བར། །

This is because one has practiced the very purpose they intended. Furthermore, as it is said: "By repaying [them] through practice according to their word, one truly makes offerings to that which was spoken for the benefit [of others]." Following the presentation of the four types of meditative offerings, the method for these is now correctly shown by the words "Then," and so forth. The first method is the meditative concentration for accomplishing the yoga of one's own deity. In that regard, the first of the beings is Vajrasattva. Therefore, the method for accomplishing his meditative concentration is shown first by the words: "By the bliss of embracing the entire body," and so forth. Regarding the phrase "embracing the entire body": since it is both the body and the whole, it is the "entire body." The word "body" refers to that which is accumulated and assembled; its "embracing" is the grasping through the pride of self. This is because, in the Explanatory Tantra, it is for the sake of accomplishing the Great Seal (mahāmudrā) from the very beginning. As it is said: "Since every single word is the self," and so forth. Therefore, "embracing the body" refers to the meditation on Vajrasattva. Thus, whatever bliss arises from meditating on the samādhi of Vajrasattva is the bliss of embracing the entire body, and that itself is the offering. To whom is it offered? To the "Self-Arisen Ones," which means to the Buddhas. What is meant by "having offered"? It means having presented it to the Buddhas. If one asks what happens by offering in that way, for that reason it says: "Just like Vajrasattva..."

ཞེས་བྱ་བར་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པ་དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། མྱུར་དུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱུར་བ་ཉིད་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཆོད་པ་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཐབས་སྟོན་ཏོ། ། ཤིན་ཏུ་ཆགས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཏེ། རིན་པོ་ཆེ་པདྨ་རཱ་ག་མགོ་ལ་ཡོད་པའི་འོད་དམར་བས་ན་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པའོ། ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པར་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱའོ། ། ཆགས་པ་སྦྱོར་བ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དམ་དུ་གཟུང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དམ་དུ་གཟུང་བ་ནི་བརྟན་པར་གཟུང་བའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པའི་ཚེ་རང་གི་ལྷ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཐོབ་པས་ལྷའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ངོ་བོ་རྣལ་འབྱོར་པས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་བདེ་བ་སྐྱེ་བའི་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་(ཀྱི་‚གྱི་)བདེ་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུས་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་སྟེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དེ་ལྟར་ཕུལ་ན། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་གནས་ཀྱི་མཆོད་པ་སྟོན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་མངའ་བས་ན་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སོ། །

Thus it is said. Because one meditates on the samādhi of Vajrasattva, the self-nature of all beings, one will become equal to Vajrasattva. "That" refers to the yogi. "Swiftly" means immediately. Having taught the offering of the samādhi of the abode of Vajrasattva, the method for the samādhi of the abode of Vajraratna is now shown by the words "extremely passionate" and so forth. "Extremely passionate" refers to the Blessed One Vajraratna; he is "extremely passionate" because of the red light from the ruby upon his head. "Union with him" means becoming one, which is called the "union of extreme passion." If one asks what that passionate union is like, it is said to be "firmly grasped." "Firmly grasped" means held with stability. Following that, at the time of meditating on the yoga, because one attains non-duality with one's own deity, the bliss that arises from the yogi’s complete grasping of the essence of the deity’s nature is an offering to all the Tathāgatas through this particular form of the bliss of samādhi. Thus, to the Buddhas—that is, to the Blessed Buddhas—if one offers in that way, "one will become like Vajraratna." Now, the offering of the abode of Vajradharma is shown by the words "extremely joyful" and so forth. Because he possesses extreme joy, he is "extremely joyful," which is the Blessed One Vajradharma.

འདི་ནི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚེ། ཤིན་ཏུ་དགའ་བའི་ཆོས་ལས་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་དགའ་བའི་བདེ་བ་སྟེ། དེ་ལ་ཆགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་དགའ་ཞིང་བདེ་བའི་ཆགས་པའོ། ། དེས་བསྟུན་པས་ན་ཤིན་ཏུ་དགའ་ཞིང་བདེ་བའི་ཆགས་པས་བསྟུན་པའོ། ། དེ་ཡང་བསྟུན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ། རང་བཞིན་དག་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་ལྟ་བའི་ཕྱིར། པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་གཟིགས་པའི་ཚེ། པདྨའི་འདབ་མ་འབྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། བསྟུན་པར་གྱུར་པའི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ། མཆོག་ནི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ལ་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྒོ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཕན་ཚུན་ནང་འགལ་བའི་དོན་དབྱེར་མེད་པར་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ལ་བསྟུན་པར་གྱུར་པའི་མཆོག་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཡིན་པས་ན། བསྟུན་པར་གྱུར་པའི་མཆོག་བདེ་བ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ཕུལ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ཕུལ་བ་ནི་ཚིམ་པར་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི། དབང་པོ་གཉིས་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་གནས་ཀྱི་མཆོད་པ་སྟོན་ཏེ། གཉིས་ཀྱི་དབང་པོ་ཡིན་པས་ན་དབང་པོ་གཉིས་ཏེ། ལྷ་དང་སྔགས་པ་གཉིས་ཀྱི་དབང་པོ་གཉིས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དབང་པོ་གཉིས་སོ། ། དེ་སྦྱོར་བ་གང་ལ་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དབང་པོ་གཉིས་ནི་མཉམ་སྦྱོར་བ་སྟེ། བདག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་གི་ལྷ་ཡིན་ལ།

When one thoroughly discriminates phenomena, the bliss that arises from the phenomenon of intense joy is the bliss of intense joy. Attachment to that is the attachment of intense joy and bliss. Because one is joined by that, it is "joined by the attachment of intense joy and bliss." Furthermore, "joining" means to unify the immeasurable gateways of the Dharma into one, in order to view phenomena as pure by nature. When gazing at the lotus mudrā, it is in the manner of opening the petals of a lotus. Regarding the phrase "the supreme of those who have joined," "supreme" refers to that which is preeminent. To unify the immeasurable and diverse gateways of the Dharma, which have mutually contradictory meanings, into a single inseparable whole is called "the supreme of those who have joined." Because the bliss arises from that, it is called "the bliss of the supreme of those who have joined." Regarding the phrase "if one offers this to the Buddhas," "offering to the Buddhas" means to satisfy them. "One will become like Vajradharma" means that one will become equal to Lokeśvara. Now, with the words "By the union of the two organs," and so forth, the offering of the site of Vajrakarma is shown. Because they are the organs of two, they are the "two organs." The two organs of both the deity and the mantra practitioner are the "two organs." The union in which those two are joined in equipoise is the "union of the two organs." As for "I," I am my own deity.

བདག་གི་ལྷ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྦྱོར་བ་དེ་ལས་བདེ་བ་གང་ཞིག་སྐྱེ་བ་དེ་ནི་དབང་པོ་གཉིས་མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་བདེ་བའོ། ། ཀུན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བདེ་བ་གང་ཞིག་སྐྱེ་བ་དེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མཆོད་པའི་རྒྱུར་ཕུལ་ན། རྡོ་རྗེ་ལས་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་རྡོ་རྗེ་ལས་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རཱ་ཏི་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགའ་བའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་དགའ་བ་ལ་ནི་དགའ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་གསུངས་སོ། ། རཱ་ག་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆགས་པའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ནོར་བུའི་ཆགས་པའོ། ། པྲ་ཏི་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡུག་པའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཆོས་ལ་སྡུག་པར་སེམས་པའོ། ། ཀཱ་མ་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། འདོད་པ་ནི་ཡིད་དུ་འོང་བ་གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ལ་མཆོད་པའི་སྤྲིན་སྤྲུལ་ནས་ཕུལ་བ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ལས་ལ་འདོད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་ན་འདོད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། གསང་བའི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡེ་ཤེས་བསྟན་ཟིན་ནས། ད་ནི་གསང་བའི་དོན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གསང་བ་ནི་གང་སྦས་པའི་གསང་བ་བྱའོ། ། ལུས་ཀུན་གྱིས་འཁྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ནི་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱ་བ་ལ།

The meaning is: "That which is my deity is I." The bliss that arises from that application is the bliss of the union of the two organs. Regarding the phrase "all-encompassing" and so forth, the bliss that arises from the meditative absorption of all the beings subsumed within all the families is for the sake of making offerings to the Buddhas. If it is offered as the cause of offering, it is said: "It becomes like the vajra-action." This means that the yogi becomes equal to the vajra-action. Ratīvajra means the vajra of joy; it is spoken of as the "vajra of joy" in reference to delighting in the bodhicitta. Rāgavajra means the vajra of passion; it is the passion of the jewel. Pratīvajra means the vajra of the beloved; it is the mind that cherishes the Dharma. Kāmavajra means the vajra of desire; "desires" refers to the attractive forms, sounds, smells, tastes, and tactile objects. All of these are emanated as clouds of offerings and presented to the Buddhas. The Blessed One spoke of the "vajra of desire" in reference to the vajra-action. Furthermore, because it is the vajra of desires, it is taught as the "vajra of desire." Having already taught the wisdom of the mudrā of secret offering, the secret meaning shall now be explained. "Secret" refers to that which is hidden. Regarding the phrase "embracing with the whole body," the sound refers to the practice of the yoga of one's own deity.

ལུས་ཀུན་གྱིས་འཁྱུད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲར་འདིར་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ལྷའི་ལུས་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པར་ཡིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ལ་འཁྱུད་པར་བྱ་ཡི། མ་ཚང་བར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ། འདི་ནི་དང་པོའི་མན་ངག་གོ། ། འདི་ཉིད་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པར་སྦྱོར་བས་དམ་དུ་བཟུང་བ་སྟེ། འཁྲུལ་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་བརྟན་པར་གཟུང་བར་གྱིས་ཤིག་པའོ། ། འདི་ནི་གཉིས་པའི་མན་ངག་གོ། ། དེར་འདི་ལྟར་གཟུང་བ་དེ་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱས་ནས། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པའི་ལྷའི་སྐུ་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་ཕྱིས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ། དགའ་བ་དེས་ཀྱང་དེར་ལུས་ཀྱི་བདེ་བའི་རེག་པ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་དགའ་ཞིང་བདེ་བའོ། ། དེ་ལ་ཆགས་པས་ན་ཤིན་ཏུ་དགའ་ཞིང་བདེ་བའི་ཆགས་པ་སྟེ། དེས་བསྟུན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལྟར་མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་འགལ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པ་དེ་ནི་མཆོག་ཀྱང་ཡིན་པས་མཆོག་ཅེས་བྱའོ། ། འདི་ནི་གསུམ་པའི་མན་ངག་གོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ལྷའི་སྐུ་ལ་དབང་པོ་གཉིས་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ལྷའི་དབང་པོ་དང་རྣལ་འབྱོར་པའི་དབང་པོ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་ངོ་བོར་ལྷག་པར་མོས་པའོ། ། གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་ངོ་བོར་ལྷག་པར་མོས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལས་གང་ཅུང་ཟད་ཅི་བརྩམས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་ནི་མན་ངག་བཞི་པ་ཡིན་ནོ། ། དངོས་གྲུབ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་འདི་དག་ཤིན་ཏུ་ཡང་སྦ་བར་བྱ་དགོས་པས་ན་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། །

Here, the term "embraced by the entire body" is intended to mean that one should mentally manifest and embrace the entire body of the deity without exception, and not in a partial manner; this is the first instruction. By engaging in intense passion for this very [deity], one holds [it] firmly; this means one should hold it steadily in order to abandon delusion; this is the second instruction. Having thus held [the deity], one performs the summoning, entering, binding, and subjugating. Subsequently, intense joy will arise toward the deity’s body, which is the object of meditative concentration. The physical sensation of bliss that arises therein through that joy is "intense joy and bliss." Because one is attached to that, it is "attachment to intense joy and bliss." To be conjoined with that is to unify immeasurable gateways of Dharma into one. Realizing this without contradiction through a mind in meditative equipoise is also "supreme," and thus it is called "supreme"; this is the third instruction. Such a deity’s body is explained as the "union of the two organs." This is the superior conviction that the deity’s organ and the yogi’s organ are of a single, blended essence. Through the superior conviction that they are of a single blended essence, whatever activities of meditative concentration are undertaken will all be accomplished; this is the fourth instruction. Since those who seek spiritual accomplishments must keep these detailed explanations extremely secret, it is called the "wisdom of the secret mudrā."

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དབྱིབས་སྟོན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་སྨོས་པས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་གཟུང་ངོ་། ། མཆོད་པའི་ཕྲིན་ལས་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིར་གཏོགས་པའི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཟུང་ངོ་། ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། བསླབ་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལྷ་མོ་གང་ཡིན་པ་དེའི་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་གཉི་ག་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པར་ཐུགས་ཀར་འཇོག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་རང་གི་ཕྱག་གཉིས་ལྕགས་ཀྱུ་དང་བཅས་པར་རྩིབ་ལོགས་གཡས་པར་འཇོག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ཕྱག་གཉིས་མདའ་གཞུ་དང་བཅས་པར་རྩིབ་ལོགས་གཡོན་པར་འཇོག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ཕྱག་གཉིས་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་རྒྱབ་ཏུ་འཇོག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ཕྱག་གཉིས་རིན་པོ་ཆེ་དང་བཅས་པ་དཔྲལ་བར་འཇོག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ཕྱག་གཉིས་ཉི་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པ་ལྟག་པར་འཇོག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་གྱི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ཕྱག་གཉིས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་རྒྱལ་མཚན་ཐོགས་པ་ཕྲག་པར་འཇོག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཞད་མོའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་སོའི་ཕྲེང་བ་གཉིས་དང་བཅས་པ་དགད་པའི་གནས་སུ་འཇོག་པའོ། །

Then, with the words "and so forth," the shapes of the great mudrās are shown. By the mention of "all the Tathāgatas," the sixteen bodhisattvas are included. By the mention of "the activity of offering," the activity maṇḍala belonging to all the Tathāgatas is included. Their great mudrās and their wisdom are to be learned—that is, they are to be taught. The great mudrā of the goddess who is the locus of Vajrasattva is to place both of her own mudrās, together with a vajra, at the heart. The great mudrā of the locus of Vajrarāja is to place both of her own hands, together with a hook, on the right side. The great mudrā of the locus of Vajrarāga is to place both hands, together with a bow and arrow, on the left side. The great mudrā of the locus of Vajrasādhu is to place both hands in the "well done" mudrā behind the back. The great mudrā of the locus of Vajraratna is to place both hands, together with a jewel, at the forehead. The great mudrā of the locus of Vajrasūrya is to place both hands, together with the sun mudrā, at the nape of the neck. The great mudrā of the locus of Vajradhvaja is to place both hands, holding a victory banner of the wish-fulfilling jewel, on the shoulders. The great mudrā of the locus of Vajrahāsa is to place both hands, together with two rows of teeth between two vajras, at the position of the smile.

རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་གཉིས་ཀ་ཞལ་དུ་འཇོག་པའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཕྱག་གཉིས་རང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པར་འཇོག་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་རྣ་བ་གཡས་པར་འཇོག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་རྣ་བ་གཡོན་པར་འཇོག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ལྟག་པར་འཇོག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་སྤྱི་བོར་འཇོག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གོ་ཆའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ཕྲག་པར་འཇོག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་མཆེ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་ཏེ་ཁར་འཇོག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ཕྱག་གཉིས་ཀ་སྟ་ཟུར་གཡས་པར་འཇོག་པའོ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་གོམས་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་དམ་བྱས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བཅིངས་པས་སོ། ། སྙིང་ག་ལ་སོགས་གནས་ཚུལ་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་དེ་དག་ཉིད་དུ་བཞག་ན་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པར་འགྱུར་རོ། ། བཞག་ནས་རྒྱལ་བ་རྣམས་མཆོད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱལ་བ་རྣམས་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སྔར་བཤད་པ་དེ་རྣམས་ཉིད་དོ། ། མཆོད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པར་བྱའོ། །

The great mudrā of the abode of Vajradharma is to place both hands, together with the lotus mudrā, at the mouth. In all cases, it should be understood that both hands are placed with their respective mudrās. The great mudrā of Vajratīkṣṇa is to place [the hands] at the right ear. The great mudrā of Vajrahetu is to place [the hands] at the left ear. The great mudrā of Vajrabhāṣa is to place [the hands] at the nape of the neck. The great mudrā of Vajrakarma is to place [the hands] at the crown of the head. The great mudrā of Vajravarman is to place [the hands] on the shoulders. The great mudrā of Vajrayakṣa is to place [the hands] at the mouth together with the fang mudrā. The great mudrā of Vajramuṣṭi is to place both hands at the right hip. Now, with the words "Then," and so forth, the samaya mudrās are shown. "By way of the great mudrā" means by means of training in the great mudrā. "Having made the vajra-binding" means by binding the vajra-clasp. "In the manner of the places such as the heart" means that if they are placed in those very locations, the samaya mudrās are bound. "Having placed them, one worships the Victors" means that one should worship the Victors with those [mudrās]. Regarding the words "Then," and so forth: "All the Tathāgatas" refers to those very ones previously explained. "Of the offering" refers to the offering maṇḍala. "The wisdom of the Dharma should be learned."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། མདོར་བསྡུས་པ་ནི་མདོར་བྱས་པའོ། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་སུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བཞག་པའི་གནས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་པའི་གནས་དེ་དང་དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བཏེག་ལ་གཉིས་སུ་བྱས་ཏེ་བསྒྱིངས་བཅས་གསོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་ལས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཆོ་གར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་བསྟན་ཟིན་ནས། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཆོ་གར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་བསྐྱེད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིར་བསྡུས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་རིགས་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱང་ཡིན་ལ་རྟོག་པ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཆེན་པོའོ། ། རྟོག་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་རྟོག་པ་ཆེན་པོ་སྟེ།

This means that one should train in the wisdom of the dharma-mudrā. Then, regarding the karma-mudrā: "In brief, it is that which is summarized." "The samaya-mudrā should be made twofold" means that from the respective locations where the vajra-binding of the samaya-mudrā is placed, one should lift the vajra-bindings and make them twofold, and then demonstrate its karma-mudrās through the manner of "brandishing with a haughty posture" and so forth. This concludes the commentary on the maṇḍala of the Mahāyāna-abhisamaya from the Kosalālaṃkāra, the extensive explanation of the Tattvasaṃgraha. Having already taught the four maṇḍalas for the purpose of the ritual of the samaya of the four mudrās, now, for the purpose of the ritual of the common siddhi of all mudrās, the sādhana-maṇḍala is shown by the words "Then..." and so forth. "By the blessing of all the tathāgatas" means by the blessing of Akṣobhya and the others. "Having generated the families of all the tathāgatas" means having generated the four mudrās subsumed within the four maṇḍalas. Since they are both all the tathāgatas and families, they are the "families of all the tathāgatas," which are the four maṇḍalas. Since they are both the families of all the tathāgatas and great kalpas, they are the "great kalpa of the families of all the tathāgatas." Since they are both kalpas and great, they are "great kalpas."

དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཐབས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་ཡིན་པས་ན་རྟོག་པའོ། ། ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱ་བའི་རྣམ་པ་རྒྱས་པའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་མ་ཐག་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བསྡུ་བ་ནི་འབྲས་བུའི་ཚུལ་དུ་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེའི་སྙིང་པོ་ཐུགས་ལ་གནས་པ་འདི་གསུངས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཟློས་པ་རྣམས་ཀྱི་བསྒྲུབ་པའི་ཚེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་རོ། ། དེ་ནས་མི་གཡོ་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་ཁུ་ཚུར་དེ་ཉིད་དང་ལྡན་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཟློས་པས་ཀྱང་སྒྲུབ་པའི་ཚེ་ན་ཁུ་ཚུར་འདི་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སེམས་དཔའ་གཞན་ཟློས་པས་ཀྱང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་དོན་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དགོད་པར་བྱ་བའི་སྔགས་འདི་ལྔ་ཆར་ཡང་ཕྱག་རྒྱའི་སྙིང་པོའི་སྒྲར་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་པར་བཞེད་པས། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྨོས་ཏེ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རང་གི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་ན་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པས།

Because it is a thorough examination of the methods for attaining accomplishments (siddhi), it is called a "conceptualization" (kalpa). "Extensive ritual" refers to the detailed manner of the activities. "This" refers to what has just preceded. "All accomplishments" means that which is both an accomplishment and all-encompassing. Their "compilation" is the complete gathering together in the manner of a result. Because it is the seal (mudrā) of all tathāgatas, it is the "seal of all tathāgatas"; he then spoke this essence (hṛdaya) that abides in the heart. This "wisdom fist" is the wisdom fist for the time of practice for those reciting the tathāgata family. The meaning of the passage beginning with "Then, the Immovable One" and so forth has already been explained. Since the tathāgata family possesses that very fist, one should apply it to the accomplishment of all seals. When reciting the tathāgata, one should also apply this fist at the time of practice. When reciting other sattvas, one should also apply it together with their own respective seals. The meaning of the passage beginning with "Then, Ratnasambhava" and so forth has also already been explained. These five mantras to be arranged are all spoken in the terminology of the "essence of the seal." Now, wishing to show the maṇḍala of accomplishment, he mentions the bodhisattva mahāsattva Vajrapāṇi: "Then, the bodhisattva mahāsattva Vajrapāṇi, by his own blessing..." and so forth. When the essence, seals, and so forth emerge, they are transmitted from one to the next.

བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིའི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྐྱེད་ནས་རྟོག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་འདིའི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བ་སྟེ་བསྐྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། ། མིང་ཇི་སྐད་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་པོ་ཡིན་པས། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་ཅེས་གསུངས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དྲིས་པ་ལྔ་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་འདི་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་དེ་ནི་འབྲི་བ་མ་ཡིན་གྱི་སྐུ་གཟུགས་དངོས་སུ་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་བཞི་ནི་ཕྱག་རྒྱར་བྲིས་པ་ཡིན་པས་ན་དེ་རྣམས་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མིང་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཀའ་སྩལ་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སྟེ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྗེས་ལའོ། ། རྟོག་པ་རྒྱས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་རྒྱས་པར་ངེས་པར་བྱ་དགོས་པས་ན། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པས་ན་རབ་ཏུ་བཤད་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དམ་པ་ནི་མཆོག་གོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་འདྲ་བས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་མཚུངས་པའོ། །

The Blessed One Vairocana, having generated the essential nature of the four maṇḍalas of the families of all the tathāgatas, [taught] this extensive ritual of the great conceptualization in order to gather and generate all siddhis. If one asks what its name is, it is therefore called the "Vajra Siddhi." Since the vajra mudrā is the first among all mudrās, this maṇḍala is indeed a collection of all siddhis; however, because the vajra mudrā is the principal one, it is called the "Vajra Siddhi." As for the term "maṇḍala of the four mudrās," it is the maṇḍala of the four mudrās, and is thus the "maṇḍala of the four mudrās." If one asks, "Is the Buddha mudrā not also present here?"—it is true, but that is not to be drawn; it is to be placed as an actual physical image, whereas the four are drawn as mudrās, and it is from these that the name of the maṇḍala is derived. The word "this" refers to what resides in the mind. The word "explained" means that he spoke it. The word "then" refers to immediately following that, namely, after the activity maṇḍala. Since the siddhis of the extensive conceptualization must also be ascertained in detail, it is therefore "thoroughly explained" by way of detailed analysis. Because it is the maṇḍala of the mudrās, it is the "mudrā maṇḍala." "Supreme" means the most excellent. If one asks what it is like, it says: "Because it is similar to the vajra expanse," meaning it is equal to the vajra expanse.

མིང་ཇི་སྐད་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་ཅེས་ཀྱང་གྲགས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཐིག་ཇི་ལྟར་གདབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། མཁས་པས་རབ་ཏུ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ། གྲུ་བཞིར་བགྱི་ཞིང་སྒོ་བཞི་དང་། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས། མཁས་པ་སྟེ་བློ་དང་ལྡན་པས་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐིག་དེ་ལྟར་བཏབ་ནས་ཇི་ལྟར་བྲི་བར་བྱ་ཞེ་ན། ཐོག་མར་སངས་རྒྱས་གཟུགས་གཞག་སྟེ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡང་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཐོག་མ་སྟེ་དང་པོ་ཁོ་ནར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གནས་སུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་བཞག་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་བཞི་བྲི་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐིག་གིས་བཏབ་པའི་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གཞག་པར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། བཞི་པོ་དེ་དག་ནི། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། སོགས་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨོ་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བསྡུའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། ། རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །

If one asks what its name is, it is said: "It is also renowned as the Vajra Siddhi." If one asks how the lines are to be laid out, it is said: "The wise should draw it in the manner of the great maṇḍala." This means that the wise, those possessing intelligence, should lay out the lines in the manner of the great maṇḍala of the Vajradhātu, making it square with four gates, and so forth. Having laid out the lines in that way, if one asks how it is to be drawn, it is said: "First, place the form of the Buddha; then, draw the four mudrās as well." This teaches the following: first, at the very beginning, one should place the image of the Buddha Vairocana in his place, and in the places of Akṣobhya and the others, one should draw the four beings such as Vajrasattva. Within the inner maṇḍala marked by the vajra lines, Vairocana is to be placed. In the center of the remaining eight pillars, the four mudrās such as the vajra are to be arranged. Regarding those four, it says: "In the center of the moon maṇḍalas, draw the vajra mudrā and so forth." By the word "and so forth," the jewel, lotus, and action mudrās are included. The word "then" indicates the sequence of the occasion. Regarding the phrase "the maṇḍala of the mudrās of vajra siddhi," it is called the maṇḍala of the mudrās of vajra siddhi because it is a maṇḍala of mudrās for the sake of vajra siddhi.

དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཙུད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། བཙུད་ནས་འདི་སྐད་དུ་སྨྲ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་ཅེས་བསྒོ་བར་བྱའོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་གསང་བའི་ལེའུ་འདི་སུ་ལ་ཡང་མ་བསྟན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སུ་ལ་ཡང་མ་བསྙད་ཅིག་པ་སྟེ། གསང་བའི་ལེའུ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། མ་བསྟན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་བསྒྲགས་པའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལོག་པར་ལྟ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟ་བ་ཐ་དད་པ་སྟེ། མུ་སྟེགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྡིག་པའི་ལས་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་བསྡུས་བའི་དོན་ལ་མ་དད་ཅིང་། སྨོད་པར་ཡང་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ནས་དེ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་སྤོང་བ་ཡིན་པས་ན་སྡིག་པའི་ལས་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བསྡུས་པའི་དོན་འདི་ཐོས་པ་ལས་ཁ་ཅིག་བསམ་པ་ལོག་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་གནང་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་རྣམས་ལ་ཕན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། བརྩོན་འགྲུས་ཆུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བརྩོན་འགྲུས་ཆུང་བ་ནི་རྒྱས་པར་བྱ་བ་ལ་སྤྲོ་བ་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྦྱོར་བ་མེད་པ་ནི་དད་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་རྒྱས་པས་སྐྲག་པའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། རི་མོ་མི་ཤེས་པ་ནི་རི་མོའི་ལས་ལ་མི་མཁས་པའོ། །

Regarding the phrase "having performed the extensive rituals of summoning and so forth," this means having performed the summoning, entering, binding, subjugating, offering, and so on. "Having thus introduced [them]" means by way of entering the Vajradhātu Maṇḍala. "Having introduced them, one should speak as follows" means one should give this instruction: "Do not show this secret chapter to anyone." This means do not tell it to anyone. The "secret chapter" refers to the maṇḍala of the four mudrās. "Do not show" means do not proclaim it. Why is that? "Because there are also sentient beings with wrong views" refers to those with divergent views, meaning those who hold the views of non-Buddhists (tīrthikas). "Those who perform sinful actions" refers to those who lack faith in the summarized meaning and even disparage it; because they then abandon the sublime Dharma, they are said to be "performing sinful actions." If, upon hearing this summarized meaning, some should develop wrong intentions, one might ask: "Why did the Blessed One permit this?" It is because it will be beneficial for a great many sentient beings. Who are they? They are those "with little diligence" and so forth. "Little diligence" means having no enthusiasm for the extensive practice. "Lacking application" means that although they have faith, they are terrified by the extensive mode of mantra conduct, and thus are said to "lack application." "Not knowing the drawings" means being unskilled in the work of drawing [the maṇḍala].

རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ནི་གྲུབ་པའི་ཚེ་ན་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བྲིས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འཇུག་པ་ལ་མི་མཁས་པའོ། ། སློབ་མ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་སྐྱོན་རྣམས་དང་ལྡན་པས་བྲིས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འཇུག་པ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་དམན་པས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་འདི་ལྟ་བུའི་ཚོགས་ཆེན་པོ་བྱེད་པར་སུ་ཞིག་གིས་ནུས་ཞེས་འཇུག་པ་ལ་སྤྲོ་བ་མེད་པ་དེ་དག་གི་དོན་དང་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་འདིར་སྒྲུབ་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་མ་ཟད་ཀྱི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དམ་ཚིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་དུ་ཞུགས་ནས་རང་གི་ལྷ་དང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་མནོས་ནས། ཟློས་པ་དང་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་རང་གི་ལྷའི་ཆོ་ག་མ་གཏོགས་པར་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བ་ལ་སོགས་པའམ། རྒྱུད་ཉན་པར་འོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་རྣམས་སུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལུས་པ་མེད་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕན་པ་སྟེ་མ་འོངས་པ་ན་བདེ་བར་འགྱུར་བའི་ལས་གང་ཡིན་པ་དང་། བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ད་ལྟར་གྱི་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྔའི་ཚོགས་བདེ་བ་དང་ལྡན་པའོ། །

Such individuals—both masters and disciples—are as follows: the master, even if he has completed the drawing [of the maṇḍala], is unskilled in the procedure of entry. The disciple, likewise, possesses the faults as previously described; even if he has completed the drawing, his diligence in the procedure is weak. Thus, thinking, "Who is able to perform such a great assembly for the great maṇḍalas of the families of all the Tathāgatas, such as the Vajradhātu Maṇḍala?" they lack enthusiasm for the procedure. It is for the sake of benefiting and caring for such persons that [this is taught]. Because one accomplishes the vajra and so forth here, it is the maṇḍala of the mudrā of vajra-siddhi. Alternatively, vajra-siddhi is the maṇḍala of the mudrā of the Blessed One Vairocana. It is not merely a maṇḍala for accomplishment; it is called "the samaya of the maṇḍalas of the families of all the Tathāgatas." Having entered it and received one's own deity and mudrā, one performs recitation, meditation, and so forth. Apart from the ritual of one's own deity, one is not fit to draw the maṇḍala of the four mudrās or to listen to the tantra. It is for the sake of thoroughly protecting the entire realm of sentient beings without exception throughout all world systems, and for benefit—that is, whatever action leads to happiness in the future—and for bliss—that is, possessing the happiness of the collection of the five consciousnesses in this very present life.

ཡིད་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ཡིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཚོར་བ་སྟེ། དེ་དག་མྱོང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བར་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་མཉེས་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རིགས་སུ་གཏོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེའི་དམ་པའི་དངོས་གྲུབ་དེའི་རྒྱུར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་གསང་བ་ནི་དེའི་སྦ་བའོ། ། དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱག་རྒྱ་རེ་རེ་མཐོང་བས་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཐོབ་པ་དང་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པའོ། ། འདི་དག་ཀྱང་དད་པར་བྱ་བར་དཀའ་བ་ཡིན་པས་ན་གསང་བ་འདི་རྣམས་ལ་ཡིད་མི་ཆེས་པར་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དགག་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ། ། མ་དད་པར་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དགག་པ་གཉིས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་དགག་པ་གཉིས་ཀྱིས་གདོད་དཀྱུས་མའི་དོན་རྟོགས་ཤིང་། མངོན་པར་དད་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ། དད་པར་བྱ་བ་དེ་ཡང་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་གསང་བ་རྣམས་ཀྱི་མཐུ་ལ་ཞེས་དོན་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། མ་དད་པས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང་བྱོལ་སོང་དང་ཡི་དྭགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་འམ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཅི་ཉེས་དམིགས་དེ་དག་ཏུ་ཟད་དམ་ཞེ་ན། ། མ་ཡིན་ཏེ།

All mental pleasure refers to feelings that are concordant with the mind, for the purpose of experiencing them. The word "intermediate" includes everything such as the complete purification of bodhicitta and the pleasing of the Tathāgata family. Because it is the vajra belonging to the family of all Tathāgatas, it is the "vajra of all Tathāgatas"; it is blessed as the cause of their supreme siddhi. Regarding the phrase "by you" and so forth: the samaya mudrās of the family of all Tathāgatas are Sattvavajrī and the others; their "secret" is their concealment. If one asks what that is: by seeing each mudrā, one obtains the samaya and the siddhi of the entire assembly of mudrās of one's own family. Since these are difficult to have faith in, the phrase "do not lack conviction in these secrets" is the first prohibition. The phrase "do not be without faith" is the second prohibition. Thus, through these two prohibitions, the primary meaning is understood, and it is established that one should have manifest faith. If one asks what that which is to be believed is: it should be applied by the force of the context as "the power of the secrets of the samaya mudrās of the family." If one asks what happens through lack of faith, it is said: "one will fall into the realms of hell beings, animals, or hungry ghosts." If one asks whether those are the only disadvantages, it is not so.

གཞན་དག་ཀྱང་ཡོད་དོ། ། འོ་ན་དེ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་མི་བདེ་བ་མ་སྤངས་པས་དུས་མ་ཡིན་པར་ཤི་བར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མི་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དུ་ངེས་པར་སྲོག་འཇིག་པར་འགྱུར་བའི་ཉེས་དམིགས་ཏེ། གཡང་སར་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། འཚོ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གཡང་ས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་སྤང་བར་བྱ་དགོས་སོ། ། སྔགས་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མ་དད་པར་འགྱུར་བ་མ་སྤངས་པ་ནི་(ཡང་,ཡ་ང་)བ་མ་སྤངས་པ་ཡིན་པས་མི་བདེ་བ་སྤངས་པས་དུས་མ་ཡིན་པར་ཤི་བར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་ཅིང་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་བཞིན་དབང་བསྐུར་ནས། ད་ནི་དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་བྱ་བ་སྟོན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་དག་གི་དམ་ཚིག་ནི་གཞུང་ལུགས་ལ་རྣམ་པར་གཞག་པ་སྟེ། སྦྱོར་བ་གང་གིས་དངོས་གྲུབ་སྦྱིན་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྟོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་གང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་གང་དང་གང་བཅིང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའམ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའམ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའམ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། བཟླས་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་དུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བཟླས་པ་ནི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པའོ། ། སྙིང་པོའི་དོན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟློས་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་ཏོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་བྱེད་པ་པོ་དང་། བྱེད་པ་དང་། ལས་དང་།

There are others as well. If one asks what those are, it is for this reason that it is said: "Lest, by not abandoning discomfort, you should die an untimely death." "Discomfort" refers to the dangers in which one's life will certainly be destroyed, such as falling into a precipice and so forth. Those who seek to live must avoid such precipices and the like. For those who practice mantra, not abandoning that which causes a loss of faith is also "not abandoning the perilous"; therefore, it is said, "Lest, by not abandoning discomfort, you should die an untimely death." Having been introduced into the maṇḍala and having received empowerment exactly as described, now, regarding the passage beginning with "Then, all the Tathāgatas," the general activity of all mudrās is shown. The mudrās of all the Tathāgatas are the vajra and so forth. Their samaya is the formal establishment in the scriptures—that application by which the siddhi is granted. "Speak that" means "teach it." "Of which great being" refers to Vajrasattva and the others. "Whichever mudrās are bound" refers to the mahāmudrā, the samayamudrā, the dharmamudrā, or the karmamudrā. Regarding the phrase "for the sake of the essence of recitation," "recitation" is the utterance of the essence mantra. "For the sake of the essence" means for the sake of the essence of the recitation. This is what is being shown: by the word "essence," the agent, the instrument, the object, and—

བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་གང་ཞིག་སྟོན་པའི་སྙིང་པོ་ཟློས་པ་སྟེ། གང་བྱེད་པ་པོར་བཤད་པའི་ཟློས་པ་པོ་དེ་ནི་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་བསྒོམ་ཞིང་། གང་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་དེ་ལ་བྱ་བ་དེ་བྱེད་པར་ལྷག་པར་མོས་པ་བྱ་བའོ། ། བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ལ་བསྒོམ་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་འདི་ཡི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡེ་ཤེས་འདིའི་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོའི་དོན་བསྒོམ་པའི་ཡེ་ཤེས་བཤད་མ་ཐག་པ་འདི་ཡིས་སོ། ། ཚུལ་གྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོའི་དོན་བསྒོམ་པ་ཤེས་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་གྲུབ་པར་མ་གྱུར་ཅིག། དགོས་པ་གྲུབ་པར་མ་གྱུར་ན། ། དེའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་འདིའི་ཚུལ་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སྙིང་པོའི་དོན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་གོམས་པས་གདོད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། དེ་དག་ཀྱང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱག་རྒྱ་ཀུན་ནོ། ། སུ་ཞིག་གི་ཡིན་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་སྟེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དེ་ལྟར་གང་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་གསུངས་པ་བཞིན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་བྱེད་པས་སྨྲས་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་བསྟན་ཟིན་ནས། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་བ་སྟོན་ཏེ། གསང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་ན་གསང་བ་སྟེ། གང་ཐམས་ཅད་ལ་བསྙད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་གང་གང་གིས། ། ཕྱག་རྒྱ་གང་དང་གང་བཅིང་བ། ། བཟླས་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་དུ་ནི། ། དེར་ནི་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ན།

The essence of what is taught regarding the characteristics of the activity is the recitation of the hṛdaya (essence mantra). One should meditate on the reciter, who is explained as the agent, as being oneself. One should then cultivate the conviction that the activity is being performed by the instrument—the vajra and so forth—used in the performance. "Meditating on oneself" means meditating on oneself by means of oneself. Regarding the phrase "by this method of wisdom," the activity of this wisdom is by means of the wisdom just explained, which is the meditation on the meaning of the hṛdaya. "By the method" means that even if one possesses the knowledge of meditating on the meaning of the hṛdaya, if the yoga is not accomplished and the purpose is not achieved, it is for that reason that it is said, "by this method of wisdom." This teaches that accomplishment occurs only through the thorough knowledge of the meaning of the hṛdaya and the cultivation of yoga. If one asks what those are, they are "all the mudrās." If one asks to whom they belong, they belong to the "Great Beings," the Buddhas. If one asks how this is known, it is said, "as spoken by Vajrapāṇi," which was spoken by the compiler. Having finished teaching the samaya of all the mudrās, the secret of all the mudrās is now shown by the words "Then," and so forth. It is called "secret" because it is to be kept secret; it is that which is not to be disclosed to everyone. It is said: "Whichever Great Being binds whichever mudrā, for the sake of the meaning of the recited hṛdaya, one should meditate on oneself as that [deity]." Thus it is taught.

རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ལུས་ལ་གནས་ཏེ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་དེའི་གཟུགས་སུ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། རང་གི་དབང་པོ་གཤིབས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གཤིབས་པ་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་སྟེ། དེ་ནི་གཅིག་ནའང་ཡུལ་མིན་ལ། ། ཕྲ་རབ་རྡུལ་དུ་དུ་མའང་མིན། ། དེ་དག་འདུས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། ། དེ་ལྟར་རྡུལ་ཕྲན་མི་འགྲུབ་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པར་བསྒོམ་མོ། རང་གི་དབང་པོ་སྨོས་པས་ནི་གཟུགས་ཅན་གྱི་དབང་པོ་ལྔ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་སུ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཟུང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་གི་ལྷ་ཡིན་ལ། བདག་གི་ལྷ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་ཡིན་ནོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྡོ་རྗེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པས་འཛིན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་གཟུང་བའོ། ། དེ་ཡིས་ཕྱག་རྒྱ་གང་རེག་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྡོ་རྗེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དེ་ཡིས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། རེག་པ་ནི་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དེ་དབང་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སྟོན་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ་སྟེ།

If one asks, "How should one meditate on one's own mind, which resides within the ripened body, in the form of that [deity]?" for that reason it is said: "Having aligned one's own faculties..." "Aligning" means to meditate upon them. This is according to the following method: "Even as a single [entity] it is not an object; nor is it many subtle atoms; nor is it their collection, because in that way atoms are not established." Having meditated upon one's own faculties—by mentioning "one's own," the five physical faculties are to be understood—one should then apprehend the mental faculty in the form of one's own deity. Regarding "One should grasp the vajra-fist": that which is the self is the deity, and that which is the deity is the self. Grasping by unifying the body, speech, and mind into a single vajra is "grasping with the vajra-fist." "Whichever mudrā is touched by that" refers to that yoga which unifies body, speech, and mind into a single vajra. "Mudrā" refers to the samaya-mudrā. "Whichever" refers to the vajra and so forth. "Touched" means to be grasped. "Immediately thereafter, one gains mastery over it" means that one swiftly accomplishes the desired objective. Now, with the words "Then..." and so forth, the nature of all mudrās is shown. "All mudrās" refers to the mahāmudrā and the others. Their "nature" is their abiding by way of their own nature.

ཆོས་གང་བརྩད་དུ་མེད་ཅིང་ལན་གླན་དུ་མེད་པར་གནས་པ་དེ་ལ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། ། བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཚུལ་སྦྱར་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྲ་མོའི་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པའི་སྦྱོར་བ་གོམས་པར་བྱས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྟགས་པའོ། ། བཅིང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཆོ་ག་འདི་ཡི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིའི་གོ་རིམ་གྱིས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱ་དབང་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་སོ་སོར་སྣང་བ་དེ་ལ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་འགྱུར་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་སྔར་བསྒོམས་པས་རང་དབང་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་གླུ་དང་གར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཐབས་སྟོན་ཏེ། གླུ་དང་གར་དང་ཟས་དང་བྲོ་དང་སྤྱོད་པ་རྣམས་པ་ནི། གླུ་དང་གར་དང་ཟས་དང་བྲོ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ཕུལ་ན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླུ་གར་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ལ་ཕུལ་ཞིང་བསྟབས་ན། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དབང་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་དབང་དུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ།

That phenomenon which abides without being subject to dispute or refutation is called the nature of phenomena (dharmatā). "It should be expressed" means it should be taught. "Applying the method of the subtle vajra" means having familiarized oneself with the practice of meditating on the subtle vajra. "Wisdom mudrā" refers to that which is conceptually discerned by wisdom. "It should be bound" means it should be meditated upon. "By means of this ritual method" means by its sequential order. "The wisdom mudrā will be brought under control" means that whichever mudrā appears as the very essence of wisdom is called the wisdom mudrā; all those mudrās, such as the wisdom of phenomena and so forth, will be brought under control, meaning they will be mastered through the prior meditation on the subtle vajra. Now, with the words "song and dance" and so forth, the means for the accomplishments of the action mudrās (karmamudrā) are shown. "Song, dance, food, dance, and conduct" refers to song, dance, food, and the performance of dance; whatever bliss arises from those and so forth, if it is offered to the Buddhas—meaning if those songs, dances, and so forth are offered and presented to the Buddhas—then "the action mudrā will be brought under control" means it will be mastered. This is what is being taught:

ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྤྱོད་པ་གང་དང་གང་བྱེད་པ་དེ་དང་དེ་དག་ལས་བདེ་བ་གང་སྐྱེས་པ་དེ་དབུལ་བའི་སྒོ་ནས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཡིད་ལ་བྱ་བ་བསྒོམས་ན་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རང་དགར་དབང་དུ་འགྱུར་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཏེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་འབྱུང་ན། གོ་རིམ་གང་གིས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་སུ་འགྱུར་བ་དེ་མ་བསྟན་པས་ན། དེ་ནི་དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་སྟེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ལ། གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། མཚན་མ་བསྟན་པར་རང་འགྱུར་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། མཚན་མ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བསྟན་པ་ནི་དེས་བདག་ཉིད་ལ་ཤིན་ཏུ་བསྟན་པ་སྟེ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ལྷག་པར་མོས་ཤིང་། རྫོགས་པར་གྱུར་པར་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱང་ཆ་དྲུག་གི་ཚུལ་གྱིས་གཞིག་པར་བྱའོ། ། དཀར་པོར་གྱུར་པའི་རས་ལ་གནས། །

A yogin who wishes to accomplish the action seal (karmamudrā) should meditate on all the buddhas by way of offering whatever bliss arises from whatever conduct they perform. By doing so, they will accomplish the mastery of the action seal at will. Although it is stated that all these maṇḍalas, such as the Vajradhātu and others, are generated by Vairocana, the specific sequence by which they become the Vajradhātu has not been shown. Therefore, that is taught by the passage beginning with, "Then, one should train in the wisdom of the secret seal that accomplishes all maṇḍalas." Because it accomplishes all maṇḍalas, it is the "accomplisher of all maṇḍalas," meaning it generates them. Because it is both the accomplisher of all maṇḍalas and a secret seal, it is the "secret seal that accomplishes all maṇḍalas." Because it is the wisdom of that, it is the "wisdom of the secret seal that accomplishes all maṇḍalas." "One should train in that" means it should be taught. Regarding the phrase, "Having become the signs themselves," the "signs" are the roots of virtue of a bodhisattva, such as generosity and so forth. "Taught" means that by those [signs], one is thoroughly taught to oneself; that is, having cultivated the conviction that the accumulations of merit and wisdom are fully perfected, and having meditated upon oneself as having become perfected, one should analyze even the subtle particles by breaking them down into six parts. "Abiding on white cloth,"...

ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་རེས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གནས་པར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གནས་པས་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། མཚན་མའི་མཆོད་རྟེན་བྱིན་བརླབས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྦྱིན་པ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་བསོད་ནམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སེམས་སོ་སོར་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསམ་པ་ནས། ཇི་སྲིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ནི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཉེ་བར་བསགས་པ་ལས་ཡང་དག་བྱུང་བའི་ཕྱིར་བསགས་པར་གྱུར་པས་ན་མཆོད་རྟེན་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་སུ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པས་ཚུལ་འདིས་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པའི་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་དང་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་གཤིབས་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པའི་དམ་ཚིག་ཡིན་ནོ། ། དམ་ཚིག་མཆོག་གི་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་མན་ངག་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་གང་གིས་སྣའི་རྩེ་མོར་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམ་པའི་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་ནས།

Regarding this: one comes to abide in the emptiness that is the liberation of the expanse of phenomena (dharmadhātu). Then, because abiding in emptiness alone does not accomplish the welfare of sentient beings, it says: "Bless the stūpa of signs." This means that whatever merit there is, such as the four types of generosity, one should visualize it through the stages of individual discernment of the mind and so forth, as a moon maṇḍala, and continue visualizing it until it becomes the body of a Buddha. Therefore, because the body of a Buddha arises perfectly from the close accumulation of the collections of merit and primordial wisdom, it is called a "stūpa" (caitya) because it is an accumulation. For that very reason, it says: "Meditate on oneself as the Vajradhātu." In this manner, the yogi should meditate on oneself. This is the secret mudrā for accomplishing all maṇḍalas within all maṇḍalas. Now, with the words "vajra-binding" and so forth, the samaya mudrā is shown: if the two index fingers and the two little fingers of the Sattvavajrī and others are joined together, it is the samaya of the three-pronged vajra. The activity of the supreme samaya belongs to the Buddhas. Now, with the words "subtle vajra" and so forth, the pith instruction for attaining mastery over meditative absorption (samādhi) is shown: "In the manner of the subtle vajra" means that by the very application of meditating on the subtle vajra at the tip of the nose, one should remain in perfect meditative equipoise.

དཀྱིལ་འཁོར་པདྨའི་འདབ་མ་སོར་མོ་གཉིས་ཙམ་གྱི་ཚོད་དུ་སྣའི་རྩེ་མོར་དམིགས་ཤིང་བསྒོམ་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ཞེས་བཤད་པས་ན། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། མཚན་མ་ཐོབ་ནས་ནི་སྤྲོ་བ་དང་སླར་ཡང་བསྡུ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་དུ་གྱུར་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་བཅིངས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་རྡོ་རྗེ་གང་གིས་བཟུང་ནས་སྒྲུབ་པ་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བྱས་ན། ། རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་སུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་བཅིངས་པའོ། ། དེ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་དམ་དུ་གཟུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྡོ་རྗེ་གང་ཡིན་པ་དེའོ། ། ཇི་ལྟར་གཟུང་བར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། མཛུབ་མོ་མཐེའུ་ཆུང་བསྣོལ་བ་ནི། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། མཛུབ་མོ་གཉིས་དང་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དེ་གཟུང་བ་སྟེ། ཁུ་ཚུར་གཡས་པའི་མཐེའུ་ཆུང་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་གི་བར་དུ་བཅུག་ལ། བཀན་ཏེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཚུལ་དུ་གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་དང་གུང་མོའི་བར་དུ་བཅུག་ལ་བཀན་ཏེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཚུལ་དུ་བྱ། གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་དང་མཐེའུ་ཆུང་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱབ་ཏུ་བཀན་ལ་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུར་བྱས་ཏེ་བཞག་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་རྡོ་རྗེ་བཅུག་ལ་དམ་དུ་རྡོ་རྗེ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་དགོས་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་དེ་ཉིད་མཆོག་སྟེ་དམ་པ་ཡིན་པས་ན། རྡོ་རྗེའི་དགོས་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །

One should visualize and meditate upon a maṇḍala the size of two finger-widths at the tip of the nose. Since that very thing is explained as the "subtle vajra," it is called the "subtle vajra maṇḍala," as it is said. Once the signs are attained, one should emanate and then reabsorb [the visualization]; by meditating in that way, one should achieve mastery over samādhi. Regarding the phrase "having bound the two vajra mudrās," and so forth, this indicates the mudrā of the one who holds and accomplishes the vajra in this maṇḍala. As it is said: "If one forms two vajra fists, they become the two vajra mudrās." Thus, one binds those two vajra mudrās. "Firmly grasp those two vajras" refers to whichever vajra is to be accomplished. If one asks how to grasp it, it is said: "Interlacing the index and little fingers." This means grasping that vajra with the two index fingers and the two little fingers. Insert the little finger of the right fist between the ring finger and the little finger of the left. Holding it flat, form the shape of a hook; insert the right index finger between the left index finger and the middle finger, holding it flat in the shape of a hook. Likewise, hold the left index finger and little finger flat behind that, forming a hook-like shape. Insert the vajra between them and grasp the vajra firmly. The purpose of the vajra is the siddhi; since that very thing is the supreme and holy in this maṇḍala, it is the "supreme vajra purpose maṇḍala."

སྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་དབུས་སུ་བཞག་ལ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བྲིས་ཏེ་དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བྱ་ལ། མཆོད་པ་དང་བཤོས་ལ་སོགས་པ་ཅི་ནུས་སུ་ཕུལ་ཏེ། གཏོར་མ་ཡང་བྱིན་ལ་གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བྲིས་པ་ཞིག་ན་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། དེས་ཕྲེང་བ་བླངས་ལ་ཕྲེང་བ་དེ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕུལ་ཏེ། དེ་ནས་ཕྲེང་བ་དེ་སླར་བླངས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མགོ་ལ་བཅིང་བར་བསམ་ཞིང་། བདག་ཉིད་ཀྱི་མགོ་ལ་བཅིང་བར་བྱ་སྟེ། དབང་བསྐུར་བ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྩལ་པར་བསམ་པ་དང་། སྒྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཡང་བསྲུང་བ་མཛད་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟར་བསམས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་དུ་བཞུགས་སུ་གསོལ་ཏེ། གནས་དེར་སྟན་ཤིན་ཏུ་འཇམ་པོ་བཏིང་ལ། དེར་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་འདུག་སྟེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཟུང་ལ། མཚན་ཐོག་ཐག་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བྲི་བར་མི་ནུས་ན། དེས་སློབ་དཔོན་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ལ། དེ་ཉིད་ལ་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་མནོས་ཏེ། ཞུགས་ནས་འདུག་ལ་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཉེ་བར་བསྡུ་བར་བཞེད་པ་སྟོན་ཏེ།

At the time of accomplishment, place an image of the Buddha in the center and draw the four mudrās. Perform the rituals of summoning and so forth in detail, and present offerings, food, and the like as much as possible. Having also offered the torma, if one has drawn the image oneself, one should bind the mudrā of Sattvavajrī, take the rosary with it, and offer that rosary to the Blessed Buddha. Then, taking the rosary back, one should imagine the Tathāgata binding it upon one’s head and actually bind it upon one’s own head. One should imagine that the remaining empowerments are also bestowed by that very [deity], and that the Tathāgata himself has granted the protection of that accomplishment mudrā. Having visualized in that way, one should enter the yoga of the Blessed Vairocana and request the image of the Tathāgata to remain there. Having spread a very soft seat in that place, sit in the cross-legged posture and hold the mudrā of the practice according to the manner described, performing the recitation throughout the entire night. If one is unable to draw it oneself, one should request the preceptor, receive the empowerments and so forth from him, and having entered, sit and practice according to the manner described. Now, with the words "Then..." and so forth, the intention to conclude the maṇḍala is shown.

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུ་བའི་ཚེ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྔར་མ་ཞུགས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་དེ་ལ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཉིད་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒྲར་གསུངས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྔགས་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པ་མེད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྟོད་པའི་གླུ་ལེན་པ་དང་། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མཆོད་པ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་ལྷ་རྣམས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་བར་དུ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་བྲི་བར་བྱའོ་ཞེས་བསྒྲེ་བ་ཡིན་ནོ། ། སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པ་རྣམས་བསྡུའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་དང་གང་གིས་ཕྱག་རྒྱ་གང་དང་གང་སྒྲུབ་པར་འདོད་ན་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་དེར་བདག་པོ་སྩལ་ལ་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་རམ་བདག་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་གནས་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་དེ་དང་དེ་དག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འདི་ནི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚུལ་ཡིན་ནོ། ། ཅི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་འདི་དག་ཉིད་དེ་རྣམས་སུ་ཡང་བྲི་བར་བྱའམ་ཞེས་ན་མ་ཡིན་ནོ། །

Regarding the phrase "Then": if, at the time of dissolving the maṇḍala, there is someone who has not previously entered the maṇḍala, they should be instructed in the four mudrās, such as Sattvavajrī and the others. These very deities, Sattvavajrī and so forth, are referred to by the term "great mudrā" (mahāmudrā). Because this is the maṇḍala of the Buddha-mudrās, Vajrasattva and the others do not serve as the "lords of mantra" (mantranātha) here. The phrase "exactly according to the extensive ritual of the Great Vajradhātu Maṇḍala" indicates the sequence from singing the vajra-praise songs and performing the outer maṇḍala offerings up until the request for the deities to depart. The phrase "exactly according to the four-mudrā maṇḍala for accomplishing vajra-siddhi" is an analogy meaning that just as the four-mudrā maṇḍala of the Blessed One Vairocana is drawn, so too should the four-mudrā maṇḍalas of Akṣobhya and the others be drawn. By the use of the word "and so forth" (ādi), Ratnasambhava, Amitāyus, and Amoghasiddhi are included. Whichever bodhisattva wishes to accomplish whichever mudrā, they should be granted the lord of whichever four-mudrā maṇḍala it is. Abiding in the yoga of their own deity or the yoga of the lord, they should accomplish those respective mudrās; this is the system of all tantras. If one asks, "Should these very mudrās also be drawn in those [other maṇḍalas]?" the answer is no.

འོ་ན་གང་ཞིག་ཅེ་ན། རང་རང་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མི་བསྐྱོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྡོ་རྗེ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་དང་མདའ་དང་གཞུ་རྣམས་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་རྣམས་སུ་ཡང་རང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བྲི་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འགྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་སྩོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་ལ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་རས་དང་རྩིག་པ་དང་། ནམ་མཁའ་དང་གནས་ཐམས་ཅད་དུ་བྲིས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དུས་ལ་ངེས་པ་མེད་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྟག་པ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་བརྟག་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའོ། ། བརྩམས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཕན་ཆད་དོ། ། ལ་ལ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་དགའ་བར་རོ། ། ཞག་གཅིག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉིན་མཚན་གཅིག་གིས་སོ། ། མཚམས་མེད་པ་ལྔ་བྱས་པ་ཡང་ཞེས་པ་འདིས་ནི་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སྒྲིབ་པ་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བས་བསྒྲིབས་ཤིང་རྒྱུད་གཞན་ལས་སྤངས་པ་དེ་དག་ཀྱང་འདིར་བསྒྲུབ་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཇི་སྲིད་དུ་ནུས་པ་དེ་སྲིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱས་ཀྱང་ངོ་། ། བདེ་བླག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མ་བྱས་པར་རོ། །

If one asks, "What then?" it says, "into their respective mudrās." This means that in the maṇḍala of Akṣobhya, one should draw a vajra, a hook, an arrow, and a bow. Likewise, it should be understood that in other maṇḍalas of the four mudrās, one should also draw their respective mudrās. The phrase "all accomplishments are also achieved" means that they will bestow whatever accomplishments are desired. The word "likewise" means that just as it is on the ground, so too, even if drawn on cloth, on a wall, in the sky, or in any location, there is no fixed time for the accomplishment of those whose roots of virtue have fully ripened; this is shown by the passage beginning with "from the examination of the maṇḍala." "Examination of the maṇḍala" refers to the drawing of the maṇḍala. "Having begun" means from that point onward. "Of those who have entered the maṇḍala" means on that very night of suchness. "As desired" means according to one's preference. "In a single day" means in one day and night. By the phrase "even those who have committed the five crimes of immediate retribution," this shows that even those obscured by extremely heavy obscurations and excluded from other tantras are taught to be accomplished here. "As desired" means that one should meditate for as long as one is able. "Easily" means even without performing fasts and the like.

དོན་ཐམས་ཅད་བྱེད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཁྱིམ་གྱི་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བྱེད་པའོ། ། ཐམས་ཅད་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ལ་རྗེས་སུ་དགའ་བར་བྱེད་པའོ། ། ཟོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚྭ་སྐྱུར་ལ་སོགས་པ་གཞན་དག་ནས་བཀག་པ་དེ་ཡང་འདིར་ནི་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། ཟས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མུངྒའི་སྣུམ་ཁུར་དང་། སྐྱ་ཁུར་ལ་སོགས་པའོ། ། སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱོད་ལམ་རྣམ་པ་བཞི་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་། ལོ་གཅིག་གིས་མཆོག་འགྲུབ་པོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་ཉིན་མོ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ལོ་གཅིག་ལོན་གྱི་བར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་ལས་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། རྡོ་རྗེ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ཟིན་ནས། ད་ནི་དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པ་སྒྲུབ་པ་དང་། དམ་ཚིག་སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྗེས་ལའོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྟོས་པའོ། ། སྐལ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། ཁྱད་པར་དུ་སྣང་བར་མཛད་པས་ན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། །

"Performing all purposes" means that one performs whatever domestic tasks there may be. "Delighting all" means causing joy within the royal palace. "Eat" indicates that even those things prohibited elsewhere, such as salt and sour [foods], are permitted here. "Food" refers to mudga cakes, śyāmāka cakes, and so forth. "Conduct" refers to the four modes of deportment and so on. Although one experiences bliss through the aforementioned things, the Blessed One stated, "The supreme [attainment] is accomplished in one year." This should be understood as meaning from the day the maṇḍala is requested to depart until one year has passed. This concludes the commentary on the maṇḍala of the four mudrās from the Kosalālaṃkāra, the extensive explanation of the Tattvasaṃgraha. Having finished teaching the maṇḍala for accomplishing the samaya-mudrā of Vajrasiddhi, now, with the words "Then again, the Blessed One," and so forth, the maṇḍala for accomplishing the single mudrā and the samaya is shown. "Then" means immediately following that, which is after the maṇḍala of the four mudrās. "Again" refers to the maṇḍala of the mudrā of Vajrasiddhi. He is the "Blessed One" (bhagavān) because he possesses the excellence of fortune. He is "Vairocana" because he causes [all things] to appear distinctly.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་དམ་པའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དོན་དང་ལྡན་པའི་མིང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། མིང་ཇི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཐུགས་ལ་གནས་པ་འདི་རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་བའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སྟེ། སྙིང་པོ་གསུངས་པའི་རྗེས་ལའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལ་སེམས་དཔས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མངའ་བས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་རྣམས་སུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལུས་པ་མེད་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་བསྐྱབ་པ་ནི་ངན་སོང་ལ་སོགས་པ་ལས་སོ། ། ཕན་པ་ནི་མ་འོངས་པ་ན་བདེ་བར་འགྱུར་བའི་ལས་གང་ཡིན་པའོ། ། བདེ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྔའི་ཚོགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཚོར་བ་གང་ཡིན་པའོ། ། ཡིད་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ཡིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཚོར་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་དག་སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ཀྱིས་མྱོང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་དེ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི།

Because it is the supreme siddhi belonging to all the tathāgatas, it is the supreme siddhi of all the tathāgatas. Its samaya consists of the heart-mantras, mudrās, and so forth. In order to bless those, he entered into the meditative absorption (samādhi) that is indivisible like a vajra and which possesses the meaning of this name; he entered into that meditative absorption. If one asks what the name is: it is called "The Manifest Realization of the Mahāyāna of All Tathāgatas." That by which the Mahāyāna Dharma of all the tathāgatas is manifestly realized is called "The Manifest Realization of the Mahāyāna of All Tathāgatas." It is the heart-essence (hṛdaya) of all the tathāgatas, which, residing in their hearts, was brought forth from his own heart. The word "then" (tatas) refers to the immediate sequence, following the utterance of the heart-mantra. Because he is a being whose mind is directed toward great enlightenment, he is a "great bodhisattva" (mahāsattva). Because he possesses the vajra in his hand, he is "Vajrapāṇi." To "completely protect" the entire realm of sentient beings without exception in all world systems means from the lower realms and so forth. "Benefit" refers to whatever actions will result in happiness in the future. "Happiness" refers to whatever feelings are concordant with the collection of the five consciousnesses. "All mental joy" refers to whatever feelings are concordant with the mental consciousness; it is for the sake of those sentient beings experiencing these things as they have been explained. Furthermore, it is not only that alone.

ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་འབྲས་བུ་དག་འགྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནས་བརྩམས་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་སྟེ། འཚང་རྒྱ་བ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་བར་དུའོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་རབ་ཏུ་རྟོགས་པའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཀའ་སྩལ་པ། ཇི་ལྟར་བཤད་ཅེ་ན། དེ་ནས་རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། ། དམ་ཚིག་བསྟན་པ་མེད་པར་ནི་དམ་ཚིག་བསྲུང་བ་མི་འབྱུང་བས་ན་དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པས་ན་རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་བའོ། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དམ་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཇི་འདྲ་བ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་འདྲ་བས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་མཚུངས་པའོ། ། མིང་ཇི་སྐད་བྱ་བ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་ཀྱང་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ལ། རྡོ་རྗེ་ཐིག་གིས་བཏབ་པའི་དབུས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲིས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་སྨོས་པས་མནའ་བསྒག་པ་དང་། དབབ་པ་དང་། མེ་ཏོག་དོར་བ་དང་། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བཅིང་བ་དང་།

In order to accomplish the results as they have been taught, [the text] begins with bodhicitta and extends up to the attainment of the supreme siddhi of all the tathāgatas, which is the attainment of buddhahood. For the sake of realizing the Mahāyāna, there is the maṇḍala; "realization" refers to the thorough understanding of all phenomena. "This" refers to what resides in the mind. "Expounded" means that it was spoken. If one asks how it was expounded, it says: "Then, that which is to be thoroughly explained," and so forth. "Then" refers to the occasion. Since the observance of samaya does not occur without the teaching of the samaya, it is therefore "to be thoroughly explained" by means of a correct and detailed exposition. Because it is the maṇḍala of the Great Being (mahāsattva), it is the "maṇḍala of the Great Being." If one asks what it is like, it says: "It is supreme." If one asks what it resembles, it says: "Because it is like the vajra expanse," meaning it is equal to the vajra expanse. If one asks what its name is, it says: "It is also explained as Vajrasattva." Regarding the phrase "in the manner of the great maṇḍala," one should draw the outer maṇḍala in the manner of the great maṇḍala of the vajra expanse, and having fashioned a moon maṇḍala in the center marked by the vajra lines, one should place Vajrasattva there. "Then" refers to the period immediately following the drawing. By mentioning "summoning, entering, and so forth," [the text includes] the binding of the oath, the descent [of the deity], the casting of the flower, and the binding of the flower garland.

གདོང་གཡོགས་དགྲོལ་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་རྣམ་པ་མང་པོ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་དེའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་མནའི་སྙིང་པོ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མ་མཐོང་བའོ། ། གསང་བ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་འདི་ནས་སྨོས་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ་བཤད་དུ་མི་རུང་བས་ན། ཁོང་དུ་མ་ཆུད་ཅིང་མི་མཁས་པ་རྣམས་ལ་གསང་བར་བྱ་དགོས་སོ། ། གལ་ཏེ་སྨྲས་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་དུ་ལྟུང་བའམ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ལོག་པར་འགྲོ་བས་ན་ངན་སོང་སྟེ། བདེ་འགྲོར་སྐྱེས་པ་ལས་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་སྐྱེས་པ་ནི་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བ་སྟེ། ངན་སོང་དེ་དག་ཏུ་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། མི་བདེ་བ་མ་སྤངས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉམ་ཐག་པ་རྐྱེན་དང་ཁད་ཉེ་བར་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་མ་སྤངས་པ་ནི་སྤྱོད་པར་བྱེད་པས་ན་མི་བདེ་བ་མ་སྤངས་པའོ། ། མི་བདེ་བ་མ་སྤངས་པ་དེས་དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། ཚེ་ཇི་སྲིད་གནས་པར་འཕགས་པ་དེ་སྲིད་དུ་གནས། འཆི་བ་ནི་དུས་སུ་འཆི་བ་ཡིན་ན། དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བས་ན་དུས་མ་ཡིན་པར་ཤི་བ་སྟེ། བར་མ་དོར་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མནའ་བསྒག་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་སྟེ། འདིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་སྒྲུབ་པ་སྟེ།

This includes the removal of the blindfold, the revelation of the maṇḍala, and the conferral of the various empowerments, and so forth. Then, one should generate the wisdoms of the siddhis belonging to all the tathāgatas. In that regard, first of all, the essence of the oath should be given. "Not having seen the great maṇḍala" refers to not having seen the great Vajradhātu maṇḍala. "This secret" refers to the fact that all that is mentioned here is not fit to be explained everywhere; therefore, it must be kept secret from those who have not understood it and those who are unskilled. If one asks, "What fault will occur if it is spoken?" for that reason it is said, "You will fall into all the miserable states." Because one goes astray, they are called "miserable states" (durgati). To be born in places such as the hells after having been born in the higher realms is to "fall into the miserable states"; the meaning is, "You are liable to fall into those miserable states." "By not abandoning discomfort" means that one has come close to the conditions of misery; because one engages in them without abandoning them, it is "not abandoning discomfort." Because of that non-abandonment of discomfort, one will die an untimely death. While one remains for as long as the lifespan of an ārya lasts, death is timely; however, because one dies at an improper time, it is an "untimely death," meaning one will die prematurely in the interim. "Then" refers to the period immediately following the administration of the oath. "The supreme siddhi of Vajrasattva" is called "accomplishment" (sādhana) because it is that which is to be accomplished by this.

དེའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམ་པ་བྱས་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པའང་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་བྱ་སྟེ། ཟླ་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འདུག་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་ཡང་ཡིན་ལ་རྒྱས་པ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ཟླ་རྒྱས་སོ། ། ཟླ་བ་རྒྱས་པ་དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་ཟླ་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ལ་འདུག་པས་ན་ཟླ་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འདུག་སྟེའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཟུང་བས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའོ། ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་ནི། བསྒོམས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གོམས་པར་བྱས་ན་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་བའི་དམ་ཚིག་གང་ཡིན་པ་དེ་སྟོན་ཏོ། ། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་བྲལ་བའི་སྒོ་ནས་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྐལ་བ་ཅན་དུ་སྟོན་ཏོ། ། ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། དེ་དང་འདྲ་བར་བྱེད་པའི་སྡིག་པ་གཞན་ནི་ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ན་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་མི་བཟད་པ་ནི་མཚམས་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བྱས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ངན་སོང་དུ་སྐྱེས་ནས་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་བྱས་ཏེ། སླར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྐལ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་གྱི།

Regarding the phrase "one should train in that wisdom," it means "it shall be taught." Having performed the meditation on the subtle vajra, one should also meditate on the moon maṇḍala exactly as it has been described. As for the phrase "seated upon the full moon maṇḍala," it is called "full moon" because it is both a moon and full; it is a "full moon maṇḍala" because it is the maṇḍala of that full moon. "Seated upon" it means to be situated there. Regarding the phrase "by holding the great mudrā," it means to fully grasp the mudrā of the five-pronged vajra. Regarding the phrase "if one meditates on oneself as Vajrasattva," the meaning is that if one familiarizes oneself with the great mudrā of Vajrasattva, one will achieve accomplishment very swiftly. Now, with the words "Then," and so forth, the secret samaya of all the maṇḍalas as previously described is shown. "Free from attachment" indicates that through the gateway of being free from attachment, one possesses the fortune for the enlightenment of the śrāvakas and pratyekabuddhas. "Such as" means that once the mind of enlightenment (bodhicitta) has been generated, there is no other sin in all the three realms that is comparable to it. This is because among all sins, the most unbearable is the ānantarya (immediate) offense; yet even if one has committed it, after being born in the lower realms and having exhausted all that sin, one will once again possess the fortune for enlightenment.

འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱས་ནས་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་སྐལ་བ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན། འདོད་ཆགས་བྲལ་བའི་སྡིག་ལྟ་བུ། ། ཁམས་གསུམ་ན་ཡང་གཞན་མེད་དེ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན། དེ་བས་འདོད་པའི་ཆགས་བྲལ་བར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་མ་བྱེད་ཅིག། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པར་མི་བྱ་བའོ། ། དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་མ་བསྐྱེད་པའི་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་འཁོར་ལོ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་ཡིན་པས་སོ། ། དེ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པ་ཡང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་མོས་པ་ཡིན་པས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་གཞོམ་པར་བྱ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་འཁོར་ལོ་བཅོམ་པ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས། མནའ་ཡི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་འདི་སུ་ལ་ཡང་མ་བསྟན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ལྷ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་ཚེ།

Having become free from passion, one becomes a śrāvaka or a pratyekabuddha, and thus does not become one who possesses the fortune to attain unsurpassed, perfectly complete awakening. Therefore, it is said: "In the three realms, there is nothing else like the sin of being free from passion." Consequently, it is said: "Therefore, you too must not become free from passion." Here, "desire" refers to the Blessed One’s bodhicitta; "being free from passion" regarding that means not turning one's back on it. Thus, for those who have not generated the mind of awakening, the vehicles of the śrāvakas and pratyekabuddhas are the "wheel of freedom from passion," because they are wheels for the sake of freedom from passion. Furthermore, since the superior inclination toward those [vehicles] is an inclination toward freedom from passion, they are called the "wheel of freedom from passion." To destroy that, the master utters the essence mantra "phaṭ," whereby the wheel of freedom from passion is destroyed. Then, it says: "One should utter the essence of the oath," which means: "You must not show this to anyone," and so forth. "In that way" means that just as the ritual is performed here in this maṇḍala of the single mudrā, so too, in all the maṇḍalas of the Tathāgata family, such as the Vajradhātu and others, at the time of requesting the deities to depart:

བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་མཚན་ཉིད་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡོམ་པ་དང་དམ་ཚིག་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྒྲེ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་བྱིན་ནས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པོ་འདི་དག་གི་དངོས་གྲུབ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་དངོས་གྲུབ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རས་དང་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སྐུ་གཟུགས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གསེར་དང་དངུལ་ལས་བྱས་པ་ནས་རྡོ་དང་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་བར་གྱིའོ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་འདིའི་སེམས་གང་དང་གང་གིས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་དེ་དང་། དེ་ཉིད་ནི་དེའི་ཆོ་ག་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ཆོ་ག་དེས་ཡིད་ལ་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་དངོས་གྲུབ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དེ། དོན་གྱི་དངོས་གྲུབ་དང་། རིག་པ་འཛིན་པའི་དངོས་གྲུབ་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་དངོས་གྲུབ་དང་། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཇི་ལྟར་སྦྱིན་པར་བྱ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།

There is no other sin like the total abandonment of bodhicitta, which is like being devoid of passion; thus, one should bestow the vows and samayas, and so forth—this is the analogy. Then, the phrase "thereafter" means that after the samayas and vows have been given, one should train in the great mudrā of Vajrasattva, the samaya mudrā, the dharma mudrā, and the karma mudrā. The phrase "the siddhis are also likewise" indicates that the siddhis of these four mudrās should be understood here in the same way as they were explained in the Vajradhātu Maṇḍala. Just as the siddhis are taught in this maṇḍala, the siddhis of maṇḍalas drawn on cloth, walls, and so forth should also be described. The phrase "all images" refers to those made of gold and silver, up to those made of stone, wood, and so on. The phrase "as desired" means that whatever the yogin’s mind becomes one-pointed upon, that itself is the ritual for it; by that ritual as desired, all the siddhis desired in the mind will be granted. The siddhis as they were spoken of are all siddhis: the siddhi of the ultimate meaning, the siddhi of the vidyādhara, the siddhi of miraculous powers, the supreme siddhi, and so forth. If one asks how the siddhis are to be granted, it is said: "exactly according to the extensive ritual of the great Vajradhātu Maṇḍala."

ཇི་ལྟར་ཞུགས་པ་རྣམས་མགུ་བར་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བ་ལྷག་མ་རྣམས་དཔེའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒྲེ་བ་ཡིན་ནོ། ། སྔར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདུ་བ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མ་མཛད་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་རྟོག་པ་བཤད་པའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་གསུངས་པའི་རྟོག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ཡིན་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་ཏེ། ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འདུ་བ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མཛད་པ་ནི་ལེགས་སོ། ། བྱ་བའི་ཕྲིན་ལས་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐལ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོ་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་དེ་ལའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལ་སེམས་དཔས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོ་དེ་ལའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་སེམས་དཔའ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་ལའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྟེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་དེ་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་དགྱེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་མགུ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱིན་པའོ། ། ད་ནི་སྙིང་པོ་སྟོན་ཏེ། ལེགས་སོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཁྱོད། །

Regarding the phrase "having satisfied those who have entered [the path]," and so forth, the remaining activities are illustrated by way of analogy. Previously, before all the tathāgatas had gathered and bestowed their blessings, the Blessed One Vajrapāṇi was requested to explain the kalpa. Now, in order to explain that the kalpa thus spoken is the word of the Buddha, the text teaches "Then again, all the tathāgatas," and so forth. Furthermore, the gathering and blessing of all the tathāgatas is excellent, as it is for the sake of performing the enlightened activities. As for the term "Blessed One" (bhagavān), because he possesses the perfection of fortune, he is the Blessed One, who is Vajrasattva. Because he has become the lord of all tathāgatas, he is the chief of all tathāgatas; that is, he has become the chief of all Buddhas and Bodhisattvas. Because he is a being whose mind is directed toward great enlightenment, he is the Great Bodhicitta; it is to that Great Bodhicitta. Because he is a being whose nature is vajra, he is Vajrasattva; it is to that Vajrasattva. The Great Vajrapāṇi is the Blessed One Samantabhadra; because he is both Vajrapāṇi and great, he is the Great Vajrapāṇi; it is to that Great Vajrapāṇi. "Vajra Joy" is the granting of the "Excellent" (sādhu) mudrā of vajra delight. Now, the essence is shown: "Excellent, O Vajrasattva, you!"

ཅེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་ཀྱིས་བཤད་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ལེགས་སོ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཁྱོད་ལེགས་སོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་གཟུགས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གང་བཤད་པ་དེ་ཡང་ལེགས་སོ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཁྱོད་ལེགས་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གང་བཤད་པ་དེ་ཡང་ལེགས་སོ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་ཁྱོད་ལེགས་སོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གང་བཤད་པ་དེ་ཡང་ལེགས་སོ་པའོ། ། དེ་ལྟར་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱིན་ནས་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལས་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲགས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་གང་གི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གནང་ནས། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་པ་དང་། དེ་ལ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའོ། ། དེ་ཡང་འདིས་འགྲོ་བས་ན་ཐེག་པ་སྟེ། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་གཞན་དག་ཀྱང་ཡོད་པས་ན་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གསང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱིའོ། ། དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན།

Regarding the phrase "Excellent, O Vajrasattva!": this refers to the maṇḍala explained in the form of Vajrasattva, which is excellent. "Excellent, O Vajraratna!" refers to the maṇḍala explained in the form of Vajraratna, which is also excellent. "Excellent, O Vajradharma!" refers to the maṇḍala explained in the form of Vajradharma, which is also excellent. "Excellent, O Vajrakarma!" refers to the maṇḍala explained in the form of Vajrakarma, which is also excellent. Having thus granted the word "Excellent," it is said that this is "well-spoken"; therefore, it is proclaimed to be authorized by the Buddha. Furthermore, the speech of the Buddha is of two types: that which was spoken by the Buddhas themselves, and that which is spoken in accordance with the Buddha. That which is spoken in accordance with the Buddha is explained as being authorized by the Buddha because the Blessed One granted permission for the Noble Ones to explain it and then bestowed the word "Excellent" upon it. Because it is the vehicle of the vajras, it is the Vajrayāna. Moreover, it is a "vehicle" (yāna) because one travels by means of it; this is the meaning of the phrase "by way of the conduct of mantra." Since there are other Vajrayānas as well, this is the "Unsurpassed" one because it is a Yoga Tantra. Regarding the phrase "The secret of all the Tathāgatas": it belongs to all the Tathāgatas, and is therefore "of all the Tathāgatas." If one asks what that is:

དེའི་ཕྱིར་གསང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ། བསྒྲགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་བསྡུས་པའི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིས་འགྲོ་བས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུ་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་དང་བཅས་པ་དང་བཅུ་གཅིག་གོ། ། ཡང་ན་བགྲོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་ཐེག་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཡིན་པས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་ལ་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དེའི་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་པས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་བསྡུས་པ་སྟེ། བསྡུས་པ་ནི་མདོར་བསྡུས་པའོ། ། དེ་གང་ཞིག་ཅེ་ན། མདོ་སྡེ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མདོ་ཙམ་དུ་སྟོན་པས་ན་མདོ་སྡེའོ། ། ལེགས་པར་བཤད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་བཤད་པས་ན་ལེགས་པར་བཤད་པ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གསུངས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་སྟོན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྟོག་པ་རྒྱས་པ་རྣམ་པ་མང་པོ་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེའི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་དེའི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བསྒོམ་པ་ལྟ་ཞོག་གི། མིང་ཙམ་ཞིག་བཟུང་བ་ཡང་དངོས་གྲུབ་ཏུ་བྱེད་པའི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བའི་མཚན་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་པ་སྟེ། བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པས་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱང་བདེ་བར་འཐོབ། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ།

Therefore, the word "secret" is spoken, meaning that it is not to be proclaimed in any circumstance. Regarding the phrase "the summary of the Mahāyāna": because one travels by means of this, it refers to the eleven levels of the Mahāyāna bodhisattvas, including the ten levels and the level of engagement through aspiration. Alternatively, it is a "vehicle" (yāna) because it is that which is to be traversed, namely the Buddha level of Samantabhadra. Since it is the vehicle of the great ones, it is the "Mahāyāna"; the textual treatise that teaches this is also called the "Mahāyāna." Because this [text] is a summary that has become manifest as that Mahāyāna, it is the "Summary of the Mahāyāna" (Mahāyānābhisamaya); "summary" means a concise compendium. If one asks what that is, it is said: "this sūtra." It is a "sūtra" because it teaches in a concise manner. "Well-spoken" means it is correctly explained; the meaning is that it was taught without error. Now, the greatness of the bodhicitta is shown: because all these various extensive conceptual elaborations that have been taught are the greatness of that very bodhicitta, it is therefore taught as its greatness. In that regard, let alone the meditation on bodhicitta, even grasping its mere name is the supreme means for achieving accomplishment. The name "Vajrasattva" is pure; if one accomplishes it with a completely pure intention, one will easily attain buddhahood itself. Thus it is said.

དཀའ་བར་སྤྱོད་པ་མེད་པར་འཐོབ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་སྐད་དུ། སྟོང་བར་བྱེད་པ་དག་གིས་ཀྱང་། ། གང་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་པ་ནི། ། བདེ་བས་བདེ་བ་ཐོབ་བགྱིད་པས། ། དེ་བས་སྨྲ་བའི་སེང་གེ་ནི། ། ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན་ལ་མཁས་པ་དགའ། ། ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྡོ་རྗེའི་ཆོས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སྟེ། དེའི་སྦྱོར་བ་ནི་པདྨོའི་འདབ་མ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདོད་ཆགས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་གཟིགས་པ་ཉིད་དོ། ། འདོད་པ་ཀུན་གྱི་བདེ་བས་བདེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདོད་པ་ནི་གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདོད་པ་ཀུན་གྱི་བདེ་བའོ། ། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་མི་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་བདེ་བ་དེས་བདེ་བ་བསྒྲུབས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བདེ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་སྐད་ཅེས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། དཀའ་ཐུབ་དཀའ་སྤྱད་མི་ཟད་པས། ། ལུས་ཅན་ལུས་ནི་སྐམ་འགྱུར་ཞིང་། ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ནི་སེམས་གཡེངས་ལ། ། གཡེངས་པས་དངོས་གྲུབ་གཞན་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་བས་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བདེ་བ་དེས། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པས་ན། ། བདེ་བ་མི་ཟད་མེད་མི་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མི་ཟད་པ་དང་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེ་བའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་མནོས་ནས་བསླབ་པ་ལྔ་དང་ལྡན་ལ།

The meaning is that [enlightenment] is attained without undergoing hardships. As it is said: "Even by those who practice emptiness, Because your teaching brings happiness through happiness, Therefore, the lions of speech— The wise delight in your teaching." Regarding the phrase "through the application of the vajra-dharma": the vajra-dharma is the Blessed One, the Lord of the World (Lokeśvara). His application is the very act of beholding the natural purity of desire by way of opening the petals of a lotus. Regarding the phrase "happy through the happiness of all desires": "desires" refers to forms, sounds, smells, tastes, and tactile objects. Whatever happiness arises from these is the "happiness of all desires." The happiness that is free from fault—meaning it does not arise from the ten paths of non-virtuous action—is the happiness of meditative concentration (samādhi). This is because through such happiness, the mind becomes one-pointed. As it is also said: "Through inexhaustible austerities and hardships, The bodies of embodied beings become withered; Suffering distracts the mind, And through distraction, accomplishment is lost elsewhere." Therefore: "Through that happiness of meditative concentration, Since it is accomplished in this very life, Inexhaustible and unchanging happiness Will not be absent." This "inexhaustible and unchanging happiness" is the happiness of a Buddha. This is what is being shown: having generated the mind of enlightenment (bodhicitta) and taken the bodhisattva vows, one possesses the five trainings.

མི་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཞིང་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྤྱོད་ལ་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མྱོང་བར་བྱེད་ཅིང་། བདེ་བ་ཉིད་དུ་ཁྱིམ་ན་གནས་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྒྱ་སྟོང་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཐོབ་ལ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དཔེར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་འདི་ཉིད། རྒྱལ་པོ་ཤིན་ཏུ་ལྟ་ན་སྡུག་པར་གྱུར་པ་ན་དེའི་ཚེ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཆེན་པོར་གྱུར་ཅིང་། ཁང་བཟང་རིན་པོ་ཆེའི་ཀ་བ་བརྒྱད་ཁྲི་བ་ན་བཞུགས་ལ། བཙུན་མོ་གཉིས་ལྡན་མ་ལ་སོགས་པ་བཙུན་མོ་བརྒྱད་ཁྲི་མངའ་རུ་ཟིན་ཀྱང་། དེ་ལྟ་བུའི་ཁབ་ན་བཞུགས་པ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་འདི་ལྟ་བུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་སྐད་དུ་བསྟོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ལ་དག་གིས། ། ཡུལ་གྱི་དགའ་བ་བསྟེན་པས་འཇིག་རྟེན་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ཀྱི་གཡེན་སྤྱོ་ཡིས། ། བདག་ཏུ་ཆགས་པ་མེད་པའི་བཟོད་ལྡན་ཐུགས་རྗེས་བྱང་ཆུབ་ཐུགས་ཆུད་ཅིང་། ། གླིང་བཞིའི་དབང་ཕྱུག་དག་གི་ཡུལ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐུགས་འཕྲོག་མ་གྱུར་པར། ། གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་མཆོག་གིས་དུས་འདའ་མཛད་པ་ཁྱོད་ནི་གཅིག་པུ་ལགས། ། ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། དེ་ནི་འབུམ་ཡོད་ཅེས་གྲགས་ལ།

One does not arise from the ten paths of non-virtuous action, yet one engages in all desires that have become branches of the ten paths of virtuous action. While experiencing all the pleasures of royal sovereignty, even though one dwells at home in happiness, one attains immeasurable hundreds of thousands of samādhis, brings the perfections such as generosity to full completion, and also brings the accumulation of primordial wisdom to full completion. For example, when the Blessed One Śākyamuni himself was King Supriyadarśana, at that time he became a great universal monarch. Although he resided in a palace with eighty thousand jeweled pillars and possessed eighty thousand queens, including the queen-consort Yaśovatī, even while dwelling in such a household, he brought the accumulation of primordial wisdom to such full completion. As it is said in certain praises: "By relying on the delights of the senses, the world is distracted by sufferings; yet you, possessing patience free from attachment to a self, realized the mind of enlightenment through compassion. Even the realms of the lords of the four continents did not captivate your heart; you alone pass your time through the supreme benefit of others." Thus it is said. "All Tathāgatas" refers to all Buddhas and Bodhisattvas. Because it is the suchness of them, it is the "suchness of all Tathāgatas." It is renowned as having one hundred thousand [stanzas].

འདི་ནི་དེའི་བསྡུས་པ་ཡིན་ཏེ། བསྡུས་པ་དེ་ལས་རྟོག་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ། ། མིང་ཇི་སྐད་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། རྟོག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་རྟོག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་སྟེ། གཞན་རྣམས་ལས་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རིམ་པ་འདི་ཉིད་དུ་སྟོན་གྱིས། གཞན་དག་ཏུ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་བས་ན་རྟོག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་ལས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱལ་པོའི་འགྲེལ་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བསྟན་ཟིན་ནས། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་སྟོན་པར་བཞེད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་རྟོག་པ་ཇི་ལྟར་སྟོན་པའི་དོན་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བླ་ན་མེད་པའི་དོན་སྟོན་པར་འགྱུར་བའི་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྟོད་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དོ། ། ཡང་གཅིག་ཏུ་འདུས་པར་གྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྟོག་པ་ལ་ལྟོས་པའོ། ། གཅིག་ཏུ་འདུས་པ་ནི་ཚོགས་པའོ། ། གྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛད་པའོ། ། སྐལ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། །

This is its summary; from that summary, it is a single conceptualization. If one asks what its name is: it is called "The Manifest Realization of the Mahāyāna of All Tathāgatas." Because it is both a king of conceptualizations and great, it is the "Great King of Conceptualizations," for it is far more exalted than others. Furthermore, it is taught in this very sequence of manifest enlightenment and not in others; therefore, it is called the "Great King of Conceptualizations." The extensive commentary on the Tattvasaṃgraha, the Kosalālaṃkāra, the commentary on the King of the Manifest Realization of the Mahāyāna, is complete. Having already taught the Manifest Realization of the Mahāyāna in order to pacify wandering beings, [the author] now intends to teach the Victory over the Three Worlds. The Tathāgatas also praised the Blessed One himself with one hundred and eight names in order to show the meaning of how he teaches the conceptualization to Vajrasattva and to show the meaning of the unsurpassed maṇḍala. The word "then" (atha) refers to the immediate succession. "The Blessed One, the Tathāgata of All" refers to all the Buddhas. Regarding the phrase "having gathered together once again," the word "again" refers to the Manifest Realization of the Mahāyāna conceptualization. "Gathered together" means assembled. "Having become" means having performed [the action]. Because he possesses the excellence of fortune, he is the "Blessed One" (bhagavān).

དེ་ལྟ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་བསྐོར་བ་ཡང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་བསྐོར་བ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པའི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བས་ན་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་བསྐོར་བ་སྟེ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དེ་ལའོ། ། མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པ་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པའོ། ། གསོལ་བ་བཏབ་པ་ནི་སྐུལ་མ་འདེབས་པའོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་ཁོ་ནར་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྔགས་ཀྱི་དོན་ལ་བསྟོད་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་མགོན་པོ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རབ་སྒྲུབ་མཛད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་སྒོ་ནས་ཏེ། འདིར་ཡང་དོན་གྱིས་བསྟན་པར་རིག་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་འོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དབལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་གྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞད་པའི་སྒོ་ནས་སོ། ། ཆོས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་མཆོག་ཆེན་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག།

Therefore, it is to the Blessed One. Since he is both a tathāgata and one who turns the great wheel, he is the "Tathāgata who turns the great wheel of all tathāgatas." Because he turns the wheel of all tantras together with their mudrās, he is the "one who turns the great wheel," and it is to that Universal Monarch that [the prayer is addressed]. The phrase "by means of these one hundred and eight names" refers to what is explained below. "Supplication" means to exhort. In this regard, first of all, the praise is offered by way of the great maṇḍala of the Vajra Expanse (vajradhātu). Furthermore, at the very beginning, the meaning of the mantra is praised by means of the words "Vajrasattva" and so forth. "Vajrasattva" is by way of Vajrasattva. "Great Vajra" is by way of Vajrarāja. "Vajra Protector" is by way of Vajrarāga. "Accomplisher of Excellence" is by way of Vajrasādhu; here too, it should be understood as being taught by way of the underlying meaning. "Vajra Empowerment" is by way of Vajraratna. "Vajra Light" is by way of Vajrasūrya. "Vajra Glory" is by way of Vajradhvaja. "Vajra Laughter" is by way of Vajrahāsa. "Great Dharma" is by way of Vajradharma. "Supreme Great Vajra Sword" is by way of Vajratīkṣṇa. "Supreme King of All Maṇḍalas,"

ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་སྒོ་ནས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་ཀྱང་ཡིན་ལ་རྒྱལ་པོའི་མཆོག་ཀྱང་ཡིན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་སྡུད་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤྲོས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྨོས་པར་ཟད་དོ། ། བསྲུང་བ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྲུང་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། གནོད་སྦྱིན་གཏུམ་པ་གདོན་ཆེན་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཇི་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་སྡུད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན། ཕྱག་རྒྱ་ཀུན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་བྱང་ཆུབ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒོ་ནས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་འཚང་རྒྱ་བ་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་སྒོ་ནས་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་བསྡུ་བ་ལ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པས་ན་སངས་རྒྱས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་སྒོ་ནས་ཏེ། སེམས་ཅན་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བའི་འདོད་ཆགས་མཁྱེན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐེག་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །

The phrase "by way of the vajra cause" means that because it is both a maṇḍala and the supreme king, it is the supreme king of all maṇḍalas, for it gathers all maṇḍalas within itself. "Non-elaboration" is by way of the vajra speech. "Vajra activity" merely states its own defining characteristic. "Great protection" is by way of the vajra protection. "Fierce yakṣa, great spirit" is by way of the vajra yakṣa. Regarding "Great mudrā of the vajra fist": if one asks how it is a great mudrā, it is because it thoroughly gathers all mudrās. Therefore, the statement "Homage to all mudrās" is a praise by way of the vajra fist. Now, the praise by way of performing the welfare of sentient beings begins with "Bodhicitta" and so forth. "Bodhicitta and great awakening" is by way of Vajrasattva; because that very purity is awakening, the term "great awakening" is spoken. "All buddhas, all tathāgatas" is by way of Vajrarāja; because he blesses the gathering of the buddhas, he is called "buddha." "Vajra wisdom, great wisdom" is by way of Vajrarāga; because he knows the passion that ripens and liberates sentient beings. "Mahāyāna" is by way of Vajrasādhu.

དོན་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། ཀུན་གྱི་དེ་ཉིད་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། ཐམས་ཅད་བསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་ཅན་དོན་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དཔལ་གྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། ཀུན་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞད་པའི་སྒོ་ནས་སོ། ། ཀུན་མཁྱེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། འདོད་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཁྱེན་པས་ན་ཀུན་མཁྱེན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཀུན་མཛད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་སྒོ་ནས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཛད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་སྒོ་ནས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོས་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཀུན་གཟིགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་སྒོ་ནས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པ་མེད་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བདག་རབ་རྡོ་རྗེ་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བརྩོན་རབ་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བའི་སྒོ་ནས་ཏེ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་བརྩོན་རབ་བོ། ། རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་གོ་ཆ་འཆང་བས་ན་རྡོ་རྗེ་འཆང་བའོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་དེ་ཉིད་དོན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། ཐབས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པས་སོ། ། བདེན་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནི།

"Meaning of all" is by way of Vajraratna. "The reality of all" is by way of Vajratejas, because it dispels everything. "Great benefit for sentient beings" is by way of Vajraśrī. "All-knowing" is by way of Vajrahāsa. "Omniscient" is by way of Vajradharma; because he knows the suchness of all desire, he is called "Omniscient." "All-acting" is by way of Vajratīkṣṇa, because through insight he acts for the benefit of all. "All" is by way of Vajrahetu, because the maṇḍala wheel summarizes the meaning of all tantras. "All-seeing" is by way of Vajrabhāṣa, because he demonstrates the benefit of all sentient beings through the nature of phenomena (dharmatā) which is free from conceptual elaboration. "Supreme Vajra Self, supreme Vajra" is by way of Vajrakarma. "Supreme Vajra Diligence, Vajradhara" is by way of Vajrarakṣa; because he is the very essence of diligence, he is "Supreme Vajra Diligence." Because he wears armor of vajra nature, he is "Vajradhara." "The meaning of the reality of the great samaya" is by way of Vajrayakṣa, because he fully enjoys the suchness of skillful means. "Great Truth" is by way of Vajramuṣṭi; the vajras of body, speech, and mind—

བསྡུས་པ་ཁུ་ཚུར་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་འདིའི་ཚུལ་གྱིས་ན་བདེན་པ་ཉིད་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་སྡུད་པ་ལ་འཇུག་པས་ན་བདེན་ཆེན་ནོ། ། ད་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་འདོད་པ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་དང་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏོ། ། རབ་ཏུ་དགའ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏོ། ། འོད་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་འོད་ཅེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། འོད་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་དབལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་འོད་ཅེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་གཞན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཞད་པའི་འོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ཉིད་དུ་གྱུར་ཅིང་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་སྟེ་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་པའོ། ། རིག་མཆོག་ཅེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པ་ལ་འཇུག་པས་ན་མཆོག་གོ། ། མཆོག་ཅེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། སྤྲོས་པ་མེད་པས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མིའི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ།

It is explained as the "clenched fist" of the condensed [teachings]. In this manner, because all mudrās are engaged in being subsumed into the truth itself, it is the "Great Truth." Now, the praise is given by way of the samaya-mudrās: "Great desire of the vajra hook" indicates the samaya-mudrās of Vajrasattva, Vajrarāja, and Vajrarāga. "Supremely joyful" indicates the mudrā of Vajrasādhu. "Great light" indicates the mudrā of Vajraratna. "Vajra light" indicates the mudrā of Vajratejas. "Radiant light" indicates the mudrā of Vajraśrī. "Buddha light" indicates the mudrā of Vajrahāsa, because it is the light of the Buddha's smile. "Supreme Vajra King" indicates the mudrā of Vajradharma, because he has become the Vajra King within the Dharma-maṇḍala and is supreme. Because he has become the supreme among the vajras through insight and wisdom, he is the "Supreme Vajra," which indicates the mudrā of Vajratīkṣṇa. "Supreme Knowledge" indicates the mudrā of Vajracakra, because he engages in the perfect subsumption of all maṇḍalas. "Supreme" indicates the mudrā of Vajrabhāṣa, because he is supreme through being free from conceptual elaboration. "Supreme among men" indicates the mudrā of Vajrakarma.

མཆོད་པའི་ལས་ཀྱིས་མི་རྣམས་མགུ་བར་བྱེད་པས་ན་མིའོ། ། ཐམས་ཅད་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་ན་མཆོག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེས་ཐམས་ཅད་སྲུང་བར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་སོ། ། མཆོག་ཆེན་མཆོག་ཅེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། མཆོག་ཆེན་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་མཆོག་ཆེན་མཆོག་གོ། ། རིག་མཆོག་ཅེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། ཐམས་ཅད་སྡུད་པའི་མཐུ་མངའ་བས་ན་རིག་པ་རྣམས་ཀྱི་དམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིག་མཆོག་གོ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་བསྟན་ཟིན་ནས། ད་ནི། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་གསང་བ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་གསང་བ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རབ་གསང་འཆང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། དེ་ལྟར་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་ནས། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་མཛད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོར་བསྟན་པའོ། ། བསམ་གཏན་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲོ་བར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དགོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་བསྡུ་བའི་སྒོ་ནས་སོ། །

Because he delights people through the activity of making offerings, he is called "Man" (nara). Because he is preeminent among all, he is "Supreme" (vara). By the phrase "Supreme Vajra," the mudrā of the Vajra Armor is shown, in the sense that the vajra protects everything. By the phrase "Supreme of the Great Supreme," the mudrā of the Vajra Yakṣa is shown; "Great Supreme" refers to the bodhisattvas, and because he is the supreme among them in terms of causing destruction, he is the "Supreme of the Great Supreme." By the phrase "Supreme Knowledge" (vidyā-vara), the mudrā of the Vajra Fist is shown; because he possesses the power to gather everything, he is the "Supreme of Knowledges" (vidyā-vara). Having thus concluded the praise by way of the Vajradhātu Maṇḍala, now, with the words "Vajradhātu and Great Secret," and so forth, the praise is performed by way of the Secret Maṇḍala of the Tathāgatas. "Vajradhātu and Great Secret" is by way of the Mahāmudrā. "Vajra Secret" is by way of the Guhyamudrā. "Holder of the Utter Secret" is by way of the Karmamudrā. Having thus praised by way of the Secret Maṇḍala, now, with the words "Subtle Vajra," and so forth, the praise is shown to be performed by way of the Dharmamaṇḍala. "Subtle Vajra" refers to the manifestation of the subtle vajra. "Great Meditative Concentration" (dhyāna) is by way of emanation. "Vajra Purpose" is by way of the gathering of that very [emanation].

སངས་རྒྱས་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་དྲྀཥྚ་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་དོན་སྟོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་མཁས་པ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་ཏེ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཕྲིན་ལས་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་མཛད་ནས། ད་ནི་སངས་རྒྱས་མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། མཆོད་པ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་སོ། ། སེམས་དཔའ་མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རབ་མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། དེ་ལྟར་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་མཛད་ནས། ད་ནི་ཐབས་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐབས་ཆེན་དང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་པའི་དོན་བསྡུས་པའི་སྒོ་ནས་སོ། ། དངོས་གྲུབ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་གྲུབ་རབ་ཏུ་སྩོལ་བའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མིང་གི་སྒོ་ནས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་མཛད་ནས།

The phrase "Supreme Buddha" (buddhottama) indicates the meaning of dṛṣṭivajra. The phrase "Supreme Buddha-Vajra" indicates the Great Seal (mahāmudrā). "Buddha, Awakening, Great Sage" is by way of the Samaya Seal (samayamudrā). "Buddha-Wisdom, Great Buddha" is by way of the Dharma Seal (dharmamudrā). "Buddha, Buddha" is by way of the Action Seal (karmamudrā), because it demonstrates the enlightened activity of manifest awakening. Having thus offered praise by way of the Dharma Maṇḍala, now, with the words "Buddha Offering" and so forth, praise is offered by way of the Action Maṇḍala. "Buddha Offering" is by way of the Samaya Seal. "Great Offering" is by way of the Great Seal. "Sattva Offering" is by way of the Dharma Seal. "Supreme Offering" is by way of the Action Seal. Having thus offered praise by way of the Action Maṇḍala, now, with the words "Great Method" and so forth, praise is offered by way of the Maṇḍala of the Four Seals. "Great Method" is by way of summarizing the meaning of the extensive maṇḍala. "Great Siddhi" is by way of bestowing the supreme siddhi. "Vajra Siddhi" is by way of the name of the maṇḍala. Having thus offered praise by way of the Maṇḍala of the Four Seals...

ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་མ་ཡིན་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ཆེན་པོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་དབྱངས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་ཆེན་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་རྡོ་རྗེའོ། ། གླེགས་བམ་ལ་ལས་ནི་རྡོ་རྗེའི་སེམས་ཞེས་ཀྱང་ཟེར་ཏེ། དེར་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྟོག་པའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་མཛད་ནས། ད་ནི་སངས་རྒྱས་གཙོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། མི་བསྐྱོད་པའི་གནས་ཀྱིའོ། ། རྒྱལ་བཀའ་ཉན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་ཆེན་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སངས་རྒྱས་བཤེས་གཉེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Now, with the words "The Tathāgata" and so forth, a praise is offered by way of the single-seal maṇḍala. This is because Vajrasattva himself is the body of the Buddha, and not otherwise; therefore, by way of the great seal, he is called the "Great Body of the Tathāgata." "The melodic speech of the Tathāgata" is said by way of the seal of speech. "The great mind of the Tathāgata" is said by way of the seal of mind. "The Vajra of Vajras" is said by way of the samaya seal; since it is the vajra of Vajrasattva, it is the "Vajra of Vajras." In some manuscripts, it is also called "Vajra Mind," which means "homage to bodhicitta." Having thus offered praise by way of the conceptualization of the Mahāyāna Abhisamaya, now, with the words "The Buddha, the Chief" and so forth, a praise is offered by way of the maṇḍala of the Victory over the Three Worlds. "The Buddha, the Chief" is said by way of Vajra Hūṃkāra, who is the locus of Akṣobhya. "The Victor’s Command-Obedient" is said by way of Ratna Hūṃkāra, because he carries out the commands of the Buddha. "The Buddha’s Spiritual Friend" is said by way of Dharma Hūṃkāra, because bodhicitta is the father of all the Tathāgatas.

རྒྱལ་མཆོག་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྲས་ཀྱི་ཐུ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་བསྟོད་པའོ། ། ཁྱབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒོ་ནས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྟོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་སྒོ་ནས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་འདྲེན་པས་ན་འགུགས་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཞི་ཁྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་སྒོ་ནས་ཏེ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡིན་པས་ན་ཞི་བ་ཡིན་ལ། མདའ་དང་གཞུ་འདྲེན་པས་ནི་ཁྲོ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་སྒོ་ནས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་(ལགས་,ལེགས་)སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྦྱིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། ཐུགས་ལས་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་འབྱུང་ཞིང་རིན་པོ་ཆེ་དང་འདྲ་བར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་སེམས་ཙམ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་པས་ན་འདི་ནི་དེ་ཉིད་ཆེ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་དག་མཐའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉི་མའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་ཡང་དག་པའི་དོན་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆེ་བའི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་རབ་ཏུ་བསྒོམས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཀུན་མཁྱེན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞད་མོའི་སྒོ་ནས་ཏེ།

"Supreme King Born" is by way of Karmahūṃkāra, because he is the eldest son of all the tathāgatas. "Great Vairocana" is a praise by way of the form of Vairocana. "Pervasive" is by way of Vajrasattva, because Vajrasattva is all-pervading. "Teacher" is by way of Vajrarāja, because by inviting all the tathāgatas, he demonstrates the act of summoning. "Peaceful and Wrathful" is by way of Vajrarāga, because as Samantabhadra he is peaceful, yet by drawing the bow and arrow he is wrathful. "Tathāgata" is by way of Vajrasādhu, because he bestows the word "Excellent" upon the tathāgatas. "Great Reality" is by way of Vajraratna, because precious jewels arise from his mind, and since all things arise like jewels and depend solely upon the mind, this is called "Great Reality." "Ultimate Limit" is by way of Vajratejas, because the maṇḍala of the light of the sun of wisdom makes the ultimate meaning perfectly clear. "Manner of Greatness" is by way of Vajraśrī, because he has thoroughly meditated upon the manner of the perfection of generosity. "Omniscient in all perfections" is by way of Vajrahāsa.

ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོན་པའི་འཛུམ་པ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་སྒོ་ནས་ཏེ། ཨའི་སྒོ་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་སྟོན་པར་མཛད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཆོས་ཀྱི་མཆོད་པ་མཛད་པས་ན། འཇམ་དཔལ་གྱི་གནས་སུ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཞེས་སྙིང་པོ་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། སྤྱོད་པ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་སྒོ་ནས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་སྤྱོད་པའི་མཆོག་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བདུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་སྒོ་ནས་ཏེ། ཚིག་གིས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་འགོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བདུད་ནི་རབ་འདུལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པ་ལ་འཇུག་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཚད་མེད་པ་བསགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བདུད་ཐམས་ཅད་ཚར་གཅོད་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཀུན་གྱི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྲུང་བའི་སྒོ་ནས་ཏེ། ཐམས་ཅད་སྲུང་བར་མཛད་པས་ན་མཆོག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཉམ་ཉིད་མཁྱེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཐམས་ཅད་ཟ་བའམ། ཐམས་ཅད་འཇིགས་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཀུན་དུ་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་སྒོ་ནས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

It is for the purpose of perfectly demonstrating the smile that teaches the perfections. "Ultimate" is by way of the Vajra Dharma, because all phenomena are naturally pure. "Samantabhadra" is by way of the Vajra Sharp [Wisdom], because he demonstrates the meaning of non-arising through the gateway of the syllable A. Because he performs the offering of Dharma within the maṇḍala of the Mahāyāna Abhisamaya, he is called "Samantabhadra" in the abode of Mañjuśrī, just as it is stated in the Sāra. "Supreme Conduct" is by way of the Vajra Cause, because he demonstrates the supreme conduct of turning the wheel of Dharma. "Māra" is by way of the Vajra Speech, because he halts all conceptual proliferation through words. "Subduer of Māra" is by way of the Vajra Action, because by engaging in the unsurpassed offering, he subdues all Māras through the power of having accumulated an immeasurable collection of merit. "Supreme of All" is by way of the Vajra Protection, because he is supreme since he protects everything. "Knower of Equality" is by way of the Vajra Yakṣa, because he either consumes or terrifies all things in a state of equality. "All-Pervading" is by way of the Vajra Fist, because he is engaged in perfectly gathering all mudrās.

ད་ནི་སངས་རྒྱས་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཧཱུྃ་བཞིའི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཧཱུྃ་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་པའི་སེམས་དཔའ་རྣམས་སྤྲུལ་པའི་ཕྱིར་དེའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པའོ། ། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཧཱུྃ་བཞིའི་སྔགས་སྟོན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་སྟེ་གཉིས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པས་ནི་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའི་སྙིང་པོ་གཟུང་སྟེ། གང་གིས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དྲུང་དུ་བཀུག་ནས་གཞག་པ་དེའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་སྟེ་གསུམ་པའོ། ། གདུལ་བ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ངེས་པར་གནོད་མཛེས་ནི་ཧཱུྃ་མཛད་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བདག་པོ་ཐམས་ཅད་འདུལ་བར་མཛད་པ་དེའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་སྟེ་བཞི་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡན་ལག་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞབས་སུ་བཀུག་པ་ལ་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བདག་པོ་རྣམས་ཞབས་གཉིས་ཀྱིས་བཀུག་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཞབས་ཀྱི་འོག་ཏུ་འཇོག་པའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་སྟེ་ལྔ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འབེབས་པ་ཉིད་དུ་འདུལ་བའི་སྔགས་ཡིན་ལ། དེའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་སྟེ་དྲུག་པའོ། ། དྲག་པོའི་སྔགས་འདི་ཡང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཇི་ལྟར་བགྱི་ཞེས་ཞུས་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་ལྟར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་ལན་སྔགས་དང་བཅས་པ་སྟེ།

Now, the praise is performed by means of the mantra of the four hūṃs, beginning with "Buddha hūṃ." First, because it is the hūṃ of the Buddha, the Blessed One, it is called "Buddha hūṃ"; the praise is offered by way of that for the purpose of emanating the bodhisattvas of the maṇḍala. This " hūṃ" indicates the mantra of the four hūṃs; the praise is offered by way of that for the purpose of summoning, entering, binding, and subjugating all the tathāgatas. This is the second. By mentioning "Vajra hūṃ," the essence of the King of Desire (Takkirāja) is taken; the praise is offered by way of that for the purpose of summoning and placing the lords of all the three worlds, together with their retinues, before the maṇḍala. This is the third. "The Subduer" refers to the Lord of all the three worlds, the certain Harmful Beauty (Sumbharāja), who is Hūṃkāra; the praise is offered by way of that for the purpose of subduing all the lords of the three worlds. This is the fourth. "Vajra Limbs All" refers to being drawn underfoot; the praise is offered by way of that for the purpose of drawing the lords of the three worlds under his two feet and placing them beneath the feet of Vajrapāṇi. This is the fifth. "Vajra Fierce" is the mantra for subduing through the act of descending; the praise is offered by way of that. This fierce mantra is also the response given by the Blessed One, "Do it in this way," together with the mantra, in reply to the request, "How should Vajrapāṇi act?"

ཞུས་པ་དང་ལུང་བསྟན་པ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་ཡོན་ཏན་གཟུང་བས་བསྟོད་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཐུགས་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ཐུགས་ཉིད་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་ན་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐུགས་ལས་ནི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བས་ན་ཕྱག་བྱ་བར་འོས་པ་ཡིན་ནོ། ། མཆོད་ཅིང་ཞེས་པ་ནི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་མཆོག་ལ་དབང་བར་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྗེད་པ་ནི་ཕྲེང་བ་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རིམ་གྲོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་རུངས་པ་འདུལ་བར་མངོན་པར་བཞེད་པའི་དོན་འདི་ནི་ཞི་བའི་ཚུལ་གྱིས་གདུག་པ་འདུལ་བར་མི་སྤྱོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྟན་གདིང་བ་ལ་སོགས་པས་རིམ་གྲོར་མཛད་པའོ། ། གང་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་བརྟན་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་མཛད་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒོལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོགས་པ་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར། གང་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་བརྟན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཉིད་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བཤད་དེ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཁྱོད་རག་ལུས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །

The request and the prophecy should be understood together. Regarding the phrase, "Homage to you, Vajrapāṇi," it should be known that this is a praise by way of grasping the qualities as they have been taught. As for the term "homage," it is because it is said that the mind which is like a vajra is Vajrapāṇi. Therefore, since the very mind of the Buddhas is Vajrapāṇi, it is said, "Homage to him." Because all qualities arise from the mind, he is worthy of homage. "Worship" refers to [offering] flowers and so forth, in order to establish the mastery of the supreme victory over the three worlds. "Honoring" refers to the binding of garlands and so forth, in order to fully accomplish the desired aim. "The Tathāgatas should perform service" means that the Tathāgatas, in their desire to subdue the wicked, do not employ a peaceful manner to subdue the malevolent. Therefore, they perform service by means of spreading seats and so forth. Regarding the phrase, "Because the vajra-mind is firm," this was spoken in order to dispel the doubts of those who might ask: "Why is it appropriate for the Tathāgatas to perform homage and so forth to Vajrapāṇi?" It is said: "The very mind of the Buddhas is explained as Vajrasattva." For that very reason, it is said: "Complete enlightenment depends upon you."

ཇི་ལྟར་ན་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་རག་ལུས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར། ཀུན་གཟིགས་ཡབ་ནི་ཁྱོད་ཡིན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཇི་ལྟར་ན་ང་ཡབ་ཡིན་ཞེ་ན། བྱུང་བ་དང་ནི་འབྱུང་འགྱུར་བའི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྒྲུབས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ་སངས་རྒྱས་བྱུང་བ་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱི་སྡོང་པོའི་ས་བོན་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ནོ། ། འཕགས་པ་སྡོང་པོ་བཀོད་པའི་བྱམས་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལས་ཀྱང་། རིགས་ཀྱི་བུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་བསྒྲུབས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་རྙེད་པར་མཛད་པ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་འཚང་རྒྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བསྟོད་པའི་རྒྱལ་པོ་འདི་ཡིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པས་སོ། ། རབ་ཏུ་མོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་དད་པས་སོ། ། སྟོད་བྱེད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བས་ནི་མཉེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་བསྟོད་པས་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། བསྟོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། གླུར་བླངས་གང་ཞིག་སྟོད་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་ཞིག་གིས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་གླུར་བླངས་པས་བསྟོད་པ་བྱས་ན་དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པས་བསྟོད་ནས། ད་ནི། སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་མངའ་མཛད་པའི། །

How is it that [attaining] perfect enlightenment depends upon this? It is said: "You are the All-Seeing Father." If one asks how he is the father: "The Tathāgatas of the past and those yet to come were accomplished by you." This teaches that the seed of the trunk for all Buddhas who have appeared and will appear is the bodhicitta. As it is said in the Noble Array of Stalks, in the liberation of Maitreya: "Noble son, bodhicitta is like the seed of all the Buddha-qualities," and so forth. "Accomplished by you" means that you have attained it, because attaining buddhahood depends upon bodhicitta. "By this king of praises" refers to the one hundred and eight names just explained. "With deep devotion" means with intense faith. "Praising" means pleasing [the Buddha]; by praising in this way, one will obtain great merit. Not only by praising, but as it says: "Whoever praises by singing songs," whoever praises using verses and songs will become like the Vajra-Holder (Vajradhara), so it is said. Having thus praised with the one hundred and eight names as they were explained, now: "To the one who rules over all Buddhas..."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རང་གི་རིགས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་འདེབས་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་མངའ་མཛད་པའི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མགོན་པོ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱབས་མཛད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་མགོན་པོའོ། ། གསོལ་བ་ནི་བསྟི་སྟོང་ཐོག་མར་བྱས་ཏེ་གསོལ་བ་འདེབས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་གཉེར་བས་ན་དོན་ཏེ། གསོལ་བ་འདེབས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ཡིན་པས་ན་སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་ནོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དེ་ཉིད་དགོས་པ་ཡིན་པས་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར། རང་གི་རིགས་ནི་སྐྱེད་པར་མཛོད། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་གསོལ་བ་བཏབ་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞུགས་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོའོ། ། འདིའི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མངའ་བས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསོལ་བའི་ཚིག་ཐོས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྟོག་པར་བྱིན་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། བདག་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ཀའི་གནས་སུ་བཞག་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གསོལ་བ་འདེབས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་སོ། ། བོས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བོད་པའོ། །

With the words "Thus, etc.," he makes a supplication in order to generate his own family. "To the one who exercises mastery over all buddhas" means for the purpose of performing the summoning, entering, binding, and subjugating of all buddhas. "Protector" (mgon po) refers to one who has engaged in acting as a refuge for all sentient beings. "Supplication" (gsol ba) means to make a request preceded by veneration. "For the sake of all buddhas" means "purpose" (don), which is the meaning of "supplicating." "The welfare of all sentient beings" (sems can kun don) means it is the welfare of all sentient beings. Since that very welfare of all sentient beings is the objective, it is "for the sake of the welfare of all sentient beings." Therefore, he says, "Please generate your own family," which is the supplication. "Then" (de nas) means immediately following that. Because he abides in the samādhi of "Victory over the Three Worlds," he is the "Lord of all Tathāgatas." Because he holds a vajra in his hand, he is "Vajrapāṇi," the glorious Vajrasattva. "Having heard the words of supplication of all the Tathāgatas" means immediately after the supplication was made. "That vajra" refers to that which was bestowed as the conceptualization of the Mahāyāna Abhisamaya. "In his own heart" means placed in the location of the heart. "All those Tathāgatas" refers to those who had made the supplication. "Having called" means having summoned.

འདི་སྐད་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཇི་སྐད་གསུངས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མ་འཚལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མི་བགྱིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཀའ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་མི་བྱེད་ཅེས་སླར་དྲིས་པའོ། ། དོན་དེའི་རྒྱུ་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀའ་བཞིན་མི་བགྱིད་པ་ནི་མ་རུངས་པ་དང་དྲག་པོ་རྣམས་ལ་ཞི་བའི་སྤྱོད་པས་མི་འདུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ངེས་སོ། ། དེ་ཡང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ནི་མཐུ་སྐྱེད་པའོ། ། མཐུ་བསྐྱེད་པ་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་ཐབས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ཐབས་ཆེན་པོ་སྟེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་ཐབས་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། སྙོམས་པར་ཞུགས་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལའོ། ། དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ཉིད་ལའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

Regarding the phrase "spoke thus," if one asks what was spoken, it is said: "The Blessed One, the Tathāgata, does not know," which means "he does not act." Therefore, the question is asked again: "How is it that all the Tathāgatas do not act according to the command of all the Tathāgatas?" The reason for this is shown: not acting according to the command of the Tathāgatas is because those who are wicked and fierce cannot be tamed by peaceful conduct. The word "then" refers to the immediate succession of that. Because he is blessed by all the Tathāgatas, it is the "blessing of all the Tathāgatas," meaning he is certainly blessed by all the Tathāgatas. Furthermore, the "Tathāgatas" are the five Tathāgatas, and their "blessing" is the generation of power. Because that generation of power is both a means belonging to all the Tathāgatas and is also "great," it is the "Great Means." Because it is the wisdom of that, it is the "Wisdom of the Great Means." In order to bless that, he entered into the meditative absorption (samādhi) called "The Indestructible Vajra-like," which is a name consistent with its meaning. "Immediately upon entering into meditative absorption" means at the very moment of having entered. "At that time" means at that very instant. "All the Tathāgatas" refers to Akṣobhya and the others.

ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་འཇུག་པས་ན། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་མོ་དང་མཉམ་པར་སྤྲོས་པ་སྟེ། སྤྲོས་པ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཁྱབ་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་སྤྲོས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་སྤྲོས་པ་ཉིད་དེ། དེས་ན་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་མོ་དང་མཉམ་པར་སྤྲོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ལྟར་སྤྲོས་ནས་སླར་ཡང་བསྡུ་བ་མཛད་དེ། གང་དུ་ཞེ་ན། རི་རབ་རིའི་རྩེ་མོར་རོ། ། ཅི་དེ་ཐམས་ཅད་དུའམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྩེ་མོ་རྡོ་རྗེ་དང་ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱས་པའི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པར་བསྡུ་བ་མཛད་པའོ། ། ཡང་གཅིག་ཏུ་འདུས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚོགས་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་བཞུགས་པའོ། ། དམིགས་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པའོ། ། དཔལ་བེའུས་བརྒྱན་པའི་ཐུགས་སུ་ཐིམ་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་སུ་ཞུགས་མ་ཐག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་སུ་བདག་ཉིད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་སུ་དམིགས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མཉམ་པ་ཉིད་དང་མཚུངས་པར་གྱུར་པ་སྟེ།

Since the entire expanse of space enters into equality with as many atoms as there are, it is emanated in equality with the extremely subtle atoms of the entire expanse of space. This emanation is the pervading of the maṇḍalas of all those subtle atoms. That itself is the emanation, and because it is their very essence, it is the emanation itself. Thus, it is by means of being emanated in equality with the extremely subtle atoms of the entire expanse of space. Having emanated in that way, he then performs the reabsorption. Where? Upon the summit of Mount Meru. Is it into all of those? No; he performs the reabsorption into the tiered palaces made of vajras, jewels, and precious gems at the summit. "Gathering into one" means making them into a single assembly. "Having perceived the equality of all the tathāgatas" means that the equality of all the tathāgatas is abiding in the expanse of reality (dharmadhātu). "Perceived" means made manifest. The meaning is that they dissolved into the heart adorned with the glorious knot (śrīvatsa). Then, immediately upon entering the hearts of all the tathāgatas, the Blessed One, the Tathāgata Vairocana, blessed himself within the hearts of all the tathāgatas. This means that having perceived himself within the hearts of all the tathāgatas, he became equal to the vajra-equality of all the tathāgatas.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེས་འདི་ལ་ལྷག་མ་མེད་པ་ན་མ་ལུས་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་བསྐྱབས་པ་ནི་གདུག་ཅིང་གཏུམ་པ་རྣམས་ལས་བསྲུང་བའོ། ། ཕན་པ་དང་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་གྲུབ་པ་ནི་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། ། མ་རུངས་པ་ཐམས་ཅད་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིར་གཏོགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དེས་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཐབས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཐབས་དེས་བསྐྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དང་། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཐབས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལ་དམིགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ཐབས་ཏེ་དེས་བསྐྱེད་པའི་ཁྲོ་བོའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། སྙོམས་པར་ཞུགས་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

That which has become equal to all the Tathāgatas is "without remainder," meaning "entirely." To "completely protect" that is to guard against those who are malicious and fierce. The "attainment of the supreme of all benefit and happiness" refers to the sublime siddhi of all benefit and happiness; it is for that reason. Because it is the method generated by the great compassion belonging to all the Tathāgatas in order to subdue all who are unruly, it is the "method of the great compassion of all the Tathāgatas." Because it is the wisdom of the meditative absorption (samādhi) generated by that method of the great compassion of all the Tathāgatas, it is the "wisdom of the meditative absorption of the method of the great compassion of all the Tathāgatas." "Focusing upon that" means to manifest it directly. Because it is the great compassion of all the Tathāgatas, it is the "great compassion of all the Tathāgatas"; the method motivated by that is the wrathful deity generated by it. To demonstrate that very point, it is the "Vajra." The meditative absorption that focuses upon that is the one with the name "Consistent with the Meaning," and it is into that meditative absorption that he entered. "Immediately upon entering into meditative absorption" means immediately following the act of entering into meditative absorption.

དེའི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་དག་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་སུ་ཞུགས་ཏེ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་པའི་སྔར་བཤད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ལས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་འདིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དཔའ་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་གོ། ། སྙིང་པོ་དེས་བསྐྱེད་པའི་སྙིང་པོ་དེ་ལ་ཡང་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ་དེ་ཕྱུང་བའོ། ། དེ་ཕྱུང་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་ཀའི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རང་གི་ཐུགས་ཀར་བསྟོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཟུང་བའི་རྡོ་རྗེ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་ཀའི་རྡོ་རྗེ་ལས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ན་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་རྣམ་པ་མང་པོ་ཕལ་མོ་ཆེར་གྱུར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཀུན་དུ་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འདུག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། རྣམ་པ་དུ་མ་ཞེས་གསུངས་པ་ཚུལ་གང་གིས་ན་དེ་རྣམ་པ་མང་པོ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཀུན་དུ་འབར་བའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ།

"At that time, from the hearts of all the tathāgatas" means from the hearts of all those previously mentioned tathāgatas who have entered the heart of Vairocana and become merged into one. Regarding "the vajra samaya of all the tathāgatas," the term "vajra of all the tathāgatas" here refers to the bodhisattvas such as Vajrasattva and the rest. The "vajra samaya of all the tathāgatas" refers to the samayas of the great mudrās and so forth. The essence generated by that [essence] is also given that name, and it is that which was emitted. "Immediately upon its emission" means immediately following the recitation of the essence. "From the vajra at the heart of Vajrapāṇi" means from the vajra held in the manner of a praise at the heart of the Blessed One Vajrapāṇi himself; therefore, it is "from the vajra at the heart of Vajrapāṇi." Through the power of his miraculous abilities, the Blessed One Vajrapāṇi himself became many vajra bodies in great number. This should be connected with the phrase: "the Blessed One Vairocana sat upon moon maṇḍalas in the manner of the great maṇḍala of the vajra expanse in all directions." If one asks by what manner the statement "in many forms" is made, it is shown by the passage beginning with "the essence of universal blazing."

ཀུན་ནས་འབར་བས་ན་ཀུན་དུ་འབར་བའོ། ། དེས་བསྐོར་བ་བྱས་པས་ན་ཀུན་དུ་འབར་བའི་སྙིང་པོའོ། ། ཀུན་དུ་འབར་བའི་སྙིང་པོ་ཡང་ཡིན་ལ། ཁྲོ་གཉེར་ཅན་སྨིན་མ་(བཅུམ་,བཙུམ་)པ་ཡང་དེ་ཡིན་པ་སྟེ། ཁྲོ་བར་སྟོན་པའི་དཔྲལ་བའི་མཚན་མ་ནི་ཁྲོ་གཉེར་ཅན་སྨིན་མ་(བཅུམ་,བཙུམ་)པའོ། ། ཁྲོ་གཉེར་དང་བཅས་ཤིང་སྨིན་མ་(བཅུམ་,བཙུམ་)པ་ཡང་ཡིན་ལ། དཔྲལ་བར་བསྙེར་བ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ཁྲོ་གཉེར་ཅན་སྨིན་མ་(བཅུམ་,བཙུམ་)ཞིང་དཔྲལ་བ་བསྙེར་བའོ། ། མཆེ་བ་དགུ་པོ་ལྷག་གེར་བྱུང་ཞིང་ཞལ་གཡོ་བ་ཡང་ཡིན་ལ། སོ་གཙིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་མི་བཟད་པ་ལ་བྱ་སྟེ། མཆེ་བ་ལྷག་གེར་བྱུང་བ་ཉིད་སོ་གཙིགས་པར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མཆེ་བ་ལྷག་གེར་བྱུང་ཞིང་སོ་གཙིགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་འཇིགས་སུ་རུང་བ་དེའི་མཚོན་ཆ་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་། རལ་གྲི་དང་། ཞགས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། རལ་གྲི་དང་ཞགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་རྡོ་རྗེའི་མེ་ལྕེ་འབར་བའི་མཚོན་ཆ་ཕྱག་ན་བསྣམས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་དང་རལ་གྲི་དང་ཞགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེའི་མེ་ལྕེ་འབར་བའི་མཚོན་ཆ་ལག་ན་ཐོགས་པའོ། ། གལ་ཏེ་མཚོན་ཆ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་ཁ་དོག་དང་རྒྱན་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དུ་མའི་ཁ་དོག་དང་རྒྱན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཆ་ལུགས་སྣ་ཚོགས་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པ་དུ་མ་ཡང་ཡིན་ལ་ཁ་དོག་ཀྱང་ཡིན་པས་རྣམ་པ་དུ་མའི་ཁ་དོག་གོ། །

Because it is ablaze on all sides, it is "blazing everywhere." Because it is surrounded by that, it is the "essence of the blazing everywhere." It is both the essence of the blazing everywhere and the one with the knitted brows of a wrathful frown; the mark on the forehead that displays wrath is the "knitted brows of a wrathful frown." Because it possesses a frown and knitted brows, and also has the forehead furrowed, it is the "one with knitted brows and a furrowed forehead." Because the nine fangs are prominently protruding and the mouth is moving, and because "baring the teeth" refers to the terrible, that which has the fangs prominently protruding and has bared its teeth is the "one with prominently protruding fangs and bared teeth." If one asks how many weapons such a terrifying being possesses: Therefore, it is said, "vajra, hook," and so forth. Whatever those are—the vajra, the hook, the sword, the noose, and so on—they are the vajra, hook, sword, noose, and so forth. Since they are precisely the weapons of blazing vajra flames held in the hands, they are "those who hold in their hands the weapons of blazing vajra flames, such as the vajra, hook, sword, and noose." If one asks, "If the weapons are such, what are their colors and ornaments like?" for that reason it is said, "assuming various forms with many colors and diverse ornaments." They are both "many forms" and "colors," thus "many-colored forms."

རྒྱན་ཡང་ཡིན་ལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱང་ཡིན་པས་རྒྱན་སྣ་ཚོགས་སོ། ། ཁ་དོག་རྣམ་པ་དུ་མ་དང་། རྒྱན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆ་ལུགས་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་འཛིན་པར་མཛད་པས་ན་ཆ་ལུགས་སྣ་ཚོགས་འཛིན་པའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ལས་བྱུང་ནས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་ཤིན་ཏུ་མ་རུངས་པ་ཐམས་ཅད་གདུལ་བ་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདུལ་དཀའ་བ་ཐམས་ཅད་བཏུལ་ནས། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་དེ་རྣམས་ཀྱང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འདུག་སྟེ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་མཛད་དོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཐམས་ཅད་འདུལ་བའི་ཐབས་ཆེན་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ཐབས་ཆེན་ཏེ། གང་ལ་ཐབས་ཆེན་པོ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཐབས་ཆེན་ལྡན་པའོ། ། ཐབས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་དེ་སུ་ཞིག་ཅེ་ན། བདག་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཐབས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཡང་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར། གང་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གདུལ་ཐབས་ཕྱིར། ། དྲི་མ་མེད་པའི་ཁྲོ་བོར་གྱུར། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཐབས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དྲི་མ་མེད་པའི་ཁྲོ་བོར་གྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དྲི་མ་མེད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཁྲོ་བོར་གྱུར་ཞེས་བྱ་བ་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་གཟུགས་ཅན་དུ་གྱུར་པ་འདི་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བས་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པའི་བྱ་བ་མཛད་ཟིན་ནས།

Because it is both an ornament and manifold, it is the "manifold ornament." Because he assumes various appearances through many types of colors and diverse types of ornaments, he is the "assumer of manifold attire." Regarding the phrase "from the body of Vajrapāṇi," it means having emerged from the body of Vajrapāṇi and, after having subdued all the extremely wicked ones in all the world systems—meaning having tamed all those who are difficult to tame—those bodies of Vajrapāṇi also sat upon moon maṇḍalas and uttered this intentional utterance. "Ema" (Aho!) signifies being wondrous. "Possessing the great method for subduing all" means that because it is both a method and great, it is the "great method"; that which possesses the great method is "possessing the great method." If one asks who it is that possesses the great method, it is "I." If one asks, "Even if you possess the great method, what is so wondrous about it?" for that reason it is said: "Because of the method for subduing sentient beings, I have become a stainless wrathful one." This means: because of the method for subduing sentient beings, I have become a stainless wrathful one. Although "stainless" means being free from attachment, the fact that I have become a wrathful one—meaning having taken on a terrifying form—is what is wondrous. After the Buddha had completed the activity of emanating the maṇḍala with the syllable HŪṂ, ...

ད་ནི་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིའི་སྔགས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དང་། དེའི་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཞན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པར་མཛད་པ་ནི་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིར་གཏོགས་པའི་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་དམིགས་པ་ནི་དེ་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། མིང་ཇི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་གང་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ལས་སྐྱེས་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་རིག་པའི་མཆོག་ཐུགས་ལ་གཞག་པ་འདི་གསུངས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་མང་པོར་གྱུར་ཏེ་བྱུང་བའོ། །

Now, in order to generate the mantra of the four hūṃs and to accomplish its activities, the Blessed One Vairocana entered into another meditative absorption. This is shown by the passage beginning with "Then the Blessed One." The nature of phenomena (dharmatā) belonging to all the tathāgatas is the absence of intrinsic reality in all phenomena; to focus upon that is to manifest it directly. Since he is both a tathāgata and the great wrathful vajra, he is the "Great Wrathful Vajra of All Tathāgatas," which means Vajra-Hūṃkāra. His samaya consists of the essence mantra (hṛdaya), the great seal (mahāmudrā), the pledge seal (samayamudrā), and so forth. Since these are themselves vajras, they are the "Vajra of Samaya." In order to bless that, he entered into the meditative absorption that bears the name corresponding to its meaning. If one asks what that name is: it is the "Vajra-Hūṃ of All Tathāgatas." Because all the tathāgatas arise from that state in which they have become one within the mind of the Blessed One Vairocana, he then spoke this "Supreme Knowledge of the Essence of All Tathāgatas" which is placed in the mind. The phrase "from the hearts of all the tathāgatas" means that from Akṣobhya and the others who are contained within the heart of the Blessed One Vairocana, they emerged in great numbers.

བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཁོ་ན་ལའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རབ་འབྱམས་ནི་རྒྱུན་ཏེ། དེ་རྣམས་ནི་འདུས་པ་ནི་སྤྲིན་ནོ། ། སྤྲིན་དེ་རྣམས་ཀྱི་བགྲང་དུ་མེད་པ་ནི་རྒྱ་མཚོ་སྟེ། དེས་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རབ་འབྱམས་སྤྲིན་གྱི་རྒྱ་མཚོ་སྟེ། དེ་ཐམས་ཅད་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཀུག་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་པའོ། ། དམ་ཚིག་གིས་བཅིངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་གསུངས་པའི་དམ་ཚིག་གིས་རང་བཞིན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པར་འཇོག་པ་དེ་ལྟ་བུས་སོ། ། ཡང་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཅིག་ནི་ཐ་མི་དད་པའོ། ། འདྲེས་པ་ནི་བརྟན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པར་གྱུར་པའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། གང་ཞིག་གིས་ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་འདི་ནི། ཀུན་དུ་བཟང་ཞེས་སྡིག་མེད་དེ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡིན་ཡང་། འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་དེ་སྤྱོད་པར་སྟོན་པས་དེའི་དོན་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་ཞིང་ངོ་། ། སྡིག་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡིག་པ་མི་མངའ་བའོ། །

"Immediately upon arising" means at the very moment following the recitation of the essence mantra. "The infinite world-systems" refers to the continuum; the gathering of these is the "cloud." The "ocean" is the innumerability of those clouds; thus, it is the "ocean of clouds of infinite world-systems." "Having blessed all those [beings] together with the maṇḍalas of the retinues of the tathāgatas and bodhisattvas" means that by means of self-blessing and so forth, all the tathāgatas are summoned and placed within the maṇḍala. "Having bound them with the samaya" means that for the sake of the welfare of sentient beings, they are established in the maṇḍala and so forth by means of the samaya spoken by oneself. Furthermore, "merged into one" means that "one" is non-dual. "Merged" means stabilized. "The great vajra wrathful one" means that which is both a vajra wrathful one and great. "Ema!" is an expression of wonder. If one asks what is wonderful about what: "This bodhicitta is Samantabhadra, the sinless one." Although it is completely liberated from attachment, aversion, and ignorance, it is called "Samantabhadra" because it acts for their benefit by manifesting the practice of attachment, aversion, and ignorance to those who engage in them. Because its very nature is such, it is "Samantabhadra." "The sinless one" means that it is free from sin.

འདིར་ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་ཆེ་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གདུལ་དོན་དུ། ། ཁྲོ་བོ་ཡང་ནི་ཡིད་འོང་གྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་གདུལ་བར་མཛད་པས་ན་སེམས་ཅན་གདུལ་བ་སྟེ། ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་ལོག་པའི་ལམ་ལས་བཟློག་ནས་ལེགས་པར་སྤྱོད་པའི་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་འཇོག་པར་མཛད་པས་ན་སེམས་ཅན་གདུལ་བའོ། ། དོན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་གདུལ་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁྲོ་བོ་ཡང་ནི་ཡིད་འོང་གྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཁྲོ་བ་མེད་པ་ཡང་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་ཡིད་དུ་འོང་བར་གྱུར་པར་སྟོན་པར་མཛད་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྲངས་མེད་པ་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར་བུ་གཞོན་ནུ་ལ་ཕ་ཁྲོས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ངག་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཀུག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོའི་སྐུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་སྐུ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་བབས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་རོ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པར་གྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་གནས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པར་གྱུར་པའོ། ། ཡང་བཀའ་ནོད་ཅིང་བཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དགུག་པའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་ཚེ་ན་བཀའ་མནོས་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདིར་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་རྣམས་དགུག་པའི་ཕྱིར་བཀའ་ནོད་པ་ཡིན་ཏེ། བཀའ་ནོད་པར་བྱེད་པའོ། ། གསོལ་བ་བཏབ་པའི་ཚེ་བཀའ་མནོས་མོད་ཀྱི།

What is so marvelous in this? It is said: "Because for the sake of taming sentient beings, even the wrathful become pleasing." To tame sentient beings means to turn them away from the wrong paths of misconduct and to establish them on the correct path of virtuous conduct; thus, they are "tamed." "For the sake of" means for the purpose of taming those sentient beings. "Even the wrathful become pleasing" indicates that even Samantabhadra, who is free from anger, manifests as a great wrathful deity who is pleasing to behold, just as a father might appear angry toward his young son for the sake of benefiting countless sentient beings. "Then" means immediately following that. "He" refers to the Tathāgata who was summoned by body and speech. "The body of the great Vajra Wrathful One" refers to the body of Vajra Hūṃkāra, which descended from the heart of the Blessed One. "In the presence of all the Tathāgatas" means in the presence of the Blessed One Vairocana. "He came to abide upon a moon maṇḍala" means he came to abide upon a moon maṇḍala at the place of Akṣobhya. "He again received the command and remained" means that at the time of the request to summon all the Tathāgatas, he received the command; here, it refers to receiving the command to summon the lords of all the three worlds. Although he received the command at the time of the request, [the text continues...]

འོན་ཀྱང་ཁྱད་པར་གྱི་བཀའ་མནོས་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། ། སྐལ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་གི་དམ་ཚིག་ནི་བཀའ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་རྣམས་དགུག་པའི་ཕྱིར་བཀའ་བསྒོ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་འགུགས་པ་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་ལ། ལྕགས་ཀྱུ་ཡང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་(ཐམས་,ཐམས་ཅད་)ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ལྕགས་ཀྱུའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པ་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སྨོས་པ་ནི་སེམས་ཅན་དང་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གཟུང་ངོ་། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རབ་འབྱམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུན་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་འདུས་པ་ནི་སྤྲིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་བགྲང་བ་ལས་འདས་པ་ནི་རྒྱ་མཚོ་སྟེ།

However, it is said, "also because of receiving the special command." The word "then" (tatas) refers to the occasion. The Blessed One (bhagavān) is so called because he possesses perfect fortune. "All Tathāgatas" refers to the Buddhas and Bodhisattvas. Their "samaya" is the command, the issuing of an order to summon the three worlds. Because that very [command] is not to be transgressed, it is "vajra." Therefore, it is the "Vajra Summoning Samaya of All Tathāgatas"; he entered into meditative equipoise (samāpatti) in that samādhi which bears this very name in accordance with its meaning. Since it is both the samaya of all Tathāgatas and a hook (aṅkuśa), it is the "Hook of the Samaya of All Tathāgatas." Since that itself is the essence (hṛdaya) of all Tathāgatas, it is the "Essence of All Tathāgatas," for all of them have become one within the mind of Vairocana. The phrase "immediately upon its emergence" refers to the very moment following the utterance of that essence. Since it is both a world-system (lokadhātu) and "all," it is "all world-systems." By mentioning "world-systems," both the sentient beings and the vessel-like world are included. "The expanse of all world-systems" refers to their continuity; the collection of those is a "cloud." That which is beyond counting is an "ocean."

འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རབ་འབྱམས་སྤྲིན་རྒྱ་མཚོ་དེ་དག་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་དབང་པོ་ཇི་སྙེད་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཞེས་བཏགས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ས་འོག་གི་འཇིག་རྟེན་དང་། ས་སྟེང་གི་འཇིག་རྟེན་དང་། ལྷའི་འཇིག་རྟེན་དེ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་མོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་དེ་ཉིད་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་དབང་པོ་སྟེ། ས་འོག་གི་འཇིག་རྟེན་གྱི་དབང་པོ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་དང་ཁྱབ་འཇུག་གོ། ། ས་སྟེང་གི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའོ། ། ལྷའི་ཡུལ་གྱི་ཚངས་པའོ། ། དེ་དག་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་དང་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མི་འམ་ཅི་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོའི་བདག་པོ་རྣམས་སོ། ། བདག་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་པུ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་གང་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ན་གནས་པའི་གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་དང་ཡུལ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བས་ན་འཇིག་རྟེན་ན་གནས་པའི་ཚོགས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐོར་བའོ། ། མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ལྷག་མ་མ་ལུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིར་གཏོགས་པའི་དམ་ཚིག་གི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ལ་ལྕགས་ཀྱུ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་རྡོ་རྗེའི་ལྕགས་ཀྱུའོ། ། དེས་དྲངས་བས་ན་བཀུག་པའོ། ། གང་དུ་བཀུག་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རི་རབ་རིའི་རྩེ་མོ་གང་ན་བ་དང་རྩེ་མོ་རྡོ་རྗེ་དང་ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱས་པའི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པ་གང་ན་བ་ཞེས་གསུངས་ཏེ།

In those infinite oceans of clouds of world systems, there are as many lords of the three worlds as there are. The designation "three worlds" refers to the worldly convention of the subterranean world, the terrestrial world, and the celestial world—these are the three worlds. Because they have become the masters of those very three worlds, they are the "lords of the three worlds." The lords of the subterranean world are Śakra and Viṣṇu; the sovereign of the terrestrial world is Maheśvara; and the lord of the celestial realm is Brahmā. The phrase "and so forth" refers to the lords of the gods, nāgas, yakṣas, gandharvas, asuras, garuḍas, kinnaras, and mahoragas. These lords are not alone; rather, what are they? They are the assemblies of villages, cities, regions, and so on, that dwell throughout the entire world. Because they are completely surrounded by these, they are "surrounded by the assemblies dwelling in the world." The phrase "without exception or remainder" means that everything is included without any left out. It is the vajra-hook of the samaya belonging to all the tathāgatas, and because it is also a hook, it is the "vajra-hook of the samaya of all the tathāgatas." Because they are drawn by that, they are "summoned." If one asks where they are summoned, it is for that reason that it says: "wherever the peak of Mount Sumeru is, and wherever the tiered palace made of vajras, jewels, and precious gems is at its summit."

དེར་བཀུག་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ནས་རི་རབ་རིའི་རྩེ་མོ་རྡོ་རྗེ་དང་ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱས་པའི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པར་བཀུག་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པ་རྩེ་མོ་རྡོ་རྗེ་དང་ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དུ་བསྐོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་བཞི་ཆར་ནས་བསྐོར་ཏེ་འཁོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་སྙིང་པོའི་བྱ་བ་བསྟན་ནས། ད་ནི་དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གདུལ་བ་པོའི་བྱ་བ་སྟོན་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མངའ་བས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་རྡོ་རྗེ་དེ་བླངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་གཞག་པ་དེ་དེ་ནས་བླངས་ཏེ་གསོར་བ་ནི་གྱེན་དུ་འཕེན་ཞིང་འཕེན་ཞིང་འཛིན་པའོ། ། ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་ཁམས་གསུམ་པ་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་གླིང་བཞིའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་གཟུང་ངོ་། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བལྟས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ན་གནས་པའི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་འཁོར་ལོ་མ་རུངས་པ་ལ་བལྟས་ཤིང་བརྟགས་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེ་ན། ཇི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། གྲོགས་པོ་རྣམས་ཞུགས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའོ། ། གང་ལ་འཇུག་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཞུགས་པ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན།

They were summoned there. This is what is shown: from all directions, they were summoned to the peaked pavilions on the summit of Mount Meru, which are fashioned from vajras, jewels, and precious gems. The phrase "surrounding the peaked pavilion of the Blessed One, which is fashioned from vajras, jewels, and precious gems, on all sides" means that they sat surrounding it from all four directions. Having thus shown the activity of the essence, the text now states "Then Vajrapāṇi," and so forth, because it intends to show the activity of the subduer. "Then" refers to the period immediately following that interval. He is called Vajrapāṇi because he possesses the vajra in his hand. "Taking that vajra from his own heart" means that he took from his own heart—that which was placed there—the vajra and brandished it, which means tossing it upward again and again and then holding it. "As many as there are in the three realms, including all their inhabitants" refers to all the world systems of the four continents within the great trichiliocosm. "Looking at the maṇḍala" means that having looked at and examined the wicked retinue of the three worlds residing there, he spoke these words. If one asks what he said: "Friends, enter!" If one asks into what they should enter, for that reason he said, "Enter the teaching of all the Tathāgatas." If one asks what that entry is:

གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའོ། ། དེ་ལ་གྲོགས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཞམས་ཏེ་བོད་པའོ། ། བསྟན་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་བོ། ། ངའི་བཀའ་ཡང་ཉོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་བྱོས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བདག་པོ་རྣམས་བསྟན་པ་ལ་འཇུག་པ་མ་ཤེས་ནས། དེ་དག་གིས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། བདག་ཅག་གིས་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བགྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཀྱང་མངོན་པར་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་བསྟན་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉམས་སུ་བླང་བར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཤེས་པས་ན་ཀུན་མཁྱེན་ནོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྙེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྒྲུབས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདི་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླིང་བཞི་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ནའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་མཐའ་དག་གི་བདག་པོ་ནི་དབང་བདག་གོ། ། དེ་ལྟར་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པ་དེས་དྲེགས་པའོ། ། ཆེར་ཁྲོས་བས་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པར་སྟོན་ཅིང་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པས་ནི། ཀྱེ་གནོད་སྦྱིན་ང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།

One takes refuge in the Three Jewels and adopts the bodhicitta, and so forth. In this context, the term "friend" is used as a gentle address. "The Teaching" refers to the scriptures of the Tathāgata. "Listen also to my command" means that you should act for as long as you live. Then, the lords of the three worlds, not knowing how to enter the Teaching, addressed him in this way: "How should we practice?" The Blessed One Vajrapāṇi, in order to show the very practice they desired, spoke the words beginning with "The Buddha, the Dharma, and..." "Practice" means that you should take it into your experience. If one asks how it should be practiced, for that reason he said: "In order to attain omniscient wisdom." One is "omniscient" (sarvajña) because of knowing everything. Because it is the wisdom of that [omniscience], it is "omniscient wisdom." "In order to attain that" means that you should practice for the sake of finding it. "Then" means immediately following that. "In this world system" refers to the world system of the four continents. The "lord of the three worlds in their entirety" is the sovereign. Thus, he was arrogant because he had become the lord of all the three worlds. By showing himself to be extremely enraged and speaking these words, he said: "O Yakṣa, I am..." and so forth.

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས་བཞུགས་པའི་ཕྱིར་གནོད་སྦྱིན་ཞེས་བྱའོ། ། བྱེད་པ་པོ་ནི་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་སྤྲུལ་པའོ། ། འཇིག་པ་པོ་ནི་རྣམ་པར་འཇིག་པར་བྱེད་པའོ། ། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བས་ན་འབྱུང་པོ་སྟེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱ་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་ནི་བདག་པོར་གྱུར་པའོ། ། ལྷ་རྣམས་ལས་འདས་པའི་ལྷ་ཡིན་པས་ན་ལྷའི་ལྷའོ། ། མིང་ཇི་སྐད་བྱ་ཞེ་ན། ལྷ་ཆེན་པོ་ཞེས་དོན་དང་མཐུན་པར་མིང་བཏགས་པ་ཡིན་ན། ཁྱོད་ཀྱི་ངག་ང་ཅིའི་ཕྱིར་ཉན་ཞེས་བྱ་བའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ང་ནི་ཁྱོད་པས་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་བ་ཡིན་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ངག་ང་ཇི་ལྟར་ཉན་ཏེ་ང་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་། ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་སླར་བཀའ་སྩལ་པ་ནི། ཀྱེ་སེམས་ཅན་མ་རུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཀྱེ་སེམས་ཅན་མ་རུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བོད་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོས་པའི་བཀའ་བསྒོ་བའོ། ། ངའི་དམ་ཚིག་ལ་ཡང་གནས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཀའ་བསྒོ་བ་གཉིས་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ངའི་བཀའ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁྱོད་ལ་བསྒོ་ཡིས། དེ་ལས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་མི་འདའ་བར་གྱིས་ཤིག། ངའི་བཀའ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་མ་ཟད་ཀྱི། སྔགས་པ་གང་ངའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་དེའི་བསྒོ་བ་ལས་ཀྱང་འདའ་བར་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་པའོ། །

Because the Blessed One Samantabhadra remains having emanated in the form of a yakṣa, he is called "Yakṣa." The "Creator" is the emanator of all bhūtas. The "Destroyer" is the one who brings about total destruction. Regarding the term "Lord of All Bhūtas," they are called "bhūtas" because they come into being; this refers to all sentient beings, and their "Lord" is the one who has become their master. Because he is a god who transcends the gods, he is the "God of Gods." If one asks what his name is, it is "Mahādeva," a name assigned in accordance with his actual nature. [The opponent asks:] "Why should I listen to your words?" This indicates: "Since I possess greater miraculous power than you, how could I listen to your words? I am one endowed with great miraculous power." When he had spoken thus, the Blessed One Vajrapāṇi replied: "O wicked sentient being," and so forth. "O wicked sentient being" is an address. "Enter the maṇḍala" is the command of wrath. "Abide also in my samaya" is the second command. This indicates: "I am commanding you whatever my command may be; you must not transgress it for as long as you live. Not only my command, but you must also not transgress the command of any mantra practitioner who focuses upon my mantras and mudrās."

དེ་ནས་བར་སྐབས་འདིར་ལྷ་ཆེན་པོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཤེས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཐོག་མར་བྱས་པའི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་ཚོགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་ཚོགས་སོ། ། ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ལུས་པ་སྟེ། དེ་ལ་བོས་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་ཤེ་ན། གྲོགས་པོ་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའོ། ། ཅི་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཞེ་ན། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པའོ། ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་ནི་སྔགས་པས་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་བརྟན་པར་བྱས་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འདུ་བར་བྱ་བ་དང་། གནས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྡོམ་པ་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ། དེ་དག་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ནོས་ལ་སྒྲུབས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྤྱན་སྔར་ན་འདུག་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡིན་པར་བསྟོད་དོ། ། གནོད་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་གདུག་ཅིང་མ་རུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་གནས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་གང་ཡིན་པ་ཟད་པར་མཛད་པའོ། ། ཁྲོ་བར་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ནོར་མངའ་བས་ན་ཁྲོ་བའོ། ། མ་རུངས་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་མེད་པར་སྟོན་པའོ། ། གཏུམ་པ་ནི་འཇིགས་པར་སྟོན་པས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་སེམས་དཔའ་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྟེ།

Then, at this point, because the Great God did not recognize the Blessed One as being the very essence of Samantabhadra, he addressed the Blessed One. Then the Blessed One said, "Maheśvara and the rest," meaning the assembly of the three worlds headed by Maheśvara. "Together with all" means without exception; having called them, he spoke these words. If one asks what was said: "Friends, you must practice!" If one asks what is to be practiced: taking refuge in the Three Jewels, and the samaya and vows. In that regard, samaya refers to the practitioner firmly establishing the mantras, mudrās, and so forth, and then gathering in and remaining within the maṇḍala, and so on. Vows refer to the abstention from taking life and so forth; the meaning is that you should receive and practice them exactly as they have been taught. If you do not practice, then as for "this Vajrapāṇi," he praises the Blessed One Samantabhadra who is seated before him. "Yakṣa" refers to the exhaustion of the afflictions that reside in the mental continuums of malicious and wicked sentient beings. He is "wrathful" because he possesses wealth and displays great wrath. "Wicked" means he displays a lack of compassion. "Fierce" means he displays a terrifying appearance. Because he is a being whose mind is directed toward great enlightenment, he is a "Great Bodhisattva."

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་སྨོས་པ་འདིས་ནི་ཕན་འདོགས་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། ། ཁྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱེད་རྣམས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འབར་བས་ཁམས་གསུམ་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་བརླག་པར་བྱས་ལྟ་རེ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་མཐའ་དག་གི་དབང་པོར་གྱུར་པ་དང་། དེའི་ཤེས་པ་ལ་དབང་ཐོབ་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་འཇིགས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་འཇིགས་པ་སྐྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། འཁོར་མང་པོ་དང་བཅས་པ་ནི་གཡོག་གི་ཚོགས་མང་པོ་དང་བཅས་པའོ། ། ཁྲོ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ཁྲོ་བ་སྟེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལ་ཡང་ཁྲོ་བོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཁྲོ་ཞིང་གཏུམ་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་ཁྲོ་ཞིང་གཏུམ་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཁྲོ་ཞིང་གཏུམ་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་དོ། ། ཁྲོ་ཞིང་གཏུམ་པོ་ཆེན་པོ་དེ་སུ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། རབ་ཏུ་འཇིགས་པའི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་མཐོང་བ་རྣམས་འཇིགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རབ་ཏུ་འཇིགས་པའི་གཟུགས་དེ་ནི་འབར་བ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་འབར་བ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་གཏོང་བས་ན་ཤིན་ཏུ་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ནམ་མཁའི་ངོས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཆུང་ངུ་དག་གིས་ཐོས་ན་སྙིང་རྣམ་པར་འགས་པར་བྱེད་པས་ན་མ་རུངས་པ་ཆེན་པོས་རྟ་གད་དུ་དགོད་པ་སྟེ། མ་རུངས་པ་ནི་གཏུམ་པའོ། ། རྟ་གད་ནི་ཡི་མུག་པ་བསྐྱེད་པའོ། ། དགོད་པ་ནི་གད་མོའོ། །

By the mention of "bodhisattva," it is shown that he is engaged in benefiting others. "You" refers to you all; it means, "Look! May you destroy all these three realms with your blazing vajra." Then, immediately after the Blessed One had spoken, Maheśvara—who had become the lord of the entire threefold world and had attained mastery over that knowledge—displayed fear toward the Blessed One Vajrapāṇi, which is to say, he generated terror. "Together with a great retinue" means together with a vast assembly of servants. "Furious" refers to the mental factor of anger; the physical transformation arising from that is also called "the wrathful one." Because he is both furious and fierce, and also great, he is the "Great Furious Fierce One." Because that is his very nature, he is the "Great Furious Fierce One-ness." If one asks who that Great Furious Fierce One is, it is said to be "one of terrifying form," meaning a form that generates fear in sentient beings who have not seen suchness. That terrifying form is both blazing and great, thus it is the "Great Blazing One." Because he emits that, he is the "Utterly Emitter," who pervades the expanse of space. Because it causes the hearts of inferior beings to burst asunder when heard, it is the "Great Malicious Horse-Laughter"; "malicious" means fierce. "Horse-laughter" generates despair. "Laughter" means a roar of laughter.

མ་རུངས་པ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་ལ་རྟ་གད་དུ་དགོད་པ་ཡང་ཡིན་པས་ན་མ་རུངས་པ་ཆེན་པོས་རྟ་གད་དུ་དགོད་པའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་པས་མ་རུངས་པ་ཆེན་པོས་རྟ་གད་དུ་དགོད་པ་ཉིད་དོ། ། བསྟན་པ་ནི་སྟོན་པའོ། ། འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀྱེ་ང་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་ཚིག་གི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། བསྙེམས་པ་དང་བཅས་པས་གསོར་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐད་ཀར་འཇོག་ཅིང་གསོར་བའོ། ། རྣམ་པར་བཞད་པ་ནི་མཉེས་པར་མཛད་པའོ། ། འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀྱེ་ལུས་སྲུལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལུས་སྲུལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཁྱོད་ནི་རོའི་ལུས་ལས་བྱུང་བའི་ཡི་དྭགས་ཡིན་ན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་རྣམས་སྐྲག་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཁྱོད་ལ་ག་ལ་ཡོད་ཀྱི། གང་ཞིག་ཁྱོད་ཀྱིས་རང་མི་ཤེས་པ་དེ་དག་ཀྱང་འཇིགས་སམ་མི་འཇིགས་གཏོལ་མེད་ཀྱིས། ཇི་སྲིད་དུ་ཁྱོད་ཆད་པས་བཅད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་ངའི་བཀའ་ལྟར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་མི་ཤ་ཟ་བ་ལ་སོགས་པས་ལུས་སྲུལ་པོ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གང་གི་ཕྱིར་པ་ཊ་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡུལ་ན། བྷྲི་གུ་ཀྵེ་ཏྲ་ཞེས་བྱ་བར། ཀ་རོ་ཧ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚོང་དུས་དེ་ན་ཟླ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་བྲམ་ཟེ་མཁས་པ་བློ་དང་ལྡན་པ་བཤེས་གཉེན་ཅན། བཟོ་དང་སྒྱུ་རྩལ་མ་ལུས་པར་ཤེས་པ། མཛེས་པ་ལང་ཚོ་ལ་བབ་པ་ལུས་ལ་རྨ་མེད་པ་ཞིག་གནས་པ་ལས།

Because he is both extremely fierce and laughs with a horse-like roar, he is the "Extremely Fierce Horse-Laughter." Because he is the very essence of that, he is the "Extremely Fierce Horse-Laughter itself." "The teaching" refers to the Teacher. "Spoke these words" refers to the passage beginning with "O, I am..." "Then" means immediately following the words of Maheśvara. "Vajrapāṇi" refers to the Blessed One Samantabhadra. "Brandishing with pride" means holding and brandishing it horizontally. "Laughing" means causing delight. "Spoke thus" refers to the passage beginning with "O, Kūṣmāṇḍa!" Regarding "Kūṣmāṇḍa," the meaning is: "You are a preta born from a corpse. How could you possibly possess such power to terrify those who see reality? As for those whom you do not know, it is uncertain whether they will be afraid or not. Therefore, as long as you have not become an object of my punishment, act according to my command." Now, by the mention of "eating human flesh" and so forth, the nature of the Kūṣmāṇḍa is shown. Furthermore, in the land called Paṭala, in a place called Bhṛgukṣetra, in a marketplace called Karohana, there lived a learned and intelligent Brahmin named Candra. He was a friend to others, proficient in all crafts and arts, handsome, in the prime of youth, and free from physical blemishes.

ཉི་མ་ནུབ་ཀ་ཞིག་ཏུ་འཆི་བའི་དུས་བྱེད་པར་གྱུར་པ་དང་། དེ་ཉེ་དུ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྲི་ལ་བསྐྱོན་ཏེ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ས་གཞིར་ཁྱེར་རོ། ། དེར་ཡང་མཚན་མོར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་ནས་མ་སྲེག་པར་གཞག་པ་དང་། རོའི་ལུས་དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པའམ། ལྷའམ། ཡི་དྭགས་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ལྡན་པ་འགའ་ཞིག་ཞུགས་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་དེའི་གཉེན་རྣམས་ཀྱང་ནང་པར་རོ་བསྲེག་ཏུ་སོང་བ་དང་། དེའི་སྐྲ་ནི་རལ་པར་བྱས། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བས་ནི་ལུས་དང་མགོ་ལ་བྱུགས་ཤིང་གཏོར། ཤ་ཅུང་ཟད་ཟ་ཞིང་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ས་གཞི་དེ་ཉིད་ལ་ཉལ་བ་ལས་ལངས་ཏེ། གང་དུ་བཏེག་ནས་ཁྱེར་བའི་ཁྲིའི་རྐང་པ་ཐོགས་པ་དང་། ཐོད་པ་ཞིག་ཀྱང་ཐོགས་ཏེ། མིའི་རོ་ཕྱེད་ཚིག་པ་ཟ་ཞིང་འདི་སྐད་ཅེས་ང་ནི་ལྷའི་ལྷ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲའོ། ། དེ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོས་འདི་སྐད་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཡང་ལྷ་ཆེན་པོས་དེ་བས་ཀྱང་ཆེས་ལྷག་པའི་སྤྲུལ་པ་བསྟན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ནི་གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་ཡང་ཡོད་པས་དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལྷ་ཆེན་པོ་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་མཐའ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་དེར་ལྷག་པར་གཏོགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་དང་གཞན་ཡང་ཕྱིའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོས་ནོན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་རྣམ་པར་གཡོ་བར་བྱེད་ཅིང་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། ། ཁྱོད་ཀྱང་ངའི་བཀའ་ཉོན་ཅིག། དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་།

At the time of sunset, he passed away. His relatives placed him upon a bier and carried him to the grounds of a charnel ground. Thinking it was already night, they left him there without cremating him. Then, a yogin, a god, or some powerful preta entered that corpse. The next morning, his kinsmen went to cremate the corpse. They had their hair matted, smeared and scattered the ashes of the charnel ground over their bodies and heads, and ate a little meat. Rising from the very ground of the charnel ground, they took up the legs of the bier on which the body had been lifted and carried, and they also took up a skull-cup. Eating the half-burnt human corpse, they spoke these words: "I am the Great God of Gods," and so forth. Therefore, the Blessed One Samantabhadra spoke these words. Then, the Great God displayed an even more sublime emanation and spoke to the Blessed One Vajrapāṇi: "The term 'Maheśvara' (Great Lord) also applies to the gods of the Heaven of Controlling Others' Emanations; therefore, to distinguish him from them, he is called the 'Great God' (Mahādeva). 'The entirety of the three worlds' refers to all the beings dwelling in the three worlds who are subject to him, as well as other external objects. The Great Wrathful One has blessed them so that they are overcome and shaken, and he spoke these words: 'You too must obey my command!'" When he had spoken thus,

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་གི་དྲེགས་པ་གཞོམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཀའ་ནོད་པ་ཡིན་ནོ། ། རང་གི་ཚལ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དྲེགས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རང་གི་ཚལ་པ་ནི་སྒྱུ་མ་སྤྲུལ་པའོ། ། སྟོབས་ནི་ལུས་ཀྱི་སྟེ། རང་གི་ཚལ་པ་དང་སྟོབས་ཡིན་པས་ན་རང་གི་ཚལ་པ་དང་སྟོབས་སོ། ། དེས་དྲེགས་པ་ནི་ང་རྒྱལ་བ་སྟེ། ང་ཉིད་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་བ་ཡིན་པས་གཞན་རྣམས་ལ་འདུད་པར་མི་བྱེད་ཅེས་པའོ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་དབང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་ཕྱུག་གི་དབང་ཐོབ་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ཚར་གཅད་པར་མ་བགྱིས་ཀྱི་བར་དུ་འདུད་པར་མི་བཏུབ་ན། འདི་ལ་ཇི་ལྟར་བགྱི་བའི་རིགས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཆད་པས་གཅད་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་བགྱི། གང་གིས་ནི་བགྱི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཚིག་འདིའི་གནས་སྐབས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་ཆད་པས་གཅད་པའི་ཐབས་དང་། ཆད་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་བྱུང་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་བྱུང་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། དེ་དག་གི་དམ་ཚིག་ནི་གདུལ་དཀའ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་འདུལ་བའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའི་རྗེས་ཐོགས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གདུལ་བའི་ཐབས་སུ་བསྟན་པའི་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་དེ་བརྗོད་པའོ། ། དེ་ནས་དེས་གསུམ་ན་གནས་པ་དེ་རྣམས་ངེས་པར་ཟིན་པར་གྱུར་པ་དང་།

The Blessed One Vajrapāṇi then received the command in order to subdue the arrogance of that very [being]. Regarding the phrase "arrogance by the power of one's own strength," "one's own strength" refers to an illusory emanation. "Power" refers to the power of the body; because it is both one's own strength and power, it is "one's own strength and power." Arrogance by that is pride, meaning: "Since I myself possess great miraculous power, I shall not bow to others." Regarding the phrase "by the power of Maheśvara," this refers to having attained the power of sovereignty over all elemental spirits. If he is not capable of bowing until he has been subdued within the teaching of all the Tathāgatas, then what is the appropriate way to act? This means: "What kind of punishment should be inflicted? By what means should it be done?" Then, at this point in the text, the Blessed One Vairocana teaches the method of punishment through the passage beginning with "the punishment that emerged from the hearts of all the Tathāgatas." "Emerging from the hearts of all the Tathāgatas" means emerging from the dharmadhātu. "Great Vajra" refers to the Tathāgatas. Their "samaya" is the subduing of sentient beings who are difficult to tame. Then, immediately following the Blessed One's command, the Blessed One uttered that Vajra Essence which was taught as the method for taming. Thereupon, those who resided in the three [realms] were definitively seized.

ཉམ་ཐག་པའི་སྒྲ་འབྱིན་པར་གྱུར་ཅིང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སྐྱབས་སུ་དོང་ངོ་། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཁྱེན་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅི་ནས་ཀྱང་འདི་མི་གསོད་དོ་ཞེས་མཁྱེན་བཞིན་དུ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོའི་འཁོར་འདི་ཐམས་ཅད་ལ་སྐྱབས་བྱིན་པ་བྱོས་ཏེ། མ་གསད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའི་རྗེས་ལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོའི་རྒྱལ་པོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་ཐོས་ནས། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྱེལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་བོས་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་གསུངས་ཏེ། སྐྱབས་སུ་དེང་ལ་ངའི་བཀའ་ཡང་ཉོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། བཀའ་ནི་འོག་ནས་འཆད་དོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་གསུངས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པ་དང་། ཆོས་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པ་དང་། དགེ་འདུན་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པའོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན་པའི་བཀའ་ནི་བདག་ཅག་གིས་མ་འཚལ་ན་དེང་ཇི་ལྟར་ཁས་བླང་བར་བགྱི་ཞེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱས་ནས་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །

They let out piteous cries and went for refuge to the Blessed One Vairocana and Vajrapāṇi. Then, the Blessed One, knowing full well—meaning that the Blessed One knew, "By all means, I shall not have him killed"—spoke these words: "Vajrapāṇi, grant protection to this entire assembly of the three worlds; do not kill him!" Then, following the Blessed One’s command, Vajrapāṇi, the Great Wrathful King, having heard what the Blessed One had said, called out to all the gods—meaning all those gods who had been cast down and so forth—and spoke thus: "Go for refuge and also listen to my command!" The command is explained below. When he had spoken thus, they said, "We go for refuge to the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha, together with their mudrās." This refers to the perfectly enlightened Buddha together with his mudrā, the Dharma together with its mudrā, and the Saṅgha together with its mudrā. They asked, "We do not understand the command you have taught; how then should we accept it?" [Vajrapāṇi replied,] "He is the Lord of all Tathāgatas," because he is the one who, within the maṇḍala, summons, causes to enter, binds, and subjugates all the Tathāgatas and then establishes them. "He is the Father of all Tathāgatas," because all Tathāgatas are born from the bodhicitta.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཀའ་བཞིན་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཀས་རང་གི་རིགས་བསྐྱེད་པའི་ཕྲིན་ལས་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྲས་ཀྱི་ཐུ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་བཞུགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འདུལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལམ་ལོག་པ་ལས་བཟློག་ཅིང་། ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་འཇོག་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གདུལ་བའི་དོན་བྱ་བའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གདུལ་བའི་དོན་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོར་དབང་བསྐུར་བའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོར་དབང་བསྐུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱི་ནང་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་མ་རུངས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་སྤྲུལ་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་། དེ་དག་གིས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ཅག་གི་སྲོག་ཡལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཚོ་བ་ཉམས་པ་འདི་ལ་བསྐྱབ་ཏུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་དག་གིས་དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་བསྒྲག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། ཀྱེ་གྲོགས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀྱེ་སེམས་ཅན་དག་ཅེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་ཁམས་གསུམ་ཀུན་ནས་འདུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་སྐབས་དེར་རོ། །

Regarding the phrase "acting in accordance with the commands of all the Tathāgatas," it is because he performs the enlightened activity of generating his own family by the command of all the Tathāgatas. Regarding the phrase "the eldest son of all the Tathāgatas," it is because he abides on the level of a Buddha. If one asks who that is, it is said: "the Blessed One, the Bodhisattva Mahāsattva Samantabhadra." Regarding the phrase "taming all sentient beings," it means turning them away from wrong paths and establishing them on the authentic path; this is the purpose of taming all sentient beings. Because he performs the purpose of taming all sentient beings, he is empowered as the Great Wrathful King. If one asks why he is empowered as the Great Wrathful King, it is for that reason that he spoke the words beginning with "even among you," and so forth. The blessing to tame such wicked sentient beings is an emanation. When the Blessed One had spoken thus, they addressed him in this way: "Blessed One, please protect us from the loss of our lives," which means from this decline of our livelihood. When they had spoken thus, in order to proclaim the greatness of the Blessed One Samantabhadra, the Blessed One spoke these words: "O friends," which means "O sentient beings." Then, regarding the phrase "assembled from all the three realms," the word "then" refers to that interval.

ཁམས་གསུམ་ཀུན་ནས་འདུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་པོ་མ་ལུས་པ་ལས་འདུས་པའོ། ། དེ་སུ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་དབང་པོ་དེ་རྣམས་སོ། ། ཉམ་ཐག་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ཉམ་ཐག་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། ཉམ་ཐག་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཉེ་བར་གཙེས་པའོ། ། མགྲིན་གཅིག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲེས་གཅིག་ཏུའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཆི་བའི་སྡུག་བསྔལ་འདི་ལས་ཀུན་དུ་བསྐྱབ་པར་གསོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་སྲུངས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདིའི་གནས་སྐབས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡང་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པའི་གཟུགས་བསྟན་ཏོ། ། ཞུགས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ངའི་བསྟན་པ་ལ་གནས་པར་གྱིས་ཤིག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་གནས་པ་འདིས་སོ། ། གཅིག་ཏུ་འབར་བར་བྱས་ནས་ཁྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐལ་བར་བྱས་ས་རེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོག་མའི་ཕུང་པོ་བསྲེགས་པ་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་བྱས་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་། དེ་དག་གིས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱོད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞམས་ནས་ཞུ་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། མ་ཆགས་པ་དང་མི་སྡང་བ་དང་མ་རྨོངས་པས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་བསྐྱེད་པ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་སྐྱེད་པའོ། ། ཞི་བ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གདུལ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པས་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པར་བཞེད་པ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Regarding the phrase "assembled from all three realms," it means gathered from the entirety of the three realms without exception. If one asks who they are, they are the lords of the three existences. Because they are both distressed and great, they are the "Great Distressed Ones"; "distressed" means being tormented by suffering. "With one voice" means in a single chorus. "We pray that the Blessed One protect us from this suffering of death" means "please guard us from it." At the point of the words "Then," the Blessed One Samantabhadra also manifested a most terrifying form. "Enter!" means "abide within my teaching." "With this blazing vajra" refers to the one held in his hand. "Having made it blaze as one, I shall reduce all of you to ashes" means reducing them to ashes like a heap of straw being burned. When the Blessed One Samantabhadra had spoken thus, they replied with the words "You are," and so forth, making a request with a humble tone. He is "Samantabhadra" because he is without attachment, without aversion, and without delusion. "That generation of the mind of all the Tathāgatas" refers to the generation of the mind of those whose afflictions are exhausted. It is "peaceful" because it is free from attachment, aversion, and delusion. It is "tamed" because the afflictions along with their habitual tendencies have been abandoned. He is "Samantabhadra" because he desires the benefit of all sentient beings.

སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མི་འཇིགས་པ་སྩོལ་བ་ནི་གདུལ་དཀའ་བ་ཐམས་ཅད་འདུལ་བ་ལ་འཇུག་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཁྱོད་ནི་འདི་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ན་དེའི་ཅིའི་སླད་དུ་བདག་ཅག་སྲེག་པར་འགྱུར་ཞེས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་བ་དང་། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཡང་དེ་རྣམས་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། ཇི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཅེ་ན། ཀྱེ་གྲོགས་པོ་དག་གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཀའ་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཁྱེད་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་མ་རུངས་པའི་སེམས་དང་། སྡིག་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་གསོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ན་ང་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་དེ་རྣམས་སྐྲག་སྟེ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། ཁྱེད་ཀྱི་བཀའ་བཞིན་དུ་བགྱིའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་ས་གསུམ་ན་གནས་པ་དེ་རྣམས་སྐྱབས་གསུམ་དང་དམ་ཚིག་འཛིན་པ་ལ་བཙུད་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་གདུལ་དཀའ་བའི་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་གཅིག་པུ་མ་གཏོགས་པ་དུལ་བར་གྱུར་པ། ལྷག་མ་རྣམས་དབུགས་དབྱུང་ཞིང་། བསླང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་དབུགས་དབྱུང་བ་སྟེ་མི་འཇིགས་པ་བྱིན་པ་དང་། བསླང་བ་སྟེ། བསླང་བར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོ་འདི་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་འདི་སྐད་སྨྲས་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདུལ་དཀའ་བའི་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་མ་གཏོགས་པ་ཁམས་གསུམ་ནས་འདུས་པ་གཞན་རྣམས་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་བདག་པོ་ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྟེ།

Bestowing fearlessness upon all sentient beings is for the purpose of engaging in the subduing of all those who are difficult to tame. [They asked,] "Since you are of such a nature, why would you burn us?" When they had spoken thus, the Blessed One Vajrapāṇi then spoke these words in order to subdue them. If you ask what he said: "O friends, because I act in accordance with the commands of all the Tathāgatas, I am Samantabhadra, for I slay those such as you who possess malicious and sinful minds." Then, they became terrified and said, "We shall act according to your command." Thereupon, those who dwell in the three worlds were established in the three refuges and the observance of the samaya. The Blessed One Vajrapāṇi, for the sake of taming those who are difficult to tame—with the exception of Maheśvara alone—spoke this essence-mantra (hṛdaya) in order to grant relief and to rouse the remainder. "Relief" means granting fearlessness, and "rousing" means the mantra that causes them to be roused. Then, immediately after these words were spoken, with the exception of Maheśvara who was difficult to tame, the others assembled from the three realms, including Viṣṇu and the rest of the retinue of the lords of the three existences, [were addressed].

གཡོག་གི་ཚོགས་དང་བཅས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་བརྒྱལ་བ་ལས་སྔར་གྱི་བསླང་བའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པས་སེམས་དབུགས་ཕྱུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་གྲོལ་བར་གྱུར་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ལྷའི་སེར་བུས་ཀུན་དུ་ཕོག་པས་ལྷའི་བདེ་བ་མྱོང་ཞིང་། ཀུན་དུ་ཚོར་བར་གྱུར་པ་དང་། འཇིགས་ཤིང་ཞེས་པ་སེམས་དམན་པར་གྱུར་པ་སྟེ། གནོད་པ་བྱུང་བ་ལ་གང་གིས་སླར་ལྡོག་པར་ནུས་པར་གྱུར་པ་དེ་ནི་འཇིགས་པ་མེད་པའོ། ། བག་ཚ་བ་ནི་འཇིགས་པས་སྐྲག་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་བྱེད་མི་ནུས་པ་སྟེ་དེ་ཡང་མེད་པར་གྱུར་པའོ། ། དེ་གཉིས་ལས་གྱུར་པ་ན་སྤུ་ལངས་པ་སྟེ། དེ་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཇིགས་ཤིང་བག་ཚ་བ་དང་བ་སྤུ་ལངས་པ་མེད་པར་གྱུར་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ལྟ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་དེ་ལ་རབ་ཏུ་དད་པར་སྟོན་པ་སྟེ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གཅིག་པུས་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་པུ་ཙམ་གྱིས་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ས་གསུམ་གྱི་བདག་པོ་འདུས་པ་བདག་ཅག་ཐམས་ཅད་བཏུལ་ཞིང་བསླང་ངོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་བར་སྐབས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཅིའི་ཕྱིར་འདི་མི་བསླབ། འདིའི་སྲོག་དེ་ཆུད་གསན་པར་བྱ་སྟེ་ཅི་རུང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་སྲོག་ཆུད་གསོན་པར་མ་བྱེད་པར་གསོས་ཤིག་ཅེས་པའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་འདི་ཡང་སྐྱེས་བུ་དམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །

When all those [beings] together with their retinues had completely fainted, they were revived by the recitation of the previously mentioned essence-mantra, and thus their minds were comforted and they were liberated. Through the blessing of the Blessed One Samantabhadra, they were struck by a divine breeze and experienced divine bliss, becoming fully conscious. "Terrified" means their minds became dejected; one who is able to turn back from the harm that has occurred is "fearless." "Apprehension" is the inability to perform physical or verbal actions due to being terrified by fear, and that too was absent. When those two occur, the hair stands on end; to be free from that is to be "without fear, apprehension, or bristling hair." "Gazing at the Blessed One Vajrapāṇi" indicates intense faith in that object, thinking: "By the Great Being alone, through the single syllable HŪṂ, all of us—the lords of the three worlds, including Mahādeva and the others who have gathered—have been subdued and revived." Then, at that moment, the Blessed One addressed the Great Bodhisattva Vajrapāṇi: "Why is this not being trained? What is the use of letting his life perish?" This means: "Do not let his life perish, but restore it!" Why is that? For that reason it was said: "He too shall become a sublime being."

དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ་སྙམ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བཀའ་སྩལ་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ་སྙམ་ནས་སྙིང་པོ་གང་གིས་འཆི་བ་ལས་འཚོ་བར་གྱུར་པ་དེ་ནི་ཤི་བ་གསོ་བའི་སྙིང་པོ་སྟེ་དེ་གསུངས་པའོ། ། དེ་ནས་དྲན་པ་མེད་པར་གྱུར་པ་ལས་དྲན་པ་རྙེད་པར་གྱུར་ཏེ་ལྡང་བར་འདོད་ན་ལྡང་མ་ནུས་སོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅི་བདག་འདི་ལྟ་བུ་ལ་འདུལ་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། གཞན་ནི་སུས་ཀྱང་འདུལ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བདག་བཏུལ་བ་འདི་བྱས་ཀྱི་གཞན་ནི་སུས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་མོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་ལ་བསམ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལན་སླར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། བཀའ་ཉན་པར་མི་འཇུག་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱོད་དེའི་བཀའ་ཉན་པར་མི་སྤྲོ་ན། ཁྱོད་ལ་འདུལ་བ་འདི་ཉིད་ཡིན་གྱི་ང་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་ཅག་རྣམས་ཀྱི་སྐྱབས་མཛད་པར་མི་སྤྱོད་ཅེས་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེའི་རྒྱུ་གསུངས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ཡིན་ཞེ་ན།

Then, Vajrapāṇi, thinking, "I shall do exactly as [instructed]," refers to his thought, "I shall act just as the Blessed One has commanded." The essence by which one who is dying is restored to life is the "essence for reviving the dead," and that he then spoke. Then, having been without mindfulness, he regained mindfulness; yet, though he wished to rise, he was unable to do so. Then he addressed the Blessed One in this way: "Blessed One, shall I be disciplined by such a one?" This means he thought to himself: "Since no one else is capable of disciplining him, the Blessed One alone has performed this disciplining of me; it was not anyone else." Then the Blessed One spoke a reply in accordance with his intention: "Because he is both a person and great, he is a 'Great Being' (mahāpuruṣa)." "This one" refers to Samantabhadra. "If you do not proceed to obey his command" means: "If you are not inclined to obey his command, then this very one is your discipliner, and not I." "For what reason?" indicates this: "Why do you not act to be our refuge?" The Blessed One stated the reason for this: "Because he is the lord of all the Tathāgatas." If one asks, "In what way is he the lord of all the Tathāgatas?"

གང་གི་ཕྱིར་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གཞག་པ་ཡིན་པས་གང་རང་ཉིད་ཀྱིས་གཞག་པ་དེ་ལ་ནི་སྙོམས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་སླར་དབུགས་དབྱུང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་། ལྷ་ཆེན་པོས་གསོལ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པའི་དོན་བདག་གིས་མ་འཚལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོངས་པ་གང་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་སྐད་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་དེ་ནི་མ་གཏོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ད་ནི་དགོངས་པ་དེ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། ཁམས་གསུམ་གྱི་བདག་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལས་གཞན་པའི་བདག་པོ་མཆིས་པར་མ་འཚལ་ན་འདི་སུ་ལགས་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་བར་སྐབས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ངའི་བཀའ་མི་ཉན་ཏམ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་། མི་ཉན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་རྒྱས་པར་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་བཀའ་ཉན་པར་མི་འདོད་པར་མཁྱེན་ནས་རབ་ཏུ་ཁྲོས་པར་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་འཁྲུགས་པར་སྟོན་ཅིང་། ཉིད་ཀྱི་ཞབས་ཀྱི་མཐིལ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཞབས་ཀྱི་འོག་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་བ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པས་སོ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་ང་རྒྱལ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །

Because this [Vajrapāṇi] was appointed by the Tathāgatas as the lord of all Tathāgatas in order to discipline those sentient beings who are not disciplined, one who is appointed by oneself is not to be treated with equanimity, nor can such a person be comforted. When he had spoken thus, Mahādeva said, "I do not understand the meaning of what the Blessed One has spoken." This means that he is excluding the underlying intention with which the Blessed One spoke those words. Now, in order to analyze that intention, [he asks]: "If I do not know of any lord other than the Tathāgatas, the lords of the three realms, who is this?" The remainder is easy to understand. Then, at that point, the Blessed One Vajrapāṇi said to Mahādeva, "Do you not obey my command?" and so on, up to the point where he said, "I do not obey." Then, regarding the passage beginning with "the great bodhisattva Vajrapāṇi," having perceived that Mahādeva did not wish to obey the command, he became "furious," which indicates he was greatly agitated. "From the soles of his feet" means from beneath his own feet. Because he follows the vajra, he is "one who acts according to the vajra." "In order to purify Maheśvara" means in order to subdue the pride of Maheśvara.

དེ་ནས་དེ་སྐད་ཅེས་གསུངས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེའི་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པས་རྐང་པ་བཀུག་སྟེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཞབས་ཀྱི་དྲུང་དུ་བཞག་པ་སྟེ། འདིས་ནི་བརྙས་པས་འདུལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ང་རྒྱལ་ཚར་གཅོད་པར་སྟོན་ཏོ། ། ད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཇི་ལྟར་བགྱི་ཞེས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་བཀའ་ནོད་པ་ཡིན་ནོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་བརྙས་པས་འདུལ་བ་ཡིན་པར་མཁྱེན་ནས་ནོན་ཅིག་ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་དག་ཅིང་ས་འཐོབ་པའི་རྒྱུར་ཞབས་གཡོན་པས་དབང་བསྐུར་བར་བྱེད་པས་ལྷ་ཆེན་པོའི་མགོ་བོར་མནན་པ་དང་། གཡས་པས་ཀྱང་འདི་ནི་སེམས་ཅན་མི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྡིག་པ་མི་དགེ་བ་དང་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་ནས་ཨུ་མའི་ནུ་མ་གཡས་པ་མནན་ནས་ཞེ་སྡང་དང་འདོད་ཆགས་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་སྟོན་ཅིང་། ཕབ་ནས་རྗེས་སུ་འདུལ་བའི་རྡོ་རྗེ་མཆོག་གི་སྙིང་པོ་གསུངས་སོ། ། ལྷ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་བཏུལ་བ་ཡིན་ནོ། ། བཏུལ་བར་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པ་དང་། སྲིད་པ་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ངེད་ཀྱི་དབང་པོ་འདི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེས་བཏུལ་ལོ་ཞེས་སྒྲ་ཆེན་པོ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། འདི་ནི་བདག་ཅག་རྣམས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་ཏེ། ང་ནི་ལྷའི་ལྷ་ཆེན་པོ་སྟེ་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོ་བྱེད་པའོ།

Then, regarding the phrase "when he had spoken thus," it refers to the immediate sequence following the recitation of the essence mantra. The Blessed One, by means of his vajra-conduct, bent his foot and placed it at the feet of the Blessed One Vajrapāṇi; this demonstrates the subduing of pride, as it is a method of taming through contempt. Now, the question "What shall the Blessed One Vajrapāṇi do?" indicates that he is receiving instructions from the Blessed One. The Blessed One, knowing that this was a case of taming through contempt, commanded, "Press down!" Then, with the Blessed One’s permission, the Blessed One Vajrapāṇi—acting as the cause for the complete purification of bodhicitta and the attainment of the stages—pressed down upon the head of Mahādeva with his left foot. With his right foot, thinking, "This is the cause of the non-virtuous sins and afflictions of ignorant sentient beings," he pressed down upon the right breast of Umā. Thus, he demonstrated victory over hatred and desire, and having subdued him, he spoke the supreme essence mantra for subsequent taming. He subdued him in the presence of all those in the three worlds in order to bring the entire three worlds under his power. When they realized he had been subdued, all those in the three realms of existence let out a great cry, saying, "This great being has subdued our lord!" This is what is being shown: he spoke to us in this way, "I am Mahādeva, the god of gods, the lord of all elemental spirits."

། རྣམ་པར་འཇིག་པ་པོ་ཡང་ང་ཡིན་ཞིང་ང་ལས་ཆེས་ལྷག་པ་གཞན་མེད་དོ་ཞེ་ན། ད་ནི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འདིས་འདི་ལྟར་བཏུལ་ལོ་ཞེས་གད་མོ་འདེབས་ཤིང་འཕྱ་བའོ། ། དེ་ནས་བར་སྐབས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལྷ་ཆེན་པོ་དུལ་བ་ཉིད་དང་རྣམ་པར་དུལ་བར་མཁྱེན་ནས། དེ་ལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་དེ་བབས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིར་གཏོགས་པའི་བྱམས་པའི་དགོངས་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་འདི་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། སྙིང་པོའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་བབས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་མེད་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཞབས་ཀྱི་མཐིལ་གྱིས་རེག་པས་བདེ་བ་བླ་ན་མེད་པའི་གྲུབ་པ་སྟེ་འཚང་རྒྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་རྒྱུར་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་པས་བླ་ན་མེད་པའི་གྲུབ་པའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་། གཟུངས་དང་ཡེ་ཤེས་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་བདེ་བ་བླ་ན་མེད་པའི་གྲུབ་པའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་གཟུངས་དང་ཡེ་ཤེས་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་སྟེ། ། དེ་རྣམས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བར་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་བར་དུ་གྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཕྱིས་འགྱུར་བར་སྤྲུལ་ཞིང་སྟོན་པ་སྟེ། དད་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །

If it is asked, "I am the destroyer, and there is no one else superior to me," this is a mockery and a derision, thinking, "Now this great being has subdued him in this way." Then, at that moment, the Blessed One, knowing that the Great God had been subdued and thoroughly tamed, generated great compassion for him. In order to pacify the suffering of the one possessed, he spoke this essence belonging to all the Buddhas, motivated by the loving intention of all the Buddhas. Immediately following the essence, the suffering of the Great God who was possessed vanished. Then, by the touch of the soles of Vajrapāṇi’s feet, he attained the accomplishment of unsurpassed bliss, which is to say, enlightenment. Since this is the empowerment for that cause, it is the empowerment for the accomplishment of unsurpassed bliss. The meditative concentrations, liberations, dhāraṇīs, wisdoms, and superknowledges are the empowerment for the accomplishment of unsurpassed bliss, the meditative concentrations, liberations, dhāraṇīs, wisdoms, and superknowledges; it is for the sake of attaining these. The word "intermediate" includes the levels, the perfections, and so forth. Regarding the phrase "until the accomplishment of the state of a Tathāgata," the phrase "the state of a Tathāgata" refers to the manifestation and display of a future transformation, for the sake of generating faith.

དེ་ནས་བར་སྐབས་དེར་ལྷ་ཆེན་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཞབས་ཀྱི་མཐིལ་གྱིས་རེག་པའི་བདེ་བ་ལ་རེག་པ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པ་ཕྱིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་གཟུངས་དང་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་དབང་གིས་སྐྱེས་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ནམ་མཁའ་མཛོད་ལ་སོགས་པའོ། ། གཟུངས་ནི་ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མྱོང་བ་ནི་དེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བས་བདག་ཉིད་ཉོན་མོངས་པ་ཚིམ་པར་གྱུར་པའོ། ། ལྷ་ཆེན་པོའི་ལུས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཞབས་ཀྱི་མཐིལ་ལ་ཕུལ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐལ་བས་ཁེབས་པར་བདག་ཉིད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པར་སྣང་བ་སྙམ་དུ་སེམས་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བར་སྐབས་དེར་ལྷ་ཆེན་པོའི་ལུས་དེ་ལས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། གང་ཞིག་གི་ཡེ་ཤེས་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་བླ་ན་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་སོ། ། འདིའི་གོང་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན་བླ་ན་མེད་པའོ། ། བླ་ན་མེད་པ་དེ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར། ཡི་གེའི་གནས་ཀྱིས་མནན་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་འདི་ལས་མི་འགྱུར་བས་ན་ཡི་གེའོ། ། གནས་ནི་གོ་འཕང་གི་གནས་སོ། །

Then, at that time, the Great Deity, through the touch of the soles of the Blessed One Vajrapāṇi’s feet, experienced a bliss such that the samādhis, dhāraṇīs, and doors of liberation belonging to all the Tathāgatas—which were to arise in the future—were born through the power of the Blessed One Samantabhadra. In this context, the samādhis are the "Sky Treasury" and so forth; the dhāraṇīs are the "Lamp of Wisdom" and so forth; and the doors of liberation are emptiness, signlessness, and so forth. The experience is the satisfaction of one's own afflictions through the bliss arising from those. The body of the Great Deity was offered to the soles of Vajrapāṇi’s feet, and through the blessings of the Buddhas, he perceived himself as having attained manifest, perfect buddhahood within a world system covered in ash. Consequently, at that moment, this inspired utterance emerged from the body of the Great Deity: "Emaho!" is an expression of wonder. If one asks of what wisdom this wonder consists, it is for that reason it is said: "The unsurpassed buddha-wisdom of all the Buddhas." It is "buddha-wisdom" because it is the wisdom of the Buddhas. It is "unsurpassed" because there is nothing superior to it. If one asks what that unsurpassed state is, it is because of the line: "Having pressed down upon the locus of syllables." It is called "syllables" (yi ge) because it does not change from this; "locus" (gnas) refers to the state of the ground.

ཡི་གེ་ཡང་ཡིན་ལ་གནས་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་ཡི་གེའི་གནས་སོ། ། དེས་མནན་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་གནས་པར་བྱས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་གཞག་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་གཞག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ལྷ་ཆེན་པོ་བཏུལ་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་ནས། ད་ནི་ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་དེར་ཞུགས་ཤིག་པའོ། ། ཞུགས་ནས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་སྲུངས་ཤིག་པ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་འོག་ནས་ཕྱིས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་གཟུང་བ་ལས་ལྟོས་པ་སྟེ། སྔར་ནི་ཡང་དག་པར་མ་བླངས་པས་ད་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཙུད་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་གཞུང་ལུགས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བསླབ་པ་ནི་བསླབ་པ་ལྔ་རྣམས་སོ། ། དམ་ཚིག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྡོམ་པ་ནི་དུས་གསུམ་དུ་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་དང་འབྲེལ་པའོ། །

Because it is both a syllable and a locus, it is the "locus of syllables." It is pressed down by that. This is what is being shown: having established oneself in the ultimate bodhicitta, one is placed in nirvāṇa; the meaning is that one is placed in buddhahood itself. Thus, having subdued the Great God and admitted him into the maṇḍala, now, in order to admit the remaining deities such as Viṣṇu and others, the passage beginning with "Then" was spoken. Because they are both all the tathāgatas and vajras, they are the "vajras of all the tathāgatas." Because it is the samaya of those, it is the "samaya of the vajras of all the tathāgatas." Because it is both the samaya of the vajras of all the tathāgatas and a great maṇḍala, it is the "maṇḍala of the samaya of the vajras of all the tathāgatas," and [the command is] "enter into that." If one asks, "Having entered, what should be done?" it is: "Guard the samaya of all the tathāgatas." The samaya of all the tathāgatas will be explained later. The word "also" (yang) refers back to what was previously taken up; since it was not previously correctly undertaken, it is now, at the time of entering the maṇḍala, for the purpose of enjoining the taking of refuge in the Three Jewels and so forth, and for the purpose of teaching the procedure for entering the maṇḍala. "Training" refers to the five trainings. "Samaya" refers to the mudrās and so forth. "Vow" (saṃvara) refers to being connected with the absence of obscurations throughout the three times.

དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཇི་སྐད་དུ་བཀའ་སྩལ་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བླངས་སོ། ། དམ་ཚིག་གློ་བར་མ་ཆུད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གང་ཡིན་པ་དང་དེ་ཇི་ལྟར་གནས་པར་བྱ་བ་འདི་དག་མ་འཚལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་བཀའ་སྩལ་པ། དམ་ཚིག་ནི་འདི་དག་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པས་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ལྷ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྲོ་བོ་ཏི་རཱིན་ཏི་རིའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དམ་ཚིག་ཅེས་བཤད་དོ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྙིང་པོ་འོག་ནས་བཤད་པ་འདིས་སོ། ། འཆིང་དུ་གཞུག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆིངས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་ལ་འཆིང་དུ་གཞུག་པའོ། ། ལག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལག་ཏུ་བབས་པའི་ལྷས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་གྱུར་ན་བརྟན་པར་འགྱུར་ཞིང་། དགོས་པ་འགྲུབ་པ་ལ་དགོངས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། ། དམ་དུ་འཆིང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་ཕྱེད་པར་གྱུར་པ་ལ་བྱའོ། ། ཚུལ་བཞིན་དུ་བཙུད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོའི་ཕྱི་རོལ་དུ་གཞག་པའི་བུམ་པ་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལས། རྡོ་རྗེའི་ཆུའི་བསང་གཏོར་བྱས་ལ་དམ་ཚིག་གི་སྔགས་བརྗོད་པ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་འཆིང་དུ་གཞུག་པ་དང་། གདོང་གཡོགས་བཅིངས་ལ་འཇུག་པའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་དུ་གཞུག་ཅིང་གཞུག་པར་བྱའོ། །

They also fully accepted everything exactly as it had been commanded. Regarding the phrase "they did not comprehend the samaya," it means they did not understand what the samaya was or how it should be maintained. The Blessed One Vajrapāṇi then declared: "The samayas are these: one should generate the bodhicitta in its proper sequence, and thereafter engage in the conduct of a bodhisattva with perfect meditative equipoise." Then, in order to initiate those deities and others, the Blessed One Vajrapāṇi [performed the rite]. Because the Great Samaya Mudrā is the universal mudrā of all, the mudrā of the wrathful Tiriṇṭiṛi is explained as the "samaya." The phrase "by this Great Samaya" refers to the essence of the Great Samaya Mudrā to be explained below. "Cause to be bound" means to say "Bind!" and cause them to be bound. Regarding the phrase "in the hand" and so forth: if they are taken into the care of the deity who has descended into the hand, they will become stable and the purpose will be accomplished. "They were bound firmly" refers to becoming indivisible. "Having properly initiated them" means that from the vase blessed with a vajra placed outside the door, one should perform the sprinkling with vajra-water, recite the samaya mantra, cause them to bind the samaya mudrā, tie the face veil, and cause them to recite the essence mantra of entry while initiating them.

བཅུག་ནས་མནའི་སྙིང་པོ་བྱིན་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་ཆུ་བླུད་ལ་དེང་ཕྱིན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ང་ཡིན་གྱིས་ང་ལ་བརྙས་པར་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་བྱིན་ཞིང་སྡོམ་པ་འཛིན་དུ་བཅུག་ལ། རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་བསྐྱེད་དེ། མེ་ཏོག་འདོར་དུ་བཅུག་ནས་གདོང་གཡོགས་བཀྲོལ་ཏེ། བུམ་པ་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ཆུས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སེམས་ཅན་མ་རུངས་པ་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནི་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་ལ། མངོན་པར་མཐོ་བའི་ཕྱིར་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། དེ་ལ་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དབང་བསྐུར་བའི་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་དབང་བསྐུར་བ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་དབང་བསྐུར་བ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས། རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩེ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་རོ། ། རྡོ་རྗེའི་མཚན་མ་ནི་མཚན་མ་རྡོ་རྗེས་བྱས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པ་དེ་ལྟར་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གྱིས་ཤིག་ཅེས་དེ་ལ་དགོད་པའོ། ། དེ་ནས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བདག་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་བཤད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དོན་དང་ལྡན་པའི་མིང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །

Having been admitted, the essence of the oath is given, and the vajra-water is administered. Then, the samaya is bestowed with words such as, "From this day forward, I am your Vajrapāṇi; do not show me contempt," and so forth. Having been made to take the vows, the descent of the vajra is generated, the flower is cast, and the blindfold is removed. Then, the empowerment is conferred with vajra-water from a vase blessed with the vajra. Regarding the phrase "having conferred the empowerment of the vajra-jewel": the vajra empowerment is for the sake of subduing unruly sentient beings, while the jewel empowerment is for the sake of higher rebirth. In this context, the vajra empowerment and the jewel empowerment by which the Tathāgatas are empowered are combined into one, and thus it is called the "vajra-jewel empowerment." Furthermore, this is because the Explanatory Tantra (Uttaratantra) combines the vajra and jewel families into one. "Symbol" (cihna) refers to the specific hand-symbols (mudrā) such as the three-pronged [vajra] and so forth. The "vajra symbol" is that which is made with the vajra symbol; it is the instilling [of the thought]: "Just as all the Tathāgatas act for the benefit of sentient beings, so too should you act." Then, the activities of all the lords of the three worlds are explained. For instance, the passage beginning with "Maheśvara" and so forth indicates meaningful names by way of their activities.

དེ་དག་ཀྱང་བདག་པོར་གྱུར་པ་ཡིན་པས་ནི་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་པར་དབང་བསྐུར་རོ། ། བར་སྣང་ལ་རྒྱུ་བའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོ་ཡིན་པས་ན་ལྷའི་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དབྱིག་པ་ཆེན་པོ་ནི་སྤེན་པའོ། ། སེར་སྨུག་ནི་མིག་དམར་རོ། ། དེ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་གཟའ་ལྷག་དང་ཕུར་བུ་ལ་སོགས་པ་བསྡུའོ། ། ཆང་གིས་མྱོས་པ་ནི་སྟོབས་བཟང་ངོ་། ། སྦྲང་རྩིར་བྱེད་ནི་ནག་པོ་ཆེན་པོའོ། ། རྒྱལ་བ་ནི་པྲ་དུ་མ་ནའོ། ། ཁྱབ་འཇུག་གི་བུ་རྒྱལ་བར་བྱེད་པ་ནི་དགའ་བྱེད་དབང་ཕྱུག་གོ། ། སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། མཛོད་སྐྱོང་ནི་ནོར་བྱིན་ནོ། ། ཀུ་བེ་ར་ནི་ཀུཥྨན་དའི་བདག་པོའོ། ། སོགས་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་ཡུལ་འཁོར་སྐྱོང་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕག་ནི་ཁྱབ་འཇུག་གི་འཇུག་པ་སྟེ། གང་གིས་ས་ཡང་དག་པར་འདེགས་པར་བྱེད་པའོ། ། གཙུག་ཕུད་ས་ནི་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོ་ཉིད་དོ། ། སོགས་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་ནམ་མཁའ་ལྡིང་ལ་སོགས་པ་གཟུང་སྟེ། འདི་དག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བདག་པོའི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོ་དང་། ཕོ་ཉ་དང་བྲན་ལ་སོགས་པར་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་པས་ན་དེའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་ཏེ། སོ་སོའི་དགོས་པ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་བདག་པོ་ཡིན་པས་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བདག་པོ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཡིན་པས་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བདག་པོའི་ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་དོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་བདག་པོའི་ལྷ་མོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེའི་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར་རོ། །

Since they are the lords, they are empowered as the kings of vidyās. Because they are the lords of the gods who roam the atmosphere, they are all the lords of the gods. The Great Club is Saturn. The Tawny One is Mars. By the phrase "and so forth," Mercury, Jupiter, and the others are included. The one intoxicated by liquor is Balabhadra. The Honey-Maker is Mahākāla. The Victor is Pradumana. The Victor-Maker, the son of Viṣṇu, is the Lord of Joy. By the word "and so forth," flowers and the like are to be understood. The Treasury Guardian is Vasudatta. Kuvera is the lord of Kuṣmāṇḍa. By the phrase "and so forth," Dhṛtarāṣṭra and the others are included. The Boar is an incarnation of Viṣṇu, by which he perfectly upholds the earth. The Topknot-Earth is Gaṇapati himself. By the phrase "and so forth," the Garuḍa and others are to be understood. Since these are also empowered as the lords of the hosts of wrathful deities, messengers, servants, and so forth—such as the Blessed One Vajra Hūṃkāra, the King of the Lords of the Three Worlds—one should abide in their yoga and apply them to their respective purposes. Because he is the lord in the three worlds, he is the Lord of the Three Worlds. Because they are the goddesses of those, they are all the goddesses of the Lord of the Three Worlds. All those goddesses of the Lord of the Three Worlds are empowered by the empowerment of the vajra and the jewel.

རང་གི་མཚན་མ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་མཚན་མ་བྱིན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་མིང་གི་དབང་གིས་དབང་བསྐུར་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ལ་འཇུག་པའི་མཚན་མར་གྱུར་པའི་མིང་བཏགས་ནས་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གྱུར་པ་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཇི་ལྟར་མཛད་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཏེ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཉིད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དེ་ལ་རབ་ཏུ་བཀོད་པར་གྱུར་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་མིང་གང་དང་གང་ཡིན་པ་མ་བསྟན་པས་དེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འདི་ལྟ་སྟེ། ཨུ་མའི་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེའི་མེའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིར་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གོ་རིམ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རུག་མི་ནི་ཁྱབ་འཇུག་གིའོ། ། ཤཥྛི་ནི་གཞོན་ནུ་གདོང་དྲུག་གིའོ། ། ཚངས་མ་ནི་ཚངས་པའི་འོ། ། དབང་མོ་ནི་དབང་པོའི་འོ། ། མི་འཆི་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཁྱིལ་པའི་འོ། ། རོ་ཧི་ནི་ཟླ་བའི་འོ། ། དབྱུག་འཛིན་མ་ནི་སྤེན་པའི་འོ། ། སྐྱེ་བ་འཕྲོག་མ་ནི་མིག་དམར་གྱིའོ། ། གསོད་མ་ནི་ཆང་གིས་མྱོས་ཀྱིའོ། ། ཟླ་བ་རྡོ་རྗེ་མ་ནི་སྦྲང་རྩིར་བྱེད་ཀྱིའོ། ། བསྒོ་བ་མོ་ནི་རྒྱལ་བའི་འོ། ། དགའ་བ་མ་ནི་རྒྱལ་བར་བྱེད་པའི་འོ། ། ཞི་བ་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་གཏུན་རིང་ཀྱིའོ། ། མགྱོགས་པ་རྡོ་རྗེ་མ་ནི་རླུང་གིའོ། །

Their respective signs are the mudrās of those [deities]. In that context, "blessed by the vajra" means bestowing the vajra sign. Regarding the phrase "having conferred the empowerment of the vajra name," this refers to bestowing a name that serves as the sign for entering the vajra samaya. Just as all the Tathāgatas, when they became Bodhisattvas, acted for the benefit of sentient beings, this is the benefit of sentient beings of all the Tathāgatas. Because it is their very essence, it is the very benefit of sentient beings of all the Tathāgatas; thus, they are established in that benefit of sentient beings of the Tathāgatas. In order to show which specific vajra names were not previously taught, it says: "Namely, Umā is the wrathful Vajra Fire," and so forth. Here, just as it was taught for the Vidyārājas, the sequence of the goddesses should be understood in the same way. Rukmiṇī is [the consort] of Viṣṇu. Śaṣṭhī is [the consort] of Kārttikeya. Brahmāṇī is [the consort] of Brahmā. Indrāṇī is [the consort] of Indra. Amṛtā is [the consort] of Vajrakuṇḍalī. Rohiṇī is [the consort] of the Moon. Daṇḍadhārī is [the consort] of Śani. Jātahāriṇī is [the consort] of Maṅgala. Māraṇī is [the consort] of Śauṇḍa. Candravajrā is [the consort] of Madhuka. Ājñā is [the consort] of Jaya. Rati is [the consort] of Jayanta. Śāntā is [the consort] of Vajradīrghadaṇḍa. Vāyu-vajrā is [the consort] of Vāyu.

མེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་འོ། ། ཀུ་བེ་ར་ནི་རྡོ་རྗེ་གཙིགས་པ་མའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁ་ནི་ཕག་གིའོ། ། ཙ་མུཎྜི་ནི་གཤིན་རྗེའོ། ། སྣ་ཆད་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཚོགས་བདག་གིའོ། ། དེ་ནས་བར་སྐབས་འདིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཞུགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མོ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡང་དག་པར་སྦྱངས་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ཐམས་ཅད་བསླབས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་དང་། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་བྱིན་པའོ། ། ཇི་ལྟར་བྱིན་ཞེ་ན། མནའི་སྙིང་པོ་འདིས་བྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་འདའ་བར་མི་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དམ་ཚིག་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་ན་གནས་པའི་ལག་གི་རྡོ་རྗེ་ལ་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་འདུས་པར་མཛད་པས་བསྐྱེད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། ཞེས་སྔགས་པས་རྡོ་རྗེ་དེའི་མདུན་དུ་སྟོན་པའོ། ། དམ་ཚིག་འདི་ལས་འདས་ན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཀའ་ལས་འདའ་བའོ། ། རིགས་རྣམས་མྱུར་དུ་ཐལ་བར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་ཟད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Fire is that of Vajrajvālā. Kubera is that of Vajradaṃṣṭrī. Vajramukhī is that of the Sow. Cāmuṇḍī is that of Yama. The Noseless One is that of Vajragandharva. Then, at this point, the phrase "all those who have entered" refers to the Vajrarājñī and the others. "Having generated the wisdom of the buddhas" means through the thorough purification of the bodhicitta and so forth. "Having learned all the mudrās" refers to the samaya-mudrās and so forth; its samaya is whichever samaya-mudrā belongs to the vajra-maṇḍala, and that is what is bestowed. If one asks how it is bestowed, it is bestowed by means of this essence of the oath, so that it may not be transgressed. This samaya is the common one for all, including the Vajrarāja and the others. "This vajra is the great vajra" indicates the hand-vajra held in the hand. "Blessed by all the buddhas" means it is generated by the gathering of all the buddhas and is blessed by all the buddhas; thus the mantrin displays that vajra before them. "If one transgresses this samaya" means to transgress the command. "The families will quickly be reduced to ashes" means that the families will be destroyed.

མནའི་སྙིང་པོ་བྱིན་ནས་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་ལྷ་རྣམས་དགུག་པའི་སྙིང་པོ་འཛིན་དུ་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་སྙིང་པོ་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། བྱིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་བྱིན་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་བཅིངས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ། ། མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུར་བཅིང་ན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱི་མཛུབ་མོ་གཉིས་ལྕགས་ཀྱུར་བྱས་ལ་གཅིག་ལ་གཅིག་གིས་གཟུང་བའོ། ། གཅུ་ཞིང་ཕྱིར་ཡང་གཅུ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡས་པས་གཡོན་པ་མངོན་སུམ་དུ་དྲངས་པ་དེ་ནི་གཅུ་བའོ། ། བཟློག་སྟེ་གཡོན་པས་གཡས་པ་དྲངས་པ་ནི་ཕྱིར་ཡང་གཅུ་བར་བྱ་བའོ། ། དགོས་པའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔགས་པས་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་ཕྱག་རྒྱ་འདི་བཅིངས་ནས་གང་ཅུང་ཟད་ཅི་བསྒོ་ཡང་རུང་སྟེ། དེའི་མདུན་དུ་ཁྱེད་རྣམས་དགོས་པ་དེ་འགྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདུག་པར་གྱིས་ཤིག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་དམ་བཅིངས་ཏེ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་བསྡམ་པ་དམ་དུ་བྱས་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོས་གུང་མོ་གཉིས་བཙིར་བར་བྱ་སྟེ། གུང་མོ་གཅིག་ནི་དངོས་སུ་མནན་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་རྒྱུད་པས་མནན་པ་འདི་ནི་བར་སྣང་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་དམ་ཚིག་ལན་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རིག་པ་འཛིན་པའི་སྔགས་པ་གལ་ཏེ་པདྨ་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་དག་ཀྱང་ཡོད་པས། དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་རིག་པ་འཛིན་པས་ནི། །

Having bestowed the essence of the oath, this is the mudrā for causing the deities to be summoned immediately thereafter; thus, it is the mudrā for grasping the essence. "It was bestowed" means that it was subsequently granted. "Binding the two vajra mudrās" means that having formed two vajra fists, they become the two vajra mudrās. "Binding the index fingers as hooks" means that the two index fingers of the two vajra fists are made into hooks and are grasped by one another. "Twisting and twisting back" means that drawing the left hand directly toward the right is the twisting; drawing the right hand toward the left in reverse is the twisting back. Regarding "for the purpose of the task" and so forth: the mantrin, having recited the essence and bound this mudrā, should say, "Whatever task you are commanded to perform, remain before me so that it may be accomplished." Regarding "binding the vajra bond firmly" and so forth: having made the vajra clasp firm, the tips of the two index fingers should press against the two middle fingers. One middle finger is pressed directly, while the second is pressed indirectly; this is the mudrā for causing those who roam the atmosphere to enter into the samaya. Since there are also those indicated by the lotus and so forth among the mantrins who are Vidyādharas, it says: "By the Vajra Vidyādhara..."

ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་རིག་པ་འཛིན་པ་དེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་ལས་བར་སྣང་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་གལ་ཏེ་འགའ་ཡིས་འགལ་བར་བྱས་ཤིང་འདའ་བར་གྱུར་ན་དམ་ཚིག་འདིས་དེའི་རིགས་གསོད་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔར་བཤད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ལ། གཡས་པའི་མཐེའུ་ཆུང་གཡོན་པའི་རྒྱབ་ནས་འཁྱུད་དེ་གཟུང་ལ་མཛུབ་མོ་གཡས་པས་ཀྱང་མཛུབ་མོ་གཡོན་པ་གཟུང་སྟེ། བཟློག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལག་པ་གཉིས་ཀ་བཀན་ནས་སྤྱི་བོར་བཞག་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་འདི། ། རྡོ་རྗེ་རིག་འཛིན་གྱིས་བཅིངས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་བཅིངས་ནས། ཁྲོས་ཏེ་གང་ལ་བལྟས་པའི། དེའི་མདུན་དུ་དེ་བཞིན་དུ་འདུག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་བཀའ་བསྒོ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བ་དམ་བཅིངས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་དམ་དུ་བཅིངས་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་གཤིབས་པ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་དེས་མནན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བ་དེ་ས་ལ་བཞག་ནས་བཙིར་བ་སྟེ་འདི་ནི་ས་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། དམ་ཚིག་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱེད་ཅེ་ན་དེའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསྲུང་བའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། གང་ཞིག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པ་སྟེ། བསྲུང་བའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་འདི་འཆིང་བར་བྱེད་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཁྲོ་བོར་ལྡན་པས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །

Thus it is said: if any among those who roam the atmosphere should violate or transgress the samaya-mudrā bound by that Vajra Vidyādhara, this samaya shall destroy their lineage. Regarding the phrase "the vajra hand" and so forth: having bound the two vajra fists as previously explained, one should wrap the right little finger behind the left and hold it, and the right index finger should also grasp the left index finger. Regarding the word "reversing," this means placing both palms upward at the crown of the head; this becomes the mudrā of those who roam the atmosphere. Regarding the phrase "this samaya of the Great Being, bound by the Vajra Vidyādhara": "by the Great Being" refers to Vajrapāṇi. Having bound this mudrā, one looks at whoever is there with wrath and remains thus before them; this is the command issued to those who roam the atmosphere. Regarding the phrase "having firmly bound the vajra protection": having firmly bound the vajra-clasp, the two index fingers placed side-by-side constitute the vajra protection. "Pressed by that vajra-clasp" means placing that vajra protection on the ground and pressing down; this is the samaya of those who dwell on the earth. If one asks what is accomplished by this samaya, it is said: "the protection of all sentient beings." Regarding the phrase "whosoever": this refers to the mantra practitioner who binds this mudrā for the sake of protection. If one asks in what manner, it is said: "possessing wrath."

བསྲུང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་དེ་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡི་རྒྱབ་ཏུ་འདུག་པར་བྱོས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བཀའ་བསྒོ་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་གཉིས་བཅིངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིང་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཛུབ་མོ་གཡོན་པ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེའི་མཛུབ་མོ་སྟེ་དེས་རྡོ་རྗེ་གཡས་པའི་མཐེའུ་ཆུང་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ལ་གཅིག་གཅུ་ཞིང་སླར་གཅུས་ལ་དགྲོལ་བར་བྱ་བའོ། ། དེ་ལྟར་གཅུ་ཞིང་སླར་གཅུ་བ་བྱས་ནས་གཡས་པའི་མཐེའུ་ཆུང་བཀྲོལ་ནས་ཁྲོ་བོར་མཉམ་པར་གཞག་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཁྲོ་བོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པའི་སྔགས་པ་གང་ཡིན་པས་དམ་ཚིག་འདི་སྦྱར་བར་བྱས་ན་ཁྱེད་རྣམས་དེའི་མདུན་དུ་འཁོད་ཅིག་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་མཆོག་གི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དངོས་གྲུབ་དམ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་སྦྲེལ་བ་ནི། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ནི་དམ་པོར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱི་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀ་ལྕགས་ཀྱུར་བྱས་ལ། ལྕགས་ཀྱུ་གཡས་པས་ལྕགས་ཀྱུ་གཡོན་པ་གཟུང་རྡོ་རྗེ་གཡོན་པས་ཀྱང་མཛུབ་མོ་གཡས་པ་གཟུང་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པའི་མཛུབ་མོ་གཉིས་དམ་པོར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། མཐེའུ་གུང་མོ་རྩེ་མོ་གཉིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གུང་མོ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོ་གཤིབས་ལ། མཐེ་བོ་གཉིས་ཀྱི་ལྟོ་གཉིས་ཀྱང་སྦྱར་ལ་ཁ་ཐུར་ལ་བསྟན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

"Protection" means for the sake of protecting that sentient being. "Sit behind him" is the command of the Blessed One Vajrapāṇi. "Binding the two vajra hands" means binding the two vajra fists. "On the left vajra index finger" refers to the left vajra index finger; with that, one should twist the right little finger together with it, twist them back and forth, and then release them. Having thus performed the twisting and the twisting back, one releases the right little finger and, abiding in the wrathful state, the practitioner who dwells in the samādhi of the wrathful deity should apply this samaya, saying: "You all, sit before him!" Why is that? For that reason, it is said: "For the sake of the supreme of all accomplishments," which should be understood as "for the sake of the sublime siddhi." "Joining the vajra bindings, the two index fingers should be made firm" means that the index fingers of both vajra fists are made into hooks; the right hook grasps the left hook, and the left vajra also grasps the right index finger—this is the firm joining of the two index fingers of the vajra binding. "The tips of the little and middle fingers" means the tips of the two middle fingers are aligned, and the two surfaces of the two thumbs are joined and pointed downward. "Having also bound the vajra mudrā" means the meaning is that one should bind the vajra mudrā.

འདི་ནི་རེ་ཞིག་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པར་སྣང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ། གཞན་དག་ནི་ལག་པ་གཉིས་ཀའི་མཐེའུ་ཆུང་དང་སྲིན་ལག་བརྐྱང་ནས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་དོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་དེ་བཟློག་ཅིང་བཀན་ཏེ་གྱེན་དུ་བསྟན་ནས་དཔྲལ་བར་གཞག་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་གསོན་པར་འདོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཚོ་བར་འདོད་ནའོ། ། དགུག་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་བོད་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་ཡི་མདུན་དུ་རྟག་པར་འདུག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་མདུན་དུ་རྒྱུན་དུ་འདུག་ཅེས་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་རྣམས་ཚར་གཅད་པར་འོས་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཚར་གཅད་ནས་དམ་ཚིག་ལ་བཀོད་པར་བསྟན་ནས། ད་ནི་མ་རུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོགས་པ་རྣམས་ཚར་གཅད་ནས་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཞུས་པ་ཡིན་ཏེ། མ་རུངས་པ་རྣམས་འདུལ་བས་ན་མ་རུངས་པ་འདུལ་བ་པོ་སྟེ། མ་རུངས་པ་འདུལ་བར་དབང་བསྐུར་ཏེ་གཞག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མ་རུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མ་རུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོགས་པས་ན་མ་རུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོགས་པ་སྟེ། མ་རུངས་པ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་འཁུ་བ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོགས་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་དེ་ན་གནས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོ་ཕྱི་མ་བཀུག་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན།

This appears to be, for the time being, the single-pointed vajra mudrā. Regarding the phrase, "Having bound the vajra mudrā," others explain that it is a five-pointed vajra formed by extending the little fingers and ring fingers of both hands. Then, that mudrā should be reversed, turned face up, and placed upon the forehead. "If one desires to live" means if one wishes to remain alive. "Whoever is to be summoned" refers to whoever is to be called forth. "One should always remain in front of them" means one should remain constantly in their presence. Having thus taught that the lords of the three worlds who are worthy of being subdued should be subdued and established in the samaya, now, in order to subdue and benefit those who belong to the maṇḍala of the malevolent, the Blessed One Vajrapāṇi made this request to the Blessed One. "Subduer of the malevolent" means one who tames the wicked; the meaning is that they are empowered and established as the subduers of the malevolent. Regarding the phrase "those who belong to the maṇḍala of the malevolent," they are called "those who belong to the maṇḍala of the malevolent" because they belong to the maṇḍala of the wicked, for the wicked are those who have set out to harm sentient beings. By the mention of "belonging to the maṇḍala," both the maṇḍala and the sentient beings residing therein are included. "All of them" refers to those who have been summoned by the subsequent essence mantras. And who are they?

མ་རུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོགས་པ་རྣམས་སོ། ། ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་འཚལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལེགས་པར་བཀའ་སྩལ་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བར་བཀའ་སྩོལ་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་བར་སྐབས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཚེ་ཟད་པར་མཁྱེན་ནས། སྐྲག་པས་འདུལ་བ་དེ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་ཕན་གདགས་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སུ་མྦྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྣམས་དང་གཞན་དག་ཀྱང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་མཛུབ་མོ་གཉིས་ལྕགས་ཀྱུར་བཅིངས་ལ་སྙིང་གར་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བྱ་བ་ནི་གཡོན་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་གཡས་པའི་ནུ་མའི་འོག་ཏུ་བཀན་ཏེ་བཞག་ལ། དེ་ནས་ལག་ངར་གཡས་པ་ལག་ངར་གཡོན་པའི་སྟེང་དུ་ཕྱུང་སྟེ། གཡས་པའི་ལྕགས་ཀྱུའང་གཡོན་པའི་ནུ་མའི་འོག་ཏུ་བཀན་ཏེ་བཞག་ལ། དེ་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱི་མ་རུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དགུག་པར་བྱའོ། ། སྔགས་བརྗོད་ཅིང་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། མ་རུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཁུགས་ཤིང་འོངས་པ་དེ་རྣམས་ལའང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་སྡིག་པ་རྣམས་ལས་ལྡོག་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཅག་རྣམས་ནི་སེམས་ཅན་གསོད་པ་འདིས་འཚོ་བ་ལགས་ན། ཇི་ལྟར་འཚོ་བར་བགྱི་ཞེས་ཟེར་ཞིང་བཀའ་ཉན་དུ་མ་འདོད་པར་གྱུར་ཏོ། །

These are those who belong to the maṇḍala of the malevolent. Regarding the phrase "how should they be accomplished," it means "how should they be understood?" The phrase "please teach well" means "please explain clearly." Then, at that time, the Blessed One, having perceived that the lifespans of those sentient beings were exhausted, spoke the words beginning with "sumbha" and so forth, in order to benefit those who were to be tamed through fear. The phrase "for the sake of protecting all sentient beings" refers to them and others as well. Regarding the phrase "Vajra Hook" and so forth: with the two vajra fists, the two index fingers are bound into hooks and rotated at the heart. The left hook is placed face-up beneath the right breast. Then, the right forearm is raised over the left forearm, and the right hook is also placed face-up beneath the left breast. Then, all those who belong to the maṇḍala of the malevolent are to be summoned by these two. This is to be done immediately after reciting the mantra and binding the mudrā. Once all those belonging to the maṇḍala of the malevolent have been summoned and arrived, the Blessed One Vajrapāṇi commanded them, "Turn away from your misdeeds!" They replied, "Since we sustain ourselves by killing sentient beings, how shall we live?" and, not wishing to obey the command, they remained defiant.

དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་འཆིང་ཞིང་ཁྲོ་བོའི་སྙིང་པོ་མ་རུངས་པ་རྣམས་གསོད་པ་འདི་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། ཁྲོ་བོའི་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་སེན་མོ་གཉིས་གཅིག་ལ་གཅིག་སྤྲད་དེ། སླར་ཡང་ཐེ་གུ་གཅུས་པའི་ཚུལ་དུ་དཀྲིས་ནས། རྩེ་མོ་གཉིས་ནི་དམ་སྦྱར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་མ་རུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དེའི་ནང་དུ་བསམས་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་གདོང་གཅིག་གིས་གཅིག་དམ་དུ་བཙིར་བར་བྱ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་ནི་མ་རུངས་པ་རྣམས་འཇོམས་པའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་འདི་གསུངས་ཤིང་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་མ་ཐག་ཏུ་མ་རུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འདུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚོགས་པར་གྱུར་པའོ། ། རྣམ་པ་དུ་མས་གཙེས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་པའོ། ། དཔྲལ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་བཅུར་གཏོར་བ་དང་། དེ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་དྲལ་བའོ། ། བསྲེག་ཅིང་ཞེས་པ་ནི་ཕོག་པ་ཙམ་གྱིས་ཚིག་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་བཙོས་པ་ནི་ཡུན་རིང་མོས་རུས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གཏིང་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་ཁྱབ་པར་གྱུར་པའོ། ། འོ་དོད་ཆེར་འབོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་སྙན་པར་འབོད་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་བར་སྐབས་འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་དག་ནི་སྙིང་རྗེ་ལྟ་བུའི་སྒྲ་འབྱིན་མོད་ཀྱི།

Then, the Blessed One Vajrapāṇi bound this mudrā of Victory over the Three Worlds and spoke this fierce essence-mantra that slays the malevolent: "Vajra Wrath," and so forth. Having bound the mudrā of Victory over the Three Worlds, one should join the two nails of the two wrathful index fingers together, then wrap them around in the manner of twisting a cord, and finally join the two tips together. One should visualize all the malevolent maṇḍalas within it and firmly press the faces of the two index fingers against one another. This mudrā is the destroyer of the malevolent. Then, as soon as this mantra was spoken and the mudrā was bound, all the malevolent maṇḍalas gathered together in a single mass. "Harassed in many ways" means they were crushed. "Forehead" refers to being scattered in the ten directions, and it also means that whatever samaya-mudrās were taught for their maṇḍalas were torn asunder. "Burning" means they were consumed by fire upon mere contact. "Thoroughly cooked" means they were permeated for a long time, reaching deep into the very marrow of the bones. "Crying out in great distress" means the sense of wailing unpleasantly. Then, at this point, the Blessed One Vajrapāṇi addressed the Blessed One in this way: "Blessed One, although these are uttering sounds like those of compassion..."

སྡིག་པ་ལས་ལྡོག་པར་མི་བགྱིད་ན་ཇི་ལྟར་བགྱི་བ་བདག་ལ་བཀའ་སྩལ་དུ་གསོལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་བ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དེ་དག་ཚེ་ཟད་པར་གཟིགས་པ་དང་། དེ་བསྟན་པས་གཞན་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། འདི་དག་ཀྱང་འཆི་བའི་དུས་མ་བྱས་ཀྱི་བར་དུ་དེ་དག་གཏོང་བར་མི་བྱེད་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་ནི་སུམྦྷ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཀྱང་དེ་རྣམས་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྔགས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་མ་རུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཏེ། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོར་ལྷུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་སྤྲུལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། ། གང་དེར་ཤི་འཕོས་པ་དེ་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་མཐུ་མཐོང་སྟེ་སེམས་དད་པར་གྱུར་ནས། དུས་བྱས་པ་རྣམས་ནི་ལྷ་དང་མི་རྣམས་སུ་སྐྱེས་སོ། ། དེ་ལྟར་མ་རུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོགས་པ་དེ་དག་གདུལ་བར་མཛད་ནས། ཕྲ་མེན་མ་ལ་སོགས་པ་འདུལ་བར་བཞེད་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཞུས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་རྗེས་སུ་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གནང་བར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཀྱང་ཕྲ་མེན་མ་ལ་སོགས་པ་གདོན་མ་རུངས་པ་ཐམས་ཅད་དགུག་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། སོགས་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། དེ་རྣམས་བཀུག་ནས་(ཀྱ་‚ཀྱི་)བཟོད་ལྡན་རྣམས་སྲོག་གཅོད་པ་སྤངས་པའི་བསླབ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་རྗེས་སུ་འདུལ་བར་མཛད་དོ། །

"If they do not turn away from their evil deeds, please instruct me on what should be done." When Vajrapāṇi had thus petitioned the Blessed One, the Blessed One perceived that those sentient beings' lifespans were exhausted. In order to benefit others by teaching this, and having realized that he must not release them until the time of their death had come, he spoke the sumbha mantra. Vajrapāṇi also spoke the mantra in order to subdue them. Immediately thereafter, all those malevolent maṇḍalas were gathered together and fell into the great ocean; those who were emanations vanished. Those who had died there, having seen the power of the Blessed One Vajrapāṇi, developed faith in their minds, and those who passed away were reborn among gods and humans. Having thus tamed those belonging to the malevolent maṇḍalas, and wishing to tame the ḍākinīs and others, Vajrapāṇi requested the Blessed One. The Blessed One also granted permission in order to tame them subsequently. Vajrapāṇi then spoke the essence mantra for summoning all the malevolent spirits, such as the ḍākinīs. By the word "and others," the yoginīs and so forth are included. Having summoned them, he tamed them by means of the training to abandon taking life, saying, "those who possess patience."

འབར་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཚ་བའོ། ། རབ་ཏུ་འབར་བ་ནི་ཀུན་དུ་འབར་བར་གྱུར་པའོ། ། གཅིག་ཏུ་འབར་བར་གྱུར་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའི་འབར་བ་དེས་གང་གིས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཡོངས་སུ་གང་བར་གྱུར་པ་དེས་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་གཅིག་ཏུ་འབར་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་ལ་ཐབས་སྦྱིན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆི་བའི་མཚན་མ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱོས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་གྱིས་ཤིག་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བགྱི་བར་འཚལ་ལོ་ཞེས་ཏེ། འཆི་བའི་མཚན་མ་ཞེས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་ཏེ། འཆི་བའི་རྟགས་ཡིན་པས་ན་འཆི་བའི་མཚན་མ་སྟེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་འཆི་བའི་མཚན་མ་ཞེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་དེའི་སྙིང་པོ་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བཅིངས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བཅིང་བའོ། ། ལག་པ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ཡང་ཡོད་པས་ན་དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལག་ངར་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཤིན་ཏུ་དམ་པོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་གཡོ་བར་རོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ལ། ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་མཆན་ཁུང་གཡས་པའི་ཕྱོགས་སུ་བཅུག་ལ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པ་ལག་ངར་གཡོན་པའི་འོག་ནས་ཕྱུང་ནས།

"Blazing" means extremely hot. "Intensely blazing" means having become completely ablaze. Regarding the phrase "having become a single blaze," it means that because the blaze arising from the vajra has completely filled the expanse of space, that vajra is called "a single blaze." Then, regarding the passage beginning with "the Blessed One" and so forth: "Then" means immediately following that. "The Blessed One" refers to the Blessed One Vairocana; he spoke these words to the Blessed One Vajrapāṇi: "Vajrapāṇi, generate great compassion for these sentient beings and grant them the means"—this means one should understand the signs of death. "Accomplish it" means to grant your blessing. The Blessed One Vajrapāṇi also replied, "I shall do exactly as you have commanded," and then he spoke the essence mantra of the "signs of death." Because it is a sign of death, it is the "sign of death"; because it is the wisdom of that, it is the "wisdom of the sign of death." Thus, he spoke its mudrā and its essence mantra: "Having bound the vajra-binding," means to perform the vajra-bind. Since there is also a vajra-bind of the two hands, in order to distinguish it, the words "the two forearms" are spoken. "Very tightly" means without wavering. Furthermore, having bound the two vajra-fists, one should place the left fist in the direction of the right armpit, and draw the right fist out from beneath the left forearm.

མཆན་ཁུང་གཡོན་པར་བཅུག་ལ་ཤིན་ཏུ་དམ་པོར་བྱས་པ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་དམ་པོར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་མཛུབ་མོ་རྩེ་མོ་ཡི། ། རང་གི་མཆན་ཁུང་བྲུད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲོངས་ཤིག་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་རྒྱ་འདིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་བྲུས་ལ་ཟོ་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེས་དེ་རྣམས་དྲངས་ནས་ཟོས་སུ་ཟིན་ཀྱང་སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ཞག་གྲངས་དེའི་བར་དུ་སྔགས་དེའི་མཐུས་གསོན་པར་གནང་བ་དང་། དེ་རྣམས་ཀྱང་སྡིག་པ་ལས་ཟློག་པར་འགྱུར་ཞིང་། སེམས་ཅན་གཞན་རྣམས་ཀྱང་དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་ལས་བསྲུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཕྲ་མེན་མ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་གནང་བ་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་དང་། དགའ་བའི་སྒྲ་འབྱིན་ཅིང་གར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་མཆོང་རྒལ་ཏེ་རང་རང་གི་གནས་སུ་སོང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་ཕྲ་མེན་མ་ལ་སོགས་པ་བཏུལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་རིམས་ལ་སོགས་པའི་ནད་རྣམས་འདུལ་བར་བཞེད་ནས། རིམས་ལ་སོགས་པའི་ནད་འདི་རྣམས་ཇི་ལྟར་བགྱི་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བཀའ་ནོད་པ་ཡིན་ནོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་ཚར་གཅད་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཀྱང་གནང་བ་ཐོབ་པ་དང་རིམས་ལ་སོགས་པའི་དགུག་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་སོ། ། བཀུག་ནས་ཀྱང་སེམས་ཅན་རྣམས་གསོད་པ་ལས་ལྡོག་པའི་བསླབ་པ་གཟུང་བའི་སྡོམ་པ་ལོང་ཤིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་གསོད་པས་སེམས་ཅན་གསོད་པ་སྟེ། ཁམས་མ་སྙོམས་པ་ལ་སོགས་པར་བྱས་ནས་འཚེ་བ་སྟེ་དེ་ནས་བཟློག་པའོ། ། དེ་ཉིད་བསླབ་པ་སྟེ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་སྡོམ་པའོ། ། དེ་དག་གིས་གསོལ་པ།

Placing [the hands] in the left armpit and holding them very tightly is the firm vajra-binding. "With the tips of the vajra index fingers, scratch one's own armpit" means "draw them out." With this mudrā, [the command] "extract the hearts of all sentient beings and eat them" means that although they have drawn them out and eaten them, by the power of that mantra those sentient beings are permitted to remain alive for that number of days; they will also be turned away from non-virtue, and other sentient beings will be protected from untimely death. Then, having received permission, those ḍākinīs and the rest let out cries of joy and, leaping and bounding in the manner of a dance, went to their respective abodes. Having thus subdued the ḍākinīs and the rest, the Blessed One Vajrapāṇi, wishing to subdue diseases such as fevers, requested instructions from the Blessed One, asking, "How should these diseases such as fevers be dealt with?" The Blessed One also commanded, "Subdue them!" Having received permission, the Blessed One Vajrapāṇi spoke the essence-mantra for summoning the fevers and the rest. Having summoned them, he commanded, "Take the vows of the training to refrain from killing sentient beings." "Killing sentient beings" refers to harming them by causing an imbalance of the elements and so forth; it is from that [harm] that they are turned away. That itself is the training, and the practice of it is the vow. They then requested:

བདག་ཅག་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་མདངས་འཕྲོག་སྟེ། འཚེ་བར་བགྱིད་པ་ལགས་ན། གང་གི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་འཚེ་བར་བགྱིད་པ་དེའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལེགས་པར་བརྟགས་ཏེ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བགྱི་པ་བཀའ་སྩོལ་ཅིག་ཅེས་ཞུས་སོ། ། དེ་ནས་བར་སྐབས་དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་སེམས་ཅན་རིམས་ཀྱིས་ཐེབས་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ལས་རྣམ་པར་དག་པར་གྱུར་པ་སྟེ་ལས་གང་གིས་རིམས་ལ་སོགས་པའི་ནད་དུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་རང་གི་ལས་ཏེ། རང་གི་ལས་དེ་རྣམས་དག་པར་གྱུར་པ་ནི་ཡོངས་སུ་ཟད་པའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་རང་གི་ལས་རྣམ་པར་དག་པར་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་དེའི་སྙིང་པོ་གསུངས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་གང་རིམས་ལ་སོགས་པའི་ནད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གང་ལ་བཏབ་པའི་སྔགས་པས་ཕྱག་རྒྱ་འདི་བཅིངས་ཏེ་ལས་བྱས་པ་བསྟན་ན་ཁྱེད་རྣམས་དེ་ནས་སོང་ཤིག་ཅེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་རིམས་ལ་སོགས་པའི་ནད་རྣམས་བཏུལ་ནས་དམ་ཚིག་ཀྱང་འཛིན་དུ་བཅུག་སྟེ། ད་ནི་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་ངན་སོང་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཞུས་པ་ཡིན་ནོ། ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དང་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པའོ། ། ཆོས་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ནི་ངན་སོང་ངེས་པར་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་སོ། ། སྒྲིབ་པ་དེ་དག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་སྦྱང་བའི་སླད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཟད་པར་སྦྱངས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ།

"We are those who steal the vitality of sentient beings and cause them harm. For what reason do we act in such a way? Therefore, Blessed One, please examine this well and instruct us on how we should practice." Thus they requested. Then, at that time, the Blessed One Vajrapāṇi [taught] the purification of the karma of those sentient beings afflicted by epidemics. Whatever karma has caused diseases such as epidemics is their own karma; the purification of that karma is its total exhaustion. Because it is wisdom, it is the wisdom of the purification of one's own karma. He then spoke its mudrā and its essence mantra. Regarding the phrase "this mudrā" and so forth: if the practitioner who has cast this mudrā upon anyone afflicted by all diseases such as epidemics performs the ritual action while binding this mudrā, it is said, "Then you all must depart." Having thus subdued diseases such as epidemics and caused them to uphold the samaya, the Blessed One Vajrapāṇi now requested the Tathāgatas for the sake of purifying all those in the lower realms, such as the hells. "All obscurations" refers to the cognitive obscurations and the afflictive obscurations. "Dharmas" refers to the five obscurations and so forth. "Karmic obscurations" refers to karma that will definitely result in the lower realms. "For the sake of purifying those obscurations and so forth" means for the purpose of making them completely pure; it means to purify them until they are exhausted. This is what is being shown:

སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་གིས་སྒྲིབ་པ་ཟད་པར་འགྱུར་བར་མ་ཟད་ཀྱི། སྔགས་བརྗོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བས་ཀྱང་སྒྲིབ་པ་ཟད་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་འདི་སྐད་གསུངས་ནས། ངན་སོང་གི་འགྲོ་བའི་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་དགུག་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་དམ་བྱས་ཏེ། ། གུང་མོ་གཉིས་ནི་སྦྱར་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གུང་མོ་གཉིས་གཤིབས་ལ་སོར་མོ་ལྷག་མ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ནང་དུ་བསྣོལ་ཏེ། གཡས་པའི་སོར་མོ་བཞིའི་རྩེ་མོར་ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐིལ་དུ་རྩེ་སྤྲད་པར་བྱ། ལག་པ་གཡོན་པའི་སོར་མོ་བཞིའི་རྩེ་མོ་ལག་པ་གཡས་པའི་བར་བར་ནས་ཕྱུང་ལ་ལག་པ་གཡས་པའི་མཐིལ་དུ་རྩེ་སྦྱར་བར་བྱ། དེ་ནས་གུང་མོ་གཉིས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་དབྱེ་ཞིང་བརྡབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བར་སྐབས་དེར་ངན་སོང་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་དམྱལ་བ་དང་དུད་འགྲོ་དང་ཡི་དྭགས་ཏེ་ངན་སོང་གི་འགྲོ་བ་གསུམ་དུ་གཏོགས་པ་སྟེ། དེ་ན་གནས་པའི་སེམས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ངན་སོང་གསུམ་དུ་གཏོགས་པའོ། ། འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་གནས་པ་ནི་ངན་སོང་གི་འགྲོ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་ཆུད་པའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལས་ཕྱག་རྒྱ་འདི་མཐོང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡིག་པ་སེལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་འདིའོ། །

It should be understood that obscurations are not only exhausted through the confession of misdeeds and so forth alone, but also through the binding of mudrās accompanied by the recitation of mantras. Then, after the Bodhisattva Vajrapāṇi had spoken these words, he uttered the essence-mantra for summoning all those in the wheel of the lower realms: "Having firmly formed the vajra-bind, join the two middle fingers," and so forth. Regarding this, one should align the two middle fingers and interlace the remaining fingers in the vajra-bind. The tips of the four fingers of the right hand should be joined to the palm of the left hand. The tips of the four fingers of the left hand should be drawn out through the gaps between the fingers of the right hand and joined to the palm of the right hand. Then, the two middle fingers should be repeatedly separated and struck together. At that point, "the three lower realms" refers to the hell beings, animals, and hungry ghosts, which comprise the three types of beings in the lower realms; all sentient beings dwelling therein are included within these three lower realms. "Dwelling within the wheel" means being contained within the maṇḍala of the lower realms. "Having seen this mudrā from Vajrapāṇi" refers to this mudrā for clearing away misdeeds.

ངན་སོང་ཐམས་ཅད་ལས་འཆི་འཕོས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཞབས་དྲུང་དུ་སྐྱེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པས་ངན་སོང་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ལས་རྣམས་ཟད་པར་བྱས་ནས་དམྱལ་བ་ལས་ཤི་འཕོས་ཏེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་རང་གི་ལས་ཀྱིས་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོར་སྐྱེས་སོ། ། ངན་སོང་དེ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོར་བོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངན་སོང་གི་སྣོད་དེ་དག་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོར་བོར་རོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ངན་སོང་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བར་དེ་དག་རི་རབ་རིའི་རྩེ་མོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་སངས་རྒྱས་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དོན་མཛད་ནས། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་མི་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་པར་བཞེད་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གྲུབ་པ་དམ་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བགྱི་བའི་བར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ། སྟོང་པ་ཉིད་སོ་སོར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའོ། ། དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དེ་ཉིད་ནི་གྲུབ་པ་དམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ་དེ་ཐོབ་པར་བགྱི་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་དེ་སྐད་ཅེས་ཞུས་པ་དང་། ཞུས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འདུས་ཏེ།

Regarding the statement, "Having passed away from all the lower realms, they were born in the presence of the Blessed One Vairocana": by means of the display of the mudrā, the karmic actions that cause entry into the lower realms were exhausted; having died from the hells, they were born on the summit of Mount Meru through their own karma, which would otherwise have led to birth in the Heaven of the Thirty-Three. The statement, "Those lower realms were also cast into the great ocean," means that the vessels of the lower realms were cast into the great ocean. Thus, beginning from the King of Vidyās up to the sentient beings comprised within the three lower realms, the Blessed One Buddha Hūṃkāra performed the welfare of beings within the emanated maṇḍala. Now, with the words "Then..." and so forth, the Blessed One Vajrapāṇi, desiring to perform the welfare of human beings, again makes a request to the Blessed One: "Until the attainment of the supreme fruit, the accomplishment of the suchness of all Tathāgatas." Here, "all Tathāgatas" refers to those who are both Tathāgatas and all-encompassing. Their "suchness" is the unerring suchness, the realization of emptiness. That very perfect awakening preceded by that [realization] is the "supreme accomplishment," and that is the "fruit"; it is for the sake of attaining that. Then, after Vajrapāṇi had requested thus, immediately following that request, all the Tathāgatas assembled.

ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་ཚུད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། འདི་ནི་བྲི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འདིའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཎི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བཛྲ་པཱ་ཎི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། མ་ཧཱ་མཎྜ་ལཾ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་སརྦན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་ཐམས་ཅད་ཆུག་ཅེས་ཟེར་ཏེ། མ་ཞུགས་པ་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་ཆུག་ཅིག་པའོ། ། དུཥྚ་རོ་ཏྲ་ན་ནི་པ་ར་ཡ་པྲ་བེ་བྷྱཿཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་རུངས་པ་རྣམས་དང་གདུག་པ་རྣམས་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་ལས་བཟློག་ཅིག་ཅེས་ཟེར་ཏེ། མ་རུངས་པ་ནི་ཁོང་ན་གྱ་གྱུ་ཆེ་བ་སྟེ། སླུ་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། གདུག་པ་ནི་འཇིགས་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ། ། སྡིག་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། པྲ་མོ་ཀྵ་ཡ་དུར་དྲྀཥྚ་པརྱཱ་པ་ནཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟ་བ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་རྣམས་རབ་ཏུ་གྲོལ་བར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་ཟེར་ཏེ་ལྟ་བ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ནི་ལྟ་བ་ངན་པ་ལ་ཞུགས་པའོ། ། གྲོལ་བར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལ་ཞོག་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བི་ཤོ་དྷ་ན་ཡ་བི་ནཱ་ཤ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྦྱོངས་ཤིག། རྣམ་པར་ཤིག་ཅིག་ཅེས་ཟེར་ཏེ། གང་སྡིག་པ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་རྣམས་ཐབས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་བཟློག་པར་མི་ནུས་པ་དང་། ཚེ་ཡང་ཟད་པ་ཞིག་ན་དེ་རྣམ་པར་སྦྱངས་ལ་རྣམ་པར་ཤིག་ཅིག་ཅེས་པའོ། །

Furthermore, the Blessed One Vajrapāṇi commanded, "Enter the great maṇḍala," and so forth. This is the maṇḍala to be drawn; therefore, to demonstrate its characteristics, he says "Oṃ Vajrapāṇi" and so on. "Vajrapāṇi" refers to the Blessed One Vajrapāṇi. "Mahāmaṇḍalaṃ praveśaya sarvān" means "cause all to enter the great maṇḍala," which is to say, cause those who have not yet entered to enter the great maṇḍala. "Duṣṭān roṣān nivāraya pravebhyah" means "ward off the wicked and the malicious from all sins." The "wicked" are those who are internally deceitful and who practice deception. The "malicious" are those who display terror. "From sins" refers to killing and so forth. "Prāmokṣaya durdṛṣṭiparyāpannān" means "thoroughly liberate those who have entered into wrong views," where "entered into wrong views" means having entered into evil views. "Liberate them" means to establish them in the correct view. "Viśodhaya vināśaya" means "purify and destroy." This refers to those who are intent on sin and cannot be turned back by other means; if their life is also exhausted, then purify and destroy them.

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པའི་ཚིག་དེ་ཐོས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་པར་མཛད་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་དོ། ། བྱུང་བ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་འདི་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་མེད་ན་མ་རུངས་པ་རྣམས་འདུལ་བར་བྱེད་པ་མི་འབྱུང་བས་ན་རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཡང་དག་པར་ཕྱེ་སྟེ་རབ་ཏུ་བཤད་པས་ན་རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་བའོ། ། དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དམ་པ་སྟེ་ཞེས་པའོ། ། ཅི་འདྲ་བ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་འདྲ་བ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་མཚུངས་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པའོ། ། གལ་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དག་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ཡོད་པས་ན། དེའི་ཕྱིར་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མཆོག་ནི་དམ་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྒྱལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དམ་ཚིག་ནི་མ་རུངས་པ་ཐམས་ཅད་འདུལ་བའི་དངོས་གྲུབ་སྟེ།

Having heard those words spoken by the Blessed One, the Blessed One Vajrapāṇi revealed the maṇḍala known as "Arisen from the Great Vajra Samaya of All Tathāgatas." It is called "All Tathāgatas" because they are all tathāgatas, and it is called "Great Vajra" because it is a great vajra; thus, it is the "Great Vajra of All Tathāgatas." Their samaya is Vajra Hūṃkāra. "Arisen" means born from that. If one asks what that is, it is the statement: "This great maṇḍala called 'Victorious over the Three Worlds' is explained." The word "then" (tatas) means immediately following that. Since the subduing of the wicked would not occur without the "Victorious over the Three Worlds," it is said to be "thoroughly explained" (prabhāṣita); because it is correctly opened and thoroughly explained, it is "thoroughly explained." If one asks what that is, for that reason it is called the "great maṇḍala." If one asks what it is like, it is "supreme" (parama). If one asks what it is like, it is "resembling the vajra expanse" (vajradhātu-sadṛśa), meaning it is equal to the vajra expanse. Because it brings about the accomplishment of all siddhis, it is "the maker of all siddhis." If one objects that other maṇḍalas also bring about all siddhis, for that reason it is called "supreme" (uttama); "supreme" means the most excellent. "Victorious over the three worlds" is the indication of a name that accords with its meaning, signifying that this is indeed the "Victorious over the Three Worlds." "Samaya" refers to the siddhi of subduing all the wicked.

དེ་ནི་འདིར་ཞུགས་པ་ལས་འབྱུང་བས་ན་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བས་ན་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པར་སྦྱོང་བ་ལ་ཞུགས་པས་ན་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་འབྱིན་བྱེད་པའོ། ། གང་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ལ་ཞུགས་པ་དེ་ནི་མ་རུངས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་རྣམ་པར་འཇིག་པ་ནི་ཚར་གཅོད་པར་མཛད་པའོ། ། དེ་ལ་སྔགས་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བྲིས་པའི་ཆོ་ག་སྟོན་ཏོ། ། གྲུ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟུར་ལ་བྱའོ། ། སྒོ་ནི་འཇུག་པའི་གནས་ཏེ། ཁྱིམ་བདག་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་ཁང་པ་ཡིན་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པས་འཇུག་པའི་གནས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་རྟ་བབས་བྱ་བ་སྟེ། རབ་ཏུ་བརྒྱན་པ་ནི་བརྒྱན་པ་བྱས་པའོ། ། སྲད་བུ་བཞི་དང་ལྡན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྲད་བུ་བཞི་ནི་ཕྱོགས་དང་མཚམས་རྣམས་སུ་གདབ་པའོ། ། དར་ནི་དར་ཡུག་གོ། ། ཕྲེང་བ་ནི་མེ་ཏོག་གི་ཆུན་འཕྱང་རོ། ། ཤིན་ཏུ་བརྒྱན་པ་ནི་རབ་ཏུ་མཛེས་པར་བརྒྱན་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱི་གྲྭ་རྣམས་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚམས་བཞི་ཆར་དུའོ། ། སྒོ་གང་གི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོའི་སྒོ་ཁྱུད་དོ། ། དེ་དག་གི་མཚམས་རྣམས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚམས་དང་སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་མཚམས་རྣམས་སུའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་བརྒྱན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཞེས་ལ་ལ་འདོད་དོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཏེ། དེས་བརྒྱན་པ་ནི་སྤྲས་པར་བྱས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རོལ་སྲད་བུ་བྲེ། །

Because it arises from entering into this, it is called a samaya. Because it arises from the vajra of the heart of Vajrapāṇi, it is "arisen from the vajra." Because it engages in the complete purification of bodhicitta, it is "that which brings forth the awakening of the Buddhas." Those who engage in harming sentient beings are the wicked; to destroy them is to subdue them. In that regard, the phrase "by this mantra" and so forth teaches the ritual of drawing [the maṇḍala]. "Square" refers to the corners. "Gate" is the point of entry; since it indicates the house of a great householder, an archway (toraṇa) should be made outside the point of entry. "Thoroughly adorned" means it has been decorated. "Endowed with four cords" means that four cords are to be laid out in the cardinal and intermediate directions. "Silk" refers to bolts of silk. "Garlands" refers to clusters of flowers. "Exceedingly adorned" means beautifully decorated. "In the corners of all maṇḍalas" refers to all four corners of the maṇḍala. "Of whichever gate" refers to the gate-enclosure (toraṇa). "In the intervals between those" refers to the intervals between the maṇḍala's borders and the gate-enclosures. "Adorned with vajra-jewels" is interpreted by some as "vajra-jewels" because they are vajra-gems. Alternatively, the vajra and the jewel are the "vajra-jewel," and "adorned with that" means it is embellished by them. "Outside the maṇḍala, stretch the cords."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པས་དང་པོར་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལྟར་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ནང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་ནང་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱིས་བརྒྱན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཡང་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེས་བརྒྱན་པའམ། རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེས་བརྒྱན་པར་བྱའོ། ། ཀ་བ་བརྒྱད་ནི་སྒོ་ལོགས་གཉིས་སུ་ཀ་བ་གཉིས་གཉིས་ཏེ། དེ་ལྟར་སྒོ་བཞི་པོ་རྣམས་སུ་ཀ་བ་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་རོ། ། རྟ་བབས་དང་བཅས་པར་གནས་པས་ན་རྟ་བབས་བཅས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཀ་བའི་གནས་མཆོག་ཏུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་ཀྱི་མཆོག་གོ། ། དེར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔས་བརྒྱན་པ་དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྲད་བུ་བྲེ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྲད་བུ་བྲེས་པའི་ནང་དུ་ཚོན་གྱིས་དགང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཇི་ལྟར་སྲད་བུ་བྲེས་པ་བཞིན་དུ་གྲུ་བཞི་པ་དང་སྒོ་བཞི་པའི་ཁང་པ་བརྩེགས་མ་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་འདུག་སྟེ་ཡིད་ཀྱིས་སྒོ་བཞི་དབྱེ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་དབུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་དེའི་གདན་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གསེར་རམ་དངུལ་ལས་བྱས་པའམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་འབྱོར་པ་ཡོད་པ་ཞིག་ན་གསེར་ལས་བྱ་བའོ། ། དེ་བས་ན་བདོག་པ་ཆུང་ན་དངུལ་ལས་བྱས་པའོ། ། འབྱོར་པ་མེད་པ་ཞིག་ན་སོ་ཕག་ལས་བྱས་པ་ལེགས་པར་བྲིས་པ་བྱ་སྟེ། དེའི་སྟེང་དུ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་ནི་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུའི་གཟུགས་བརྙན་ལུགས་མའམ། བྱས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་གཞག་པར་བྱའོ། །

Regarding the phrase "the mantrin should first lay out the outer maṇḍala in that manner," "within that" means inside the outer maṇḍala. "Adorned with vajra-jewels" means it should be adorned here either with vajra-jewels or with vajras and jewels. "Eight pillars" refers to two pillars on each of the two sides of the gates; thus, there are eight pillars in the four gates. "Together with the archways" means it is situated with the archways. "In the supreme place of the vajra-pillars" refers to the most excellent location. There, one should lay out the maṇḍala cords, adorned with five moon maṇḍalas. Once the cords have been laid out in that way, the interior should be filled with colored powders. Just as the cords were laid out, one should visualize a multi-storied palace that is square and has four gates; sitting in the center of that, one should mentally open the four gates. In the center of that maṇḍala, the Blessed One Vairocana should be placed. Therefore, in order to show his seat, it is said: "Made of gold or silver," and so forth. If one has the means, it should be made of gold; if one's resources are small, it should be made of silver. If one lacks the means, it is best to make one out of bricks and paint it well. Upon that, it says: "The form of the Buddha should be placed." This means that the form of the Buddha—the image of the Buddha's body—whether it be a cast metal statue or any other kind of crafted image, should be placed there.

གང་གི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ནི་གདུལ་དཀའ་བ་རྣམས་ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་ཆད་པས་གཅོད་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་པས་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་པདྨའི་གདན་མ་གསུངས་ཏེ། སྟན་མི་བདེ་བ་ཕ་གུའི་སྟན་ཞེས་གསུངས་པར་ཟད་དོ། ། གལ་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མངོན་སྤྱོད་བྱ་དགོས་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་གཞག་པར་གསུངས་ཀྱི་བྲི་བར་མ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སྔགས་པས་དེའི་དུས་སུ་སྐུ་གཟུགས་བཏོན་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ཏེ། དེར་འདུག་ནས་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤྱན་དྲང་བའི་སྙིང་པོ་ནི་གཞག་པར་བྱ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་སྔར་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་གནས་ཀྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འབར་བས་ཀུན་ནས་བསྐོར་བར་བྲིས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡང་ཀུན་ནས་འབར་བས་བསྐོར་བར་བྲིས་ལ་དབུས་སུ་ཕྱག་རྒྱ་བྲི་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་སོ། ། ཡིད་ཀྱིས་རི་མོ་བཏེག་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱི་སྔགས་བརྗོད་ལ་ཡིད་ཀྱིས་བཏེག་པ་དེ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་རི་མོའི་འོག་ཏུ་འཛུལ་ཏེ་སོང་བར་བསམ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་སྲད་བུའམ་གཞན་ཡང་རུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པ་ཐིག་འདེབས་པའི་ཚེ་ན་གལ་ཏེ་འགྲོ་འདོད་པར་གྱུར་ན།

Because this maṇḍala is a maṇḍala for subduing those who are difficult to tame, it is therefore a maṇḍala of wrathful activity (abhicāra) in which punishment is the primary focus. For this reason, a lotus seat is not mentioned; it is simply stated that there is an uncomfortable seat made of bricks. If wrathful activity must be performed in the maṇḍala, it is taught that the form of a Buddha should be placed there rather than being drawn. This is because at that time, the mantrin should bring forth the physical image, abide in the meditative absorption (samādhi) of Vairocana, and perform the wrathful rites while seated there. The "essence of invitation" is the essence to be placed [in the center]. Regarding the phrase "the vajra in the presence of the Buddha," one should draw a blazing circle of light surrounding the moon maṇḍala at the location of Vajrasattvī, and place a five-pronged vajra in its center. Likewise, for Ratnavajrī and the others, one should draw a blazing circle surrounding their moon maṇḍalas and draw their respective mudrās in the center. Regarding the phrase "the vajra samaya mudrās," these are the samaya mudrās of the vajra maṇḍala. Regarding the phrase "having mentally lifted the drawing," and so forth: one should recite the mantra of Vajravega and mentally lift [the drawing]; that itself is the mudrā. One should then imagine oneself entering beneath the drawing. Regarding the phrase "with a vajra cord or otherwise," this refers to when the mantrin is laying the lines (sūtra) and wishes to move.

རྡོ་རྗེ་ཐིག་གི་འོག་ནས་འཛུལ་ཏེ་འགྲོ་བར་ཡིད་ཀྱིས་སོམས་ཤིག་པའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་གནས་སུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བར་འདུས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་བཅིངས་པས་ཆས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁྲོ་དང་བཅས་པར་འཛུམ་པའི་ཞལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡོན་པ་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་པ་གཡས་པ་ཅུང་ཟད་འཛུམ་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། གཡོན་བརྐྱང་ཚུལ་དུ་གནས་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡོན་བརྐྱང་ལ་གཡས་པ་བསྐུམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེས་ཉེ་བར་མཚན་པའི་ཁྲོ་བོ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའོ། ། ཁྲོས་པ་མཆེ་བ་ཕྱུང་བ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་མཆེ་བ་ཡང་ཡིན་པས་ཁྲོས་པ་མཆེ་བ་ཕྱུང་བ་སྟེའོ། ། འབར་བའི་ཕྲེང་བ་ཡིན་པས་ན་འབར་བའི་ཕྲེང་བའོ། ། འབར་བའི་ཕྲེང་བ་ཡང་ཡིན་ལ་དཀྲིགས་པ་ཡང་ཡིན་པས་ན་འབར་བའི་ཕྲེང་བ་དཀྲིགས་པ་སྟེ། འབར་བ་རྣམས་ཕན་ཚུན་དུ་རྒྱུ་བས་དཀྲིགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་གང་གི་འོད་ཡིན་པ་དེ་ནི་འབར་བའི་ཕྲེང་བ་དཀྲིགས་པའི་འོད་དོ། ། དེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་གནས་སུའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཚན་མ་རིན་པོ་ཆེས་བྱས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་ལ་དབང་བསྐུར་བ་ཡང་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བའོ། ། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་གནས་སུ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྡེའོ། ། གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པའི་གནས་སུ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་པ་ཞེས་སྨོས་པ་དང་།

Visualize that one enters and proceeds from beneath the vajra lines. "In its center" refers to the place of Akṣobhya. "Gathered into the vajra HŪṂ" means that one is adorned by the binding of the four mudrās known as the "Vajra HŪṂ." "With a face smiling amidst wrath" means that the left face is wrathful while the right is slightly smiling. "Abiding in the posture of the left leg extended" means the left leg is extended and the right is drawn in. Regarding "the Vajra Wrathful One" and so forth: a wrathful deity marked by a vajra is a "Vajra Wrathful One." "Wrathful with bared fangs" means that which is both wrathful and possesses bared fangs. Because it is a garland of blazing [flames], it is a "blazing garland." Because it is both a blazing garland and dense, it is a "dense blazing garland"; it is dense because the blazing flames move against one another. That which is the light of that very [garland] is the "light of the dense blazing garland." "There" refers to the place of the Blessed One Ratnasambhava. Regarding "Vajra Empowerment" and so forth: that which is both a vajra made of the jewel symbol and an empowerment is "Vajra Empowerment." In the place of Amitābha is the "Vajra Host." In the place of Amoghasiddhi is the "Vajra Descent." Regarding "outside the supreme maṇḍala," the word "supreme" is mentioned [to indicate the specific location].

འོག་ནས་ཀྱང་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་སྨོས་པ་དང་རྡོ་རྗེ་སྲད་བུའི་ཕྱི་རོལ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེའི་གྲྭ་རྣམས་སུ་ཤར་ལྷོའི་མཚམས་ནས་བརྩམས་ཏེ་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་བཞི་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་བཞིར་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པ་སྒོ་སྲུང་བཞི་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྣམ་བུ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་རོལ་དཀྱིལ་འཁོར་གནས་རྣམས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་ཀྱི་སྣམ་བུའི་ནང་རིམ་ལ་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་འཇུག་པའི་སྒོ་ནས་བརྩམས་ཏེ་སྐོར་ཕྱོགས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེར་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་ནང་གི་སྒོ་ཁྱུད་དང་རྟ་བབས་ཀྱིས་ཕྱོགས་མ་གཏོགས་པའི་གནས་ཡོད་ན་དེར་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་གཞག་པར་བྱའོ། ། འོན་ཏེ་གནས་མེད་ན་སྣམ་བུ་རྐྱང་པ་ལ་དངར་ཏེ་དགོད་དོ། ། སྒོ་བཞིར་ནི་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོ་རྣམས་སྒོ་སྲུང་དུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། འཇིགས་ལྡན་མ་དང་། དཔལ་མོ་དང་། དབྱངས་ཅན་མ་དང་། དཀའ་ཐུབ་བཟློག་མ་རྣམས་འཇུག་པའི་སྒོའི་གཡོན་ལོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ་གྲྭ་རྣམས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། སྣམ་བུའི་ཕྱི་རིམ་གྱི་གནས་ལྷག་མ་རྣམས་སུ་ནི་མ་མོ་རྣམས་དགོད་པར་བྱའོ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་དགུག་པ་ནི་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའི་སྙིང་པོ་བྱས་ལ་སྔར་བཤད་པའི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱས་ནི་དགོད་པར་བྱའོ། །

Below, it is also mentioned as the "outer maṇḍala" and described as being "outside the vajra cord." In its corners, starting from the southeast, the four offering goddesses should be placed. At its four gates, the four gatekeepers, such as Aṅkuśa and the others, should be placed. On the remaining ledges of that very [maṇḍala], Maitreya and the others should be placed. Regarding the phrase "in the locations of the outer maṇḍala," one should take that which is external to it; starting from the entrance for the vidyārājas on the inner row of the ledge of the outer maṇḍala's locations, they should be placed in a clockwise direction. Furthermore, if there are locations there—excluding the inner maṇḍala's gate-arches and pediments—the maṇḍalas should be placed there. However, if there are no such locations, they should be arranged and set out on the single ledge. At the four gates, the lords of the hosts should be placed as gatekeepers. Bhīmā, Śrī, Sarasvatī, and Tapasvinī should be placed in the corners, starting from the left side of the entrance gate. In the remaining locations on the outer row of the ledge, the mātṛkās should be arranged. To summon those vidyārājas and the others, one should use the heart-mantra of Takkirāja, and they should be arranged using the previously explained heart-mantras and mudrās.

མ་རུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྷག་མ་དེ་རྣམས་ཀྱང་སོ་སོར་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱས་ཁང་པ་བརྩེགས་མ་རྩེ་མོ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱས་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་རེ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་རྣམ་པར་དགོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བཞག་ནས་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལས་ལྷག་མ་རྣམས་སྟོན་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བྲིས་པར་རོ། ། ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོས་པ་རྒྱས་པའོ། ། ཆོ་ག་རྒྱས་པ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དང་པོ་ཉིད་དུ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་ཆོ་ག་དང་པོའོ། ། འཇུག་པ་དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཏི་རཱིན་ཏི་རིའི་ཕྱག་རྒྱས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བླངས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕུལ་ལ་རང་གི་མགོ་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བཅིངས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གསོལ་བ་གདབ་བོ། ། གསོལ་བ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྲོ་བོའི་དབང་དུ་མཆིས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཁྲོ་བོའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་གནས་པར་བགྱིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེར་ཅི་ཞིག་བགྱི་ཞེ་ན། ཚར་གཅད་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཚར་གཅད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཚར་གཅད་པར་རིགས་པ་ནི་གང་སེམས་ཅན་གསོད་པ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། བསྟན་པ་ལ་འཁུ་བར་བྱེད་པ་གང་ལགས་པ་དེ་རྣམས་ནི་ཚར་གཅད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།

The remaining deities, such as those belonging to the maṇḍala of the malevolent, should also be arranged individually outside the multi-storied palace whose peak is made of vajras, jewels, and precious gems, using their respective heart-mantras and mudrās. This is, for the time being, the arrangement of the Victory over the Three Worlds. Having established it in that way, the remaining rites are then shown by the words "Then," and so forth. "Then" means immediately following that. "Here" means in the drawn maṇḍala of the Great Victory over the Three Worlds. "The extensive ritual" means the extensive purpose. If one asks what that extensive ritual is, it is for that reason that it is said, "First, the Vajra Master himself," and so forth; this is the first ritual. As for the entry: having taken a flower garland with the Tīriṇṭīra mudrā of the Vajra Wrathful One, one should offer it to the Blessed One Vajrapāṇi and imagine it being bound upon one's own head with that very [mudrā]. Then, one should make a supplication to all the Tathāgatas. The supplication is as follows: "Blessed One, I have come under the power of the wrathful ones of all the Tathāgatas," which means that I shall abide in the meditative absorption of the wrathful ones. If one asks what is to be done there, it is said, "I shall subdue those who are fit to be subdued." Those fit to be subdued are those who have engaged in killing sentient beings and those who act with malice toward the Teaching; these are to be subdued.

སྡིག་པ་རྣམས་ལས་བཟློག་པར་བགྱིའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྡིག་པ་ལས་བཟློག་པ་གང་ལགས་པ་དེ་རྣམས་ནི་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་རིགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་རྗེས་སུ་གཟུང་བ་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་གཏོང་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། བསླབ་པ་དང་། དམ་ཚིག་ལ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། གང་འདི་བདག་ཁྲོ་བོའི་དབང་དུ་མཆིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཚར་གཅོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། གཞན་དུ་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་འདོགས་པར་ཡང་བགྱིད་དོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བགྱི་བ་ནི་རྒྱུ་གང་གིས་ནན་ཏན་དུ་བགྱི་བའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་ལ་བཀའ་སྩལ་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་དེའི་སླད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། བྱས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་ནས་སོ། ། སྔར་བཅིངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་རང་གི་སྙིང་གར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཞག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དགྲོལ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏིཥྛ་བཛྲ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་སུ་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྡུ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པ་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བའི་ལས་རྣམས་བྱས་ནས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱང་བཅིངས་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱང་བརྗོད་དོ། ། ཡང་དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བར་བྱ་སྟེ། ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །

This means: "I shall turn back from all misdeeds." Those who have turned back from misdeeds are worthy of being cared for; their care consists in establishing them in refuge in the Three Jewels, in bodhicitta, in the trainings, and in the samaya. This is what is being shown: the statement "I have come under the power of the wrathful one" does not mean merely the subduing of sentient beings, but rather that one also acts to benefit sentient beings. As for "how to accomplish that," it refers to the cause by which one should apply oneself with diligence. "I pray that the Blessed One instruct me" means: for that reason, I pray that the Blessed One, the Tathāgata of all [beings], instruct me. "Having done so" means having spoken [those words]. "Placing the previously bound mudrā at one's heart just as it was" means releasing it just as it was; "just as it was" refers to the manner taught in the Vajradhātu, such as with the mantra tiṣṭha vajra dṛḍho me bhava and so forth. One should also perform the vajra-gathering and so forth just as taught in the Vajradhātu. Then, having performed the activities of summoning, entering, binding, and subduing with the vajra hook and so forth, one should bind the action mudrās and recite the dharma mudrās. Furthermore, one should bind the mudrās of all the samayas; the word "furthermore" (yang) refers back to the action mudrās.

རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་ཆུག་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ཇི་ལྟར་གཞུག་པར་བྱ་བ་མི་ཤེས་པས་དེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཆོ་ག་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་གོས་སྔོན་པོ་བགོས་ལ་མགོ་ལ་ཡང་གཙུག་ཏོར་སྔོན་པོ་བཅིངས་ཏེ། སློབ་མ་ཡང་གོས་སྔོན་པོས་གདོང་གཡོགས་ཏེ། སྙིང་པོ་འདིས་གཞུག་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་སུ་གསུངས་པས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ལ་ཕན་པའི་བདེ་བ་ལ་རེག་པས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པར་བྱེད་ལ། མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐད་ཅིག་གིས་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་གྱུར་ན་མིག་བཙུམས་པའི་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གནོད་པ་ནི་གསད་པ་ལ་བྱ་ན་གནོད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན་གནོད་པ་མེད་པ་སྟེ། མི་གསོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་གང་གིས་ཀྱང་སྲོག་འཕྲོག་པར་བྱེད་པར་མི་ནུས་པའོ། ། ཚུགས་པ་ནི་བརྙས་པ་ལ་བྱ་ན་ཚུགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན་མི་ཚུགས་པ་སྟེ། ཡོངས་སུ་བརྙས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐུ་ཆེ་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་སྟེ། བབས་པའི་ཚེ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ཡིན་པས་ན་དེའི་ལས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གདོང་གཡོགས་བཀྲོལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་ཁྱོད་ཀྱིས། །

Regarding the phrase "cause the vajra disciple to enter": since it is not known how they should be made to enter, the text says "by this ritual" in order to demonstrate that. Then, the vajra master should don blue robes and bind a blue uṣṇīṣa on his head; the disciple, likewise, should have their face covered with blue cloth and be made to enter with this essence mantra. The "samaya mudrā of the vajra descent" is so called because it is taught within the vajra expanse (dharmadhātu). "Blessed by all the tathāgatas" means that by touching the bliss that benefits the body, the mind is made one-pointed, and through a mind in meditative equipoise, one comes to know reality exactly as it is. "Knows in an instant" means that once blessed by the deities, one will come to know in a mere instant, such as the closing of an eye. "Harm" refers to killing; since there is no harm, it is "harmless," meaning "not to be killed." In that regard, no one is able to take away one's life. "Assault" refers to contempt; since there is no assault, it is "unassailable," meaning "one will not be utterly despised." The phrase "also by the syllable HŪṂ" demonstrates its great power; because it is that which completely sustains one at the time of the descent, all of its activities will be accomplished. "Having removed the face covering" refers to: "O Vajrasattva, today for you..."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་སུ་ཇི་སྐད་གསུངས་པས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་ནི་དག་ཅིང་གཙང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། དང་པོ་ཉིད་དུ་མཐུ་བསྟན་ནས། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་མཐའ་དག་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་ནུས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་མ་ལུས་པ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་མཛད་པ་ལྟར་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའོ། ། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་བསྟན་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བབས་པའི་ཚེ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་སྟོན་པ་སྟེ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་གཟུང་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རྟག་ཏུ་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ཕོངས་པ་དང་ཕོངས་པ་མ་ཡིན་པའི་དུས་སུ་ཡང་ཉེ་བར་གནས་པར་མཛད་པའོ། ། རྟག་ཏུ་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་བ་ཉི་ཚེར་ཡང་མ་ཟད་ཀྱི་རང་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་སྦྱིན་པར་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་སྩོལ་བར་མཛད་པའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་ནས། ད་ནི་དེ་ནས་དེ་ལ་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དབང་བསྐུར་བ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བུམ་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཆུས་དབང་བསྐུར་བས་ན་རྡོ་རྗེས་དབང་བསྐུར་བའོ། །

Thus it is said, and so forth, as it was taught in the Vajradhātu. Regarding the statement, "By merely seeing the maṇḍala, one will be liberated from all misdeeds": this is because seeing all the buddhas and bodhisattvas is that which purifies and cleanses. Having first demonstrated the power [of the mantra], it is now said, "By seeing the maṇḍala, one will be able to be victorious over the three worlds in their entirety." This means that just as the Blessed One Vajra-Hūṃkāra brought about victory over the three worlds without exception, so too will it be for that person. The phrase "by the syllable HŪṂ" indicates the power of the mantra HŪṂ. The phrase "by the blessings of all the tathāgatas" indicates that at the time of the descent [of the deity], one is fully embraced; for to be blessed is to be fully embraced. Because one is thus fully embraced, the Blessed One Vajrapāṇi will "constantly follow behind," meaning he will remain close at hand during both times of prosperity and times of adversity. Not only will he constantly follow behind, but he will also "bestow his own siddhi," meaning he will grant his own spiritual accomplishments. Having thus shown the benefits of seeing the maṇḍala, the initiation is now shown by the passage beginning, "Then, having initiated him with the vajra empowerment." Because one is empowered with vajra-water from a flask blessed with the vajra, it is called the "vajra empowerment."

རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་ཀྱང་དབང་བསྐུར་བས་ན་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྙིང་པོ་གང་ཡིན་པ་དེས་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། རང་གི་མཚན་མ་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་ལ་བྱའོ། ། ཧེ་བཛྲ་ནཱ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀྱེ་ཆེ་གེ་མོ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་རྣམས་སྐྱེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ལུང་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་མཉམ་གཞག་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་གནས་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འབར་བ་མང་པོའི་འོད་ཅན་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་བསམས་པའོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། སྙིང་གར་བསམ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རང་གི་སྙིང་གར་རོ། ། སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་འབེབས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་ཆེན་པོ་ནས་བརྩམས་ནས་དེ་ལ་མི་འབེབས་པ་གང་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་གནས་པར་བྱས་ནས་ཡིད་ཀྱིས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལས་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྣོད་དུ་ཞུགས་ཏེ་སྣོད་དུ་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་སྙིང་པོ་བརྗོད་དེ། བདག་གོ་ཞེས་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་ནས་ཧཱུྃ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་ཁྲོ་བོར་དབབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྲོག་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཆད་པས་གཅོད་པར་འདོད་ན་ཧཱུྃ་ཞེས་པ་དང་། ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་དང་བཅས་པས་ལྟུང་བར་བྱ་ལ།

Because one is empowered by the vajra garland, it is the "vajra empowerment." One should perform the empowerment of the vajra garland using whichever mudrā and essence-mantra correspond to the positions of Vajrasattvī and the others. Regarding the "own sign called the sharp vajra," this refers to the three-pronged activity vajra. "Hevajra nāma" means "O, [Name], Vajra Wrathful One." Then, regarding the phrase "generating the wisdoms," the meaning is that the authorization for the activity should be granted. "Abiding in the meditative equipoise of the vajra wrathful one" means remaining in the meditative absorption of the wrathful deity. If one asks how that is, it is described as "possessing the light of many blazing [flames]." "The vajra expanse" is to be visualized by the mind. Where? It says "visualize at the heart," meaning at one's own heart. "Causing it to descend upon all beings" means that starting from the Great Deity, there is no one whatsoever upon whom it does not descend. Furthermore, having established oneself in that way, one should enter the vessel by means of the mind according to the method taught in the Vajradhātu, and having pervaded the vessel entirely, one should recite the essence-mantra. Generating the pride of "I am," one should utter "HŪṂ" and cause the wrathful one to descend. Then, in order to protect the life-force, one should visualize a five-pronged vajra upon a moon maṇḍala at the heart. If one wishes to strike them down with punishment, one should cause them to fall by uttering "HŪṂ" and "PHAṬ."

ཧ་ན་པ་ཏྲཱཾ་ཏྲད་ཅེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པས་ཀྱང་དེ་རང་གི་གདོང་ལ་མཆོག་ཏུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་བཛྲོད་ཏིཥྛ་ཞེས་བྱ་བས་སླར་ལ་སྨྲར་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་ཁར་ལྕེ་བཞག་ལ་དེའི་འོག་ཏུ་བཛྲ་མུཿཞེས་བྱ་བས་གཏང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བབས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྣོད་ལ་མཉེ་བའམ། རླུང་ཡབ་ཀྱིས་གཡབ་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབང་དུ་བྱེད་པ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་མཉམ་གཞག་ནས། ། དཔྲལ་བར་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཡང་། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་བསམ་བྱས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་པདྨ་རཱ་གའི་ནོར་བུ་རང་གི་དཔྲལ་བར་བཞག་ལ་ཡིད་ཀྱིས་དེའི་འོད་ཟེར་གྱི་དྲ་བས་འཇིག་རྟེན་ཞེན་པར་གྱུར་པར་བསམས་ན། དེའི་འོག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨོ་མགུལ་དུ་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་པདྨ་ནི་རྡོ་རྗེ་པདྨ་སྟེ། དེ་རང་གི་ལྐོག་མའི་ཕྱོགས་སུ་གཞག་པར་བསམས་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རླག་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་པདྨ་དེའི་འབར་བའི་ཕྲེང་བ་དཀྲིགས་པའི་འོད་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བྱས་པ་དང་། ཇི་ཙམ་དུ་ཁེབས་པར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བརྒྱལ་བར་འགྱུར་བས་ན་དེས་རླག་པར་བྱེད་ཅེས་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་བསྡུ་བ་བྱས་ན་དེ་དག་ཐམས་ཅད་སླར་འཚོ་བར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁ་བཞི་པའོ། ། སྤྱི་བོར་གཞག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱི་བོར་བསམ་པའོ། ། སྐྱེ་བོ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་བསྲུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་པའམ་བུད་མེད་དམ་ཁྱིམ་མམ་གྲོང་ཁྱེར་རམ་ཡུལ་ལམ་ཕྱོགས་སམ།

By reciting "Hana patraṃ traṭ," one should cause [the deity] to enter into one's own face. Then, with "Vajrod tiṣṭha," one should cause [the deity] to speak again. Then, having placed the tongue in the mouth, one should release it with "Vajra muḥ." Then, in order to clear away the suffering of the descent, one should rub the vessel or fan it with a wind-whisk. Now, the method of subjugation through the Jewel Family is shown: "Having meditated in the vajra-anger equipoise, And likewise visualized the vajra-jewel at the forehead," This means that having placed a ruby gem marked with a vajra at one's own forehead, if one visualizes with the mind a web of its light rays causing the world to become attached, then subsequently the yogi will bring all sentient beings under control. "Visualize the vajra-lotus at the throat," This means that the lotus marked with a vajra is the "vajra-lotus." If one visualizes it placed in the region of one's own throat, "it destroys all sentient beings." This means that by the pervasive light of the dense garland of blazing flames of that vajra-lotus, all those sentient beings who are covered by it will fall unconscious; therefore, it is said that it "destroys." Consequently, if one performs the withdrawal, they will all return to life. "All vajras" refers to the four-faced vajra. "Place at the crown" means to visualize it at the crown of the head. "Protect all these beings" refers to men, women, houses, cities, countries, or regions.

འགྲོ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བར་དུ་སྲུང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ལ། ཁྲོ་བོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། སྙིང་པོ་བཟླས་ན་དེ་སྲིད་གནས་ཀྱི་བར་དུ་བསྲུང་བའི་ལུས་དེ་དཔག་ཚད་བརྒྱའི་ཕ་རོལ་ན་གནས་ཀྱང་སུས་ཀྱང་ཉེ་བར་གཙེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་བྲིས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲི་བ་འམ་བསམ་པའོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། ལག་པར་ཏེ་ལག་པ་གཡས་པའི་མཐིལ་དུ་མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུའི་རྩེ་མོར་བསམས་ལ། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་སོར་མོ་བསྒུལ་བར་བྱ་ཞིང་། ཁྲོས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཁྲོ་བོའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་གནས་ནས། དགུག་པ་འདི་ནི་ལྷ་རྣམས་དགུག་པའི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། རང་གི་རྐང་མཐིལ་དབུས་སུ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་བྲིས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླ་སྟེ། འདི་ནི་སྦྱོར་བ་གཉིས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྟགས་མནན་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་གང་གི་མཚན་མ་རྐང་མཐིལ་གྱིས་མནན་པ་དེའི་མིང་བརྗོད་དེ་བཟླས་པར་བྱས་ན། དེ་དེས་ངེས་པ་ཉིད་དུ་ཁུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་ཡི་གེ་ཇི་ལྟ་བ་ཁོ་ནར་ཟད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་མ་མོ་འདི་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་པས་དགུག་པའི་ཆོ་ག་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཆགས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བུད་མེད་ཐམས་ཅད་ནི་མ་མོ་ཐམས་ཅད་དོ། ། མཇུག་དོ་ནི་མཇུག་ཚོས་ཏེ། དེར་བྲིས་ལ་དེས་མནན་པ་ནི་ལྷའི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེ་བྲིས་པའམ། གཟུགས་བརྙན་དུ་བྱས་པའམ།

Having caused all these beings to enter within the body of that very protector, and having entered into the meditative absorption of the wrathful deity, if one recites the essence mantra, then for as long as one remains, that protected body will not be harmed by anyone, even if it is located a hundred leagues away. Regarding the phrase "having drawn the vajra hook," this refers to either drawing it or visualizing it. Where? In the hand—that is, in the palm of the right hand—one should visualize the tip of the index finger as a hook. Having bound the mudrā of the four HŪṂs, one should move the fingers while uttering "HŪṂ." Being "wrathful" means abiding in the meditative absorption of the wrathful deity; this summoning is the supreme method for summoning the deities. Regarding the phrase "having drawn the vajra hook in the center of the sole of one's own foot," this is easy to understand. This is the second application: "if one presses the sign with that," means that if one recites the name of whichever deity's sign is pressed with the sole of the foot while performing the recitation, that deity will certainly be summoned. Regarding the phrase "the vajra hook itself is the mudrā," and so forth, this is exactly according to the literal text. Because this is the very application of these Mātṛs, it is the ritual for summoning, for they are possessed of passion. "All women" refers to all the Mātṛs. "Tail" refers to the anus; having drawn [the sign] there and pressing with it means drawing whichever specific deity it may be, or having made an image of it.

མིང་ཡང་རུང་བ་ལ་དེས་མནན་ནས་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་ཞིང་སྙིང་པོ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དགུག་པའི་སྦྱོར་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ལྕགས་ཀྱུས་དེ་ཕུག་ལ། དེ་དྲངས་ནས་ཕྱོགས་དེར་འོངས་པར་གྱུར་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་བཞིའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཡིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་བསླབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བསྟན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཡོན་བརྐྱང་བར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡོན་པའི་བྱིན་པ་གཡོན་ལོགས་སུ་བརྐྱང་ལ། གཡས་པ་གཡས་ནས་བསྐུམ་པ་འདི་ནི་གཡོན་བརྐྱང་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་གནས་པས་གནས་ནས་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཏེ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་མཉམ་གཞག་ནས། ། འབར་བ་མང་པོའི་འོད་ཅན་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་སྙིང་གར་བསམ། ། སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་འདེབས་པར་བྱེད། ། ཅེས་དང་པོ་ཁོ་ནར་གསུངས་པ་སྟེ། འདིར་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་འབའ་ཞིག་ཙམ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་ངག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ངག་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ངག་དེ་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བརྗོད་པའོ། ། སྙིང་པོ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་བཞི་ལྡན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་བཞི་དང་ལྡན་པའོ། ། སུ་ཞིག་གི་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིའོ། ། ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། སྙིང་པོ་ཡིས་ཏེ་དེ་བརྗོད་དོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནི་ངེས་པར་དགུག། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཡང་ངེས་པར་ཁུགས། །

One should suppress the name [of the target] and, while meditating on the yoga, recite the essence mantra. In all those applications for summoning, one should pierce [the target] with a hook, draw them forth, and imagine that they have arrived in that direction. Regarding the phrase "then one should train in the wisdom of the four mudrās": the four mudrās are the great mudrā, the speech mudrā, the view mudrā, and the mind mudrā. Because it is the wisdom of these, it is the "wisdom of the four mudrās." "One should train in that" means "one should demonstrate that." Regarding "with the left leg extended": this refers to extending the left calf to the left side and drawing the right [leg] in from the right; this is the "left-extended" posture. Abiding in that position, "in the manner of the vajra descent" refers to what was taught at the very beginning: "Having entered meditative equipoise as the Vajra Wrathful One, with many blazing rays of light, one should visualize the vajra expanse at the heart; it strikes all beings." Here, only the great mudrā, which is the primary one, is explained. Now, the application of the speech mudrā is shown. The "vajra speech" has already been explained. "Vajra speech well-spoken" means expressing it without error. If one asks what the essence mantra is like: "Endowed with four HŪṂs," meaning it possesses the four syllables HŪṂ. If one asks whose it is: "Of all the Buddhas." If one asks what it is: "By the essence," meaning that it is recited. "All are certainly summoned" means that even the three worlds are certainly brought under control.

ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་མཉམ་གཞག་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་མཆོག་གིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བ་མི་ཟད་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་མཆོག་དེས། ། སྐྱེ་བོ་ཀུན་ནི་གསོད་བྱེད་དེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་རྨོངས་པར་བྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་གི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་སྟེ། སྙིང་པོ་འདི་ལའང་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་དང་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་ཡིད་ཀྱིས་ལུས་ལ་གོ་བགོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཡིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། ཡིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཀྱིས་སོ། ། གོ་བགོ་བ་ནི་གོ་ཆ་བགོ་བའོ། ། གང་ལ་ཞེ་ན་ལུས་ལའོ། ། གང་གི་ཞེ་ན་བདག་གམ་ཕ་རོལ་རྣམས་ལ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བདག་ལ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འབའ་ཞིག་བསྒོམས་ནས་གོ་བགོ་བར་བྱའོ། ། འདི་ནི་གོ་ཆ་ཆེན་པོའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་ཏེ། འདིས་སྐྱེ་བོ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་སྲུང་བར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་མཉམ་གཞག་ནས། ། འབར་བ་མང་པོ་འོད་ཅན་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིབས་ནི་སྙིང་གར་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བས་སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་འབེབས་པར་བྱེད་ཅེས་སྔར་གསུངས་པའི་དབབ་པའི་སྦྱོར་བ་ཉིད། གཡོན་བརྐྱང་བར་ནི་གནས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་སྦྱོར་བ་གཟོད་རྫོགས་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྒྱས་བཏབ་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཀྱང་དབབ་པའི་སྦྱོར་བ་ལྷག་མ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ།

This is the meaning. Now, the passage beginning with "Having settled in the meditative equipoise of the Vajra Wrathful One" teaches the wisdom of the view mudrā. Regarding the phrase "By the supreme gaze of the Vajra Wrathful One," this refers to the inexhaustible gaze of the wrathful deity. "By that supreme gaze of the Vajra Wrathful One, all beings are slain" means that all beings are rendered bewildered. "The yoga of the Vajra Hūṃ" refers to the application of the mantra called Vajra Hūṃ, because this essence is also joined with the syllable Hūṃ. Now, the passage beginning with "Mentally donning armor upon the body" teaches the mental mudrā. "Mentally" means by the mind. "Donning armor" means putting on a suit of mail. Upon what? Upon the body. For whom? For oneself or for others; that is to say, one should don the armor by meditating solely on the Mahāmudrā for oneself. This is the application of the great armor, by which all these beings will be protected. The passage "Having settled in the meditative equipoise of the Vajra Wrathful One, with many blazing rays of light, one should visualize the vajra form at the heart" refers to the previously mentioned application of "causing all beings to descend." The phrase "Standing in the posture with the left leg extended" completes the description of the application. Then, the statement "Next, one should train in the wisdom of the mudrā that seals all sentient beings" also teaches the remaining part of the application of causing [the deity] to descend.

སེམས་ཅན་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ་གདུལ་བྱ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་རྒྱས་འདེབས་པས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྒྱས་གདབ་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་མེ་ལོང་གི་ངོས་ལ་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུའམ། ཆུ་ལ་ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྒྱས་གདབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྒྱས་གདབ་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། བསླབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་རྒྱས་གདབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་མཉམ་གཞག་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། དེ་དག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ནི་དེའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་མཉམ་པར་གཞག་པ་དེས་སེམས་ཅན་གང་དང་གང་གི་ལུས་ལ་ཡོངས་སུ་འཁྱུད་པ་ནི་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའོ། ། བཛྲ་ཧཱུྃ་ཞེས་བཟླས་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱས་བཏབ་པར་དེ་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོངས་པར་འགྱུར་བའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་རེག་པར་འགྱུར་ཞིང་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་འགྱུར་བའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ལྷའི་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་དེར་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་སྟེ་རྒྱས་བཏབ་པ་ཡིན་ཏེ།

Because they are both sentient beings and all, they are "all sentient beings," which refers to those to be trained. Because one seals them, it is the "sealing of all sentient beings." This refers to the state in which the body, speech, and mind of all buddhas and bodhisattvas—like the reflection of a face in a mirror or the reflection of the moon in water—become the characteristic of the reflections of the body, speech, and mind of all buddhas and bodhisattvas; this is called the "seal of sealing all sentient beings." Because it is the wisdom of that, it is the "wisdom of the seal of sealing all sentient beings." The term "one should train" means "one should demonstrate." If one asks, "How should they be sealed?" for that reason it is said: "Having placed the vajra wrathful one in meditative equipoise," and so forth. The "vajra wrathful one" is whoever is taught in the maṇḍala. "Placed in meditative equipoise" therein means meditating in that form. By that placement in meditative equipoise as the vajra wrathful one, whichever sentient being's body one completely embraces, one enters within like a reflection of a face and pervades it. "By reciting vajra hūṃ" means by uttering the essence mantra vajra hūṃ. "It becomes sealed by the mudrā" means that one is touched and taken into the care of the deities who are the intended objects of the visualization. This teaches that entering into and sealing that which has been made manifest as the mudrā of the deity's body is the sealing.

དབབ་པར་བྱ་བའི་སྣོད་ནི་འཇིམ་པ་(སྦྲུ་‚སྦྲུས་) ཞག་པ་ལྟ་བུར་བལྟ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་ནི་རྒྱ་ལྟ་བུའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པ་ལས་ལྷར་སྣང་བ་ནི་དེ་ལ་བྲིས་པའི་ཚུལ་ལྟ་བུར་བལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་ལེགས་པར་སྦྲུས་པའི་འཇིམ་པ་ལ། རྒྱ་དེ་བཏབ་ན་དེ་ལ་རྒྱ་འབུར་དུ་བརྐོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དེ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་དེ་དབབ་པའི་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྲུ་ཞག་པའི་འཇིམ་པ་ལྟ་བུ་དེ་ལ། འབེབས་པའི་ཚེ་བུ་ག་ནས་ཞུགས་ལ་ལྷའི་གཟུགས་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པ་དེའི་ཡན་ལག་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དུ་ཞུགས་ཏེ། ལྷའི་གཟུགས་བརྙན་དེས་དེའི་ལུས་ཐམས་ཅད་གནས་ཁང་མར་མེའི་འོད་ཀྱིས་གང་བར་གྱུར་པ་དང་འདྲ་བར་ནམ་གནས་པ་དེའི་ཚེ་དེས་རྒྱས་བཏབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱས་བཏབ་པར་དེ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དབབ་པའི་སྦྱོར་བ་བསྟན་ནས། ད་ནི་གསུང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་སྟོན་ཏེ། དབབ་པའི་ལུས་དེར་རང་གི་ལུས་ཞུགས་ཤིང་ལྷར་སྣང་བ་དེ་དེ་དག་ཏུ་དགུག་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་ཆེན་དུ་ནི་བརྗོད་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་ལེགས་པར་བརྗོད་པས་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཟུར་ཕྱིན་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། སྒྲ་ཆེན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཉན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐོས་ཤིང་སྙིང་ལ་སྐྲག་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཕ་རོལ་དབང་དུ་བྱས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཁོ་ན་ལྟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། མང་དུ་སྨྲས་པ་ལྟ་ཞོག་གི། ། ཁྲོས་ནས་སུ།

The vessel to be struck is to be viewed as like clay that has been kneaded and prepared, while the yogi’s mind is like a seal. The appearance of the deity arising from the yogi’s thoroughly cultivated mind is to be viewed as like the impression made upon it. For example, when a seal is pressed into well-kneaded clay, the impression of the seal is carved into it and remains exactly as it was. Likewise, into that body of the yogi—which is like well-kneaded clay to be struck—the deity’s form, as it was meditated upon, enters through the apertures at the time of the descent. It enters into all those limbs, and when that reflection of the deity’s form remains such that the entire body is filled like a chamber filled with the light of a lamp, at that time it becomes sealed. Therefore, it is said, "it becomes sealed by the mudrā." Having thus taught the application for the descent of the Mahāmudrā, the application of the Speech Mudrā is now shown. In order to summon the deity’s appearance—which has entered one’s own body into that body to be struck—one should recite the words beginning with, "One should utter a loud sound." This means that one should utter it well; the meaning is that it should be uttered completely. How so? "With a loud sound" means that it should be heard by the listeners and cause terror in their hearts. For that very reason, "HŪṂ PHAṬ" is uttered, because immediately after bringing the other under control, one must cause them to fall. Let alone speaking much, [one should do so] while being enraged.

ལན་ཅིག་གང་ལ་སྨྲས་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་ཁྱད་པར་གང་ཞིག་དགུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་འབར་བས་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་ལྷའི་ཁྱད་པར་དེ་ལ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་བསྣུན་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། མངོན་སུམ་དུ་ཁུགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ལྷའི་ཁྱད་པར་དགུག་ཅིང་བཅུག་ནས། ད་ནི་སྣོད་དེ་ཟིལ་གྱིས་མནན་ཅིང་འགྱེལ་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྡེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏམ། ཁྲོ་བོ་གང་ཡང་རུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བ་ཆགས་པ་ནི། ། དགའ་བས་མིག་ནི་རབ་ཏུ་བགྲད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེས་བལྟས་པས་ནི་མིག་ཚུགས་སུ་རྟོག་པའོ། ། སེམས་ཅན་གང་དང་གང་ཡིན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བའི་བལྟ་བས་སེམས་ཅན་གང་དང་གང་ལ་བལྟས་ན་དེ་དང་དེ་འཆི་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་དང་དེ་དྲན་པ་མེད་པར་གྱུར་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་དྲན་པ་མེད་པར་བྱས་ནས། ད་ནི་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་པ་ནི། གསོད་སྙམ་ཡིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ལ་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སྔར་བཤད་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ལ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་བྱ་བ་ཡོད་ན་ཡང་ཡིད་ཅེས་མ་གསུངས་ཀྱི། འདིར་ཡིད་ཅེས་སྨོས་པས་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཡིད་ཀྱིས་བསད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱ། །

Regarding the phrase, "Once, to whomsoever it is spoken": "To whomsoever" refers to whichever particular deity is to be summoned; by means of the blazing vajra, one strikes that particular deity with the King of Desire, and the meaning is that they will be summoned into one's presence. Having thus summoned and caused the deity to enter, now, in order to overwhelm that vessel and cause it to fall, the mudrā of the gaze is shown: "The samādhi of the Vajra Wrathful One," and so forth. "By the samādhi of the Vajra Wrathful One" means by the samādhi of the Vajra Family, or by the samādhi of whichever wrathful deity is appropriate. The characteristics of the vajra gaze have already been explained by such passages as: "The vajra gaze of passion / Is to stare wide-eyed with joy." Looking with that means to gaze with a fixed stare. Regarding the phrase, "Whichever sentient being it may be": if one looks at whichever sentient being with the vajra gaze, that very being will die; the meaning is that they will become unconscious. Having thus rendered them unconscious, now, for the sake of protection, the mental mudrā is shown: "Thinking in the mind of killing," and so forth. "In the mind" indicates the mental mudrā. Although mental activity exists in the previously explained applications, the word "mind" was not explicitly mentioned there; however, because it is mentioned here, the mental mudrā itself should be understood. Thus, it says, "Kill with the mind," and "One should meditate on the vajra at the heart."

ཞེས་བྱ་བའི་ལྷའི་ཁྱད་པར་གང་ཕབ་པ་ཙམ་གྱིས་ཞུས་པར་འགྱུར་བ་སྦྱོར་བ་དང་པོས་ནི་ལུས་ལ་སྣང་བ་ཙམ་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པས་ནི་ལྷའི་ཁྱད་པར་བབས་པ་དེ་བསྐྱེལ་བར་བྱས་པ་ཡིན། གསུམ་པས་ནི་སེམས་མེད་པར་བྱས་པ་ཡིན། སྦྱོར་བ་བཞི་པས་ནི་བསྲུང་བར་བྱས་པ་སྟེ། ཡིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཀྱིས་སོ། ། གསོད་སྙམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་གང་ལ་ལ་འདིར་གླགས་སྐབས་ཚོལ་ཞིང་གནད་འཇོམས་པར་ཞུགས་པར་གྱུར་པ་ན་དེ་གསོད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པས་བབས་པ་དེའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་སྒོམ་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་སྙིང་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ཏེ། དེ་ལ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གཞག་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། སྔགས་གང་གིས་ཤེ་ན་དེའི་ཕྱིར་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མདུན་དུའོ། ། རྒྱས་གདབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དམིགས་པར་བྱའོ། ། རང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པ་ཉིད་གཙོ་བོའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་ཟད་དེ། འདི་ལ་གང་གིས་ཀྱང་བགེགས་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་སེམས་ཅན་གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྒྲེ་བར་བྱེད་དེ། སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བའི་འོ། ། ཡིད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རྒྱས་འདེབས་པའོ། ། གང་ལ་ཞེ་ན། ལུས་ལ་སྟེ། སེམས་དཔའ་དབབ་པའི་སྦྱོར་བས་སོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་འདིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པོས་སོ། །

By the mere descent of whichever specific deity is invoked, the first application causes the deity to appear within the body; the second causes that descended specific deity to be stabilized; the third renders the body insentient; and the fourth provides protection. "In the mind" means by means of the mind. "Thinking of killing" means that when any sentient being seeks an opportunity here and engages in destroying the vital points, one thinks, "I shall kill them," and meditates on a vajra at the heart of that descended being. This means that one should visualize a moon maṇḍala in that heart and place a crossed vajra upon it. Thus, the application of the mental mudrā, the placement of the crossed vajra, has been taught. If one asks by which mantra, the syllable "HŪṂ" is taught for that purpose. "All" means in the presence of everyone. "Seal" means one should visualize the activity vajra. "Self" means that the mantrin himself is the primary subject; the meaning is that no one at all is able to create obstacles for him. Now, the passage beginning with "whichever sentient being" provides an analogy: "sentient being" refers to the one to be benefited. "Mental" means sealing with the mental samādhi. "Upon whom?" Upon the body, by means of the application of the descent of the sattva. "This" refers to the mantrin. "By this mudrā" means by the four mudrās as they have been described.

ཤིན་ཏུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་དུ་གསལ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་རོ། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབབ་པ་དང་དགུག་པ་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་རེ་རེས་ཀྱང་ལས་རྣམ་པ་བཞི་ཆར་བྱེད་ཅིང་། དེ་ལས་ལྷག་པ་མ་བཤད་པ་གང་ཅུང་ཟད་ཡིན་པ་དག་ཀྱང་། རང་གི་སྦྱོར་བ་ལེགས་པར་གོམས་པར་བྱས་ན་ཕྱག་རྒྱ་རེ་རེས་ཀྱང་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་གིས་གང་གི་ཚེ་ལས་བཞི་ཆར་བྱེད་པ་དེ་ནི་སྙིང་པོ་ཡང་གཅིག་པུ་ཁོ་ན་ཞིག་སྦྱར་བར་བྱའམ་ཇི་ལྟ་བུར་བྱ་བ་མི་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་རེ་རེས་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱའི་ལས་བཞི་རྣམས་ལ་ཕྱག་རྒྱའི་སྙིང་པོ་བཞིས་སྦྱར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པ་བཞི་དང་སྙིང་པོ་རྣམ་པ་བཞིས་དབབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱ་བར་ནི་བཤད་ན། སེམས་ཅན་གང་ལ་གང་དག་གིས་ཡིད་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འདེབས་པ་འདི་ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ལ། ཇི་ལྟ་བུའི་ཡིད་ཀྱིས་དེར་ཅི་ཞིག་བྱ་བ་མི་ཤེས་པས་ན། དེ་ནས་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ཐོག་མར་ཡིད་ཀྱི་ལས་བསྟན་པ་ནི། ཡན་ལག་ཀུན་གྱིས་འཁྱུད་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཡིད་ཀྱིས་དེར་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ལ་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་བྱ་བའོ། ། ཧཱུྃ་ཞེས་གང་ལ་སྦྱར་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་གང་གིས་བརྗོད་པའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དབང་པོ་གཉིས་ནི་སྤྲད་བྱས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཉིས་ཀྱི་དབང་པོ་ཡིན་པས་ན་དབང་པོ་གཉིས་ཏེ།

"Extremely" (śin tu) means extremely clearly and extremely swiftly. "All activities should be accomplished" refers to descending, summoning, subjugating, protecting, and so forth. This teaches that each individual mudrā performs all four types of activities; furthermore, whatever else is not explicitly mentioned, if one has properly mastered one's own application, it is said that each individual mudrā performs all activities. In that regard, if one asks: "When a single mudrā performs all four activities, should only a single essence (hṛdaya) be applied, or how should it be done?"—it is not so. It is taught that for each mudrā, the four activities of the mudrā are to be applied with the four essences of the mudrā. While it is explained that the activities of descending and so forth are to be performed with the four types of mudrās and the four types of essences, regarding the statement, "Whichever sentient being is mentally sealed by whichever [mudrā]," since it is not known what should be done there with what kind of mind, the teaching is shown by the passage beginning, "Then, the wisdom of the secret mudrā should be learned." First, the mental activity is shown by: "Embracing with all limbs." This means that when the mind has entered into that [state], one should pervade all the major and minor limbs. "That to which hūṃ is to be applied" means that which is uttered by the mantra hūṃ. If one asks how, it is: "Having joined the two organs." Because they are the organs of the two, they are called the "two organs."

ལྷའི་དབང་པོ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དབང་པོའོ། ། དེ་གཉིས་མཉམ་པར་སྤྲད་པ་ནི་མཉམ་པར་འཇུག་པ་སྟེ། གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཡང་ལྷ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་ཡིན་ལ། བདག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། དེ་ལྟར་དབང་པོ་གཉིས་མཉམ་པར་སྤྲད་པས། དེ་ཡི་སྲོག་ནི་མ་རུང་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདུ་ཤེས་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་བབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་དགུག་པའི་སྦྱོར་བ་སྟོན་ཏེ། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བར་ལྡན་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་དང་ལྡན་པས་སོ། ། མཆུ་སྤྲད་སོས་ནི་མཆུ་བཟུང་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་གང་དགུག་པར་བྱ་བ་དེར་ཡིད་ཀྱིས་ཞུགས་ལ་དེའི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་བྱས་ཏེ། བདག་གི་ཡན་ལག་དང་སྤྲད་པར་བྱའོ། ། ཅི་ཞིག་སྤྲད་ཅེ་ན། མཆུའོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། སོས་མཆུ་དེ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དབང་པོ་གཉིས་ནི་རབ་སྤྲད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། གང་ཡིན་དེ་ནི་མངོན་སུམ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་སོས་མཆུ་གཟུང་བ་དེའི་སེམས་ཅན་དེ་མངོན་སུམ་དུ་འོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་ཞུགས་ལ་གང་གི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་ན་གནས་པའི་མཆུ་སོས་གཟུང་སྟེ་ནང་དུ་དྲངས་པ་དེའི་ཚེ་སེམས་ཅན་དེ་འགུགས་པ་ཉིད་ཀྱི་མདུན་དུ་འབབ་ཅིང་མངོན་སུམ་དུ་འོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་དབང་དུ་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་སྟོན་ཏེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ལུས་ལ་ཞུགས་ལ།

There is the lord of gods and the lord of sentient beings. The union of these two is "entering into equipoise," which is to become one. Furthermore, that which is the god is the self, and that which is the self is the god; thus, they are of a nature that is merged into one. In that way, by the union of the two organs, "his life-force will be ruined," which means that he will become unconscious and fall down. Now, the application for summoning is shown: "By means of that which is endowed with 'HŪṂ'." This means by means of the essence mantra "HŪṂ." "Having joined the lips and grasped the lips with the teeth" means that one should mentally enter the sentient being who is to be summoned, pervade all of their limbs, and then join them with one's own limbs. If one asks what is joined, it is the lips. If one asks by what means, the lips are to be grasped with the teeth. "The two organs are thoroughly joined" refers to the manner just explained. "Whoever it may be, that one will become manifest" means that at the time the lips are grasped with the teeth, that sentient being will come into direct presence. This is what is taught: having entered the body of the one to be accomplished, when one grasps the lips that are situated outside with the teeth and draws them inward, at that time the sentient being will fall before the summoner and come into direct presence. Now, the application for bringing under control is shown: having entered the body of the one to be accomplished as before, [one should proceed].

ཧཱུྃ་ཞེས་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བྱེད་པའོ། ། ཅི་ཞིག་བྱེད་ཅེ་ན། དེ་ནི་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱོར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དབང་པོ་གཉིས་ནི་སྤྲད་གྱུར་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་པའི་དབང་པོ་གང་ཡིན་པ་དང་། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དབང་པོ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་གཉིས་མཉམ་པར་སྤྲད་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་པའོ། ། གང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལ་ཞུགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་སེམས་ཅན་དེ་ནི་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་དེ་དང་སྐད་ཅིག་བྲལ་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་བསྲུང་བའི་སྦྱོར་བ་སྟོན་ཏེ། བསྲུང་བར་བྱ་བ་དེ་རྣལ་འབྱོར་པ་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་བཅུག་ལ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དབང་པོ་གཉིས་ནི་སྤྲད་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་དབང་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་མཉམ་པར་སྤྲད་ཅིང་མཚུངས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཐ་མི་དད་པར་བྱས་པ་ནི་དབང་པོ་གཉིས་སྤྲད་པའོ། ། ཡན་ལག་ཀུན་གྱིས་བཙིར་འགྱུར་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའོ། ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་འོ། ལུས་ནི་བསྲུང་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཐམས་ཅད་བསྲུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་གསུངས་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་ནས། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟོན་ཏེ།

Regarding the phrase "the application of the syllable HŪṂ": it refers to performing the application of the mantra known as HŪṂ. If one asks what it does, it says: "that will experience bliss." The word "that" (de) should be connected with the word "HO," meaning "join." "When the two organs are joined" refers to the organs of the practitioner, who is the essence of the deity, and the organs of the one to be accomplished; their being joined in equipoise means they have become merged into one. "Whichever" refers to that into which one has entered. By acting in that way, because that sentient being is filled with passion, they will experience suffering even if separated from that [union] for a single moment. Now, the application for protection is shown: one should place the one to be protected within the practitioner's own body and apply the essence mantra known as HŪṂ. "When the two organs are joined" means that the organs of the practitioner and the one to be protected are joined in equipoise and made equal; making them inseparable is the "joining of the two organs." "If one is squeezed by all the limbs" means to cause them to enter within. "Of that" refers to the one to be accomplished. "The body will be protected" means that the entire body will be protected. Having thus generated wisdom in the manner described, the Mahāmudrā is now shown by the passage beginning with "Then..." and so forth.

འདི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་མཛད་པས་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའང་དེ་ཡིན་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཡང་དེ་ཡིན་པས་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་སྟེ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ན་དམ་ཚིག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཡུལ་དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། བསླབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་ཁོ་ནར་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འཆད་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་དང་པོར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེའི་ཚུལ་བཤད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གང་གིས་སེམས་ཅན་ཕན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་བས་སོ། ། སེམས་ཅན་ཕན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་གདོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལས་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལས་སྨོས་པའི་ཚུལ་དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། སེམས་སོ་སོར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་ཚུལ་དེ། སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་བྱས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་པས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། དབང་ཕྱུག་དང་ནི་ཨུ་མ་ཡང་། །

Because he acts to be completely victorious over the three worlds, he is the "Victorious Over the Three Worlds." Since he is both the Victorious Over the Three Worlds and the Great Maṇḍala, he is the "Great Maṇḍala of the Victorious Over the Three Worlds." Its samaya consists of the great mudrās and so forth. Its tattva (suchness) is the unerring suchness of those mudrās. Since that itself is the mudrā, it is the "Mudrā of the Suchness of the Samaya." Its jñāna (wisdom) is the wisdom of that object. "One should train" means "one should teach." In that regard, first the great mudrā is explained. Among those, the mudrā of the Buddha is shown first. Therefore, in order to explain its method, it is said: "By whom, for the benefit of sentient beings," and so forth. "By whom" refers to the yogin. "For the benefit of sentient beings" means for the sake of liberating sentient beings. "By the method of the Vajradhātu" means by the method taught in the Vajradhātu; if one asks what that method mentioned in the Vajradhātu is, it is the sequence beginning with the individual discernment of the mind. "That method of the Vajradhātu, having practiced the recollection of the Buddha," means that one should meditate on oneself in the form of the Buddha. If one asks what happens by doing so, it says: "That one will attain Buddhahood." "Even Īśvara and Umā..." [and so on].

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟོན་ཏེ། དབང་ཕྱུག་དང་ནི་ཨུ་མ་ཡང་། ། ས་ལ་བྲིས་ཏེ་དེ་ལྟར་མནན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་མནན་པ་སྟེ་དེ་ལྟར་མནན་པའོ། ། སུ་ཞིག་གིས་ཤེ་ན། སྔགས་པས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་གནས་ནས་དེ་ལྟར་མནན་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་བྲིས་པའི་གོ་རིམ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་བསྟན་པ་ནི། ཨུཏྤལ་ཆེ་སྔོ་འཚེར་བའི་མདོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེ་རྣལ་འབྱོར་པས་སྒྲུབས་ཤིག་པའོ། ། འདི་ནི་བཅིངས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟར་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་འགྱུར་བའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་གྱིས་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ལྟུང་བར་བྱས་པ་དང་། བསླང་བ་དང་གཞིག་པ་དང་སླར་ཡང་སྲོག་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྟན་ནས། ཇི་ལྟར་རི་མོ་བྲིས་པ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་བསྒྲེ་བ་སྟོན་ཏེ། ཇི་ལྟར་རི་མོ་བྲིས་པ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྨིན་མ་བཙུམ་ཞིང་ཁྲོ་གཉེར་བསྡུས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་དུ་གཟུང་ངོ་། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཀྱིས་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུར་སྣང་བར་བསྒོམས་ལ།

With the words "and so forth," the great mudrā of Vajra-Hūṃkāra is shown. Regarding the line, "Having drawn Maheśvara and Umā upon the ground, one should thus suppress them," this refers to the suppression performed by the Blessed One Vajra-Hūṃkāra; it is suppressed in that manner. By whom? By the mantra practitioner. In what manner should one remain to suppress them in that way? It is said, "According to the sequence of the drawing." To demonstrate that: "The color of a large, radiant blue utpala," and so forth. The "sattva mudrā" is the mudrā of Vajra-Hūṃkāra; the yogin should accomplish it. Regarding the phrase, "By merely binding this," it means that by merely generating it in this way, one will be victorious over the three worlds. This teaches that by the mere syllable "HŪṂ," all gods, such as Maheśvara and others, are cast down, raised up, destroyed, and then their life is restored once more; in that way, one becomes equal to Vajra-Hūṃkāra. Having thus shown the great mudrā of the Buddha and the great mudrā of Vajra-Hūṃkāra, the application to the remaining deities is shown by the words, "Just as the drawing was made," and so forth. "Just as the drawing was made" should be understood in the manner of "knitting the brows and contracting the frown," and so forth. Regarding the line, "With the vajra of body, speech, and mind, one should bind the sattva mudrā," this means that with the body, one should meditate on them appearing as their bodies.

ངག་གིས་ནི་དེའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སེམས་ཀྱིས་ནི་དེའི་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་གསུམ་ཆར་ཡང་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུས་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྟན་ནས། ད་ནི་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་འདི་རྣམས་ལས་བཤད་དེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། འདི་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ལས་བཤད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་ཁོ་ནར། སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་གྲུབ་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་འབྲས་བུ་སྟོན་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་གྲུབ་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལུས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱས་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་མྱུར་དུ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྒྱལ་བཅིངས་ན། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྐྱེད་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་རྒྱལ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཚེ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཚེ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་དོ། ། དེ་ལྟར་ན་དེ་དང་མཚུངས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ཚེ་ཡང་དེ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཀུན་དུ་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་ཡང་དེ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

With speech, one should recite its mantra; with the mind, one should generate its divine pride. In this way, all three should bind the great mudrā of the Vajrasattva. Having thus taught the great mudrās, now, in order to teach their results, it is said: "Then, the activities of these are explained," and so forth. "Then" means immediately following that. "Of these" refers to the great mudrās. "The activities are explained" means that the results are to be shown. Regarding that, first of all, the results of the great mudrās are shown by the passage beginning: "By accomplishing the recollection of the Buddha." "By accomplishing the recollection of the Buddha" means that if one familiarizes oneself with meditating on one's own body as the mudrā of a Buddha, the yogi will swiftly attain Buddhahood itself. "If one binds the Victory over the Three Worlds" refers to generating the mudrā of Buddha Hūṃkāra. "One will become the Complete Victor over the Three Worlds" means that one will become equal to Vajra Hūṃkāra. Because it is the vajra of life, it is "Vajra Life"; the "Vajra" is the Blessed One Vajra Hūṃkāra. Thus, not only is one equal to him, but one's life will also become equal to his. "All-pervading" means that one's miraculous powers will also become equal to his.

དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་རིན་ཆེན་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་འབྲས་བུ་སྟོན་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་དབང་གི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། རིན་ཆེན་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་བསྐྱེད་ན་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་བའོ། ། ཆོས་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་བསྐྱེད་ན་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ལས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བསྐྱེད་ན། རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མི་ཕྱེད་པའི་ལས་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་དཔའ་ཁྲོ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཁྲོ་བོ་སྟེ། དེའི་ཕྱག་རྒྱར་བསྐྱེད་ན་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་འབྲས་བུ་སྟེར་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། ལུས་མི་ཕྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁྲོ་བོ་ལེགས་པས་དགའ་བ་སྟེར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོ་ལེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱར་བསྐྱེད་ན་རྟག་ཏུ་ཡིད་བདེ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁྲོ་གཉེར་གྱིས་ཀུན་མ་རུངས་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་གཉེར་ཅན་གྱི་ཁྲོ་བོའི་ཕྱག་རྒྱར་བསྐྱེད་ན་མ་རུངས་པ་ཐམས་ཅད་སྐྲག་པར་བྱེད་དོ། ། དཔལ་གྱི་ཁྲོ་བོའི་ཕྱག་རྒྱར་བསྐྱེད་ན་དེས་དོན་ཐམས་ཅད་འགུགས་པར་བྱེད་དོ། ། ཧ་ཧ་ཞེས་དགོད་པའི་ཕྱག་རྒྱར་བསྐྱེད་ན་བཞད་པས་མ་རུངས་པ་ཐམས་ཅད་སྐྲག་པར་བྱས་ནས་(འགྱལ་,འགྱེལ་)བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Thus, the meaning is that one will become equal to Vajra Hūṃkāra in every respect. Now, to show the result of the mudrā of Ratna Hūṃkāra, it says: "One will become the King of Vajra Power." This teaches that if one generates the mudrā of Ratna Hūṃkāra, one will become a king. Regarding "Sudharma," if one generates the mudrā of Dharma Hūṃkāra, one will attain Lokeśvara. Regarding "Great Vajra of the Wrathful Karma," if one generates the great mudrā of Karma Hūṃkāra, it says: "One will perform vajra activities," which means one will perform indestructible activities. Regarding "Wrathful Being," this refers to the wrathful Vajrasattva; if one generates his mudrā, it bestows the result of the teaching, which means the body will become indestructible. Regarding "The Wrathful One, Good, Bestows Joy," this means that if one generates the mudrā of the wrathful Sādhu, one will always attain mental happiness. Regarding "The Frowning One Makes All Wicked Beings [Submissive]," this means that if one generates the mudrā of the wrathful Bhṛkuṭī, all wicked beings will be terrified. If one generates the mudrā of the wrathful Śrī, one will summon all goals. If one generates the mudrā of the "Ha Ha" Laughter, the meaning is that by laughing, all wicked beings are terrified and made to fall.

ཆོས་ཀྱི་ཁྲོ་བོའི་ཕྱག་རྒྱར་བསྐྱེད་ན་ཕ་རོལ་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསམས་པའི་ཆོས་ཕྲོགས་ཏེ་དྲན་པ་ཉམས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲིས་གཅོད་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲིའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ན་དེས་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་འཕྲོག་གོ། ། ཁྲོ་བོ་སྨྲ་བའི་ཕྱག་རྒྱར་བསྐྱེད་ན་ཚིག་འཕྲོག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ངག་གི་འཇུག་པ་འགོག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལས་ཀྱི་ཁྲོ་བོའི་ཕྱག་རྒྱར་བསྐྱེད་ན་ལས་རབ་སྟེ་མཆོད་པའི་ལས་བཟང་པོ་སྔགས་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། བསྲུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྲུང་བའི་ཕྱག་རྒྱས་སོ། ། སྲུང་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གམ་གཞན་ནོ། ། ཁྲོ་བོ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱས་དགྲ་ཡང་ཟ་བ་སྟེ། དགྲ་རྣམས་རླག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁྲོ་བོ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱར་བསྐྱེད་ན། དངོས་གྲུབ་སྟེར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་ཡིན་པས་ན་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དེའི་ལག་མཐིལ་ན་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་བཤད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གཉིས་ལས་བྱུང་བ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྡོ་རྗེ་གཉིས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་སོ། ། བྱུང་བ་ནི་དེ་ལས་བྱུང་བར་གྱུར་པའོ། །

If one generates the mudrā of the Dharma-krodha, it means that the mental dharmas of all adversaries are seized and their mindfulness is impaired. "Cuts with the vajra sword" means that if one binds the mudrā of the vajra sword, all sufferings will be severed. If one binds the mudrā of the vajra wheel and turns the wheel of Dharma, all the sufferings of all sentient beings are removed. "If one generates the mudrā of the krodha of speech, speech is seized" means that the engagement of the voice is blocked. "If one generates the mudrā of the krodha of activity, the activity is supreme" means that the practitioner will perform excellent activities of offering. "Protection" refers to the protection mudrā. "One protects" refers to oneself or others. With the mudrā of the krodha-yakṣa, even enemies are consumed; the meaning is that enemies are destroyed. If one generates the mudrā of the krodha-fist, "siddhis are bestowed" means that because the mudrās of body, speech, and mind are condensed into one, all siddhis reside in the palm of that hand, and thus all siddhis will be accomplished. "Then" means immediately following that. "Vajra" refers to the explanation of binding the samaya-mudrā in the vajra-maṇḍala. Regarding "arisen from two vajras," the two vajras are the two vajra-fists. "Arisen" means having emerged from those.

དམ་ཚིག་མཆོག་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གྲགས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་པའོ། ། དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གི་མཆོག་དེ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། བཅིང་བ་བཤད་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པས་ན་བཤད་པར་བྱ་བའོ། ། བཅིང་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཁྲོ་བོ་བཅིང་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཁྲོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བཅིང་བའོ། ། བླ་ན་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལག་ངར་རྡོ་རྗེར་བྱས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ནས་གཉིས་སུ་ཕྲལ་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་སུ་བྱས་ལ། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བཞི་བརྗོད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་སྙིང་གར་གཡས་ལོགས་སུ་བཏུད་ལ་མདུན་དུ་བཟུང་། དེ་ནས་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་པ་བརྗོད་ལ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པ་ལག་ངར་གཡོན་པའི་སྟེང་དུ་ཕྱུང་སྟེ་ཁ་གཡོན་ལོགས་སུ་བསྟན་ལ་མདུན་དུ་བཟུང་བ་འདི་ནི་ལག་པར་རྡོ་རྗེར་བྱས་པའོ། ། མཐེའུ་ཆུང་ལྕགས་ཀྱུར་བཅིང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་གསུམ་པ་བརྗོད་ལ། མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་བཀུག་སྟེ་ཕན་ཚུན་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་སྦྲེལ་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། ཅི་དེ་ཙམ་དེ་ཁོ་ནས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱིས་སྡིགས་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་མ་རུངས་པ་རྣམས་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱིས་སྡིགས་མཛུབ་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་འགྱུར་རོ། ། འདི་དག་ནི་རེ་ཞིག་གཙོ་བོ་ལྔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ནོ། །

The supreme samaya is the samaya-mudrā. "Renowned" is the explanation. "Of those" refers to those supreme samayas. "The binding shall be explained" means that because it is explained in detail, it is to be explained. If one asks what kind of binding it is, it is called the "wrathful binding," which is the binding of the wrathful maṇḍala. "Unsurpassed" means that it has become the supreme of all. "Having made the forearms into vajras" means that having bound the two vajra-fists and separated them into two, one forms the two vajra-mudrās. Reciting the mantra hūṃ four times, one holds the left vajra-fist at the heart, tilting it toward the right side and facing forward. Then, reciting the second hūṃ, one extends the right vajra-fist over the left forearm, pointing it toward the left side and holding it forward; this is "making the arms into vajras." "One should bind the little fingers as hooks" means that reciting the third hūṃ, if one bends the two little fingers and links them to each other like a chain, it becomes the mudrā of Victory over the Three Worlds. If one asks, "Does one become victorious over the three worlds by that alone?" it is said: "No, for by threatening with the two index fingers," meaning that when one makes the threatening gesture with the two index fingers toward the wicked, one becomes victorious over the three worlds. These, for the time being, are the mudrās of the five principal deities.

འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོའི་ངོས་སྦྱར་ན་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། ནོར་བུ་འདྲ་བར་རབ་ཏུ་དགུག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མའི་གནས་ཀྱི་སྟེ། དེ་ཉིད་ནོར་བུའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པའོ། ། མཛུབ་མོ་དེ་ཉིད་གུང་མོ་དང་བཅས་པར་བསྒྲེང་ལ། ཕན་ཚུན་རྒྱབ་སྦྱར་བ་ནི་ཆོས་རྡོ་རྗེ་མའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་གཡོན་པའི་སོར་མོ་གཉིས་གཡོན་ལོགས་སུ་དགུག་གཡས་པའི་སོར་མོ་གཉིས་ཀྱང་གཡས་ལོགས་སུ་བཀུག་པ་ནི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་གནས་བཅུ་དྲུག་གི་ཡང་། མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀ་རྡོ་རྗེར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་གཡོན་པའི་སོར་མོ་གཉིས་གཡས་པའི་ངོས་སྦྱར་ལ་གཤིབས་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཛུབ་མོ་གཡས་པ་བཀུག་སྟེ་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་མདུན་དུ་བཟུང་བ་སྟེ། གཡོན་པའི་ཧུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་སོར་མོ་དང་གང་གི་ཚེ་ལྡན་པར་གྱུར་པ་ན་ཕྱག་རྒྱ་གཡོན་ལོགས་སུ་བཞག་ཅིང་ཅུང་ཟད་དྲངས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྦྱིན་པར་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། །

From that very mudrā of Victory over the Three Worlds, if the surfaces of the index fingers are joined, it becomes the mudrā of the station of Sattvavajrī. "Draw [the fingers] together like a jewel" refers to the station of Ratnavajrī; that is, it is formed in the manner of a jewel. Raising that same index finger together with the middle finger and joining their backs to one another is the mudrā of the station of Dharmavajrī. From that same mudrā, if the two fingers of the left hand are drawn toward the left side and the two fingers of the right hand are also drawn toward the right side, it becomes the mudrā of the station of Karmavajrī. Likewise, for the sixteen stations of Vajrasattva and the others, it is taught by the passage beginning, "Make both index fingers into a vajra." From the mudrā of Victory over the Three Worlds, if the two fingers of the left hand are joined to the side of the right and positioned side-by-side, it is the mudrā of the station of Vajrasattva. From the mudrā of Victory over the Three Worlds, if the right index finger is bent and placed [there], it is the mudrā of the station of Vajrarāja. "That very [mudrā]" refers to holding the vajra-hook in front; when it is joined with the finger of the left hand called hūṃ, and is placed on the left side and drawn slightly upward, it is the mudrā of Vajrarāga. From that same mudrā of Vajra-hūṃ, if the gesture of "Excellent!" is bestowed, it becomes the mudrā of Vajrasādhu.

ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྡུས་ཏེ་དཔྲལ་བའི་ཁྲོ་གཉེར་ལ་གཏུགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་སྙིང་གར་གཡས་ལོགས་ནས་བསྐོར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་རྒྱལ་མཚན་གྱི་ཚུལ་དུ་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ཁའི་ཐད་ཀར་བཞག་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་གཡས་གཡོན་གྱི་ངོས་སུ་བཀུག་སྟེ་དགོད་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞད་པའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་སེན་མོ་ཕན་ཚུན་སྤྲད་དེ་གཤིབས་ལ་མདུན་དུ་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཡོན་པ་བརྐྱང་ལ། གཡས་པ་རལ་གྲི་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་ཏེ་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་ལག་པ་གཉིས་ཀའི་གུང་མོ་མཉམ་པར་བརྐྱང་ལ། མཛུབ་མོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཕན་ཚུན་སྤྲད་དེ། འཁོར་ལོའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་ནི་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ཁའི་ཐད་ཀར་བཞག་ལ་གྱེན་དུ་བཏེག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་གུང་མོ་གཉིས་བསྒྲེང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་མགུལ་པ་དཀྲིས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

From the mudrā called HŪṂ, the two index fingers are drawn together and pressed against the frown on the forehead; this is the mudrā of the station of Vajraratna. That same mudrā of Vajrahūṃkāra, when rotated to the right at the heart, is the mudrā of Vajrasūrya. That same mudrā, when held in the manner of a victory banner, is the mudrā of Vajratejas. That same mudrā, when held level with the mouth and the two index fingers are bent toward the left and right sides in the manner of laughing, is the mudrā of the station of Vajrahasa. From that same mudrā of Vajrahūṃkāra, the two index fingers are joined nail-to-nail, aligned, and placed in front; this is the mudrā of Vajradharma. From that same mudrā, the left index finger is extended, while the right is clenched into a fist in the manner of holding a sword; this is the mudrā of Vajratīkṣṇa. From that same mudrā of Trailokyavijaya, the middle fingers of both hands are extended evenly, and the index fingers are joined together to form the manner of a wheel; this is the mudrā of the wrathful Vajrakāra. That same mudrā of Trailokyavijaya, when held level with the mouth and lifted upward, is the mudrā of Vajrabhāṣa. From the mudrā of Trailokyavijaya, the two middle fingers are raised; this is the mudrā of Vajrakarma. From that same mudrā of Trailokyavijaya, the two index fingers are wrapped around the neck; this is the mudrā of Vajrarakṣa.

འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཁར་བཞག་ལ་མཛུབ་མོ་དང་སྲིན་ལག་བརྐྱང་ན་མཆེ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བཀུག་སྟེ། མཐེ་བོའི་དྲུང་དུ་བཅར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ལཱ་སེ་ལ་སོགས་པ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་སྨོས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་འདིར་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་སེམས་མ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་གང་ཡིན་པ་དང་། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷན་ཅིག་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། ཧཱུྃ་ནི་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སངས་རྒྱས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་གཟུང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་གནས་ཀྱིའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྡེ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་གནས་ཀྱིའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པའི་གནས་ཀྱིའོ། ། ལྷག་མ་བཅུ་དྲུག་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའང་ཡི་གེ་རེ་རེ་བ་བཅུ་དྲུག་འབྱུང་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་གནས་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཡི་གེ་ཀ་ཅིག་ལྷག་པར་སྨོས་པར་ཟད་དོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་གྲུབ་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ནས།

Placing the mudrā of Victory over the Three Worlds at the mouth and extending the index and ring fingers forms the Great Fang-tooth, which is the mudrā of Vajrayakṣa. From the mudrā of Victory over the Three Worlds, bending the two index fingers and pressing them against the thumbs forms the mudrā of the Vajra Fist. Regarding the mudrās of the female bodhisattvas such as Vajralāsyā and so forth, the syllable HŪṂ should be understood as being applied here to those very mudrās mentioned in the Vajradhātumaṇḍala. As for the Dharma mudrās, they should also be applied together with the syllable HŪṂ, corresponding to those very female bodhisattvas such as Vajralāsyā and the rest. Now, by the phrase "Vajra Samaya," the Dharma mudrā of Victory over the Three Worlds is shown. Regarding the line "HŪṂ is of the Buddha Vajra": "Buddha" refers to the Blessed One Vairocana. "Vajra-holder" refers to Vajrahūṃkāra. "Vajra Essence" is for the place of Ratnasambhava. "Vajra Army" is for the place of Amitābha. "All Vajras" is for the place of Amoghasiddhi. For the remaining sixteen, sixteen individual syllables also appear; it is merely that the single syllable KA is mentioned in addition specifically for the place of Vajradharma. "The Dharma mudrā is perfectly accomplished" means it is perfectly accomplished because it is thoroughly established. Having thus shown the Dharma mudrās:

ད་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་གི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ནི་ཆེན་པོ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ནི་ཆེན་པོའོ། ། མདོར་བསྡུས་པ་ནི་མདོར་བྱས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འགྱིང་ལ་སོགས་ཚུལ་གྱིས། ། ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་གཉིས་སུ་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། རྡོ་རྗེ་འགྱིང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ཐོག་མར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འགྱིང་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཚུལ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་འགྱིང་ལ་སོགས་ཚུལ་གྱིས་ཏེ། དེས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བསྟན་པར་བྱའོ། ། བཤད་ཅེས་པ་ནི་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི། གང་དང་གང་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བཤད་མ་ཐག་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མདོར་བསྡུས་པ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་འགྲེལ་ཏེ། གང་དང་གང་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་དཔའ་གང་གི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེའོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱོགས་ནི་གང་དུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྱིངས་བཅས་གསོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཕྱོགས་གང་དང་གང་བྱ་བ་དེ་དང་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཕྱོགས་དེ་དང་དེར་ལས་ཀྱི་ཚེ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་དེ་དང་དེའི་ལོགས་ནས་གཅུ་ཞིང་། བསྐོར་ལ་ཕྱག་རྒྱ་དེ་དག་བཅིང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Now, in order to teach the action mudrās, it was said: "Then the action mudrās of the vajra samaya are explained." Regarding the phrase "of the great vajra family": because it is both the vajra family and great, it is the "great vajra family." "In brief" means summarized. Regarding the line: "By the manner of the vajra pride and so forth, the two wrathful fists are explained": the mudrā of vajra pride was taught in the Vajradhātu Maṇḍala; whatever was taught there first is "the vajra pride and so forth." Because they are the manner of those, it says "by the manner of the vajra pride and so forth," and by that, the action mudrās are to be shown. "Explained" means "taught." Now, with the line "Whichever mudrās of whichever..." and so forth, the summary of the action mudrās just explained is further elaborated. "Whichever mudrās of whichever" refers to whichever mudrā belongs to whichever bodhisattva. "In whichever direction the action is to be performed" means that in whichever direction the action is to be performed—such as "with a haughty posture and brandishing [the vajra]"—the mudrā for that specific direction should be shown at the time of the action. The meaning is that just as it was taught in the Vajradhātu Maṇḍala, here too, one should twist and turn from the side of each respective wrathful fist and bind those mudrās.

ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོ་གའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཆར་གྱི་སོ་སོའི་ཆོ་གའོ། ། ད་ནི་ཐུན་མོང་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་སྟོན་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ལ་སོགས་པ་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་པོ་རྣམས་ལས་གང་རང་གི་ལྷ་ཟློས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་ལྷ་གང་ཟློས་པ་དེ་དང་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ལྷ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལས་གང་ཟློས་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་གང་དང་གང་དགོས་པ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་ཡིན་པས་ན་ཐུན་མོང་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་སྤྱིའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཐོག་མར་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཤད་དེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྔར་བསྟན་ཟིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་འདི་ལ་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་པ་ཡོད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡང་བཟླས་ཏེ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་མཆོག་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་མཆོག་སྟེ། དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་སྔགས་ལ་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་མཆོག་དེའི་མིང་ཇི་སྐད་དུ་བྱ། གང་ཞིག་གི་ཡིན་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ཞེས་སྔགས་ཀྱིས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཡུད་ཀྱིས་ཐོབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཕན་ཡོན་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ།

Regarding the phrase "the ritual of all mudrās," this refers to the individual rituals for each of the four mudrās, such as the Great Mudrā and the others. Now, the binding of the common mudrās is taught. Among the Vidyārājas such as Vajra-Hūṃkāra and the sixteen Sattvas such as Vajrasattva, whichever mudrā one recites for one's own deity is not common; because whichever deity one recites for, that deity's mudrā is that deity's own specific mudrā, it is called "uncommon." However, whatever mudrā is required from among all of them for any recitation is common to all, and is therefore called "common." For that reason, it is referred to as "the binding of the general mudrās." In this regard, the mudrā of Victory over the Three Worlds is explained first. Although the mudrā of Victory over the Three Worlds was already taught previously, it is mentioned again here in order to demonstrate that it is common to all. Because it is the supreme samaya of the vajras, it is called the "supreme samaya of the vajras." Here, "samaya" refers to the mantra. If one asks what the name of that supreme vajra-samaya is, and to whom it belongs, it is said: "By the mantra 'Vajra-Hūṃ'." The phrase "attains all siddhis in an instant" indicates its benefits. This is what is being shown:

འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིའི་སྔགས་དང་སྦྱར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་པོར་བཀུག་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཙུད་དེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གདན་ལ་བཀོད་པས་ན། དེ་ནས་དེ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་འགྱུར་རོ། ། མཐེའུ་ཆུང་མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུར་བཅིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་གཡས་པའི་མཛུབ་མོའི་ལྕགས་ཀྱུ་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོའི་ལྕགས་ཀྱུས་བཟུང་སྟེ་བཅིངས་ན་རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཀ་བླ་འོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ཀྱི་ལྕགས་ཀྱུ་ཡིན་པའམ་དམ་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་ལ་ལྕགས་ཀྱུ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དམ་ཚིག་ལྕགས་ཀྱུའོ། ། ཡང་ན་དམ་ཚིག་ནི་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། དེའི་ལྕགས་ཀྱུ་ཡིན་པས་ན་དམ་ཚིག་ལྕགས་ཀྱུའོ། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་ཐམས་ཅད་འགུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་འགུགས་པའོ། ། འདས་མ་ཐག་པས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་སྤྱིའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ནས། ད་ནི། རིག་པ་དམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འདུལ་བྱེད་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ལས་རྣམས་སྟོན་ཏེ། རིག་པ་དམ་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་རིག་པ་དམ་པ་ཐམས་ཅད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ལ་སོགས་པ་བཞིའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། གཞན་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་རྣམས་ལས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་འབའ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །

When the mudrā of Victory over the Three Worlds is combined with the four-syllable mantra HŪṂ, all the tathāgatas are first summoned and ushered into the maṇḍala, where they are established upon the seat of Vairocana; consequently, they will then bestow all siddhis. "Binding the little finger and the index finger as a hook" means that from the mudrā of Victory over the Three Worlds, the hook of the right index finger is grasped by the hook of the left index finger; when bound in this way, the two vajras are positioned one above the other. It is called the "samaya-hook" because it is the hook of the samayas, or because it is both the samaya and the hook. Alternatively, the samaya is the King of Desire (Takkirāja); since it is his hook, it is the "samaya-hook." "In an instant, all are summoned" means that the entire threefold world is summoned in a mere moment. Having just shown the general mudrā of Victory over the Three Worlds, the text now teaches the activities condensed by the mantra of the Subduer Hūṃkāra, beginning with "Of all the supreme vidyās." These are the "all supreme vidyās," which are the four, such as Vajra-Hūṃkāra and the rest. Among these, the mudrā of Victory over the Three Worlds is the principal one, whereas the others are common and thus not the principal. Among those others, the mudrā of Vajrasattva alone is the principal.

དེའི་ཚེ་གཙོ་བོའི་ལས་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནི་གནོན་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། གནོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། དེ་བཞིན་ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུལ་བྱེད་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་བཞིན་དུའོ། ། ད་ནི། རྡོ་རྗེ་མཛུབ་སོར་གཉིས་ལེགས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས། བཛྲོད་ཏིཥྛ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་འགྱེལ་བ་ལས་སློང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གཉིས་ནི་ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་མཛུབ་མོའི་སོར་མོ་གཉིས་ལེགས་པར་སྦྱར་བར་བྱ་བ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ལེགས་པར་རབ་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་ལ། བཀན་ཏེ་གཅིག་ལ་གཅིག་འབྱར་བར་བྱས་ནས་སྙིང་གར་བཞག་ལ་འགྱེལ་བའི་འོག་ཏུ་གནས་པར་བསམས་ལ་དེ་ལས་བཟློག་ནས་གྱེན་དུ་བཏེག་པར་བྱས་ཏེ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་ཤི་བ་ཐམས་ཅད་བསླང་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སློང་བ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་འདིའི་མིང་རྡོ་རྗེ་སློང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་མཛུབ་མོ་གཉིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཤི་བ་ཡང་དག་པར་གསོ་བའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། དེ་ཡི་མཛུབ་མོའི་སོར་མོ་གཉིས། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བཅིང་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ལ་གཅིག་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུས་བཟུང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཉིད་ཟློས་ཏེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བསྡུས་ལ། མ་འོངས་པའི་སྲོག་གཅོད་པ་ལས་ལྡོག་པ་དང་།

At that time, what is the primary activity? It is said: "All are to be suppressed." This does not mean merely inflicting harm; rather, it says, "Likewise, all activities are performed." The word "likewise" means in the same manner as the subduing performed by Hūṃkāra. Now, with the words "The two vajra index fingers, properly..." and so forth, the mudrā for raising the three worlds from their prostration is shown by the mantra vajrottiṣṭha. The "two vajras" are the two wrathful fists. The two index fingers of those two should be properly joined; they must be perfectly and correctly aligned, turned upward, and pressed together. Placing them at the heart, one should visualize them beneath the prostrate beings, and then, reversing that, lift them upward. In such a manner, all who have died are to be raised. "Vajra-raising" is the name of this mudrā. Now, with the words "The two vajra index fingers..." and so forth, the mudrā of the mantra for perfectly reviving the dead is shown. "The two vajras" refers to those just explained. Regarding "the two index fingers of those, having bound the vajra-bind": the "vajra-bind" is holding them to one another like a hook. Reciting this very mudrā, one should perfectly gather all sentient beings and turn them away from future killing.

བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་པས་ཚེ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་སྤྱི་བོར་གཞག་གོ། ། དེས་ཅི་ཞིག་(བྱད་,བྱེད་)ཅེ་ན། ཚེ་དང་ནད་མེད་འཕེལ་བའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེའི་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པ་དང་། ཞབས་ཀྱི་མཐིལ་དུ་དགུག་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་པ་དེ་ནི། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་དམ་བཅས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ནི་གོ་སླ་སྟེ། གཅུས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཙམ་ཞིག་གི་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་ཟད་དེ། གཅུས་པ་ནི་ལག་པ་གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་འོག་ཏུ་བཅུག་ལ་གཡོན་པ་སྟེང་དུ་ཕྱུང་སྟེ། དེ་ནས་ཐད་ཀར་འདྲེན་པའི་ཚུལ་དུ་གཅུ་ཞིང་ཡང་གཡོན་པ་འོག་ཏུ་བཅུག་ལ་གཡས་པ་སྟེང་དུ་དབྱུང་བར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཞབས་སུ་དགུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། འདིས་ལྷ་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་གོ། ། ད་ནི། འཇིག་རྟེན་གསུམ་རྒྱལ་བཅིངས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས། བཛྲ་ཀྲ་མ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་དང་ལྷ་ཆེན་པོ་རྐང་པ་འཇོག་པས་གནོན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་བཛྲ་ཨ་བེ་ཤ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་དང་ལྷ་ཆེན་པོ་ཚར་གཅོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་བཅིངས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཁྲོ་བོའི་སྡིགས་མཛུབ་དང་བཅས་པར་བཅིངས་ལ། མཛུབ་མོ་དེ་དག་གཉིས་ནང་ན་གཅིག་ལ་གཅིག་ཕན་ཚུན་དུ་བརྡབ་པར་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་གང་གི་ལུས་ལ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་གང་ལ་ཆད་པས་གཅོད་པར་འདོད་པའི་སེམས་ཅན་དེ་ཡིད་ཀྱིས་དམིགས་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་གཅིག་ལ་གཅིག་བརྡབ་པར་བྱའོ། །

One should place upon the crown of the head the result of the karma that increases longevity through the giving of food, drink, and so forth. If one asks what that accomplishes, it is said: "It increases longevity and health." Now, to demonstrate the mantra and mudrā for summoning [the deity] to the soles of the feet of the Blessed One Vajrapāṇi, it says: "Having bound the vajra-fist," and so forth. This is easy to understand; the only distinction is the manner of twisting. As for the twisting: one should place the vajra-fist of the right hand underneath and the left hand on top, then twist in the manner of drawing them straight across. Then, one should place the left hand underneath and bring the right hand out on top. This is the mudrā for summoning to the feet, and by means of this, one enters the maṇḍala of Mahādeva. Now, with the words "Having bound the Trailokyavijaya," and so forth, the mantra vajrakrama and the mudrā for suppressing Mahādeva by stepping on his feet are shown. Following that, the mantra vajrāveśa and the mudrā for subduing Mahādeva are shown. Regarding "Having bound the two vajra-mudrās": one should bind the two vajra-fists together with the wrathful threatening gestures (tarjanī), and then strike those two index fingers against one another from within. Regarding "Upon the body of whichever sentient being": one should mentally visualize the sentient being whom one wishes to punish and strike the two index fingers against one another.

བསམས་ནས་དེ་ཡང་རྡོབ་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ཏེ་བརྡབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནི་ལྷ་ཆེན་པོ་ལས་བབས་ཏེ་ཆད་པས་གཅད་པ་དང་། བབས་པས་དེའི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱམས་པའི་གོ་ཆའི་སྔགས་ཀྱི་གོ་ཆའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་བཅིངས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨས་མ་ཐག་པའི་གོ་ཆའི་འོ། ། བདག་གམ་ཕ་རོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་དམ་འོན་ཏེ་ཕ་རོལ་ལ་གོ་ཆ་བཅིང་བའོ། ། གོ་ཆར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱིས་མདུད་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལས་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། དེ་ལྟར་བཅིང་བ་བྱས་ན་རྟག་པ་ཉིད་དུ་སྲུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་འཁོར་ལོའི་དམ་ཚིག་ཏུ་འཇུག་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་མཐིལ་དུ་བཅིངས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོར་མོ་ནང་དུ་བསྣོལ་བའི་རྡོ་རྗེ་བསྡམ་པར་བྱ་བའོ། ། ཡིད་ཀྱིས་ཁྲོས་ནས་དགབ་བྱ་བ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བས་ཁྱབ་པས་དགབ་པར་བྱ་བའོ། ། གང་གིས་གང་ཞིག་ཇི་ལྟར་དགབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། དགབ་པ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བས་དགབ་པར་བྱ་ལ། གང་གིས་དགབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། མཐེ་བོ་རྡོ་རྗེས་སོ། ། ཇི་ལྟར་དགབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། དམ་པོར་རོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་པས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཅན་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཐམས་ཅད་བཀའ་ཉན་ལ། རང་དབང་དུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་དམ་བྱས་ཏེ། །

"Having contemplated, one should also strike it" means that one should strike while abiding in the samādhi of the wrathful deity. This is for the purpose of descending upon the Great Deity to inflict punishment and, by descending, to eliminate his suffering. The Blessed One then demonstrates the mudrā of the armor of the mantra of loving-kindness: "Having bound the two vajra mudrās," refers to the armor just mentioned. "Oneself or another" means binding the armor upon oneself or upon another. "One should make it into armor" means tying a knot with the two index fingers, according to the method taught in the Vajradhātu. If one binds it in that way, one will be protected eternally. Now, at the time of entering the maṇḍala of the Wheel of the Three Worlds, the mantra mudrā for entering the samaya of the Wheel of the World is shown: "Having bound them at the palms of the vajras," means one should perform the vajra-clasp with the fingers interlaced inward. "One should cover with a mind of wrath" means one should cover while pervaded by wrath. If one asks: by what, what, and how should one cover? One should cover with the vajra-clasp just explained. If one asks: with what should one cover? With the vajra of the thumbs. If one asks: how should one cover? Firmly. If one asks: what happens by doing so? It is said: "The vajra family will be accomplished," which means that all the vajra families will obey one's commands and one will gain mastery over them. Now: "Having made the Samaya of Vajrasattva..."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དམ་ཚིག་སྲུང་བའི་སྔགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། མཐེ་བོ་གཉིས་ཀྱིས་གུང་མོ་མནན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མཛུབ་མོ་དང་གུང་མོ་དང་སྲིན་ལག་གསུམ་ཆར་གཤིབས་ནས་རྩེ་མོར་བྱས་པའི་བར་ན་འདུག་པས་ན་མནན་པ་སྟེ། མཐེའུ་ཆུང་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པའི་ཚུལ་དུ་བཀུག་ནས་གནས་པའི་མཐེའུ་ཆུང་གི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལ། མཐེ་བོའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་གཏུགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། རྣོན་པོ་དམ་ཚིག་འཛིན་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་དམ་ཚིག་འཛིན་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དམ་ཚིག་འཛིན་དུ་འཇུག་པ་ནི་ཁྲོ་བོ་ཏི་རཱིན་ཏི་རིའི་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ནི་ལས་ཀྱི་ཚེ་དམ་ཚིག་ལས་མི་འདའ་བར་བྱ་བའི་སྔགས་པས་བཅིང་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྐུལ་བའི་ཚིག་ཐོག་མར་འགྲོ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དམ་ཚིག་འཛིན་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་གོང་དུ་བསྟན་པ་ཉིད་ཡིན་མོད་ཀྱི། དེ་ཉིད་འདིར་ནི་སྤྱིའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བའི་ཞར་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཡང་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྲོ་བོའི་སྡིགས་མཛུབ་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་བཅིངས་ལ། མཛུབ་མོ་གཉིས་བཀུག་སྟེ་བཅིང་བ་སྟེ། མཛུབ་མོ་གཉིས་གཅིག་གིས་གཅིག་བཟུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་བཅིངས་ཏེ།

With the words "Thus it is said," and so forth, the vajra mudrā of the mantra for guarding the samaya is shown. One should bind the mudrā of Sattvavajrī and press the middle fingers with the two thumbs. This means that the index, middle, and ring fingers are all aligned and joined at their tips; because they remain pressed together in that space, the thumbs are to be brought to touch the tips of the vajras of the little fingers, which are bent in the manner of a vajra-bind. This is the three-pronged vajra, known as the "Sharp Vajra." "The Sharp One who holds the samaya" means that it causes one to hold the samaya with great swiftness. Causing one to hold the samaya is the function of the wrathful deity Tiriṇṭiṇi; this Sharp Vajra mudrā is to be bound by the mantra practitioner during ritual activities so as not to transgress the samaya. Regarding the words "This vajra is the Great Vajra," and so forth: although the method for causing one to hold the samaya of Victory over the Three Worlds—preceded by the mantra of the initial invocation—was already taught above, it is shown here again in the context of binding the general mudrās, with the words "having bound the vajra mudrā," and so forth. One should bind two vajra mudrās together with the wrathful threatening gesture (tarjanī). The two index fingers are bent and bound; that which consists of the two vajra mudrās where the two index fingers grasp one another is what is meant by "having bound the two vajra mudrās."

མཛུབ་མོ་གཉིས་བཀུག་བཅིངས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། གཅུ་ཞིང་ཕྱིར་གཅུས་བྱས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཅུ་བ་ནི་ལག་པ་གཡོན་པའི་ཁ་ཕྱིར་བསྟན་པ་ལ། ལག་པ་གཡས་པའི་མཛུབ་མོའི་ལྕགས་ཀྱུས་དགུག་པ་ནི་གཅུ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་གཡས་པ་ཁ་ཕྱིར་བསྟན་པ་ལ་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོའི་ལྕགས་ཀྱུས་དྲངས་ན་ཕྱིར་གཅུ་བ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་ལྷ་དགུག་པའི་དམ་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདིས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་རྣམས་འགུགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་དམ་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། དབུས་སུ་བཙིར་བ་བར་སྣང་གིའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛུབ་མོ་བཀུག་པ་གཉིས་ཀྱི་ངོས་དང་མཐེ་བོ་བཀུག་པ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་སྤྲད་ལ། དབུས་སུ་སྟེ་གུང་མོའི་ཐད་ཀར་མནན་པ་ནི་བར་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་སྙིང་གའི་ཐད་ཀར་བཞག་ལ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱི་རྒྱབ་ནས་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་གཅིག་ལ་གཅིག་སྦྲེལ་ནས་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱང་འཁྱུད་དེ་བཟློག་ལ་བཀན་ནས་ཁ་གྱེན་དུ་བསྟན་པ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ད་ནི་ས་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་བསྡམས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བཅིངས་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་གཤིབས་པ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། འདི་ཉིད་ས་ལ་བཞག་ནས་བཙིར་བར་བྱའོ། ། ས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་ལ་འཁོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ན་དམ་ཚིག་སྟེའོ། །

"Having bent and bound the two index fingers," so it is said. Regarding "having twisted and turned back," "twisting" refers to the left hand facing outward, and "twisting" is the hooking of the right index finger to draw it in. Furthermore, when the right hand faces outward and is pulled by the hook of the left index finger, it is "turning back." Such is called "the supreme method for summoning the deities," which indicates that these mudrās are what summon them. "Having firmly formed the vajra-bind," and so forth, is easy to understand. "Squeezing in the center is for those of the intermediate space," means that by joining the sides of the two bent index fingers with the sides of the two bent thumbs, and pressing in the center—that is, at the level of the middle fingers—it becomes the mudrā of those who dwell in the intermediate space. Now, the mudrās of those who roam in the sky are shown: place the two vajra-fists at the level of the heart; from behind the two vajra-fists, link the two little fingers together, and having also crossed the two index fingers, turn them upward and face them skyward. This is the mudrā of those who roam in the sky. Now, the mudrās of those who dwell on the earth are shown: "Having bound the vajra-bind," means having formed the vajra-bind, the two index fingers are placed side-by-side; this is the vajra-protection mudrā, and this very mudrā is to be placed on the earth and squeezed. "Those of the earth" refers to those who reside upon the earth. Since these are their samaya-mudrās, they are called "samaya."

ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པས་ན་ཐམས་ཅད་བྱེད་པའོ། ། འདའ་དཀའ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་མ་ཡིན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ས་འོག་ན་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་མཛུབ་མོ་ཡིན་པས་ན་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་མཛུབ་མོའོ། ། དེས་མནན་པ་ནི་ལྕགས་ཀྱུའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པས་གཟུང་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སོར་མོ་གཡས་པའི་མཐེའུ་ཆུང་གིས་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོའི་རྡོ་རྗེ་བཟུང་ལ་དྲག་ཏུ་བརྡབས་ན་འདིས་ས་འོག་ན་གནས་པ་རྣམས་འགུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ཀའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་སྦྲེལ་བ་ནི། མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀ་དམ་པོ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀ་བཀུག་ལ་ཕན་ཚུན་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུར་དམ་པོར་གཟུང་བ་འདི་ནི་མདུད་པར་འགྱུར་རོ། ། གུང་མོ་གཉིས་དང་མཐེ་བོང་གཉིས་ནི་རྡོ་རྗེར་བྱ་བའོ། ། གཞན་དག་ནི་སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ཀྱང་བརྐྱང་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། འདི་གདུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ཏེ། གདུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྲ་མེན་མ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེ་རབ་ཏུ་འཇོམས་པར་བྱེད་པས་ན་གདུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་འཇོམས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ད་ནི། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་བཅིངས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གདུག་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་སྔགས་གདུག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ།

Because it performs all activities, it is called "the performer of all." "Difficult to transgress" means that it cannot be transgressed by any of the asuras. Now, with the words "the vajra mudrā" and so forth, the mudrās of those who dwell beneath the earth are shown. The two vajra mudrās have already been explained. Because it is the vajra index finger of the left hand, it is called the "left vajra index finger." Pressing with that in the manner of a hook is the act of seizing; if one seizes the vajra of the left index finger with the little finger of the right vajra-finger and strikes forcefully, by this means those who dwell beneath the earth will be summoned. Now, the mudrā of Vajra Heruka is shown: "The vajra-binding of the two vajra fists is joined," which means the two index fingers are firmly [joined]. This means that both index fingers are bent and held firmly together like hooks; this constitutes the knot. The two middle fingers and the two thumbs are to be made into a vajra. Others say that the ring fingers and little fingers should also be extended. This is the vajra that utterly destroys the mudrās of the malevolent; "mudrās of the malevolent" refers to the mudrās of the ḍākinīs and so forth, and because it utterly destroys them, it is called "the destroyer of the mudrās of the malevolent." Now, with the words "having bound the two vajra mudrās" and so forth, the mudrā that destroys the maṇḍala of the malevolent is shown, which is the mantra of the malevolent vajra wrathful deity.

རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ཁྲོ་བོའི་སྡིགས་མཛུབ་དང་བཅས་པར་བཅིངས་ལ་སྙིང་གའི་གནས་སུ་གཞག་གོ། ། མཉམ་བཞག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་གདུག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཆུད་པར་བསམས་ལ་བཅིང་བར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་ཏེ། བཙིར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པོ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་མཉེ་བར་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་མཛུབ་མོ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཁྲོ་བོ་དྲག་པོའི་སྔགས་ཀྱིས་མ་རུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ལྟུང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་མཛུབ་མོ་ལ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་མཛུབ་མོ་ཁ་ཕྱིར་བསྟན་ལ། གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་བཀུག་པས་སྟེང་ནས་བཟུང་སྟེ་དྲག་གཏོགས་ན་ཞེས་བྱ་བ་དྲངས་ལ་སླར་གཏོགས་ཏེ་བཏང་བས་གང་ལྟུང་བར་བྱ་བར་འདོད་པ་དེ་ལྟུང་བར་འགྱུར་བར་བསམས་ན། གང་དང་གང་ལ་བསྣུན་པས་ལྟུང་བར་བསམས་པ་དེ་དང་དེ་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སྦྱོར་བ་ལ་གོམས་པར་བྱས་ན་རི་རབ་ཀྱང་ལྟུང་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་ཕྲ་མེན་མ་ལ་སོགས་པའི་གདོན་ཐམས་ཅད་འགུགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་གདོན་རྣམས་འགུགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏོ། ། བཤད་མ་ཐག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས། དེར་ནི་བཀུག་ནས་གཏོགས་པ་ཡིན་པར་བཤད་ཀྱི། འདིར་ནི་དགུག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ཀྱི། ཁྱད་པར་ནི་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། ། གདོན་རྣམས་ཀུན་ལ་དབང་དུ་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཀུག་ནས་གདུག་པ་ཉིད་བཟློག་པ་ལ་དབང་དུ་གྱུར་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Bind the two vajra-mudrās together with the wrathful threatening gesture (tarjanī) and place them at the heart. By the phrase "in meditative equipoise," it is taught that one should visualize all malevolent maṇḍalas as being enclosed between the two vajra-mudrās and then bind them. "Squeezing" refers to rubbing those two together; this is the mudrā that destroys external maṇḍalas. Now, with the words "On the left vajra-index finger," and so forth, the mudrā that causes all wicked maṇḍalas to fall is shown through the fierce mantra of the wrathful deity. "On the left vajra-index finger" means that the left vajra-index finger is pointed outward, and the right index finger is bent to grasp it from above. If one then "strokes violently"—meaning one draws it in and strikes again and releases it—one should visualize that whatever one wishes to cause to fall will indeed fall. By striking whatever one intends to cause to fall, that very thing will fall. If one becomes practiced in such an application, even Mount Meru will be made to fall. Now, the mudrā for summoning all malevolent spirits (graha), such as the ḍākinīs and others, is shown through the mantra for summoning them. In the mudrā just explained, it was taught that one strikes after having summoned them; here, however, it is merely for the purpose of summoning. The distinction is only that much. "Bringing all spirits under control" means that once they have been summoned, one gains mastery over them in order to turn back their malevolence.

བཤད་མ་ཐག་པའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པའི་གདོན་བཀུག་པ་རྣམས་ལ་འཆི་བའི་མཚན་མ་ཤེས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བྱས་ནས་སུ། ། ལག་ངར་སྙིང་གར་ཤིན་ཏུ་བསྡམ། ། ཞེས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ལ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་མཆན་ཁུང་གཡས་པར་གཞུག། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པས་གཡོན་པའི་ལག་ངར་དཀྲིས་ལ་མཆན་ཁུང་གཡོན་པར་གཞུག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་མཛུབ་མོ་གཉིས་མཆན་ཁུང་། ། ཞེས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ད་ནི། མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རིམས་ལ་སོགས་པའི་ནད་ཐམས་ཅད་དགུག་པའི་སྔགས་ཀྱིས་རིམས་ལ་སོགས་པའི་ནད་ཐམས་ཅད་དགུག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱི་རྩེ་མོ་སོ་སོའི་མཐེ་བོ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱབ་ཀྱི་རྩར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་དྲངས་ཤིང་རིམས་ལ་སོགས་པའི་ནད་སོ་སོའི་གཟུགས་སུ་བསམས་ལ། ལུས་ལས་དབྱུང་བར་བསམས་ན་དེའི་ལུས་ལ་མགོ་བོ་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྐང་པའི་སོར་མོའི་རྩེ་མོ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ། སྔགས་པའི་མིག་གིས་གང་དང་གང་དུ་བལྟས་པ་དེ་དང་དེ་རྣམ་པར་དག་པར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་རིམས་ལ་སོགས་པ་དགུག་པའི་དམ་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་རིམས་ལ་སོགས་པའི་ནད་རྣམས་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པའི་མི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་དང་པོར་དེའི་རྩ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ནས། དེ་འོག་ཏུ་རིམས་ལ་སོགས་པ་དགུག་པའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱ་དགོས་པ་ན། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་དམ་སྦྱར་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་སྟོན་ཏེ། མནན་པ་དེ་ནི་སྡིག་འཕྲོག་པའོ། །

To the spirits summoned by the mantras and mudrās just explained, such as the ḍākinīs and others, one shows the mudrā for knowing the signs of death. "Having formed the vajra-bind, the forearms are tightly bound at the heart" means: having formed two vajra-fists, the left vajra-fist is placed in the right armpit, and the right vajra-fist is wrapped around the left forearm and placed in the left armpit. "The two vajra-index fingers in the armpits" is easy to understand. Now, with the words "With the tips of the two index fingers," and so forth, the mudrā for summoning all diseases such as fevers is shown by means of the mantra for summoning all diseases such as fevers. Having formed two vajra-fists, the tips of the two index fingers are repeatedly drawn along the backs of the two thumbs. One should visualize the various diseases such as fevers in their respective forms and imagine them being expelled from the body. If one imagines them being removed from the body starting from the head down to the tips of the toes, and visualizes whatever the practitioner's eyes look upon as being completely purified, that will become the supreme method for summoning fevers and the like. Now, since diseases such as fevers arise from the roots of non-virtue such as taking life, one must first show the mudrā of their root, and subsequently show the mudrā for summoning fevers and the like. This is shown by the words "Having firmly joined the vajra-palms," and so forth. "That pressing is the remover of sin."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། ད་ནི་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་བཀུག་ནས་རྣམ་པར་སྦྱང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བ་སློང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ནང་དུ། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ནི་བཅིངས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ཀྱི་མཛུབ་མོའི་སོར་མོ་གཉིས་བཀུག་ལ། གཅིག་ལ་གཅིག་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ཚུལ་དུ་སྦྲེལ་ལ་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བ་ཐམས་ཅད་ངན་སོང་གི་གནས་ནས་བཏོན་པར་བསམ་ཞིང་། ཕྱག་རྒྱ་འོག་ནས་གྱེན་དུ་འདེགས་པ་འདི་ནི་ལྟུང་བ་སློང་བའི་དམ་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་དམ་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངན་སོང་དྲལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་བཅིངས་ལ་གུང་མོ་གཉིས་གཤིབས་ཏེ། ཐ་མ་བཞིའི་ངོ་སྤྲད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སོར་མོ་ལྷག་མ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་ནང་དུ་བཅིངས་པའི་ཚུལ་དུ་ཕན་ཚུན་ངོ་སྤྲད་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་གུང་མོའི་སོར་མོ་གཉིས་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་ལན་དུ་མར་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་སྡིག་པ་རྣམས་དྲལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་གཏོགས་པའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཚར་བཅད་པ་དང་། ཕན་གདགས་པར་མཛད་ནས།

Regarding the phrase "thus it is said," this mudrā should be applied in conjunction with the yoga of meditating that all phenomena are naturally pure. The remainder is easy to understand. Now, the mudrā for rousing those who have fallen into the lower realms is shown by means of the mantra for summoning and purifying all those in the lower realms: "The two vajra mudrās, having bound the two index fingers within..." This means that the two index fingers of the two vajra mudrās are bent and linked to one another in the manner of an iron chain. One should visualize all those fallen into the lower realms being extracted from their abodes. This mudrā, which lifts upward from below, is the supreme method for rousing those who have fallen. Now, with the words "Having firmly formed the vajra-binding," and so forth, the mudrā for tearing asunder the lower realms of all those fallen into the lower realms is shown. One should form the vajra-clasp (vajrabandha), align the two middle fingers, and "bring the four ends together." This means that the remaining fingers are brought together in the manner of being bound within the vajra-clasp. Having done so, one should strike the two middle fingers many times while reciting the mantra. In that manner, one should tear asunder the misdeeds. Thus, by means of the mantras, mudrās, and so forth belonging to the "Victory over the Three Worlds" (Trailokyavijaya), one subdues and benefits the three worlds in the manner just described.

ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིར་གཏོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྒྲུབ་ཅིང་བྲི་བ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་གང་ཞིག་དགོས་པ་དེ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་ལས་ཀྱང་། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་བཟུང་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཐིག་གདབ་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་བཟུང་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་གཡོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ལ། ཐིག་གཟུང་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དང་པོ་ཁོ་ནར་སྲད་བུ་བྲེ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྒྱས་པ་ལ་ནི་ཁ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་བལྟ། ཞི་བ་ལ་ནི་བྱང་ཕྱོགས་སུ་བལྟ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་ཁ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ཏེ་སྲད་བུ་བྲེ་བར་བྱའོ། ། སྲད་བུ་བྲེས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་ལ་བཞག་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར། སྲད་བུ་བྲེས་ནས་ཕྱི་ནས་ནི། ། སྲད་བུ་ཇི་བཞིན་བྲི་བ་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་རམ་རྣམ་པ་གཞན་གང་ཡང་རུང་བས་ཇི་ལྟར་བདེ་བར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉི་ག་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཚོན་རྩི་ལ་བཟླས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉི་ག་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ཀྱིའོ། ། མཛུབ་མོའི་རྩེ་མོ་རབ་སྦྱར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛུབ་མོ་གཉིས་རབ་ཏུ་བརྐྱང་བའི་རྩེ་མོ་གཉིས་སྦྱར་བའོ། ། བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ལྟར་བྱས་ནས་སོ། ། ཚོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲི་བའི་ཕྱེ་མ་ཐམས་ཅད་ལའོ། ། འབར་བའི་ལྟ་བས་དགུག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རབ་ཏུ་མྱུར་བར་མིག་བསྒུལ་ཞིང་། །

Now, this teaches which of the four mudrās are required for the accomplishment and drawing of the great maṇḍala belonging to all the tathāgatas. Among those, the passage beginning with "Having taken the vajra mudrā" teaches the mudrā of the mantra for laying the lines: "Having taken the vajra mudrā" means that one should bind the left hand in the vajra fist, hold the line, and first of all stretch the cord upon the maṇḍala. Furthermore, for an extensive rite, one should face the east; for a pacifying rite, the north; and for a rite of forceful activity, one should face the south while stretching the cord. "Having stretched the cord" means having placed it upon the ground. Thus: "After the cord has been stretched, the drawing according to the cord is explained," which means one should proceed as is convenient, either with the vajra fist or by any other means. Now, the passage beginning with "Of both vajra mudrās" teaches the mudrā of the mantra for reciting over the pigments: "Of both vajra mudrās" refers to the two vajra mudrās. "The tips of the index fingers joined" means the two index fingers are fully extended and their tips are joined. "Having made" means having formed that vajra mudrā in such a way. "Upon all the pigments" refers to all the powders to be used for the drawing. "One should summon with a blazing gaze" means moving the eyes very rapidly.

མིག་གི་རྫི་མ་འདྲེན་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་འབར་བའི་ལྟ་བར་བཤད་པ་སྟེ། དེས་དགུག་པ་ནི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ནས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་མཉམ་པ་རྣམས་སྤྱན་དྲང་ངོ་། ། སྤྱན་དྲངས་ནས་ཀྱང་ཚོན་གྱི་ཕྱེ་མ་དེའི་ནང་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། ད་ནི། རྡོ་རྗེ་མཛུབ་མོ་ཡང་དག་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྒོ་དབྱེ་བའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏེ། བཤད་མ་ཐག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ལ་སྦྱར་ལ་བཀན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཉི་ཚེ་ཙམ་ཞིག་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་ཟད་དོ། ། རབ་ཏུ་ཁྲོས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པའོ། ། དབྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དབྱེ་བ་བྱས་པའོ། ། སྒོ་དབྱེ་བ་ཡི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐམས་ཅད་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རིགས་བཞིའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་གནས་པ་དེའི་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་མ་ལུས་པ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་བཞིའོ། ། བསྒྲུབ་པ་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱིའི་བསྒྲུབ་པ་བཤད་པའོ། ། གཡོན་བརྐྱང་བ་ཡི་ཚུལ་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་གནས་ཏེ། ཁྲོ་བོ་ཡི་ནི་སྐད་འབྱིན་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོའི་དམ་ཚིག་གི་སྔགས་བརྗོད་པའོ། ། ཁྲོ་ཞིང་ཁྲོ་བའི་ལྟ་བས་ནི། ། དེ་ལྟར་རྔམ་པ་དང་བཅས་པའོ། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ལས་སྟོན་པ་སྟེ།

"Drawing the eyelashes of the eyes" is explained as the blazing gaze; by means of that, one should summon all the buddhas, as numerous as atoms, from the entire expanse of space. Having summoned them, they should be inserted into the colored powder. Now, with the words "The vajra index finger perfectly..." and so forth, the mantra mudrā for opening the gates is shown. This is to be applied to the very mudrā just explained, with the only difference being the instruction to "turn it upward." "Becoming utterly wrathful" means abiding in the samādhi of a wrathful deity. "Opening" means having performed the opening. "It is the supreme for opening the gates" explains the meaning of being preeminent among all things. "Then" means immediately following that. "Of all the vajra families" refers to all the vajra families that abide through the classification of the four families. "All mudrās" refers to all mudrās without exception, namely the four types of mudrās, such as the mahāmudrā and so forth. "The accomplishment is explained" means the general accomplishment of those is explained. "Adopting the posture of the left leg extended" means abiding in the manner of the mahāmudrā. "Uttering the voice of a wrathful one" means reciting the samaya mantra of the wrathful deity. "With a wrathful and fierce gaze" means being thus accompanied by a majestic intensity. "All activities should be accomplished" indicates the mental activity.

ཁྲོ་བོས་ཁྱབ་པའི་ཡིད་ཀྱིས་བྱ་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟོན་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ལས་ཐམས་ཅད་སྒྲུབས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་སྤྲུལ་ཏེ་བཀོད་པ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཉིད་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་རྟོག་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱལ་པོ་གང་དུ་བསྟན་པ་དེ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གི་རྟོག་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱལ་པོ་སྟེ་བརྟག་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱལ་པོ་དེ་ལས། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་ལས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་དེ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྒྱལ་ཞིང་བཏུལ་ནས་བསྟན་པ་ལ་བཀོད་དེ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་ཅིང་དམ་ཚིག་འཛིན་མ་ལ་བཙུད་ནས། རང་གི་མཚན་མ་བྱིན་ཏེ་ལས་ལ་ངེས་པར་སྦྱར་ནས། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པ་ཡིན་ལ།

It is taught up to the point where it says, "one should act with a mind pervaded by wrath." The meaning is: "Accomplish all activities by means of these mudrās as they have been described." Regarding the phrase "the vajra samaya of all tathāgatas": because they are both tathāgatas and the vajras of all, they are the "vajras of all tathāgatas." Since those tathāgatas were emanated and arrayed by Vajrapāṇi, they are called the "vajras of all tathāgatas." Because that itself is the samaya, it is the "vajra samaya of all tathāgatas." The great king of manuals in which this is taught is the "Great King of Manuals of the Vajra Samaya of All Tathāgatas." From that Great King of Manuals, the extensive ritual of the Great Maṇḍala of Victory over the Three Worlds is complete. The commentary on the Great Maṇḍala of Victory over the Three Worlds from the Kosalālaṃkāra, the extensive explanation of the Tattvasaṃgraha, is complete. Thus, in the manner just explained, having generated the maṇḍala of Victory over the Three Realms, and having conquered and subdued the three worlds, they were established in the teaching. Having been initiated into the maṇḍala and bound to the observance of the samaya, they were given their respective insignia and definitively engaged in the activities. In this way, the Victory over the Three Worlds was brought to full completion.

ད་ནི་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་གཏོགས་པའི་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བྱ་བ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་མ་ཐག་པའོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐལ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མངའ་བའི་ཕྱིར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་གཟུངས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་གཟུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་མོ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གཟུངས་ནི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་གང་ལས་བྱུང་བའི་བསམ་པ་དེ་ཉིད་ནི་བརྟན་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ལ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་དོན་དང་མཐུན་པར་བཏགས་པ་གང་ཡིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་དེ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། རིག་པ་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་མ་རིག་པ་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྲུལ་པ་ནི་རིག་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་སྟོན་པའི་ཚིག་ཀྱང་རིག་པ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ཡང་རྣམ་པ་མང་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་པ་ཡིན་པས་ན་རིག་པ་དམ་པ་སྟེ་དེ་གསུངས་པའོ། ། འདིར་རིག་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་ལ་བྱ་བར་གཟུང་སྟེ། དེ་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། །

Now, in order to teach the ritual activities of the dhāraṇī maṇḍala belonging to the Trailokyavijaya [Tantra], it is said: "Then again, the Blessed One," and so forth. "Then" refers to what has just preceded. "Again" is used because this refers back to the Trailokyavijaya maṇḍala. "The Blessed One" (bhagavān) is one who possesses perfect fortune. He is "Vajrapāṇi" because he holds a vajra in his hand. He is the "Vajra Dhāraṇī" because he is the dhāraṇī of the vajras; "vajras" refers to Vajra-Hūṃkāra and the others. Their "samaya" consists of the goddesses of the mudrās. Their dhāraṇī consists of the mantras, mudrās, and so forth. Because the very intention from which those arise is stable, it is "vajra"; and because it is the meditative absorption (samādhi) that blesses that, the name of the absorption is applied in accordance with its meaning. He entered into equipoise in that absorption. Regarding "supreme knowledge" (vidyā-paramā): that which is emanated in order to dispel ignorance is called "knowledge" (vidyā). The words that teach that are also called "knowledge." Since that is the most excellent among them, it is "supreme knowledge," and he spoke it. Here, the term "knowledge" should be understood as the sound that teaches it; "he spoke it" means he uttered it. "This" refers to what resides in his mind.

རིག་པ་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ན་གང་གིས་དེ་དམ་པ་ཡིན་པར་མ་གསུངས་པས་ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྤྲུལ་པའི་ལས་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུའོ། ། འདི་གསུངས་པ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་པ་དམ་པ་གསུངས་པ་ཙམ་གྱིས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་ཀའི་ཕྱོགས་ནས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཐམས་ཅད་འདྲ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རང་གི་ལུས་ཐམས་ཅད་འདྲ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རང་གི་ལུས་ཐམས་ཅད་འདྲ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་འདྲ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་འབར་བས་བསྐོར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཀུན་ནས་འབར་བས་ན་ཀུན་ནས་འབར་བ་སྟེ། དེས་བསྐོར་ནས་ནང་ན་བཞུགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དེ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་གསང་བའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། དེར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་མོ་རྣམས་སུ་གྱུར་ནས་བྱུང་བའོ། ། འདིས་ནི་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ།

When it was said, "the supreme knowledge," it was not explained why it is supreme. Therefore, in order to demonstrate the activity of emanating all maṇḍalas, the passage beginning with "Then" was spoken. "Then" means immediately after that. "By the mere utterance of this" means by the mere utterance of the supreme knowledge. "From the heart of the Blessed One Vairocana" means from the direction of the heart of Vajrapāṇi. "That very Blessed One Vajrapāṇi" refers to Vajrapāṇi himself. That which is similar in all its essential nature to Vajrapāṇi is what is called "similar in all his body to Vajrapāṇi." Not only is he similar in all his body to Vajrapāṇi, but in order to show that he is also similar to a circle of light, the passage beginning with "surrounded by a blazing radiance" was spoken. "Blazing on all sides" means blazing everywhere; the meaning is that he dwells within, surrounded by that. If one asks what such a being is, it is said: "the goddess of the secret samaya-mudrā of the Vajra Wrathful Ones." The Vajra Wrathful Ones are Vajra Hūṃkāra and so forth. Their samaya-mudrās are the vajra and so forth, and the goddesses blessed therein are of that very nature; thus, they emerged having become the goddesses of the samaya-mudrās of the Vajra Wrathful Ones. By this, the following is shown:

རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱི་ཕྱི་དང་ནང་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྣམས་ནི་རང་གི་སེམས་ཉིད་ལས་བྱུང་ཞིང་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་སྤྲུལ་པར་མཛད་ཅེས་བྱ་བའི་འདྲི་བའི་གླགས་སུ་རྙེད་གྱུར་པ་འདི་ལ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྒྲུབས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་གསུངས་པས་དེ་ལྟ་བུའི་སྤྲུལ་པས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་འདུལ་བ་སྟེ། དེ་བསྒྲུབས་ནས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། བཙུན་མོ་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་མཛད་པའི་ཕྱིར་བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱི་ཚོགས་སྤྲུལ་པར་མཛད་པ་དང་། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གིས་མཆོག་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དེ་མཐོང་བ་དང་རང་གི་སླས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་པའི་འགྲོ་བ་ལྟ་བུར་སེམས་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེར་སྨོན་ལམ་འདེབས་པར་བྱེད་ཅིང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཇི་ལྟར་རྙེད་པར་འགྱུར་ཞེས་ཟེར་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཀྱང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པར་མཛད་ཅིང་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་མོ་དེ་རྣམས་དེ་ན་བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །

For the lords of yoga, all external and internal phenomena, as well as saṃsāra and nirvāṇa, arise from and are withdrawn into their own mind alone. Regarding the question, "For what purpose was this maṇḍala emanated?", it is said: "Having accomplished the welfare of all the tathāgatas in all world systems." The "all tathāgatas" refers to Vajra Hūṃkāra and the others. Their "welfare" is accomplished by teaching the families of the mudrā goddesses, thereby taming those sentient beings who are to be tamed by such emanations. "The Blessed One Vajrasattva" refers to the Blessed One Vajrapāṇi. "The Secret Consort" indicates the following: In order to triumph over the Lord of the Desire Realm, the Blessed One Vajrapāṇi emanated a retinue of consorts. When the Lord of the Desire Realm saw that supreme and sublime [emanation], he perceived his own harem as if they were beings tormented by suffering. He then made aspirations to the Blessed One Vajrapāṇi, saying, "How may I obtain this Blessed One?" The Blessed One Vajrapāṇi then taught him refuge in the Three Jewels, the bodhicitta, and so forth. Those mudrā goddesses then resided there in the manner of a retinue of consorts.

དེ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བཙུན་མོའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བཙུན་མོ་གསང་བ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དེ་རྣམས་གཞག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་ཤིན་ཏུ་ཞི་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྦྱོར་བ་དེས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་སྦས་ཤིང་མི་མངོན་པར་མཛད་ནས། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྷ་རྣམས་དགོད་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་དགོད་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འདུག་ནས་ཞེས་བྱ་བ་གནས་ནས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པར་མཛད་པའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློ་ལ་གནས་པའོ། ། ཆེད་ཀར་བརྗོད་པས་ན་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་སྟེ་ཆེད་དུ་གསུངས་བའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཅི་ཞིག་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཞེ་ན། གང་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། གསང་བའི་ཡེ་ཤེས་བླ་ན་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། གསང་བའི་བཙུན་མོའི་འཁོར་ཡིན་ལ། དེ་སྤྲུལ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་གསང་བའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཡང་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ནི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང་གོས་དང་རྒྱན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་སྤྲུལ་པ་སྟེ།

Therefore, the Blessed One’s entering into meditative equipoise in yoga and abiding in the manner of a consort is explained as the "Secret Consort" of the Blessed One Vajrapāṇi. Now, in order to establish them within the maṇḍala of the Blessed One Vairocana, the Blessed One Vairocana—because he is exceedingly peaceful and in order to benefit those sentient beings to be tamed by such an application—conceals and renders invisible his female form. Having transformed into the form of the mudrās of the Vajra Body, Speech, and Mind, he abides upon a moon maṇḍala in the manner of the great maṇḍala of the Blessed One Vairocana’s "Victory over the Three Worlds," and thus arranges the deities in the maṇḍala of the "Victory over the Three Realms." Just as the deities are arranged in that maṇḍala, so too here, abiding upon the moon maṇḍala, he utters this intentional utterance. The word "this" refers to what resides in the mind. Because it is spoken with a specific purpose, it is an "intentional utterance," meaning it was spoken with a specific intent. "Ema" (Aho) expresses wonder. If one asks what is so wonderful: "Because it is the unsurpassed secret wisdom of all the Buddhas." This refers to the retinue of the secret consort; the wisdom that emanates her is "secret wisdom." Furthermore, "unsurpassed" means it is the supreme of all. "Supreme of all" refers to the various colors, shapes, garments, ornaments, and emanations.

འདི་ནི་དེའི་གསང་བའི་ཡེ་ཤེས་བླ་ན་མེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཙུན་མོའི་གཟུགས་སུ་མངོན་པར་སྤྲུལ་པ་མཛད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བདེ་བའི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བདེ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བསྟན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བསྒྲུབ་པར་མཛད་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཟུགས་སུ་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། ། བཙུན་མོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱི་རོལ་པ་སྟོན་པར་མཛད་པས་སོ། ། ཧཱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གནས་སུ་འཇོག་པའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པར་མཛད་ནས། ད་ནི་བྲི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཡང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཡང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལ་ལྟོས་པའོ། ། རང་གི་རིགས་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཏེ། རང་གི་རིགས་དེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་ལ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་རང་གི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། མིང་ཇི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། གསུངས་པ་ནི་བཀའ་སྩལ་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། །

This is the unsurpassed secret wisdom of that [deity], which is the most supreme of all. As for the word "which," it refers to the reason why the Blessed One Vajrapāṇi manifested in the form of a consort in order to accomplish the welfare of the Tathāgatas. Regarding the phrase "for the sake of the bliss of the Tathāgatas," the bliss of the Tathāgatas is accomplished by teaching the great maṇḍala for the benefit of those beings to be disciplined by the Tathāgatas; therefore, the Blessed One Vajrapāṇi was established in the form of the maṇḍala of the mudrā goddesses. The phrase "became the consort herself" means that he displayed the playful enjoyment of the consort's retinue. The syllable "Hrīḥ" is the mantra for placing [the deity] in the position of Vairocana. Having thus emanated the maṇḍala in the manner described, in order to now show the maṇḍala to be drawn, it says "Then again, Vajrapāṇi," and so forth. "Then again, Vajrapāṇi" refers to the great maṇḍala. His own family is the Vajra family; the samaya-mudrā of that own family is called the "samaya-mudrā of his own family," and since it is the maṇḍala of that, it is the "maṇḍala of the samaya-mudrā of his own family." If one asks what its name is, it is called the "Secret Vajra Samaya." "Spoke" means he uttered the command. "Then" refers to the occasion.

རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མེད་པར་དེ་དང་འབྲེལ་བའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་དགོས་པ་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་རབ་ཏུ་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཡང་དག་པར་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ལ། དེས་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དམ་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོས་པ་དམ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་འདྲ་བས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་མཚུངས་པའོ། ། མིང་ཇི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། ཁྲོ་བའི་གསང་བ་ཞེས་བཤད་དོ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཇི་ལྟར་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབྱིབས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་འདྲ་བ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་འོན་ཀྱང་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབྱིབས་ལ་དབྱེ་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྲད་བུ་བྲེ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ནི་འདིར་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཡིན་པར་གཟུང་ངོ་། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྲད་བུ་བྲེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་པ་ལྔ་དང་། མཆོད་པ་བརྒྱད་དང་སྒོ་སྲུང་བཞིར་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ཡི་གནས་རྣམས་སུ། ། གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གསང་བ་ཡང་ཡིན་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་ཡིན་པས་ན། གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ།

Regarding the phrase "shall be explained thoroughly": without the secret maṇḍala, the needs of those to be trained who are connected to it will not be fulfilled. Therefore, it is said "shall be explained thoroughly," which means it shall be explained by correctly and individually analyzing it. Because it is a vajra maṇḍala, it is called the "vajra maṇḍala." "Vajra" refers to the Blessed One Vajrapāṇi, and because it is the maṇḍala emanated by him, it is the "vajra maṇḍala." The term "supreme" is used because it accomplishes the supreme purpose. If one asks what that is like, it is for that reason that it is said: "Because it is similar to the vajra expanse," meaning it is equal to the vajra expanse. If one asks what its name is, it is said: "It is explained as the Secret of the Wrathful." To demonstrate that although the shape of the outer maṇḍala is similar to the vajra expanse, there is nevertheless a distinction in the shape of the inner maṇḍala, it is said: "In the manner of the great maṇḍala, all maṇḍalas are to be laid out with cord." Here, the "great maṇḍala" should be understood as the Trailokyavijaya (Victorious Over the Three Realms). "All maṇḍalas are to be laid out with cord" means they should be divided into five sets of five, the eight offerings, and the four gatekeepers. Therefore, it is said: "In the locations of the five maṇḍalas, the secret mudrās are to be placed." Because they are both secret and mudrās, they are called "secret mudrās."

གསང་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མི་སྒྲོགས་པས་ན་གསང་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞག་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་རིམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟློ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདབ་མ་བདུན་པ་ཞེས་ཟེར་བ་དང་འདྲའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ཡི་གནས་རྣམས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཙོ་བོ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འོག་ནས་སྟོན་པའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ཡི་གནས་རྣམས་སུ། ། གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ན། གོ་རིམ་ཇི་ལྟར་གཞག་པར་བྱ་བ་མི་ཤེས་པས་དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་གཟུགས་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དེའི་དབུས་ལ་ནི། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་དེར། སངས་རྒྱས་སྐུ་གཟུགས་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྐུའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་གཏོགས་པ་གཞག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ཁྲོ་བོའི་དམ་ཚིག་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ངོས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྲོ་བོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་། ཇི་བཞིན་བར་ནི་མཁས་པས་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།

"Secret" means that it is not proclaimed clearly to everyone; thus, it is secret. "Mudrā" refers to the symbols of Vajra-Hūṃkāra and the others. "Should be placed" means they should be drawn according to the proper sequence. "Five" is used in the sense of repetition, similar to the expression "seven-petaled." Regarding the phrase "in the locations of the five maṇḍalas," this indicates the primary [deities], as the offerings and so forth will be taught below. Since it is said, "In the locations of the five maṇḍalas, the secret mudrās should be placed," and one might not know the order in which they should be placed, it is therefore said: "In the center of the vajra maṇḍala, the image of the Buddha should be placed." Regarding the phrase "the vajra maṇḍala" and so forth: "Vajra" refers to Vajra-Hūṃkāra and the others; because it is the maṇḍala of those, it is the "vajra maṇḍala." In the center of that is "in the center of the vajra maṇḍala." In the center of the vajra maṇḍala as it has been explained, "the image of the Buddha should be placed" means that the reflected image belonging to the body of the Blessed One Vairocana should be placed. Regarding "the samaya of the Buddha wrathful ones," this refers to the wrathful ones on all sides of the Buddha, the Blessed One, such as Vajra-Hūṃkāra and the others. Their "samaya" refers to the vajras and so forth; these also should be "drawn by the wise exactly as they are."

རྡོ་རྗེ་དང་། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། རྡོ་རྗེ་པདྨ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་སོ། ། མཁས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཅན་ནོ། ། དེ་ལྟར་དབུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས། ད་ནི་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ན་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཐབས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་རྒལ་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྔར་བཤད་པའི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པར་འབྱུང་བ་དེ་སྟོན་ཏོ། ། བྱུང་ནས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པ་དེ་བྲིས་ཤིག་པའོ། ། གོ་རིམ་གང་གིས་དེ་བྲི་བར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེར། དབུས་སུ་མདུང་རྩེ་ཆུར་བྲིས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མདུང་རྩེ་ཆུར་གནས་པ་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་བྲིས་ཤིག་པའོ། ། ད་ནི་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རིམ་བཞིན་དུ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འོད་འབར་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གོ་རིམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གནས་སུ་ལྕགས་ཀྱུ། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་གནས་སུ་མདའ། རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་གནས་སུ་མགུ་བ་རྣམས་བྲིའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་རྒལ་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་གཉིས་པར་ཡང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་གཉིས་པ་དེར་ཅི་ཞིག་བྲི་བར་བྱ་ཞེ་ན། འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་གནས་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ།

[These are] the vajra, the vajra-jewel, the vajra-lotus, and the crossed vajra. "By the wise" means by those possessing insight. Having thus completed the central maṇḍala, in order to now teach the method by which one does not transgress the samaya when emerging, it is said: "Having crossed by the vajra-force." This shows how one emerges in possession of the previously explained mantras and mudrās. If one asks what should be done after emerging, it is to draw the entry into the maṇḍala of Vajrapāṇi. If one asks in what sequence it should be drawn, for that reason it is said therein: "In the center, having drawn a spear-point downward, one should place a vajra." This means that in the maṇḍala of Vajra-Hūṃkāra, having drawn a spear-point situated downward, one should draw a vajra garland upon it. Now, in order to teach the mudrās of the retinue in sequence, it is said: "In the center of the blazing light," and so forth. In the proper sequence, one should draw a hook in the place of Vajrasattva, an arrow in the place of Vajrarāga, and a joyful [gesture] in the place of Vajrasādhu. "Having crossed by the vajra-force" has already been explained. "In the second sublime maṇḍala" refers to the maṇḍala of the retinue. If one asks what should be drawn in that second sublime maṇḍala, it is said: "One should draw a vajra-jewel situated in the center of the wheel." This is what is being taught:

དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་བྲིས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་རིན་པོ་ཆེ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཁྲོ་གཉེར་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་གནས་སུ་མིག་གཉིས་ཁྲོ་གཉེར་དང་བཅས་པར་འདེགས་པ་བྲིས་ལ། སྨིན་མཚམས་ཀྱི་གནས་སུ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་རིན་པོ་ཆེ་བྲིའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་གནས་སུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་པར་རྡོ་རྗེ་བྲི་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དཔལ་གྱི་གནས་སུ་ནི་རྒྱལ་མཚན་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡུད་པ་སྟོན་ཏོ། རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་བཞད་མོའི་གནས་སུ་རྡོ་རྗེ་གཉིས་མཆུ་ལྟ་བུར་བྱས་པའི་བར་དུ་སོའི་ཕྲེང་བ་གཉིས་བྲི་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་རྒལ་བར་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་པའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་པདྨོ་ནི་རྡོ་རྗེ་པདྨོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ནི་ཡུ་བའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་པདྨ་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ལས་དངོས་སུ་བྱའོ། ། བྲི་བའི་ཚེ་ན་ཡང་འདབ་མའི་མཐའ་ཐོག་ཐག་གམ། ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་རྩེ་གསུམ་པ་ཁ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་ཁ་གཅིག་པར་བྱས་ལ། འདབ་མའི་མཐར་རྡོ་རྗེ་བྱ་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་གནས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་པདྨ་ཆེན་པོ་བྲིས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྡོ་རྗེ་པདྨ་བྲི་བར་བྱའོ། ། འབར་བའི་དབུས་སུ་པདྨ་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་གནས་སུ་བྲིའོ། ། རལ་གྲི་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་གནས་སུའོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་གནས་སུའོ། །

In the center of the maṇḍala, draw a wheel, and in its center, draw a jewel marked with a vajra. Regarding the phrase "In the center of the frown, draw a vajra," this means that in the place of Vajraratna, one should draw two eyes with a frown, and at the position of the brow, draw a vajra, which is a jewel. In the place of Vajrasūrya, one should draw a vajra upon a drawn sun maṇḍala. In the place of Vajraśrī, one should draw a victory banner. The word "likewise" indicates a summary; the meaning is that Vajrahāsa is also like that. In the place of Vajrahāsā, one should draw two rows of teeth between two vajras made like lips. The crossing of Vajravega has already been explained. In the center of the third maṇḍala, a lotus marked with a vajra is the Vajrapadma; the vajra should be made in the manner of a stem, and upon it, the lotus should be made from wood or other materials. When drawing it, the three-pronged vajra should be made with its points facing either all the way around the edge of the petals or in one direction, rather than facing both ways; this vajra at the edge of the petals is to be drawn as a great lotus upon a moon maṇḍala in the place of Vajrāmitābha, and in its center, the Vajrapadma as previously described should be drawn. Regarding the phrase "In the center of the blazing, draw a lotus," this is to be drawn in the place of Lokeśvara. The sword is in the place of Vajratīkṣṇa. The wheel is in the place of Vajrahetu.

དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་འདི་དག་ཀྱང་འབར་བའི་དབུས་སུ་བྲིའོ་ཞེས་སྡུད་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕེ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་གནས་སུའོ། ། ཚུལ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབར་བའི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། ། རྟག་ཏུ་དེ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་གཞག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དབུས་ཀྱི་པདྨ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་པདྨར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཞི་པར་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་གཉིས་བསྙལ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་བྲི་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འོད་ཆེན་པོས་བསྐོར་བ་ནི་ཉེ་བར་བསྐོར་བའོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བུས་ཤེ་ན། འོད་ཆེན་པོས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཕྱོགས་བཞིར་རྡོ་རྗེ་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་རྡོ་རྗེ་དེས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཕྱོགས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ངོས་བཞིའི་བར་དུའོ། ། འབར་བ་ཀུན་གྱིས་དཀྲིས་པའི་འོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་ནས་འོད་འབར་བས་འཁྲིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་དེ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་གོ་ཆ་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་གནས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་དེ་ཁ་བཞི་པའོ། ། གོ་ཆ་མཆོག་ནི་གོ་ཆ་བཟང་པོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གོ་ཆའི་གནས་སུའོ། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་གནས་སུ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཆེ་བའོ། ། ཁུ་ཚུར་མཆོག་ནི་ཁུ་ཚུར་མཛེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་གནས་སུའོ། ། གྲྭ་དང་ཕྱིའི་གནས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མཚམས་རྣམས་སུ་ནི་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

By the phrase "it is so," it is summarized that these [symbols] are also to be drawn in the midst of the blazing [flames]. "The vajra tongue" is in the place of the vajra speech. "In the proper manner" is to be connected with "in the midst of the blazing." "Always place it in that direction" refers to the vajra-lotus situated upon the central lotus. In the fourth sublime maṇḍala as well, one draws a vajra upon two reclining vajras; "surrounded by great vajra light" means encircled. By what? By the vajras. In what manner? By great light. This is what is shown: one should draw it completely encircled by those vajras adorned with maṇḍalas of vajra light in the four directions. "In that direction" refers to the direction of such a vajra mudrā; "in all [directions]" means up to the four sides. "Light entwined by all blazing [flames]" means the meaning of being densely packed with blazing light on all sides. Furthermore, what is that? It is stated: "The supreme armor of all vajras," and so forth. In the place of the vajra activity, "all vajras" refers to the four-faced [vajra]. "Supreme armor" means excellent armor; it is in the place of the vajra armor. In the place of the vajra yakṣa is the vajra fangs. "Supreme fist" means a beautiful fist; it is in the place of the vajra fist. Regarding "in the corners and the outer places," in the intermediate directions are the mudrās of Lāsyā and the others.

ཕྱིའི་གནས་རྣམས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གྲྭའི་གནས་རྣམས་སུ་བདུག་པ་མ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་སོ། ། སྒོ་རྣམས་སུ་ནི་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷའི་སྣམ་བུའི་གནས་སུ་ནི་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའམ་གདན་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་འདིའི་ཚུལ་བཞིན་བྲི་བ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱིའི་རྡོ་རྗེ་རིགས་བསྟན་པ་ནི་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཕྱིས་འཆད་པས་ན་དེ་དག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འདིར་མ་བྲིས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བྲི་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་བསྟན་ནས། ད་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་རིག་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་རིག་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་རིག་པའོ། ། མདོར་བསྡུ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོར་བྱས་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་རང་གི་མཚན་མའི་རྟགས་གང་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པར་བྱ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་རིགས་ལ་བཞུགས་ལ། དེའི་བཅིབས་པ་ནི་གླང་པོ་ཆེ་ཡིན་ལ། གླང་པོ་ཆེ་ལ་ནི་ཡི་གེ་ཛྷིཿསྦྱོར་བར་བྱེད་ལ། དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཛྷིཿསྟེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཛྷིཿཞེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་དབང་བསྐུར་བ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། དབང་བསྐུར་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ན་གནས་པའི་མངའ་བདག་ལ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་རྗེས་སུ་འཚོ་བ་རྣམས་འཚོ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྙན་པའི་ཚིག་བརྗོད་པ་ཡིན་པས་ན་ཡི་གེ་ཛྷིཿཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། །

Regarding the phrase "in the outer locations," this refers to the offerings such as incense and so forth in the corner locations of the outer maṇḍala. At the gates are the [deities] such as Aṅkuśa and so forth. In the locations of the deity platforms of the outer maṇḍala, the mudrās or seats of Maitreya and the others should be drawn; this is the proper manner of drawing it. As for the teaching on the outer Vajra family, since it will be explained separately later, their mudrās are not drawn here. Having thus taught the collection of mudrās to be drawn according to the manner just explained, now, in order to teach their vidyās, it is said: "Then, that which is to be explained..." and so forth. The vidyā of the mudrās is the "mudrā-vidyā." "In brief" means summarized. If one asks: by what sign of its own emblem is the maṇḍala of the Vajra family to be shown? The Blessed One Vajrasattva abides in the Akṣobhya family. His mount is an elephant, and the syllable jhiḥ is applied to the elephant. The maṇḍala indicated by that is the "Vajra-jhiḥ," which belongs to Vajrasattva; therefore, it is the maṇḍala called "Vajra-jhiḥ." The maṇḍala of the Blessed One Ratnasambhava is primarily characterized by empowerment. Since, after being empowered, one addresses the sovereign residing in the royal palace with the auspicious words, "May those who depend on you in the world be sustained," it is associated with the syllable jhiḥ.

དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་དིཿཞེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱའོ། ། པདྨའི་རིགས་ལ་ནི་ཆོས་ལ་ལྷག་པར་སྤྱོད་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒྲོན་མ་གཙོ་བོར་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་དིཿཞེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱིའོ། ། ལས་ཀྱི་རིགས་ལ་ནི་ཆོ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་ལ་ལྷག་པར་སྤྱོད་དེ། དེ་དེར་ནི་ཡི་གེ་ཧྣིཿཞེས་བྱ་བ་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཚར་གཅོད་པ་ལ་འཇུག་པས། ཧྣིཿ དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧྣིཿཞེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཁམས་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བླ་ན་མེད་པར་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ན་བཞུགས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དཔལ་གྱི་རོལ་མོའི་གནས་ལྟ་བུར་སྟོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་དབང་ཕྱུག་དམ་པའི་དཔལ་གྱི་རོལ་མོའི་སིལ་སྙན་གྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་དང་། གང་ཕྱི་རོལ་གྱི་སིལ་སྙན་ལ་སོགས་པའི་རོལ་མོའི་ཁྱད་པར་དེ་དག་ཐམས་ཅད་འདིར་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་དང་པོ་ཁོ་ནར་དཔལ་གྱི་རོལ་མོའི་དབུས་ན་གནས་པའི་སིལ་སྙན་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གྲྭ་རྣམས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གྲྭ་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་འཁོར་ལོའི་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གྲྭ་རྣམས་སུའོ། ། རྡོ་རྗེ་གར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་གར་བྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་གར་རོ། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཆོད་པ་ཡིན་པས་ན་གསང་བའི་མཆོད་པ་སྟེ།

The maṇḍala indicated by that is called the maṇḍala of the vajra ḍiḥ. In the Lotus family, because of the superior engagement with the dharma, the lamp of wisdom is primary. Therefore, the maṇḍala indicated by that is called the maṇḍala of the vajra ḍiḥ; "vajra" refers to the Blessed One Vajra-Hūṃkāra. In the Action family, there is superior engagement in activities such as miraculous displays. Since the syllable hṇiḥ is employed there to subdue the non-Buddhists, the maṇḍala indicated by that hṇiḥ is called the maṇḍala of the vajra hṇiḥ. The Blessed One Vajra-Hūṃkāra, having triumphed over the three realms, is shown to reside in the royal palace as the unsurpassed King of dharma; thus, he is presented as being like the site of the glorious musical performance. Therefore, the specific musical instruments of the supreme lord’s glorious performance, as well as all those external musical instruments and so forth, are presented here. In that regard, first of all, in order to show the specific musical instruments situated in the center of the glorious performance, it is said: "Then, in the corners of the maṇḍala," and so forth. "Corners of the maṇḍala" refers to the corners of the inner maṇḍala within the wheel. "Vajra dance" means dancing for the sake of the vajras, hence the "vajra dance." Because it is the offering of the secret maṇḍala, it is the "secret offering."

གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའི་རོལ་མོའི་སྙིང་པོ་རྣམས་གསུངས་པ་སྟེ། ཁྨེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁར་དཀྲོལ་གྱི་རོལ་མོ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོའི་གནས་སུའོ། ། གྷུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྔ་ཟླུམ་གྱི་རོལ་མོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མའི་གནས་སུའོ། ། ཏེཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླིང་བུའི་རོལ་མོ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་གླུ་མའི་གནས་སུའོ། ། ཏཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མུ་ཀུན་དའི་རོལ་མོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གར་མའི་གནས་སུ་གཞག་གོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་གྲྭ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཚམས་རྣམས་སུ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བའི་འབད་པ་ཆེན་པོས་རོལ་མོའི་སྒྲ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་སིལ་སྙན་རྣམས་ཏེ། དེའི་མཆོད་པ་ཡིན་པས་ན་སིལ་སྙན་གྱི་མཆོད་པའོ། ། དེ་ལ་དེ་དག་གི་སྙིང་པོ་ནི་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རུ་དུང་གི་རོལ་མོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་བདུག་པ་མའི་གནས་སུའོ། ། ཊཾ་ཊ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བ་ཊ་ཧའི་རོལ་མོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་མའི་གནས་སུའོ། ། དྷ་དྷུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏི་མི་ལའི་རོལ་མོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མར་མེ་མའི་གནས་སུའོ། ། ཌོ་ཌྷ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཌ་ཀའི་རོལ་མོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དབྱུག་པ་མའི་གནས་སུ་གཞག་གོ། ། སིལ་སྙན་དང་རོལ་མོའི་མཆོད་པའི་སྙིང་པོར་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སིལ་སྙན་དང་། རོལ་མོ་དེ་རྣམས་ལ་མངོན་པར་བཟླས་ལ་ལས་དེ་དང་དེ་དག་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པའི་ཆོ་ག་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པར་བྱས་ལ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། །

The secret maṇḍala is the maṇḍala of the mudrās. Their musical essences are taught as follows: khe is the musical instrument of the lute, in the place of Vajralāsyā. ghuṃ is the musical instrument of the drum, in the place of Vajramālā. teṃ is the musical instrument of the flute, in the place of Vajragītā. taṃ is the musical instrument of the mukuṇḍa, to be placed in the place of Vajranṛtyā. Regarding the phrase "the outer corners," because one must produce the sounds of musical instruments with great effort in the intermediate directions outside the maṇḍala, they are called "cymbals"; since they are an offering, they are the "cymbal offering." Among those, their essences are: te is the musical instrument of the ru horn, in the place of Vajradhūpā. ṭaṃ ṭa is the musical instrument of the vaṭaha, in the place of Vajrapuṣpā. dhadhu is the musical instrument of the timila, in the place of Vajradīpā. ḍo ḍha is the musical instrument of the ḍaka, to be placed in the place of Vajragandhā. Whatever essences have been taught for the cymbal and musical instrument offerings, one should recite them over all those cymbals and musical instruments and perform those respective activities. Thus, having completed the ritual for the emanation of the maṇḍala and the ritual for drawing the maṇḍala, the ritual for entry is now taught by the words "Then," and so forth. "Then" refers to the occasion.

འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུའོ། ། འཇུག་པའི་ཆོ་ག་ཉིད་ཡིན་པས་ན་འཇུག་པའི་ཆོ་གའོ། ། རྒྱས་པ་ནི་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་སྟེ། མནའི་སྙིང་པོ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ལའོ། ། ཐོག་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོ་ཁོ་ནར་རོ། ། ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞུགས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཁོ་ན་ལ་གར་གྱི་མཆོད་པ་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། རེ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་གོ་རིམ་ལ་བྱ་སྟེ། གར་གྱི་མཆོད་པ་བྱས་པའི་རྗེས་ལ་བྱ་བ་གཞན་དག་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་རེ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲས་སྟོན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་འཇུག་པའི་ཆོ་གས་སློབ་མ་བཅུག་ལ། སློབ་དཔོན་གྱི་གར་གྱི་མཆོད་པ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། གར་གྱི་མཆོད་པ་གང་གིས་བྱ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཉེ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་དཔའ་ནི་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་ལན་དུ་འཆིང་བས་ན་ལན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལ་བྱ་བར་གསུངས་སོ། ། འདི་དག་ཀྱང་གླེང་བསླང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་དང་། དེའི་འོག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་རིས་སུ་ཉེ་བར་སོང་སྟེ།

"Here" refers to the maṇḍala as previously described. Because it is the very ritual of entry, it is called the "ritual of entry." "Extensive" means together with its branches, such as the bestowing of the essence of the oath and so forth. "In that" refers to the extensive ritual of entry. "At the very beginning" means at the very first. "Only" indicates that the dance offering should be performed immediately after having entered. The word "first" (re zhig) indicates the sequence, showing that other activities occur after the dance offering has been performed. This should be connected as follows: having initiated the disciples through the ritual of entry into the great maṇḍala of Victory over the Three Worlds, the master should perform the dance offering. If one asks with which [mudrās] the dance offering is to be performed, it is said: "with the samaya-mudrās, the counter-mudrās, the near-mudrās, and the wisdom-mudrās of the Vajra family." The Vajra family consists of the samaya-mudrās, because it is said that the beings such as Vajrasattva and so forth are the "samaya-beings." Therefore, the samaya-mudrās of those [beings] are called "samaya-mudrās." Because they are bound as a response to the samaya-mudrās, they are the "counter-mudrās," which are said to belong to the Jewel family. These are merely introductory; the master first binds the mudrās of Vajrasattva and so forth, and after that, having approached the category of the Dharma...

རྡོ་རྗེ་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བས་ན་ཉེ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་པ་ལས། ལས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བཤད་དེ། ལས་ཀྱི་རིགས་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་དང་། སློབ་མ་མཁས་པར་གྱུར་པས་མ་བསྟན་པ་ཉིད་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱའི་ལན་དུ་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། ཡང་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཕྱག་རྒྱ་དེས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་བཀྲོལ་ལ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ངོ་། ། སློབ་མས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་མཐོང་བ་དང་། ཡང་ཕྱག་རྒྱའི་ལན་དུ་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ངོ་། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ལན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེས་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཀྲོལ་ལ། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ངོ་། ། སློབ་མས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་མཐོང་བ་དང་། དེའི་ལན་གྱི་ཕྱག་རྒྱར་རྡོ་རྗེ་དཔལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། ཡང་སློབ་དཔོན་ལན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེས་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཀྲོལ་ལ། རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ངོ་། ། སློབ་མས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་མཐོང་བ་དང་། དེའི་ལན་གྱི་ཕྱག་རྒྱར་རྡོ་རྗེ་བཞད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ཉེ་བར་སོང་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ངོ་། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ཡང་ཉེ་བར་སོང་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་ངོ་།

Because one applies oneself to the mudrās of Vajradharma and so forth, they are explained as the "near mudrās." From the complete perfection of primordial wisdom (jñāna), whatever mudrā is the thorough knowledge of activity is explained as the "wisdom mudrā" (jñānamudrā); it is taught to be the action family (karmakula). This is what is shown: the master binds the mudrā of Vajrasattva, and the disciple, having become skilled, should bind the mudrā of Vajraratna as a response to the mudrā of Vajrasattva, even without being instructed. Then, the master releases that mudrā of Vajrasattva and binds the mudrā of Vajrarāja. When the disciple sees that mudrā of Vajrarāja, he should again bind the mudrā of Vajratejas as a response to the mudrā. Then, the master releases the mudrā of Vajrarāja with that response mudrā and binds the mudrā of Vajrarāga. When the disciple sees that mudrā of Vajrarāga, he should bind the mudrā of Vajraśrī as a response to it. Then, the master releases the mudrā of Vajrarāga with that response mudrā and binds the mudrā of Vajrasādhu. When the disciple sees the mudrā of Vajrasādhu, he should bind the mudrā of Vajrahāsa as a response to it. Then, the master approaches and binds the mudrā of Dharma (dharmamudrā). Then, the disciple also approaches and binds the mudrā of Vajrakarma.

དེ་ལྟར་རིམ་པ་འདིས་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཉེ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་སུ་ཞིག་གིས་མཆོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་མཆོད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་མཆོད་པའི་དོན་དུའོ། ། གར་གྱི་མཆོད་པ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མཆོད་པ་ནི་ལྷ་བཤོས་ཏེ། གར་གྱིས་བཤོས་བྱ་བ་ནི་གར་གྱི་མཆོད་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། གར་བྱ་བ་བསྟན་ནས་མཆོད་པ་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་མཆོད་པའི་ཕྱིར་གར་གྱིས་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ནི་གསུངས་ན་དེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་མི་ཤེས་པས་དེའི་ཕྱིར་གར་དང་། ལན་གྱི་གར་དང་། ཉེ་བའི་གར་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གར་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། གར་རྣམས་ཀྱི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་འདི་ཡང་ཅི་འདྲ་བ་མི་ཤེས་པ་ནས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གར་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་ཡང་མི་ཤེས་པས་ད་དེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དང་པོ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་གར་གྱི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་ལའོ། ། དང་པོ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྡུས་པ་སྟེ། མདོར་བསྡུས་པའི་སྙིང་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་སུ་བསྡུས་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ། སྙིང་པོ་དེ་དང་རྡོ་རྗེ་གླུ་ལེན་ཞིང་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ལས་གང་བྱུང་བའི་གླུ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་གླུ་སྟེ་དེས་སྙིང་པོ་གླུར་བླང་ངོ་། །

In this manner, through these stages, one performs offerings by means of the mudrās of the hand, the response mudrā, the near mudrā, and the wisdom mudrā. If one asks, "Who is it that performs these offerings?" it is said, "The offering to Vajradhara." The word "therefore" means for the purpose of offering to Vajradhara. Regarding the phrase "one should perform the offering of dance," "offering" refers to the sacrificial food (bali); thus, performing the food with dance is the "offering of dance." This indicates that after demonstrating the dance, one should perform the offering. Although it is stated that "one should offer with dance for the sake of offering to Vajradhara," since it is not known how to do so, this is taught by the statement: "This is the wisdom of the offering mudrās through dance, the response dance, the near dance, and the wisdom dance." Furthermore, since it is not known what the wisdom of the offering mudrās of these dances is like, and specifically what the wisdom of the offering mudrās of the wisdom dances is, in order to demonstrate that, it is said, "In that regard, first of all," and so forth. In that context, "in that regard" refers to the wisdom of the mudrās of the offering of dance and so forth. "First of all" means at the very beginning. "Condensed into the maṇḍala of the Vajra Expanse" means the essence that is condensed into the Vajra Expanse. Singing that essence as a vajra song means that the song which arises from vajra wisdom is the "vajra song," and by that, one should sing the essence as a song.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་གླུ་དེས་བསྟོད་པས་མཆོད་པ་བྱས་ནས་སོ། ། སུ་ཞིག་གིས་ཤེ་ན། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སོ། ། ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དྲག་ཏུ་གཏོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ཇི་ལྟར་གཏོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། ལག་པ་གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུར་བྱས་པས་གུང་མོ་ལ་དྲག་ཏུ་གཏོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྙེད་ཞུགས་པའི་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་གང་དང་གང་ཞུགས་པའི་རྣམས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་འབེབས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་མེ་ཏོག་གང་ལ་བབས་པར་གྱུར་པ་དེ་ནི་དེའི་ལྷ་སྟེ། དེ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་འབབ་པར་འགྱུར་ཞིང་མ་བསྟན་པ་ཉིད་དུ་ཡང་ལྷ་བབས་པར་གྱུར་པའི་དབང་གིས། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་མཆོད་པའི་ཕྱིར། གར་གྱི་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་སྔར་ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་སློབ་མ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་བབས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་རྣམས་ཀྱི་དབབ་པའི་ཆོ་ག་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི། རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གར་གྱི་མཆོད་པ་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་ཚུལ་ནི་སྨྲས་ཟིན་མོད་ཀྱི། ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་གྱི་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་གར་བྱ་བ་སྟེ། ཁྱད་པར་ནི་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྙིང་གར་བཅིངས་ལ།

"All Tathāgatas" refers to Vairocana and the others. Having performed the offering by praising them with that song, who is it that does so? It is the Vajra Master. What should be done? Therefore, it is said: "One should forcefully strike with the mudrā of Vajrasattvī." How should one strike with the mudrā of Vajrasattvī? One should bind the mudrā of Vajrasattvī with the right hand, and with the index finger of the left hand formed into a hook, one should forcefully strike the middle finger. Then, what happens? Regarding the words "Then..." and so forth: "as many as have entered" refers to whichever ones have entered. "One causes them to descend perfectly by means of the mudrās" means that whichever deity's flower falls upon, that is one's deity; together with the binding of that mudrā, the deity will descend. Even without being explicitly shown, by the power of the deity having descended, for the sake of making offerings to Vajradhara, one should perform the offering of dance, just as was previously stated; this also includes the disciples. This demonstrates that they have indeed descended; therefore, the ritual for their descent has been explained. Now, with the words "By the manner of the vajra dance," and so forth, the offering of dance is shown. Although the manner of the vajra dance has already been mentioned, one should perform the vajra dance with the two index fingers of the wrathful fists; that is the only distinction. Then, one should bind the mudrā of Vajra Hūṃkāra at the heart.

རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་མཆོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་ཚུལ་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལྕགས་ཀྱུར་བྱས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲང་ཞིང་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གར་གྱི་ཆོ་གས་རྡོ་རྗེ་མདའ་འཕང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་མདའ་འཕང་བ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གཡོན་ལོགས་སུ་བཟུང་ལ། གཡས་ཀྱི་མཛུབ་མོའི་ལྕགས་ཀྱུས་གཡོན་གྱི་མཛུབ་མོ་བཟུང་སྟེ། མདའ་གཞུ་འདྲེན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་མདའ་འཕེན་པས། རྡོ་རྗེ་དགའ་བའང་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་གར་གྱི་སྦྱོར་བ་བྱས་ན། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྙིང་གར་བཞག་ལ། ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་སྦྱིན་པ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་དགའ་བའི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་པོས་དམ་ཚིག་གི་སྦྱིན་པའི་མཆོད་པ་བསྟན་པའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་གཉིས་པ་དང་། གསུམ་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་། སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་འཛིན་པའི་མཆོད་པ་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་། སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་མཆོད་པ་བཞི་པ་བྱའོ། དེ་ནས་སྙིང་གར་ཕྱག་རྒྱ་ཆོ་ག་བཞིན་བཀྲོལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྙིང་པོ་གང་གིས་དགྲོལ་བར་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཀྲོལ་ལ། ཐལ་མོ་མི་དྲག་པ་གསུམ་བརྡབ་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་ཇི་སྐད་སྨྲས་པའི་ཚུལ་དུ་བཅིང་བ་དང་། དགྲོལ་བ་དང་།

In order to make offerings to Vajradhara, one should perform the manner of the vajra dance. Having formed the hook mudrā of Vajra-Hūṃkāra, one should invite all the buddhas and make offerings to Vajradhara. Likewise, one should shoot the vajra arrow according to the ritual of the dance. In that regard, the shooting of the vajra arrow is as follows: holding the mudrā of Vajra-Hūṃkāra to the left side, one should grasp the left index finger with the hook of the right index finger and perform the manner of drawing a bow and arrow. By shooting the vajra arrow in such a manner, one should also accomplish "Vajra Joy." This means that when the application of the dance has been performed in that way, one places the mudrā of Vajra-Hūṃkāra at the heart and gives two "Excellent!" (Sādhu) gestures; this is the mudrā of the offering of Vajra Joy. The manner just described and the first mudrā demonstrate the offering of the gift of samaya. Following that, the second and third [mudrās] constitute the offering of correctly upholding all the Tathāgatas, Vajradharas, and all the Sattvas. Following that, the fourth is the offering of the mudrās that please all the Tathāgatas, Vajradharas, and all the Sattvas. Then, regarding the phrase "having released the mudrā at the heart according to the ritual," one should release it exactly as it is to be released by the essence of the mudrās of the Vajra family, and one should clap the palms three times without force. Therefore, one should perform the binding and releasing in the manner just explained.

མཉེས་པར་བྱས་པས་སྔགས་པ་དེ་བརྟན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན། ཐལ་མོ་བརྡབ་ཅིང་བཅིང་བར་བྱ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཐལ་མོ་དལ་གྱིས་བརྡབ་པ་གསུམ་བྱས་ལ་ཕྱག་རྒྱ་བརྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ཞེས་པ་ནི་མཆོད་པའི་རྣམ་པའོ། ། འདི་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་མ་ཐག་པ་ལ་སྙེགས་ཏེ། དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་དམ་ཚིག་སྦྱིན་པ་དང་། སྤྱན་དྲངས་པ་དང་། མཉེས་པར་བྱས་པའི་རྣམ་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉེས་པར་གྱུར་ནས་དེ་ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། ། འདོད་བཞིན་སྐད་ཅིག་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་གར་གྱི་མཆོད་པ་བསྟན་ནས་ད་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གར་གྱི་ལན་སྟོན་ཏེ། དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་ལན་གྱི་གར་གྱི་མཆོད་པ་བྱའོ་ཞེས་བཤད་ན། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་མི་ཤེས་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གར་གྱི་ཆོ་ག་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏོ། ། འདས་མ་ཐག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱས་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བཞི་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་བས་ན་ད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཀྲོལ་ལ། ཁྲོ་བོའི་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱིས་གར་གྱི་ཆོ་ག་སྒེག་པ་དང་བཅས་པས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གར་གྱི་ཆོ་ག་བྱ་བ་བསྟན་ནས། ཅི་ཞིག་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གཡོན་པ་ནི། ཁུ་ཚུར་གཡས་པས་བཟུང་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གཡོན་པའི་ཁྲོ་བོའི་མཛུབ་མོ་སྙིང་གའི་ཐད་ཀར་གྱེན་དུ་བསྒྲེངས་ལ།

By pleasing [the deity], the mantrin will become stable. Therefore, it is said: "One should clap and bind the palms." This means that one should slowly clap the palms three times and stabilize the mudrā. "The ritual of offering" refers to the various modes of offering. "By this" refers back to what was just mentioned; by this, the Blessed One Vajrapāṇi is to be pleased. Through the modes of bestowing the samaya, inviting, and pleasing all the tathāgatas and all the sattvas, the Blessed One becomes pleased. If one asks what he then does, it is said: "All purposes will be accomplished in an instant, just as desired." Then, having shown the offering of dance, the response to that is now shown by the words "thereafter" and so forth. If it is explained that the response dance offering should be performed immediately following that, one might not know how to do so; therefore, to show that, it is said: "In that same way, by the ritual of dance." This is what is being shown: in the maṇḍala just mentioned, the four types of offerings were shown through the mudrā of the application of Vajra-Hūṃkāra. Therefore, now one should release the mudrā of Vajra-Hūṃkāra and perform the ritual of dance with the two wrathful index fingers, accompanied by graceful gestures. Having thus shown how to perform the ritual of dance, in order to show what should be done next, it is said: "Holding the left [hand] with the right fist." This means that the wrathful index finger of the left hand should be raised upward at the level of the heart.

གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་སྟེང་ནས་བཟུང་སྟེ། དབྱིག་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒྱུར་ཞིང་ཐད་ཀར་བཏུད་ནས། མཛུབ་མོའི་ངོས་ཀྱིས་ནི། དཔྲལ་བ་གཉིས་ལ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཡས་པའི་མཛུབ་མོའི་རྩེ་མོ་དཔྲལ་བར་གཞག་པ་སྟེ། དབང་བསྐུར་བའི་གནས་སུ་གཞག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་གནས་སུ་ལན་གྱི་གར་གྱི་མཆོད་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་བཀྲོལ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་གར་གྱི་ཆོ་ག་བསྟན་ནས། གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་དེ་བཞིན་དུ་བཟུང་སྟེ། ཕྱག་རྒྱའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཁ་ཕྱིར་བསྟན་ཏེ་ཕབ་ལ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་ཕྱི་རོལ་དུ་བསྐོར་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ལན་གྱི་གར་གྱི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་བཀྲོལ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་གར་གྱི་ཆོ་ག་བསྟན་ནས། དེ་བཞིན་དུ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པས་གཡོན་པ་བཟུང་ལ། ལག་ངར་གཉིས་གཤིབས་ཏེ་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་ལ། རྒྱལ་མཚན་གྱི་ཚུལ་དུ་བཟུང་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་དཔལ་གྱི་ལན་གྱི་གར་གྱི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཡང་ཕྱག་རྒྱ་དེ་བཀྲོལ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་གར་གྱི་ཆོ་ག་བསྟན་ནས། ཕྱག་རྒྱ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བཅིངས་ལ་མཛུབ་མོ་གཡས་པའི་རྩེ་མོ་གཡས་པའི་མཁུར་ཚོས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་བཏུད་དེ། དགོད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྒེག་པ་དང་བཅས་པར་བསྐོར་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞད་མོའི་ལན་གྱི་གར་གྱི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། མཆོད་པའི་ཆོ་ག་འདི་ཡིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པས་སོ། ། རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་མི་ཀུན་ཀྱང་། །

Holding [the hand] from above with the right vajra-fist with the index finger extended, turn it in the manner of the staff mudrā and incline it straight ahead; then, with the side of the index finger, place it upon the two foreheads. This means that the tip of the right index finger is placed on the forehead, which is to say, it is placed at the site of empowerment. This is the mudrā of the response dance offering for Vajraratna. Releasing that mudrā and having likewise demonstrated the dance ritual, hold it similarly with the right vajra-fist; turn the mudrā formed in that manner outward and lower it, then circle it externally in the manner of a sun maṇḍala. This is the mudrā of the response dance offering for Vajrasūrya. Releasing that mudrā and having likewise demonstrated the dance ritual, hold the left [hand] with the right fist in the same way; align the two forearms and raise them upward, holding them in the manner of a victory banner. This is the mudrā of the response dance offering for Vajraśrī. Again, releasing that mudrā and having likewise demonstrated the dance ritual, bind the mudrā as before and incline the tip of the right index finger toward the right cheek; then, in order to demonstrate a smile, circle it with a graceful air. This is the mudrā of the response dance offering for Vajrahāsā. Regarding the phrase "by this ritual of offering," it refers to what has just been explained. "Even all people, such as kings..." [and so forth].

ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་འདིར་ནི་དབང་བསྐུར་བ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་པས་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ན་གནས་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་བས་ན་འདི་ནི་ཛིཿའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་བས་ན། རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་མི་ཀུན་ཀྱང་། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་མི་ཀུན་ཅི་ཞིག་ཏུ་བྱེད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་མཉེས་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རབ་ཏུ་དགའ་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། དབང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ། དབང་ནི་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་པའོ། ། གཟི་བརྗིད་དང་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པས་སོ། ། སྦྱིན་དང་ཞེས་པ་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་རྒྱལ་མཚན་བསྒྲེང་བས་སོ། ། དགོད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞད་མོའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བས་སོ། ། དེ་ལྟར་ལན་གྱི་གར་གྱི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བྱས་ནས། ཕྱག་རྒྱ་ཇི་ལྟར་བཀྲོལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཐལ་མོ་བརྡབ་པ་ཡང་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་ཉེ་བའི་གར་གྱི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གར་ཡང་བཀྲོལ་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ཆོ་གར་བྱ་བ་བསྟན་ལ། ཁྲོ་བོའི་མཛུབ་མོ་གཉིས་སྙིང་གར་ཕན་ཚུན་རྩེ་སྤྲད་ནས། པདྨའི་འདབ་མའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ལ། སྙིང་གར་གཞག་པ་ནི་སྙིང་གར་ཁ་འབུས་པ་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འདུག་པ་ཕྱག་རྒྱ་གཡོན་ལོགས་སུ་ཅུང་ཟད་བཏུད་ནས། མགོ་ཡང་བཏུད་པས་བཏུད་པར་བྱ་ཞིང་ཕྱག་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན་བསམ་པ་གཡོས་པས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ།

Regarding this, because empowerment is the primary focus in this family, it indicates residing in a royal palace; therefore, it is explained that "this is the jīḥ maṇḍala." Consequently, it is said: "All people, such as kings and so forth..." If one asks what all these people, such as kings and so forth, do, it is said: "They please," which means they cause them to be thoroughly delighted. How so? It is shown by the words "empowerment" and so forth. "Empowerment" means bestowing the empowerment. "Splendor" refers to displaying the mudrā of Vajratejas. "Giving" refers to raising the victory banner of the wish-fulfilling jewel. "Laughing" refers to the application of the mudrā of Vajrahāsā. Having thus performed the four mudrās of the offering dance of the response, one should also perform the clapping of the palms in the same manner as the mudrās were released. Then, in order to further demonstrate the mudrās of the offering of the proximate dance, it is said: "Likewise, having also released the dance..." and so forth. "Likewise, the dance" indicates the performance of the previously explained ritual. Joining the tips of the two wrathful index fingers at the heart and forming the shape of a lotus petal, placing them at the heart is the "opening bud" joined at the heart. Remaining in that position, slightly inclining the mudrā to the left side and bowing the head, one should bow and prostrate. If one asks how to do this, it is said: "By moving the intention..."

དད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་རབ་ཏུ་གཡོ་བ་དང་ལྡན་པས་བཏུད་ཅིང་ཕྱག་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཉེ་བའི་གར་གྱི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཞིན་གར་བྱེད་ཅིང་བྱ་བ་ནི་གར་གྱི་ཆོ་ག་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བཅིང་བ་སྟེ། ལག་པ་གཉིས་ཀ་རལ་གྲི་འདེབས་པའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རལ་གྲིས་བགེགས་ནི་གཅོད་ལྟར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། བགེགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་དགེ་བའི་གྲོགས་པོ་ལ་བྱ་སྟེ། གང་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ལས་ཉམས་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་དག་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་གནས་པ་ཞིག་ཡིན་ཡང་བརླག་པར་བྱའོ། ། གཅོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཞིག་པ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རལ་གྲིས་གཅོད་ཅིང་རྣམ་པར་གཞིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་ཉེ་བའི་གར་གྱི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གར་གྱི་ཆོ་ག་སྦྱར་ལ། མདུན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུར་བསྐོར་བ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་ཉེ་བའི་གར་གྱི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གར་གྱི་ཆོ་ག་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ཁ་ནས་གྱེན་དུ་འདྲེན་པ་ལྟར་བྱེད་པ་དེ་ནི། རྡོ་རྗེ་ཚིག་ཏུ་གླུ་ལེན་ལྟར། ། ཞེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་གར་གྱི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། མཆོད་པའི་ཆོ་ག་འདི་ཡིས་ནི། ། ཐམས་ཅད་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །

The meaning is: "Bow and prostrate with a trembling born of the force of faith." This is the mudrā of the offering of the near-dance of Vajradharma. Likewise, as for the performance of the dance, the ritual of the dance is shown in that manner, and the mudrā is likewise bound: both hands should be made in the manner of brandishing a sword. "One should act as if cutting obstacles with a vajra-sword." Regarding this, "obstacles" refers to non-virtuous companions—those who cause one to fall away from the ten paths of virtuous action and the path to enlightenment. Even if they abide in the form of a Buddha, they are to be destroyed. "Cutting" means to dismantle; the meaning is that they are to be cut and utterly demolished by the sword of emptiness. This is the mudrā of the offering of the near-dance of Vajratīkṣṇa. Applying the ritual of the dance in that same way, turning the mudrā in front like a whirling firebrand is the mudrā of the offering of the near-dance of the Blessed One Vajrahetu. As for the ritual of the dance being shown in that manner, making the mudrā as if drawing it upward from the mouth is what is meant by: "Like singing a song of vajra words." If one asks what is to be done with those vajra words, it is said: "One should make an offering to Vajrapāṇi." This is the mudrā of the offering of the dance of Vajrabhāṣa. By this ritual of offering, everything shall become eternal.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྟག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ཡུན་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཆོ་གས་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཉེ་བའི་གར་གྱི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གར་གྱི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་མཛུབ་ཡང་དག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཡང་དག་པར་བཀན་ནས་རྩེ་མོ་སྦྱར་བ་བྱས་ལ་མདུན་དུ་བསྒྱུར་ཏེ། གཙུག་ཏོར་གནས་སུ་དེ་བཞིན་དུ་བཀན་ནས་གཞག་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་ནས། དེའི་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་དེའི་ཚུལ་ཡིན་ཏེ། གང་ཡིན་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་མཛུབ་མོ་གཉིས། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྩེ་སྤྲད་ནས། ། གཡོན་དུ་ཇེ་དམའ་ཇེ་དམའ་ཕབ་ལ་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་སྐོར་ཞིང་ཐུར་དུ་དབབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཡས་ཕྱོགས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐོར་བའོ། ། དེ་ལྟར་བསྐོར་ནས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། གར་གྱི་ཆོ་གས་བསྟན་པར་བྱ། ། སྙིང་གར་རབ་ཏུ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དང་པོར་ཁྲོ་བོའི་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱིས་གར་གྱི་ཆོ་ག་བསྟན་ལ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཀན་ནས་རྩེ་མོ་སྤྲད་ལ་སྙིང་གར་གཞག་པ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གར་གྱི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

The phrase "thus" means that all conditioned things would become permanent; it means they would endure for a long time. Having thus taught the mudrā of the near-dance offering within the dharma-maṇḍala according to the ritual procedure explained, in order to now teach the mudrā of the wisdom-dance offering, it is said: "The vajra-anger index fingers perfectly..." and so forth. One should perfectly extend the two index fingers of the vajra-anger, join their tips, turn them forward, and likewise extend them to be placed at the location of the uṣṇīṣa. Having shown that from the vajra comes the Blessed One, the Victorious One over the Three Worlds, the phrase "by the manner of its application" refers to that very method. If one asks what that is: "The two index fingers of the vajra-anger, having joined their tips as before, should be lowered lower and lower to the left, circling to the left and directed downward. Then, they should be held to the right; this is the circling of the maṇḍala." If one asks what should be done after circling in that way, it is said: "The ritual of the dance should be shown; it should be placed at the heart." First, the ritual of the dance is shown with the two index fingers of the wrathful one. Then, as before, the two wrathful fists are extended and their tips joined, and placed at the heart; this is the mudrā of the wisdom-dance offering of the Blessed One, Vajrakarma.

ཡང་གར་གྱི་ཆོ་ག་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གར་གྱི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གར་གྱི་ཆོ་ག་བྱས་ལ་ཁྲོ་བོའི་མཛུབ་མོ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་མཆེ་བའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གར་གྱི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་ལ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཁྲོ་བོའི་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཕན་ཚུན་གཅིག་གི་གཅིག་བཙིར་བ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། མཆོད་པའི་ཆོ་ག་འདི་ཡིས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ཀྱང་ནུས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་འདིར་ལས་གང་ཅུང་ཟད་བསྟན་པ་དེ་དག་ནུས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མཆོད་པ་རྣམ་བཞི་བྱས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གར་དང་ལན་གྱི་གར་དང་། ཉེ་བའི་གར་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གར་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དགྲོལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གང་དང་གང་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བའི་སྤྱིའི་སྙིང་པོ་དག་གིས་དེར་དེ་བཞིན་དུ་དགྲོལ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ཆོ་ག་ཇི་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་གར་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཁྲོ་བོའི་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

Furthermore, having performed the dance ritual as before, binding the vajra protection mudrā with the two index fingers of the vajra wrathful one is the mudrā of the offering dance of the Blessed One Vajrapāṇi’s wisdom. Likewise, having performed the dance ritual, forming the two wrathful index fingers in the manner of vajra fangs is the mudrā of the offering dance of the Blessed One Vajrayakṣa’s wisdom. Similarly, having shown the offering ritual, pressing the two wrathful index fingers of the vajra fists against one another is the mudrā of the offering of the Blessed One Vajramuṣṭi’s wisdom. By this offering ritual, through the characteristics of the application of the four mudrās, it is said: "All activities will also become effective," which means that whatever activities are taught in this family will become effective. Regarding the phrase "Having performed the four types of offerings," these are the characteristics of the dance, the counter-dance, the near-dance, and the wisdom dance. Regarding the phrase "Release the mudrās according to the ritual," whatever mudrās have arisen from [the deities], they should be released there in that same manner by means of the family mudrās and the general heart-mantras for releasing mudrās; this is the ritual as it is. Having thus taught the wisdom mudrās of the offerings such as the dance, now, in order to teach the wisdom of the secret mudrās of the wrathful ones, the passage beginning with "Then" and so forth was spoken.

ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་གསང་བ་ཡིན་པས་ན་ཁྲོ་བོའི་གསང་བ་སྟེ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ཞིང་དེའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་ཁྲོ་བོའི་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་བསླབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་གཟུང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གཟུང་བའི་ལག་གཉིས་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པས་རྡོ་རྗེ་གཟུང་ལ་སྙིང་གའི་ཕྱོགས་སུ་གཞག་སྟེ། སོར་མོ་ཐམས་ཅད་གཏོགས་པར་བྱས་ལ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བས་གང་གི་མིང་ནས་སྨོས་པ་བྱས་པ་དེ་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མ་མཆུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་གང་གི་ལྷ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ཏེ་སྙིང་པོ་བརྒྱད་སྟོང་དང་པོར་བཟླས་ནས་གང་གི་དོན་དུ་ལས་བྱས་པས་དེའི་མགོ་རང་གི་མཆུར་བསམས་ལ། མ་མཆུ་སོ་ཡིས་བཟུང་ནས་གང་གི་མིང་སྨོས་པ་གཟིར་བ་དེ་ལ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བ་ནི། ཁྲོ་གཉེར་གཉེར་མ་རབ་བསྡུས་པ། ། ཁྲོ་བོའི་མིག་ནི་བཙུམས་པའོ། ། ཞེས་སྔར་བཤད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བ་ཆེན་པོའི་རང་གི་མིག་འཛུམས་བར་བྱེད་པའི་ལྟ་བ་དེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གང་གི་མིང་བརྗོད་པ་དེ་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་མཉམ་པར་གཞག་པ་དེས་སྙིང་གར་བཙིར་རོ། །

Because it is the secret of the wrathful deities, it is the "Secret of the Wrathful Ones." Since it is their mudrā and their wisdom, it is the "Wisdom of the Secret Mudrā of the Wrathful Ones." "One should train in that" means that their application should be demonstrated. How should it be demonstrated? It is taught by the words "With the two hands holding the vajra," and so forth. "With the two hands holding the vajra" means that, having grasped the vajra with the vajra-binding gesture and placed it at the region of the heart, one should snap all the fingers; by means of the vajra-binding, whatever is mentioned by name will happen exactly as described. Regarding the words "The lower lip," and so forth: for whichever deity a particular mudrā belongs to, one should perform the yoga of one's own deity, perform the ritual of offering and so forth, and first recite the essence mantra eight thousand times. Then, for the sake of the activity to be performed, one should visualize the head of the target as one's own lower lip; by biting the lower lip with the teeth and pronouncing the name of the target while pressing it, it will happen exactly as described. Similarly, having performed the yoga of one's own deity and so forth, the "wrathful gaze" is as previously explained: "The frown is intensely gathered, and the wrathful eyes are narrowed." By means of that gaze of the Great Vajra Wrathful One which causes one's own eyes to blink, whatever is to be accomplished and whose name is uttered will happen exactly as described. Likewise, having performed the yoga of one's own deity and so forth, one should press the vajra wrathful deity in meditative equipoise against the heart.

བདག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་གང་གི་ཞེ་ན། རང་གི་སྟེ་གང་གི་མིང་ཞེས་པ་དང་སྦྱར་རོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་སྟེ། འདིར་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ནི་ལག་པ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དང་བཅས་པའི་ཁྲོ་བོའི་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཏེ། གཡས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་མཆན་ཁུང་གཡོན་པར་གཞུག་ཅིང་། གཡོན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་མཆན་ཁུང་གཡས་པར་བཅུག་ལ། དེར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྙིང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་དེ་དམ་དུ་བཙིར་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྙིང་འགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཁྲོ་བོའི་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་ནས། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་བསླབས་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་རིགས་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའི་གསུང་བའི་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཀྱི་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་དེའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་རེ་ཞིག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཅིང་བར་བཤད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གསང་བའི་གསང་བ་ལ་ལྟོས་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་བཤད་དོ། ། མཐེའུ་ཆུང་ལྕགས་ཀྱུར་བཅིངས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གནས་སུ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་བསྟན་པའོ། ། འདིའི་ལས་བསྟན་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།

Regarding the phrase "of me," to whom does it refer? It should be connected with the name of oneself. By what means? By the vajra-binding. Here, the vajra-binding consists of the two index fingers of the wrathful [deities] together with the two vajra-fists. One should place the right vajra-fist into the left armpit and the left vajra-fist into the right armpit. Having caused the one to be accomplished to enter into the heart [of that position], if one squeezes that vajra-binding firmly, the heart of the one to be accomplished will burst. Having thus taught the wisdom of the secret mudrā of the wrathful [deities], now, in order to teach the training in the wisdom of the secret mudrā of the vajra family, the passage beginning with "Then" and so forth is spoken. The family of the great vajra is the maṇḍala of the Victory over the Three Worlds. This is its secret dhāraṇī maṇḍala, and because it is its mudrā, it is the "secret mudrā of the family of the great vajra." The phrase "one shall train in its wisdom" means that its defining characteristics are taught. In that regard, first, the explanation of binding the great mudrā is given. This means that the samaya mudrā itself, in relation to the secret of secrets, is explained as the great mudrā. "Having bound the little fingers as hooks" indicates the Victory over the Three Worlds in the position of Vairocana. The explanation of its activity is: "One should place [it] as the vajra wrathful one."

རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཕྱག་རྒྱ་དེས་ཐམས་ཅད་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཡོན་པ་རྩེ་གསུམ་རྒྱབ་ཏུ་ནི། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྒྱལ་ཞེས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་དང་གུང་མོ་དང་སྲིན་ལག་རྩེ་གསུམ་པའི་ཚུལ་དུ་བརྐྱང་སྟེ་གཡས་པའི་མཛུབ་མོའི་རྩེ་མོ་རྩེ་གསུམ་པའི་སྟེང་དུ་སྦྱར་བ་འདི་ནི། གཡོན་པ་རྩེ་གསུམ་རྒྱབ་ཏུ་ནི། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྒྱལ་ཞེས་བཤད། ། ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདིར་གཡས་པའི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་མཛུབ་མོ་ལ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒྲར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་སྟེ་བཞག་ལ། གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་ཐད་ཀར་བརྐྱང་བ་འདི་ནི་རིན་ཆེན་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཞིན་བཀན་པ་པདྨོ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཀན་ལ་གཅིག་ལ་གཅིག་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱས་ཏེ། མཐེའུ་ཆུང་དང་མཛུབ་མོ་གཉིས་གཅིག་ལ་གཅིག་ལྕགས་ཀྱུའི་ཚུལ་དུ་སྦྲེལ་ནས་ལག་པ་གཉིས་ཀའི་གུང་མོ་དང་སྲིན་ལག་བསྒྲེང་ལ་གཤིབས་ཏེ་གཞག་པ་འདི་ནི་བཀན་པའི་པདྨོ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་སྡེའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། བསྒྱུར་ནས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛུབ་མོའི་ལྕགས་ཀྱུ་བཏང་ལ། ཡང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཚུལ་དུ་བསྒྱུར་ཏེ།

The meaning is that one should arrange everything with that mudrā in the root maṇḍala. Regarding the phrase, "With the left trident behind, it is called 'Victorious over the Three Worlds'": having bound the mudrā of Victory over the Three Worlds, one extends the left index, middle, and ring fingers in the manner of a trident, and joins the tip of the right index finger upon the trident. This is what is meant by: "With the left trident behind, it is called 'Victorious over the Three Worlds'." Here, the right index finger of the Victory over the Three Worlds is referred to by the term "the mudrā of Victory over the Three Worlds." This is the mudrā of the station of Vajra-Hūṃkāra. Having bound the mudrā of Victory over the Three Worlds, one holds the right index finger upright and extends the left index finger straight out; this is the mudrā of the station of Ratna-Hūṃkāra. Regarding the phrase, "Likewise, the upturned lotus": having turned the two vajra fists upward and facing each other, one links the little fingers and index fingers of each hand in the manner of hooks, and holds the middle and ring fingers of both hands upright and side-by-side. This is the "upturned lotus," the mudrā of the station of Vajrasena. Regarding the phrase, "Having turned it": one releases the hook of the index finger and turns it again in the manner of Victory over the Three Worlds.

མཛུབ་མོ་གཡས་པའི་རྩེ་མོ་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོའི་སྟེང་དུ་གཞག་པ་འདི་ནི་གཡོན་པ་རྡོ་རྗེར་གཞག་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སོར་མོ་ནང་དུ་བསྣོལ་བའི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་དམ་དུ་བཅིངས་ལ་མཐེ་བོ་གཉིས་ཀྱིས་སྟེང་དུ་བཀབ་སྟེ་བཙིར་པ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཏི་རཱི་ན་ཏི་རིའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གནས་ཀྱི་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་ཏི་རཱི་ན་ཏི་རིའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུར་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཁྲོ་བོ་ཏི་རཱིན་ཏི་རིའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བརྐྱང་ལ་རྩེ་མོའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་ནི། མཛུབ་མོའི་ངོས་ནི་སྦྱར་བ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོའི་རྩེ་མོ་གཉིས་སྤྲད་དེ། དཔྲལ་བར་གཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཁྲོ་བོ་ཏི་རཱིན་ཏི་རིའི་ཕྱག་རྒྱ་སྙིང་གར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་བསྟན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་གཤིབས་ཏེ་ལག་ངར་གཉིས་རྒྱལ་མཚན་གྱི་ཚུལ་དུ་བརྐྱང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་དབལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ཕབ་སྟེ་ཁའི་གཡས་ཕྱོགས་སུ་བསྐོར་ལ་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞད་མོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ནོ། །

Placing the tip of the right index finger upon the left index finger is the "placing the left as a vajra," the mudrā of the site of the vajra descent. Firmly binding the vajra by interlacing the fingers inward and covering the top with the two thumbs while pressing down is the mudrā of the wrathful Vajra Tīriṇatiri; it should be known as belonging to the site of Vajrasattva. Now, from that same mudrā of the wrathful Vajra Tīriṇatiri, making the right index finger into a hook is the mudrā of the site of Vajrarāja. From the mudrā of the wrathful Tīriṇatiri, extending both index fingers and making them like tips—joining the sides of the index fingers—is the mudrā of the site of Vajrarāga. Then, from that same [mudrā], giving the "well done" gesture with the two index fingers is the mudrā of the site of Vajrasādhu. From that same [mudrā], joining the tips of the two index fingers and placing them at the forehead is the mudrā of Vajraratna. Displaying the mudrā of the wrathful Tīriṇatiri at the heart in the manner of a sun maṇḍala is the mudrā of the site of Vajratejas. From that same mudrā, aligning the two index fingers and extending both forearms in the manner of a victory banner is the mudrā of Vajraśrī. Lowering that same mudrā of Vajraśrī and circling it to the right side of the mouth and then placing it is the mudrā of Vajrahāsā.

ཏི་རཱིན་ཏི་རིའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བསྙམས་ལ་པདྨོ་ཁ་འབུས་པའི་ཚུལ་དུ་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གཉི་ག་རལ་གྲི་ཆད་པར་འཛིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏི་རཱིན་ཏི་རིའི་ཕྱག་རྒྱས་རལ་གྲི་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ལ། ནུ་མ་གཡས་པའི་ཕྱོགས་སུ་གཞག་པ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། མཛུབ་མོ་གཉིས་འཁོར་ལོར་བཅིངས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁྲོ་བོ་ཏི་(རིན་‚རཱིན་)ཏི་རིའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བརྐྱང་སྟེ་འོག་ཏུ་བཞག་ལ་འཁོར་ལོ་སྟོན་པའི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བརྐྱང་སྟེ་ཁའི་ཐད་ཀ་ནས་གྱེན་དུ་དྲང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། མཛུབ་མོ་ཤིན་ཏུ་བརྐྱང་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛུབ་མོ་གཉིས་པོ་དེ་ཉིད་ཕྱེ་སྟེ་གཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་ལྐོག་མར་གཏུགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྲུང་བའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་བརྐྱང་སྟེ་ཁའི་ཕྱོགས་སུ་ཕྲལ་ཏེ་མཆེ་བའི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཏི་རཱིན་ཏི་རིའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་མཐེ་བོས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དམ་དུ་བཅིངས་པ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་མེད་པས་ན་འདི་དག་ཉིད་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བཤད་དོ། །

From that very tīriṇatiri mudrā, joining the two index fingers and holding them in the manner of a budding lotus is the mudrā of the station of Vajradharma. "Both hold a severed sword" means that, having performed the tīriṇatiri mudrā in the manner of holding a sword, placing it toward the right breast is the mudrā of the station of Vajratīkṣṇa. "The two index fingers are bound as a wheel" means that from the tīriṇatiri mudrā of the wrathful deity, extending the two index fingers and placing them downward in the manner of displaying a wheel is the mudrā of the station of Vajrahetu. Extending those same two index fingers and drawing them upward from the level of the mouth is the mudrā of the station of Vajrabhāṣa. "The index fingers are fully extended" means that opening and holding those same two index fingers is the mudrā of the station of Vajrakarma. From that same [mudrā], touching the two index fingers to the throat is the mudrā of the station of Vajrarakṣa. From that same [mudrā], extending the two index fingers and parting them toward the mouth in the manner of fangs is the mudrā of the station of Vajrayakṣa. From the tīriṇatiri mudrā itself, holding the two index fingers with the thumbs in the manner of a vajra-fist is the firm binding of the vajra-fist; this is the mudrā of the station of Vajramuṣṭi. "It is explained as the mahāmudrā" means that since there is no physical body-mudrā in this maṇḍala, these very [mudrās] are explained as the mahāmudrās.

ད་ནི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གང་ཡིན་པ་དེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་གསང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བཅིང་བ་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་གང་ལས་བྱུང་བ་མི་ཤེས་པས། དེའི་ཕྱིར། གསང་བའི་ཁུ་ཚུར་ལས་བྱུང་བ། དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གསང་བའི་ཁུ་ཚུར་ནི་གང་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ཉིད་དུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་གནས་སུ་ཁུ་ཚུར་གསུངས་པ་འདི་ནི་འདིར་གསང་བའི་ཁུ་ཚུར་ཏེ། དེ་ལས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་འབྱུང་བས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་གྲགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡང་དག་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་གྲགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་བཅིང་བ་བཤད་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་གང་ལས་ཕྱག་རྒྱ་དེ་རྣམས་བཅིང་བ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། མཚན་ཉིད་དེ་དག་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་ཁུ་ཚུར་དེ་ཉིད་སྙིང་གར་གཞག་པར་གྱུར་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གནས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། དེ་གཡས་ལོགས་སུ་གཅུས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གཡོན་དུ་གཅུས་ལ་མདའ་འདྲེན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྙིང་གའི་གནས་ནས་གྱེན་དུ་དྲངས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

Now, in this secret maṇḍala, the samaya-mudrās of whichever [deity] is the mahāmudrā are being shown; therefore, it is said, "The secret of the vajra family," and so forth. The word "then" (tataḥ) means immediately following that. Since it is not known from what source the statement, "The binding of the samaya-mudrās in the secret maṇḍala of the vajra family is explained," was derived, for that reason it is said, "The samayas arising from the secret fists." The "secret fists" are those fists taught in the position of the vajra-fists within this very maṇḍala; these are the "secret fists" here, and because the samaya-mudrās arise from them, they are called "samayas." The phrase "supremely renowned" means they are supremely renowned because they have been explained through a perfect and detailed analysis. Regarding the phrase "the binding of those shall be explained," the binding of those mudrās from which their characteristics arise is the unsurpassed vajra-binding; it means that those characteristics shall be demonstrated. If that very secret vajra-fist is placed at the heart, it becomes the samaya-mudrā of the station of Vajrasattva. Twisting it to the right side is the mudrā of the station of Vajrarāja. Twisting it to the left and performing the manner of drawing a bow is the mudrā of the station of Vajrarāga. Drawing it upward from the station of the heart is the mudrā of the station of Vajrasādhu.

ཁྲོ་གཉེར་ཀྱི་གནས་སུ་བཟློག་ནས་བཀན་ཏེ་གཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། མདུན་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་བསྟན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ལ་ལག་ངར་སྤྱི་བོར་བརྐྱང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དཔལ་གྱི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། བསྐོར་ནས་བཀན་ཏེ་ཁའི་ཐད་ཀར་གཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞད་པའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཁའི་དབུས་སུ་དེ་ཉིད་མཉམ་པར་གཞག་པ་ནི་རབ་གཞག་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ནུ་མ་གཡས་པའི་ཐད་ཀར་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་རལ་གྲི་འདེབས་པ་འདྲ་བར་གཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ནུ་མ་གཡས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐད་ཀར་བཀན་ལ་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཁའི་ཕྱོགས་ནས་གྱེན་དུ་དྲངས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་སྤྱི་བོར་གཞག་པ་ལས་གཡོན་ལོགས་སུ་བབ་སྟེ། བསྐོར་ཕྱོགས་སུ་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་བསྐོར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དཔུང་པ་སྙིང་ག་རྩིབ་ལོགས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བ་དེ་བཞིན་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བ་བཅིང་བའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་མཆེ་བའི་ཚུལ་དུ་གཞག་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཁུ་ཚུར་དམ་དུ་བསྡམས་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་དམ་དུ་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་རོལ་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱག་རྒྱ་ནི། །

Turning the frowning brow upward and placing it flat is the mudrā of the station of Vajraratna. Displaying it in the manner of a sun maṇḍala in front is the mudrā of the station of Vajrasūrya. Likewise, binding the fists and extending the forearms to the crown of the head is the mudrā of the station of Vajraśrī. Rotating it, placing it flat level with the mouth is the mudrā of the station of Vajrahāsa. As for the mudrā of Vajradharma, placing that very [hand] evenly in the center of the mouth is called "well-placed." Placing that very [hand] at the level of the right breast, as if striking with a sword using both hands, is the mudrā of the station of Vajratīkṣṇa. Placing that same mudrā at the level of that same right breast, flat and in the manner of turning a wheel, is the mudrā of the station of Vajrahetu. Drawing that very [hand] upward from the direction of the mouth is the mudrā of the station of Vajrabhāṣa. Placing that same mudrā at the crown of the head and then letting it fall to the left side, circling it around the entire body in a clockwise direction, is the mudrā of the station of Vajrakarma. Regarding the line: "The shoulders, heart, and ribs / Should likewise perform the Vajrarakṣa," the meaning is that one should perform it in the manner of binding the Vajrarakṣa. Placing that very [hand] in the manner of fangs is the mudrā of the station of Vajrayakṣa. "Fists tightly bound" means that when that very [hand] is made tight, it should be known as the mudrā of Vajramuṣṭi. As for the mudrās of the outer maṇḍala:

ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྱི་རོལ་ནི་བདུག་པ་ལ་སོགས་པ་སྒོ་བར་བཅས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་བདུག་པ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པའི་མཚན་མའི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བདུག་པ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་གང་ལས་བྱུང་ཞེ་ན། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ལས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དམ་ཚིག་ནི་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ནང་དུ་བྱས་པ་ལས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཞར་ལ་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་གང་ལས་བྱུང་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ཉིད་དུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དུ་གང་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ལས་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཡི་གེ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། ཚེག་དྲག་བཅུ་དྲུག་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་པའི་དུས་སུ་ཕྱག་རྒྱ་ལ་བྲི་བར་བྱ་ཞིང་། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བྲིས་ནས་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པའི་དུས་སུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་གྱི་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དུས་སུ་སྙིང་གར་དགོད་པར་བྱའོ། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་རྣམས་བསྟན་ནས། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཏོ། །

Regarding this: "The exterior" refers to the incense and so forth, together with the gatekeepers, and the Lāsyā and so forth within the maṇḍala. This is what is being shown: the eight external items such as incense and the four mudrās such as Lāsyā within the maṇḍala are to be bound in the manner of the incense goddess and so forth, according to the sequence of the symbols taught in the root maṇḍala. If one asks from where these arise, it is said: "From the binding of the samaya-vajra." Here, "samaya" refers to the samaya-mudrās of Lāsyā and the others. "From the binding of the vajra" means from the vajra-binding performed internally. By the phrase "likewise the others," the action-mudrās of those very same Lāsyā and so forth are indicated. If one asks from where these arise, it is said: "The vajra-fist." Whatever was taught as the vajra-fist in this very maṇḍala, from that which is inseparable from it, the action-modes of Lāsyā and the others are to be performed. The dharma-mudrā consists of the nature of the two syllables and the sixteen visargas; these are to be written upon the mudrās at the time of drawing the maṇḍala, and once the maṇḍala is drawn, they are to be recited at the time of binding the mudrās. During the master’s own deity yoga, they are to be placed at the heart. Having thus shown the mahāmudrā, the samaya-mudrā, and the dharma-mudrā in the secret maṇḍala, the action-mudrā is now shown by the words "Then..." and so forth.

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་མ་ཐག་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཤད་དོ། ། མདོར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོར་བསྡུ་ནའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་ནང་དུ་བྱས་པ་འདི་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་རོ། ། གཉིས་བྱས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ། ། གནས་གང་ཡིན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱག་རྒྱའི་གནས་སུ། བསྒྱིངས་བཅས་རྡོ་རྗེ་གསོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གནས་གང་ཡིན་པའི་གནས་དེ་རྣམས་སུ་གཞག་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དག་པར་གཞག་པར་བྱའོ། ། གང་གིས་གཞག་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བ་དང་བཅས་པའི་སྦྱོར་བ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་ཇི་ལྟ་བུས་བྱ་ཞེ་ན། ཁྲོ་དང་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཡིད་ཁྲོས་པས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་གི་རྟོག་པའི་རྒྱལ་པོའོ། ། དེ་ལ་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་གསང་བའི་ཁྲོ་བོའི་གསང་བ་དེའི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ལ། དེའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ནི་རྟོག་པ་རྒྱ་ཆེ་བའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་ལས་ཁྲོ་བོའི་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་གསང་བར་གཏོགས་པའི་དགོས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་ནས།

"Then" refers to what has just preceded; the action seal (karmamudrā) has been explained in the secret maṇḍala of the Vajra family. "In brief" means to summarize. "Vajra fist" refers to this very vajra-binding performed inwardly, which is the vajra fist. "Having made two" means to separate them. "In whatever place" refers to the location of the seals in the action maṇḍala of the Vajra Expanse (vajradhātu). Regarding the phrase "with a haughty display, brandishing the vajra," and so forth, it means they should be placed in those respective locations. If one asks by what means they are to be placed, it is stated: "with the wrathful gaze," which means one should perform the application together with the wrathful gaze. If one asks with what kind of mind this should be done, it is stated: "possessing wrath," which is explained as "with a wrathful mind." Because it is the vajra samaya of all the Tathāgatas, it is the King of Rituals (kalparāja) of the vajra samaya of all the Tathāgatas. In that regard, the secret wrathful ones of the wrathful deities constitute the maṇḍala of their secret seals, and the extensive ritual for that is the vast ritual manual. This concludes the commentary on the secret wrathful seal maṇḍala from the Kosalālaṃkāra, the extensive explanation of the Tattvasaṃgraha. Thus, having fully accomplished the purpose belonging to the secret of the Vajra family in the manner just explained, [the text continues].

ད་ནི་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་འབྲེལ་པའི་དགོས་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོ་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སོ། ། དེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ལ་དམིགས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་ཡིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། རིག་པ་ནི་མ་རིག་པ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་ཐབས་འདིའི་ལུང་དབོག་པ་སྟེ། དེའི་མཆོག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རིག་པ་དམ་པ་སྟེ། དེ་གསུངས་པའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པའོ། ། ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རང་གི་རིག་པ་དམ་པ་གསུངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་རང་རང་གི་རིག་པ་དམ་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་འདི་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་ཐོགས་ལ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། ། རང་གི་རིག་པ་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་རིགས་སུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པར་མཛད་པའོ། །

Now, in order to demonstrate the purpose associated with the meditative absorption (samādhi) of the Vajra family, the passage beginning with "Then again, the Blessed One" is spoken. "Then" refers to the occasion. "Again" indicates a reference to the maṇḍala of the secret mudrās of the wrathful deities. "The Blessed One" has already been explained. Since he is both a tathāgata and all-encompassing, he is the "all tathāgatas." Because he is the Vajra family of all tathāgatas, he is the "family of all tathāgatas." His meditative absorption is the one-pointed mind focused on the subtle vajra; it is his wisdom. That itself is the mudrā, the mental mudrā. In order to bless that, he entered into the meditative absorption known by this very name that accords with its meaning. "Knowledge" (vidyā) refers to the transmission of this method for the sake of destroying ignorance; that which is its supreme aspect is the "supreme knowledge," which he then spoke. "This" refers to what is explained below. Just as the Blessed One spoke his own supreme knowledge, so too did Vajra-Hūṃkāra and the others speak their respective supreme knowledges. Following these, the passage "Then the Blessed One Vajrapāṇi" refers to the maṇḍala of mudrās. "Generating his own knowledge" means manifesting the dharma maṇḍala belonging to his own family.

དེ་ལྟར་རང་གི་རིགས་སྤྲུལ་ནས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་བཀོད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་སྙིང་པོ་མ་གསུངས་པས་ན། དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་སྙིང་པོ་མ་གསུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པས་ན། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་རང་གི་སྙིང་པོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་བཅུ་དྲུག་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ནི་གསུངས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་མ་བསྟན་མོད་ཀྱི། དེ་དག་ཀྱང་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པར་མཛད་ནས་ད་ནི་བྲི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་རིག་པ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་འདྲ་བས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་མཐུན་པའོ། ། མིང་ཇི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། ཁྲོ་བོའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་ཀྱང་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། ཁྲོ་བོའི་རིགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཁྲོ་བོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཅི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་ཁོ་ནས་ཐིག་གདབ་པར་བྱའམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ནོ། ། འོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྲད་བུ་བྲེ། །

If one asks how they are established after thus emanating their own families, it is said: "They are arranged in the manner of the great maṇḍala of the Vajra Expanse." Since the remaining deities, such as Vajrasattva and the others, did not speak their own essence mantras, it is said that "their own essence mantras were not spoken." However, because Vajrasattva and the others are not distinct from that very nature, their essence mantras are spoken of as "their own essence mantras." Since the essence mantras of those sixteen have been spoken, although those of Vajralāsyā and the others were not explicitly shown, it should be understood that they too are taught in the root maṇḍala. Having thus completed the emanated maṇḍala, in order to now teach the drawn maṇḍala, it is said: "Then," and so forth. The "subtle wisdom of the Vajra family" refers to its samaya, which consists of awareness, mudrās, and so on; these constitute the maṇḍala. "Because it is similar to the Vajra Expanse" means it is concordant with the Vajra Expanse. If one asks what its name is, it is explained as "the wisdom of the wrathful ones." This refers to the maṇḍala of the wisdom of the wrathful family. If one asks whether the lines should be laid out solely in the manner of the Vajra Expanse maṇḍala, the answer is no. If one asks then how it is done, it is said: "In the manner of the great maṇḍala, all maṇḍalas are laid out with the cord."

ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཚུལ་དུ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་དབུས་སུ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྲི་བར་བྱའོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེའི་དབུས་ཆུད་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི་ཚུལ་དང་ཅུང་ཟད་འདྲ་བར་བྱས་ལ། དེའི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྲི་བར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་ཕྱོགས་ཀུན་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་བཞིར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཇི་ལྟ་བུ་བཞིན་དུའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་རྒྱལ་སོགས། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། སྙིང་པོ་དང་། སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་བཞུགས་པ། ཕྱག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ནང་དུ་བཅིངས་པ་བྲི་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཆོ་ག་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཡང་ཆོ་ག་ནི་བཤད་མ་ཐག་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ནས་འདིར་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་གའི་རིམ་པ་རྒྱས་པར་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གཞན་དག་ཏུ་སློབ་དཔོན་གྱི་ལས་རྣམས་བཤད་པ་དེ་དག་ཉིད་འདིར་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་ཐོག་མར་སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་ཞུགས་ལ། བཀའ་མནོས་ཏེ། བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོ་གའི་རིམ་པ་རྒྱས་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ཐམས་ཅད་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །

Thus it is said. Regarding the phrase "in the manner of the great maṇḍala," this refers to the manner of the Victory over the Three Worlds. In the center of that maṇḍala, the Buddha, the Blessed One, should be drawn. Where? It is said, "contained within the center of the wisdom vajra." This means that in the center of the maṇḍala, one should make a shape somewhat resembling a five-pronged vajra, and in the center of its hub, the Buddha, the Blessed One, should be drawn. Regarding the phrase "in all directions of the Buddha," this refers to the four directions. Regarding the phrase "the reality of the mudrās," this refers to Vajrasattva and the others, just as they appear in the Victory over the Three Worlds. "Victory over the Three Worlds and the rest, Should be arranged in their proper order," This means that one should draw them with their respective mudrās, heart-mantras, and seated in the cross-legged posture, with their two hands in the vajra-binding gesture, bound inwardly. Regarding the phrase "the vajra wrathful ones according to the ritual," the ritual here is precisely that which was just explained. Then, regarding the statement, "Here, the sequence of the ritual for the subtle wisdom maṇḍala of the vajra family is explained in detail," those very activities of the master that are explained elsewhere should be applied here. Thus, first the master himself enters, receives the command, and performs the self-consecration and so forth exactly as prescribed. By the mention of the "detailed sequence of the ritual," all these points should be applied accordingly.

དེ་ལ་དང་པོ་ཉིད་དུ་རེ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱིས་ན་སློབ་མ་གཞུག་པའི་ཆོ་ག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེར་བཅུག་ནས་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་སྤྲུལ་པས་གནས་པ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའོ། ། དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཉིད་དེ། དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་དེང་དབང་བསྐུར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིས་དབང་བསྐུར་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། དབང་བསྐུར་བར་འགྱུར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དབང་བསྐུར་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ལེགས་པར་ནན་ཏན་དུ་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པ་ཡང་དག་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡང་དག་པར་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་བསད་དགོས་ན། མ་རུངས་པ་ཐམས་ཅད་ལྟ་ཞིག་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དགོས་པ་གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྟོན་པར་མཛད་ཅེ་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་ན་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལུས་པ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕན་པ་དང་། བདེ་བའི་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་ཐོབ་པའི་འབྲས་བུའི་ཕྱིར་དང་། མི་བགྲུངས་ཤིང་མ་རུངས་པ་དེ་རྣམས་ཡང་དག་པར་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ།

In this context, the phrase "first of all" should be understood to mean, in effect, the ritual for admitting the disciple. Having admitted them, one should first of all meditate on the vidyā-vow of the Vajra Wrathful One. If one asks what that is, it is taught for that purpose: "Today, you are [consecrated] into the very nature of the Vajra Wrathful One of all the Tathāgatas." Since they are all Tathāgatas and they abide as emanations of the Vajra Wrathful One, they are the "Vajra Wrathful One of all the Tathāgatas." Because he is their very essence, he is the "nature of the Vajra Wrathful One of all the Tathāgatas." Regarding the phrase "the Blessed One Vajrapāṇi will today confer empowerment upon you," this means that the empowerment will be conferred later; it has the sense of "it will be conferred." Because the empowerment will be conferred, the phrase "therefore, apply yourself well and diligently" means that one should correctly practice the yoga meditation. It is said: "If one must slay in order to perfectly purify all sentient beings, what need is there to mention all those who are wicked?" If one asks for what purpose he teaches in such a way, it is for the sake of completely protecting the entire realm of sentient beings without exception throughout all world systems, and furthermore, for the sake of the result of attaining the supreme siddhi of benefit and happiness of all the Tathāgatas, and for the sake of perfectly subduing those who are unruly and wicked. This is what is being shown:

ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དགོས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར་མ་རུངས་པ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལྷ་ཆེན་པོ་དང་འདྲ་བར་དུས་གཞན་དུ་འཚོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྲོག་དང་འབྲལ་དགོས་ན། མ་རུངས་པ་མི་བགྲུངས་པ་ཐམས་ཅད་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་སྒོ་ནས་གདོང་གཡོགས་དགྲོལ་བར་བྱའོ། གདོང་གཡོགས་བཀྲོལ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་བསྟན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོ་སྲུང་ནས་བརྩམས་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་ཐུག་གི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ལག་པ་གཉིས་སུ་བྱིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་པའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་གཏོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོ་རྣམས་སློབས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་དང་པོར་རེ་ཞིག། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བརྟན་བྱས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམ་པ་བརྟན་པར་བྱས་ནས་སོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་ནས་གདོད་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཚན་མ་ཐོབ་པ་དང་། བསྡུ་བ་དང་སྤྲོ་བ་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བརྟན་པར་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་ཏེ། སྣའི་རྩེ་མོར་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་རྣམ་པར་བསམས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སྣའི་རྡོ་རྗེ་དེ་གང་དུ་འབབ་པར་བསམས་པ་དེའི་སྲོག་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བརྟན་བྱས་ཏེ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མཆེད་པ་ནི། །

For the sake of the purposes explained above, if even all non-malignant sentient beings must be separated from life by means of a different duration of existence—just like the Great Deity—what need is there to mention all those who are malignant and unruly? In that manner, the face-veil should be removed according to what was explained. "Having removed the face-veil, the entire maṇḍala is shown" means from the gatekeepers up to the Blessed One Vairocana. "Having given the vajra into both hands just as it is" means bestowing the vajra empowerment. "Then, teach the subtle wisdoms belonging to the Vajra Wrathful Ones" means that they should be demonstrated. Regarding that, first of all: "Having stabilized the subtle vajra," means having made the meditation on the subtle vajra firm. How so? It is said: "By the yoga of Vajra Hūṃkāra." This indicates that one should first perform the yoga of one's own deity as Vajra Hūṃkāra, and then meditate on the subtle vajra. Then, once the signs are obtained, one should perform the gathering and the radiation. Having thus stabilized the subtle vajra and abiding in the yoga of Vajra Hūṃkāra, one should visualize the subtle vajra at the tip of the nose. By the yoga of Vajra Hūṃkāra, one should visualize where that nose-vajra falls, and the life-force of that [target] will be destroyed. "Having stabilized the subtle vajra, spreading it according to the ritual..."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཆོ་ག་སྦྱར་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་དེ་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྤྲོ་བར་བྱ་སྟེ། ཆོ་ག་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཕྱོགས་གང་དང་གང་ན་འདུག་པ་དེ་དང་དེ་ནས་རྩ་བ་མེད་པའི་རྩྭ་སྐམ་པོ་རླུང་གིས་ཁྱེར་བ་དེ་བཞིན་དུ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་རླུང་ལྟ་བུས་རྩྭ་སྐམ་པོ་ལྟ་བུའི་དགྲ་རྣམས་ཇི་སྲིད་དུ་ཁྱེར་བ་དེ་སྲིད་དུ་དེའི་འཚོ་བ་འཇིག་པར་བྱེད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དུ་གནས་པས་སོ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཚུལ་སྦྱར་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱ་བའོ། ། ཁྲོ་བོར་ལྡན་པ་ཇི་སྲིད་མཆེད། ། དེ་སྙེད་སེམས་ཅན་མ་རུང་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། སྣའི་རྩེ་མོ་ལ་གནས་པས་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་དེ་མཆེད་པར་བྱ་ཞིང་སྤྲོ་བར་བྱ་བ་ནི་གྲོང་གི་དུ་བ་མཆེད་པའི་ཚུལ་ལམ། རྨུགས་པ་མཆེད་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་དེས་མགུལ་བ་གཅོད་ཅིང་བརྒྱལ། འགྱེལ་ཏེ། འདུ་ཤེས་མེད་ཅིང་སེམས་མེད་པར་བསྒོམ་སྟེ། རྣམ་པ་དེ་ལྟའི་ཚུལ་གྱིས་མཆད་ཅིང་རྒྱས་པར་བྱའོ། ། བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བུས་ཤེ་ན། ཁྲོ་བོར་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཁྲོས་པས་རྒྱུར་གྱུར་པས་ཁྱིམ་པ་དང་། གནས་དང་། གྲོང་དང་། གྲོང་ཁྱེར་དང་། ཡུལ་དང་། ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་བར་དུ་ཇི་ཙམ་མཆེད་པར་བྱས་པ་དེ་སྙེད་ཀྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་མ་རུང་བར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཁྲོ་བ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས།

Regarding the phrase "in the manner explained": one should apply the ritual of the subtle vajra and emanate that subtle vajra according to the ritual procedure. "According to the ritual" means that from whichever direction the target is situated, just as rootless dry grass is carried away by the wind, so too, as long as the enemies—who are like dry grass—are carried away by the wind-like subtle vajra, their livelihood is destroyed. Regarding "by means of the yoga of Vajra Hūṃkāra": this means the mantrin abides in the yoga of Vajra Hūṃkāra. "Applying the method of the subtle vajra" means to familiarize oneself with the meditation on the subtle vajra in the manner previously explained. Regarding the verse: "As long as the wrathful one spreads, so many beings are ruined": one should cause that subtle vajra, abiding at the tip of the nose, to spread and emanate. This should be done in the manner of spreading smoke from a village or the manner of spreading a fog. One should meditate that by this, the beings have their throats cut, faint, fall down, and become unconscious and mindless. In such a manner, it should be spread and expanded. With what intention? With "the wrathful one." Because wrath is the cause, as much as it spreads through houses, dwellings, villages, cities, countries, directions, and so forth, up to the ten directions, that many beings are ruined. Thus, the yogi endowed with wrath—

སེམས་ཅན་རྣམས་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚར་གཅད་པས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་བསལ་ནས། ད་ནི་སེམས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཞི་བའི་ལས་སྟོན་ཏོ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པ་ཇི་ལྟར་མཆེད་པར་བྱས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རིམ་གྱིས་ཡང་སླར་བསྡུ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་བཏང་ནས་ཡུལ་ལོ། ། ཡུལ་བཏང་ནས་གྲོང་ཁྱེར་རོ། ། གྲོང་ཁྱེར་བཏང་ནས་གྲོང་ངོ་། ། གྲོང་བཏང་ནས་གནས་སོ། ། གནས་བཏང་ནས་ཁྱིམ་མོ། ། ཁྱིམ་བཏང་ནས་སྣའི་རྩེ་མོའི་བར་དུ་བསྡུས་ལ། རྣལ་འབྱོར་པས་སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ཀྱང་དགྲོལ་བར་བསམས་ཤིང་། ཉམ་ང་བ་ཆེན་པོས་བསྒྲིབས་པ་ལས་ཐར་ཏེ་བདུད་རྩིའི་ཆུས་བླུགས་པས་དབུགས་ཕྱུང་བ་ཐོབ་ཅིང་གཉིད་ལོག་པ་ལས་སད་པ་བཞིན་དུ་འཚོ་བའི་ཁམས་རྣམ་པར་གྲོལ་ཏེ། སེམས་དང་བཅས་ཤིང་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་དང་བཅས་པར་ཚིམ་པ་རྙེད་པ་ལྟ་བུར་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟར་གཅིག་དང་གཉིས་དང་། དུ་མ་རྣམས་ལ། མ་ལུས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ། ། སླར་ཡང་འཚོ་བ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཚུལ་འདི་ནི་མངོན་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་བྱ་བར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། གང་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུས་འཚོ་བ་དང་བྲལ་བར་བྱས་པ་དེ་དང་མཐུན་པའི་གཉེན་པོའི་ཚུལ་གྱིས་སླར་ཡང་འཚོ་བ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། སེམས་ཅན་གང་གི་དགྲ་ལ་ནི། ། ལྷན་ཅིག་གྱུར་པ་ཆེར་བསྟན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སེམས་ཅན་གང་དང་ལྷན་ཅིག་དགྲར་འགྱུར་བའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན།

The yoga of wrathful activity is taught in order to discipline sentient beings. By means of such subjugation, their pride is removed. Now, in order to benefit those who possess minds, the peaceful activity is shown by the words "In that same way" and so forth. "In that same way" means that one should once again withdraw [the visualization] through the very same sequence of suchness by which it was previously extended. Furthermore, it is as follows: having completely abandoned the directions, one withdraws to the objects; having abandoned the objects, to the city; having abandoned the city, to the village; having abandoned the village, to the dwelling; having abandoned the dwelling, to the house; and having abandoned the house, one withdraws up to the tip of the nose. The yogi should then contemplate those sentient beings as being liberated, freed from the obscurations of great peril, and finding relief by being sprinkled with the water of nectar. Like waking from sleep, they are liberated into the element of life; one should contemplate them as if they have attained satisfaction, possessing mind and conduct. Thus, for one, two, or many, "without exception, to all, life should be granted once again." This method should be understood to apply to all wrathful activities as well; it means that for whichever being was deprived of life by such a method, life should be granted once again by means of an appropriate antidote. Regarding the words, "For whichever sentient being’s enemy, the co-emergent is greatly shown," this teaches that it is whichever sentient being becomes an enemy to another. If one asks, "In what manner?"

ཆེར་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་ཤས་ཆེ་བའོ། ། བྱམས་པ་མཆེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱམས་པའི་རིམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་ཁྱིམ་དང་གནས་དང་གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པར་ཕན་འདོགས་པའི་རྣམ་པས་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དགྲ་འཕྲོ་བར་བྱེད་པ། དགྲ་ནི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ཏེ། རབ་ཏུ་ཞེ་སྡང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་འཕྲོ་བར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་རྒྱུ་མཆེད་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྒྱུ་ནི་ཡམས་དང་། གློ་བུར་གྱི་ནད་དང་། མཚོན་དང་། ཐོག་འབབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྲོག་ཉེ་བར་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ། དཔེར་ན་བདེ་བའི་ཡོ་བྱད་ཀྱི་དགོས་པ་བྱེད་པས་བྱམས་པ་སྤྲོ་བར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། དགྲ་བོ་སྤྲོ་བར་བྱེད་པ་ལས་དགྲ་བོ་སྤྲོས་པས་རྣམ་པར་གཞིག་པར་བྱ་ཞིང་ཉེ་བར་བརླག་པར་བྱའོ། ། དགྲ་བོ་འཕྲོ་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། དགྲ་བོའི་འཕྲོ་བ་ཡིན་པས་ན་དགྲ་བོ་འཕྲོ་བ་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དགྲ་བོ་འཕྲོ་བ་ཉིད་དེ། དེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སོ། ། གང་སུ་ཡང་རུང་བའི་སྙིང་རྗེ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་སུ་ཡང་རུང་བ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་པ་དང་། དགྲ་བོ་འཕྲོ་བའི་རྣལ་འབྱོར་དེས་གདུག་ཅིང་གཏུམ་པ་རྣམས་རྣམ་པར་འཇིག་པར་བྱེད་དོ། ། དགྲ་ལ་ཇི་ལྟར་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་བ་འམ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ལ་འཇུག་པ་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ཅན་རྣམས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། གང་ཡང་གདུག་ཅིང་གཏུམ་པ་དེ་རྣམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ།

"Greatly taught" means very extensively. Regarding the phrase "by way of the expansion of loving-kindness": just as loving-kindness is expanded through its stages by means of benefiting houses, dwellings, villages, cities, and so forth, in the same way, one should expand the "enemy." The enemy is a mental factor characterized by intense hatred. How is it to be expanded? It is because its causes are expanded. The causes are characterized by things that destroy life, such as epidemics, sudden illnesses, weapons, and falling thunderbolts. Just as loving-kindness is aroused by providing the necessities for happiness, so too, by arousing the enemy, the enemy is expanded and thereby destroyed and utterly ruined. Regarding the phrase "by the yoga of expanding the enemy": because it is the expansion of the enemy, it is the "expansion of the enemy"; because it is the very nature of that, it is the "state of expanding the enemy," and it is by means of that yoga. Regarding the phrase "anyone whatsoever who is compassionate": this refers to any yogi whatsoever in whom compassion for sentient beings has arisen; by that yoga of expanding the enemy, they destroy those who are malicious and fierce. If one asks, "How does compassion arise toward an enemy?" it is because compassionate ones feel compassion for sentient beings who are suffering or who are engaged in the causes of suffering, and those who are malicious and fierce are indeed engaged in the causes of suffering.

དེ་བས་ན་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པས་མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་ལམ་རྣམས་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་ཤིང་། སེམས་ཅན་གང་གི་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པས་བྱས་པས་ཡུན་རིང་པོར་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས། ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དགྲ་བོ་འཕྲོ་བར་བྱེད་པས་རླག་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལྟར་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཆོས་སམ་ཡང་ན་ཆོས་མིན་པ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འོད་གསལ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་རྣམས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པ་ནི་འོད་གསལ་བ་ཉིད་དེ། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རིམ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པར་བསྒོམས་ལ། དེ་ནས་སླར་ཡང་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཧཱུྃ་ཞེས་བརྗོད་པས་རྣམ་པར་གཞིག་པར་བྱའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཇི་ལྟར་བྱམས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་འདོགས་པ་དང་། གནོད་པ་བྱེད་པར་ནུས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བར་བསྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་འདོགས་པ་དང་། གནོད་པ་བྱེད་པར་ནུས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འདིས་དེ་ལྟར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། ། གདུལ་བར་དཀའ་བའི་སེམས་ཅན་གང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་གཏུགས་པ་རྣམས་སོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སྣོད་མིན་པ། །

Therefore, thinking, "By engaging in the paths of non-virtuous action such as taking life, and by killing the lives of sentient beings and so forth, one will experience the great sufferings of the lower realms for a long time," one eliminates an enemy in order to free them from the sufferings of the lower realms. In this way, the aspect of freeing [beings] from suffering is explained as compassion. Regarding the statement, "Dharmas or non-dharmas are by nature luminous," both dharmas and non-dharmas are luminous by nature; that is, by nature they are the ultimate emptiness. In that regard, meditating on all things as being without intrinsic nature is luminosity itself; it is the state of being naturally and utterly pure. Thus, having meditated on all phenomena as naturally pure through the sequence just explained, one then abides once more in conceptual conduct and should dissolve everything by uttering "HŪṂ." This teaches that just as a yogi endowed with the cultivation of love and compassion is able to benefit or harm sentient beings, so too a yogi who meditates on phenomena as luminous by nature will be able to benefit or harm sentient beings. The phrase "those sentient beings who are difficult to discipline" refers to those whose intentions and applications are exhausted. "Those who are not vessels for the enlightenment of a Buddha..."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ལ་ལུང་དང་རྟོགས་པ་དག་གིས་སྣོད་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ཡང་དག་སྦྱང་བའི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྣམས་ཚར་གཅད་པའི་ཕྱིར་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བའི་རྒུད་པ་ལས་བཟློག་པར་བྱ་ཞིང་། ང་རྒྱལ་ཅན་ཚར་གཅད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བས་གཞིག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྒྱལ་དུ་གཞུག་པ་ནི་གཞིག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིབས་ནི་བྲིས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་བསྒོམ་པ་སྟེ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། དེ་བཞིན་ཕྲ་བའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྙིང་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོར་རབ་སྦྱོར་བས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་རྒྱུར་གྱུར་པས་དང་པོ་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱས་ལ། བདག་ཉིད་ཟླ་བའི་གཟུགས་ལྟ་བུར་བསྒོམས་ན་གང་དུ་བདག་ཉིད་ལྟུང་བར་བསམས་པ་དེར་རི་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཟླ་བའི་གཟུགས་ཀྱི་ལྟུང་བ་ཉི་ཚེར་མ་ཟད་ཀྱི། ཟླ་བ་དེར་རྡོ་རྗེར་བདག་ཉིད་བསྒོམ་མོ། ། བསྒོམས་ནས་ཁྲོས་ཏེ་གང་དུ་ལྟུང་བ་དེའི་རིགས་མོད་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དངོས་པོ་གང་ལ་ལྟུང་བ་དེ་ཁྱབ་པར་བྱས་ཏེ། ཕྱེ་མར་བརླག་ནས་ངེས་པར་ལྟུང་བ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། ད་ནི། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་སྙོམས་ཞུགས་ལ། །

Regarding the phrase "those who are not vessels for the Tathāgata’s teaching through either scripture or realization," it means that in order to thoroughly purify them, one should reverse their decline in intention and application by means of subduing them; that is, for the sake of subduing those who are arrogant. "One should destroy them with the syllable HŪṂ" means that "destruction" refers to causing them to faint. "Having also drawn the form of a vajra" refers to meditating on it in the direction of space; the remaining parts are easy to understand. "Likewise, by means of the subtle ritual" means by means of meditating on the subtle vajra and so forth. "The essence is Vajrasattva" means one should meditate on him in space and so forth; the remaining parts are easy to understand. Regarding the phrase "by means of the application of the subtle vajra" and so forth: having become the cause through the application of the subtle vajra, one first familiarizes oneself with the meditation on the subtle vajra. If one then meditates on oneself as being like the form of a moon, then wherever one intends for oneself to fall, even mountains and the like will fall. It is not only the moon-form that falls; one should meditate on oneself as a vajra within that moon. Having meditated, one becomes wrathful, and the very moment one falls, that [object] of the same class as that which one falls upon will also fall. One should meditate on pervading whatever object one falls upon, pulverizing it, and ensuring its certain downfall. The remaining parts are easy to understand. Now: "Having entered into equipoise as the Vajra Wrathful One..."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པ་བཤད་དེ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་སྙོམས་ཞུགས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་གནས་ཏེ། སེམས་ཅན་དེ་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ནས། བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་ཞེས་པ་རང་གི་ལུས་བསྒུལ་བར་བྱའོ། ། གང་གི་མིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་མིང་སྨོས་ནས་རང་གི་ལུས་བསྒུལ་ཞིང་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་སྦྱར་ལ། ཧཱུྃ་ཞེས་བརྗོད་ན་དེ་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོར་སྙོམས་ཞུགས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཆོ་ག་གོམས་པར་བྱའོ། ། སྣ་ནས་ཕྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྣ་ནི་སྣའི་རྩེ་མོར་རོ། ། ཕྲ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའོ། ། ཐང་ཅིག་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་ནས་ཡང་དུའོ། ། དབུགས་བཏང་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། དབུགས་དང་ལྷན་ཅིག་སྦྱར་བའི་ཧཱུྃ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་ཚུལ་གྱིས་བྱ་བས་ན་དབུགས་བཏང་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སྣའི་སྦུབས་གཉིས་ནས་རླུང་ཧཱུྃ་དང་བཅས་པར་བྱུང་ནས་སྣའི་རྩེ་མོ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ཁྱེར་ཏེ། གང་དུ་སོང་ནས་ལྷུང་བ་དེར་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཡང་ལྷུང་བར་བྱེད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དུ་གནས་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཚུལ་སྦྱར་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཆོ་ག་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམས་ནས་སོ། ། ཁྲོས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བས་འཁྲུགས་པའོ། །

With the words "Thus it is said," and so forth, the training in the wisdom of the secret mudrā of the Vajra family is explained. Regarding the phrase "Entering into the vajra wrathful one": this means abiding in the meditative equipoise of the vajra wrathful deity, having caused that sentient being to enter one's own body, and "completely surrounding oneself" means one should move one's own body. Regarding the phrase "By whose name": having uttered the name of whoever [is the target], one should move one's own body and append the syllable hūṃ; if one utters hūṃ, that person will die. Regarding the phrase "Entering into the subtle vajra": this means abiding in the yoga of Vajra Hūṃkāra and training in the ritual of the subtle vajra. Regarding the phrase "Subtle from the nose": "nose" refers to the tip of the nose; "subtle" refers to the subtle vajra. Regarding the phrase "Not for a moment": this means repeatedly. Regarding the phrase "Exhaling hūṃ": this refers to the hūṃ joined with the breath. Because the action is performed in that manner, it is called "by the manner of exhaling hūṃ." This is what is taught: wind accompanied by hūṃ emerges from both nostrils, and carrying the subtle vajra from the tip of the nose, wherever it goes and falls, there even the three worlds are made to fall. Likewise, abiding in the yoga of Vajra Hūṃkāra and "applying the manner of the subtle vajra" means having meditated in the manner of the ritual of the subtle vajra as it was taught. Regarding the phrase "Having become wrathful": this means being agitated by anger.

རྡོ་རྗེ་ལྟ་བ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བ་སྟེ་དེས་བལྟས་པས་དེ་མདོངས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་འཆི་བ་རུ་ནི་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་སོ། ། བུ་ག་ནས་ནི་ཞུགས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ཞིག་དབང་དུ་བྱེད་པར་འདོད་པ་དེའི་ལུས་ལ་བུ་ག་ནས་ཞུགས་ཏེ། ལུས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས། ཡང་སྙིང་གའི་པདྨར་བདག་ཉིད་བསྡུས་ལ་མིག་ལ་སོགས་པ་ནས། ཡིད་ཀྱི་བར་དུ་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་དེར་བསྡུས་ཏེ། དེ་ནས་དེ་བླངས་ནས་ཤུན་པ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་བོར་ལ་དེ་ནས་སྙིང་དེ་དང་བཅས་པར་ལམ་དེ་ཉིད་ནས་སླར་བྱུང་སྟེ། དེ་ནས་དེ་ཤིང་ལྟར་སེམས་མེད་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་དེའི་ཐད་དུ་སོང་ལ། དེའི་མིག་སྔར་བབ་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོ་སྙིང་པོ་བརྒྱད་སྟོང་བཟླས་ལ་སྦྱོར་བ་འདི་བྱའོ། ། དེའི་མིག་སྔར་བབ་པའི་ཚེ་ཡང་སྙིང་པོ་འདི་བཟླའོ། ། དེ་ནས་དེས་དེ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། དབང་དུ་གྱུར་ནས་ནི་ཡང་ཡིད་ཀྱིས་དེ་ལ་སྙིང་པོ་དང་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་སླར་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ་སོར་ཆུད་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཤིན་རྗེའི་དབང་དུ་འགྱུར་དུ་འོང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་མ་ཐག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན། ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པ་ནི། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བ་སྟེ།

Regarding the phrase "by the vajra gaze," this refers to the vajra gaze; by looking with it, the [victim] will become blind. Or else, "he will die," which occurs through the power of the yogi's mind. Regarding the phrase "having entered through the orifices," and so forth: whichever yogi desires to bring someone under his control should enter that person's body through the orifices, pervade the entire body, and then withdraw himself into the lotus of the heart. Having gathered all the sense faculties—from the eyes up to the mind—into that [lotus], he then takes that [body] and casts himself out like a husk. Then, together with that heart, he emerges back through that very same path and contemplates that [body] as being like a tree, devoid of mind. Then, that yogi should go before that person and present himself to their sight. First, he should recite the essence mantra eight thousand times and perform this application. Even when he appears before their eyes, he should recite this essence mantra. Then, by the mere sight of him, the person will be brought under control. Once brought under control, he should again mentally restore the essence and all the sense faculties to that person, contemplating them as being restored to their original state. If it were not so, they might fall under the power of Yama. The word "then" refers to what has just occurred. Because it is the wisdom of the mudrās of the Dharma-maṇḍala of the Vajra family, it is the "wisdom of the mudrās," such as the Great Mudrā and so forth. The "training in the wisdom of those" means that the Great Mudrā and so forth should be taught. The word "in that" is used for the sake of definite restriction.

དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་རེ་ཞིག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཤད་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཡེ་ཤེས་ལ་གོམས་པར་བྱས་ནས། འབར་བའི་ཕྲེང་བ་འཁྲིགས་པའི་འོད། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་བདག་རང་ཉིད། ། བསྒོམས་ན་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འགྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཏིང་འཛིན་དམ་ཚིག་ཡེ་ཤེས་ལས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་འབྱུང་ཞེ་ན། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་དང་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཧཱུྃ་བཞི་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ལས་ཀྱང་ཐོག་མའི་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀྱིས་ལག་པ་གཉི་གའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅངས་པ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཇི་ལྟ་བུ་བྱུང་བ་དེ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་གིས་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་མདུན་དུ་བཞག་ལ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པའི་མཁྲིག་མའི་གནས་སུ་ཧཱུྃ་གཉིས་པས་གཞག་པར་བྱ་བ་འདི་ནི། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་དང་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། འདི་ཉིད་མི་དབྱེ་བར་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཅི་རིགས་གནས་སུ་བཞག་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དངོས་གྲུབ་ཀུན་སྟེར་སྐད་ཅིག་གིས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། གང་དུ་བཞག་ན་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་བའི་གནས་དེ་གང་དག་ཡིན་ཞེ་ན།

Among those, for the time being, Mahāmudrā shall be explained. Regarding the phrase "by means of the application of vajra-wisdom," this means that after becoming familiar with the wisdom of the subtle vajra, one meditates: "If one meditates on oneself as the blazing, garlanded, radiant Vajrakrodha, one will achieve [success] immediately." Regarding the phrase "from the samaya-wisdom of meditative concentration," the wisdom of meditative concentration is the maṇḍala of phenomena, and its samaya is the samaya-mudrā. If one asks how it arises, it is said: "Endowed with two HŪṂs." This teaches that the mudrā of the Blessed One Vajra-Hūṃkāra, the Victor over the Three Realms, is endowed with four HŪṂs. Among those, by means of the first two HŪṂs, one forms the two vajra-fists with both hands; the mudrā that arises from this, which becomes two vajra-mudrās, is the samaya-mudrā. Furthermore, how is that? With one HŪṂ, one places the left vajra-fist in front, and with the second HŪṂ, one places it at the position of the right wrist; this is what is meant by "endowed with two HŪṂs." In order to show that this very [mudrā] becomes sixteen aspects without being separated, it is said: "Having placed it in the appropriate positions." If one asks what arises from that, it is said: "Bestowing all siddhis in an instant." If one asks what those positions are where, if placed, it becomes sixteen aspects:

གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རིགས་སུ་བཀན་ཏེ། སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཏེ་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡི་གེ་ཕྱེད་དང་གཉིས་པ་བཅུ་དྲུག་བཤད་དེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་གནས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་སུ་བྱས་ལ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་རིགས་པའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། བསྒྱིངས་བཅས་གསོར་བ་གཉི་ག་ཡིས། ། ལྕགས་ཀྱུས་འཛིན་ལྟར་གནས་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་ལ། རྟོག་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱལ་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་གི་རྟོག་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱལ་པོའོ། ། དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མའི་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་སྟེ་ཆོ་གའི་རྣམ་པ་རྫོགས་སོ། ། ། །

It is taught that one should sit in the cross-legged posture and so forth, having placed oneself within the dharma family of the Tathāgata family. Then, immediately following that, the sixteen and a half syllables of the dharma mudrā are explained. The phrase "then" means immediately after that. The statement "one should train in the wisdom of the action mudrā in the dharma maṇḍala of the Vajra family" is the meaning of what is taught. Regarding the phrase "having formed two dharma fists," this means that one should form the two samaya mudrās of the vajra-fist positions in the dharma maṇḍala and apply them according to the positions of the action mudrās. If one asks what those appropriate positions are, they are those taught in the Vajradhātu maṇḍala, such as: "With both [hands] in a majestic brandishing, abiding like holding with a hook," and so forth. Because it is the great vajra samaya of all the Tathāgatas, it is the "Great Vajra Samaya of All Tathāgatas." Because it is both the great vajra samaya of all the Tathāgatas and the king of the great kalpas, it is the "King of the Great Kalpas of the Great Vajra Samaya of All Tathāgatas." From that, the extensive ritual of the maṇḍala of the samaya signs of the wisdom of the dharma of the Vajra family is complete. The ritual section is finished.

དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་ལས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་རིགས་སུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པར་མཛད་ནས། ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་མ་ཐག་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ངེས་པའི་ཚིག་གི་ཚུལ་གྱིས་ན། བཅོམ་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སུ་གཏོགས་པའི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་འཁོར་གྱི་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི། འདིར་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྷ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་གང་ལས་འབྱུང་བ་དེར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའི་རང་གི་རིག་པ་དམ་པ་འདི་གསུངས་སོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་རང་གི་རིགས་ཀྱི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྟོས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་སེམས་དཔའ་འདི་ལ་མངའ་བས་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའོ། །

This is the commentary on the Dharma maṇḍala of Victory over the Three Worlds from the Extensive Explanation of the Compendium of Suchness, the Ornament of Kosala. Thus, having completed the Dharma maṇḍala belonging to the Vajra family, in order to teach the activity maṇḍala, the text says, "Then," and so forth. "Then" refers to what immediately preceded. "The Blessed One" (bhagavān), according to the method of etymological definition, means "one who possesses the conquerors" (bhagna-vān). Since he is both a "Tathāgata" and "all," he is the "Tathāgata of All." Because it is the samaya of the activity circle of the Vajra family belonging to the family of all Tathāgatas, it is the "Vajra Activity Samaya of All Tathāgatas." The term "samaya" here refers to the mantras, mudrās, deities, and so forth; in order to bless that from which they arise, he entered into meditative equipoise in the samādhi that accords with the meaning of this very name. "This" refers to the sublime awareness (vidyā) of his own mind that he then spoke. The remainder is easy to understand. Then again, regarding the passage beginning with "the great bodhisattva Vajrapāṇi [performed] the extensive ritual of offering of his own family," "then" refers to the occasion. "Again" refers to the dependence upon the Dharma maṇḍala of the Mahāyāna clear realization. Because he possesses the mind of great enlightenment (bodhicitta), he is a "great bodhisattva."

འདིའི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མངའ་བས་ན། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། རང་གི་རིགས་ཀྱི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་བསྐྱེད་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་དུ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ལས་སྤྲུལ་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། མཉེས་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་ནི། ལས་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་དགོས་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་བྱེད་པ་སྟེ་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། དགོས་པ་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། ། དེར་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ནི་དེའི་དགོས་པ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལེགས་པར་སྦྱོར་བས་ན། ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་སྟེ། དེ་ལ་སོགས་པའོ། དེ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྫུ་འཕྲུལ་དང་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་བྱས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཏེ། སེམས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་པ་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ནི་ཉིད་ཀྱི་ངོ་མཚར་གྱི་ཆོས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སྟོན་པར་མཛད་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་གྲོང་ཁྱེར་དུ་གཤེགས་པ་ན་ལོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་མིག་ཐོབ་པ་དང་། འོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲ་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལྟར་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པར་མཛད་ནས། ད་ནི་བྲི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ལས་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ལས་ཏེ།

Because he holds a vajra in his hand, he is Vajrapāṇi. The goddesses who are the extensive ritual offerings of his own family are generated from his heart; they are emanated from his entering into meditative equipoise in yoga. The accomplishment of all activities, such as inviting all the tathāgatas into all world systems, bringing them under control, and pleasing them, is the purpose of accomplishing all activities; to perform that is to put it into practice. Because it is the very essence of that, it is the "performance of the purpose." Because one applies oneself perfectly to that for the sake of performing its purpose, it is "perfect application," and so forth. If one asks what those "and so forth" are, it is said: "having performed the miracles and manifestations of all the tathāgatas," and so on. Because it is the miraculous power of a buddha, it is "buddha-miracle," such as a yogi traveling through the sky by means of the mind. "Manifestation" refers to displaying various kinds of one's own wondrous qualities, such as when the Blessed One entered a city and the blind regained their sight and the deaf heard sounds, and so forth. Having thus completed the emanated maṇḍala, in order to now show the drawn maṇḍala, it is said: "Then the great bodhisattva Vajrapāṇi," and so forth. Because it is the activity of the vajra family, it is "vajra-activity."

དེའི་དམ་ཚིག་གི་ཆོ་ག་རྒྱས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་པའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡང་མེའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། ཅི་ཞིག་བཤད་ཅེ་ན། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཆེ་བའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་འདྲ་བས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་མཚུངས་པའོ། ། མིང་ཇི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མིང་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བཏགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་ཐིག་གདབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྲད་བུ་བྲེ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ནི་འདིར་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། བྲི་བའི་གོ་རིམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་ཀྱི་གནས་སུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་ཀྱི་གནས་སུ་ནི། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་གཟུགས་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བྲི་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་ཕྱོགས་ཀུན་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་ཕྱོགས་བཞིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པ་བྲི་བར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །

This explains the activity maṇḍala that serves as the cause for the extensive ritual of the samaya. The term "this" refers to what resides in the mind. The term "then" refers to the occasion. Since even in the Yoga Tantras the section on fire accomplishes the desired aim, it is said, "it shall be explained by way of a thorough classification." If one asks what is explained, it is said, "the activity maṇḍala." The term "supreme" means of great significance. If one asks what kind it is, for that reason it is said, "because it is similar to the vajra expanse," meaning it is equal to the vajra expanse. If one asks what its name is, it is said, "it is explained as the Vajra of Activity," meaning it is designated by the name "Vajra of Activity." If one asks how the lines are to be laid out, for that reason it is said, "in the manner of the great maṇḍala, all maṇḍalas are to be laid out with cord." Here, the "great maṇḍala" should be understood as the Tri-lokya-vijaya (Victory over the Three Worlds). To show the sequence of the drawing, it says, "in the central location of the maṇḍala," and so forth. "In the central location of the maṇḍala, an image of the Buddha should be placed" means that the Blessed One Vairocana is to be drawn. "In all directions of the Buddha" means that in the four directions of that Blessed One, Vajrasattvī and the others are to be drawn.

དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་པོ་རྣམས་སུ་ཡང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུའོ། ། རྡོ་རྗེ་གཙོ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་གཙོ་བོ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་དོ། ། དེ་ཐོག་མར་བྱས་ནས་ལྷག་མ་རྣམས་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་རྣམས་རིམ་བཞིན་རང་རང་གི་མཚན་མས་མནན་པ་སྟེ་གཡོན་བརྐྱང་བ་མི་དགོས་པར་སྟེང་དུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཕྱོགས་ཀུན་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་བཅུ་དྲུག་པོ་རྣམས་སུའོ། ། མཆོད་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་གཞག་གོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་སོ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་རིག་པ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་རིག་པ་བསྟན་ནས། ད་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་ལས་དང་སློབ་མ་གཞུག་པའི་ཆོ་ག་སྔར་རྒྱས་པར་སྨྲས་པ་ཉིད་མདོར་བསྡུས་ནས་ཕྱོགས་ཙམ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་མདོར་བསྡུ་བ་བྱས་ནས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ལས་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ལས་ཏེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དེ་བསླབ་པར་བྱའོ། ། གོ་རིམ་གང་གིས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དང་པོ་ཉིད་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པར་བསྟན་ལ།

Regarding the phrase "in the four maṇḍalas," this refers to the locations of Akṣobhya and the others. Regarding "the Vajra Lords and so forth," because they are the lords of the vajras, they are the "Vajra Lords," namely the Blessed One Vajra Hūṃkāra. Taking him as the first, the remaining deities should be drawn. Regarding "how," the World Protectors are to be drawn above, each pressed down by their respective symbols in sequence, without the need for the left leg to be extended. Regarding "in all directions of those," this refers to the sixteen locations. "The great offerings are to be placed" refers to the offering goddesses. Regarding "the mudrās of Vajra Action are explained," the term "mudrā" is used here to refer to the knowledge of the mudrās. Having thus taught the knowledge of the mudrās, in order to now briefly indicate the master’s activities and the ritual for admitting the disciples—which were previously explained in detail—the text says, "having performed the ritual exactly as it is extensive," and so forth. Having thus summarized, what should be done? It says, "one generates the wisdoms of the activities of the Vajra family." Because it is the activity of the Vajra family, it is the "activity of the Vajra family"; the wisdom of that is the "wisdom of the activities of the Vajra family," and that is what should be learned. If one asks by what sequence, it says, "therefore, first one should learn the wisdom of the mudrās of pacification and so forth." This indicates that this is the activity maṇḍala.

དེ་བས་ན་གང་ལ་ལ་ཞིག་ལས་འདི་བྱེད་པར་འདོད་པ་དེས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་འམ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རམ། ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཡང་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་འདི་དག་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོར་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཚེ་ན་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པས་མེ་ཐབ་ཟླུམ་པོ་དང་། གྲུ་བཞི་དང་། གྲུ་གསུམ་བྲི་བར་བྱ་ཞིང་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཡང་དེར་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། ཞི་བ་ལ་ནི་པདྨའི་སྟེང་དུ་པདྨའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་འཁོར་ལོའི་སྟེང་དུ་རིན་པོ་ཆེའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་རྡོ་རྗེའམ། མདུང་རྩེ་གསུམ་པའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ལ། ལས་དང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བརྗོད་དེ། མཆོད་པ་བྱས་ནས་བཤོས་དང་གཏོར་མའི་ལས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྟན་འཇམ་པའམ་སྲ་བའམ། ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདུག་སྟེ། ཞི་བའི་ལས་ལ་ནི་སྟན་འཇམ་པོ་ལ་འདུག་ནས། གཡས་ནས་བསྐོར་བས་ཀུ་ཤ་བཀྲམ་སྟེ་མེ་ཐབ་ཏུ་ཡམ་ཤིང་མངར་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མེ་སྦར་ལ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོས་མེ་ལྷ་སྤྱན་དྲང་ངོ་། ། སྤྱན་དྲངས་པས་ན་མེ་ཐབ་ཀྱི་ནང་དུ་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱས་ཏེ།

Therefore, whoever wishes to perform this activity should draw any suitable maṇḍala from among the great maṇḍala, the four-mudrā maṇḍala, or the single-mudrā maṇḍala. It should be taught that the four-mudrā maṇḍala and the single-mudrā maṇḍala are branches of that activity maṇḍala, because they are completely surrounded by these very essences and mudrās. Having thus drawn the maṇḍala, at the entrance of the maṇḍala, one should draw a circular, square, or triangular fire-hearth (agnikuṇḍa) in white and other colors, in accordance with the activity such as pacification and so forth, and one should also place the mudrā there. For pacification, it is a lotus upon a lotus; for enrichment, a jewel upon a wheel; and for wrathful rites, a vajra upon a vajra or a trident. Then, having invited the deities and bound the activity and samaya mudrās, one should recite the dharma mudrā, make offerings, and perform the rites of the food and torma offering. Then, sitting on a soft or hard seat in accordance with the activity and the proper manner—sitting on a soft seat for the activity of pacification—one should spread kuśa grass by circling from the right and kindle the fire in the hearth with sweet-smelling sacrificial wood (samidh), and then invite the fire god (Agni) with the King of Desire (Takkirāja). Having invited him, one should summon, enter, bind, and subjugate him within the fire-hearth.

བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕོ་ཉའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་འབྱུང་བའི་ས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱིའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ཏེ། ཕོ་ཉའི་ཚོགས་ལས་འབྱུང་བའི་སྔགས་ཀྱི་ཆུ་ལ་བཟླས་ནས། དེས་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་གསང་ཞིང་བསྐོར་ཏེ། འཐོར་འཐུང་ལན་གསུམ་ཕུལ་ལ་དྲི་དང་། མེ་ཏོག་དང་། བདུག་པ་དང་། བཤོས་ལ་སོགས་པ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་བདག་གིས་ཕ་རོལ་དུ་སྦྱིན་སྲེག་གི་རྫས་རྣམས། དེའི་ཕ་རོལ་དུ་མེ། དེའི་ཕ་རོལ་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ལྷ། བདག་པོའི་མདུན་དུ་ཡིད་ཀྱིས་ལེགས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཁྲོ་བོ་གང་ཡང་རུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཞུགས་ཏེ་མར་ལ་སོགས་པའི་སྲེག་རྫས་ལས་དགང་བླུགས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྲེག་རྫས་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་མེ་ལ་དགང་བླུགས་གསུམ་གསུམ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཕུལ་ནས་བསྐོར་ཞིང་འཐོར་འཐུང་གསུམ་ཕུལ་ལ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་གིས་ཀྱང་མཆོད་དོ། ། དེ་ནས་མེ་ལྷ་ཞུགས་ཐབ་ཀྱི་མདུན་དུ་དཔང་པོ་ལྟ་བུར་བཞག་ལ། ལྷ་དང་དེའི་བདག་པོ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ། བདག་པོ་ལ་ཡང་གོང་མ་བཞིན་དུ་འཐོར་འཐུང་ཕུལ་ལ་དགང་བླུགས་གསུམ་མམ། བདུན་ནམ། ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་འཐོར་འཐུང་བྱས་ལ་དྲི་དང་མེ་ཏོག་ཕུལ་ཏེ། མདུན་དུ་བཞུགས་སུ་གསོལ་ནས་དེར་སྦྱིན་སྲེག་དབུལ་བར་བྱ་བའི་རང་གི་ལྷ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་ཞུགས་སུ་གསོལ་ཞིང་ཞུགས་ཐབ་ཀྱི་མདུན་གྱི་དབུས་སུ་བཞག་ལ་དེ་བཞིན་དུ་འཐོར་འཐུང་ལན་གསུམ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཏིལ་བསྲེགས་ལ་སྡིག་པ་བསྲེག་པར་བྱ་སྟེ།

In order to perform the consecration, those belonging to the earth who emerge from among the hosts of messengers should bind the general mudrā and offer the water for the guest-offering. Having recited the mantra that emerges from the hosts of messengers over the water, they should sprinkle and circumambulate all the ritual implements. They should then offer the sprinkled water three times and present the perfumes, flowers, incense, food offerings, and so forth. Then, one should clearly visualize in the mind that the substances for the fire offering are on this side, the fire is on the other side, and the deity to be accomplished is on the far side, in front of the master. Then, entering the meditative absorption of whichever wrathful deity is appropriate, one should offer the ladlefuls of the burning substances, such as clarified butter. Then, for each individual burning substance, one should offer three ladlefuls into the fire. Having offered them, one should circumambulate and offer the sprinkled water three times, and also worship with perfumes and flowers. Then, having established the fire god in front of the hearth as a witness, one should offer the fire offering to the deity and its master. To the master as well, one should offer the sprinkled water as before, and then offer three, seven, or twenty-one ladlefuls. Then, having likewise performed the sprinkling and offered perfumes and flowers, one should request the deity to be seated in front. Having requested one's own deity—who is to be the recipient of the fire offering—to enter very closely and be seated in the center in front of the hearth, one should likewise offer the sprinkled water three times. Then, the fire offering should be performed. Then, having burned sesame seeds, one should burn away one's misdeeds.

གང་གི་སྡིག་པ་བསྲེག་པར་འདོད་པ་དེའི་ལུས་མགོ་ནས་རྐང་པའི་བར་ཐོག་ཐག་ནས། མི་བཀྲེན་པ་བཞིན་དུ་གཞག་ཅིང་མི་སྡུག་པ་དྲངས་ཏེ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཉིན་རེ་བཞིན་དེ་ལྟར་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ། དེ་ཡང་སྡིག་པ་དང་བྲལ་བར་བསམས་ཏེ་དེ་ལྟར་སྡིག་པ་བསྲེག་པར་བྱའོ། ། ལྡང་བའི་ཚེ་ན་ཡང་རང་གི་ལྷ་ལ་འཐོར་འཐུང་ལན་གསུམ་ཕུལ་ཏེ་དྲི་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་བདག་པོ་ལ་འཐོར་འཐུང་ཕུལ་ལ། འབྱོར་པ་ཅི་ཡོད་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས་ཡང་འཐོར་འཐུང་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་དྲི་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ་དེའི་འོག་ཏུ་འབྱོར་པ་ཡོད་ན་མེ་ལྷ་ལ་ཡང་དགང་བླུགས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། རང་གི་ལྷ་དང་བདག་པོ་ལ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་གཉི་གར་དགང་བླུགས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཟླ་བ་གཅིག་གམ། ཟླ་བ་བཞིའི་བར་དུའམ། ཇི་སྲིད་འདོད་པར་དཀྱིལ་འཁོར་གཤེགས་སུ་མི་གསོལ་བ་ཉིད་དུ་མེའི་བྱ་བ་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཇུག་ཏུ་འབྱོར་པ་ཅི་ཡོད་པས་ཐམས་ཅད་མཆོད་ལ་བཟོད་པར་གསོལ་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་དགྲོལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། ཆོ་ག་འདི་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྤྱིའི་ཆོ་ག་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འབྲས་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་གིས་ཀྱང་རང་གི་ལྷ་དང་མེ་ལྷ་ཤིན་ཏུ་ཚིམ་ཞིང་དགྱེས་པར་བསམ་ཞིང་། དེ་གཉིས་དེ་ལྟར་མཉེས་པས་རང་གི་ཁྱིམ་ཡང་ཡོ་བྱད་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་འགེངས་པར་མཛད་པར་བསམས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུས་ནི་ཁྱིམ་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། །

One who wishes to burn away their misdeeds should, from the head to the feet of the body, place it as if it were a wretched person and, having drawn it out as something unattractive, perform the fire offering. Performing the fire offering in that manner every day, one should also contemplate that they are freed from misdeeds and thus burn away the misdeeds. When rising, one should also offer three rounds of arghya to one’s own deity and make offerings of fragrance, flowers, and so forth. Then, having offered arghya to the Lord, one should perform the fire offering with whatever wealth is available and offer arghya once more. Then, one should also make offerings of fragrance, flowers, and so forth. Then, having done the same for the fire, if there is wealth, one should also offer the pūrṇāhuti to the Fire God (Agni). For one’s own deity and the Lord, the pūrṇāhuti should be offered both at the beginning and at the end. In this way, for one month, or for four months, or for as long as one desires, one should perform the fire ritual without requesting the maṇḍala to depart. Then, at the conclusion, having made all offerings with whatever wealth is available and having requested forbearance, one should request the departure of the maṇḍala in the manner of its dissolution. This ritual should be understood as the general ritual for all the rituals that follow. One should also contemplate that one’s own deity and the Fire God are thoroughly satisfied and pleased by the fire offering of rice, and that by pleasing those two in such a way, they cause one’s own home to be completely filled with various necessities; by such means, the household will flourish.

དཱུར་བའི་མྱུ་གུ་མར་དང་བཅས་པས་ཀྱང་རང་གི་ལྷ་དང་མེ་ལྷ་ཡོངས་སུ་ཚིམ་ཞིང་མཉེས་པར་བསམས་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱི་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་ཉིད་མཛད་དེ། ཡུན་རིང་བར་གནས་པ་དང་། ནད་མེད་པ་དང་། སྟོབས་ཀྱིས་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་མཛད་པར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུས་ནི་ཚེ་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཀུ་ཤའི་མྱུ་གུ་འབྲུ་མར་དུ་བཏགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ་འདི་ལྟར་བསམ་ལ། འཇིགས་པ་གང་གིས་གང་ཞིག་ཉེན་པར་གྱུར་པའི་འཇིགས་པའི་རྒྱུ་དེ་ཀུ་ཤའི་མྱུ་གུ་འབྲུ་མར་དང་བཅས་པ་འབར་བས་དེའི་མོད་ལ་ཐལ་བར་བརླག་པར་བསམས་ན་འཇིགས་པའི་རྒྱུ་སྲེག་པས་རྟག་ཏུ་བསྲུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་ཡམ་ཤིང་ཚ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལས་གཞན་སྟོན་ཏེ། སྔགས་པས་ཡམ་ཤིང་ཚ་བ་ལས་མེ་སྦར་ཏེ། དང་པོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མར་ཡམ་ཤིང་ཚ་བ་ལས་མེ་སྦར་ལ། སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་བཞིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ནི་ཚ་བའི་ཤིང་མེད་ན། ཕྱིས་ནི་གཞན་ལས་སྦར་ཡང་འགལ་བ་མེད་དོ་ཞེས་ཤེས་སོ། ། སེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེ་བ་དང་། རྒྱ་ཤུག་ལ་སོགས་པ་ཤིང་ཚེར་མ་ཅན་གྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ། མེ་དང་རང་གི་ལྷ་ཁ་ལོ་བ་ལྟ་བུ་གཉིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གླང་པོ་ཆེ་ལྟ་བུའི་ཕྲག་པ་ལ་ཞོན་ཏེ། ཅི་དགའ་བར་ཁྲིད་དེ་བྱོན་པར་བསམ་སྟེ། དེ་ལྟར་སེ་བའི་ཚེར་མས་འགུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚ་བ་ཉིད་དོ། ། ཁྲོ་བ་དང་ལྡན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ཏེ། མེ་ཏོག་དམར་པོ་དང་འབྲས་བུ་དམར་པོས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་ཞིང་གང་གི་ཕྱིར་བྱ་བ་དེ་དམར་པོར་བལྟས་ཏེ།

One should also imagine that the sprouts of dūrvā grass, together with butter, completely satisfy and please one’s own deity and the fire deity (agni). By performing the application of the elixir of those two and so forth, one should imagine that they are made to possess long life, freedom from disease, the increase of strength, and so on; through such means, one’s lifespan will increase. Having performed a fire offering (homa) of kuśa grass sprouts ground with sesame oil, one should contemplate as follows: if one imagines that the very cause of whatever fear has afflicted someone is instantly reduced to ashes by the blazing of the kuśa sprouts and sesame oil, then by burning the cause of fear, one will be constantly protected. Now, with the words "hot fuel wood" and so forth, other activities are shown. The mantra practitioner should kindle a fire with hot fuel wood. Regarding the word "first," it means that one should first kindle the fire with hot fuel wood; however, it is understood that if hot wood is unavailable at the time the fire offering is being performed, there is no contradiction in kindling it later with other wood. Regarding the word "thorn-apple" (se ba), one should perform the fire offering with thorny trees such as the thorn-apple and jujube. One should imagine that the fire and one’s own deity, acting as a driver, mount the shoulders of the target—like an elephant—and lead them wherever they please; by means of the thorns of the thorn-apple, they will be summoned. The phrase "by those very [things]" refers to the hot [wood] itself. "Possessing wrath" means abiding in the meditative absorption (samādhi) of a wrathful deity; one should perform the fire offering with red flowers and red fruits, and visualize the target as being red.

མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་དམར་པོའི་ཁུ་བའམ། རྒྱ་སྐྱེགས་ཀྱི་ཁུ་བས་སྤྱི་བོ་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྐང་མཐིལ་གྱི་བར་དམར་བར་བསམས་ན། དེ་ལྟ་བུ་ནི་གཅིག་གམ་གཉིས་སམ། མང་པོ་ནས་ཇི་སྲིད་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་དགའ་ཞིང་རངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྦྱོར་བའི་མཐུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་མཉམ་པར་བཞག་པས་ཡམ་ཤིང་ཚ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མེ་སྦར་ལ། ལྕགས་ཀྱི་ཕྱེ་མའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ཏེ། དེ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་ཏུ་གྱུར་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བཅིངས་པར་བསམས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུས་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚ་བའོ། ། མཉམ་པར་གཞག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་དང་། རྫས་དང་། མེ་དང་། ལྷ་དང་། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཡིད་གཏོད་པ་དང་། འབྲས་བུ་ཁ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་ཅིང་། དེ་དུག་ཧ་ལ་ཧ་ལ་དང་འདྲ་བར་རེག་ཏུ་མི་བཟོད་པས་ཤིན་ཏུ་གདུག་ཅིང་གཏུམ་པའི་སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ལ་སྡིག་པ་དེ་དང་(དྲ་བྲལ་,དབྲལ་)བ་དང་། དེས་ཉེ་བར་གཙེས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེའི་ཟས་དང་། སྐོམ་ལ་སོགས་པ་དང་། ལུས་དང་སྟན་དང་། གོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་གཏོར་ཞིང་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྲོག་དང་འབྲལ་བར་བྱེད་པར་བསྒོམས་ཏེ་དེ་ལྟ་བུས་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་གསོད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། མཁས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འབྲས་བུ་དང་མེ་ཏོག་སྐྱུར་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་གང་ཡང་རུང་བ་དབང་དུ་བྱ་བའི་དམ་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། མེའི་ནང་ན་ཡོད་པའི་འབྲས་བུའམ། མེ་ཏོག་འདི་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ཤིན་ཏུ་དགའ་ཞིང་སྲེད་ལ།

If one visualizes the area from the crown of the head down to the soles of the feet as red, using the juice of red flowers and fruits or lac juice, then whether it be one, two, or many, up to all beings, they will become joyful and delighted; this demonstrates the power of the ritual application. The "yogin" is one who, in meditative equipoise, kindles the fire with those very hot fuel sticks and performs a fire offering of iron filings. Visualizing that these have become vajra iron shackles and that the target is bound by them, through such means, the target becomes truly bound by the vajra. "By those very things" refers to the hot substances. "In meditative equipoise" means focusing the mind on oneself, the substances, the fire, the deity, and the target. Performing a fire offering of bitter fruits, and because it is as unbearable to touch as the hālāhala poison, one should sprinkle it on the food, drink, body, seat, clothing, and so forth of those extremely wicked and fierce sentient beings. Meditating that this severs their life-force, through such means, it produces instantaneous death. Regarding "the wise" and so forth: if one performs a fire offering with sour fruits and flowers, it is the supreme method for subjugating anyone. This is what is taught: the target within the fire becomes exceedingly joyful and full of longing for these fruits or flowers.

དགོས་པར་བསམས་ན་མགུ་སྟེ་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ཡམ་ཤིང་སྐྱུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པའོ། ། འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ཅིག་ན་རེ་པོ་སོན་ཆ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ལ་ལ་ནི་ཨ་ཤོ་ཀའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་བསྲེགས་ན་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་དེས་མེ་ལྷ་དང་རང་གི་ལྷ་དགྱེས་པར་འགྱུར་རོ། ། དགྱེས་པས་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པའི་སྔགས་པ་ལ་ཅི་འདོད་པའི་གཟུགས་སུ་མཛད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་འདོད་བཞིན་གྱི་གཟུགས་སུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་དང་འདྲ་བའི་ཡམ་ཤིང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། མི་སྣང་མེ་ཏོག་སྡོང་བུ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་མི་སྣང་བའི་མེ་ཏོག་ནི། ཨུ་དུམྺཱ་ར་དང་། ནྱ་གྲོ་དྷ་དང་། འོ་མ་ཅན་ལ་སོགས་པའོ། ། སྡོང་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡམ་ཤིང་ངོ་། ། སྦྱིན་སྲེག་འདོད་ན་མི་སྣང་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་དགའ་ནས་མི་སྣང་བ་སྟེ། དུས་འདི་སྲིད་ཅིག་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་གསོལ་བ་བཏབ་ན་དུས་དེ་སྲིད་དུ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཐོག་མར་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱ་ཞིང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམས་ནས་སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་ཚེ་ཟླ་བའམ་ཟླ་བ་བཞིར་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ལ། ལྷ་རྣམས་གཤེགས་སུ་མ་གསོལ་བ་ཉིད་དུ་ཐུན་མཚམས་བཞིར་སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བྱའོ། ། ཟླ་བ་གཅིག་གམ་ཟླ་བ་བཞིའི་མཐར་མཚན་མ་བྱུང་བ་དང་།

If one contemplates the purpose, they will be pleased and come under one's control. "By those very [substances]" means performing the fire offering with sour sacrificial wood (samidh). Regarding "the fruit of desire," some say it is the poṣaṇḍa fruit, while others say it is the fruit of the aśoka tree. If one burns such a fruit of desire, the Fire God and one's own deity will be pleased. Through their pleasure, they will manifest in whatever form the mantrin performing the fire offering desires; thus, one will take on the desired form. "With sacrificial wood similar to that" means with that which is sour. Regarding "with the stalks of invisible flowers," "invisible flowers" refers to the udumbara, nyagrodha, kṣīravṛkṣa, and so forth. "Stalks" refers to sacrificial wood. "If one desires the fire offering, one will become invisible" means that if one performs the fire offering, [the deity] will be pleased and become invisible. If one makes the prayer, "May I become invisible for this long a duration," one will become invisible for that duration. This is what is being shown: first, one should perform the preliminary service (pūrvasevā). Having meditated on the subtle vajra, during the preliminary service, one should draw a maṇḍala for one month or four months and perform one hundred and eight fire offerings during the four sessions without requesting the deities to depart. At the end of one month or four months, when the signs have appeared—

འདོད་ན་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དགའ་བའི་དངོས་གྲུབ་གསོལ་ཞིང་མཚན་ཐོག་ཐག་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་པ་ལས་གྲུབ་པར་གྱུར་ན་གདོད་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། ། ནམ་མཁའི་ལྕུག་མ་མེ་ཏོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནམ་མཁའི་ལྕུག་མ་ནི་རྩ་བ་མེད་པའི་ལྕུག་མ་སྟེ། དེ་ཤིང་གི་སྟེང་དུ་འབྱུང་བ་ཡོད་དེ་ཡུལ་ཀོང་ཀ་ནེ་ན་མང་དུ་མཐོང་ངོ་། ། དེའི་མེ་ཏོག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཏེ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱ་ཞིང་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམས་ལ། ཟླ་བའམ་ཟླ་བ་བཞིར་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ཏེ། ལྷ་རྣམས་གཤེགས་སུ་མ་གསོལ་བར་ཐུན་བཞིར་བྱས་ལ་མཐར་མཚན་ཐོག་ཐག་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ཏེ། གྲུབ་ན་(གདོང་,གདོད་)ནམ་མཁའ་ལ་དགའ་མགུར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཁྲོ་བོར་མཉམ་གཞག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བཛྲ་ནི་སྣུ་ཧ་སྟེ། དེའི་མེ་ཏོག་གི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན། རྡོ་རྗེ་བཀའ་བཞིན་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་བསྒོ་བ་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་སྟེ། འདོད་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ལྟུང་བའི་ཚེ་བཟློག་པར་འདོད་ན་སྡོད་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་དུ་དགའ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་བཀའ་བཞིན་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡམ་ཤིང་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། ཁྲོ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུགས་པར་གྱུར་པའོ། ། དཔའ་བོ་གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ལ་ཕུལ་བའི་ཕྲེང་བ་སྟེ། ཕུལ་ནས་བོར་བའི་ལྷག་མའོ། ། དེ་ཡང་བཀའ་ནི་ཉན་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་ན་འབབ་པ་དང་། སྤྱན་དྲང་ན་འོང་བ་དང་། བཏང་ན་འགྲོ་ཞིང་གང་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་མཛད་དོ། ། དེ་ལྟར་ལས་ཀྱི་མཐུ་བསྟན་དུ་ཟད་ཀྱི།

If one prays for the siddhi of invisibility, saying, "May I become invisible," and performs the fire offering throughout the entire night, one will indeed become invisible once the practice is accomplished. Regarding the "Sky-Vine Flower" and so forth: the "Sky-Vine" is a vine without roots that grows upon trees; it is frequently seen in the region of Koṅkaṇa. Its flower is likewise. One should first perform the preliminary service (sevā) and meditate on the subtle vajra. Having drawn the maṇḍala for one month or four months, one should perform the practice in four sessions without requesting the deities to depart. Finally, having performed the fire offering throughout the entire night, if it is accomplished, one will travel through the sky at will. Regarding "Absorbed in the Wrathful One" and so forth: vajra is snuhu (the milkweed plant). If one performs the fire offering with its flowers, they will act according to the vajra command. This means they will act exactly as commanded; if one wishes, they will fall, and if one wishes to prevent them from falling, they will remain. Having gone wherever one pleases, they will fall; in that way, they act according to the command. "With those very fuel sticks" refers to what was just explained. "Possessing wrath" means having become agitated. "Whichever hero" refers to the garland offered to whichever Bodhisattva; it is the remainder left over after it has been offered and discarded. "They will also obey the command" means that if one wishes, they will descend; if one invites them, they will come; if one sends them, they will go, and they will perform everything one desires. Thus, this merely demonstrates the power of the ritual action.

དེ་ལྟ་ན་ཡང་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་ལས་དམན་པ་རྣམས་ལ་མི་སྦྱོར་ཞིང་གཙེ་བར་མི་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དང་། སྔགས་སྤྱོད་པའི་མཐུ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྦྱོར་བ་འདི་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་མཆོག་ཏུ་ཕན་འདོགས་པར་མཛད་པ་རྣམས་ལ་བརྙས་པར་མི་བྱའོ། ། དཔའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་སྤྱིར་སྨོས་པ་ལ་བྱ་བར་ཡང་སྙེགས་མོད་ཀྱི། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པར་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ། མཐུ་ཆེ་ཞིང་དྲག་པོ་ཡང་སྦྱོར་བ་འདིས་དབང་དུ་བྱེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་དབང་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པར་དབབ་པ་དང་། ཞལ་བསྟན་པ་སྩལ་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་མཛད་དོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཕན་ཆད་དོ། ། གསང་བ་ནི་སྦས་པ་ལ་བྱ་སྟེ། ཡུལ་དེའི་ལས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པར་བྱའོ། ། ཡིད་འོང་བུད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་སེམས་དཔའ་གང་གི་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་དེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའམ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་ཡིད་དུ་འོང་བའི་བུད་མེད་དོ། ། ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་ཐོག་ཐག་གནས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་དེའི་བུ་གར་ཨཉྫ་ན་བཅུག་ལ། བཀན་ནས་མཚན་ཐོག་ཐག་ཏུ་སྔགས་སམ་སྙིང་པོ་བརྗོད་པས་བསྐུལ་བར་བྱའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ཡང་བསྒོམས་ལ་གང་ཞིག་སེམས་དཔའ་གང་གི་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་དེའི་ནང་དུ་ཨཉྫ་ན་བཅུག་སྟེ།

Nevertheless, the Buddha Bhagavān and the Bodhisattvas do not employ or harm those of inferior karma. This application is taught in order to demonstrate the welfare of sentient beings and the power of mantra practice. Therefore, one should not disparage those who act for the supreme benefit of others. Although the term "hero" is mentioned generally, it refers specifically to Vajrapāṇi; this is to show that even those of great power and ferocity are brought under control by this application. Consequently, even the Buddha Bhagavān is brought under control, performing such activities as descending into the maṇḍala and requesting that he grant a vision of his face. The word "then" means from that point onward. "Secret" refers to that which is hidden; one should train in the wisdom of the activity of that object. "Pleasing woman" refers to whichever samaya-mudrā or karma-mudrā belongs to the specific Bodhisattva whose mantra one is reciting; she is the "pleasing woman" of that [practitioner]. "Dwelling together" means staying throughout the night. Having inserted añjana into the aperture of that mudrā, one should press it and invoke [the deity] by reciting the mantra or the essence (hṛdaya) throughout the night. This is what is being shown: having first performed the preliminary service and meditated on the subtle vajra, one should bind the mudrā of whichever Bodhisattva's mantra one is reciting, and insert the añjana into it.

མཚན་ཐོག་ཐག་ཕྱག་རྒྱ་མི་དགྲོལ་བར་སྙིང་པོ་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ལ་ནང་པར་དེས་མིག་བསྐུས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ནང་དུ་བཅིངས་པའི་ཁུ་ཚུར་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྡོང་རོས་བུ་གར་བཅུག་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སུའི་བུ་གར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་སྟེ་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ནང་དུ་བཅིངས་པའི་ནང་དུ་གཞུག་གོ། ། གལ་ཏེ་བུ་ག་དེ་གན་རྒྱལ་དུ་འཇོག་ཀྱང་སྲིད་པས་དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པས་དེ་གཡོགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རམ་གང་རིགས་གང་དུ་ཟློས་པ་དེས་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་ལ། ཇི་སྲིད་མཚན་མ་རྣམ་པ་བཞིས་དངོས་གྲུབ་རྣམ་པ་བཞི་འབྱུང་བ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། མཚན་མ་བཞི་ནི་འགུལ་བ་དང་། དྲོ་བ་དང་། དུ་བ་འཐུལ་བ་དང་། འབར་བ་སྟེ། འགུལ་བས་ནི་དབང་དུ་བྱེད་པའོ། ། དྲོ་བས་ནི་རྐང་མགྱོགས་སུ་འགྱུར་རོ། ། དུ་བ་འཐུལ་བས་ནི་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། ། འབར་བས་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། གོ་རོ་ཙ་ན་བུ་གར་བཅུག། ཅེས་བྱ་བ་ལ། སུའི་བུ་གར་གཞུག་ཅེ་ན། གསང་བའི་ཁུ་ཚུར་དུའོ། ། གསང་བའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཙིར་བར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་རོ་ཙ་ན་དེ་གཡོགས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

If one recites the essence mantra throughout the entire night without releasing the mudrā and applies it to the eyes the following morning, all sentient beings will be brought under one's power. In this maṇḍala of activity, the great mudrā should be understood as the fist formed by binding the vajra-clasp internally. Regarding the phrase "having inserted realgar into the cavity," if one asks whose cavity it is, it is the vajra-clasp; that is, it should be inserted into the interior of the internally bound vajra-clasp. Since it is possible that the cavity might be left facing upward, it is therefore said, "covering it with the vajra-clasp." Likewise, having performed the preliminary service and so forth, one should perform the yoga of one's own deity in whichever maṇḍala of activity or appropriate [practice] one is reciting, and recite until the four types of signs arise, which bring about the four types of accomplishments. The four signs are: trembling, heat, the rising of smoke, and blazing. Through trembling, one gains power; through heat, one becomes swift-footed; through the rising of smoke, one becomes invisible; and through blazing, one travels through the sky. Regarding the phrase "having inserted bezoar into the cavity," if one asks into whose cavity it should be inserted, it is into the secret fist. "Squeezed by the secret fist" means that one should cover that bezoar with that very fist.

གསང་བའི་ཁུ་ཚུར་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་གནས་སུ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ནང་གི་ཁུ་ཚུར་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གསང་བའི་ཁུ་ཚུར་རོ། ། དེ་ནས་གོ་རོ་ཙ་ན་དེ་ནམ་འབར་བར་གྱུར་པ་དང་། དེའི་ཚེ་དེ་བསྲུང་བ་བྱས་ལ་མནན་པར་བྱའོ། ། བསྲུང་བའི་ཁུ་ཚུར་གང་ཡང་རུང་བར་ཡིད་ཀྱིས་བཅུག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གོ་ཆས་གོ་བསྐོན་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་བཞུགས་པར་རྣམ་པར་དགོད་དེ། འདི་ནི་གནོན་པའོ། ། དེ་ལྟར་བསྲུང་བ་དང་གནོན་པ་བྱས་ནས་དེས་ཐིག་ལེ་བྱས་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། ། རྫས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་བསྲུང་བ་དང་མནན་པ་འདི་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གུར་ཀུམ་བུ་གར་བཅུག་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ནང་དུ་གཞུག་པའོ། ། བུ་གར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བུ་ག་དམ་དུ་བཀབ་ཅིང་བུ་ག་མེད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མཚན་མ་རྣམ་པ་བཞིས་ནི་དངོས་གྲུབ་རྣམ་པ་བཞིར་འགྱུར་བར་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་མཚན་མ་གང་ཡང་རུང་བ་ཙམ་གྱིས་ལྡང་བར་མི་བྱའོ། ། འོ་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། ནམ་ལངས་ཀྱི་བར་དུ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཚེ་མཚན་མ་ཇི་ལྟ་བུ་བྱུང་བ་དེ་ལྟ་བུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། གསང་བའི་དངོས་གྲུབ་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ།

The "secret fist" refers to the fist within the action mudrā that occupies the position of the vajra fist in the secret maṇḍala of the Victory over the Three Worlds. Then, when that gorocana has become blazing, one should protect it and press it down. Having mentally placed any suitable protective fist, one should don the armor of the vajra-mail and visualize the Blessed One Vairocana seated in the cross-legged posture upon it; this is the pressing. Having thus performed the protection and the pressing, if one applies a drop (tilaka) with it, one will become like a Vajradhara. This protection and pressing should be understood to apply to all substances in the same way. Regarding the phrase "having placed saffron in the aperture," it means to insert it into the interior of Vajrasattvī. Regarding the phrase "Vajrasattva in the aperture," it means that by that very [mudrā], the aperture is tightly sealed and rendered without an opening. One should understand in all cases that the four types of signs result in the four types of accomplishments (siddhi); however, one should not rise [from the practice] at any time based on just any sign whatsoever. If one asks, "How then should it be done?" one should remain until dawn; at that time, whatever kind of sign arises, that is what will be accomplished. Having thus taught the wisdom of accomplishment and the secret accomplishment, now, in order to teach the wisdom of the mudrās, it is said: "Then, one shall train in the wisdom of the great action mudrā of the Vajra family."

བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་དགོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟ་བའི་སྦྱོར་བ་དེས་སྦྱོར་བས་ན་རྡོ་རྗེ་དགོས་པའི་ཚུལ་ལོ། ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེ་རྣམས་ཀྱང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཅི་རྒྱས་པར་རམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མདོར་བསྡུས་ན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཅི་དེར་ནི་ལག་པ་གཉིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བའི་ཚུལ་དུ་འཇོག་ན། འདི་ཡང་དེ་ལྟར་བྱ་དགོས་སམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཁྲོ་བོའི་རིགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཅི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཞི་བའི་གཟུགས་སུ་བྱའམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ནོ། ། འོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་མཉམ་པར་གཞག། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་བསྟན་ན་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཧཱུྃ་ཞེས་མཛུབ་མོའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། དམ་ཚིག་མཆོག་ནི་འདིར་དེ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཇི་ལྟར་དེར་གནས་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་བཅིང་བ་གཞག་པས། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ལས་མཐེའུ་ཆུང་ལྕགས་ཀྱུར་སྦྲེལ་བ་བཏང་ལ་གནས་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ་བཞག་ན་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན།

This is the meaning of the phrase "it shall be taught." Regarding the expression "by way of the vajra purpose": it is the "vajra purpose" because one applies the application of the mudrās exactly as they are applied in the activity maṇḍala of the Vajradhātu. If one asks what those things to be realized in that way are, they are the "great mudrās." If one asks whether they are to be explained in detail or not, it is said, "in brief." If one asks, "In that [previous case], the two hands were placed in the manner of palms joined; must this also be done in that way?" it is not so. Therefore, it is said, "by means of the vajra fists," which means by way of the vajra fists of the wrathful family. If one asks, "Should it be made in a peaceful form just like the Vajradhātu maṇḍala?" it is not so. If one asks, "Then what is it like?" it is said, "one should rest in equipoise as a vajra wrathful one." If the great mudrās have been thus taught, one might ask what the samaya mudrās are like. Therefore, it is said: "With the syllable HŪṂ, by way of the index finger, the supreme samaya is likewise here." This teaches the following: just as in that [maṇḍala] the vajra-bindings are placed in their respective locations to become the samaya mudrās, so too here, if one releases the connection of the little fingers as hooks from the very mudrā of the Victory over the Three Worlds and places them in those respective locations, they become the samaya mudrās. If one asks what the dharma mudrās are like:

ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའང་འདིར་དེ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཡི་གེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་འདྲའོ། ། ཡི་གེ་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཡིན་པ་མི་ཤེས་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་མོ་ལས་སྨོས་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཡིན་པར་སྟོན་ཏེ་ཨ་ཨཱ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཨཾ་ཨཿཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་རྣམས་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་རྣམས་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་དང་རིམ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། ཅི་དེ་རྣམས་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ཨོཾ་ཞེས་དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཨ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་ལ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་དང་པོ་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་བཅས་པ་ནི་བཅུ་དྲུག་པོ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་རོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མདོར་བསྡུ་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མདོར་ན་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་གནས་སུ་བསྟན་པའི་ཁུ་ཚུར་གང་ཡིན་པ་དེ། བསྒྱིངས་བཅས་གསོར་བ་གཉི་ག་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གཉིས་སུ་བྱས་ན་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་འགྱུར་ཏེ། མདོར་བསྡུས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བས་ནི་ཕན་ཡོན་སྟོན་ཏོ། ། དག་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་སྐྱོན་མེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོགས་པ་མེད་པའི་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་སོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་ལས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འགྲེལ་པའོ། ། ། །

"The Dharma-mudrā is also like this here," it is said. Just as in that Karma-maṇḍala the Dharma-mudrā is of the nature of syllables, so it is here as well. Since it is not known which syllables those are, it is shown that they are the syllables mentioned in the Mātṛkā, namely the sixteen from a ā up to aṃ aḥ; these are to be applied respectively to the sixteen Sattvas. If one asks, "Are they only those?" or "Is it not so?", it is said, "With oṃ as the first." This shows that each of the sixteen syllables, beginning with a, together with the initial oṃ, becomes the respective Dharma-mudrā of those sixteen. If one asks, "What is the Karma-mudrā like?", it is said, "To summarize the Karma-mudrā," and so forth. In brief, the fist that was taught in the Karma-maṇḍala in the position of the Vajra-fist, when made into two by the phrases "with the two, the brandishing and the shaking," becomes the Karma-mudrā; this is the summary. By the words "all accomplished," the benefit is shown. By the words "pure," it is shown to be faultless. "By the manner of Vajra-action" means by the application of unimpeded action. This concludes the commentary on the Karma-maṇḍala of Victory over the Three Worlds from the Kosalālaṃkāra, the extensive commentary on the Tattvasaṃgraha.

དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་འཁོར་དུ་གཏོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་བསྟན་ནས། ད་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྟོས་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དོན་དང་མཐུན་པའི་མིང་འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། རང་གི་རིག་པ་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མ་རིག་པ་གཞོམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རིག་པའོ། ། དེ་ཡང་རྣམ་པ་མང་བས་དེ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རིག་པ་དམ་པའོ། ། དེ་ཅི་ཞིག་མཛད་ཅེ་ན། གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་རང་གི་རིག་པ་དམ་པ་གསུངས་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་བཞིས་ཀྱང་རང་རང་གི་རིག་པ་དམ་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་རིག་པ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར།

Thus, having taught the ritual procedure for the fire offering belonging to the activity of the Vajra family, in order to now teach the ritual for accomplishing the samaya-mudrās, the Blessed One spoke the words beginning with "Then again," and so forth. "Then" refers to the sequence of the occasion. "Again" refers to the context of the activity maṇḍala. "The Blessed One" has already been explained. Since he is both a tathāgata and a vajra, he is the "Vajra of all tathāgatas." Because he is the samaya-mudrā of those Vajras of all tathāgatas, he is the "Samaya-mudrā of the Vajra of all tathāgatas." In order to bless that, he entered into the meditative absorption (samādhi) named "The Reality-Concordant Name," which is the very name of that samādhi. "This" refers to what resides in his mind. If one asks what that is, it is said: "His own supreme knowledge." Knowledge is that which demonstrates wisdom in order to destroy ignorance. Since there are many types of that, the most excellent among them is "supreme knowledge." If one asks what he did, it is said: "He spoke," which means he proclaimed it. Just as the Blessed One Vairocana spoke his own supreme knowledge, likewise the four Knowledge Kings, such as Vajrapāṇi and the others, also spoke their respective supreme knowledges. The maṇḍala of the four mudrās of those supreme knowledges thus taught—

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྟོས་ནས་བསྟན་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་པའོ། ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་མེད་པར་ཐབས་སླ་བས་ཕྱག་རྒྱ་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཡང་དག་པར་བཤད་པར་བྱ་བའོ། ། ཅི་ཞིག་བཤད་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་འདྲ་བས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། མིང་ཇི་སྐད་དུ་བྱ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མིང་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་བྲི་བར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྲད་བུ་བྲེ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཇི་ལྟར་དགོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་ཕྱོགས་ཀུན་དུ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་རྒྱལ་ལ་སོགས་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། དབུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དགོད་ལ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། །

In order for the Blessed One Vajrapāṇi to act as the teacher, he spoke the words beginning with "Then," and so forth. The word "again" is taught in reference to the maṇḍala of the four seals of the Mahāyāna Abhisamaya. "Then" means immediately following; it refers to the period immediately after the maṇḍala of activities. Without the maṇḍala of the four seals, the seals will not be accomplished through easy means; therefore, he said, "I shall thoroughly explain," meaning it shall be correctly explained. If one asks what is to be explained, he said: "The supreme maṇḍala of seals." If one asks what it is like, he said: "Because it is similar to the Vajradhātu." If one asks what its name is, he said: "It is explained as the Vajrakrodha," meaning its name is "Vajrakrodha." If one asks how it is to be drawn, he said: "In the manner of the great maṇḍala, all the maṇḍalas are to be laid out with the cord." If one asks how the seals are to be arranged, he taught that: "In all directions of the Buddha, draw Trailokyavijaya and the others." This indicates that one should place the Blessed One Vairocana in the center, and in the positions of Akṣobhya and the others, one should draw the seals of Trailokyavijaya and so forth. "Then" refers to the occasion. "In this maṇḍala" refers to the one just described.

དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཡིན་པར་གཟུང་སྟེ། དེའི་ཚུལ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཆོ་གས་སོ། ། དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བྱས་ནས་སོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཉེ་བར་བསྟན་ཅིང་། མཆོད་པ་དབུལ་བ་དང་། བཤོས་དང་གཏོར་མ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བར་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གཟུང་ངོ་། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བྱ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་བྱས་ནས་སློབ་མ་བཅུག་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པ་ལ་གསང་བས་སྟོབས་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་མི་བསྒྲགས་པར་སྟོན་ཏོ། ། ཆོས་ཉིད་དག་བརྗོད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའོ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་། དེ་ལྟ་བུར་ལྷག་པའི་བསམ་པས་མོས་པར་བྱས་ལ། བུད་མེད་ལྷན་ཅིག་གནས་ན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་བུད་མེད་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། རིགས་གང་གི་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་གང་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་བཅིངས་པ་ཉིད་དང་། མཚན་ཐོག་ཐག་ལྷན་ཅིག་འདུག་པས་ན་གནས་པའོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའི་དགོས་པ་ཡང་འདི་ཡིན་ཏེ། མཆིལ་མ་དང་སྣབས་དང་།

If one asks how the extensive rituals of summoning and so forth are to be performed, it is for that reason that it is said, "in the manner of the great maṇḍala." The "great maṇḍala" should be understood as the Trailokyavijaya [maṇḍala]; "in its manner" means by its ritual procedure. "The extensive rituals of summoning and so forth are to be performed" means having performed whatever extensive rituals of summoning and so forth are required. This is what is being shown: the rituals of summoning, entering, binding, and subjugating, as well as the action seals (karmamudrā), commitment seals (samayamudrā), and dharma seals (dharmamudrā), are presented; and the offering of worship, the food, the torma offerings, and so forth—all these are included under the term "extensive ritual." Having performed all these activities of the maṇḍala, the disciples are introduced. By the phrase "having drawn the maṇḍala of the four seals," it is shown that because the accomplishment of the seals becomes powerful through secrecy, they must not be proclaimed at all or in any way. "Reciting the purity of the nature of phenomena" means reciting that all phenomena are pure by nature, and having cultivated such an inclination with a resolute intention. Regarding the phrase "if one dwells together with a woman," the "woman" is the commitment seal (samayamudrā). Whichever family's recitation one is performing, one should bind the commitment seal of whichever seal one wishes to accomplish. "Dwelling" means staying together with that bound seal throughout the entire night. The purpose of this natural purity is also as follows: saliva, mucus, and...

བཤང་བ་དང་གཅི་བ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་ན་ཡང་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་བརྗོད་ལ། ཕྱག་རྒྱ་མི་དགྲོལ་བར་ཇི་སྲིད་མཚན་མ་བཞིས་དངོས་གྲུབ་བཞིར་གསུངས་པ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་མཚན་ཐོག་ཐག་དེ་ཉིད་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པར་བྱའོ། ། རང་གིས་བྲི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་བཞིན་དུ་བཅིངས་ལ། དགོས་པ་ཐམས་ཅད་བྱས་ནས་ཆོས་ཉིད་དག་པ་བརྗོད་དེ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་ཤིང་ཆགས་པས་བལྟས་ན། ། གྲུབ་པ་ཡང་ནི་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་བལྟ་ཞིང་ཡུན་རིང་པོ་ནས་བསམས་པའི་ཡིད་ལ་རེ་བ་དེ། དེང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་ལ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་དོ་ཞེས་དེ་ལྟར་བསམ་ཞིང་། མཆོག་ཏུ་དད་ཅིང་དགའ་བས་དེ་ལ་མིག་ཚུགས་སུ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་གཡེང་བར་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་དག་ལས་ཀྱང་། གཟུགས་དེ་ལ་ནི་ཞུགས་པ་བཞིན། ། གུས་པས་ཞུ་བ་ལྟ་བུ་དང་། ། དེ་མཐོང་མ་ལུས་འཐུངས་ལྟ་བུས། ། རིང་པོར་མི་ཐོགས་དངོས་གྲུབ་འཐོབ། ། ཅེས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། འདིར་དགུག་པ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་པར་བཤད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེར་མཆོག་ཏུ་དད་པས་ལྟ་བར་བྱེད་པ་ན་འབར་བའི་ལྟ་བས་དགུག་པའི་དངོས་གྲུབ་འགྱུར་གྱི། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། སྙིང་པོ་བཞི་ཆར་ལ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་ཆགས་པས་མིག་ཚུགས་སུ་ལྟ་དགོས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ཏེ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ་ཆོས་ཉིད་དག་པ་བརྗོད་དེ། བུད་མེད་མཛེས་པ་ལ་ཆགས་པས་མིག་ཚུགས་སུ་བལྟའོ། ། དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ།

Even if excrement, urine, and so forth should occur, one should recite the purity of the nature of phenomena (dharmatā). Without releasing the mudrā, one should remain together with her throughout the entire night until the four siddhis are attained, as taught by the four signs. The phrase "one should draw oneself" and so forth has already been explained. Having bound the mudrā in that same way and performed all necessary activities, one recites the purity of the nature of phenomena. If one remains with her and gazes with passion, it is said: "Accomplishment will also be attained." This means that one should gaze with supreme joy, thinking, "Today the Blessed One has completely fulfilled the hopes of my mind, which I have long contemplated." One should gaze fixedly at her with supreme faith and joy, without allowing the mind to be distracted elsewhere. As it is said in other sources: "As if entering into that form, as if respectfully making a request, as if drinking in the sight of her without remainder—before long, one will attain siddhi." Although it is explained here that the essence mantra is primary for the summoning, nevertheless, when one gazes with supreme faith, the siddhi of summoning occurs through the "blazing gaze," and not by any other means. One should understand that for all four essences, one must gaze fixedly at the mudrā with passion. Likewise, having drawn the maṇḍala of the four mudrās and performed all activities, one recites the purity of the nature of phenomena and gazes fixedly at a beautiful woman with passion. If one asks who that is, it is the mudrā to be accomplished.

དེ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་བྱའོ། ། དེ་དང་སྤྲད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཕན་ཚུན་བསྲེ་བར་བྱས་པ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པའོ། ། འདི་ནི་དེ་དང་དང་པོར་སྤྲད་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྒོ་འདྲེས་པར་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་རིགས་སུ་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་ན་ཆོས་བསྒོམས་པས་དེས་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་བུད་མེད་མཛེས་མ་ལ་སྤྲད་པས་འགྲུབ་ཅེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། རང་གིས་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས་ཆོས་ཉིད་དག་པ་བརྗོད་ལ་ཞེས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའོ་ཞེས་བསྒོམ་བཞིན་དུ་ཆགས་པས་མིག་ཚུགས་སུ་བལྟ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་འཁྱུད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཀུན་ནས་འཁྱུད་པ་སྟེ། འདི་ནི་བསྲུང་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ནས་བསྲུང་བའི་དངོས་པོ་དེ་རང་གི་ལུས་སུ་བཅུག་ལ། རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་བཅིང་བའམ་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཟླ་བར་བྱའོ། ། གང་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་བཅུག་པ་ཀུན་ནས་འབྱར་བར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ནི་ལྷན་ཅིག་འཁྱུད་པ་ཞེས་བྱ་བ། དེ་བས་ན་ལྷན་ཅིག་འཁྱུད་ན་དངོས་གྲུབ་ཀུན་འཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཀུན་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་དངོས་གྲུབ་མ་ལུས་པ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པའི་དོན་ཏོ། ། བསམས་པའི་དོན་སྦས་པས་ནི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་བྱེད་དེ། དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་ལ་གསང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། ད་ནི་གསང་ཞིང་སྦས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཤད་དེ། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ནི་ཞུགས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

Furthermore, this refers to the dharma-mudrā. To "unite with that" means to intermingle the profound and vast gateways of the dharma; because the dharmatā is naturally pure, one realizes that the gateways of all phenomena are mutually non-contradictory. This is the initial union, for the purpose of accomplishing the blending of the gateways of the dharma. If one accomplishes the mudrā within the dharma-family, then by meditating on the dharma, one will also attain siddhi. Therefore, it is said that accomplishment is achieved by uniting with a beautiful woman. Having drawn the maṇḍala of the four mudrās oneself, one should recite the purity of dharmatā; while meditating that all phenomena are naturally pure, one gazes fixedly with passion. "Embracing together" means embracing from all sides; this is the rakṣā-mudrā. Then, having caused that object of protection to enter one's own body, one should perform the binding of the vajra-rakṣā and so forth, or recite the hṛdaya and so forth. That which causes everything entered into one's body to be completely joined is called "embracing together." Therefore, it is taught that "by embracing together, all siddhis are attained." By mentioning "all," the meaning is to perfectly indicate every siddhi without exception. Because the intended meaning is concealed, it serves as a cause for confusion; therefore, this is called "secret." Now, the secret and concealed mudrā is explained: "Having entered this maṇḍala..." and so forth.

དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་སྔགས་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་བྲིས་ནས་སྒྲུབ་པའི་ཚེ་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱས་ལ། ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའོ་ཞེས་བརྗོད་ནས་མཆིལ་མ་དང་། སྣབས་དང་། བཤང་བ་དང་། གཅི་བ་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་དག་པར་བྱའོ། ། ཆགས་པས་ལྟ་བ་ནི་མི་གཡེང་བའི་དོན་ཏོ། ། སྤྲད་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་བསྒོམ་པའོ། ། འཁྱུད་པ་ནི་གོ་ཆའི་ཕྱག་རྒྱས་བདུད་ཀྱི་ལས་ཐམས་ཅད་བསལ་བར་བྱས་སོ། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ཡིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་དུ་འོང་བའི་གཟུགས་དང་། ཡིད་དུ་འོང་བའི་སྒྲ་དང་། ཡིད་དུ་འོང་བའི་དྲི་དང་། ཡིད་དུ་འོང་བའི་རོ་དང་། ཡིད་དུ་འོང་བའི་རེག་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཡིད་དགའ་བར་བྱ་ཞིང་མཆོད་པར་བྱའོ། ། བུད་མེད་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་བུད་མེད་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། མཆོག་ནི་དམ་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཡིད་ཀྱི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མགུ་བར་བྱས་ན་སྔགས་པ་དེ་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། ། འདི་ནི་དངོས་གྲུབ་བཞི་ཆར་གྱི་ཡང་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་གཞན་དུ་སྦས་པས་ན་གསང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་པས་ནི་ཡིད་ཀྱི་མཆོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་དང་། དངོས་གྲུབ་དང་། སྒྲུབ་པའི་ཐབས་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར།

Regarding entry into the maṇḍala: when the practitioner himself has drawn the maṇḍala of the four mudrās and completed all the activities of the practice, he should recite, "The nature of phenomena is naturally pure," and thereby purify the occurrence of saliva, mucus, excrement, urine, and so forth. "Gazing with passion" means the sense of non-distraction. "Joining" means meditating on the nature of phenomena in order to bring the siddhis into manifestation. "Embracing" means that all the activities of Māra are dispelled by the armor mudrā. Regarding the phrase "by the five qualities of desire": one should gladden and make offerings to the mind in meditative equipoise by means of forms, sounds, smells, tastes, and tactile objects that are pleasing to the minds of gods and humans. Regarding the phrase "the supreme woman": the "woman" is the mudrā to be accomplished. "Supreme" means excellent. If one pleases her with various kinds of mental offerings, that practitioner will attain complete accomplishment. This summarizes all four types of siddhis; because it is hidden in other texts, it is called "secret." By reciting this essence, all those mental offerings will abide without error. Having thus taught the practice, the siddhis, and the means of accomplishment, now, in order to teach the samaya mudrā of the maṇḍala of the four mudrās:

རྡོ་རྗེ་མནན་པའི་རྩེ་གསུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མནན་པའི་རྩེ་གསུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་པོར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེས་མནན་པའི་རྩེ་གསུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའོ། ། གང་ཞིག་ཅེ་ན། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་གསུངས་པའོ། ། ཇི་སྙེད་ཅིག་ཅེ་ན། གཞི་རྣམས་སོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུའོ། ། ཆོ་ག་རྒྱས་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོ་ག་རྒྱས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང་ལྡན་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཡིན་པས་ན་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་དང་ལྡན་པར་རོ། ། བསླབས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་ཚུལ་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སིལ་སྙན་དང་རྔ་དང་བརྡུང་བ་རྣམས་བརྡབས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པའི་རྡོ་རྗེ་སིལ་སྙན་དང་། རྔ་དང་བརྡབ་པ་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྟན་པའི་སིལ་སྙན་གྱི་བྱེ་བྲག་དང་། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གྲར་བསྟན་པའི་སིལ་སྙན་གྱི་བྱེ་བྲག་དེ་དག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་དག་སྙིང་པོ་བརྗོད་པས་རྡོ་རྗེ་སིལ་སྙན་དང་། རྔ་དང་བརྡུང་བ་རྣམས་དབུལ་ལོ། ། གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྡུས་པའི་བསྟོད་པའི་གླུ་བླངས་ལ་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཉེ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱིས་གར་དང་དབུལ་བའི་མཆོད་པ་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་བསྟན་པའི་གར་དང་། ལན་གྱི་གར་དང་། ཉེ་བའི་གར་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་དག་ཉིད་དངོས་སུ་བསྟན་པ་དག་གིས་ཀྱང་འདིར་མཆོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །

Regarding the phrase "the mudrās of the trident pressed by the vajra and so forth": those which begin with the mudrā of the trident pressed by the vajra are the "mudrās of the trident pressed by the vajra and so forth." If one asks what they are, they are the "samaya mudrās" as stated. If one asks how many there are, they are the "bases." If one asks where, it is in the "maṇḍala of mudrās." Regarding the phrase "endowed with the extensive ritual": because it is a ritual possessing the characteristics of an extensive ritual, it is "endowed with the extensive ritual." Regarding "having trained": this means having been taught. Regarding "by this method of the four mudrās": this refers to those explained below. Regarding "having struck the vajra cymbals, drums, and percussion instruments": one should offer the vajra cymbals, drums, and percussion instruments as taught in the secret maṇḍala by binding the mudrās of those specific types of cymbals taught for the inner maṇḍala and the specific types of cymbals taught in the rows of the outer maṇḍala, while reciting the essence mantras. Furthermore, one should perform the offering of dance by singing the "Praise of the Condensed Vajrasattva" and by means of the mudrās, the response mudrās, the near mudrās, and the wisdom mudrās. Therefore, the offerings should also be made here by means of the actual demonstrations of those very mudrās of dance, response dance, near dance, and wisdom dance taught in the secret maṇḍala.

དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་ལས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོགས་པའི་གསང་བའི་དངོས་གྲུབ་རྫོགས་པར་མཛད་ནས། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་སོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྟོས་པའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མངའ་བས་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། རང་གི་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་ན་རང་གི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་སྟེ། དམ་ཚིག་ནི་གཞུང་ལུགས་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། ། རང་གི་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་དེའི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་ན་ཁྲོ་བོའི་དམ་ཚིག་གོ། ། འདིར་དམ་ཚིག་གི་སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་བྱའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་མ་ཐག་པའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཀྱིའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱིར་རོ། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དམ་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་འདྲ་བས་ན། ། ཞེས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དང་མཚུངས་པའོ། ། མིང་ཇི་སྐད་དུ་བྱ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། མིང་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཅེས་བྱ་བའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་ནི། །

This is the commentary on the maṇḍala of the mudrā of Victory over the Three Worlds from the Kosalālaṃkāra, the Extensive Explanation of the Tattvasaṃgraha. Thus, having completed the secret siddhis belonging to the maṇḍala of the four mudrās, now, in order to teach the siddhis belonging to the maṇḍala of the single mudrā, the passage beginning with "Then" is spoken. "Then" refers to the occasion. "Again" refers to the dependence upon the maṇḍala of the four mudrās. Because he possesses the vajra in his hand, he is Vajrapāṇi. "One's own vajra samaya" means that because it is the samaya of one's own vajra, it is the "one's own vajra samaya"; "samaya" refers to the established system of the text. Because the wrathful ones of that one's own vajra samaya are its samaya, it is the "wrathful samaya." Here, it refers to the essence of the samaya, the mudrās, and the goddesses. "This" refers to what is explained below. "Then" refers to what has just passed. "This" refers to the mantra. "Explaining the maṇḍala" is for the sake of the samaya. "Secret maṇḍala" refers to the condensed maṇḍala. If one asks what it is like, it is said to be "supreme." If one asks what it resembles, it says, "because it is like the vajra expanse," meaning it is equal to the vajra expanse. If one asks what its name is, it says, "it is called Vajra Hūṃ," meaning its name is Vajra Hūṃkāra. "In the manner of a great maṇḍala..."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དང་འདྲ་བ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གནས་སུའོ། ། དེར་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། ལེགས་བྲི་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། སུ་ཞིག་བྲི་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཏོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུའོ། ། ཅི་འདྲ་བར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། ལག་ན་འཛིན་པ་རྡོ་རྗེར་བཅས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱའོ། ། ཕྱག་གཉིས་ནི་རྡོ་རྗེ་གང་ཞིག་འཆང་བར་མཛད་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྡན་པར་གནས་པས་ན་རྡོ་རྗེར་བཅས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ལག་ན་འཛིན་པ་རྡོ་རྗེར་བཅས། ། ཞེས་བྱའོ། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཕྱག་གཉིས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཤིང་། རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པར་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་བྲི་བར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། ད་ནི་ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བརྐྱང་བསྐུམ་ཚུལ་དུ་གནས་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བརྐྱང་བསྐུམ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཁ་དོག་གཟུགས་ནི་ཇི་བཞིན་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོའི་མདངས་འདྲ་བས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་ཏེ། བསྟན་མ་ཐག་པའོ། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཐམས་ཅད་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགུག་པ་དང་།

The phrase "like the great maṇḍala" refers to the maṇḍala of Victory over the Three Worlds. "In its center" means in the center of the maṇḍala, which is the abode of Vairocana. If one asks what is to be done there, it is "to be well-drawn." If one asks who is to be drawn, it is Vajradhara. If one asks where, it is "in a moon maṇḍala." If one asks what it is like, it is "the mudrā of Vajra-Hūṃ, holding a vajra in the hand." Because this is the great mudrā of Vajra-Hūṃkāra, it is called the "mudrā of Vajra-Hūṃ." One who holds a vajra in two hands is "Vajradhara." Because he abides possessing a vajra, he is called "with a vajra." Thus, it says: "The great mudrā of Vajra-Hūṃ, holding a vajra in the hand." This teaches that one should draw Vajra-Hūṃkāra with two hands forming the mudrā of Victory over the Three Worlds and holding a vajra. Now, to show the specific details, it says: "Abiding in the posture of extended and contracted legs." The meaning of "extended and contracted" has already been explained. "The color and form should be as they are" is taught by the passage beginning with "having a luster like a blue utpala flower." "Then" refers to the immediate sequence, meaning just after what was previously taught. "Secret maṇḍala" refers to the maṇḍala of a single mudrā. "All the extensive rituals should be performed" refers to the rites of summoning and so forth.

གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། མཆོད་པ་དང་། བཤོས་དང་། གཏོར་མ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ནི་ཞུགས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་བྲིས་ཏེ་ཞུགས་ནས་ཀྱང་ངོ་། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་རྒྱལ་མཛུབ་མོ་ནི། བུ་གར་བཅུག་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་མཛུབ་མོ་གཡས་པ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་ན། ། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ལ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་མཛུབ་མོ་གཡས་པ་སྡིགས་མཛུབ་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་བཅུག་སྟེ། སྔགས་དང་སྦྱར་ཞིང་བསྒྲུབས་ན་ལས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་གཡོན་པ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་ན་གཡས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ལ། གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་བཅུག་སྟེ་བསྒྲུབས་ན་དེ་བཞིན་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་སྟེ་བྱུང་བས་ན་གསང་བ་སྟེ། སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རེ་རེར་ཞུགས་པ་དང་། རྩེ་གཅིག་པར་གྱུར་ན་སྣང་བ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པར་བྱའོ། ། ད་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་ལེགས་པར་ཞུགས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ།

It teaches the performance of the entry, binding, subjugation, offerings, food offerings, torma offerings, and so forth. The phrase "one should train in the wisdom of the secret mudrā called Vajra Hūṃ" means that it is taught. Regarding the line "Having entered this maṇḍala," it means having drawn this maṇḍala and entered it. Regarding "having inserted the index finger of Trailokyavijaya into the aperture," if one wishes to accomplish the right index finger: bind the left vajra-fist and insert the right index finger of Trailokyavijaya in the manner of a threatening gesture; if one practices in conjunction with the mantra, all activities will be accomplished. If one wishes to accomplish the left, one should likewise bind the right vajra-fist and insert the left index finger; if one practices, it will be accomplished in the same way. Having thus taught the siddhi of the samaya mudrā, now, in order to teach the siddhi of the mahāmudrā, the passage beginning with "Then" is spoken. "Then" means immediately following that. "The secret mudrā called Vajra Hūṃ" is called "secret" because it arises in secret; when one has entered each of the practice maṇḍalas and become one-pointed, whatever appearance arises is the secret mudrā called Vajra Hūṃ, and its wisdom should be trained in. Now, this is shown by the passage beginning with "Having properly entered the maṇḍala."

ལེགས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་དགོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྔར་ཡང་བསྒོམས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་ལ་མཁས་པ་དང་། ཡོ་བྱད་དང་ལྡན་པ་དང་། གྲོགས་བཟང་པོ་ཡོད་པ་དང་། གྲུབ་པའི་མཚན་མ་ཐོབ་ན་ལེགས་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཆོག་གནས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཟུང་ངོ་། ། མཆོག་སྨོས་པ་ནི་བསྒོམ་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གནས་པས་ན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། གནས་ན་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་པའོ། ། གང་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་ཤེ་ན། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ངོ་། ། འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒོམ་ཞིང་མཚན་ཐོག་ཐག་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་པའོ། ། དེ་ལྟར་གནས་པ་འདིས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། གལ་ཏེ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ན་དེ་ཅི་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། ལས་རྣམས་ཀུན་ནི་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བཅིང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསླབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་དེར་གཞན་དག་ཀྱང་ཞུགས་པར་གྱུར་ན། དེ་ནས་དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བཅིང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསླབ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །

"Properly" means that one has previously performed the approach retreat (sevā), preceded by the placement of the subtle vajra; has previously meditated on the great mudrā of Vajra-Hūṃkāra; is skilled in the activities of the maṇḍala; possesses the necessary requisites; has excellent companions; and has obtained the signs of accomplishment. If these are present, one has entered properly. Regarding the phrase "abiding in the supreme great mudrā": the mention of "great mudrā" refers to the great mudrā of Vajra-Hūṃkāra. The mention of "supreme" refers to the excellence of the meditation; because one abides in that, it is "supreme." "Abiding in the vajra-hūṃ" means abiding together with it. With what does one abide together? With the samaya-mudrā of the Victory over the Three Worlds. This is what is being shown: having bound the samaya-mudrā of the Victory over the Three Worlds, one meditates on the mudrā of Vajra-Hūṃkāra and abides together with it throughout the entire night. If one asks, "What is the result of abiding in that way?" for that reason, it is said: "one becomes the vajra-hūṃ." If one becomes the vajra-hūṃ, what will one do? For that reason, it is said: "one will perform all activities." Then, regarding the instruction: "one should train in the binding of the four mudrās exactly as they are": if others also enter there, one should then train them in the binding of the four mudrās exactly as they are; in that way, the great mudrā and the others will also be accomplished.

དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དངོས་གྲུབ་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་དངོས་གྲུབ་ས་ལ་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རས་དང་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་པ་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཟུགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསེར་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ཡང་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བར་རིག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་ལས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་ནས། ད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་རྟོག་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱལ་པོ་འདི་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བོས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་གི་རིགས་འདི་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ། ཅི་ནས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་དགའ་བ་བཞིན་དུ་བགྱིས་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་བགྱི་བའི་སླད་དུའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་གསོལ་བ་ཡིན་ཏེ། དཀའ་བ་མེད་པས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་། དེ་ནས་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འདུས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྟོག་པའི་རྒྱལ་པོའི་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་རྟོག་པའི་རྒྱལ་པོ་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར།

Just as the siddhis of the maṇḍala have been explained, and just as the siddhis of the single mudrā were taught in relation to a maṇḍala drawn on the ground, one should understand that it is the same for maṇḍalas drawn on cloth, walls, and so forth. Regarding the phrase "in all forms," it should be understood that even if [the image] is made of gold or other materials, it will become a source of siddhi. This concludes the commentary on the single-mudrā maṇḍala of Trailokyavijaya from the Kosalālaṃkāra, the extensive commentary on the Tattvasaṃgraha. Having thus completed the six maṇḍalas, the Blessed One Vajrapāṇi now calls upon all the Tathāgatas so that this king of great manuals may endure for a long time: "Blessed Ones, all Tathāgatas, please grant your blessings to this family of mine, so that all sentient beings, by acting according to their inclinations, may attain all siddhis." This is a request for blessings, meaning: "Please cause all siddhis to be attained without difficulty." When the Blessed One Vajrapāṇi had thus made this request, immediately thereafter, the Blessed One and all the Tathāgatas assembled. This refers to their entering into the meditative absorption of the king of manuals of the Mahāyāna Abhisamaya, in order to bless the king of manuals of Trailokyavijaya.

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཀའ་སྩལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞི་དང་། ལེགས་པར་བཤད་པའི་ཚིག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་བདག་གི་མཛད་པ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་སྟེ། དེ་བཞུད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བླ་ན་མེད་པ་སྟེ། འདིའི་གོང་ན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་གཟུགས་སུ་སྟོན་པས་ན་གསང་བའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་སྦས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་བཞུགས་ཤེ་ན། དེ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སེམས་ཅན་གདུལ་བའི་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་པའི་ནང་ན་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་འདུས་པའོ། ། འོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་མཛད་དེ། དེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གི་རྟོག་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱལ་པོ་ལས། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་དེ། དེའི་རྟོག་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་སྟེ།

The passage beginning with "Vajrasattva" and so forth was spoken. Therefore, by means of the four "Excellent!"s and words of well-spoken praise, [the Buddha] bestowed blessings and fully embraced his own activity. Because it is the vehicle of the vajras, it is the Vajrayāna. "Vajra" refers to all buddhas and bodhisattvas; because it is their vehicle, it is the Vajrayāna, for they travel by means of it. If one asks what it is like, it is "unsurpassed," for there is nothing else above it. Because it manifests the bodies of all tathāgatas in the form of the Victor over the Three Worlds, it is "secret." If one asks why he conceals his own body and remains in the form of Vajra-Hūṃkāra and so forth, it is because among the immeasurable varieties of skillful means for training sentient beings in the Mahāyāna, this is the principal one; thus, it is the "manifest assembly of the Mahāyāna." The word "Aḥ" signifies completion. Because it is the vajra samaya of all tathāgatas, it is the "vajra samaya of all tathāgatas." For it is through the very state of the manifest, perfect buddhahood of all tathāgatas that they act as the Victor over the Three Worlds; therefore, it is called the "samaya of all tathāgatas." From such a great king of tantras, the Great Ritual Manual of the Vajra Samaya of All Tathāgatas, "Great Vajra" refers to Vajra-Hūṃkāra, and this is the extensive ritual manual of that deity.

དེའི་རྟོག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ཀོ་ས་ལའི་རྒྱན་ལས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་པའི་རྟོག་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། །

The chapter on its conceptualization is hereby complete. This is the commentary on the "Conceptualization of Victory over the Three Worlds" from the Extensive Explanation of the Compendium of Suchness (Tattvasaṃgraha-ṭīkā), titled the Ornament of Kosala.