Entering Into the Meaning of Tantra

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཏནྟྲཱརྠ་ཨ་བ་ཏཱ་ར། བོད་སྐད་དུ། རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ལ་འཇུག་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣམ་སྣང་མཛད་ཆེན་ཡེ་ཤེས་ནི། ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཐུགས་ལ་གནས། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་ནི། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ། རྣམ་སྣང་མཛད་དང་ཐུབ་པ་ཡང་། ། རྒྱུད་འདི་སྟོན་པ་དག་བསྟོད་ནས། ། དེ་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ལས་ནི། ། དེ་ཉིད་རྣམ་སྒྲུབ་རིམ་པ་ཞིག། མཁས་པ་དགའ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། ། ལེགས་པར་བསྡུས་ཏེ་བཤད་པར་བྱའོ། ། རྒྱུད་འདི་ཤིན་ཏུ་ཟབ་ཅེས་ལ། ། མཚན་མ་ཐ་དད་རབ་ཏུ་བསྟན། ། དེ་བས་དེ་ལ་འཇུག་པ་ཙམ། ། བདག་གིས་སུ་ནི་འདི་བགྱིས་སོ། ། མི་གཉིས་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། ། ཚིག་གི་སྤྲོས་པ་མ་ལུས་གྲོལ། ། དུས་ཀུན་དུ་ནི་དེ་བཞིན་པས། ། དེ་ཉིད་ཅེས་ནི་བཅོམ་ལྡན་གསུངས། ། དེ་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་གང་འཇུག་པ། ། དེ་ལའང་དེ་ཉིད་ཅེས་སུ་བསྒྲགས། ། གང་ཕྱིར་དེ་ཉིད་སྤྱོད་ཡུལ་བར། ། ནམ་ཡང་སླུ་བར་མི་འགྱུར་ཕྱིར། ། དེ་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ལས་ནི། ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་གནས་ནས། ། དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་གཞན་བསྟན་པ། ། དེ་དག་མཉན་པ་ཉིད་དུ་གྱིས། ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་མཐུ་ཡི་མཚན། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལ་སོགས་མཚན་ཉིད། ། འགྲོ་བའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བས། ། དེ་ཉིད་ཅེས་ནི་རྒྱལ་བས་གསུངས། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན།

In the language of India: Tantrārthāvatāra. In the language of Tibet: Rgyud kyi don la ’jug pa (Entering the Meaning of the Tantra). Homage to the glorious Vajrasattva! The wisdom of the great Vairocana Abides within the mind of the Sugatas. In the forms of the Vajradhātu and so forth, The Buddhas and others turn the wheel. Having thus praised the teachers of this tantra— The Dharmakāya, the Sambhogakāya, and the Nirmāṇakāya, As well as Vairocana and the Muni— I shall now explain, having well condensed it, A sequence for accomplishing reality (tattva) From the Tattvasaṃgraha Tantra, In order to generate joy in the wise. This tantra is said to be extremely profound, And various signs are extensively taught therein. Therefore, I have composed this Merely as an introduction to it. The domain of non-dual wisdom, Completely liberated from all verbal proliferation, Because it is always just so, The Blessed One called it "reality" (tattva). Therefore, whatever wisdom engages it Is also proclaimed as "reality." Because it is the domain of reality And is never deceptive, Listen to how other characteristics of reality Are taught in the Tattvasaṃgraha Tantra While abiding in the relative truth. The characteristics of the Vajradhātu and so forth, Which are the signs of the power of one’s own wisdom, Are called "reality" by the Victor Because they are non-deceptive regarding the welfare of beings. How so?

བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་མོས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་དོན་རྣམ་པ་མང་པོ་གཟིགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་སྟུག་པོ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་སྤྲུལ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ན་བཞུགས་པ་ལ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལ་རྣམ་པ་ལྔ་བསྟན་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཟུགས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་མ་ལུས་པ་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་དང་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུ་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་བླ་ན་མེད་པ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཤིགས་པ་དེའི་རྒྱུའི་གནས་སྐབས་ན་གནས་པ་དེའི་རིགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དང་བཅས་པར་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུར་རང་གི་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དེ་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོའི་བྱེ་བྲག་གིས་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། རིན་ཆེན་དབང་དང་། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་སུ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་བཞིན་བརྟགས་ནས། དེ་རྣམས་ལས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་གནས་པའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་རང་གིས་རྟོགས་པའི་མཐུའི་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་དང་། མཉམ་པ་ཉིད་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་སུ་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་བསྟན་ཏོ། །

All the Sugatas, having perceived the manifold needs of the multitudes of sentient beings who are devoted to the conduct of mantra, displayed the five aspects of manifest enlightenment to the Bodhisattva Mahāsattva Sarvārthasiddhi, who was residing at the seat of enlightenment in the Ghanavyūha buddha-field. Having blessed the vajra expanse into the form of a Tathāgata, they revealed their own mental identity as the sovereign of all worldly and transcendent minds, together with the nature of its family, abiding in the causal stage of that which is called the "Samantabhadra mind"—indestructible like a vajra and the unsurpassed fruit of the complete accumulations of merit and wisdom of the Bodhisattvas, like a wish-fulfilling tree or a precious wish-fulfilling jewel. Then, the Blessed One Samantabhadra himself, through the distinctions of his own essence, was designated as the Sugatas Akṣobhya, Ratnasaṃbhava, Amitābha, and Amoghasiddhi, according to their renowned colors and forms. Furthermore, from among those, in accordance with the sequence in which they abide, he revealed his own essence as distinct entities: the wisdoms of suchness, mirror-like, equality, discernment, and all-accomplishing, which are the nature of the specific power of his own realization.

དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་ག་ན་གནས་པར་བརྟག་པ་སྔོན་དུ་བྱས་ཏེ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་བསྐྱེད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་གིས་དེ་ལས་བྱུང་ནས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕལ་ཆེར་རང་གི་མིང་དང་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་དང་། དེ་དག་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཕྱག་རྒྱས་ཕྱག་གཉིས་མཚན་པ། དཔེ་མེད་པའི་སྐུའི་ཆ་ལུགས་འཛིན་པ་རང་གི་ངོ་བོའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་གནས་སོ། ། དེ་རྣམས་ལས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོ་དུས་གསུམ་དུ་འཇུག་པ་དེ་ཉིད་བདེ་བར་གཤེགས་པ་འགུགས་པ་དང་། རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་། མཉེས་པ་ལ་སོགས་པ་མཐུའི་བྱེ་བྲག་ངོ་མཚར་རྣམས་སུ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཡང་དེ་དག་དང་པོ་ཉིད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རྒྱལ་བའི་རིགས་ཞེས་གྲགས་སོ། ། ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྐྱེ་དགུའི་བདག་པོ་དེ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་དབང་པོ་དང་། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་རྣམས་རང་གིས་བརྟགས་པའི་སྐུ་ལ་སྙིང་པོ་གནས་པར་བསྟན་ནས། དེའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྐུའི་ཚོགས་དུ་མར་གྱུར་ཏེ།

Then again, the Blessed One, having first performed the visualization of the very generation of the bodhicitta of Samantabhadra—the self-nature of the awakening of all tathāgatas—residing in the hearts of all tathāgatas, emerged from that through the power of the Sugata-samādhi in accordance with the generation of the great beings (mahāsattvas) as desired. He then remained, having blessed them as the specific manifestations of his own essence: Vajrasattva, Vajrarāja, Vajrarāga, Vajrarati, and so forth, mostly marked with two hands by their respective names, mantra words, and corresponding mudrās, and assuming incomparable physical forms. From among those, the Blessed One Samantabhadra, the great lord of yoga, the very great bodhicitta of all tathāgatas that enters the three times, was shown to possess various wondrous powers such as summoning the Sugatas, being attached to them, and pleasing them. Furthermore, because they first emerged from the tathāgata himself, they are known as the "Conqueror Family" (Jina-kula). Then, the Blessed One Vajrasattva, the lord of beings, having shown the essence residing in the bodies of himself as the Vajra-holder who is victorious over the three worlds, as Lokeśvara, and as Ākāśagarbha, subsequently became a manifold assembly of bodies in accordance with that.

དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་ན་གནས་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་མ་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་ནས་རྣམ་པ་མང་པོར་གནས་པར་བརྟགས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དེ་ཉིད་རང་གིས་བྱས་པའི་སྐུའི་ཚོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གདུག་པ་མང་པོ་འདུལ་བ་དང་། རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ལ་གཟིགས་པ་དང་། སྐྱེ་བོ་ཕོངས་པའི་བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པ་ལ་སོགས་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་མཐའ་དག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་མཐའ་ཡས་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཡང་དག་པར་བསྐྱེད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་། པདྨ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་རྣམ་པར་བཀོད་དོ། ། དེ་དག་ཀྱང་རྒྱས་པར་རྒྱུད་འདི་ཉིད་དུ་རིགས་སོ་སོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་སེམས་དཔའ་འབྱུང་བ་ལས་བསྟན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་འདིར་གཏོགས་པའི་རིགས་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་མཚན་ཉིད་དེ་རྣམས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། དམ་ཚིག་དང་། ཆོས་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྒྲུབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་པ་ལས་བཤད་པ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ན་རྟག་ཏུ་ཁྱབ་པར་གནས་པ།

From the hand-seals (mudrā) held in their hands, such as the vajra, lotus, and so forth, they emerged and were visualized as abiding in many forms. These, too, were perfectly generated as the nature of the infinite, distinctive qualities of all the Sugatas—without distinction—such as the Blessed One, the Sovereign of All Samādhis, manifesting as a collection of bodies to subdue many malevolent beings, to behold the utterly pure Dharma, and to completely fulfill the intentions of all destitute beings. Furthermore, the families of the vajra, lotus, jewel, and so forth were also arranged because they arise from the vajra and the other symbols. These are taught in detail in this very tantra within the section on the emergence of the bodhisattva deities of the individual family maṇḍalas. Likewise, in this tantra, the characteristics of the wisdom beings (jñānasattva) of the deities of the maṇḍalas of the four families belonging to this tantra, such as the glorious Vajrasattva and others, are explained through the teaching of the samādhis for accomplishing the great seal (mahāmudrā), the pledge seal (samayamudrā), the Dharma seal (dharmamudrā), and the action seal (karmamudrā). Then, the Blessed One, the Great Vairocana, who eternally pervades the entire expanse of space of the vajra body, speech, and mind, remained present.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་འཇུག་པས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་ནས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་དེ་ལྟར་གསལ་བར་བསྟན་མོད་ཀྱི། འདིར་ཡང་མདོར་བསྟན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་སེམས་དཔའ་དེ་ཉིད་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་ཉིད་གཙོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ། ། སེམས་དཔའ་བརྟན་པ་རང་བྱུང་བ། ། སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་མཆོག། ཐུགས་ཀར་རྡོ་རྗེ་བསྒོམས་པས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ། ། རྡོ་རྗེ་དེ་ལ་རབ་ཏུ་གནས། ། དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཚུལ་གྱིས་སུ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་འོད་མཉམ་མེད། ། ཐུགས་ལས་སྣ་ཚོགས་བྱུང་ནས་ནི། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་སུ་གྱུར་པ་ཡང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་རྡུལ་སྙེད་ཀྱི། ། རྒྱལ་བ་དག་ཏུ་དེ་ཉིད་གྱུར། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ནི་དེ་རྣམས་ལས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་དག་བྱུང་། ། དེ་ལས་དང་པོའི་སེམས་དཔའ་ཡི། ། མཚན་མ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བྱུང་། ། མཚན་མ་ལས་ཀྱང་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། དེ་རྣམས་ལས་ཀྱང་ཚུལ་འདི་ཀུན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་ཉིད་བསྡུས་པ་ཆེན་པོ་ལས་ཀྱང་། ། བཅོམ་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དོན་ཆེན་སྩོལ། ། རིགས་ལྔ་ཡི་ནི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། སྤྱོད་དང་མི་སྤྱོད་བཅས་པར་རོལ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དཔལ་མཆོག་དང་པོ་ལས་ཀྱང་དོན་འདི་ཉིད་གཞུང་འདིས་བསྟན་ཏེ། སྔོན་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། །

Although it has already been clearly taught—from the explanation beginning with "the being of the wisdom that realizes the vajra expanse, which enters into equality with all tathāgatas," up to "the great bodhisattva Samantabhadra abides in the vajra mind of all tathāgatas"—it is also presented here in brief: As it is said: "The Bhagavan, that very being, Is the sovereign Vajrasattva himself. The vajra body, speech, and mind, The stable being, the self-arisen, The supreme being among all beings— By meditating on the vajra at the heart, He is called Vajrasattva. He is perfectly established in that vajra. In the manner of that very wisdom, He is the peerless light of the buddhas. Emerging from the mind in manifold ways, And assuming various forms, He becomes the Victors, as numerous As the atoms of all sentient beings. From those vajra bodies, Vajrasattva truly arises. From him, all the signs of The primordial being emerge. From those signs, the great beings arise, And from them, all these modes." Thus it is said. Also, from the Mahāsaṃvara-tantra: "The Bhagavan, that very yoga, Is Vajrasattva, the bestower of great purpose. Through the distinctions of the five families, He sports in both conduct and non-conduct." And from the Śrīparamādya, this very point is taught by this text: "The being without beginning or end, Is Vajrasattva, the great joy."

ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཐམས་ཅད་བདག། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་ཚུལ་བདག་པོའི་བདག། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་གང་ཡིན། ། བརྟན་པའི་ཕྱིར་ནི་དཔའ་ཞེས་བྱ། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་ཏིང་འཛིན་གནས། ། ངེས་པ་ལས་ནི་རྡོ་རྗེར་གྱུར། ། སེམས་དཔའི་བྱིན་རླབས་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་གྱུར། ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་སྣ་ཚོགས་པ། ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པའི་རྗེས་མཐུན་པ། ། བདུད་དང་བདུད་ལས་རྒྱལ་བ་ཉིད། ། བྱང་ཆུབ་སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་དྲག་པོ་མཐར་བྱེད་པ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱང་དེ། ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས། ། ངེས་པར་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཆེན་པོ། ། དེ་ཉིད་པདྨའི་རིགས་དག་པ། ། དེ་ཉིད་ནོར་བུའི་རིགས་བཟང་བཤད། ། དེ་ཉིད་ཆགས་པའི་སྒོ་རུ་བསྟན། ། འདོད་དང་གྲོལ་བ་དེ་ཉིད་དེ། ། དུས་གསུམ་སྲིད་གསུམ་མཆོག་གསུམ་སྟེ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་མཆོག་ཁམས་གསུམ་པ། ། དེ་ཉིད་གནས་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། བརྟན་ལ་སྲ་བ་ཆེ་ཞིང་སྟུག། འགྲོ་བའི་སེམས་ནི་འདུས་བྱས་པས། ། ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རིགས་སོ་ཞེས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཚུལ་ལས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པར་ཡང་བསྒྲགས་ཏེ། འདི་སྐད་དུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཆུང་ངུ་ལས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་ཉིད་ཆེ་བ་བསྟན་པ་ལས་བཤད་པ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཕྱག་བྱ་ཞིང་། ། མཆོད་ཅིང་བསྟོད་དེ་བཀུར་བར་འོས། །

Samantabhadra, the self of all, the lord of the manner of Vajragarva, whatever is the mind of all sentient beings is called "heroic" because of its stability. Abiding in meditative equipoise, one dwells in samādhi; through certainty, one becomes the Vajra. By way of the blessing of the Sattva, one becomes Vajrasattva himself. That very one is the Blessed One, the manifold, in accordance with the conduct of awakening, the victory over Māra and the forces of Māra, the awakening and the buddha-nature itself. He is the fierce Vajra, the terminator, and he is Vajrapāṇi himself. He is the family of the Tathāgatas, the certain and great Vajra family. He is the pure Lotus family, and he is explained as the excellent Jewel family. He is shown as the gateway of passion; he is both desire and liberation. He is the three times, the three realms, and the three Jewels; he is the supreme of the three worlds and the three realms. He is the supreme of all abodes, firm, solid, great, and dense. Because the minds of wandering beings are conditioned, he is the creator of all and the all-encompassing itself. Thus it is said. Therefore, it is taught in the manner of yoga that all Tathāgatas are of the Vajrasattva family. From that very source, Vajrasattva is also proclaimed to be the chief of all Tathāgatas. As it is stated in the Lesser Abhisamaya of the Mahāyāna: "He is to be prostrated to by all Tathāgatas, and is worthy of being honored, praised, and revered."

གང་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སེམས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཁྱོད་ལ་བྱ། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཁྱོད་ལ་བརྟེན། ། ཁྱོད་ནི་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པའི་ཡབ། ། བྱུང་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཁྱོད་ལ་བརྟེན། ། སེམས་དཔའ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན། ། བརྟན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བཤད་པ་སྟེ། ། ཐམས་ཅད་གཟིགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་དེ་ཉིད། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་བླ་ན་མེད། ། དད་པས་གང་ཞིག་དད་དེ་ཡང་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཕྱག་བྱར་འོས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་རྣམ་པ་དུ་མར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའི་ཕྱིར་བཞུགས་པར་བློ་གྲོས་རབ་ཏུ་དྲི་མ་མེད་པ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བདུད་རྩིའི་བཅུད་ལེན་འདོད་པའི་སེམས་ཅན་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་ཁྱད་པར་ཅན་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་བདེ་བ་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་དེ་དག་དང་མཉམ་པར་ལྡན་ན་བདེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་གོ་འཕང་མྱུར་དུ་ཐོབ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་སྲས་དང་བཅས་པ་དེ་དག་མཉེས་པར་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་འདོགས་ནུས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བར་མཛད་དོ། ། དེ་བས་ན་གང་བདག་ཉིད་ཆེ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་རླབས་ཆེ་བས།

"Because the mind of omniscience, the bodhicitta, is what I offer to you; perfect enlightenment depends upon you. You are the father of all who see. The tathāgatas of the past and those who will arise in the future depend upon you. The Sattva, the omniscient one, is explained by the steadfast tathāgatas as Vajrasattva; he is the essence of all who see. He is the suchness of all tathāgatas, the unsurpassed wisdom of the buddhas. Even one who has faith in him with devotion is worthy of the homage of the tathāgatas." Thus it was said. In this way, noble sentient beings who desire the alchemy of the nectar of yoga and possess utterly stainless intelligence should understand that the tathāgata himself remains present in manifold ways for the sake of accomplishing the welfare of beings through what is called suchness. For if one is endowed with equality toward those from whom the various extraordinary siddhis and the happiness one desires arise, one will swiftly attain that state through that very bliss. Having pleased those great beings together with their spiritual heirs, they grant the siddhi of great sovereignty, which is capable of benefiting all sentient beings. Therefore, because those great beings are naturally magnificent, [they act in this way].

དེ་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕན་འདོགས་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་མཐའ་ཡས་པའི་ཚོགས་ལ་གནས་པ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གི་དོན་མཛད་པའི་བདེ་བ་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དེ་ལ་དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སྲས་དང་བཅས་པས་དེ་དག་ཐོབ་པར་བྱར་རུང་བ་ཉིད་དུ་དགོངས་པ་ཆེན་པོ་མཛད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སུ་རང་གིས་བརྟགས་པའི་ལྷའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཏུ་གྱུར་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞི་འདིར་བསྟན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་འདུལ་གྱུར་པ། ། དེ་ལྟར་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་བསྟན། ། དེ་ལ་ཐབས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་སྒྲུབ་པ། ། ཇི་ལྟར་ཕྱག་རྒྱས་འགྲུབ་འགྱུར་བ། ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་ལ་སོགས། ། ཐབས་ཀུན་ཆོ་གའི་རིམ་པས་ཀྱང་། ། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་དོན་མི་འགྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་མཉེས་པར་བྱ་བ་དེ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོགས་པར་གསུངས་པ་ཉི་ཚེ་སྐབས་འདིར་གླེང་བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་དག་ཉིད་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོ་ག་བསྡུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། དམ་ཚིག་དང་། ཆོས་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒྲ་རྣམས་སྤྱིའི་རྒྱུད་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ལྷ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་བདག་ཉིད་དམ།

In order to accomplish the benefit of the great multitude of sentient beings in every possible way, those who desire to attain, without long delay, the bliss of acting for the sake of all wandering beings as the great sovereign of all three worlds—abiding in a collection of infinite, precious qualities—will have the Buddhas and their heirs form the great intention that such attainment is possible for them. For that purpose, the four [mudrās], such as the Great Seal (mahāmudrā) and so forth, which are the specific natures of the deities as conceived by them as means of accomplishment, are taught here. As it is said: "Just as the world is to be tamed, So are the siddhis swiftly shown. In that regard, the method is the Great Seal, Which perfectly accomplishes all siddhis. Just as accomplishment is achieved through the seals, So too are the conduct of awakening and so forth; Yet without all methods and the sequence of rituals, The Buddhas do not accomplish the welfare of sentient beings." It should be understood that the propitiation of the Great Seal and the others is taught in this context as belonging to the Vajradhātu Maṇḍala of the Tathāgata family. Why is that? Because this is a condensed ritual for the very purpose of propitiating them. Therefore, the terms Great Seal, Samaya Seal, Dharma Seal, and Action Seal shall be explained according to the General Tantra (Sarvabuddhasamāyoga). In that regard, the deity itself is its own nature, or...

དེའི་ཆ་ཤས་ཀྱིས་གང་ཁྱད་པར་མེད་པ་བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་སྟེ་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དང་མཚན་མ་དང་། རྟགས་དང་། ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་རྣམས་ནི་དོན་ཐ་དད་པར་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། ལྷའི་ངོ་བོ་ཉིད་དམ། དེའི་ཆ་ཤས་ཀྱིས་བྱེ་བྲག་མེད་པར་བརྟགས་ཏེ་སྒྲུབ་པ་པོས་ལྷ་གང་རྗེས་སུ་དྲན་པར་འདོད་པ་དེ་ལ་དམིགས་ནས་དྲན་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདི་དེའི་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་བས་ན་དོན་དེ་རྒྱུད་འདི་ཉིད་དང་། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཉིད་ལས་ཀྱང་གསལ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་རེ་ཞིག་འདི་ཉིད་ལས། ། འདའ་དཀའ་དེ་བཞིན་མི་ཤིགས་པ། ། རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག་གི་རྟགས། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་མཚན་མའི་གཟུགས། ། དེ་བས་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བསྒྲགས་སོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་རྟོག་པ་ལས་ཀྱང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། གཟུགས་བརྙན་གྱི་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་འདི། ། བསྐྱེད་པར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས་པ་ཡིན། ། ཞེས་བཤད་ནས་དོན་དམ་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། ། འདིར་གཟུགས་བརྙན་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་ལྷའི་མཚན་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་མི་འདྲ་བའི་མཚན་མ་ལ་ཡང་གཟུགས་སུ་བཤད་པས་ན་མཚན་ཉིད་མ་རྫོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། ། དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འདིར་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་བལྟའོ། ། གཞུང་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་དོན་དམ་པའི་ལྷའི་མཚན་མའི་མཚན་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ།

Those parts that demonstrate what is without distinction are called "seals" (mudrā), which is to say "signs." Seal, sign, mark, and proximate characteristic are not different in meaning. How so? By conceptualizing the essence of the deity or its parts without distinction, the practitioner focuses on whichever deity they wish to recollect, and recollection arises; therefore, this is its proximate characteristic. Consequently, this meaning is clearly taught in this very tantra and also in the Trailokyavijaya-tantra. As it is said therein: "Inviolable and likewise indestructible, The supreme mark of the King’s seal, The form of the sign of the Great Self— Therefore, it is proclaimed as the 'seal'." And from the Trailokyavijaya-kalpa: "Through the application of the reflected image Of the vajra body, speech, and mind, This distinction of all seals Is proclaimed as being generated." Having thus explained, it is also stated that the ultimate suchness is the seal. Here, the mention of "reflected image" is taught as the definition of the deity’s sign; therefore, since even a dissimilar sign is explained as a "form," there is no fault such as an incomplete definition. Furthermore, "ultimate" should be understood here as the characteristic of the selflessness of persons and phenomena. Other texts also teach that the seal is the definition of the sign of the ultimate deity.

ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་མདོ་རུ་ན། ། མཚན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་ཞེས་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དོན་དམ་པ་དང་། དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ལྷའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་རྒྱལ་པོ་དང་། དེ་དང་འབྲེལ་བའི་འཁོར་ལའང་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་འབྲེལ་པར་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། གང་དག་གིས་དེ་རྟོགས་ནས་རྣམ་པར་དག་སྟེ། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་འབྱུང་བ་སྟེ་དེ་བས་ན། འདུས་མ་བྱས་ལས་བྱུང་བ་ནི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་བྱའོ། ། ཡོངས་སུ་མ་དག་པའི་ལྷར་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱང་ཡང་ན་ནི་དེ་ལྟ་བུས་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཉིད་དམ། ཡང་ན་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་གོམས་པར་བྱས་པ་ལས་བསོད་ནམས་བསྐྱེད་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐོབ་པ་དག་དེ་ལྟ་བུར་སྣང་ངོ་། ། ཡང་ཡེ་དེ་རྣམས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཡང་འདིར་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ལས་ཀྱི་དམ་ཚིག་དང་། ཆོས་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་རྣམ་པ་བཞིར་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་ལྷའི་སྐུའི་གཟུགས་བརྙན་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ལྷ་དེ་དྲན་པའི་རྒྱུར་ཆེ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །

As it is said: "In brief, the dharmadhātu is called the Great Seal of signs." Regarding this, the term dharmadhātu refers to the ultimate truth and the specific deities associated with it. For example, in certain contexts, the word "king" refers both to the king and to his retinue. If one asks what it means to be "associated with the dharmadhātu," it refers to those who, having realized it, are purified and bring about the perfect welfare of themselves and others as appropriate; therefore, the statement "noble beings arise from the unconditioned" also refers to this very point. Even those who appear as deities who are not entirely pure are either blessed by the Tathāgata in order to benefit those beings to be tamed by such means, or they appear as such to those who have attained birth through the generation of merit by training in the direction of the dharmadhātu. Furthermore, these too should be understood as being associated with the dharmadhātu itself; therefore, in all cases, they share the same defining characteristic of the seal (mudrā). Here, the seal is taught in four aspects according to the distinctions of body and so forth: the Great Seal (mahāmudrā), the Samaya Seal, the Dharma Seal, and the Action Seal. Among these, the reflected image of the deity’s body is the Great Seal. Why is it called the Great Seal? Because, by virtue of its resemblance, it is a great cause for recollecting that deity.

དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་རྒྱུད་འདི་དང་གཞན་ལས་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཆོ་ག་ལས་ཀྱང་བསྟན་ཏེ་ཇི་སྐད་དུ་རྒྱུད་འདི་ལས། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། གཟུགས་བརྙན་གྱི་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། དེ་ལྟར་ཤེས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་དག། ཇི་ལྟར་བྲིས་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ། ། མཚན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་ན། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་བྲིས་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་སྐུའི་གཟུགས་བརྙན་ཇི་ལྟར་བྲིས་པ་མཚན་མར་བརྟག་པ་སྔོན་དུ་བྱས་ཏེ། དེའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཡིད་ཀྱིས་ལྷའི་སྐུའི་གཟུགས་བརྙན་ཉིད་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་བདག་དང་། ལྷ་དེ་བྱེ་བྲག་མེད་པར་བསམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྷའི་སྐུའི་གཟུགས་ཀྱང་འདིར་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་གཅིག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་སྐུའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་ལྷའི་སྐུའོ། ། དེ་གཉིས་ལས་གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་དེ་ལྟ་བུས་འདུལ་བའི་འགྲོ་བའི་དབང་གིས་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་མང་པོའི་མཚན་ཉིད་དུ་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་སྦས་ནས། དེའི་བརྡར་གྱུར་པ་མཆོད་རྟེན་ཁྲི་ལ་བཞུགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སུ་འདིར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་བྲིས་པའམ། བྱས་པའམ།

Its definition is also taught in this and other tantras through the rituals of Mahāmudrā. As it is said in this tantra: "By means of the application of the reflected image Of the vajra body, speech, and mind, The great being, Mahāmudrā— If one knows it thus, one will achieve accomplishment." Likewise, other tantras also state: "The vajra body, speech, and mind, Just as they are depicted in the drawings, If one possesses the symbolic mudrā, One becomes a Great Being (Mahāsattva) itself." Regarding the phrase "just as they are depicted in the drawings," this means that one first performs the examination of the signs of the deity’s bodily image as it was drawn. Following that, one should mentally contemplate the deity’s bodily image itself in a manner appropriate to the context, thinking of oneself and that deity as being without distinction. Furthermore, the bodily image of the deity here is of two types: one is the deity’s body such as Mahāmudrā and so forth; the other is the mudrā-deity’s body such as Vajradhātvīśvarī and so forth. Between these two, the goddesses of form—due to the capacity of beings to be tamed in such a way—conceal their female forms, which are characterized by many limbs such as the mudrās. Instead, as symbols for those, they are shown here in the form of mudrās, such as sitting upon a stūpa or a throne. Therefore, the so-called mudrās of Vajradhātvīśvarī and so forth are either drawn or fashioned.

ངོ་བོ་གཟུགས་སམ་དེ་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་(གཟུངས་,གཟུགས་)ཀྱི་ལྷ་མོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལག་པར་བཀོད་ཅིང་བཅིངས་པ་དག་ཀྱང་གཟུངས་ཀྱི་ལྷ་མོ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ལྷ་མོ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་དྲན་པར་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པར་རིག་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཕྱི་ནང་གི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་བྲིས་པ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱིའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པ་ལྷའི་སྐུའི་གཟུགས་བརྙན་ཡིད་ཀྱིས་བསམས་པ་ནི་ནང་གི་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དོན་བསྟན་པའོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་དོན་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་མཚན་མ་སོར་མོ་བཀོད་པའི་བདག་ཉིད་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་གསང་བ་ནི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བརྗོད་དེ། རྒྱུད་ནས་བཤད་པ་ནི་ཡང་དག་པར་འཐོབ་པའམ། རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རམ། མི་འདའ་བའི་དོན་དུ་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་རང་གི་ཡུལ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མི་འདའ་བའི་ངོ་བོ་ཞེས་སྔར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་ལྷའི་ཐུགས་གསང་བའི་མཚན་མ་ནི་དམ་ཚིག་ཅེས་བཤད་པའི་དོན་ཏེ།

The essence of form, or that which arises from meditating upon it, is called the mahāmudrā of the dhāraṇī goddesses. Alternatively, the mudrās of those very goddesses, such as Vajradhātvīśvarī and others, when arranged and bound with the hands, also reveal the essential nature of the mahāmudrā of those same dhāraṇī goddesses; one should understand that they are taught in order to generate the recollection of the bodies of those goddesses in accordance with that. All these mahāmudrās should be understood to be of two types, distinguished as outer and inner: therein, forms such as paintings and the like are outer; other than those, the mental visualization of the reflected image of the deity’s body is inner. This is the explanation of the meaning of mahāmudrā. The meaning of the samayamudrā shall now be explained. In that regard, the samayamudrā is the nature of the signs formed by the arrangement of the fingers. The term samaya refers to the secret heart-mind of the Great Beings. It is called samaya in the sense of being correctly attained or realized, or in the sense of not transgressing, as explained in the tantras. Why is that? Because the suchness (tathatā) of its own object is the samayamudrā, and it has been previously explained as the essence that the Great Beings do not transgress. Therefore, the meaning of the term samaya is explained as the sign of the secret heart-mind of the deity.

དེ་བས་ན་རྒྱུད་འདི་ཉིད་དང་གཞན་ལས་ཀྱང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྒྲུབ་པ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་སྙིང་གའི་ཕྱོགས་སུ་བཞག་ལ་རང་གི་སྙིང་གར་སེམས་རྡོ་རྗེར་བསམ་མོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་གཞུང་ཆེན་པོ་ལས་བཤད་པ། རང་གི་སེམས་ནི་རབ་རྟོགས་པས། ། ཟླ་བ་ལས་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ། ། རྣམ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ནི། ། ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་འདི་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཐུགས་ཀྱི་མཚན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་དོན་དུ་ན་དེའི་གནས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡང་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཤེས་པ་དང་ཤེས་པ་པོ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣམས། ། སོར་མོ་སྦྲེལ་བས་བརྟན་པ་སྟེ། དམ་ཚིག་སེམས་ལས་ཤེས་པར་བྱ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་སུ་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གསང་བ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་དེའི་མཚན་མ་དང་བརྡས་གཞུང་འདི་ཉིད་དུ་དེ་རྣམ་པར་བཀོད་པས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་གཟིགས་ནས་བསྟན་ཏོ། ། རྒྱུད་གཞན་དག་ལས་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བསྡུས་པ་ཉིད་ལ་ཕལ་ཆེར་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱར་བཏགས་པ་དག་སྣང་ངོ་། ། ཡང་ན་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་དེ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་ལྷ་མི་འདའ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་ན་དེ་དག་ཉིད་མི་འདའ་བ་ཡིན་པས་ན་དེ་ཉིད་ལ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བརྗོད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་། ། འདའ་བ་རུ་ནི་མི་མཛད་པས། །

Therefore, in this very tantra and others as well, it is explained that when accomplishing the samaya-mudrā, one should bind the samaya-mudrā to be accomplished, place it at the region of the heart, and contemplate one’s own heart as the Vajra Mind. Regarding its characteristics, the great treatises state: "By thoroughly realizing one’s own mind, One meditates on a vajra from the moon. Meditating on the three as one Is the secret of the Mind." It should be understood that whatever is the sign of the Mind is also the sign of its location for that purpose, because the cognition and the cognizer are inseparable. Likewise, other sources state: "The vajras of body, speech, and mind Are stabilized by joining the fingers; They should be known from the samaya-mind, And the karma-mudrā should be made twofold." The distinctions of the secrets of body, speech, and mind are presented in this very text through their signs and symbols, having been taught out of regard for the sentient beings to be tamed. In other tantras, the condensed forms of the body and so forth are mostly designated as the samaya-mudrā. Alternatively, because the great beings do not transcend them, they possess the samaya characterized by the non-transgression of the deity; therefore, the mudrā that possesses the samaya is called the "samaya-mudrā." Or, because they themselves are the non-transgression, they are expressed by the term "samaya-mudrā," as it is said: "Since all the Tathāgatas Do not transcend it..."

ཕྱག་རྒྱ་དམ་ཚིག་ཅེས་སུ་བཤད། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་བརྟན་པའི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་གསུངས་སོ། ། ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་དམ་ཚིག་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་པས་ན་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ་ཞེས་རྒྱུད་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། གྲགས་པའི་སྒྲ་ནི་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་གདགས་པའི་རྒྱུ་སྲིད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལྟར་མི་བརྗོད་དོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་དག་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་། མདའ་དང་། མཉེས་པ་ལ་སོགས་པར་འདུ་ཤེས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་དེ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་བཤད་པ་རྒྱུད་འདི་ལས་བཤད་དེ། འདི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་སེམས་དཔའ་དེ་ཉིད་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་གནས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཏིང་འཛིན་ནི། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་འབིགས་པས་རྡོ་རྗེའོ། ། མཆོག་ཏུ་སྦྱོར་བས་ལྕགས་ཀྱུའོ། ། ཕྲ་མོར་འབིགས་པས་མདའ་ཡིན་ནོ། ། མགུ་བས་དགེ་བ་བྱེད་པ་སྟེ། ། སྤྲས་པས་རིན་པོ་ཆེ་རུ་བཤད། ། ཉི་མ་གཟི་བརྗིད་ཅེས་སུ་བརྗོད། ། བསྒྲེང་བས་རྒྱལ་མཚན་ཞེས་བསྟན་ཏེ། ། བཞད་པས་གད་མོ་ཞེས་སུ་གྲགས། ། འདོད་ཆགས་དག་པས་པདྨ་སྟེ། ། ཉོན་མོངས་དགྲ་གཅོད་རལ་གྲིའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཚུལ་བས་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པས་སྨྲ་ཞེས་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་ཕྱིར། ། མི་ཚུགས་སྦྱོར་བས་གོ་ཆའོ། ། འཇིགས་པས་སྦྱོར་བ་མཆེ་བ་སྟེ། ། བཅིངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཁུ་ཚུར་རོ། ། ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དུ། །

"It is explained as the 'samaya-mudrā' because the body, speech, and mind are stabilized." Thus it was said. In this context, since the samaya itself is the mudrā, it should be explained in the tantra as the "samaya-mudrā." One must understand that well-known terms are restricted to their specific objects; therefore, although there might be a reason to designate the mahāmudrā and so forth as "samaya-mudrās," they are not so called. These samaya-mudrās are also perceived as the vajra, the hook, the arrow, the pleasing [gesture], and so on. The intended meaning of those terms, such as "vajra" and so forth, is explained in this tantra as follows: "The Bhagavan Sattva himself Abides in the heart of Vajrasattva. The samādhi of the Tathāgata Accomplishes the awakening of the Buddhas. Because it pierces thoroughly, it is the vajra. Because it is the supreme union, it is the hook. Because it pierces subtly, it is the arrow. Because it is pleased, it performs virtue; Because it is adorned, it is explained as the jewel. The sun is called 'splendor.' Because it is raised, it is taught as the victory banner. Because it laughs, it is known as 'laughter.' Because desire is purified, it is the lotus. Because it cuts the enemy of afflictions, it is the sword. Because it is the manner of the maṇḍala, it is the wheel. Because it is expressed in words, it is called 'speech.' Because all variety is the vajra, Because it is an indestructible union, it is the armor. Because it is a terrifying union, it is the fangs. Because it is the manner of binding, it is the fist. Just as the Bhagavan Sattva Is Vajrasattva in all respects..."

དེ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་མཚན། ། བསྒོམས་ན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཚིག་གི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་མ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། བཛྲ་ཛྙཱ་ན་དང་། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་འདིར་གསུང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལྷ་ནི་བཤད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་བྱའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་གསུང་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་དམ་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་དང་། གཞན་ལ་ཕན་པ་སྟོན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ནི་བཤད་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱར་གྱུར་པ་བཛྲ་ཛྙཱ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚིག་རྣམས་ལ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་བས་ན་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྒྲུབ་པའི་ཚེ་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སྒོམ་མོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་ལྟར་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་གསུང་གི་གསང་བ་བཤད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་ཚིག་གི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕྱག་རྒྱར་བརྗོད། ། འདི་ནི་གསལ་བ་གསུང་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ནི་སྒྲ་མེད་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡང་ན་ལྷའི་གསུང་གི་མཚན་མའི་རང་བཞིན་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་དེ། དེའི་ཚེ་ཆོས་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་བས་ན་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་རྒྱུད་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། ལྷའི་གསུང་གི་བརྡར་བསྟན་པའི་ཡི་གེ་དེ་ཡང་ཕ་རོལ་ལ་ཕན་པ་སྟོན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་གསུངས་སོ། །

"Likewise, by meditating on the names such as Vajra and so forth, one will attain the accomplishments (siddhi)." Thus it is said. The sign of the nature of the words of the Dharma is the Dharma-mudrā; its characteristics are such as "Vajra-jñāna" and "Samayas-tvam," and so forth. Here, by the term "Dharma," one should understand the deity whose essence is speech, which is the nature of the Dharma as it is explained. Because the entire speech of the Great Beings is of the nature of teaching the ultimate Dharma and showing benefit to others, it is the essence of the Dharma as it is explained; therefore, the words of the Dharma-mudrā, such as "Vajra-jñāna" and so forth, which have become the mudrā, are explained as the "Dharma-mudrā." Consequently, it is said that when accomplishing the Dharma-mudrā, one should meditate on a vajra on the tongue. In this way, other sources also show that the explanation of the secret of speech is the Dharma-mudrā itself, as it is said: "By the application of vajra words, the nature of the Dharma is called the mudrā. This is the clarity that holds speech; the vajra word is soundless." Alternatively, the nature of the sign of the deity’s speech is the definition of the Dharma-mudrā. In that case, because it is the mudrā of the nature of phenomena (dharmatā), it should be explained in the tantras as the "Dharma-mudrā." Furthermore, those syllables indicated as the symbols of the deity’s speech are of the nature of showing benefit to others, and are thus the nature of phenomena (dharmatā); the mudrā of that nature is called the "Dharma-mudrā."

འདིར་ཡང་སྨྲ་བ་པོ་དང་ཚིག་ཐ་མི་དད་པས་ན་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་མ་ཡང་དོན་དུ་ན་ཡན་ལག་དང་བཅས་པའི་ལྷའི་ངོ་བོ་ཉིད་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་ཕལ་ཆེར་བསྟན་ཏེ། འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་རྒྱུད་ནས་བཤད་པའོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒྲའི་དོན་ཡང་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ལྷའི་ལས་ཀྱི་མཚན་མ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དེ་སྒྲུབ་པའི་ཚེ་ལས་སྣ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ཐམས་ཅད་པ་ལས་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་ལུས་ཀྱི་སྙིང་གའི་ཕྱོགས་སུ་དེ་སྒྲུབ་པ་པོས་བསམ་པར་བཤད་དེ། འདིར་ཡང་ལས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་ཡན་ལག་དང་བཅས་པའི་ལྷའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཉེ་བར་སྟོན་པར་དོན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ལྷར་བརྟག་པའི་རང་བཞིན་དང་། དམ་ཚིག་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོས་བརྟགས་པའོ། ། དེ་ལ་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་མཚན་མར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པའམ་གང་ལྷའི་ངོ་བོ་ཉིད་དམ། དེའི་ཆ་ཤས་སུ་བྱེ་བྲག་མེད་པར་བྱས་ཏེ་བརྟག་པ་དེ་ནི་ལྷར་བརྟགས་པའོ། ། གང་ཡང་ལྷའི་ལུས་ལས། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་དམ་ཚིག་ཅན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ལྷའི་ངོ་བོ་ཉིད་དམ། དེའི་ཆ་ཤས་སུ་བྱེ་བྲག་མེད་པར་མོས་པ་དེ་ནི་དམ་ཚིག་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོས་བརྟགས་པར་གྲགས་སོ། །

Here, too, because the speaker and the words are inseparable, the signs of their nature are shown to be, in reality, the blessing of the very essence of the deity together with its limbs. Likewise, this is mostly taught for the other mudrās as well; this is explained from the Dharmamudrā-tantra. The meaning of the term karmamudrā shall also be explained: therein, the sign of the deity’s activity is the karmamudrā, which is the characteristic of the mudrās such as the supreme enlightenment and so forth. Similarly, at the time of accomplishing that, it is explained that the practitioner should visualize at the heart-center of the body the all-encompassing vajra-peak, which is the nature of various activities and accomplishes all activities. Here too, it should be understood by implication that the very essence of the deity together with its limbs is being presented by way of the presentation of the activity, because the activity and the agent are inseparable. The distinctions of the essence of the four mudrās have been explained. All of these are of two types: the nature of the conceptualization of the deity, and the conceptualization by a person possessing the samaya. Regarding those, whatever has become a sign emanated by the deities, or whatever is the essence of the deity itself, or whatever is conceptualized without making a distinction from its parts—that is the conceptualization of the deity. Furthermore, whatever is the essence of the deity generated by a person possessing the samaya in accordance with the deity’s body, or whatever is the conviction without making a distinction from its parts—that is known as the conceptualization by a person possessing the samaya.

དེས་ལྷར་བརྟགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལྷའི་བདག་ཉིད་དུ་སྔགས་པས་བསྒོམ་པའི་དོན་དུ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མཛད་དོ་ཞེས་ཕལ་ཆེར་བཤད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དམ་ཚིག་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོས་བརྟགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སྔོན་དམ་ཚིག་མཛད་པའི་རྗེས་སུ་དགོངས་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མཛད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་དག་བཅིངས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་ཚོགས། ། དམ་ཚིག་ཉམས་ཀྱིས་འཇིགས་པས་ན། ། བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དམ་ཚིག་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོས་བརྟགས་པའི་ཡི་གེའི་རང་བཞིན་གྱི་ལྷའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་དངོས་སུ་ལྷར་བརྟགས་པའི་ལྷའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མཛད་པར་བལྟའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་གཞན་ལས་ཀྱང་། བདག་ལྷར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་ཕྱིར་ཡི་གེའམ་ཕྱག་རྒྱར་རྣམ་པར་བརྟག་གོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་འམ་ཡི་གེ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེའི་ལུས་སུ་བསྒྱུར་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་ཡི་གེ་ལྔའམ། ཡི་གེ་གསུམ་མམ། ཡི་གེའི་ཕྱི་མོའམ། ཡི་གེ་མང་པོ་བཀོད་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་འགྱུར་བས་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་དུ་བཤད་དོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཡང་མོ་དཱ་ན་ད་མུ་དྲཱ་སྟེ། མགུ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱའམ། མུ་དྲཱ་ན་མུ་དྲཱ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱས་འདེབས་པས་ན་ཕྱག་རྒྱ་བས་དེ་སྐད་ཅེས་བཤད་དོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེས་སྲོག་ཆགས་རྣམས་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་ཕན་གདགས་པ་དང་། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྒྱས་འདེབས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་རྒྱལ་པོ་རང་གི་རྒྱས།

It is generally explained that the deities grant their blessing so that the practitioner may meditate on the mudrā, which is conceptually imputed as a deity, as being the very nature of the deity. Why is this? Because the deities grant their blessing to the mudrā conceptually imputed by a person possessing the samaya, having in mind the previous performance of the samaya. As it is said: "By the mere binding of which, the assembly of Vajrasattva and the rest, fearing the violation of samaya, will grant their blessing." Likewise, one should understand that the very essence of the deity in the form of syllables conceptually imputed by a person possessing the samaya is also blessed as the actual essence of the deity conceptually imputed as a deity. Similarly, other tantras also state: "In order to bless oneself as the deity, one should conceptually impute syllables or mudrās." As it is said: "Then, by means of mudrās or syllables, one should transform the body into a vajra body." Likewise, because the Tathāgatas grant their blessing merely by the arrangement of five syllables, three syllables, the primary vowels, or many syllables, they are explained as being the Sugatas themselves. Regarding the term mudrā: it is mudrā because it is "pleasing" (mudana), or it is mudrā because it "seals" (mudrayati). It is explained as such because it seals [the practitioner] for the sake of protecting sentient beings and for the sake of swiftly accomplishing the desired siddhis. Why is this? Because, just as a king seals [his edicts] with his own seal—

། རྒྱལ་པོའི་གཙིགས་ནི་བཏབ་པ་ལྟར། ། བདག་ཆེན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་ཀྱང་། ། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་བཏབ། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་གསང་བའི་བདག་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱན་དུ་གྱུར་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྟོགས་པའི་མཚན་མ་ཕྱག་རྒྱའི་རིམ་པར་དབྱེ་བའི་ལེའུ་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་དོ། ། དེས་བརྒྱན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་འཁོར་བར་འཁོར་བ་ན་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་མས་བཏབ་པས་ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མིའམ་ཅི་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་དང་། མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀུན་དུ་འབྱོལ་བར་འགྱུར་ཞིང་དེ་རྣམས་ཀྱང་དེ་དག་གི་བཀའ་ཉན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱས་དེ་ལྟར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་དེ་ཡང་སྐྱེས་བུའི་སྐལ་བ་དང་། མོས་པ་དང་། མཉམ་པར་གཞག་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ལས་ཆུང་ངུ་དང་། འབྲིང་པོ་དང་ཆེན་པོའི་བྱེ་བྲག་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་དམ་ཚིག་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོས་བརྟགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་ལྷར་བསྒོམ་པ་གོམས་པ་དང་ལྡན་པ་ཆེན་པོ་དང་། འབྲིང་པོ་དང་། ཆུང་ངུའི་བྱེ་བྲག་གིས་དགོས་པ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྲུབ་པར་བཤད་དོ། ། ཡང་ན་སྲིད་པ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་སོ་སོར་བཅིངས་པའམ་གྲོལ་བའམ། དོན་ཆེན་པོ་ལ་བར་ཆད་བྱེད་པའི་བགེགས་རྣམས་འཇིགས་པར་བྱེད་པས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱའོ། ། གཞུང་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་རྒྱུད་ནས་བཤད་པ་འདི་རྣམས་གཞན་དུ་བསྟན་པ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་རྩ་བ་སྟེ། ། དབུ་རྒྱན་བཅིངས་པ་རྒྱུ་ཡི་མཆོག།

"Just as a king’s seal is affixed, So too, by the seal of the Great Self, Is it affixed upon all beings." Thus it was said. Likewise, in other sources, there is an extensive chapter titled "The Classification of the Stages of Seals," which are the signs of realizing the dharmadhātu and serve as the ornaments of the Tathāgatas, the Lords of Secrets. It is taught that when adorned with these, while bodhisattvas wander in saṃsāra, they are marked by the signs of all the Tathāgatas in all realms of existence; consequently, gods, nāgas, yakṣas, gandharvas, asuras, garuḍas, kinnaras, mahoragas, humans, and non-humans will all avoid them, and they will also obey their commands. Furthermore, such blessing by means of the seal occurs in three ways, distinguished as small, medium, and great, based on the three factors of an individual’s fortune, inclination, and meditative equipoise. Therefore, it is explained that through the practice of meditating on the deity by means of the seals examined by those possessing the samaya, the purpose is accomplished in three ways according to the distinctions of great, medium, and small. Alternatively, they are called "seals" (mudrā) because they bind one to either cyclic existence or nirvāṇa, or because they terrify the obstructing spirits who create obstacles to the great purpose. Other texts also teach these points explained in the tantras: "This is the root of the samaya; the binding of the crown is the supreme cause."

གང་གིས་ལུས་ཀུན་བརྟན་པས་ན། ། དེ་བས་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་བསྡུས་པའོ། ། དེ་བས་ན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེས་དེ་རིག་པར་བྱས་ནས་ངེས་པར་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར་གོ་འཕང་དམ་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་སྲས་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་ཉིད་ཕུལ་ནས་བདག་གིས་ལྷག་པའི་ལྷ་སེམས་དཔའ་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་མཉེས་པར་བྱེད་པས་གང་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཀྱང་འདིར་ཕལ་ཆེར་ལུང་གི་ཚིག་གིས་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེའི་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཤེས་པའི་བླ་མ་རིན་པོ་ཆེ་མཉེས་པ་ཉིད་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་བླ་མ་མཉེས་པར་བྱས་པ་དེས་བསྟན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དང་། དམ་ཚིག་དང་། ཆོས་དང་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཆོ་གས་སྡོམ་པ་གཟུང་བ་དང་། ཡོངས་སུ་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་དང་། འདུལ་བ་དང་། སྤྱོད་པ་དང་། སྤྱོད་ཡུལ་རྣམས་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མཁས་པར་བྱས་པས་དེ་ཕྱིན་ཆད་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་བླངས་པ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་སྤྲོ་བ་མི་གློད་པར་བྱ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་མ་ལུས་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་དེ་ཐོག་མར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དམ་ཚིག་ཀྱང་སྐབས་འདིར་ནི་འབྲས་བུ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་འདའ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་མཉེས་པར་འགྱུར་བ་དང་།

"Because it stabilizes the entire body, it is therefore proclaimed as a mudrā." Thus it is said. This concludes the summary of the classification of suchness. Therefore, having realized that, the great being—desiring to attain the sublime state in order to definitively benefit the vast assembly of sentient beings—offers himself to all the Sugatas and their heirs. By pleasing whichever chosen meditational deity he has taken as his own, he should accomplish the siddhi he desires. The specific details of the branches for pleasing [the deity] should mostly be observed here through the words of the scriptures. For that reason, one must please the precious guru who knows the ritual methods for that. Then, having pleased the guru, one should receive empowerment according to the ritual in the great maṇḍala, the samaya maṇḍala, the dharma maṇḍala, and the action maṇḍala. Through the ritual of the Mahāyāna clear realization, one should take the vows and become skilled in the samayas to be guarded, the discipline, the conduct, and the spheres of activity according to the ritual. From then on, in order to guard the samayas and so forth exactly as they were received, one should never relax one's enthusiasm, for that is the prerequisite for accomplishing the welfare of oneself and others without exception. Furthermore, in this context, "samaya" refers to that which those desiring the result must not transgress, so that one's own meditational deity will be pleased.

རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་སྟོན་པས་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཁྱད་པར་རོ། ། ཀུན་འཐོབ་ཅིང་འགྲོ་བའམ། འདིར་ཀུན་རྟོགས་ཤིང་ཆུད་པར་འགྱུར་བས་ན་རྒྱུད་ནས་བཤད་པ་ལ་དགོངས་ནས་དམ་ཚིག་ཅེས་བཤད་དོ། ། དེ་ཡང་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཐུན་མོང་བ་དང་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་སྟེ། རྒྱུད་འདི་དང་དེ་ལས་གཞན་པའི་དཔལ་མཆོག་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཆ་མཐུན་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་རྣམས་དང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཚུལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་པ་རྣམས་ལས་བཤད་པར་རིག་པར་བྱའོ། ། དེ་གཉིས་ལས་རྒྱུད་གཞན་ལས་གསུངས་པ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཐུན་མོང་བ་དེ་རེ་ཞིག་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དོན་གྱིས་རྗེས་སུ་བརྟག་ན་འདི་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པར་མངོན་ཏེ། དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་དཔལ་མཆོག་དང་པོ་ལས་གསུངས་པ། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་གྲུབ་པ་འདི། ། རྟག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྲུང་བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་མཐུན་པར་གསུངས། ། དམ་པ་བརྟག་པའི་བཀའ་ཡིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་གཏང་མི་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་གང་ཡིན་པ། ། གང་ནི་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་སུ། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་དོགས་པ་མེད། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་མི་སྨོད་ཅིང་། ། ནམ་ཡང་གཏང་བར་མི་བྱའོ། ། མི་ཤེས་པ་དང་རྨོངས་པ་ཡིས། ། ཚུལ་ཆེན་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། ། བདག་ནི་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་སུ། ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ཀྱང་མ་གདུང་ཤིག། ཅི་བདེ་བར་ནི་བདེ་བར་གཟུང་། ། འདི་ནི་མ་བྱོན་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། སློབ་དཔོན་སྨད་པར་མི་བྱ་སྟེ། །

The distinction is that it is taught by the Teacher in the manner of the characteristics of engaging in and turning away from virtuous and non-virtuous conduct of the body, speech, and mind that are concordant [with the path]. Because it is attained and traversed by all, or because one comes to realize and comprehend everything here, it is explained as "samaya" (commitment) with the intent of what is explained in the tantras. Furthermore, this applies to all deities in common and in their specific excellence; it should be understood as explained in the commentaries that interpret the intent of all the systems of yoga tantras, such as this tantra and others like the Śrīparamādya, as well as tantras like the Vajraśekhara. Of those two, I shall first explain the deities common to all other tantras as taught in other tantras, because if one examines the meaning, it is evident that they are included within this very [tantra]. Thus, it is said in the Śrīparamādya: "This accomplishment of the samaya vows must be guarded by you at all times. It is spoken in agreement by all the Buddhas; it is the command of the supreme examination. One must not forsake the bodhicitta. Whatever is the vajra mudrā, by the mere generation of it, there is no doubt of buddhahood itself. One must not disparage the sublime Dharma, nor should it ever be forsaken. Through ignorance or delusion, the great system must not be revealed. Having completely renounced [self-centeredness], do not torment yourself with austerities. Hold [the teachings] happily as they are comfortable. This is the future perfect Buddha. One must not revile the master."

འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་མཚུངས་བླ་མ་ཡི། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་གང་སྨོད་པ། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་སྨད་པས་ན། ། རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་འཐོབ་འགྱུར་ཏེ། ། རིམས་དང་དུག་དང་དབྱིག་དུག་ནད། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱིས་གཙེ་བ་དང་། ། གདོན་དང་ལོག་འདྲེན་གཏུམ་པོ་ཡིས། ། བསད་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་ལྟུང་འགྱུར། ། དེ་བས་བསམ་གཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་ཆེ། ། དགེ་བ་རབ་ཏུ་མི་སྤྱོམས་པ། ། ནམ་ཡང་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། རྟག་ཏུ་བདག་གིས་དམ་ཚིག་བསྲུང་། ། རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོད། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་ཡང་དབུལ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། དེ་བྱིན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྟག་ཏུ་བྱིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་བྱིན་བསོད་ནམས་ཚོགས་དག་གིས། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས། སྲིད་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཐབས་ཀྱི་མཆོག། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་གསང་བ་ཆེན་པོ་ཡི། ། དམ་ཚིག་རྟག་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རབ་ཏུ་གསང་བ་བླ་མ་མེད་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་རྣལ་འབྱོར་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན་དེ་བཞིན་དུ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་། ། འདའ་བ་རུ་ནི་མི་མཛད་པས། ། ཕྱག་རྒྱ་དམ་ཚིག་ཅེས་སུ་བཤད། ། ཡིད་ཀྱི་ལུས་ནི་བརྟན་པའི་ཕྱིར། ། སྲིད་པ་བདེ་བ་ཆུང་ངུ་ཡི། ། སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ཞི་བའི་ཕྱིར། ། ཤིན་ཏུ་བཟང་ཞིང་བདེ་བའི་ཐབས། ། ཞི་བར་མཛད་པའི་དམ་ཚིག་འདི། །

This is equal to all the buddhas. Whoever disparages the master, who is the guru equal to all buddhas, disparages the buddhas themselves; therefore, they will constantly experience suffering. They will be afflicted by fevers, poisons, and the diseases of toxic minerals, and will be tormented by ḍākinīs, as well as killed by fierce spirits and misleading demons, falling into the hells of sentient beings. Therefore, with all forms of meditative concentration, one should never disparage the Vajra Master of great intelligence, who does not boast of his own virtues. One should always guard one’s samaya, always make offerings to the Tathāgatas, and always offer to the guru. This is equal to all the buddhas. By giving to him, it is as if one were constantly giving to all the buddhas. Through the accumulation of merit from giving to him, the supreme siddhi will be attained. Thus it was said. Furthermore, in that same text, the Blessed One Vajrasattva said: "One should always meditate on the samaya of the great secret of all conceptualizations, the supreme method for the complete purification of existence." In that regard, the Blessed One, the yogi of the great samaya of the unsurpassed Mahāyāna, the supreme secret of all Tathāgatas, is the samaya. How so? Just as it is said: "Because all the Tathāgatas do not transgress it, it is explained as the samaya of the mudrā. Because the mental body is stabilized, and in order to pacify the great suffering of the minor pleasures of existence, this samaya is the most excellent method for peace, which brings about pacification."

དེ་བས་ཐམས་ཅད་འདོད་ལོངས་སྤྱོད། ། ཅི་འདོད་པ་རུ་སྤྱད་ནས་སུ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། བདག་དང་གཞན་ལ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཡང་སྐབས་འདིར་རང་གི་ལྷ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདོད་པ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ལ་བྱའོ། ། འདོད་པ་དེའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱང་བཞི་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་དགའ་བའི་མཚན་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ལཱ་སྱ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་། གཟུངས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མེ་ཏོག་གི་མཚན་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་རབ་སྒྲོགས་པའི་མཚན་ཉིད་རྡོ་རྗེ་གླུ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཛད་པ་གར་གྱི་མཚན་ཉིད་རྡོ་རྗེ་གར་མ་རྣམས་ཏེ། དེ་བཞི་ནི་རང་གི་ལྷའི་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང་། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གསང་བ། ། མཁས་པ་ཡིས་ནི་བསྲུང་བར་བྱ། ། བསྲུངས་ན་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ནི། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ། གང་དག་དུ་མ་རྒྱ་ཆེན་པོ། ། ཁ་དོག་དང་ནི་དབྱིབས་གདན་དང་། ། ཕྱག་བསྐྱོད་ལ་སོགས་གཟུགས་འདི་ནི། ། སྐུ་ཡི་གསང་བར་རིག་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཚིག་གི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སྨྲ་བ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། འདི་ནི་གསལ་བར་གསུང་གསང་བ། ། རྡོ་རྗེ་ཚིག་ནི་སྒྲ་མེད་པའོ། ། རང་གི་སེམས་ནི་རབ་རྟོགས་པས། ། ཟླ་བ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ། ། རྣམ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ནི། །

"Therefore, having enjoyed all desired objects in whatever way one wishes, one should make offerings to oneself and others through the yoga of one's own deity." Thus it is said. In this context, the term "desire" refers to the characteristic of one's own deity arising from the great desire of bodhicitta. The enjoyments of that desire are fourfold, as follows: the Vajra-Dancer, characterized by delight in bodhicitta; the Vajra-Garland, characterized by the qualities of the samādhis, liberations, and dhāraṇīs of all the tathāgatas; the Vajra-Song, characterized by proclaiming the scriptures of all the tathāgatas; and the Vajra-Dancer, characterized by acting for the benefit of all sentient beings. These four should be understood as the enjoyments of the desire of one's own deity. Also, from the Mahāyānābhisamaya-śatasāhasrikā: "The wise should guard the secrets of body, speech, and mind. If they are guarded, great merit will arise in every respect." Thus it is said. In that regard: "This form, with its many vast colors, shapes, seats, and movements of the hands and so forth, should be understood as the secret of the body. Through the application of vajra words, speech is the dharmamudrā; this is clearly the secret of speech. Vajra words are without sound. By thoroughly realizing one's own mind, one meditates on a vajra upon a moon. Meditating on the three as one..."

ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་འདི་ཞེས་བྱ། ། དེ་དག་དེ་ཉིད་མཆོག་ཆེན་པོ། ། རྟག་ཏུ་ཡང་དང་ཡང་བསྒོམ་པ། ། གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བས་གྲུབ་འགྱུར་ཏེ། ། གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཀུན་མཁྱེན་གསུངས། ། གསང་བ་གསུམ་གྱི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་བསྡུས། ། དེ་བས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། ། གསང་བ་རྣམ་གསུམ་རྣམ་པར་སྦ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་མཆོག་འཛིན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བྱིན་བརླབས་པ། ། བློ་ངན་གང་ཞིག་འདའ་བ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མོད་ལ་སྤོང་། ། སྤངས་པའི་སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་དེ། ། ངན་སོང་གསུམ་དུ་ཡང་དང་ཡང་། ། ཇི་སྲིད་འཁོར་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ། ། ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་ཆོ་ངེས་འདེབས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདིར་ཡང་སུ་ལ་བསྟན་པར་རིགས་ཤེ་ན། དེ་ཉིད་དུ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་དགའ་ཆེན་པོ། ། མངོན་པར་དབང་བསྐུར་མཁས་པ་གང་། ། རྟག་ཏུ་གསང་བའི་མཆོག་དང་ལྡན། ། དེ་ལ་མཁས་པས་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ། གསུངས་པའི་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པ་ནི། རྟག་ཏུ་ནང་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཙང་སྦྲ་བྱ་བ་དང་། དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལུས་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་མི་བྱ་བ་འདི་ཉིད་དུ། སྡོམ་དང་གཙང་སྦྲ་འདིར་མི་དགོས། ། དཀའ་ཐུབ་དཀའ་སྤྱད་མི་དགོས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། བདག་ཏུ་སྦྱོར་བས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་། ། སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཡོངས་སུ་གཏང་བར་མི་བྱ་ཞིང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་དག། ནམ་ཡང་གཏང་བར་མི་བྱའོ། །

"This is called the secret of the mind; it is the supreme great reality itself. By meditating upon it constantly and repeatedly through the union of the three, accomplishment will be attained; it is not otherwise, so the Omniscient One has taught. By means of the ritual of the three secrets, all mudrās are thoroughly condensed. Therefore, in every respect, the three secrets must be strictly concealed. The Great Vajra Holder, the Great Protector who is blessed—if any of inferior intellect should transgress this, the Vajra Holder will instantly cast them out. That great being who has been cast out will, again and again, wail in the most unbearable manner within the three lower realms, as long as they remain within the sphere of saṃsāra." Thus it is said. If one asks, "To whom is this to be taught?" it is said in that same source: "The Vajra Expanse is the Great Joy. To whichever wise person has received the manifest empowerment and always possesses the supreme secret, the wise should teach it." Thus it is said. Regarding how one abides by the stated samayas: in order to constantly purify the internal, one should not perform external cleanliness or engage in ascetic practices and the like that cause harm to the body. In this very context, it is said: "Here, vows and cleanliness are not required; asceticism and hardships are not required. Through the union with oneself as all the Buddhas and Great Beings, accomplishment will be attained." Thus it is said. Furthermore, from the Compendium of All Conceptions: A Definitive Commentary on the Intent of All Yoga Tantras: "Even for the sake of one's life, the bodhicitta must not be forsaken, nor should the vajra, bell, and mudrās ever be abandoned."

དཀོན་མཆོག་གསུམ་ནི་མི་གཏོང་སྟེ། ། དད་པ་ཡང་ནི་ཡོངས་མི་གཏང་། ། སྡོམ་པ་ཡང་ནི་མི་སྤང་ཞིང་། ། བདག་ཀྱང་གདུང་བར་མི་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་མ་སྨོད་ཅིང་། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཚུངས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ལ། ། ནམ་ཡང་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་པདྨོ་སོགས། ། ཅུང་ཟད་མཚན་མར་བྱས་པ་གང་། ། དངོས་གྲུབ་འདོད་པས་སྦྱོར་ཤེས་པས། ། འགོམ་དང་བཟའ་བར་མི་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དམན་མ་ལྷ་ཡི་གྲིབ། ། བླ་མའི་སྟན་ལ་སོགས་དེ་བཞིན། ། བློ་ཅན་གྱིས་ནི་རྟག་ཏུ་སྤང་། ། རྐང་པས་ཀྱང་ནི་མ་འགོམས་ཤིག། ལུས་ཀྱི་སྡིག་པ་རྣམ་གསུམ་དང་། ། ངག་གི་ཡང་ནི་རྣམ་བཞི་དང་། ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པ་གསུམ་དག་ཀྱང་། ། དེ་བཞིན་ཀུན་ཏུ་མི་སྤྱོད་དོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡང་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་དབང་གིས་མི་འགོང་པ་ལ་འགོང་པ་དང་། ། བརྫིས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་དང་ལྡན་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ནི་གནང་བ་སྟེ། དེ་བས་ན་དེ་གཉིས་དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་དབང་གིས་བྱས་ན་མི་འགོང་བ་དང་འགོང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་སྐད་དུ་གཞན་དག་ལས། མི་ཤེས་པའམ་གཏི་མུག་དང་། དེ་བཞིན་ལེ་ལོ་འམ་མི་དྲན་པས། ། རྡོ་རྗེ་རི་མོ་ལ་སོགས་བརྫིས། ། ངེས་པར་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་འགྱུར། ། དེ་བས་ནན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་མ་ཡེངས་པར། ། ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་རྟག་ཏུ་བྱ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུའོ། ། དམན་མ་རི་མོ་རྡོ་རྗེའི་མཚན། ། སངས་རྒྱས་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་ཚོགས། ། དམན་ནམ་བརྫིས་པར་གྱུར་པ་ཡང་། །

One should not forsake the Three Jewels, nor should one ever abandon faith. One should not discard the vows, nor should one cause oneself to suffer. One should not disparage the preceptor; the guru is equal to all the Buddhas. One should never disparage any of the mantras or mudrās. Regarding the wheels, vajras, lotuses, and so forth—whatever has been made into a symbolic mark—one who desires siddhi and knows the application should not step over or consume them. Likewise, inferior things, the shadow of a deity, the guru’s seat, and so on—these should always be avoided by the wise; one should not step over them even with the feet. The three types of physical misdeeds, the four types of verbal misdeeds, and the three types of mental misdeeds—likewise, one should never engage in them. Thus it is said. Furthermore, depending on the power of place and time, stepping over what should not be stepped over, treading upon [symbols], and so forth, are permitted for a practitioner possessing vajra-force and the yoga of Mahāmudrā. Therefore, if those two [types of practitioners] act in such a way according to the power of place and time, stepping over what should not be stepped over and so forth will not become a fault for the yogi. As it is said in other sources: "Through ignorance or delusion, Or likewise through laziness or lack of mindfulness, If one treads upon vajra drawings and the like, One's samaya will certainly be impaired. Therefore, with all diligence, Without distraction through vajra-force, The wise should always act Especially within the maṇḍala. If inferior drawings, vajra marks, The Buddha’s mudrās, and so forth, Are stepped over or treated with contempt," [the fault is incurred].

རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ལྡན་ཉེས་མི་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་གནས་སུ་ཕྱག་རྒྱའི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ཁྱད་པར་དུ་གཟུང་ངོ་། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་འདིར་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་དག་བསྟན་པ་འདི་ལྟར། རི་མོའམ་རྡོ་རྗེ་སྲད་བུའང་རུང་། ། ཡིད་ཀྱིས་གྱེན་དུ་བཏེག་ནས་ནི། ། འཇུག་ཅིང་འབྱུང་བར་བྱེད་པ་སྟེ། དམ་ཚིག་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རི་མོ་དང་རྡོ་རྗེའི་སྲད་བུ་སྨོས་པ་ཡང་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་འགོང་པར་མི་བྱ་བ་གཞན་ཡང་འདུས་པར་བལྟའོ། ། འདི་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། འདིའི་སྔགས་ནི་འདིའོ། ། བཛྲ་བེ་ག་ཨ་ཀྲ་མ། གཞན་དག་ཏུ་འདི་སྐད་ཀྱང་བཤད་དེ། ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ལྡན་པས། ། བཛྲ་བཛྲ་ཞེས་སྨྲ་བ། ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཞེས་བཤད་པ་སྟེ། ། ཀུན་དུ་འགྲོ་བར་གྲུབ་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་གཞན་དག་ཀྱང་། ། རང་གི་ལྷའི་སྦྱོར་བ་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པ་དང་བཅས་པར་བཤད་དེ། དེ་ཡང་གཞུང་འདི་ལས་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ནི་ཕྱིས་བཤད་དོ། ། གཞུང་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་ཕྱིར་སྨོས་པ་ནི། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། བདག་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་བས་འདིར་ནི་རབ་ཏུ་བརྟག། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རབ་ཏུ་གསང་བའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྒྲའི་དོན་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལས་གཙོ་བོར་བསྟན་ཏེ།

"Vajravega shall not be transgressed," so it is said. With reference to the yoga of the mudrā, it is likewise stated: "In place of the term 'Vajravega,' the term 'mudrā-yoga' should be uttered." This is to be understood as a specific distinction. In this regard, the mudrā of Vajravega and the yoga of the secret mantra are taught as follows: "Whether it be a drawing or a vajra-thread, Having mentally lifted it upward, One enters and emerges; The samaya shall not be impaired." So it is said. The mention of the "vajra-drawing" and the "vajra-thread" is an illustrative definition; therefore, other things that must not be stepped over, such as mudrās and so forth, should also be understood as included. This is the mental mudrā, and its mantra is as follows: vajravegākrama. In other sources, it is also explained thus: "By being Vajravega himself, Uttering 'vajra, vajra,' It is explained as Vajravega, Established as moving everywhere." Other applications of mudrās are also explained along with the accomplishment of the yoga of one's own deity. Furthermore, what is well-known from this very text will be explained later. In other texts as well, it is stated: "Through the yoga of one's own deity, I shall become all the Buddhas And the Bodhisattvas themselves. Therefore, one should thoroughly examine this here; The application of all mudrās is most secret," so it is said. The meaning of the term "yoga" is also primarily taught from that same source.

འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན། རྫས་མང་པོ་བསྡུས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ཞེས་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བདག་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་དམ་ཚིག་གི་རྣལ་འབྱོར་ཅེས་བྱ་བའི་སྐབས་སུ་བསྟན་པ། ཕྱག་རྒྱ་ཀུན་དུ་བདག་སྦྱོར་བ། ། དབྱིབས་དང་ལུས་ནི་ཅི་འདྲ་བར། ། བདག་ཉིད་ལ་ནི་བདག་ཉིད་དུ། ། ཡང་དག་བཀོད་དེ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བདག་སྦྱོར་བ། ། དབྱིབས་དང་ལུས་ནི་ཅི་འདྲ་བར། ། ཕྱག་རྒྱ་ཀུན་དུ་བདག་སྦྱོར་བ། ། མི་འགྱུར་དམ་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པ་འདི་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ། ལྷ་ཉིད་གང་དང་གང་དག་གིས། ། ཕྱག་རྒྱ་གང་དང་གང་བཅིངས་པ། ། དེ་དང་དེ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་དང་དེ་འགྲུབ་པོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཅན་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་མཆོད་པར་བྱ་བའི་གྲིབ་མ་ལ་སོགས་པ་འགོང་པ་ལ་སོགས་པས་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུར་འགྲུབ་པོ། ། ལྷ་ཐམས་ཅད་སྤྱིའི་དམ་ཚིག་མདོར་བསྡུས་པ་བསྟན་པའོ། ། གཞུང་འདིར་ནི་ལྷ་སོ་སོར་ངེས་པའི་དམ་ཚིག་བསྟན་པས་ན་དམ་ཚིག་རྣམ་པ་ལྔར་གསུངས་སོ། ། གང་གི་ཕྱིར་འདི་ལ་ལྷ་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་རིགས་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱུང་བའི་རིགས་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། ། དེ་ལྟར་འདི་དག་ནི་ལྷ་རྣམ་པ་ལྔའི་བྱེ་བྲག་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་འདི་ནི་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའོ། ། རབ་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་ན།

It is as follows: for example, just as the collection of many substances is established as a "preparation," so too, in the context of what is taught as the "yoga of the samaya that unites all mudrās with oneself," it is said: "Uniting all mudrās with oneself, In whatever shape and body they may be, One should correctly arrange them as oneself And then accomplish them." Furthermore, it is said: "Uniting oneself with Vajrasattva, In whatever shape and body he may be, By uniting all mudrās with oneself, The supreme unchanging state will be accomplished." Regarding this subsequent accomplishment, the same text states: "Whichever deity and whichever mudrā Are bound by whichever [practitioner], Through the yoga of that very one, That very mudrā will be accomplished." Therefore, for the practitioner of the Vajravega and Mahāmudrā yogas, the samaya is not impaired by stepping over shadows of those to be worshipped and so forth; it is accomplished in such a manner. This concludes the brief presentation of the general samaya of all deities. In this treatise, because the specific samayas of individual deities are taught, they are spoken of as five types of samaya. Why is this? Because there are five types of deities here: the Sugatas who are the lords of all, and the three families arising from them—the families arising from the Vajra, the Lotus, and the Jewel. Thus, these are the distinctions of the five types of deities; therefore, this is a concise presentation. If explained in detail:

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་རྟག་པ་དང་། མི་འཁྲུགས་པ་དང་། རིན་ཆེན་དབང་དང་། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་ཏེ། དོན་ལྔར་བཤད་པ་རྣམ་པ་ལྔར་བཏགས་པ་སྟེ་གྲགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་སོ་སོར་རེ་རེ་ལ་ཡང་རིགས་སུ་གྱུར་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལས་ཀྱང་རྟག་པ་དང་། མི་འཁྲུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་རྣམ་པ་ལྔའོ། ། གཞུང་ཆེན་པོ་ལས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་རིགས་ཀྱང་མཐའ་ཡས་པར་སྲིད་དོ། ། རིགས་ལྔར་བཤད་པ་ཡང་བསྡུས་ཏེ་བཤད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་འདིར། རྟག་དང་མི་འཁྲུགས་རིན་ཆེན་དབང་། ། འོད་དཔག་མེད་དང་ངེས་འགྲུབ་རྣམས། ། རིགས་ནི་རྣམ་པ་བརྒྱར་བཤད་པ། ། མདོར་བསྡུས་པ་ནི་རྣམ་པ་ལྔ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་རྣམས་ཀྱང་རེ་རེ་ལས་ཀྱང་སོ་སོའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དང་། རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། རྡོ་རྗེའི་སྡེ་དང་། རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་པདྨའི་རིགས་ལ་ནི་འགྲོ་བ་འདུལ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཐོར་ཚུགས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་པདྨ་དང་། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་བཞིའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལ་ཡང་། དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་དང་། རིན་ཆེན་ལྟ་བ་དང་། རིན་ཆེན་པདྨ་དང་། རིན་ཆེན་དབབ་པ་རྣམས་ཏེ། རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྣམ་པ་བཞིར་བསྟན་ཏོ། །

The five Tathāgatas, who have become one, are the bodies of all the Victors known as Vairocana, Akṣobhya, Ratnasaṃbhava, Amitābha, and Amoghasiddhi. These are the five renowned ones designated according to the five meanings explained. Since each of these individually constitutes a family, there are five types from the perspective of the specific families within the Tathāgata family, such as the Vairocana family and so forth. According to the great treatises, because the Tathāgatas are infinite, their families may also be infinite. However, the explanation of five families is taught as a condensed presentation. As it is said here: "Vairocana, Akṣobhya, Ratnasaṃbhava, Amitābha, and Amoghasiddhi— The families are explained as being of a hundred types, But in brief, they are of five types." Furthermore, each of the Vajra, Padma, and Ratna families also has its own four types of maṇḍala. Among them, the Vajra family consists of Trailokyavijaya, Vajrābhiṣeka, Vajrasena, and Vajrāveśa. Similarly, the Padma family has four types distinguished as Sattvārthasādhaka, Buddhajaṭāmukuṭa, Samādhipadma, and Viśvapadma. The Ratna family also has four types of family distinctions taught as Sarvārthasiddha, Ratnadarśana, Ratnapadma, and Ratnāveśa.

དེ་ལྟར་འདི་དག་སྤྱིར་བསྡོམས་ན་རིགས་བཅུ་བདུན་དུ་འགྱུར་རོ། ། བསྡུས་ཏེ་བཤད་ན་ནི་རིགས་བཞིར་བཤད་དེ་ལས་ཀྱི་རིགས་ནི་དེ་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་འདིར་ལོགས་ཤིག་ཏུ་མ་ཕྱེ་སྟེ། དེ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་ནང་དུ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བླ་ན་མེད་པའི་མཚན་དང་། དཔེ་བྱད་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་པའི་མཚན་ཉིད་རྒྱལ་བ་མ་ལུས་པའི་སྐུའི་རང་བཞིན་ནི། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་ཐ་མི་དད་པར་རིགས་པས་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་སྣ་ཚོགས་དང་ཐ་མི་དད་པར་དགོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་ནི་ཇི་ལྟར་བརྟག་པའི་བྱེ་བྲག་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལས་ཀྱི་རིགས་ལྷག་པར་བཤད་དེ། དེ་བས་ནི་དེ་ལྟར་རིགས་ལྔར་གྲགས་སོ། ། བདུད་རྩི་འབྱུང་བ་ལས་ནི་དེ་ལྟར་བརྟག་པ་ཉིད་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རིགས་ནི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོར་བརྟགས་ནས་ཁྲོ་བོའི་རིགས་དེར་འདུས་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་རྣམ་པར་བརྟག་པ་ནི་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་ལ་གཟིགས་ནས་བསྟན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་དེས་རྒྱུད་འདིར་རིགས་བཞིར་བསྡུས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་། སྤྱོད་པ་མཐའ་ཡས་པ་མི་ཟད་པའི་བཀོད་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རིགས་བཞི་རྣམས་ལ་ཡང་། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་རྣམས་སུ་ནི་ལྷ་རྣམས་དགོད་པ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་བཀོད་པའི་ཕྱིར། སྐུ་མི་ཟད་པའི་མཛོད་རྣམ་པར་སྤྲུལ་པ་བསྡུས་པ་ཡིན་པར་བལྟའོ། །

Thus, if these are summarized in general, they become seventeen families. However, when explained in brief, they are taught as four families. In this Tattvasaṃgraha-tantra, the action family is not distinguished separately because it is subsumed within the jewel family. Why is that? The nature of the bodies of all the Victors without exception, characterized by the various precious major and minor marks of the unsurpassed, is called "Vajraratna." Therefore, because it is logical that the agent and the action are inseparable, it is intended to be inseparable from the various activities of all the Sugatas. In the Vajraśekhara, the action family is explained as a distinct category based on the specific analysis of those [activities]; thus, it is renowned as the five families. In the Amṛtodbhava, based on that very analysis, the Vajrasattva family is designated as the chief of all families, and it is shown that the wrathful family is included therein. One should understand that such classifications of families were taught in view of those to be trained. In that way, in this tantra, the bodies, speech, minds, and the infinite, inexhaustible array of activities of the Tathāgatas are subsumed within the four families. Likewise, regarding those four families, because the deities are arranged in the great maṇḍalas in the form of the rūpakāya, they should be viewed as a condensed manifestation of the inexhaustible treasury of the body.

དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྒོ་མཚོན་པར་བྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། མདའ་དང་མགུ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་བཀོད་པ་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཐུགས་མི་ཟད་པ་རྣམ་པར་བཀོད་པའི་མཛོད་རྣམ་པར་སྤྲུལ་པ་བསྡུས་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཆོས་བསྟན་པའི་ཐབས་སྤྱོད་པ་མཉམ་པར་གཞག་པ་རྣམ་པར་བཀོད་ཅིང་གནས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་མི་ཟད་པ་རྣམ་པར་བཀོད་པའི་མཛོད་རྣམ་པར་སྤྲུལ་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་བཀོད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྡུས་པ་བསྟན་པར་བལྟའོ། ། རིམ་པ་འདིས་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བཞི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་བཞིར་གསུངས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་ལུས་མེད་པའི་སེམས་ཀྱང་མི་སྲིད་ལ། སེམས་ཀྱང་ལུས་མེད་པ་དག་ཀྱང་མི་སྲིད་དེ། དེ་བས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་སོ་སོ་ལས་ཀྱང་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ཆར་དགོས་པར་བལྟའོ། ། དེ་བས་ན་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མར་གྱུར་པ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། དམ་ཚིག་དང་ཆོས་དང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་རྣམ་པ་བཞི་འདིར་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་མི་ཟད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་བཀོད་པའི་རིགས་སོ་སོའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་བཞིས་བསྡུས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་རིགས་བཞིར་གསུངས་པ།

The samaya maṇḍala symbolizes the gateways to liberation as they are realized, and is a condensed manifestation of the treasury of the inexhaustible mind, arranged with vajras, hooks, arrows, joyous gestures, and so forth. The dharma maṇḍala consists of the deities who abide in the arrangement of the meditative equipoise of the conduct that teaches the dharma as it is realized; it is the blessing of the manifestation of the treasury of the inexhaustible speech of all the tathāgatas. Likewise, in the karma maṇḍala, the deities of activities such as offering are arranged, and should be viewed as demonstrating the condensed performance of the benefit of sentient beings by all the tathāgatas. By this sequence, although four maṇḍalas are taught because the four aspects, such as the body, are primary, nevertheless, since a mind without a body is impossible and a body without a mind is also impossible, one should view all four aspects, such as the body, as necessary even for each individual maṇḍala. Therefore, in all the maṇḍalas of the families, the four mudrās—the mahāmudrā, samayamudrā, dharmamudrā, and karmamudrā—which serve as the signs of the body and so forth, are explained here in their proper order. Thus, it is shown that the inexhaustible body and so forth of the tathāgatas are subsumed within the four types of maṇḍalas of the individual families. Consequently, the deities of the body and so forth are said to be of four families.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རིགས་སོ་སོའི་དམ་ཚིག་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་བཏུས་ཏེ་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི། གང་དག་འདོད་ཆགས་སྙོམས་འཇུག་པ། ། དེ་ནི་འདོད་ཆགས་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱང་། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ཡེ་ཤེས་དམ་ཚིག་ཡིན་པར་བཤད། ། འདིར་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་བྱའོ། ། འདོད་ཆགས་ཀྱིས་སྦྱང་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གོམས་པར་བྱེད་ཅིང་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་བདག་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུར་བསྒྲུབ་པ་དང་། སེམས་ཅན་སྨིན་པ་དང་། གྲོལ་བར་བྱ་བ་ལ་ཆགས་པར་ནན་ཏན་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཀྱང་འདི་ལྟ་སྟེ། འདོད་ལ་སྐྱོ་བར་མི་བྱ་བ། ། དམ་ཚིག་ཤིན་ཏུ་ཚུལ་ཆེན་ཏེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་དག་ལས། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱང་འདའ་མི་མཛད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཡང་འདིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉིད་བསྟན་པ་དང་། རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་། འགུགས་པ་དང་། རབ་ཏུ་འགུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་བྱ་སྟེ། འདོད་ཅིང་མངོན་པར་དད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་རྒྱུད་ནས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདག་གི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཞེན་པར་རང་གི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྐྱོ་བར་མི་བྱ་སྟེ།

In order to please the Tathāgatas and the others, I shall explain by extracting what has been taught according to the specific distinctions of the families, regarding the characteristics of the conduct of the samaya of each respective family. In that regard, the samaya of the Tathāgatas is as follows: "Those who engage in the meditative absorption of passion, Purify it through passion itself. This is the Great Seal of the Buddha; It is explained as the samaya of wisdom." Here, the term "engaging in the meditative absorption of passion" refers specifically to the cultivation of bodhicitta. By the phrase "purify through passion," it is taught that one should cultivate bodhicitta and, through attachment, strive to accomplish the body of a Tathāgata for oneself, and to bring sentient beings to maturation and liberation through attachment. Furthermore, the samaya of the Tathāgata family is as follows: "One should not become weary of desire; This is the most sublime samaya. Within the families of the Tathāgatas, Even the Victors do not transgress it." Thus it is said. Here, the term "desire" (kāma) indicates bodhicitta itself, as well as the characteristics of Vajrasattva and the others who possess qualities such as attachment, summoning, and thorough summoning, for it is explained in the tantras that these are to be desired and have faith in. Therefore, one should not become weary of the meditative absorption of one's own deity, but should remain attached to the liberation of oneself, which is the nature of bodhicitta.

ཉིན་མཚན་དུ་ཅི་ནུས་པར་ངལ་བསོ་ཞིང་དེར་བསམ་པ་བརྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་སྐད་དུ། འདོད་པ་བཅོམ་ལྡན་རྟག་པ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་སྩོལ་བ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་ཉིད་ཅེས། ། བསྒོམས་ན་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཆོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། འདོད་པ་ལ་སོགས་བདེ་བ་ཀུན། ། རྟག་ཏུ་བདག་ཉིད་སྙིང་གར་གནས། ། ཨེ་མའོ་སེམས་ཅན་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། མ་ཆགས་པ་ཡང་ཆགས་པར་བཤད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དོན་དེ་ཉིད་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྟོག་པ་ལས་དམ་ཚིག་བཤད་པའི་ཕྱིར་གཞུང་འདིས་གསལ་བར་བསྟན་ཏེ། འདི་སྐད་དུ། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སྒྲུབ་པ་ནི་འདོད་པ་རྣམས་ལས་མི་སྐྱོ་བས་སོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་། པདྨ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་འདི་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། སེམས་ཅན་དོན་ཕྱིར་མི་ཁྲོ་བའང་། ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོར་རབ་སྟོན་པ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཆེན་གྱི། ། དམ་ཚིག་འདའ་བར་དཀའ་བའོ། ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། ཁྲོ་བར་བཅོས་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། པདྨ་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི། ། རང་བཞིན་དག་པར་ཤེས་ནས་ནི། ། དགོས་པ་དེ་དང་དེ་དག་བྱེད། ། འདི་ནི་པདྨའི་རིགས་ཆེན་གྱི། ། དམ་ཚིག་འདའ་བར་དཀའ་བའོ། །

It is taught that one should rest as much as possible day and night and stabilize the intention therein. As it is said: "The Blessed One is the eternal desire who bestows happiness upon all sentient beings; if one meditates on oneself as Vajrasattva, one will achieve supreme accomplishment." Furthermore, with reference to the samādhi of the offering to the Tathāgatas, it is said: "All pleasures, such as desire and so forth, always abide within one's own heart. How marvelous! For the sake of sentient beings, even non-attachment is explained as attachment." This very point is clearly shown by this text in order to explain the samaya from the Tattvasamaya-kalpa: "One should be endowed with great accomplishment. In that regard, 'accomplishment' means not being weary of desires. Why is that? Because 'desire' is extensively taught to be the Blessed One Vajrasattva." Regarding the samayas of the Vajra, Lotus, and Jewel families, it is as follows: "Even if one does not become angry for the sake of sentient beings, manifesting as a great wrathful deity—this is the samaya of the great Vajra family, which is difficult to transgress." By the term "great wrathful deity," it is shown to be the Mahāmudrā of the Victory over the Three Worlds and so forth; it is explained as being "accompanied by the simulation of anger." The samaya of the Lotus family is: "Having realized the nature to be pure, one performs various necessary activities. This is the samaya of the great Lotus family, which is difficult to transgress."

འདིར་ཡང་རང་བཞིན་དག་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་མེད་པར་མོས་པ་སྟེ། དེ་སྔོན་དུ་བྱས་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དགོས་པ་བསྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་དགོས་པ་དེ་དང་དེ་བྱའོ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི། ཉུང་ངམ་ཡང་ན་མང་ཡང་རུང་། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་ནི། ། སྦྱིན་པ་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་ཡང་། ། བྱ་བ་འདི་ནི་དམ་ཚིག་གོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ་ལྷ་རྣམ་པ་ལྔར་སྨོས་པའི་ཕྱིར་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གཙོ་བོར་བསྟན་མོད་ཀྱི། རིགས་གཞན་གང་ཡང་རུང་བ་ཟློས་པས་ཀྱང་རྣམ་པ་ལྔ་ཅར་བསྲུང་དགོས་ཏེ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལས་གཞན་པ་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ལྷའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་དང་། དེ་དག་གི་དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་དམ་ཚིག་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་དང་། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གསང་སྔགས་ཟློས་པ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་གི་ལུས་ཕུལ་བས། དེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་བྱ་བར་ཁས་བླངས་པས་དེ་དག་མཐུན་པར་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྔོན་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་འདི་དག་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་དྲི་མས་ཡོག་ཅིང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ནད་ཀྱིས་གཟིར་བར་གཟིགས་ནས། ཐུགས་རྗེའི་དབང་དུ་གྱུར་པའི་ཐུགས་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་ཁ་ཅིག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ཉིད་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་དག་པར་མཛད་དོ། །

Here, "natural purity" refers to the conviction that all phenomena are without aspects. Having preceded [the practice] with that, one should perform the respective purposes characterized by the accomplishment of the mahāmudrā and so forth; this is the meaning of the term. Regarding the samaya of the Jewel family, it is said: "Whether it be little or much, just as one desires, the act of giving even on a single day is the samaya." This constitutes the five types of samaya, which are taught primarily in accordance with the sequence of the five classes of deities mentioned. Nevertheless, even when reciting any other family, all five must be observed. This is because the various specific deities spoken of by the Sugata other than [the primary ones] are the very essence of the tathāgata, and all their samayas are the essence of the Sugata’s samaya. Furthermore, since those who recite the secret mantra in the manner of the Sugata have offered their bodies to all the Victors and pledged to act according to what they have taught, one must engage in accordance with them. All the tathāgatas, having previously perceived all these wandering beings to be shrouded by the stains of the two obscurations and afflicted by the diseases arising therefrom, acted through a mind governed by compassion to completely purify the assembly of perfect peace for those who, though possessing faults such as attachment, have minds that have realized natural purity.

ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པས་སེམས་ཤིན་ཏུ་དབང་དུ་བྱས་པ་ཁ་ཅིག་ལ་ནི་བདག་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཡང་འདོད་པ་དང་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་མཐུན་པར་བསྟན་ནས། ཉེས་པ་དེ་དང་དེ་དག་ཇི་ལྟར་རིགས་པས་སྤོང་ངོ་། ། དེ་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་པ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་ཐབས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པར་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱའོ། ། ཉན་ཐོས་ལྟར་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་ལ་གཞོལ་བས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་པར་མི་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གདུག་པའི་སྐྱེ་བོ་བདག་དང་གཞན་ལ་གནོད་པར་སྦྱོར་ཞིང་ངན་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་བསྡིགས་པར་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱམས་པ་ཡིད་དུ་བྱའོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དག་པར་བལྟས་ནས་མ་ཆགས་པར་བྱའོ། ། ཐབས་ཀྱིས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་མོས་པས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་བྱ་བ་དང་དེ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཆགས་པར་བྱའོ། ། བདག་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མང་དུ་མི་བདོག་གོ། ། ཞེས་ཉིན་རེ་བཞིན་སྦྱིན་པའི་བར་ཆད་མི་བྱའོ། ། ཅི་ནུས་པར་ཆུང་ངམ་ངན་ཡང་བླའི་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། ཡང་ཡེ་དེས་འདི་ལས་འདའ་བར་མི་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་གང་ཡང་རུང་བའི་རིགས་ལ་རང་གི་ལྷ་མཉེས་པར་བྱེད་པས་ཀྱང་།

Furthermore, for some whose minds are completely dominated by attachment and the like, even though they themselves are in every respect free from all faults, [the Buddha] teaches by appearing in accordance with their specific desires, anger, and so forth, and thereby causes them to abandon those respective faults as appropriate. Therefore, even yogins who desire to attain the state of a Sugata should cultivate a very firm attachment to the qualities of desire, characterized by the glorious Vajrasattva and others, as a means to purify the infinite realms of sentient beings. Like the Śrāvakas, they should not, by inclining toward the expanse of nirvāṇa without remainder of the aggregates, generate weariness toward the aggregates of form and so forth in every respect. Likewise, they should strictly intimidate those wicked beings who inflict harm upon themselves and others and engage in evil conduct. They should maintain loving-kindness toward sentient beings. In all actions, they should remain unattached by viewing the intrinsic nature of all phenomena as pure. Through skillful means, they should be attached to accomplishing the welfare of all beings without exception by being devoted to the relative truth. [Thinking], "I do not possess many things to give," they should not create obstacles to generosity day by day. They should give whatever they can, even if it is small or of poor quality, and they should never transgress this. Therefore, even by pleasing one's own deity through any of the [five] families, ...

རིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བསྟན་པའི་དམ་ཚིག་གི་བྱེ་བྲག་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཅི་ནུས་པས་ཀྱང་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། མཉེས་པར་བྱ་བ་རང་གི་ལྷའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དམ་ཚིག་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་ལྷག་པར་ནན་ཏན་དུ་བྱ་དགོས་ཏེ་ཁྱད་པར་ནི་དེ་ཡོད་དོ། ། དམ་ཚིག་འདི་ཡང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་ཡིད་ལ་བྱའོ། ། འདི་དག་ནི་དམ་ཚིག་གི་བྱེ་བྲག་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ལྟར་དེ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་བཤད་པའི་ལྷ་སྒྲུབ་པ་པོས་རྒྱུད་དང་མཐུན་པར་བླ་མའི་མན་ངག་ལས་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པའམ། བསྒོམས་པས་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་རྣམས་ངེས་པར་བྱས་ནས་དེ་ལ་ནན་ཏན་བྱ་བར་ཡིད་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པར་བྱས་ཏེ། གྲོགས་པོ་མཐུན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་གམ། ཡང་ན་གཅིག་པུ་རྩོལ་བ་དང་གཉིས་ཀྱིས་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་དང་། བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རིམ་པ་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། དང་པོར་རེ་ཞིག་ནང་པར་གྱི་དུས་ལ་བབ་པ་དང་། ཁྲི་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མལ་བདེ་བ་ནས་ལངས་ལ། དམ་པའི་ཆོས་ཀློག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་མི་བརྗེད་པའི་ཆོས་ཉིད་མངོན་པར་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཚན་མོ་དང་ཉིན་པར་ལེགས་པར་སྤྱད་པའི་ཡི་དམ་ཇི་ལྟར་བླངས་པ་ཞིག་པའམ། མ་ཞིག་པ་ལུགས་དང་མཐུན་པ་དང་།

All these specific samayas taught in accordance with the respective families should be followed to the best of one’s ability. Regarding the samayas that accord with one’s own personal deity (yidam) for the purpose of pleasing it, one must apply oneself with even greater diligence, for that is the distinction. Furthermore, this samaya should be kept especially in mind when accomplishing the samaya mudrā. These are the condensed specific samayas. Thus, having ascertained the branches of accomplishment through recitation or meditation in accordance with the tantras and the guru’s oral instructions for the deities explained in the great maṇḍala of the Tathāgata family and so forth, one should make the mind extremely firm in applying oneself to them. Then, whether together with compatible companions or alone, one should engage in recitation, meditation, and so forth, with both diligence and effort. The sequence is as follows: first, when the morning time has arrived, one should rise from a comfortable bed that is conducive to yoga and free from thrones or the like. Having performed activities such as reading the sublime Dharma, in order to increase the nature of phenomena (dharmatā) so that it is not forgotten, one should review whether the commitments (samaya) undertaken for the night and day have been maintained or not, in accordance with the proper method.

ལུགས་དང་མི་མཐུན་པ་དྲན་པར་བྱས་ཏེ་ཉེས་པ་ཡང་ཕྱིན་ཆད་མི་བྱ་བའི་སེམས་བསྐྱེད་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ན་བཞུགས་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཐང་ཅིག་ཡུད་ཙམ་ཞིག་དྲན་པ་སྔོན་དུ་བྱས་ནས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་སྲུང་བའི་སྦྱོར་བ་བསྟན་པ་ནན་ཏན་དུ་བྱས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ས་ལ་སོགས་པར་འགྲོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་དུས་དང་སྤྱོད་པའི་ཚེ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་ང་རྒྱལ་ཡོངས་སུ་མ་བཏང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་གྱི་ས་ལ་སོགས་པར་འགྲོ་བའི་ཚེ་རང་གི་རིགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྲུང་བའི་སྦྱོར་བ་ནན་ཏན་མི་གཏོང་ངོ་། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་དུས་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ན་དམ་ཚིག་གིས་ངེས་པར་བྱེད་པར་ནི་རིགས་སོ། ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཉེས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་སྲུང་བ་གསུངས་པ་ནི་འདིའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་མི་གཏང་། ། རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་མཆོད་པའི་བདག། རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཡིད་ལ་བྱེད། ། སྲུང་བ་འདི་ནི་དམ་པ་མཆོག། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་སྲུང་བ་ཡང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལན་ཅིག་གཅིག། མིང་ཙམ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཡང་། ། འདི་ནི་སྲུང་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ངེས་པར་འགྲུབ་སྟེ་སྐད་ཅིག་གིས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ས་ལ་སོགས་པར་བྱ་བ་བྱས་ནས་གཙང་སྦྲ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ།

Having recollected the discordant [circumstances] and generated the resolve never to commit the fault again, one should first bring to mind for a brief moment the Sugatas and other great beings residing in the great maṇḍala and then prostrate. Then, having diligently applied the protective ritual of one’s own family as previously taught, one should go to the external ground and so forth. At other times and during other activities, although one has not relinquished the pride of the samayasattva, one must not neglect the diligent application of the protective ritual of one’s own family when going to the external ground and so forth. Why is that? Because it is appropriate for the samaya to be firmly established at such a time through the very nature of things in the actual application. In that regard, the protection taught for those who please the Tathāgatas is as follows: "Never abandoning any sentient being, Always being a master of making offerings to the Buddhas, Always keeping the Buddhas in mind— This protection is the supreme, most excellent." Thus it is said. Furthermore, regarding the protection of the Tathāgata family: "Even merely holding once the name Of Vajrasattva is a great protection; It will certainly be accomplished in an instant." Thus it is said. Then, having performed the activities on the external ground and so forth, one should maintain purity according to the prescribed rules.

དེ་བཞིན་དུ་སྲུང་བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་སྔ་ནས་བསྒོམས་པས་སྒྱུ་མ་དང་སྨིག་རྒྱུ་དང་། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་དང་འདྲ་བར་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་རྣམས་བློས་བརྟགས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཁྲུས་ལ་སོགས་པ་གཙང་སྦྲའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ལུས་པ་སྤང་ངོ་། ། གཞན་དུ་ན་དེ་ལྟ་བུའི་འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པར་བྱ་བ་དང་། རང་གི་ལུས་ལ་ཕན་ཞིང་བདེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནི་གཙང་སྦྲ་དང་སྤྱད་པའི་ཆོ་ག་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། ཡང་ན་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་ང་རྒྱལ་མངོན་དུ་བྱས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཙང་སྦྲ་ལ་སོགས་པ་མི་དགོས་པའི་རྒྱུར་བཤད་དེ། དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། གཙང་སྦྲ་བསྡམ་པ་འདིར་མི་དགོས། ། དཀའ་ཐུབ་དཀའ་སྤྱད་མི་དགོས་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། བདག་ཏུ་སྦྱོར་བས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་དག་པར་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ལེགས་པར་བྱས་ནས་བདག་གི་ཡིད་དང་མཐུན་པའི་ཡུལ་གྱི་བྱེ་བྲག་གང་ཡང་རུང་བའམ། ལྷ་ཁང་ལ་སོགས་པར་གནས་ཏེ། ཕྱོགས་དང་དུས་ཐམས་ཅད་ན་བཞུགས་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་བླ་མ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལ་ཁ་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་སམ་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པས་གང་འདོད་པར་ཁ་བལྟས་ཏེ། ཇི་ལྟར་བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་ནས་དེ་བཞིན་དུ་སྲུང་བའི་སྦྱོར་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པས། བདག་དང་གཞན་དང་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡིད་ཀྱིས་སྲུང་བའི་སྦྱོར་བ་བྱས་ཏེ།

Likewise, having recollected the application of protection and having previously meditated on all phenomena as being free from conceptual elaboration, one should examine with the intellect those things renowned in the world—such as illusions, mirages, and dreams—and abandon all conceptualizations of external purification, such as ritual bathing, without exception. Otherwise, in order to act in accordance with worldly conventions and to benefit and bring comfort to one's own body, one should perform the rituals of purification and conduct exactly as they have been taught. Alternatively, it is explained that manifesting the pride of the samaya-being of one's own deity is the reason why external purification and the like are unnecessary; therefore, one should generate the mental engagement of recollection. As it is said: "In this, the observance of purification is not required; asceticism and hardships are not required. By uniting with the Great Being, the Buddha, one will achieve accomplishment." Having thus properly cultivated the conceptualization of purity, one should dwell in any location suitable to one's mind, such as a temple or similar place. One should prostrate to the gurus—the Sugatas and others who reside in all directions and times—and then, either facing west or facing whichever direction one prefers by perceiving all directions as equal, sit upon a comfortable seat. Then, by recollecting the application of protection in that manner, one should perform the mental application of protection for oneself, others, and the ritual implements and so forth.

དེ་ནས་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། དད་པའི་ལྷ་རྣམས་ལ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ཟིན་ནས་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའམ། བསྒོམ་པ་བྱས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བདག་ཉིད་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། བདག་དང་གཞན་ལ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདིར་ཡང་མཆོད་པར་དགོངས་པ་དང་། རང་གི་ལྷར་བསྒྲུབ་པའི་སྙིང་པོ་རྣམས་ལན་གཉིས་སམ། ལན་གསུམ་མམ། དེ་ལས་ལྷག་པར་བརྗོད་པས་རང་གི་ལྷ་དགོས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་གསུངས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཚུལ་གྱི་ཆོ་ག་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཙོ་བོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། བསྒྲུབ་དང་ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ། ། འདིར་ནི་བཟླས་བརྗོད་ཅི་འདོད་པས། ། རྟོག་པ་ཀུན་ལས་དངོས་གྲུབ་སྩོལ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་། དེའི་རིགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་དང་བསྒོམ་པའི་ཆོ་ག་འདིར་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དང་པོར་རེ་ཞིག་དེ་དག་ལ་མཆོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿ སརྦ་དྷརྨཱཿ སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པར་མོས་པ་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་སྙིང་གར་བཅིངས་ལ་དེའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་དོ། ། ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་བྱས་ལ་སོར་མོའི་རྩེ་མོ་རྣམས་ཕན་ཚུན་དུ་བསྣོལ་ཏེ་གཟུང་ངོ་། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཐལ་མོའི་མཚན་ཉིད་དེ།

Then, having performed the yoga of one’s own deity’s samayasattva according to the ritual that follows, and having completed the ritual of offering to the deities of faith, one should perform the recitation or the meditation. As it is said: "The practitioner of the deity yoga should make offerings to oneself and to others." Here, too, the intention is to make offerings; it is taught that by reciting the essence mantras for accomplishing one’s own deity two, three, or more times, one’s own deity will accomplish the necessary purpose, because in the ritual of the yoga system, meditative absorption (samādhi) is primary. As it is said: "For the accomplishment and all the activities of the bodhisattvas such as Vajrasattva, here, by means of as much recitation as desired, may they grant the siddhis from all conceptualizations." In that regard, the ritual for the recitation and meditation of the Tathāgatas and their families will be taught here. First, in order to make offerings to them, one should bless oneself as the samayasattva of the Tathāgata and so forth. Regarding that, the ritual for accomplishing the samayasattva of the Tathāgata is as follows: Recite "Oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’ham" and cultivate the conviction that all phenomena are pure by their very nature. Then, binding the vajra-palms at the heart, recite its essence mantra. Form the hollowed palms and interlace the fingertips; this is the definition of the vajra-palms.

དེའི་སྙིང་པོའི་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཉྫཱ་ལི། དེ་ནས་ཐལ་མོ་དེ་ཉིད་ལག་པ་རྒྱབ་ཏུ་བཀུག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་བནྡྷ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་དེ་ལས་སྙིང་གའི་ཕྱོགས་སུ་སྒྲ་དང་བཅས་པར་དགྲོལ་ཞིང་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་དོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བནྡྷ་ཏྲཊ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། དེའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དབབ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཐེབ་མོ་གཉིས་ནང་དུ་བཅུག་པ་ནི་དབབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཨ་ཨ་ཨ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་རང་གི་སེམས་བརྟག་པ་ལ་སོགས་པ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་མོས་པར་བྱས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུར་བདག་ཉིད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་སེམས་དཔའ་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པ་ལས། སེམས་ཤེས་པ་ལས་བརྩམས་ནས་ནི། ། བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་སྐུར་བསྒྱུར་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་ཟློས་བྱེད་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རང་གི་སེམས་བརྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། དང་པོར་རེ་ཞིག་ཡིད་བདག་གི་སྙིང་གའི་ནང་དུ་བསྡུས་ལ། ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྲོག་སླར་བསྡུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དབང་པོ་མཐའ་དག་གི་རྒྱུད་ནང་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱས་ནས། ལྕེ་རྐན་ལ་བཅར་ཏེ་མགྲིན་པ་ཅུང་ཟད་བཀུག་ལ།

Its essence is this: OṂ VAJRA-AÑJALI. Then, bending that same palms-back gesture behind the back is the vajra-binding; OṂ VAJRA-BANDHA is the essence. Then, from that vajra-binding, one should release it toward the heart with a sound and recite this essence: OṂ VAJRA-BANDHA TRAṬ. Then, having bound the mudrā for the descent of the vajra, one should recite its essence and cause the descent of wisdom and the descent of the mahāmudrā. Tucking the two thumbs inside the vajra-binding is the mudrā for the descent; OṂ VAJRA-ĀVEŚA A A A is the essence. Following that, one should visualize the complete awakening of all the Tathāgatas, characterized by meditative equipoise such as the examination of one’s own mind, and bless oneself as the body of a Tathāgata. As it is said in the Teaching on the Accomplishment of the Great Samaya Being of the Tathāgatas: "Starting from the knowledge of the mind, transform oneself into the body of a Buddha; reciting the Vajradhātu, one should meditate on Vajrasūrya." The sequence for examining one’s own mind and so forth is as follows: first, for a moment, withdraw the mind into the center of one’s heart; then, by the manner of withdrawing the life-force of the entire body, direct the continuum of all the sense faculties inward; press the tongue against the palate and slightly curve the neck.

མིག་ཟམ་ཟིམ་བྱས་ནས་ལུས་དྲང་པོར་བསྲངས་ཏེ་བཞག་ལ་སེམས་བརྟག་པའི་སྙིང་པོ་དབུགས་མི་འབྱུང་བར་བརྗོད་ཅིང་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་མི་རུང་བ་སྤངས་ཏེ་དེ་གཉིས་མཐུན་པར་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རང་གི་སེམས་བརྟག་པའི་སྙིང་པོ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། ། ཨོཾ་ཙིཏྟ་པྲ་ཏི་བེ་དྷཱཾ་ཀ་རོ་མི། རང་གི་སེམས་བརྟག་པ་ཡང་སྐབས་འདིར་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་བསྟན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་དང་། ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་དང་། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དྲི་མ་སྤངས་ཏེ། ཅུང་ཟད་ཅིག་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་དམིགས་ནས་ཟླ་བ་ཚེས་གཅིག་གི་ཤས་འདྲ་བ་ནང་སྟོང་པ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཚེ་ན། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་གས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་མཐོང་ངོ་། ། ཞེས་གསོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་ན། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མ་རྫོགས་པ་ཡིན་པར་མངོན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཕྱིས་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་དགོངས་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། འཁོར་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྡུལ་གྱི་ཁུག་རྣ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པས།

With eyes half-closed, the body should be held straight and the mind examined. Reciting the essence of the breath-holding, one should abandon the unserviceability of body and mind and cause the two to function in harmony. In this regard, the essence of examining one's own mind is as follows: it is established by its very nature. Oṃ cittaprativedhaṃ karomi. Furthermore, the examination of one's own mind at this point involves abandoning the grasping at "I" and "mine" through the reasoning that demonstrates the selflessness of persons and phenomena, as well as abandoning the stains of the aggregates, elements, sense bases, and the duality of subject and object. One should then visualize it as being slightly like space, and with conviction, as the form of a moon maṇḍala that is empty within, like the crescent of the first day of the month. This is because when the Blessed One, the Bodhisattva Mahāsattva Sarvārthasiddha, attained manifest realization, he generated the mind of enlightenment through the ritual described below and saw the form of the moon maṇḍala of the Tathāgatas as being the moon maṇḍala itself. This is the reason for the request. Here, by the phrase "seeing the form of the moon maṇḍala as the moon maṇḍala itself," it is evident that the form of the moon maṇḍala is not yet complete, because it is subsequently stated that "he saw it as the moon maṇḍala itself." The intended meaning is as follows: because all the mist of the dust of the habitual tendencies of saṃsāra has been abandoned, [it is seen as such].

སེམས་དེ་ཡོངས་སུ་དག་ནས་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་བསགས་པའི་དཀར་པོའི་ཆོས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་མ་རྒྱས་པ་དང་ལྡན་པས། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་ཏེ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པར་མ་བྱས་ཀྱི་བར་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་ཁོ་ནར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། འདིས་ཀྱང་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་དཀར་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་གནས་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་བྱུང་བར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཟླ་བ་དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའི་མཚན་ཉིད་བརྟན་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྙིང་པོ་འདིས་སྐྱེད་ཅིག། ཨོཾ་བོ་དྷི་ཙིཏྟོ་པཱ་ད་ཡཱ་མི། སྙིང་པོའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པ་འོད་ཟེར་མང་པོ་འཕྲོ་བའི་སྦྱོར་བས། སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་ཉ་གང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟར་རྙོག་པ་མེད་པར་མོས་པར་བྱ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་ཡུན་རིང་དུ་རབ་ཏུ་གསལ་བར་སྣང་བ་དང་དྲན་པ་དང་། སྲོག་གཉིས་བསྡམས་ནས་ཇི་སྲིད་འདོད་པར་བསམ་མོ། ། འདིས་ནི་རྒྱུའི་གནས་སྐབས་སུ་བསྡུས་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སའི་མཐར་ཐུག་པ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་རིག་པར་བྱའོ། ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་ལས་ནི། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སྟེང་དུ།

When that mind is completely purified, it possesses the latencies of the white dharmas accumulated since beginningless time, yet these have not fully developed. Consequently, the form of the moon’s maṇḍala is not yet complete; until the accumulations of merit and wisdom are perfected, the moon’s maṇḍala will not appear as a single, fully complete orb. This also demonstrates that the locus of the latencies of all white dharmas, together with their results, has existed as wisdom since beginningless time. Then, generate this essence of the naturally established bodhicitta, which is the cause that stabilizes the characteristics of the moon of naturally luminous wisdom so that it becomes fully complete: Oṃ bodhicittotpādayāmi. This is the essence mantra. Having done so, through the application of the moon’s maṇḍala radiating many rays of light, one should visualize it as being stainless like the maṇḍala of the full autumn moon. For a very long time, one should contemplate it as appearing with extreme clarity, binding together mindfulness and the vital wind (prāṇa) for as long as desired. By this, one should understand that the accumulations of merit and wisdom, which are condensed into the causal stage and culminate in the level of Samantabhadra’s wisdom, are blessed to be fully perfected. From the Compendium of All Conceptualizations: Upon the fully complete moon’s maṇḍala...

ཟླ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་གཉིས་པ་བསྒོམ་པར་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བཤད་པས་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོའི་དབང་གིས་གཞན་དུ་བརྟག་པ་ཉིད་དེ། དེར་ནི་རང་གི་སེམས་རྟོག་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་ཅིང་། ས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔ་མས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། ། ཟླ་བ་གཉིས་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་མཚན་མར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེས་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པ་ལྔ་རྣམས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་འདི་སྐད་དུ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། སྙིང་པོ་བློ་ཅན་གྱིས་བླངས་ནས། ། རང་གི་སེམས་ནི་བརྟག་པར་བྱ། ། དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མཉམ་གཞག་ལ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན་དུ་བལྟ། ། དེ་ནི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ། ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ས་བོན་ཡིན། ། དགེ་དང་མི་དགེ་བ་ཡི་སེམས། ། འདི་ནི་ཀུན་གཞི་ས་བོན་ཡིན། ། ཆོས་ཀྱི་མཐར་ནི་རྟོགས་ནས་སུ། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་བག་ཆགས་བསགས། ། ཡོངས་སུ་དག་པའི་སེམས་ཆེན་དེ། ། ཉོན་མོངས་ཀུན་གཞི་མ་ཡིན་གྱི། ། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ཆེན་པོ། ། ཡུན་རིང་དུ་ནི་བསགས་པ་སྟེ། ། ཇི་ལྟར་ཟླ་བ་གང་བ་བཞིན། ། དག་ཅིང་དང་བ་དྲི་མ་མེད། ། དེ་ལྟར་ཚོགས་ནི་རྫོགས་པའི་ཕྱིར། ། རང་སེམས་ཟླ་བ་གང་བ་བཞིན། ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་དངོས་མེད་ཕྱིར། ། ཟླ་བ་ལྟར་ཡང་མི་བཤད་དེ། ། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ཆེན་དག།

Regarding the explanation of meditating on a second, fully complete moon, this is explained as the blessing of manifest, perfect enlightenment. It is presented differently according to the capacity of those to be trained. In that context, all the habitual tendencies of the afflictions of one’s own mind are purified, and the state in which the habitual tendencies of the stages and perfections are fully perfected is blessed by the previous moon maṇḍala. The second moon is shown as the sign of the mind that is the very essence of the enlightenment attained through the clear realizations of the tathāgatas. The vajra abiding upon that is blessed as the five pure wisdoms that arise thereafter. As it is said in that very same text: "The wise one, having taken the essence, Should examine his own mind. In a moment of meditative equipoise, He should view it like a moon maṇḍala. Is that the nature of the mind, Or is it the seed of the afflictions? The mind of virtue and non-virtue— This is the seed of the ālaya. Having realized the limit of phenomena, The habitual tendencies of the six perfections are accumulated. That great, completely pure mind Is not the ālaya of afflictions; It is the great accumulation of merit and wisdom Gathered over a long period of time. Just like the full moon, Pure, clear, and stainless, Because the accumulations are thus perfected, One's own mind is like the full moon. Because it is neither existent nor non-existent, It is not described as being like the moon; It is the great accumulations of merit and wisdom."

རྫོགས་པས་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་བཤད། ། རང་སེམས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ལེགས་པར་བྱས་པའི་ཚོགས་མཐོང་ནས། ། དགའ་ཞིང་མགུ་བ་སྐྱེས་པ་སྟེ། ། ཡང་ནི་ཚིག་ཏུ་རབ་སྨྲས་པ། ། མགོན་པོ་བཅོམ་ལྡན་བདག་གིས་ནི། ། ཉོན་མོངས་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དང་། ། གཟུང་དང་འཛིན་པ་སྤངས་པ་ཡིས། ། རང་སེམས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀུན་གསུངས་པ། ། སྔ་ནས་མ་སྐྱེས་སེམས་བཟང་འདི། ། འོན་ཀྱང་གློ་བུར་གྱིས་ཉོན་མོངས། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྦྱང་བའི། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྤངས་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོགས། ། ཀུན་དུ་དགའ་བའི་སྙིང་པོ་འདིས། ། སྙིང་པོ་དག་པ་བླངས་ནས་ཀྱང་། ། ཟླ་བའི་དབུས་སུ་རྣམ་བརྟགས་ན། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པ་ཡང་། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་ན་མཐོང་། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀུན་གསུངས་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འདི་བསྟན་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་ལས་གསུངས་པའི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཚུལ་ཡང་དགོངས་པ་གཞན་ཡིན་ལ། འདིར་ཡང་གཞན་དུ་དགོངས་པས་ན་ཉེས་པ་མེད་པའོ། ། དེ་ནས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་པ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གི་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་ལ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཁ་གཉིས་པ་བསམས་ནས། དེ་ཡང་ཤིན་དུ་གསལ་བ་ཀུན་དུ་སྣང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་འདིའོ། ། ཨོཾ་ཏིཥྛ་བཛྲ།

"Because it is perfected, it is explained as being like the moon. Upon the maṇḍala of the moon of one's own mind, having seen the collection of well-performed deeds, joy and satisfaction arise. Then, he spoke these words: 'O Protector, Blessed One, by having abandoned all the stains of the afflictions and the duality of subject and object, I see the maṇḍala of the moon of my own mind.' Then all the Buddhas said: 'This excellent mind is primordially unborn; however, it is temporarily afflicted. In the center of the maṇḍala of the moon, which purifies the mind of perfect enlightenment, one realizes the bodhicitta that is free from all faults.' By means of this essence of universal joy, having taken up the pure essence and visualized it in the center of the moon, a second moon maṇḍala is also seen in the center of the moon maṇḍala. Then all the Buddhas said: 'This is the teaching on this bodhicitta,' and so forth, as extensively taught. Therefore, the manner of manifest enlightenment taught in the Sarvakalpasamuccaya has a different intention, and since the intention here is also different, there is no fault." Then, for the generation of the mind of Samantabhadra, one should recite this essence of vajra words over that moon maṇḍala and visualize a five-pronged vajra with two faces, making it extremely clear and all-pervasive. In that regard, the essence is: Oṃ tiṣṭha vajra.

འདིས་ཀྱང་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པ་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡན་ལག་ལྔའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ས་ལ་གནས་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་འདི་ནི་ལོག་པར་ལྟ་བའི་རི་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པ་ལ་མཁས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་དབུས་མ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་མར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་གཞི་རྣམས་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་དང་། མཉམ་པ་ཉིད་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྟན་ཏོ། ། ཁ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་དེ་ཕྱོགས་བཅུར་རྒྱས་པའི་མཐུ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ནས། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདི་ཡིད་ལ་བྱས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་སུ་ཞུགས་ནས། རྡོ་རྗེ་དེ་ཤིན་ཏུ་ཡུན་རིང་དུ་བསམས་པས་རབ་ཏུ་གསལ་བར་སྣང་བར་རབ་ཏུ་བརྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་ནི་བདག་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། སྐུའི་དབྱིངས་ཀྱང་འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་མང་པོ་རྣམས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་བཀོད་པའི་རྒྱན་སོ་སོར་སྣང་བ་ཡང་འདིར་གསུང་གི་དབྱིངས་སོ། ། ཐུགས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་གྱུར་པ་རལ་གྲི་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །

This also demonstrates abiding on the level of the Tathāgata, characterized by the five attributes of the one called "Omniscient," which is attained when the state to be reached through manifest enlightenment is achieved. Thus, the central prong of the vajra of wisdom, which is skilled in crushing all mountains of wrong views, is shown to be the sign of the utterly pure expanse of reality (dharmadhātu). The other bases are shown to be the mirror-like, the equality, the discerning, and the all-accomplishing wisdoms. The two faces demonstrate the power of the Tathāgata’s wisdom-light expanding throughout the ten directions. Then, having brought to mind this essence mantra: Oṃ vajrātmako ’haṃ, one enters the expanse of the vajra body, speech, and mind of all Tathāgatas within that vajra of the generation of the Samantabhadra mind of all Tathāgatas. By contemplating that vajra for a very long time, one should make it appear very clearly and stabilize it. One should then cultivate the divine pride, thinking: "I am the expanse of the vajra body, speech, and mind of all Tathāgatas." In this context, the "expanse of the body" refers to the many bodies of the Tathāgatas. The "expanse of speech" refers to the individual appearances of the ornaments of the Buddha’s arrayed speech. The "expanse of mind" should be understood as having the characteristics of the sword, wheel, vajra, jewel, and so forth, which have become the mudrās of the mind.

དེ་བས་ན་སྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་འདིས་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གནས་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་རིག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་དོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་དེ་ཉིད་འོད་ཟེར་མང་པོ་འཕྲོ་བ་དང་འདུ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྐུའམ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་སྐུ་ཉི་མའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་པར་ཁྱབ་པར་བདག་ཉིད་གྱུར་པར་རབ་ཏུ་བརྟག་གོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སཱ་ཐཱ་ཨ་ཧཾ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཀུན་དུ་འོད་ཀྱིས་རྒྱུ་མཐུན་པར་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམས་བསྡུས་པར་བལྟའོ། ། དགོངས་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལས་གསལ་བར་བསྟན་ཏེ། སྲ་ཞིང་སྡུག་ལ་རབ་ཏུ་དག། ནམ་མཁའ་དང་ནི་མཚུངས་མཉམ་པ། ། གནས་ངན་ལེན་པ་ཀུན་ལས་གྲོལ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པའི་མཆོག། ཉོན་མོངས་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དག། ཟླ་བ་ལྟ་བུ་སྔོན་མཐོང་བ། ། བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་ལས་བྱུང་ཞིང་། ། སེམས་ཅན་ལ་ནི་ཕན་མཛད་ཅིང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཆེན་རབ་ཏུ་དག། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སྐྱོན་མེད་པ། ། དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་རྫོགས་ཤིང་། ། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་གྲོལ། ། སྟུག་པོའི་དབུས་ན་ཟླ་ཆེན་པོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་གཉིས་པ་སྟེ། ། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ནི། །

Therefore, by this teaching on making meditation extremely stable, one should understand that it is blessed as the characteristic of the non-abiding nirvāṇa, the state of omniscience. Then, this essence mantra is recited: Oṃ sarvatathāgata-svabhāva-aham. By this, one should visualize the condensed body, speech, and mind of all the Tathāgatas, which have become the concordant cause of the all-pervading light of wisdom. All these intentions are clearly taught in the Vajraśekhara Mahāyānābhisamaya-vibhaṅga: Firm, beautiful, and utterly pure, Equal and identical to space, Liberated from all dysfunctional tendencies, Supreme, having abandoned conceptualization, Purified of all stains of affliction, Seen before like the moon, Arisen from love and compassion, Acting for the benefit of sentient beings, The utterly pure great bodhicitta, The faultless awakening of the Buddhas, Complete with all virtuous dharmas, Completely liberated from all afflictions, The great moon in the midst of the Dense Array, This is the second bodhicitta. For three incalculable eons...

བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབས་པས་འཐོབ་པ་སྟེ། ། དམ་ཆོས་མཆོག་ནི་གྲངས་མེད་པའི། ། སྤྱོད་པ་སྤྱོད་པའི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། ས་དང་ས་མིན་ཤིན་ཏུ་མཁྱེན། ། ཡེ་ཤེས་དག་པ་ཟག་པ་མེད། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་ནི་བལྟ་བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་སྐུ། ། སྣང་བ་མེད་ཅིང་གནས་མེད་པ། ། མ་སྐྱེས་མ་བྱས་དག་པ་སྟེ། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམ་པར་སྤངས། ། མི་ཆོད་མི་ཤིགས་མི་ཚིག་པ། ། ཕུང་པོ་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ། རྡོ་རྗེ་བདག་ཉིད་ལས་བྱུང་བ། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ནི་བླ་མེད་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གསུངས་པའོ། ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་ནས་སྙིང་པོ་འདིས་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བདག་གོ་ཞེས་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་ས་ཏྭཱ་ཧཾ། དེ་ནས་བདག་དང་མི་གཉིས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་མོས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གནས། ། སངས་རྒྱས་རྗེས་དྲན་དེ་བཞིན་ཏེ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་འདིའོ། ། ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱས་བཅིངས་ལ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་གཅིག་ཏུ་མོས་པར་བརྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་།

It is attained by accomplishing awakening; the supreme holy Dharma is the supreme practice of the countless [aeons]. It is the thorough knowledge of what is a ground and what is not a ground. It is pure, stainless wisdom. In the center of a moon maṇḍala, one should visualize the form of a vajra. It is the nature-body (dharmakāya) of all Buddhas, without appearance and without location. It is unborn, uncreated, and pure, completely transcending both existence and non-existence. It is indivisible, indestructible, and unburnable. It is the body of Dharma (dharmakāya) without aggregates, arisen from the vajra nature; it is the unsurpassed vajra body. Thus it is said, and so forth. Having thus thoroughly meditated on the samādhi of the Tathāgata, one should cultivate the pride of thinking, "I am the great samaya-sattva," by means of this essence mantra: OṂ SARVA-TATHĀGATA-MAHĀ-SAMAYA-SATTVA-HAṂ. Then, one should have conviction that this Buddha-body, which is non-dual with oneself, is great awakening. As it is said: "Abiding in the samādhi of Vajrasattva, likewise recollecting the Buddha—this is the wisdom of great awakening." Thus spoke the Blessed One, the Bodhisattva Mahāsattva. Then, having bound the vajra-fist mudrā that appears below, one should stabilize the conviction that body, speech, and mind are one. Then, [one should perform] the samaya-mudrā of the Great Vajra Expanse (Vajradhātu), and...

རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་དེ་ལས་གཞན་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་བཅིངས་ལ་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱའི་སེམས་དཔར་སྙིང་པོ་འདིས་བདག་བསྒོམ་མོ། ། ཨོཾ་ས་མ་ཡོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོའོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་རང་གི་སྙིང་གའི་ཕྱོགས་སུ་བཞག་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔར་སྙིང་པོ་འདིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་མཾ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སྙིང་པོའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་ནི་འདིའོ། ། སྔར་གསུངས་པའི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་གུང་མོ་གཉིས་གཤིབས་ཏེ་བསྒྲེང་བའི་རྩེ་མོ་མྱུ་གུ་ལྟ་བུར་བྱའོ། ། དེ་བསྐྱེད་པའི་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཞེས་བྱའོ། ། འདི་སྐད་དུ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་སྨྲས་ནས། ཕྱག་རྒྱའི་རིགས་ནི་ཀུན་ལ་ཡང་། ། དེ་ཉིད་བསྐུལ་བས་བདག་ཆེན་རྣམས། ། ཉིད་ཀྱིས་བསྡམས་ནས་བརྟན་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་བཛྲ་ཧཱུྃ་ཞེས་བརྗོད་ལ་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའི་མཚན་མའི་ཕྱག་རྒྱས་བཅིངས་ལ་སྙིང་ག་དང་། སྨིན་མཚམས་དང་། ལྐོག་མ་དང་། སྤྱི་བོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་བྱུང་བ། ། གསང་བ་ཆེན་མོར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མདོར་བསྡུས་ཏེ། །

Having bound the mudrā of Vajrasattvī, one should likewise bind the mudrās of the other Tathāgatas, such as the second Vajrasattvī and so forth, as appropriate. Then, with this essence mantra, one should meditate on oneself as the being of the samaya-sattva mudrā: Oṃ samayo ’haṃ. This is the essence mantra. Then, placing that very samaya mudrā at the region of one’s heart, one should consecrate oneself as the samaya-sattva of the Tathāgata with this essence mantra: Oṃ samayasattva adhiṣṭha māṃ. This is the essence mantra. In that regard, the characteristic of the samaya mudrā of the Vajradhātu Tathāgata is as follows: from the previously described vajra-binding, the two middle fingers are aligned and raised with their tips like a sprout. The essence mantra for generating that is: Oṃ samaya stvaṃ. Regarding this, it is said: "Having uttered samaya stvaṃ, for all the families of mudrās, by that very invocation, the great lords, having bound themselves, become firm." Then, having uttered vajra hūṃ, one should bind the great mudrā of the Blessed One Vairocana as taught in the Dhāraṇī-maṇḍala with the symbolic mudrā of Vajradhātvīśvarī, and consecrate the heart, the brow, the throat, and the crown of the head. In that regard, the mudrā of Vajradhātvīśvarī is as follows: "That which arises from the vajra-palms is renowned as the Great Secret; the great mudrā is thus summarized."

དེ་དག་བཅིང་བ་བཤད་པར་བྱའོ། ། མཐེ་བོ་གཉིས་ནི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་། ། འཛུབ་མོ་གཉིས་ནི་རྩེ་མོ་བཀུག། གུང་མོ་རྩེ་མོ་བསྙོམས་པ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའོ། ། དེའི་སྔགས་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱ་ཏྭཱི་ཤྭ་རི་ཧཱུྃ། བཛྲི་པཱ་ཎི་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་མཾ། འདི་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་གྱུར་པ་སེང་གེའི་གདན་ལ་བཞུགས་ཤིང་། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་མཆོད་པའི་ཆོ་གས་བསྔགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་བཟང་པོར་མོས་པར་བྱས་ལ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རང་གི་སྤྱི་བོར་བཞག་སྟེ། དེའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ལ་བདག་རང་དབང་བསྐུར་བར་མོས་པ་བྱའོ། ། འདི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དཔྲལ་བ་རུ། ། རབ་ཏུ་གནས་པར་བསམས་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཞེས་བྱས་ནས། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཐེ་བོ་གཉིས་རྩེ་མོ་ཅན་ཏུ་བྱས་ནས་དེའི་སྟེང་དུ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཕན་ཚུན་ངོས་སྤྲད་དེ་རིན་པོ་ཆེའི་རྩེ་མོ་འདྲ་བར་བྱས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། དེའི་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་རཏྣ། འདི་ནི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསམ་མོ། ། དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛྙཱ་ན།

Their binding shall now be explained. The two thumbs are in the cross-legged position; the two index fingers are bent at the tips; the middle fingers are joined at their tips—this is the mudrā of Vajradhātvīśvarī. Her mantra is as follows: OṂ VAJRA DHĀTVĪŚVARĪ HŪṂ. VAJRIPĀṆI ADHIṬIṢṬHA MAṂ. This is the consecration. Then, having become the Tathāgata himself, seated upon a lion throne, one should cultivate the conviction in the excellent collection of qualities praised by the ritual of offering to be described below, and recite: SAMAYA STVAṂ. Placing the vajra-jewel samaya-mudrā upon one’s own crown, one should recite its essence and cultivate the conviction that one is being empowered. As it is said: "Having visualized the vajra-jewel firmly established at the forehead, by the name 'Vajraratna,' the Victors shall confer empowerment." From the vajra-binding, the two thumbs are made to point their tips upward, and the two index fingers are placed face-to-face upon them, shaped like the tips of a jewel; this is the vajra-jewel mudrā. Its essence is as follows: OṂ VAJRA RATNA. This is the empowerment. Then, one should visualize a five-pronged vajra, the dharma-mudrā, upon one’s own tongue, and in its center, visualize the dharma-mudrā of all the Tathāgatas. Regarding that, the dharma-mudrā is as follows: OṂ VAJRA JÑĀNA.

ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ཡང་སྙིང་གར་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསམས་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་སྐུར་བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པ་དེ་ཤིན་ཏུ་ཡུན་རིང་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པར་བསམ་མོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བཤད་པ་ལས། ། རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་རྣམ་པ་ཡི། ། ཕྱག་རྒྱ་མཉམ་གཞག་བཅིངས་ནས་ནི། ། རང་གི་སྔགས་སམ་རིག་བཟླས་ན། ། མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་གསང་བའི་མཆོད་པ་བརྗོད་ཅིང་། རྡོ་རྗེ་ལཱ་སྱ་ལ་སོགས་པ་གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བཞིས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བཞིས། ། མཆོད་པ་གསང་བ་བརྗོད་ཅིང་བྱ། ། ཡང་ན་བདག་དབུལ་ལ་སོགས་པའི། ། མཆོད་པ་རྣམས་ནི་ལེགས་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། གསང་བའི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ལས་འོག་ནས་འཆད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པ་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ནི། སྙེམས་ཚུལ་བཅས་པར་རྡོ་རྗེ་གསོར། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་པའི་ཚུལ་བྱེད་ཅིང་། ། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །

To perfect the action seal (karmamudrā), one should visualize a crossed vajra at the heart and bind the mudrā of supreme enlightenment, whose characteristics are described below. One should then contemplate with intense conviction that oneself has become non-dual with the body of whichever tathāgata is appropriate. As it is said in the Samādhi-nirdeśa: "Having bound the mudrā of meditative equipoise, which is the form of all the Victors, if one recites one's own mantra or vidyā, one will swiftly attain siddhi." This is the meditative absorption (samādhi). Then, one should utter the secret offerings and perform the four types of secret offerings, such as the Vajralāsyā and so forth. As it is said: "One should perform the secret offerings by uttering the secret offerings of the four types, or else one should properly perform the offerings such as the self-offering and so forth." The secret offerings and so forth will also be explained below in the ritual for external offerings. This concludes the explanation of the yoga for accomplishing the great being of the tathāgata samaya. Now, the accomplishment of the great being of the tathāgata family samaya will be explained. Regarding that, the explanation of the characteristics of the mahāmudrā for accomplishing Vajrasattva is as follows: "Holding the vajra in a proud manner, brandishing the vajra, and performing the gesture of vajra-pride, one becomes Vajrasattva himself through the vajra of body, speech, and mind." Thus it is said.

རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བྲིས་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ། ། མཚན་མའང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པ། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་རེ་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་དུ་བྱ་བར་འདོད་པས་སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། དེའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་དེ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་བདག་ལ་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་དབབ་པའི་རིམ་པ་ནི་འདིའོ། ། དྲན་པ་དང་སྲོག་བསྡམས་པའི་སྒོ་ནས། ཡིད་རང་གི་ལུས་ལ་དམིགས་པར་བྱ་སྟེ། ཅུང་ཟད་ཅིག་གནས་ནས་གང་ཟག་དང་ཆོས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་མོས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མངོན་དུ་བྱས་ལ། དེ་ཡང་ཞི་གནས་ཀྱི་མཐུས་སྤངས་ཏེ། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི་སེམས་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རང་གི་དབང་པོ་བཤིགས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པས་འཛིན་པས་གཟུང་། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་སྐྱེ་བོ་མཐའ་དག་གི་སྡུག་བསྔལ་དང་། ཡིད་མི་བདེ་བ་སེལ་བ་ཡུམ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དྲན་པའི་ལམ་སྔོན་དུ་བྱས་ཏེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་དག་པ་རབ་ཏུ་འོད་འཕྲོ་བས། ། ཕྱོགས་བཅུར་ཁྱབ་པར་བྱས་ཏེ། རབ་ཏུ་གསལ་བར་བསམ་མོ། །

Regarding the characteristics of the mahāmudrā of Vajrarāja and the other great bodhisattvas: "By means of the vajra body, speech, and mind, just as they are depicted, the signs also possess the mudrās, and thus they become the great bodhisattvas themselves." In that regard, first, a yogin who wishes to manifest the yoga of the great samaya-bodhisattva of Vajrasattva or any other [deity] should bind the samaya-mudrā of the vajra-descending [rite] according to the sequence previously explained. Reciting its essence mantra, the bodhisattvas should cause the descent of wisdom upon oneself. The sequence for the descent of wisdom is as follows: through the means of mindfulness and restraining the vital breath, one should focus the mind upon one's own body. After remaining for a short while, one should manifest the conceptual realization that persons and phenomena lack intrinsic nature. Having abandoned even that through the power of śamatha, one should cause the mind to abide very firmly, focusing on the equality of space. As it is said: "Having dissolved one's own faculties, one should be held by grasping with the vajra-bind." Then, having first established the path of recollecting the Great Compassion of the Mother, which dispels the suffering and mental unease of all beings, one should visualize the essence of the non-conceptual dharmatā as a perfectly pure, brilliantly radiant moon maṇḍala that pervades the ten directions. One should contemplate it as being utterly luminous.

དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་གང་འདོད་པ་དེ་དང་མཐུན་པར་བདག་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེའི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་ཚིག་གིས་བརྗོད་དམ་ཡང་ན། ཨོཾ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཞེས་བྱ་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་སྤྱིའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་། རང་གིས་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཟླ་བ་དེ་ཉིད་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་དང་འདུ་བའི་སྦྱོར་བས་ཟླ་བ་དེ་ཉིད་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་རང་གི་རིགས་ལས་གསུངས་པའི་ཁ་དོག་དང་འོད་གསལ་བ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་སོམས་ཤིག། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོའང་། བཛྲ་སཏྭ་བཛྲ་རཱ་ཛ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ལྷའི་བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་། རྡོ་རྗེ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་ཁ་དོག་དང་གཟུགས་ཀྱང་རིགས་ཀྱི་རིམ་པ་ལས་མཆོད་པ་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་ལྷ་བསམ་པ་འོག་ནས་འཆད་པ་ལས་བལྟའོ། ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་དམ་ཚིག་གི་རྡོ་རྗེ་བདག་གོ། ། དམ་ཚིག་གི་པདྨ་བདག་གོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་གང་ཡིན། ། བརྟན་པའི་ཕྱིར་ན་སེམས་དཔར་བརྗོད། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། ངེས་པ་ལས་ནི་རྡོ་རྗེར་གྱུར། ། སེམས་དཔའ་བྱིན་བརླབས་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །

Then, in accordance with whichever wisdom being one desires—such as Vajrasattva and so forth—one should recite the essence of that great samaya being in vajra words, or else recite "Oṃ samaya stvaṃ," the general essence for accomplishing all mudrās. Through the application of the radiating and reabsorbing of light rays from the very moon of the wisdom one has realized, contemplate upon that very moon the samaya mudrā of one's own chosen deity as desired—characterized by the vajra, jewel, lotus, crossed vajra, and so forth, with the colors and luminosities taught for one's own family, as will be explained below. Their essences are likewise "Vajrasattva vajrarāja" and so forth, according to the specific deity. As for the actual nature of the samaya mudrās, they are the vajra, the hook, and so forth; their colors and forms should be observed from the explanation of the offerings below, where the visualization of the deities is taught according to the sequence of the families. Then, one should cultivate the pride of the samaya mudrā with such characteristics as: "I am the vajra of the samaya," "I am the lotus of the samaya," and so forth. As it is said: "The mind of all sentient beings, Because it is stable, is called 'sattva' (being). Through meditative equipoise, it is 'samādhi' (absorption); Through certainty, it becomes 'vajra.' Through the yoga of blessing the being, One becomes Vajrasattva as well." And so forth.

དེ་ལ་སེམས་དཔར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་སེམས་དཔའ་སྟེ། ། བདག་ཀྱང་བདག་ལ་ཡང་དག་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ནས་ཡིད་ཀྱིས་ཛཿཧཱུྃ་བཾཾ་ཧོཿ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་དང་མཉམ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་སུ་ཞུགས་པར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། བདག་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལས་གྱུར་བའོ་སྙམ་དུ་ཡང་དེའི་ང་རྒྱལ་ཡིད་ལ་བྱའོ། ། དེ་ནས། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཧཾ། ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདི་རྡོ་རྗེ་ཚིག་གིས་བརྗོད་ལ། ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེའི་མེ་ལྕེ་མང་པོ་འཕྲོ་ཞིང་འདུ་བའི་སྦྱོར་བས་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པར་ཤིན་ཏུ་མངོན་པར་བརྟག་གོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་གི། ། སེམས་དཔའི་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ཏེ། སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཧཾ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་བས་ན་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་གྱུར་པའི་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་དེ་ལྟར་བྱས་ན་འདི་ལྟར། མཚན་ལས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། དེ་ལས་ཚུལ་འདི་ཐམས་ཅད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚིག་འདི་ཡང་ལེགས་པར་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །

Regarding that, the yoga of blessing as a sattva is as follows: "All are the sattva of the self, and I also truly abide in the self," and so forth. Then, one should mentally utter jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ. One should then recollect, as before, that the form of the mudrā—which has become non-dual with oneself—has entered the expanse of the vajra body, speech, and mind of all the tathāgatas, as numerous as the atoms of all world systems. One should also cultivate the divine pride, thinking: "This form of the samaya-mudrā of my deity, which has become non-dual with myself, is composed of the subtle atoms of the vajra body, speech, and mind of all the tathāgatas." Then, one should recite this essence mantra with vajra speech: oṃ mahāsamayasattva haṃ. Through the application of the radiating and converging of many vajra flames, one should intensely visualize that very samaya-mudrā as it was conceived, transformed into the form of one's own deity. As it is said: "Having recollected the sattva of the samaya of the great mudrā, one should recite this essence mantra." In that regard, the essence mantra is as follows: oṃ mahāsamayasattva haṃ. Thus, if one transforms the form of one's own deity from the samaya-mudrā of one's deity in that manner, the words of the tantra, "From the name, the Great Sattva; from that, all these modes," will also be well-explained.

དེ་ལྟར་མཉེས་པར་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་རང་བཞིན་མཆོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་བསྟན་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང་ཆ་ལུགས་འཛིན་པ། བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པར་རྣམ་པར་བརྟགས་ལ། ། ཨོཾ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཞེས་བརྗོད་དེ་གོང་དུ་སྨོས་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ཞེས་བྱ་བ་བཅིངས་ནས། རང་གི་རྒྱབ་ཏུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྒྱབ་རྟེན་བསམས་ཏེ། ཨོཾ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་སྨྲས་ནས། ། རྒྱབ་ཏུ་ཟླ་བ་གནས་པར་གྱུར། ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་སྨྲ་ཞིང་། ། དེ་ལ་སེམས་དཔར་བདག་ཉིད་བསྒྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། འདིར་ཡང་ཚིགས་བཅད་འདི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་གཞུག་པའི་འོག་ཏུ་བཤད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའི་ང་རྒྱལ་བྱས་པའི་འོག་ཏུ་འདི་སྦྱར་བར་སློབ་དཔོན་དག་འཆད་དོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཧཾ། ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདི་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའ་ཉིད་ལ་བྱ་བར་རིགས་ཀྱི། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་སུ་ར་ཏེ་སྟྭཾ། ཞེས་བརྗོད་ལ་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་སེམས་དཔར་བདག་ཉིད་སྙིང་པོ་འདིས་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་ས་མ་ཡ་ཧཾ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་རང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔར་བདག་ཉིད་སྙིང་པོ་འདིས་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། །

In that way, one should visualize oneself as non-dual with any of the great samaya-sattvas, such as Vajrasattva and so forth, who are of the nature of the offering maṇḍala to be pleased, and who assume the colors, shapes, and attire to be described below. Reciting "Oṃ samayas tvaṃ," one should bind the samaya-mudrā called Vajrasattvī mentioned above, imagine a moon maṇḍala as a support behind oneself, and recite this essence mantra: "Oṃ samayas tvaṃ." As it is said: "Having spoken 'samayas tvaṃ,' A moon comes to abide behind. Speaking 'samayas tvaṃ,' One accomplishes oneself as the sattva therein." Although this verse is explained here as occurring after the entry of the wisdom-sattva for the accomplishment of the mahāmudrā, the masters explain that it should be applied after assuming the pride of the samaya-sattva. Why is that? Because this essence mantra, "samayasattva ahaṃ," is appropriate for the samaya-sattva itself, but not for the wisdom-sattva. Then, reciting "Oṃ surate tvaṃ," one should bind the samaya-mudrā of one's own deity and meditate on oneself as the mudrā-sattva by means of this essence mantra. The essence mantra for that is: "Oṃ samayāhaṃ." As it is said: "Having bound the mudrā, one meditates on oneself as the samaya-sattva of one's own mudrā by means of this essence mantra. The essence mantra for that is as follows:" [Oṃ samayāhaṃ].

ས་མ་ཡ་ཧཾ། མཉེས་པར་བྱ་བའི་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཅིངས་པ་ཡང་མཆོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལས་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་བདག་ཉིད་བསྒོམས་ནས་སྙིང་པོ་འདིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་མཾ། ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་སྐད་དུ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་སེམས་དཔར་བདག་བསྒོམས་ལ་འདིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པོ། ། སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་མཾ། བདག་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱ་བ་འདི་ཡང་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་བདག་ཉིད་ལེགས་པར་བསྒོམས་པས་ཡོངས་སུ་དག་པར་གྱུར་པའི་སྔགས་པས་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ཤིན་ཏུ་རྒྱང་རིང་དུ་སྤངས་ཏེ། བྱ་བའི་ལས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཤིང་ལེགས་པར་བྱེད་པ་ནི། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཙང་སྦྲ་དང་དཀའ་ཐུབ་དང་སྡོམ་པ་དང་། དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་ལ་རབ་ཏུ་འབད་པ་མེད་པར་ཡང་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གཞུང་ལས། གཙང་སྦྲ་སྡོམ་པ་འདིར་མི་དགོས། ། དཀའ་ཐུབ་དཀའ་སྤྱད་མི་དགོས་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། བདག་ཏུ་སྦྱོར་བས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཙང་སྦྲ་ལ་སོགས་པ་བསྡམ་པར་བྱ་བ་ལ་འབད་པ་ནི། ཡིད་འབྱུང་བར་བྱེད་པས་མཉམ་པར་གཞག་པ་དང་འགལ་ཏེ།

Samaya haṃ. The manner of binding the samaya-mudrās of all the beings to be pleased should be understood from the explanation of the offering maṇḍala that follows below. Then, having meditated upon oneself as the samaya-sattva of one’s own samaya-mudrā, one should consecrate it with this essence mantra: oṃ samayasattva adhiṣṭha maṃ. Regarding this, it is said: "Having meditated upon oneself as the sattva of one’s own mudrā, one should consecrate it with this." The essence mantra is: samayasattva adhiṣṭha maṃ. One should understand that this practice of performing the yoga of one’s own deity is the primary cause of accomplishment. For, by meditating well upon oneself as the samaya-sattva of one’s own deity, the practitioner becomes completely pure; having cast the hosts of obstructors far away, they will complete and properly perform all activities without needing to exert great effort in external cleanliness, asceticism, vows, or the practice of hardships. As it is said in the Tattvasaṃgraha, a Mahāyāna text: "In this, cleanliness and vows are not required; asceticism and the practice of hardships are not required. By uniting oneself with the Buddhas, the Great Beings, accomplishment will be attained." Why is this? Because exerting oneself in the restraint of external cleanliness and so forth causes weariness, which is contrary to meditative equipoise.

དེ་བས་ན་ཡུན་རིང་ཞིག་ན་དཀའ་བས་གྲུབ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་མ་གཏོགས་པ་ཐབས་གཞན་གྱིས་ཅི་བདེ་བར་ལུས་གསོལ། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་འདི་ཉིད་རྟག་ཏུ་ནན་ཏན་དུ་བྱའོ། ། གཞུང་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་ཚུལ་འདི་ཐམས་ཅད་བསྟན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དཀའ་ཐུབ་སྡོམ་པ་མི་བཟད་པས། ། ལུས་ཅན་ལུས་ནི་སྐམ་པར་འགྱུར། ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ནི་སེམས་གཡེངས་པ། ། རྣལ་འབྱོར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ཅི་དགར་སྤྱོད་བྱེད་ཅིང་། ། ཀུན་ཟབ་ཀུན་བྱེད་དེ་བཞིན་ཏེ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བྱ་བྱེད་ཅིང་། ། ཅི་དགའ་བར་ནི་སྤྱོད་པ་ཡིས། ། ལངས་སམ་ཡང་ན་འདུག་ཀྱང་རུང་། ། འགྲོའམ་ཇི་ལྟར་གནས་པའམ། རབ་ཏུ་རྒོད་དང་སྨྲ་ཡང་རུང་། ། གང་དུ་དེ་ལྟར་དེར་དེ་བཞིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་མ་ཞུགས་པ་འམ། ། སྒྲིབ་པ་ཀུན་དང་ལྡན་པ་ཡང་། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་དག། ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་རྟག་ཏུ་བྱ། ། མདོར་ན། དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་འདི་ཡིས་ནི། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་ནི། ། བཟའ་ཉེས་སྤྱད་ཉེས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། ཡོང་ཡེ་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་ལས་འདིའི་འབྲས་བུ་བསྟན་པ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་། ། རྣལ་འབྱོར་འདི་ཡིས་རྙེད་སླ་ན། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་ཅི་ཞིག་སྨོས། ། ལས་མཆོག་རབ་ཏུ་མང་པོ་ཡང་། ། དོན་ཡོད་པ་ནི་མཆོག་ཏུ་འགྲུབ། ། ཕྱག་རྒྱའི་མཆོག་ཀུན་སྒྲུབ་པ་པོ། ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་སྤོང་དཔལ་དང་ལྡན། ། རྣལ་འབྱོར་འདི་ནི་མཆོག་རྟག་པ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །

Therefore, after a long time, one will achieve accomplishment through hardship, or else one will not achieve it at all. Consequently, with the exception of what is accompanied by fault, sustain the body by any other means as is convenient. One should always apply oneself earnestly to this very yoga of the deity. This entire method is also taught in other texts, as it is said: "By unbearable asceticism and vows, The bodies of embodied beings will wither. With the mind distracted by suffering, Yoga will not be realized. Therefore, acting as one pleases, Eating all and doing all likewise, Performing whatever one desires, And behaving as one pleases— Whether standing or sitting, Whether walking or staying still, Whether laughing or speaking— In whatever way, in that very way, Even those who have not entered the maṇḍala, Or those possessed of all obscurations, Should always perform the yoga of their own deity, Even if only by means of the words." In brief: "By this very yoga of reality, All aspects are accomplished; Even all improper eating and improper conduct Will never become a fault." From that same source, the result of this is shown: "If even the state of a Buddha or a Bodhisattva Is easily attained through this yoga, What need is there to mention other siddhis? Even the most numerous of supreme activities Will be accomplished as the supreme meaningfulness. The practitioner accomplishes all the supreme mudrās, Abandoning all suffering and possessing glory. This yoga is the supreme, eternal [state]." Thus it is said.

དེ་ནས་རང་གི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་མོས་པར་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གནས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་ནས་སུ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་འདི། ། བསྒོམས་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། དེའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ལ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་གཅིག་ཏུ་མོས་པ་བརྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གོང་དུ་སྨོས་པའི་རིམ་པ་བདག་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ལྷའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་ལ། ཨོཾ་སཏྭ་བཛྲ་ཎི་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་མཾ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་གོང་དུ་སྨོས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱས་སྙིང་ག་དང་ལྐོག་མ་དང་སྨིན་མཚམས་དང་སྤྱི་བོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བརྟན་བྱས་ཏེ། ། སྙིང་ག་སྨིན་མཚམས་ལྐོག་མ་དང་། ། སྤྱི་བོར་བཞག་སྟེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པའི་རང་གི་ལྷའི་སྐུ་དེ་ཉིད་པདྨ་དང་བཅས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་པར་བསམས་ནས། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་རིན་པོ་ཆེ་དབུ་རྒྱན་གྱི་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི། །

Then, one should cultivate conviction in that samādhi of one’s own deity as being great enlightenment. As it is said: "Having abided in the samādhi of Vajrasattva And meditated upon the mahāmudrā, If one meditates upon this wisdom of great enlightenment, It will be swiftly accomplished." Then, one should bind the action mudrā of the great bodhisattva Vajramuṣṭi, whose characteristics appear below, and recite its essence mantra while stabilizing the conviction of body, speech, and mind as one. In that way, having thoroughly accomplished the sequence mentioned above in accordance with the deity who pleases the great samayasattva of oneself, one should say: oṃ sattva vajri adhiṣṭha mam, and bless the heart, throat, brow, and crown with the previously mentioned mudrā of Vajrasattvī. As it is said: "By the samādhi of Vajrasattva, Vajrasattva is made firm; Placed at the heart, brow, throat, And crown, one is blessed." Then, having visualized one’s own deity’s body, which has become non-dual with oneself, as seated upon a moon maṇḍala together with a lotus, one should confer the empowerment of the precious crown of the bodies of all the tathāgatas by means of the body mudrās of the tathāgatas, such as Vajradhātvīśvarī and the others. As it is said: "Vajradhātvīśvarī and the others..."

ཕྱག་རྒྱས་སྤྱི་བོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ། ཕྲེང་བས་དེ་ནི་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས། རང་གི་ཀླད་པའི་སྤྱི་བོར་བཞག་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷ་ཏྭི་ཤྭ་ར་ཧཱུྃ་བཛྲ་ཎི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ། ཞེས་བརྗོད་ནས། དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དག། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་གཟུགས་སྙིང་པོ་འདིས་བསམ་མོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱ་ཏུ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བྲིས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་མི་འཁྲུགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་དཔྲལ་བའི་སྟེང་དུ་བཞག་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་བཛྲི་ཎི་ཧཱུྃ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ། ཞེས་རྡོ་རྗེ་ཚིག་གིས་བརྗོད་ལ། ། དེར་མི་འཁྲུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བསྒོམ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ཉིད་ལས་གུང་མོ་གཉིས་གཤིབས་ཏེ་བསྒྲེང་བ་ནི་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏུ་གསུངས་པ། མི་འཁྲུགས་པའི་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ཉིད་ལས་གུང་མོ་གཉིས་ནོར་བུར་བྱས་པའི་མཚན་ཉིད་རིན་ཆེན་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་རྣ་བ་གཡས་པའི་གོང་དུ་བཞག་ལ། ཨོཾ་རཏྣ་བཛྲི་ཎི་ཧཱུྃ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ། ཞེས་བརྗོད་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་འབྱུང་བ་བསམ་མོ། ། དེ་ཉིད་ལས་གུང་མོ་དང་སྲིན་ལག་གཉིས་པདྨ་ལྟ་བུར་བྱས་ཏེ། ཨོཾ་པདྨ་བཛྲི་ཎི་ཧཱུྃ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ། ཞེས་བརྗོད་ལ་ལྟག་པའི་ཕྱོགས་སུ་བཞག་སྟེ། དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསམ་མོ། །

"Beginning from the crown of the head with the mudrā, one should confer empowerment with the garland," so it is said. In that regard, having bound the mudrā of Vajradhātvīśvarī as taught in the Dhāraṇī Maṇḍala, place it upon the crown of one's own head and recite: Oṃ vajradhātvīśvarī hūṃ vajriṇi abhiṣiñca māṃ. Then, one should visualize the Blessed One Vairocana in the form of Śākyamuni by means of this essence mantra. The essence mantra is as follows: Oṃ vajradhātu. The characteristics of Vajradhātvīśvarī have been written in the section on the blessings of the Tathāgatas. Then, having bound the mudrā of Akṣobhya and placed it upon the forehead, recite the vajra words: Oṃ vajravajriṇi hūṃ abhiṣiñca māṃ. There, one should meditate on the Tathāgata Akṣobhya. The mudrā of Akṣobhya’s place, as taught in the Dhāraṇī Maṇḍala, is that of Vajradhātvīśvarī herself with the two middle fingers joined and extended. From that same [mudrā of Vajradhātvīśvarī], having formed the two middle fingers into a jewel and bound the mudrā of Ratnasambhava, place it above the right ear and recite: Oṃ ratnavajriṇi hūṃ abhiṣiñca māṃ. One should visualize the Blessed One Ratnasambhava. From that same [mudrā], having formed the middle and ring fingers like a lotus, recite: Oṃ padmavajriṇi hūṃ abhiṣiñca māṃ. Place it at the back of the neck and visualize the Blessed One Amitābha there.

དེ་ནས་གུང་མོ་དང་སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་རྣམས་ཀྱི་སོར་མོ་རྣམས་བརྐྱང་ལ། རྣ་བ་གཡོན་པའི་གོང་དུ་བཞག་སྟེ། ཨོཾ་ཀརྨ་བཛྲི་ཎི་ཧཱུྃ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ། ཞེས་བརྗོད་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་དེ་དག་བཞུགས་པར་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་ཡང་སོ་སོའི་མཚན་གྱི་ཐོག་མ་ལ་ཨོཾ་བཞག་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་འདི་ལས་གསུངས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཉེས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་འདི་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་བྱ་བར་བཤད་དེ། འདི་ལྟར་དཔལ་མཆོག་དང་པོ་དང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དང་། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་འདི་དག་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་བྱ་བར་བཤད་དོ། ། གང་ཡང་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་སྐུར་བར་བྱེད་པ་དེ་དག་ནི་དཔལ་མཆོག་དང་པོའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ཡང་མི་མཐུན་ལ། རྒྱུད་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་དང་ཡང་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ལས་ཇི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི། ། ཕྱག་རྒྱའི་ཕྲེང་བས་དེ་དབང་བསྐུར། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པའི་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་བཏགས་པ་ཡང་མེད་ལ།

Then, extend the middle, ring, and little fingers, and place them above the left ear. Recite: oṃ karmavajriṇī hūṃ abhiṣiñca māṃ, and visualize the Blessed One Amoghasiddhi. One should understand that the essence mantras for the four Tathāgatas to be seated are simply the beginning of their respective names preceded by oṃ. It is explained that the empowerment ritual for pleasing the Buddhas and Bodhisattvas taught in this great maṇḍala is to be performed with the five mudrās taught in the Dhāraṇī-maṇḍala, such as Vajradhātvīśvarī and the others. Accordingly, in other Yoga Tantra scriptures such as the Śrīparamādya, the Trailokyavijaya, and the Mahāsamayatattva, it is explained that the empowerment ritual and the conferral of blessings are to be performed using these very same mudrās as appropriate. Furthermore, those who perform the empowerment using the five samaya mudrās of Vajrasattvī and the others as taught in the Vajradhātu-maṇḍala do not accord with the characteristics taught in the Śrīparamādya-tantra, and they also contradict the words of this very tantra. Why is that? Because it is stated here: "He is empowered by the garland of mudrās, such as Vajradhātvīśvarī and the rest." There is no mention of Vajrasattvī and the others being designated by the term "Vajradhātvīśvarī and the rest."

རྒྱུད་འདིར་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཉིད་ལས་དེ་སྐད་ཅེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་དབང་བསྐུར་བའི་ལས་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཉིད་མཛད་དེ། དེ་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་ལས་གསུངས་པའི་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་ལག་པས་བྱས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱི་བོར་དབང་བསྐུར་བར་རིགས་སོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་རང་གི་ལྷའི་སྐུར་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་བསམས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པའི་ང་རྒྱལ་རིམ་པ་འདི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དང་པོར་རེ་ཞིག་རང་གི་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསམས་ལ། དེར་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ལས་བསྟན་པ་རང་གི་ལྷའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསམས་ནས་སྙིང་གར་ཡང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་མཚན་ཉིད་འོག་ནས་འབྱུང་བར་བསམས་ཏེ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་ཡིད་ལ་འདི་ལྟར་བྱའོ། ། རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔར་བདག་བསྒྱུར་ཏེ། དེས་བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་ཚུགས་ཤིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དག་པར་མོས་པར་འཁོར་བ་ན་གནས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་པདྨ་བཞིན་དུ་བག་ཆགས་ཀྱི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་མི་གོས་སོ་སྙམ་དུ་དཔའ་བོའི་རང་བཞིན་གྱི་ང་རྒྱལ་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ་ཤིན་ཏུ་བསྒོམ་མོ། ། འདི་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། སེམས་དཔའ་བྱིན་རླབས་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། །

In this tantra, it is taught in the dhāraṇī-maṇḍala that this is explained from the very nature of the mahāmudrā of Vajradhātvīśvarī and the others. Furthermore, the activity of conferring empowerment is performed by the Jewel Family itself, because the dhāraṇī-maṇḍala is composed with that as its primary focus. Therefore, it is appropriate to confer empowerment upon the crown of the head using the hand-formed body mudrās taught in the dhāraṇī-maṇḍala itself. Following that, one should meditate on the following sequence of pride, which is in every respect invincible, while visualizing oneself in the form of one's own deity. First, one should visualize a five-pronged vajra upon one's tongue. Then, having visualized the dharmamudrā of one's own deity as taught in the offering ritual that follows, one should also visualize the characteristics of the crossed vajra (viśvavajra) at the heart as they appear below. Having bound the action mudrā (karmamudrā), one should direct the mind as follows: "I transform myself into the samayasattva of my own deity. Thus, I am unassailable by any obstructors or misleading spirits. I resolve that all phenomena are pure by their very nature. Even while remaining in saṃsāra, I am not ultimately stained by any of the characteristics of the afflictions, habitual tendencies, and so forth, just like the lotus of the Vajradharma." One should then manifest the pride of a hero and meditate intensely. This is the meditative absorption (samādhi), as it is said: "Through the yoga of the blessing of the sattva, the samādhi of Vajradharma."

གསང་སྔགས་རིག་སྔགས་བསྒྲུབས་ནས་ནི། ། མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་གསང་བའི་མཆོད་པ་བརྗོད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་ལཱ་སྱ་ལ་སོགས་པ་གསང་བའི་མཆོད་པ་བཞི་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་མཆོད་དོ། ། ཇི་སྐད་དུ། གསང་བའི་མཆོད་པ་རྗོད་བྱེད་ཅིང་། ། གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམ་བཞིས་མཆོད། ། བདག་ཉིད་དབུལ་བ་ལ་སོགས་པས། ། མཆོད་པ་རྣམ་བཞི་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གསང་བའི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསང་བའི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལ་བལྟའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ནས་དེ་ལྟར་བདག་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོ་རྣམས་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་བྱའོ། ། མཆོད་པའི་སྦྱོར་བ་ཡང་རྒྱུད་ཉིད་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པར་བཀོད་པའམ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཀོད་པས་རྒྱས་པ་དང་བསྡུས་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་ཏེ། རས་དང་ཐང་བུ་དང་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པའམ། ། ལུགས་སུ་བླུགས་པའམ། བསམས་པ་ལ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སམ། ཁྱད་པར་དུ་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བསྡུས་པར་གྱུར་པའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ།

"By accomplishing the secret mantras and knowledge mantras, one will swiftly attain the siddhis." Thus it is said. Then, having uttered the secret offerings, one should make offerings with the four secret offerings, such as Vajralāsyā and the rest. As it is said: "While reciting the secret offerings, One should offer with the four secret offerings. Through the offering of oneself and so forth, One should perform the four types of offerings." The secret offerings and so forth should be understood from the ritual for secret offerings that appears below. The yoga of the samayasattva for the Tathāgatas and the principal deities such as glorious Vajrasattva has already been explained. Then, having thus established oneself in the yoga of the samayasattva, one should perform the ritual for pleasing the Tathāgatas and the principal deities such as Vajrasattva with external offerings. Regarding the application of the offerings, the tantra itself explains two types—extensive and concise—arranged within the great maṇḍala and so forth, or arranged within the maṇḍala of the four mudrās. One should please the Tathāgatas and others, whether they are depicted on cloth, on a tablet, or in the sky, or are cast in metal, or are visualized, together with the Blessed Buddhas and Bodhisattvas as appropriate, or specifically the Vajrakāya as condensed in the Mahāyānābhisamaya.

འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པར་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་མཆོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་ཕྱི་མའི་ཡང་ཕྱི་མ་རྒྱུད་ཀྱི་ཆོ་ག་ལས་ནི་མཉེས་པར་བྱའོ། ། སེམས་དཔའ་རྣམས་རས་ལ་བྲིས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འབྱོར་བའི་མཆོད་པ་སྔོན་དུ་བྱས་ནས་ལས་མང་པོ་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་སྣང་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ལྟར་རས་དང་ཐང་བུ་དང་། རྩིག་པ་དང་། ནམ་མཁའ་དང་། བྱས་པ་དང་། བསམས་པ་རྣམས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། མཆོད་པའི་དགོས་པ་ཡང་འདི་ཉིད་ལས། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མཆོད་ན་ནི། ། བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་མཆོད་པས་ནི། ། བསོད་ནམས་མེད་པའང་ངེས་པར་འགྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་། མཆོད་པ་རྣམ་བཞི་བྱས་པ་ནི། ། བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་མཆོད་པས་ནི། ། བསོད་ནམས་མེད་པའང་ངེས་པར་འགྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་རེ་ཞིག་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱིས་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གནས་སུ་འོས་པ། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་རྩེ་མོ་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་གསང་སྔགས་གང་དུ་བཤད་པའི་གནས་དེར་མོས་པར་བྱས་ན་འགྲུབ་པོ་ཞེས་སྤྱིའི་རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བའི་ཚིག་སློབ་དཔོན་དག་འཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་རིམ་པ་ཡང་འདིའོ། ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱ་ཞེས་བརྗོད་ལ།

All the worldly and transcendent deities are gathered together and offered to in the manner of a maṇḍala by means of the single mudrā of the glorious Vajrasattva, the universal monarch of the Tathāgata family. Furthermore, according to the ritual of the Uttarottaratantra, they should be propitiated. Regarding the bodhisattvas depicted on cloth, after first performing offerings according to one's means, the characteristics of performing many activities appear; as it is said: "In that way, [the deities] on cloth, on canvases, on walls, in the sky, those actually fashioned, and those visualized will be accomplished." The purpose of the offering is also stated in this very text: "By making offerings to the Three Jewels, great merit will be obtained. By making offerings to the Buddhas, even those without merit will certainly achieve [their goals]." Likewise, it is further said: "By performing the four types of offerings, great merit will be obtained. By making offerings to the Buddhas, even those without merit will certainly achieve [their goals]." In that regard, first, the ritual for offering in the manner of the great maṇḍala shall be explained. One should consecrate a multi-storied palace with a vajra-jewel pinnacle as a suitable abode for the Buddhas and Bodhisattvas. This is because the masters explain the words from the General Tantra which state: "If one has devotion toward the place where the secret mantra is taught, it will be accomplished." The sequence for this is as follows: recite "Oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ" (Oṃ, all phenomena are pure by nature).

ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མོས་པས་གནས་དེ་རྣམ་པར་དག་པར་མོས་པ་བྱས་ཏེ་དེ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་དང་བྲལ་བར་མོས་པའོ། ། དེ་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་ཀུན་སྟོང་པར་ནུས་པ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་གཞི་བྱས་པར་བདུད་རྩིའི་རྒྱ་མཚོའི་དབུས་ནས་བྱུང་བའི་རི་རབ་གཟི་མདངས་བཟང་པོ་དང་ལྡན་པའི་གསེར་གྱི་ས་གཞི་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཤིགས་པ། གྲུ་བཞི་ལྷམ་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་མོས་པའི་ཚད་ཀྱིས་མཐའ་ཀླས་པ་ལ། ཕྱོགས་བཞིར་སྒོ་བཞི་སྒོ་ཁང་དང་རྟ་བབས་དང་། ཐེམ་སྐས་དང་། སྟེགས་བུས་བརྒྱན་པ། རིན་པོ་ཆེ་དུ་མས་སྤྲས་པས་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པར་གྱུར་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་མང་པོ་མ་ལུས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་གཞི་རབ་ཏུ་ཉམས་དགའ་བའི་ལྷའི་གནས་བཟང་པོ་རྣམ་པར་བསམ་མོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཡང་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུ་ཆ་བརྒྱད་དུ་ལེགས་པར་ཕྱེ་བ། དེའི་མཐའ་ཀ་བ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱིས་བརྟེན་པ། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་རབ་ཏུ་འོད་གསལ་བའི་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་མཐོན་པོ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཆེན་པོ་ངོ་མཚར་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་ཅིག་བསམས་ལ་ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་ཡང་སེང་གེའི་གདན་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་གས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བསམ་པར་བྱ་བའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་གནས་དང་ལྡན་པར་རྣམ་པར་བརྟག་གོ། ། གདན་ལ་སོགས་པ་གནས་རྣམ་པར་དགོད་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་ཉིད་དོ། །

Through the conviction that all phenomena are empty of intrinsic nature, one should cultivate the conviction that the site is completely pure, and further, that this purity is also devoid of intrinsic nature. Following that, one should visualize a great maṇḍala of wind capable of emptying the entire world system without exception, serving as the foundation. In the center of an ocean of nectar arises Mount Meru, possessing a magnificent luster, upon a golden ground as indestructible as a vajra. It is square, vast, and its perimeter is boundless according to the measure of one’s conviction. Adorned in the four directions with four gates, gatehouses, archways, staircases, and pedestals, it is made exceedingly beautiful by being embellished with various jewels. One should visualize this as an excellent divine abode, a most delightful foundation for the perfect excellence of all the Sugatas without exception. In its center, one should visualize a vajra-jewel maṇḍala like a wheel, well-divided into eight sections, supported at its perimeter by eight great pillars. It is a lofty, multi-storied palace of various brilliantly radiant jewels, serving as the basis for the great, wondrous, and supramundane excellence. Within the wheel as visualized, one should analyze the abodes of the deities to be meditated upon through the ritual procedures to be described below, complete with lion thrones and so forth. The causal basis for establishing all these sites, such as the thrones and so on, is the very mind of the practitioner of the samayasattva yoga.

ཡང་ན་རང་གི་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསམས་ཏེ། ལས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བརྗོད་པའོ། ། དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་འདིའོ། ། སུ་བ་ཤི་ཏྭཾ། གནས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་འདིར་ཅི་ལྟར་རིགས་པར་མཆོད་པར་བྱ་བའི་ལྷའི་སྐུ་བསམ་པ་ནི་དེ་དག་ཤིན་ཏུ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་བསམ་པར་བྱ་བའི་ལྷ་རྣམས་སོ་སོའི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་བརྗོད་ཅིང་དེའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱ་བར་རིག་པར་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། སྙིང་པོའི་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་མདུན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། བཟླས་བརྗོད་ལ་སོགས་པའི་ཚེ་བསྒོམ་པའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ་དེའི་དགོངས་པ་ནི་འདིའོ། ། བསྒོམས་པའི་དབང་གིས་ནི་ལྷ་སྤྱན་མ་དྲངས་པར་ཡང་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་བརྟགས་པའི་ཁང་པའི་ནང་གི་འཁོར་ལོ་དབུ་མའི་གདན་གྱི་དབུས་སུ་སེང་གེའི་གདན་ཆེན་པོ་ལྷའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་བླ་ན་མེད་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བརྟག་པ་འོག་མ་ནས་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ།

Alternatively, one should visualize a five-pronged vajra upon one’s own tongue and recite the Dharma mudrā of various activities. In that regard, the Dharma mudrā is as follows: suvaśitvam. The explanation of the locations is complete. Now, the visualization of the deity’s body to be worshipped here as appropriate shall be explained in accordance with their profound blessings. Furthermore, it should be understood that one should recite the heart-mantra (hṛdaya) of each deity to be visualized in the form of vajra words and realize their meaning. As it is said in the Subsequent Tantra of Mantra regarding the context of recitation: "One should meditate on the Buddha’s body, the very essence of the heart-mantra’s meaning, before oneself by means of mere words." This is taught as the primary meditation during recitation and so forth, and its intention is as follows: because the deity bestows blessings even without being invited through the power of meditation. In that regard, within the palace as previously conceptualized, in the center of the central wheel’s seat, upon a great lion throne that serves as the unsurpassed basis for the inconceivable excellence of the deity, one should bind the supreme mudrā of the activity of awakening, the characteristics of which arise from the Lower Tantra of the Blessed One.

ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ་བླ་ན་མེད་པའི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཡང་དག་པར་སྟོན་པའི་བདག་ཉིད་དམ་པ་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐའ་ཡས་པ་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་ཅིང་ཐོགས་པ་མེད་པ་རྣམ་པར་འཕྲོས་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་ཡོངས་སུ་སྲུང་བ་གཅིག་པུ་ཚད་མར་མཛད་པ་མཚན་མ་དང་སྤྱོད་ལམ་དང་། སྐུ་མང་པོ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་པ་མོས་པ་ཐ་དད་པའི་དབང་གིས་སེམས་ཅན་རེ་རེའི་རྒྱུད་ལ་ཡང་སྐུ་དུ་མ་སོ་སོར་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གཟུགས་སམ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་དགེ་སློང་གི་གཟུགས་ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ཐུབ་པའི་སྐྱེ་བོར་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཟིལ་གྱིས་མནན་ཏེ་བཞུགས་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་རྣམས་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཞལ་ཀུན་དུ་གཟིགས་པ་རྣམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱ་ཏུ། དེ་ནས་དེའི་ཤར་དང་ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་ཆོས་དང་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་དང་། ནོར་བུ་དང་། པདྨ་ཆེན་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཀུན་དུ་རྩེ་མོའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་བསམ་མོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་འདིའོ། ། སཏྭ་བཛྲི། རཏྣ་བཛྲི། དྷརྨ་བཛྲི། ཀརྨ་བཛྲི། ཞེས་བྱ་བ་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་མདུན་ལོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་བཞིར་བརྟགས་པའི་གནས་བཞིར་བདེ་བར་གཤེགས་པ་མི་འཁྲུགས་པ་དང་། རིན་ཆེན་དབང་དང་། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་།

One should visualize the Blessed One Vairocana, or Śākyamuni in the form of a monk, seated upon the aforementioned throne. He is the supreme embodiment who perfectly displays the unsurpassed major and minor marks, possessing an infinite maṇḍala of light that is unassailable and unimpeded, radiating forth to protect all world systems without exception. He is the sole authoritative witness, endowed with various signs, modes of conduct, and many diverse bodies. By the power of the different inclinations of sentient beings, he manifests many distinct bodies within the mental continuum of each individual. He sits having overwhelmed the world, including the gods, asuras, and the assembly of sages, facing all directions with his countenance turned toward the retinue of Sugatas and others. The essence mantra for him is: OṂ VAJRA DHĀTU. Then, in the east, south, west, and north of him, one should visualize the four mudrās of Vajrā, Ratnā, Dharmā, and Karmā, resting upon moon maṇḍalas. These have the characteristics of a five-pronged vajra, a jewel, a great lotus, and a vajra with all-pointed tips. Their respective essence mantras are: SATVA VAJRI, RATNA VAJRI, DHARMA VAJRI, and KARMA VAJRI, in that order. Then, starting from the front and in the four directions such as the east, one should visualize the Sugatas Akṣobhya, Ratnasambhava, Amitābha, and...

དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་དགེ་སློང་གི་གཟུགས་འདྲ་བ་བཞི་རྣམས་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ཞལ་དང་ཆ་ལུགས་དང་། གདན་ལ་བཞུགས་པའམ། གཞུང་གཞན་ལས་གྲགས་པ་གླང་པོ་ཆེ་དང་རྟ་དང་རྨ་བྱ་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་གདན་ལ་བཞུགས་པ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་གཡས་ནས་བསྐོར་བའི་ཚུལ་དུ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པར་བཀོད་པས་སོ་སོའི་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་དགོངས་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་རྣམས་རབ་ཏུ་བརྟག་གོ། ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་མཆོད་པ་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་རིག་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་སྙིང་པོ་ཡང་རང་གི་མིང་ཉིད་ལ་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཐོག་མར་བཞག་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྔར་གསུངས་པ་དེ་དག་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མི་འཁྲུགས་པ་ལ་སོགས་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་མདུན་དང་། གཡས་དང་གཡོན་དང་རྒྱབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཁང་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བཞིའི་སྙིང་པོའི་དོན་གྱིས་རབ་ཏུ་བརྟག་གོ། ། དེ་ལ་མི་འཁྲུགས་པ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་དང་། འདོད་པའི་དབང་ཕྱུག་དང་། རྡོ་རྗེ་མགུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སོ་སོའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པར་བཀོད་པ་རྡོ་རྗེ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་། མདའ་དང་། མགུ་བར་སྟོན་པ་རྣམས་ཕྱག་ན་ཐོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་སྙིང་པོ་ཡང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ། ཨོཾ་བཛྲ་རཱ་ཛ། ཨོཾ་བཛྲ་རཱ་ག། ཨོཾ་བཛྲ་སཱ་དྷུ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་རྣམས་སོ། །

One should clearly visualize the four figures of Amoghasiddhi, who resemble the form of a monk and possess the qualities, facial expressions, and attire described above, seated upon thrones. Alternatively, as renowned in other texts, they are seated upon the thrones of an elephant, a horse, a peacock, and a garuḍa, arranged in order from the right. By means of the array of their respective action mudrās, their individual activities and intentions are revealed. The characteristics of the action mudrās for all of them should be understood from the section on offerings explained below. Their heart mantras should also be known to be their own names preceded by the syllable OṂ. Alternatively, the previously mentioned heart mantras of the Vajradhātu should be inserted. Then, in front of, to the right, to the left, and behind those very Sugatas such as Akṣobhya, within that same palace, one should clearly visualize each of the four great beings, Vajrasattva and the others, according to the meaning of their heart mantras. In that regard, Akṣobhya consists of Śrī Vajrasattva, Vajrarāja, Kāmeśvara, and Vajrarati. They should be held in their hands the vajra, the hook, the arrow, and the gesture of joy, which are their respective action mudrās. Their heart mantras, in order, are: OṂ VAJRASATTVA, OṂ VAJRARĀJA, OṂ VAJRARĀGA, and OṂ VAJRASĀDHU. These are the mantras.

རིན་ཆེན་འབྱུང་བའི་ཡང་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དང་། ཉི་མ་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་། བཞད་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་སོ་སོའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་པའི་ཚུལ་དུ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཆེན་པོ་དང་། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་རྒྱལ་མཚན་དང་། སོའི་ཕྲེང་བ་ཕྱག་ན་ཐོགས་པ་རྣམས་བསམ་མོ། ། དེ་དག་གི་སྙིང་པོ་ཡང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། ཨོཾ་བཛྲ་རཏྣ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏེ་ཛ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀེ་ཏུ། ཨོཾ་བཛྲ་ཧཱ་ས། ཐུབ་པ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ནི། རྡོ་རྗེ་ཆོས་དང་། འཇམ་དབྱངས་དང་། སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དང་། དགོངས་པ་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་ཏེ། སོ་སོའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མངོན་པར་སྟོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྡོ་རྗེའི་པདྨ་དང་། རལ་གྲི་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། ལྕེ་རྣམས་ཕྱག་ན་ཐོགས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་དག་གི་སྙིང་པོ་ཡང་། ཨོཾ་བཛྲ་དྷརྨ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏིཀྵྞ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙཀྲ། ཨོཾ་བཛྲ་བྷཱཥ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་ནི། རྡོ་རྗེ་ལས་དང་། གོ་ཆ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། ཁུ་ཚུར་རྣམས་ཏེ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཁ་བཞི་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་གོ་ཆ་དང་། རྡོ་རྗེ་མཆེ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བཅངས་པ་རྣམས་བརྟག་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀརྨ། ཨོཾ་བཛྲ་རཀྵ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ། ཨོཾ་བཛྲ་སནྡྷི། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཟླ་བ་ཉ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་ཤིང་དེས་རྒྱབ་བརྟེན་བྱས་པ། ལྷའི་དབང་པོའི་ཆ་ལུགས་ཅན་དབུ་ལ་སངས་རྒྱས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ།

For Ratnasambhava, there are Vajraratna, Sūrya, Dhvaja, and Hasa. One should visualize them holding in their hands, in the manner of displaying their respective action mudrās, a great precious jewel, a solar maṇḍala, a victory banner of wish-fulfilling jewels, and a row of teeth. Their heart mantras, in order, are: OṂ VAJRA RATNA, OṂ VAJRA TEJA, OṂ VAJRA KETU, OṂ VAJRA HĀSA. For the Sage Amitābha, there are Vajradharma, Mañjughoṣa, Sadyodharmacakrapravartana, and Saṃbhinnabuddhivādin. One should visualize them holding in their hands, in the manner of manifesting their respective action mudrās, a vajra-lotus, a sword, a wheel, and a tongue. Their heart mantras are: OṂ VAJRA DHARMA, OṂ VAJRA TIKṢṆA, OṂ VAJRA CAKRA, OṂ VAJRA BHĀṢA. For the Blessed One Amoghasiddhi, there are Vajrakarma, Varma, Yakṣa, and Muṣṭi. One should visualize them as the application of their respective action mudrās: a four-faced vajra, a vajra armor, a vajra fang, and a clenched vajra fist. Their heart mantras, in order, are: OṂ VAJRA KARMA, OṂ VAJRA RAKṢA, OṂ VAJRA YAKṢA, OṂ VAJRA SANDHI. All these great beings sit upon full moon maṇḍalas, supported by them, possessing the attire of the lords of gods, and adorned on their heads with the crown ornaments of the five Buddhas.

བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཅིང་། འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའི་དབང་གིས་རང་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་ཤས་ཅུང་ཟད་ཅིག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གནས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འཁོར་ལོའི་གྲྭ་ཤར་དང་ལྷོ་ལ་སོགས་པ་བཞི་རྣམས་སུ་ཡང་། གཡས་ནས་བསྐོར་བའི་ཚུལ་དུ་མི་འཁྲུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་ལཱ་སྱ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་དང་། གླུ་དང་གར་ཅེས་བྱ་བ་ལྷ་མོ་ཆེན་མོ་རྣམས་ལུས་དང་ཆ་ལུགས་དང་། རྒྱན་ལྷའི་རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོ་དང་འདྲ་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་སྨིན་མ་འདེགས་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་། ཡིད་དུ་འོང་བའི་གླུ་དང་། གར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཤད་དོ། ། དེ་དག་གི་སྙིང་པོ་ཡང་། ཨོཾ་བཛྲ་ལཱ་སྱེ། ཨོཾ་བཛྲ་མཱ་ལེ། ཨོཾ་བཛྲ་གཱི་ཏི། ཨོཾ་བཛྲ་ནི་རྟི། ཕྱི་རོལ་གྱི་རིམ་པའི་སྒོ་བཞིར་དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ཞགས་པ་དང་། ལྕགས་སྒྲོག་དང་། འབེབས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒོ་སྲུང་རྣམས་དགོད་དོ། ། དེ་རྣམས་ལས་ཀྱང་གསུམ་ནི་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ཞགས་པ་དང་། ལྕགས་སྒྲོག་འཛིན་པའོ། ། བཞི་པ་ནི་འབེབས་པའི་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་པའོ། ། དེ་དག་གི་སྙིང་པོ་ཡང་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨངྐུ་ཤ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཤ། ཨོཾ་བཛྲ་སྥོ་ཊ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་བེེ་ཤ། ། གྲྭ་རྣམས་སུ་བདུག་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་པ་བདུག་པ་དང་། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དང་། བྱུག་སྤོས་ཀྱི་མཆོད་པ་བྱེད་པ་རྣམས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་བདུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་མདངས་ཅན་གྱི་གཟུགས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་གི་སྙིང་པོ་ཡང་།

One should understand that the Sugata himself is the supreme among all beings, and by virtue of acting for the benefit of wanderers, a small portion of his own qualities abides as emptiness. Furthermore, in the four corners of the mandala—east, south, and so forth—one should visualize the great goddesses known as Vajralāsyā, Vajramālā, Gītā, and Nṛtyā, arranged in a clockwise direction starting from the right. Their bodies, attire, and ornaments should be imagined like those of the queens of the kings of gods. These are explained, in order, as having the characteristics of raising the eyebrows, holding a fragrant jewel garland, singing delightful songs, and performing dance. Their heart mantras are: OṂ VAJRA LĀSYE, OṂ VAJRA MĀLE, OṂ VAJRA GĪTI, OṂ VAJRA NṚTI. Likewise, at the four gates of the outer perimeter, one should place the gatekeepers known as Vajrāṅkuśa, Pāśa, Sphoṭa, and Āveśa. Among these, three hold a hook, a noose, and a chain, respectively; the fourth is in the mudrā of the binding fist of Āveśa. Their heart mantras are: OṂ VAJRA AṄKUŚA, OṂ VAJRA PĀŚA, OṂ VAJRA SPHOṬA, OṂ VAJRA ĀVEŚA. In the corners are the offerings of incense and so forth, assuming female forms: those who present incense, flower garlands, and unguent offerings. These are the ones known as Vajradhūpā and so forth, possessing exceedingly radiant forms. Their heart mantras are:

ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱུ་པེ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ལོ་ཀེ། ཨོཾ་བཛྲ་གནྡྷེ། གནས་ལྷག་མ་རྣམས་སུ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གཞུང་གཞན་དག་ལས་གྲགས་པའི་མཚན་མ་དང་ཆ་ལུགས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་འཛིན་པའི། རྣལ་འབྱོར་གྱི་གཞུང་གཞན་ལས་གྲགས་པ་མི་འཁྲུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སའི་བྱེ་བྲག་ལས་རྡོ་རྗེ་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་ཀུན་དུ་རྩེ་འཛིན་པ་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་གཞན་ལས་གྲགས་པའི་པདྨའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ་རྣམས་དེ་བཞིན་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་དག་གི་ཁ་དོག་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་བརྟག་པ་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། རྒྱལ་བ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་། པདྨ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་རྣམས་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མའི་སྟོད་གཡོགས་དང་། གདོང་དགབ་པའི་ཁ་དོག་ལས་རྗེས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྟོད་གཡོགས་དང་གདོང་དགབ་པ་ཡང་འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། དམར་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། སྔོན་པོ་དང་། ཁ་དོག་ཐམས་ཅད་བཤད་དེ། དེ་བས་ན་དེའི་རིགས་རྣམས་ཀྱང་དེའི་ཁ་དོག་ཉིད་དུ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན། དམར་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས། ། སྔོན་པོ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་སུ་བཤད། ། དཀར་པོ་པདྨོ་ལས་བྱུང་ཡིན། ། ཁ་དོག་ཐམས་ཅད་རིན་ཆེན་འབྱུང་། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་བསྙགས་ན་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་ཡང་ཁ་དོག་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །

OṂ VAJRA DHŪPE. OṂ VAJRA PUṢPE. OṂ VAJRA ĀLOKE. OṂ VAJRA GANDHE. In the remaining locations, one should likewise visualize the great bodhisattvas such as Maitreya and others, who are renowned in other scriptures and who assume various signs and attire. They are the Akṣobhya and others renowned in other yoga scriptures, who hold vajras, jewels, lotuses, and crossed vajras according to the specific directions of the grounds, and who sit upon lotus seats as renowned in other mantra tantras. Regarding the analysis of the color distinctions of these maṇḍalas of deities, such as the Tathāgatas and others as they are visualized: they should be understood in accordance with the colors of the upper garments and the face-coverings of the master and the disciples, corresponding to the Buddha, Vajra, Lotus, and Jewel families. Here, the upper garments and face-coverings are explained as being red, white, blue, and all colors, respectively, according to the specific families of the Tathāgatas and others. Therefore, the wise should understand that the families themselves also possess those very colors. Thus it is said: "Red is the Tathāgata family; Blue is explained as the Vajra family; White is that which arises from the Lotus; All colors are the Jewel family." Following that, one should also recognize that the lords of the families possess those same colors.

ཡང་ན་ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁ་དོག་གི་བྱེ་བྲག་སྔགས་པ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་འདིར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་འདིར་ནི་ཁ་དོག་དང་རྒྱན་རྣམས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་བྲིའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞུང་ཆེན་པོ་ལས་ནི་རྒྱལ་བའི་རིགས་འབའ་ཞིག་གིས་ཁ་དོག་རྣམས་དབྱེ་བར་བཤད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། རྟག་པའི་འཁོར་ལོ་སེར་པོ་ཡིན། ། མི་འཁྲུགས་དཀྱིལ་འཁོར་དཀར་པོ་སྟེ། ། རིན་ཆེན་དབང་གི་རབ་ཏུ་སྔོ། ། ཚེ་དཔག་མེད་པའི་དམར་པོ་བྱ། ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་མཆོག། འོད་ཀྱི་ཕྲེང་ལྡན་ངོ་མཚར་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་དོན་ཡོད་དང་། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་རྟག་ཏུ་བསམ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ཁ་དོག་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ། མི་འཁྲུགས་པ་ལ་རེག་པའོ། ། རིན་ཆེན་དེ་བཞིན་མཆོག་སྦྱིན་ནོ། ། ཚེ་དཔག་མེད་པའི་ཏིང་འཛིན་མཆོག། དོན་ཡོད་པ་ནི་མི་འཇིགས་སྦྱིན། ། ཞེས་སྨོས་ནས། སྔོན་པོ་སེར་པོ་དེ་བཞིན་དམར། ། སྔོ་བསངས་དེ་དག་རིགས་སུ་བཤད། ། དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་རིགས་བཟང་པོ། ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ལྟར་གདུལ་བའི་སྐྱེ་བོའི་དབང་གིས་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དུ་མར་སྣང་བར་འགྱུར་བས། དེ་དག་གི་ཁ་དོག་གི་ཁྱད་པར་ནི་སོ་སོར་ངེས་པ་མེད་པར་རིག་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་དང་།

Alternatively, the practitioner should visualize the specific colors of all the deities according to their own preference, for it is said: "In this context, the colors and ornaments should be drawn according to one's preference." In the great treatises, however, the colors are explained as being distinguished solely by the Buddha families. As it is said: "The wheel of Akṣobhya is yellow; The maṇḍala of Vairocana is white; Ratnasambhava is deep blue; Amitāyus should be red; The supreme, vast, and multicolored one, Possessing garlands of light, is most wonderful. The great Vajra, Amoghasiddhi, And the Vajradhara should always be visualized." The Vajraśekhara also distinguishes the colors of the Tathāgata families: "Touching is Akṣobhya; The supreme gift is Ratnasambhava; The supreme samādhi is Amitāyus; Amoghasiddhi is the giver of fearlessness." Having stated this, it continues: "Blue, yellow, and likewise red, And dark blue—these are explained as the families. Likewise, the noble Buddha family Is proclaimed to be white in color." Therefore, because they appear in various colors and shapes according to the capacity of those to be trained, one should understand that their specific colors are not fixed. This refers to the recitation of the Tathāgatas and so forth.

བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བྱ་བའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པར་བཀོད་པ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བསམ་གཏན་འདི་ནི་རབ་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་སྟེ། དེ་མི་འདོད་པས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ལ། མཉེས་པར་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་འདོད་པའི་བཟླས་བརྗོད་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བའམ། བསྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལས་འབྱུང་བའི་དངོས་གྲུབ་འདོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་ཁང་པའི་ནང་དུ་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀོད་པར་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུ་བསམ། དེའི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་སུ་གཡས་ནས་བསྐོར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཀུན་དུ་རྩེ་མོ་ཅན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་རྣམས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པར་བསམ་མོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། མི་འཁྲུགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་འདི་ཉིད་དེ་ཁྱད་པར་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་གནས་སུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཡིན་པ་དེ་བསམ་མོ། ། དེའི་འཁོར་དུ་གྱུར་པ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བཞི་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་དང་།

The arrangement of the great maṇḍala and so forth, performed by yogins diligent in meditation in order to carry out the ritual of offering to all the Sugatas and others, has already been explained. This meditative concentration is extremely vast; however, for those who do not desire it, they should perform the ritual of offering to the Tathāgatas and others by way of the maṇḍala of the four mudrās. They should then desire the siddhis arising from the recitation or the meditative yoga of whichever Bodhisattva they wish to please. In that regard, for the maṇḍala of the four mudrās of the Vajradhātu, one should visualize, as before, the maṇḍala adorned with vajras, jewels, and so forth, arranged within a palace as it was conceived. In its center, one should visualize the Blessed One Vajradhātu with the colors and shapes as previously described. In the directions such as the east, arranged clockwise, one should visualize the four mudrās—the vajra, the jewel, the lotus, and the all-pointed vajra—resting upon moon maṇḍalas. All those residing in the outer maṇḍala should be understood as before. The characteristics of the four maṇḍalas of the four mudrās of Akṣobhya and the others are also exactly this; the distinction is that in the place of Vajradhātu, one should visualize whichever Tathāgata’s four-mudrā maṇḍala it is. The mudrās of the four Great Beings who are his retinue are the vajra and...

རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་དགོད་དོ། ། འདི་སྐད་དུ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། མཁས་པས་སྲད་བུ་བྲེ་བར་བྱ། ། དང་པོར་སངས་རྒྱས་སྐུ་བཞག་ནས། ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་བཞི་བྲི་བར་བྱ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་བྲི། ། རྡོ་རྗེ་གྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མི་འཁྲུགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་རྣམས་དང་ལྡན་པར་བྲིའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་གྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དགོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྙིང་པོ་ནི་འདི་རྣམས་སོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་མུཥྚི་བཾ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་མུཥྚི་ཨ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མའིའོ། ། ཨོཾ་རཏྣ་མུཥྚི་ཏྲཾ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་མའིའོ། ། ཨོཾ་དྷརྨ་མུཥྚི་ཁཾ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་མའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀརྨ་མུཥྚི་ཧཾ། རྡོ་རྗེ་ལས་མའིའོ། ། མི་འཁྲུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དགོད་པ་ནི་མི་འཁྲུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དབུས་སུ་བཞག་ལ་དེའི་འཁོར་སེམས་དཔའ་བཞི་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་བསམས་པའི་སྐབས་སུ་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོར་དགོད་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྐབས་སུ་གསུངས་པ།

Those characteristics which belong to Vajrāṅkuśa and the others are to be placed in the positions of Vajrasattvī and the others. As it is said: "In the manner of the great maṇḍala, the wise should stretch the lines. First, having placed the body of the Buddha, one should draw the four mudrās. In the center of the moon maṇḍala, one should draw the vajra mudrā and so forth." It is taught that just as in the maṇḍala of the four mudrās of Vajrasiddhi, all maṇḍalas, such as the Akṣobhya maṇḍala and others, should be drawn complete with their respective four mudrās. In that regard, these are the heart-mantras of the mudrās to be arranged in the maṇḍala of the four mudrās of Vajrasiddhi: Oṃ sarvatathāgatamuṣṭi vaṃ. This is for the Vajradhātu. Oṃ vajrasattvamuṣṭi aḥ. This is for Vajrasattvī. Oṃ ratnamuṣṭi traṃ. This is for Vajraratnī. Oṃ dharmamuṣṭi khaṃ. This is for Vajradharmī. Oṃ vajrakarmamuṣṭi haṃ. This is for Vajrakarmī. Regarding the arrangement in the maṇḍalas of the mudrās of Akṣobhya and the others: one should place the lord of the maṇḍala of whichever Tathāgata is appropriate, such as Akṣobhya, in the center as before. The arrangement of the mudrās of the four attendant Bodhisattvas should also be performed individually using the very heart-mantras of Vajrasattva and the others, as taught in the context of the visualization of the great maṇḍala. Alternatively, it is taught in the context of the mudrās of the dhāraṇī maṇḍala:

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བའི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་དགོད་དོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མི་འཁྲུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྐབས་སུ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པའི་སྙིང་པོ་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པའམ་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་པས། ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བྱ་བར་ཡང་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དགོད་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཁང་པ་བརྩེགས་པའི་དབུས་སུ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་བརྟགས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་པར་བསམ་མོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཕྱི་རོལ་དཀྱིལ་འཁོར་སྲད་བུ་བྲེ། ། དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གཞག། ཅེས་གསུངས་སོ། ། གཞག་པའི་སྙིང་པོ་ཡང་། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཇི་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་རྣམས་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་བསམས་ཏེ་བཟླས་བརྗོད་དང་། བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་པས་མཆོད་པ་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ། རས་དང་ཐང་བུ་དང་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་བྲིས་པ་དང་། བྱས་པ་དང་ལུགས་སུ་བླུགས་པ་རྣམས་ཀྱང་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྐབས་སུ། དེ་ལྟར་རས་དང་རྩིག་པ་དང་། ནམ་མཁའ་དང་། གནས་ཐམས་ཅད་དུ་བྲིས་པ་རྣམས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྟེར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། །

One should arrange [the deities] by means of the secret mantra words known as the "mudrās for arranging the mudrās of Vajrasattva and the others." Why is that? Because in the context of the maṇḍalas of the four mudrās, such as Akṣobhya and the rest, the heart-mantras for arranging the mudrās of Vajrasattva and the others were not taught. It is also taught that one who is diligent in the recitation or meditation of the glorious Vajrasattva should perform the ritual of offering in the manner of a single-mudrā maṇḍala. In that regard, the arrangement of the single-mudrā maṇḍala is as follows: in the center of a multi-storied pavilion, one should visualize a moon maṇḍala as before, and in its center, one should imagine the glorious Vajrasattva seated upon the moon maṇḍala. As it is said: "In the manner of a great maṇḍala, one should lay out the outer maṇḍala lines; in the center, one should place Vajrasattva." The heart-mantra for placing him is: OṂ VAJRASATTVA. Just as one performs offerings by being diligent in recitation and meditation while visualizing these—the great maṇḍala, the four-mudrā maṇḍala, and the single-mudrā maṇḍala—in the direction of space, one should likewise make offerings to those [deities] depicted on cloth, canvases, walls, and so forth, or those fashioned as statues or cast in metal. As it is said in the context of the four-mudrā maṇḍala: "In that way, those depicted on cloth, walls, in space, and in all locations bestow all siddhis."

དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྐབས་སུ་ཡང་དེ་ལྟར་རས་ལ་སོགས་པ་དང་། སྐུ་གཟུགས་ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྩོལ་ཏོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡང་ན་ཕྱི་མའི་ཡང་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་ཀྱང་རས་ལ་བྲིས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རས་ཀྱི་ཆོ་ག་གསུངས་པ་ནི་འདི་སྟེ། རས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ཁ་དོག་དང་རྒྱན་དུ་ལྡན་པ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་པར་བྲིའོ། ། གྲྭ་རྣམས་སུ་ཡང་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་བྲིའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་བྱ་སྟེ། དེའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཟླས་བརྗོད་དང་བསྒོམ་པར་བྱ་བའམ། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་བཟླས་བརྗོད་དང་། བསྒོམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ལྷག་པའི་ལྷའི་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པ་སྔར་བྱས་ནས་སྤྱན་དྲང་བར་བྱ་སྟེ་དེའི་རིམ་པ་ཡང་འདིའོ། ། དང་པོར་རེ་ཞིག་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་སྔོན་དུ་བྱས་ཏེ། རང་གི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་སྣ་ཚོགས་བསམས་ལ། རྡོ་རྗེ་བསྡུ་བའི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་ཚིག་གིས་བརྗོད་ཅིང་རྡོ་རྗེའི་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བསྣོལ་ཏེ།

Likewise, in the context of a single-seal maṇḍala, it is taught that all accomplishments are bestowed just as described in the extensive ritual of the Great Vajradhātu Maṇḍala, whether from cloth or from any of the [other] physical forms. Alternatively, one should make offerings to any of the great beings, such as the Tathāgatas, depicted on cloth according to the rituals taught in the Subsequent of the Subsequent Tantra. Regarding the ritual for cloth, it is as follows: one should paint the Blessed One, the Tathāgata, on cloth. Furthermore, in the manner of the maṇḍala of the four seals, one should paint the great beings, endowed with whatever colors and ornaments are desired, seated upon moon maṇḍalas. It is also taught that the goddesses of the families should be painted in the corners. Here, the term "Tathāgata" refers to any of the five Tathāgatas; this is because one should perform the recitation and meditation of their heart-mantras and so forth, or the recitation and meditation of the great beings who rely upon them. Having first performed the meditative concentration on the chosen deity and so forth, one should then perform the invitation, the sequence of which is as follows: first, having preceded it with the deity yoga as it should be performed, one should visualize a crossed-vajra at one's heart and, while reciting the vajra words of the essence-mantra of the vajra-gathering, cross the two vajra fists.

དཔུང་མགོར་བཞག་ལ་མཛུབ་མོ་གཉིས་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུར་བྱ་སྟེ། རང་གི་གུང་མོ་དང་མཐེ་བོང་གཉིས་ཀྱིས་སེ་གོལ་བརྡབ་ཅིང་ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྡུ་བའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མཱ་ཛཿ། དེ་ནས་སོ་སོའི་བྱ་བའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་མཆོད་པའི་གནས་ཀྱི་ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་དུ་བཞུགས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་བརྟགས་པའི་གནས་ཀྱི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་ལོགས་སུ་བལྟས་ནས། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་སྒོ་སྲུང་གི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་དེར་ཡང་ལྕགས་ཀྱུར་བསམས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཛཿ། ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་དགུག་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་སྒོར་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བལྟའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་དེ་རང་གི་གནས་སུ་བཀྲོལ་ཏེ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་བལྟས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་གསོལ་ཀ་བའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་དེར་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པར་བསམས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཤ་ཧཱུྃ། ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་ཡང་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་བརྗོད་ཅིང་ཞགས་པས་དྲངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་རང་གི་སྒོར་ཞུགས་པར་བརྟག་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་རང་གི་གནས་ཉིད་དུ་དགྲོལ་ལོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་བལྟས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་ཕོ་ཉའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། དེར་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་བསམས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་སྥོ་ཊ་བཾ།

Place [the hands] at the shoulders and form the two index fingers like a hook. With the two middle fingers and the thumbs, snap the fingers and summon the tathāgatas and other great beings as they were visualized. In this regard, this is the essence of the vajra summoning: OṂ VAJRA SAMĀJAḤ. Then, visualize that they remain in the surrounding area of the offering site, absorbed in meditative equipoise upon the liberation of their respective activities, just as they were visualized. Then, looking toward the eastern door of the site as it was determined, bind the activity mudrā of the gatekeeper Vajrāṅkuśa and visualize it as a hook. Reciting the essence of the Vajrāṅkuśa, "OṂ VAJRA AṄKUŚA JAḤ," and in the manner of summoning, look toward the Sugatas and others as they face your own door. Then, release that mudrā at its own place, look toward the southern door, and bind the activity mudrā of the attendant Vajrapāśa. Visualize it as a vajra noose and recite the essence, "OṂ VAJRA PĀŚA HŪṂ," with vajra words. In the manner of drawing with a noose, visualize all the great beings, such as the tathāgatas, entering through your own door, and then release that mudrā at its own place. Following that, look toward the western door and bind the activity mudrā of the messenger Vajrasphoṭa. Visualize it as a vajra chain and recite: "OṂ VAJRA SPHOṬA VAṂ."

ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བརྗོད་ཅིང་དེ་དག་ཇི་སྲིད་འདོད་པར་བཞུགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྟོན་པའི་བཀའི་མཚན་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་དག་ལ་བསྟེན་ཏོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཡང་རང་གི་གནས་སུ་བཀྲོལ་ལ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་བལྟས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་བྲན་གྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་དེར་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའི་མཚན་མར་གྱུར་པ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བསམས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་བེ་ཤྱ་ཧོཿ། ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་ལ་དྲིལ་བུ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་རྣམས་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་རང་གི་གནས་སུ་དགྲོལ་ལོ། ། དེའི་དོན་ཀྱང་། སྒོ་རྣམས་ཀྱང་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་ལས་བྱས་ནས། ། ཞེས་པའི་གཞུང་འདི་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་བཤད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཇི་ལྟར་སྲིད་པ་རྣམས་སོ་སོའི་གནས་སུ་དགོད་པའི་ཕྱིར། སོ་སོའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ལ་སྔར་བསམས་པའི་སོ་སོའི་གཟུགས་རྣམས་ཀྱི་གནས་སུ་བསྟན་ཏོ་དགྲོལ་ལོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་གཤེགས་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་སོ་སོའི་གནས་སུ་བཞུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་ལྟར་ཡང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་མཆོག་ཆེན་པོས། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྙིང་པོ་བརྗོད་ལ། ཛཿཧཱུྃ་བཾཾ་ཧོཿ། ཞེས་བརྗོད་དེ་དེ་རྣམས་སོ་སོའི་གནས་ན་བཞུགས་པར་རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བས་ཡུན་རིང་དུ་གསལ་བར་བལྟ་ཞིང་བསམ་མོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿ།

Having also recited those words, in order to cause them to remain for as long as desired, one relies upon the vajra-shackle mudrā, which is the characteristic of the Teacher’s command. Then, having released that mudrā at its own place, one faces the northern gate and binds the servant’s action mudrā for the vajra-descending. There, one visualizes the vajra-bell, which is the sign of the perfection of insight, and recites: oṃ vajrāveśaya hoḥ. By means of the manner of generating the bell, one pleases them and likewise releases the mudrā at its own place. Regarding the meaning of this, the tantra states: "In all the gates, having performed the actions of the hook and so forth." In order to establish the Tathāgatas and the other great beings as they exist in their respective places, one binds their individual action mudrās, recites their respective heart mantras, and displays and then releases them in the locations of the forms previously visualized. By doing so, all the Buddhas and others, just as they have come, will abide in their respective places. Thus it is said: "By the great supreme action mudrā, the samayas are to be established." Then, having bound their samaya mudrās and recited the heart mantras as before, one recites jaḥ hūṃ baṃ hoḥ. One should then gaze clearly and contemplate for a long time with the vajra-vision that they are abiding in their respective places. As it is said: jaḥ hūṃ baṃ hoḥ.

ཞེས་བརྗོད་ཅིང་། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག་ཆེན་པོ། ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སོ་སོའི་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་དཀར་པོ་བསམས་ཏེ། དེའི་དབུས་སུ་སོ་སོའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་སྦྱོར་བས་རབ་ཏུ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་དག་གིས་བསྟན་ཏོ། ། ཡང་ན་སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་དང་གདན་དང་རྒྱན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསམས་ཏེ། མཆོད་པ་བྱ་བའི་ལྷ་རྣམས་ཕྱི་རོལ་དུ་བསམས་པའམ། བྱས་པར་རྡོ་རྗེ་བསྡུ་བའི་མདོ་བཞིན་དུ་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བསྡམ་པ་དང་མཉེས་པར་བྱ་བ་རྣམས་བྱས་ལ། སོ་སོའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་སྔར་སྨོས་པའི་རིམ་པས་དེ་དག་སོ་སོའི་གནས་སུ་བཀོད་དེ། དེའི་འོག་ཏུ་དེ་དག་གི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་གཟུགས་སོ་སོའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་མཚན་མས་ལེགས་པར་མཚན་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པར་བརྟག་གོ། ། འདི་ནི་མདོར་བསྡུས་པ་སྟེ། ཆོ་ག་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྔར་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་བསམས་པའི་ཚེ་བསྟན་པའོ། ། དམ་ཚིག་དང་ཆོས་དང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་ཡང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་སྔར་བཤད་པའི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ཉིད་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་འབྱུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །

Thus it is said: "By means of the supreme great samaya-mudrās, such as the Vajrasattvī and so forth, one accomplishes the Great Tathāgata." Then, one should visualize a white five-pronged vajra upon the tongue of each of those [deities], and in the center of that, visualize their respective dharma-mudrās resting upon a moon. The masters have taught that by doing so, one will be thoroughly blessed through the application of the four mudrās. Alternatively, following the very sequence previously explained, one should visualize the perfect place, seat, and ornaments. Then, one should either visualize the deities to be worshipped externally, or, as in the Vajrasamāja Sūtra, perform the summoning, entering, binding, and pleasing. Having arranged them in their respective places according to the previously mentioned sequence of their individual karma-mudrās, one should thereafter bind their samaya-mudrās. One should then visualize them as possessing their karma-mudrās, as before, well-marked by the individual karma-mudrās and signs of their forms as they were described. This is the summary; it is according to the ritual. In that regard, the definition of the mahāmudrā was previously taught at the time of visualizing the deities externally. Now, the samaya, dharma, and karma-mudrās will be explained. Here, all samaya-mudrās are to be generated from the previously explained vajra-binding itself, for it is said: "All samaya-mudrās arise from the vajra-binding."

ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྙིང་པོ་འདིས་བཅིང་ངོ་། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཇི་སྐད་དུ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བརྗོད་ནས། ཕྱག་རྒྱའི་རིགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ། ། དེ་ཉིད་བསྐུལ་བས་མཐུ་ཆེན་རྣམས། ། རང་གིས་བཅིངས་ནས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་སྙིང་པོ་འདིས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བཅིངས་ལ་སེམས་དཔའ་གང་གི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་རང་གི་ལས་ལ་དེའི་སྙིང་པོས་སྦྱང་བར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མན་ངག་དང་ལུང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ནས་བདག་གིས་བྲིས་ཏེ། དེ་བས་ན་མཚན་ཉིད་གང་དུ་སྲིད་ཀྱང་རྣམ་པར་བརྟག་པར་མི་བྱ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མོས་པ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཐམས་ཅད་ལྷར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས། ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་མཚན་ཉིད་ཉེས་པའི་དོགས་པ་མི་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ལ་བརྟག་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་སྟེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་གུང་མོ་གཉིས་མཉམ་པར་བསྒྲེང་སྟེ་མྱུ་གུ་ལྟར་བྱས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། མི་འཁྲུགས་པའི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁ་ཐུར་དུ་བསྟན་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་གཉིས་པའོ། ། དེའི་མཚན་ཉིད། གུང་མོ་ནང་དུ་བཀུག་པ་ནི། ། སངས་རྒྱས་གཉིས་པའི་ཡིན་པར་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བའོ། ། རིན་ཆེན་དབང་གི་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་མ་སྟེ།

All mudrās are also bound with this essence. In this regard, the essence is as follows: samayas tvaṃ. As it is said: "Having uttered samayas tvaṃ, for all the classes of mudrās, by invoking that very suchness, the ones of great power will be accomplished by binding them themselves." Thus it is taught. Therefore, having bound all mudrās with this essence, whichever mudrā belongs to whichever being, one should purify it for its own activity with that being's essence. Regarding the characteristics of the samaya-mudrās and the karma-mudrās, I have written them down after recollecting them exactly according to the oral instructions and the scriptures. Therefore, one should not engage in conceptual analysis regarding the characteristics, for there is no end to conceptualization. Why is that? Because for a yogin who abides in deity yoga and is devoted to suchness, all body, speech, and mind are blessed as the deity; thus, they become the very nature of the mudrās and so forth. Consequently, one should not give rise to doubts concerning defects in the characteristics. In that context, the samaya-mudrā of examination is Vajrasattvī. Its characteristic is called "the two middle fingers raised evenly like a sprout from the vajra-binding." That of Akṣobhya is the vajra pointed downward; it is the second Vajrasattvī. Its characteristic is: "The middle finger bent inward is explained as belonging to the second Buddha." That of Ratnasaṃbhava is Vajraratnī.

དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་དང་པོའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ཉིད་ལས་གུང་མོ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟར་བསྐུམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་རྒྱལ་པོའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་མའི་སྟེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་དང་པོར་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ཉིད་ལས་པདྨ་ཁ་མ་བྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ཡི་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་མའི་སྟེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ལྔ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག། དེ་བཞིན་མཛུབ་མོ་རབ་བསྐུམ་པ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། གང་དག་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཇི་སྐད་འབྱུང་བའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་མི་འཁྲུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བཞི་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱར་སྦྱར་ནས། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་པ་རྟག་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱར་འཆད་པ་དེས་གོ་རིམ་བསྣུར་བའི་དགོས་པ་བརྗོད་དགོས་ཏེ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། འདི་ཉིད་ལས་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པར་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་རྣམས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་ནས། སྐབས་འདིར་ནི་དགོས་པ་མེད་པར་གོ་རིམས་བསྣུར་ཏེ་བསྟན་པ་ནི་བདག་གིས་མ་རིག་གོ། ། གཞན་ཡང་དེ་ལྟར་བཤད་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ཆེན་པོའི་གཞུང་དང་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལས་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་པོའི་བྱེ་བྲག་འདི་ལྟ་བུར་སྣང་སྟེ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་བསྡམས་ནས་སུ། ། གུང་མོ་མཉམ་བསྒྲེང་མྱུ་གུར་བྱ། ། གུང་མོ་ནང་དུ་བཀུག་པ་ནི། ། སངས་རྒྱས་གཉིས་པ་ཡིན་པར་བཤད། ། གུང་མོ་བསྐུམ་པ་རིན་ཆེན་ནོ། །

Its definition is: "From the very first Vajrasattvā, the middle fingers are bent like a jewel." The samaya-mudrā of the King of Lokeśvara is that of Vajradharmā; its definition is also: "From the very first Vajrasattvā, it has the characteristic of an unopened lotus." That of Amoghasiddhi is that of Vajrakarmā; its definition is: "The supreme mudrā of the fifth Buddha, likewise with the index fingers well-bent." Regarding those who apply the four mudrās of Vajrasattvā and the others, as they appear in sequence, to the samaya-mudrās of the four Buddhas beginning with Akṣobhya, and then explain the fifth mudrā as the samaya-mudrā of Vairocana: they must state the purpose for shifting the order. How so? In this very [tantra], in the Dhāraṇī-maṇḍala and so forth, the Blessed One taught the five mudrās of Vajradhātvīśvarī and the others in their proper sequence as the mudrās of Vairocana and the rest. In this present context, I do not understand the purpose for teaching them by shifting the order without necessity. Furthermore, if explained in that way, it would contradict the text of the Tattvasaṃgraha-mahātantra, because therein the distinctions of the five mudrās of the Perfectly Complete Buddha appear as follows: "Having bound the vajra-fist, Raise the middle fingers level like a sprout. Bending the middle fingers inward Is explained as the second Buddha. Bending the middle fingers is the Jewel."

གུང་མོ་པདྨ་མ་བྱེ་བ། ། ལྔ་པ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག། དེ་བཞིན་མཛུབ་མོ་རབ་བསྐུམ་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་རྟག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཕྱི་མའི་ལྔ་པར་དགོངས་པར་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་ལྔ་པ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག། དེ་བཞིན་མཛུབ་མོ་རབ་བསྐུམ་པ། ། ཞེས་བཤད་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། འདི་ལྟར་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་མིའི་མཚན་ཉིད་དེ། རྟག་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་རྡོ་རྗེ་ལས་མ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་རྣམས་ཇི་སྐད་དུ་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱ་བར་ངེས་སོ། ། དང་པོའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོང་དང་མཐེའུ་ཆུང་བརྐྱང་སྟེ། ཅུང་ཟད་བཀུག་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ལྟ་བུ་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་སོ་སོར་ལྕགས་ཀྱུ་འདྲ་བར་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ཉིད་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་གཅིག་ལ་གཅིག་ངོས་སྦྱར་ཏེ། (མངའ་,མདའ་)ལྟོང་ལྟ་བུར་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའིའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཐེ་བོང་དང་མཛུབ་མོས་སེ་གོལ་བརྡབ་པ་ལྟར་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཐེ་བོང་གཉིས་རྩེ་མོ་ཅན་དུ་བྱས་ཏེ་དེའི་སྟེང་དུ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ཕན་ཚུན་དུ་ངོས་སྦྱར་ཏེ།

"The middle fingers are like an unopened lotus; the fifth is the supreme action mudrā; likewise, the index fingers are fully bent." Thus it is said. If the fifth [mudrā] were intended to be the constant mudrā of the latter [section], then it would not have been explained as: "The fifth is the supreme action mudrā; likewise, the index fingers are fully bent." In this way, the "supreme action mudrā" refers to the characteristic of Vajrakarma; it is not appropriate for it to be the "Vajrakarma" of the constant mudrā, because that is taught as the samaya mudrā of the Blessed One Amoghasiddhi’s family. Therefore, it is certain that these samaya mudrās of the perfect Buddhas should be applied exactly as they appear. From the very first Vajrasattva [mudrā], the thumb and little finger are extended and slightly bent to form the shape of a five-pronged vajra; this is the samaya mudrā of Vajrasattva. From the vajra-binding itself, the two index fingers are made like separate hooks; this is the samaya mudrā of Vajrarāja. From the vajra-binding itself, the two index fingers are joined side-to-side like the nocks of arrows; this is that of Vajrarāga. From the vajra-binding, the thumb and index finger are made like a snapping sound; this is the mudrā of Vajrasādhu. From the vajra-binding, the two thumbs are made to have tips, and upon them, the two index fingers are joined side-to-side.

རིན་པོ་ཆེའི་རྩེ་མོ་འདྲ་བར་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་གུང་མོ་དང་སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་འོད་ཟེར་ལྟར་བརྐྱང་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལས་སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་རྩེ་མོ་ཅན་དུ་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ཁའི་དྲུང་དུ་བསྐོར་ཞིང་སོར་མོ་རྣམས་མདུན་དུ་ཁ་བྱེ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཐེ་བོང་གཉིས་རྩེ་མོ་ཅན་དུ་བྱས་ལ། མཛུབ་མོ་གཉིས་ཀྱང་རྩེ་མོ་ཅན་དུ་བྱས་ཏེ་པདྨ་ཁ་མ་བྱེ་བ་འདྲ་བར་བཀུག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ལས་གུང་མོ་གཉིས་ཀྱི་ཚིགས་གསུམ་པོ་ཅུང་ཟད་ངོས་སྦྱར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ལས་སྲིན་ལག་དང་མཐེའུ་ཆུང་བརྐྱང་སྟེ་ཕན་ཚུན་དུ་རྩེ་མོ་བསྣོལ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོང་གཉིས་ཅུང་ཟད་བརྐྱང་སྟེ་ཁ་ནས་གྱེན་དུ་སྨྲ་བ་ལྟར་བྱས་ཏེ་དགྲོལ་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ཉིད་ལས་མཐེ་བོང་དང་མཐེའུ་ཆུང་ངོས་སྦྱར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། རྡོ་རྗེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ཁ་ཐུར་དུ་བསྟན་ཏེ་བྲང་དུ་བསྟན་ལ་(འཛུབ་,མཛུབ་)མོ་གཉིས་རྩེ་མོ་ཅན་དུ་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྲུང་བའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

Forming [the hands] like the peak of a jewel is the mudrā of Vajraratna. From that same [mudrā], extending the middle, ring, and little fingers like rays of light is the mudrā of Vajrasūrya. From that same mudrā of Vajraratna, making the ring and little fingers pointed is the mudrā of Vajradhvaja. From the mudrā of Vajraratna itself, circling it near the mouth and opening the fingers forward is the mudrā of Vajrahāsa. From the vajra-binding, making the two thumbs pointed and the two index fingers also pointed, then bending them like an unopened lotus, is the mudrā of Vajradharma. From the mudrā of Vajradharma itself, slightly joining the third joints of the two middle fingers is the samaya-mudrā of Vajratīkṣṇa. From the mudrā of Vajradharma itself, extending the ring and little fingers and crossing their tips is the mudrā of Vajracakra. From the vajra-binding itself, slightly extending the two thumbs and releasing them as if speaking upward from the mouth is the mudrā of Vajrabhāṣa. From the vajra-binding itself, joining the sides of the thumbs and little fingers is the mudrā of Vajraviśva. From that same mudrā of Vajraviśva, pointing it downward toward the chest and making the two index fingers pointed is the samaya-mudrā of Vajrarakṣa.

རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཛུབ་མོ་གཉིས་ཕྱུང་སྟེ་བཀུག་ལ་མཆེ་བ་ལྟར་བྱས་ལ་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ཀྱང་ཕྱེ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་ནི་མཐེ་བོང་གཉིས་ནང་དུ་བཅུག་ལ་རྩེ་མོ་མཐེའུ་ཆུང་གི་བར་དུ་བཅུག་སྟེ་མཐེ་བོའི་རྒྱབ་ཏུ་མཛུབ་མོ་བཀུག་པས་མནན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཐེ་བོང་གཉིས་རྩེ་མོ་ཅན་དུ་བྱས་ལ་སྙིང་གར་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལཱ་སྱེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ཉིད་ཕྲེང་བའི་ཚུལ་དུ་དཔྲལ་བར་བརྐྱང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་ཁ་ནས་གྱེན་དུ་དྲང་ཞིང་སྨྲ་བའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གླུའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་རིམ་གྱིས་གར་ཐབས་སུ་བཀྲོལ་ལ་ལྡེམ་བག་ཅན་དུ་སྤྱི་བོར་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་སྦྱར་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་གར་ལྷ་མོ་ཆེན་མོའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ཁ་ཐུར་དུ་བསྟན་ཏེ་བཀྲོལ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བདུག་སྤོས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་སྤྱི་བོར་བཀྲོལ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་མའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཐེ་བོང་གཉིས་རྩེ་མོ་ཅན་དུ་བྱས་ཏེ་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་བ་ནི་མར་མེའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་རང་གི་ལུས་ལ་སྦྱར་ཏེ་དྲིས་བྱུག་པ་ལྟར་བྱས་ཏེ། དགྲོལ་བ་འདི་ནི་བྱུག་སྤོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པའི་མཛུབ་མོ་གཡས་པ་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟར་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

From the vajra-binding, extend the two index fingers, bend them, and form them like fangs; then spread the two little fingers. This is the samaya mudrā of Vajrayakṣa. From the vajra-binding, place the two thumbs inside, insert their tips between the little fingers, and press the bent index fingers against the backs of the thumbs. This is the samaya mudrā of Vajramuṣṭi. From the vajra-binding, make the two thumbs pointed and place them at the heart. This is the samaya mudrā of Vajralāsyā. The vajra-binding itself, extended at the forehead in the manner of a garland, is the samaya mudrā of Vajramālā. Joining the palms and drawing them upward from the mouth in the manner of speaking is the samaya mudrā of Vajragīta. Unfurling the vajra-binding gradually in a dancing motion and joining the palms hollow at the crown of the head with a graceful grace is the samaya mudrā of the great goddess Vajranṛtyā. The vajra-binding turned downward and then unfurled is the samaya mudrā of Vajradhūpā. Unfurling the vajra-palms at the crown of the head is the samaya mudrā of Vajrapuṣpā. From the vajra-binding, make the two thumbs pointed and raise them upward; this is the mudrā of the lamp. From the vajra-binding, apply it to one’s own body and perform the action of anointing with perfume, then release it; this is the mudrā of the perfume. From the vajra-binding, make the right index finger like a hook; this is the mudrā of Vajrāṅkuśa.

རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ཉིད་ལས་གཡས་པའི་མཐེ་བོ་དང་གཡོན་པའི་མཐེ་བོ་གཉིས་མཛུབ་མོའི་མིག་ཏུ་བཅུག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ཉིད་ལས་གཡོན་པའི་མཐེ་བོང་མཛུབ་མོའི་ངོས་སྤྲད། གཡས་པའི་མཛུབ་མོའི་ངོས་དང་མཐེ་བོང་སྤྲད་པ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་མཐེ་བོང་གཉིས་མཐེའུ་ཆུང་དང་སྲིན་ལག་གི་བར་དུ་བཅུག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལ་སྔར་བཤད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་སུ་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་པོ་ལས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བཅིང་བར་བྱའོ། ། སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ལ་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་རྒྱབ་སྙིང་གའི་ཕྱོགས་སུ་རེག་པར་བྱས་ཏེ། དེའི་མཛུབ་མོ་བརྐྱང་བའི་རྩེ་མོ་གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་བ་ནི་རྟག་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་པང་དུ་བཞག་ལ་གཡས་པའི་སོར་མོའི་རྩེ་མོ་ས་ལ་རེག་པར་བྱས་པ་ནི་མི་འཁྲུགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལག་པ་གཡོན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བཞག་སྟེ་གཡས་པ་མཆོག་སྦྱིན་ལྟ་བུར་བྱས་པ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་བའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལག་པ་གཉིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚུལ་དུ་ཕན་ཚུན་དུ་པང་དུ་བཞག་པ་ནི་ཐུབ་པ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

From the vajra-binding itself, inserting the right thumb and the left thumb into the "eyes" of the index fingers is the samaya mudrā of the vajra noose. From the vajra-binding itself, joining the left thumb against the side of the index finger and joining the right index finger against the side of the thumb is the mudrā of the vajra chain. From the vajra-binding, inserting both thumbs between the little fingers and the ring fingers is the samaya mudrā of the vajra descent; these are the condensed samaya mudrās. Then the action mudrās arise. In that regard, the two previously explained samaya mudrās of the vajra fists are divided into two vajra fists. From those two vajra fists, all the action mudrās are to be bound. Sitting in the cross-legged posture, touching the back of the left vajra fist to the region of the heart and grasping the tip of its extended index finger with the right vajra fist is the action mudrā of Vairocana. Placing the left vajra fist in the lap and touching the tips of the fingers of the right hand to the ground is the action mudrā of Akṣobhya. Placing the left hand in that same manner and making the right hand like the gesture of supreme generosity is the action mudrā of Ratnasambhava. Placing both hands in the manner of meditative concentration, with palms facing each other in the lap, is the action mudrā of the Sage Amitābha.

རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་པང་དུ་བཞག་གཡས་པ་མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པ་ལྟར་བྱས་པ་འདི་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་གློ་གཡོན་པར་བཞག་ལ་བསྙེམས་པའི་ཚུལ་དང་བཅས་པར་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་གྱེན་དུ་གསོར་བའི་ཚུལ་དུ་འཛིན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པའི་སྙིང་གར་སོར་བརྒྱད་ཙམ་དུ་བཟུང་ལ་དེའི་མདུན་དུ་གཡོན་པ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཚུལ་དུ་འཛིན་པ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་མདའ་འཕེན་པ་ལྟར་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ཏེ་སྙིང་གར་བཞག་ལ་མཐེ་བོང་དང་མཛུབ་མོས་སེ་གོལ་བརྡབ་པ་ལྟར་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་རང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་སུ་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་གཡས་ནས་ཟླུམ་པོར་བསྐོར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པ་བསྟོད་དོ་བཟུང་ལ་དེའི་གུང་མོ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པའི་སྟེང་དུ་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་མཚན་གྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་རང་གི་ཁའི་མདུན་དུ་ཟླུམ་པོར་བསྐོར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཞད་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་སྙིང་གར་བཞག་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པ་པདྨའི་འདབ་མ་ཁ་འབྱེད་པའི་ཚུལ་དུ་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

Placing the left vajra-fist in the lap and making the right hand as if granting fearlessness is the activity mudrā of Amoghasiddhi. Placing the left vajra-fist at the left hip and, with an air of pride, holding the right vajra-fist in the manner of brandishing a vajra upward is the activity mudrā of Vajrasattva. Holding the right vajra-fist at the heart at a distance of about eight finger-widths and holding the left in the manner of a hook in front of it is the activity mudrā of Vajrarāja. Making both vajra-fists as if shooting an arrow is the activity mudrā of Vajrarāga. Joining the two vajra-fists together, placing them at the heart, and snapping the thumbs and index fingers like a crack of the fingers is the activity mudrā of Vajrasādhu. Placing the two vajra-fists at the site of one’s own empowerment is the activity mudrā of Vajraratna. Circling the two vajra-fists in a circle from the right is the activity mudrā of Vajrasūrya. Holding the right vajra-fist raised and placing its middle finger upon the left vajra-fist is the activity mudrā of Vajraketu. Circling the two vajra-fists in a circle in front of one’s mouth is the activity mudrā of Vajrahāsa. Placing the left vajra-fist at the heart and placing the right vajra-fist upon it in the manner of opening the petals of a lotus is the activity mudrā of Vajradharma.

རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་སྙིང་གར་བཞག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པ་རང་གི་གློ་གཡས་པ་ན་རལ་གྲི་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ལག་ངར་གཅིག་ཏུ་སྦྱར་ཏེ་ཁའི་དྲུང་དུ་མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་ལྟར་བསྐོར་བ་ནི་འཁོར་ལོའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཁ་ནས་གྱེན་དུ་འདྲེན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་མདུན་དུ་བཀན་ཏེ་བཞག་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པ་ཁས་བུབ་ཏུ་བཞག་ལ་ལྡེམ་བག་ཅན་དུ་ལག་པ་གཉིས་ཕན་ཚུན་དུ་དཀྲི་ཞིང་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་ལ་སོགས་པ་དགྲོལ་བའི་ཚུལ་དུ་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་གཡས་པའི་མཐེའུ་ཆུང་ལ་སོགས་པ་སོར་མོ་ཐམས་ཅད་དགྲོལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བསྐོར་ལ་མཁུར་ཚོས་གཡོན་པའི་ཕྱོགས་སུ་དྲང་ངོ་། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་བསྐོར་ཞིང་མཁུར་ཚོས་གཡས་པའི་ཕྱོགས་སུ་དྲངས་ཏེ། དེ་ནས་ཀྱང་མགོ་ནས་མགྲིན་པའི་བར་དུ་བསྐོར་ལ་སྤྱི་བོར་བཞག་པ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་ལྟེ་བའི་ཕྱོགས་སུ་མདུད་པ་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་ཁུ་ཚུར་དེ་གཉིས་གློ་ནས་བྱུང་ལ་རྒྱབ་ཏུ་མདུད་པ་བོར་ཏེ་ཡང་རང་གི་གློ་ནས་ཕྱུང་སྟེ་སྙིང་གར་མདུད་པ་(པོར་,བོར་)ལ། དེ་ནས་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཕྲག་རྒྱབ་ཏུ་ཕྱུང་ལ་མདུད་པ་དོར་རོ། །

Placing the left vajra-fist at the heart and making the right vajra-fist hold a sword in the manner of a right-side flank is the activity mudrā of Vajratīkṣṇa. Joining the two vajra-fists together as one forearm and rotating them near the mouth like a whirling firebrand is the activity mudrā of Cakra. Drawing the two vajra-fists upward from the mouth is the activity mudrā of Vajrabhāṣa. Placing the left vajra-fist flat in front and the right vajra-fist face-down upon it, then twisting the two hands flexibly back and forth in the manner of releasing the left index finger and so forth, and likewise rotating them in the manner of releasing all the fingers starting with the right little finger, then drawing them toward the left cheek; then rotating them likewise and drawing them toward the right cheek; then rotating them from the head down to the throat and placing them on the crown of the head—this is the activity mudrā of Vajrakarma. Forming a knot with the two vajra-fists at the region of the navel, then bringing those two fists out from the flanks and tying a knot behind, then bringing them out from the flanks again and tying a knot at the heart; then likewise bringing them out behind the shoulders and releasing the knot.

དེ་ནས་ཡང་ཁུ་ཚུར་གཉིས་དགྲོལ་བའི་ཚུལ་ལྟག་པ་ནས་ཕྱུང་སྟེ་དཔྲལ་བར་དེ་བཞིན་དུ་མདུད་པ་བོར་ལ་དེ་ནས་ཡང་ཕྲེང་བ་བཅིང་བའི་ཚུལ་དུ་ལྟག་པར་མདུད་པ་བོར་ཏེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་རྣ་དྲུང་དུ་ཕྱུང་ལ་འདན་པ་གཉིས་སུ་མདུད་པ་བོར་བ་ལྟར་བྱས་ཏེ། མཐེའུ་ཆུང་ལ་སོགས་པ་ནས་དགྲོལ་ཞིང་ཁུ་ཚུར་གཉིས་དགྲོལ་བའི་ཚུལ་དུ་གློ་གཉིས་སུ་ལྡེམ་བག་ཅན་དུ་དཔྱང་ངོ་། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་སྲུང་བའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱི་མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་ཁ་འགྲམ་གཉིས་སུ་སྦྱར་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་མདུན་དུ་བཀན་ཏེ་བཞག་པ་དེའི་སྟེང་དུ་གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་ཁས་ཕུབ་སྟེ་བཞག་ལ་གཅིག་ལ་གཅིག་བཙིར་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་མཁལ་ལྟག་གཉིས་སུ་བཞག་སྟེ་ལཱ་སྱེའི་སྙིང་པོའི་དོན་སེམས་ལ་བསམས་ཤིང་ཡིད་དད་པར་གྱུར་པས་གློ་གཡོན་པར་མགོ་བོ་འདུད་པ་འདི་ནི། རྡོ་རྗེ་ལཱ་སྱེའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་མགོ་ལ་ཕྲེང་བ་བཅིང་བ་ལྟར་བྱས་པ་འདི་ནི། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཚིག་གི་བརྗོད་པའི་ཚུལ་དུ་ཁ་ནས་གྱེན་དུ་བཏང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གླུའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་གར་ནི་ཇི་སྐད་དུ་སྔར་བཤད་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་མཁུར་ཚོས་དང་སྤྱི་བོར་བཞག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཁ་ཐུར་དུ་བསྟན་ཏེ་བཀྲོལ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བདུག་སྤོས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། །

Then again, in the manner of releasing the two fists, draw them out from the back of the neck and tie a knot at the forehead in the same way. Then, in the manner of binding a garland, tie a knot at the back of the neck, draw the two fists to the sides of the ears, and act as if tying a knot at the two temples. Release them from the little fingers and so forth, and in the manner of releasing the two fists, let them hang with a graceful sway at the two sides. This is the activity mudrā of Vajrapāla. Joining the two little fingers of the two vajra fists at the two corners of the mouth is the activity mudrā of Vajrayakṣa. Placing the left vajra fist flat in front and placing the right vajra fist face down upon it, pressing them against one another, is the activity mudrā of Vajramuṣṭi. Placing the two vajra fists at the two kidneys and the back, contemplating the meaning of the essence-mantra of Lāsyā in the mind, and bowing the head to the left side with a faithful mind is the activity mudrā of Vajralāsyā. Acting as if binding a garland on the head with the two vajra fists is the activity mudrā of Vajramālā. In the manner of vocalizing words, directing the two vajra fists upward from the mouth is the activity mudrā of Vajragīta. As for the vajra dance, as previously explained, placing the two vajra fists on the cheeks and the crown of the head is the activity mudrā of Vajranṛtya. Turning the two vajra fists downward and releasing them is the activity mudrā of Vajradhūpa.

རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་མེ་ཏོག་འཐོར་བའི་ཚུལ་དུ་གྱེན་དུ་བཀྲོལ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ལས་མཐེ་བོང་གཉིས་མར་མེའི་རྩེ་ལྟར་གྱེན་དུ་བཟུང་བ་ནི་མར་མེའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བྱུག་སྤོས་ཉུག་པའི་ཚུལ་དུ་རང་གི་ལུས་ལ་བཅར་ཏེ་བརྐྱང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བྱུག་སྤོས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟར་བྱས་པ་གཟུང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་སྒོ་སྲུང་གི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལག་ངར་གཡོན་པའི་སྟེང་དུ་ལག་ངར་གཡས་པ་བཞག་ལ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པའི་སྟེང་དུ་གཡོན་པ་སྦྱར་ཏེ་ལག་ངར་དང་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱི་བར་ཞགས་པ་ལྟར་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱི་མཛུབ་མོ་གཉིས་གདུ་བུ་ལྟར་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་རྒྱབ་སྦྱར་ཏེ་བཅིངས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་འབྱུང་སྟེ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་བརྟན་བྱེད་པའོ། ། ཞེས་འབྱུང་བས་ན། བཛྲ་ཛྙཱ་ན། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ལྔ་ཚར་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཨཱ་ན་ཡ་སྭ། ཨ་ཧོ་སུ་ཁ། སཱ་དྷུ་སཱ་དྷུ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་སྟེ་མདུན་དང་གཡས་གཡོན་དང་རྒྱབ་ན་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་གནས་པའོ། ། སུ་མ་ཧཱཏྟྭཾ། དྷུ་པོ་དྱོཏ། ཨརྠ་པྲཱཔྟེ། ཧ་ཧ་ཧཱུྃ་ཧ།

The two vajra fists opened upward in the manner of scattering flowers is the mudrā of Vajrapuṣpa. From the two vajra fists, holding the two thumbs upward like the tips of butter lamps is the mudrā of Vajrapradīpa. The two vajra fists pressed against one’s own body in the manner of applying incense and then extended is the activity mudrā of Vajragandha. Holding the right vajra fist with the index finger formed like a hook is the activity mudrā of Vajrāṅkuśa, the gatekeeper. Placing the right forearm upon the left forearm, joining the left [hand] upon the right vajra fist, and forming the space between the forearms and the two vajra fists like a lasso is the activity mudrā of Vajrapāśa. Forming the two index fingers of the two vajra fists like bracelets is the activity mudrā of Vajrasphoṭa. Then, joining the backs of the two vajra fists and binding them is the activity mudrā of Vajrāveśa; these are the condensed activity mudrās. Next, the dharma mudrās arise. As it is said: "The Buddha Vajra Wisdom is that which stabilizes the Vajra Expanse (Vajradhātu)," the mantra vajra-jñāna is the dharma mudrā for the five Buddhas. Samayas tvaṃ, ānaya svā, aho sukha, and sādhu sādhu are for the four [bodhisattvas] beginning with Vajrasattva, who abide in front, to the right, to the left, and behind, respectively. Sumahātvaṃ, dhūpodya, arthaprāpte, and ha ha hūṃ ha.

འདི་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སརྦཱ་ཀ་རི་དུཿཁ་ཙྪེད། བུདྡྷ་བོ་དྷི་པྲ་ཏི་ཤཔྟ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ལ་སོགས་པ་བཞི་རྣམས་ཀྱིའོ། ། སུ་བ་ཤིཏྟཱི་མ་ནིརྦྷཱ་ཡ་སྟྭཾ། ཤ་ཏྲུཾ་བྷཀྵ། སརྦ་སིདྡྷི། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ལས་ལ་སོགས་པ་བཞིའིའོ། ། མོ་ཧ་ར་ཏི། རཱུ་པ་ཤོ་བྷེ། ཤྲོ་ཏྲ་སཽ་ཁྱ། སརྦ་པཱུ་ཛ། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལཱ་སྱེ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་གཡོན་ཕྱོགས་ནས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བཀོད་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། པྲ་ཧླ་ད་ནི། པ་ལཱ་ག་མཾ། སུ་ཏེ་ཛོ་གྲཱི། སུ་གན་དྷངྒི། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་བདུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཨ་ཡཱ་ཧི་ཛཿ ཨ་ཡཱ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། ཧེ་སྥོ་ཊ་བཾ། གྷཎྚ་ཨ་ཨ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པ་སྒོ་སྲུང་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཏེ། གཡས་ཕྱོགས་ནས་བསྐོར་ཞིང་སྦྱོར་བར་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྡུས་པའོ། ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་བཟླས་རྗོད་བྱེད་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་གསུངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་པས་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་རྒྱ་ཆེན་པོར་འདོད་པ་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་གསུངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བསྟན་པའོ། ། དེ་བས་ན་གང་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་བཀོད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པར་འདོད་པ་དེས་ཕྱག་རྒྱ་མང་པོ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་སྦྱར་དགོས་སོ། །

These are the dharma-mudrās of the four [deities] beginning with Vajraratna. SARVĀKĀRADUḤKHA-CCHEDA BUDDHABODHIPRATIṢṬHĀPA. As before, these are for the four beginning with Vajradharma. SUVAŚITTĪMANIRBHĀYASTVAṂ ŚATRUṂ BHAKṢA SARVASIDDHI. Likewise, these are for the four beginning with Vajrakarma. MOHARATI RŪPAŚOBHE ŚROTRASAUKHYA SARVAPŪJA. These are for the goddesses beginning with Vajralāsyā, as described, arranged in order starting from the left. PRAHLĀDANI PALĀGAMAṂ SUTEJOGRĪ SUGANDHANGI. Likewise, these are the dharma-mudrās of the [deities] beginning with Vajradhūpā. ĀYĀHI JAḤ ĀYĀ HŪṂ HŪṂ HŪṂ HE SPOṬA VAṂ GHAṆṬĀ A A. These are the dharma-mudrās of the gatekeepers beginning with Vajrāṅkuśa; they should be applied by circling from the right. This concludes the summary of the dharma-mudrās. This is the teaching on the four mudrās as taught in the context of the Great Vajradhātu Maṇḍala, for those who desire an extensive ritual of offering by striving in the recitation of the heart-mantras of all the Tathāgatas and other Great Beings, and in the meditation on the Mahāmudrā and so forth as taught in the occasion of the Great Maṇḍala. Therefore, whoever desires to make offerings to the Tathāgatas and others arranged in the Great Maṇḍala must employ all these many mudrās in order to consecrate the Great Maṇḍala of the Tathāgatas and so forth.

གང་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པར་བཀོད་པ་གོང་དུ་བཤད་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་རིམ་གྱིས་མཆོད་པ་དང་མཉེས་པར་བྱེད་འདོད་པ་དེ་ལ་ནི། ཕྱག་རྒྱ་འདི་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཆོད་པའི་ཚེ་སྦྱར་མི་དགོས་སོ། ། དེ་བས་ན་དེས་ཕྱག་རྒྱ་བསྡུས་པ་འདི་ལས་ཇི་ལྟར་སྲིད་པར་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བརྟགས་ཏེ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཕྱག་རྒྱ་འདི་རྣམས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ཉིད་དུ་སྲིད་པ་གསུངས་པར་དགོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བྱེ་བྲག་ཏུ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྦྱོར་བའམ། རས་ལ་བྲིས་པ་བཀོད་པ་ལས་མཆོད་པ་སྦྱོར་ན་དེས་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པར་བསམ་མོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྦྱོར་བ་དང་། རས་ལ་བྲིས་པ་བཀོད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་མདོར་བསྡུས་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་ལ་གནས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཟུགས་སམ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་གཅིག་པུ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སོགས་པ་བསམས་ཏེ། ཕྱིའི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་པའི་དམ་ཚིག་སྟེ།

For anyone who wishes to perform offerings and propitiate the deities through any of the sequences previously explained, such as the arrangement of the maṇḍala of the four mudrās and so forth, it is not necessary to employ all of these mudrās at the time of offering. Therefore, from this summary of mudrās, one should apply the mahāmudrā and so forth of the specific deities of the maṇḍala of the four mudrās and so forth, as appropriate. Why is this? It is because it is intended that these mudrās are capable of blessing the maṇḍalas of the four mudrās and so forth. Specifically, when performing offerings through the application of the maṇḍala of the four mudrās or the single mudrā, or through an arrangement of a cloth painting, one should likewise imagine that all the Tathāgatas and so forth are being offered to in the offerings to the maṇḍala of the four mudrās and so forth. Why is this? Because the application of the maṇḍala of the four mudrās or the single mudrā, and the arrangement of a cloth painting, are concise summaries of the great maṇḍalas such as the Vajradhātu. Therefore, even when abiding in the maṇḍala of the four mudrās and so forth, one should imagine all the Tathāgatas and so forth within a single form of a Tathāgata or a Bodhisattva, and then perform the outer offerings and so forth. If one acts in this way, this is the samaya of offering to all the Tathāgatas.

དེ་བས་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཉི་མ་རེ་རེ་མཆོད་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་རྣམས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པའི་མདོ་འདི་ཡང་ལེགས་པར་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ལྟར་གང་ཡང་རུང་བའི་རིམ་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ལྷ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་སྔར་བྱས་ཏེ། དེ་རྣམས་མཆོད་ཅིང་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་བྱའོ། ། མཆོད་པ་ཡང་རྒྱུད་འདིར། ཕྱིའི་དང་གསང་བ་དང་རབ་ཏུ་གསང་བ་དང་། སྒྲུབ་པའི་མཆོད་པ་དང་རྣམ་པ་བཞིའི་བྱེ་བྲག་གིས་སྐབས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མདོར་བསྡུས་པ་དང་རྒྱས་པ་རྣམ་པ་དུ་མར་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོའི་དབང་གིས་བསྟན་ཏེ། དེ་བས་ན་སྐབས་འདིར་ནི་རས་ལ་བྲིས་པ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ལ། ལཱ་སྱེ་ལ་སོགས་པ་གསང་བའི་མཆོད་པ་བཞིའམ་བདག་དབུལ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པ་བཅུ་དྲུག་རྣམས་དང་། བདུག་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱིའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བདུག་སྤོས་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་བཞི་ཉིད་བསྟན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་མཆོད་པའི་སྐབས་སུ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཡིས། ། དང་པོར་བདུག་ལ་སོགས་པས་མཆོད། ། དེ་ནས་དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་ཡིས། ། བསྒྲུབས་ན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་ནི་དངོས་སུ་གསང་བའི་མཆོད་པ་བཞི་དང་།

Therefore, the sūtra spoken in the Karmamaṇḍala, which states, "Thus, you should perform these sixteen offerings to all the tathāgatas every day," and so forth, will also be well explained. Consequently, having first performed the consecration of the deities to be propitiated—such as the tathāgatas and others who are the primary figures—by means of any suitable sequence, one should perform the ritual for making offerings and pleasing them. Regarding the offerings, in this tantra they are taught in various ways, both concise and extensive, according to the occasion and the capacity of those to be trained, through the distinctions of the four types: outer, secret, most secret, and the offering of accomplishment. Therefore, in this context, one should make offerings to the Blessed Ones who have been consecrated upon cloth paintings, maṇḍalas, and so forth, with the four secret offerings such as lāsye and the sixteen [offerings] taught in the Karmamaṇḍala such as the self-offering, as well as the outer offerings such as incense. Thus the Blessed One spoke. In that regard, the Explanatory Tantra of the Root Tantra specifically teaches the four offerings of incense and so forth for the tathāgatas. At the time of offering to the tathāgatas, it is said: "With a mind of perfect meditative equipoise, first offer incense and the rest. Then, by one who desires accomplishment, if they practice, they will attain accomplishment." For the Tathāgata family, there are explicitly the four secret offerings and—

བདག་དབུལ་བ་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པ་བསྟན་ཏེ། འདི་སྐད་དུ། མཆོད་པ་གསང་བ་ཀུན་འདོན་ཅིང་། ། གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམ་བཞིའམ། ། བདག་དབུལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིས། ། མཆོད་ན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཕྱི་མའི་ཡང་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་ལས་ནི་སྤྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་དང་བཅས་པ་རྣམས་བདུག་སྤོས་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་གིས་མཆོད་པར་བཤད་དེ། འདི་སྐད་དུ། ལྟ་བ་ངན་དང་ཆགས་མེད་ལ། ། གསང་བ་འདི་ནི་མི་རིགས་སོ། ། ཞེས་གསུངས་ནས་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདུག་སྟེ་ཟླ་བ་བཞིར་དུས་བཞིར་བདུག་སྤོས་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོག་པ་ལས་གསུངས་པའི་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱིས་མངོན་པར་བསྟོད་དེ་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་སྦྱོར་བས་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་། བདག་དབུལ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་སྔགས་རྣམ་པ་བཞི་པོ་འདིས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། ། འདིར་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་རིམ་པས་གང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྒོམ་མི་ནུས་པ་དེ་དག་ལྟ་བ་ངན་ཅིང་ཆགས་པ་མེད་པར་དགོངས་ཏེ། བཟླས་པ་ལ་ནན་ཏན་བྱས་པས་འགྲུབ་པར་འདོད་པ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་བདུག་པ་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པར་བྱ་བར་མངོན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བདུག་སྤོས་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིའི་མཆོད་པ་རྣམས་བྱའོ། ། འདི་ལྟར་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་སྤྱིར་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཅར་ཡང་མཆོད་པའི་སྐབས་སུ་གསུངས་ཏེ།

The sixteen types of offerings, such as the offering of oneself and so forth, are taught as they are described in the Action Maṇḍala. As it is said: "By reciting all the secret offerings, or by the four types of secret offerings, or by the offering of oneself and so forth, one will attain the siddhis." Thus it is stated. In the Subsequent of the Subsequent Tantra, it is generally explained that those belonging to the Tathāgata family and the others should be worshipped with incense and so forth alone. As it is said: "For those with wrong views and those without attachment, this secret is inappropriate." Having said this, one should remain in the proper posture and perform the offering of incense and so forth four times a day for four months. One should praise with the one hundred and eight names spoken by all the Tathāgatas in the Mahāyānābhisamaya, prostrate with the application of the four mudrās, and perform the offerings of oneself and so forth with these four types of mantras; thus it is taught extensively. Here, according to the sequence taught in the Root Tantra, those who are unable to meditate on the Mahāmudrā and so forth are considered to have wrong views and lack attachment; it is evident that for those who desire accomplishment through diligent recitation, they should perform the offerings of incense and so forth. Nevertheless, even those who are devoted to meditating on the Mahāmudrā and so forth should perform the external offerings of incense and so forth. In this way, the Root Tantra generally teaches all eight types of offerings during the occasion of worship.

དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་དང་བཅས་པ་རྣམས་ལ་གསང་བའི་མཆོད་པ་བཞི་དང་། བདུག་སྤོས་ལ་སོགས་པ་བཞིས་མཆོད་པར་བྱ་བ་རིགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དང་པོར་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པར་འདོད་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་སྤྱིའི་ཆོ་ག་བསྟན་པའི་མཚན་ཉིད་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡོམ་པ་སྔར་མནོས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། སེམས་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ལ་སྡོམ་པ་མནོས་པའི་རིམ་པ་ནི་འདིའོ། ། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་མགོན་པོ་རྣམས། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ངེས་བྱས་པས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་མེད་པ། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་སྡོམ་པ་ལ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ནི་བསླབ་པ་དང་། ། དགེ་བའི་ཆོས་ནི་བསྡུ་བ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ། ། དེ་བཞིན་བརྟན་པར་གཟུང་བར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། བླ་ན་མེད་པའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ། ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་གཟུང་བར་བགྱི། ། ནམ་དུ་ཡང་ནི་སྤང་མི་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། དམ་ཚིག་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ། ། ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་ལན་དྲུག་ཏུ། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རབ་ཏུ་སྦྱིན། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བའི། ། པདྨའི་རིགས་ཆེན་དག་པ་ལ། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་གཟུང་བར་བགྱི། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པ་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱིའོ། །

Therefore, one should understand that it is appropriate to make offerings to the Tathāgatas and their families with the four secret offerings and the four [offerings] beginning with incense. In that regard, for one who wishes to complete the ritual of offering, even if they have previously received the Mahāyāna vows—the characteristics of which are taught in the general ritual before the Blessed One—they should generate them once more in order to stabilize the mind. The sequence for receiving those vows is as follows: Just as the Protectors of the three times Have definitely resolved upon enlightenment, I shall generate the supreme, unsurpassed Sacred mind of enlightenment. Regarding the vows of the Buddha-yoga, The training in ethical discipline, The gathering of virtuous dharmas, And the ethical discipline of benefiting sentient beings— These three types of discipline, I shall likewise hold firmly. The Buddha, the Dharma, and the Saṅgha— The unsurpassed Three Jewels— From this day forward, I shall uphold them; I shall never abandon them. In the supreme, great Vajra family, The vajra, the bell, and the mudrā, I shall uphold them in their true nature, And I shall also uphold the masters. In the supreme, great Ratna family, Regarding the delightful samaya, Six times every day, I shall thoroughly bestow the four kinds of generosity. In the pure, great Padma family, Which arises from great enlightenment, I shall uphold the sublime Dharma Of the three vehicles: outer, inner, and secret. In the supreme, great Karma family, Possessing all the vows, I shall uphold them in their true nature.

མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བགྱི། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་སྡོམ་པ་མ་ལུས་བཟུང་། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྡོམ་པ་ཇི་ལྟར་མནོས་པ་དོན་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱ་བར་རིགས་སོ་ཞེས་མཁས་པ་རྣམས་སྨྲའོ། ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་མོས་པའི་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིད་ཀྱིས་དྲན་པར་བྱས་ཏེ། བདུག་སྤོས་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པའི་ཡན་ལག་རྣམས་ཇི་ལྟར་བསགས་པ་རྣམས། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿ སརྦ་དྷརྨཱ། ཞེས་བྱ་བའམ། སརྦ་ཀ་རི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གཉིས་གང་ཡང་རུང་བས་མངོན་པར་བསྔགས་པས་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱས་ཏེ། བདུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྔར་གསུངས་པའི་རང་གི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པས་དེ་རྣམས་ལ་གཏུགས་ཏེ། གུས་པར་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པ་རྣམས་ལ་སེམས་བསྐྱེད་དེ། ། རྒྱལ་བའམ་དེའི་སྲས་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་ལ་སོ་སོར་རམ། རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པ་བགྱིའོ་ཞེས་སྨྲ་ཞིང་དང་པོར་བདུག་སྤོས་དེ་ནས་མེ་ཏོག། དེའི་འོག་ཏུ་མར་མེ། དེའི་ཐ་མར་བྱུག་སྤོས་ཏེ་དེ་ལྟར་དབུལ་བར་བྱའོ། ། བདུག་སྤོས་ལ་སོགས་པ་དངོས་སུ་མ་འབྱོར་ན། དེའི་གཟུགས་བརྙན་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ་དབུལ་ལོ། ། ཕྱིའི་མཆོད་པའི་ཡན་ལག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མ་འབྱོར་ན་ཡང་། རྡོ་རྗེ་བདུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། དེའི་སྙིང་པོ་སྔར་བཤད་པ་བརྗོད་ལ་རབ་ཏུ་དྲི་ཞིམ་ཞིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་བཟང་ཞིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་བྱུག་སྤོས་ལ་སོགས་པའི་ཆར་གྱིས་ནམ་མཁའི་ནང་ཐམས་ཅད་བཀང་སྟེ།

"I shall also perform the activity of offering as much as I am able. For the sake of the benefit of all sentient beings, I shall uphold all the vows without exception." Thus it is said. Then, in order to accomplish the purpose of the vows as they have been received, the learned ones state that it is appropriate to perform the activities of offering and so forth to the Blessed Ones. Then, having mentally recalled the yoga of the samayasattva of one's own chosen deity, one should purify the accumulated branches of offering, such as incense and so forth, by consecrating them with either "Oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ" or "Sarvakari"—whichever is appropriate. Then, having applied the previously explained respective action mudrās of the goddesses of incense and so forth to those offerings, one should generate the bodhicitta with devotion toward the Victors and their Sons, saying, "I shall make an offering to such-and-such a Victor or his Son," or "I shall make an offering to all the Victors." First, one should offer incense, then flowers, after that a lamp, and finally unguent; in that manner, one should present them. If the actual incense and so forth are not available, one should offer their representations, having consecrated them as before. Even if all the branches of the outer offerings are not available, one should bind the action mudrās of the goddesses such as Vajradhūpā and recite their previously explained heart mantras, filling the entire expanse of space with a rain of fragrant, pleasing, excellent, and vast unguents and so forth.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ན་མཆོད་པའི་ཡན་ལག་གི་ཁྱད་པར་འདི་དག་གམ། འདི་དག་པས་ལྷག་པར་ཡང་ངེས་པར་དབུལ་ལོ་ཞེས་དེ་དབུལ་བར་སྨོན་ལམ་ངེས་པར་བཏབ་ན་ཡན་ལག་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་མཆོད་པ་བྱས་པ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་སྤྱིའི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ལ་ཐབས་མཁས་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་མཆོད་པ་རྣམ་བཞིའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱི་མའི་ཡང་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱང་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་མཉེས་པར་བྱེད་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལས་གསུངས་པའི་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ། རང་གི་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་འཁོར་མངོན་པར་བསྟོད་དོ། ། མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་ཡང་རྒྱུད་ཉིད་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྐབས་འདིར་ཡང་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་ཅིང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། མི་འཁྲུགས་པའི་རིགས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རིན་པོ་ཆེ་འབྱུང་བའི་རིགས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དང་། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་མདོ་སྡེ་བཤད་པའི་མཐུ་བདག་ལ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱ་བའི་མཐུ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར།

One should make offerings to the Tathāgatas and so forth. If a yogi makes a firm aspiration, thinking, "I shall certainly present these specific branches of offering, or even more than these," then it should be understood that this is equivalent to having performed the offering through those very branches. This should be known as skillful means regarding the general ritual of offering; these are the four types of external offerings. Then, one should also praise the Tathāgatas with the one hundred and eight names spoken in the Uttarottara-tantra (the Tantra of the Latter of the Latter) for the purpose of pleasing the Tathāgatas. Alternatively, in order to please the Tathāgatas and the deities of the Tathāgata family, one should take the Tathāgatas as the primary focus and [use] the one hundred and eight names spoken in the Mahāyānābhisamaya (The Manifest Realization of the Great Vehicle). One should offer praise to the retinue of deities, such as one’s own personal deity. The two sets of one hundred and eight names should also be understood from the tantra itself. At this point, in order to be unassailable by the samayas of one’s own continuum and to receive self-consecration, one should visualize the Universal Monarch of the Akṣobhya family, the glorious Vajrasattva; in order to obtain the empowerment of the Dharma King, the Universal Monarch of the Ratnasambhava family, the Blessed One Vajraratna; in order to generate within oneself the power to explain the profound and vast sūtras, the principal deity of the Amitābha family, the glorious Vajradharma; and in order to accomplish the power to act for the benefit of all sentient beings—

དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་རིགས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་གཙོ་བོ་ལས་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་གས་རིགས་བཞི་ལ་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་བྱ་བའི་མཆོད་པ་སྔར་བྱ་ཞིང་དགོས་པ་དང་བཅས་པའི་བདག་གི་ལུས་ཕུལ་ཏེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་གསོལ་བ་སྟོན་པའི་སྙིང་པོ་འདི་བཞིས་གསོལ་བ་གདབ་བོ། ། ཇི་སྐད་དུ་ཕྱི་མའི་ཡང་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་ལས་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་ཆོ་གའི་སྐབས་སུ། གནས་ཇི་ལྟ་བུར་གནས་པས་ཟླ་བ་བཞིར་དུས་བཞིར་བདུག་སྤོས་ལ་སོགས་པས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལས་གསུངས་པའི་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དེ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་སྦྱོར་བས་ཕྱག་བྱ་ཞིང་སྔགས་རྣམ་པ་བཞི་པོ་འདིས་བདག་དབུལ་བའི་མཆོད་པ་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདིར་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་སྦྱོར་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོའི་ཕྱག་རྒྱ་གནས་བཞིར་གཞག་པར་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། འདི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་བརྐྱང་སྟེ། ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྔགས་འདི་བརྗོད་ཅིང་ཕྱག་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛོ་པསྠཱ་ན་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་སཏྭ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་འདུག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་སྙིང་གར་སྦྱར་ལ་སྔགས་འདི་བརྗོད་ཅིང་དཔྲལ་བས་ཕྱག་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་ཨ་བྷིཥེ་ཀ་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིརྱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་རཏྣ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ།

From the principal Universal Monarch of the Amoghasiddhi family, one should first perform the offering of prostration with all limbs to the four families according to the ritual that follows. Then, having offered one's own body along with its purpose, one should make supplications with these four essential heart-mantras requesting [the deities] to grant their blessings. As it is said in the Subsequent Subsequent Tantra (Uttarottaratantra) in the section on the ritual of recitation: "Abiding in whatever place, one should make offerings with incense and so forth during the four periods of the four months. Having praised all the Tathāgatas with the one hundred and eight names taught in the Mahāyānābhisamaya of All Tathāgatas, one should prostrate with the application of the four mudrās and perform the offering of self-dedication with these four types of mantras." Here, "with the application of the four mudrās" indicates placing the vajra-palms (vajra-añjali) at the four locations. Regarding that, these are the characteristics of the four mudrās and so forth: thus, extending the vajra-palms, one should prostrate with the entire body while reciting this mantra: Oṃ sarvatathāgatapūjopasthānāyātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgatavajrasattva adhiṣṭhasva māṃ | Then, remaining in that same position, join the vajra-palms at the heart and recite this mantra while prostrating with the forehead: Oṃ sarvatathāgatapūjābhiṣekāyātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgatavajraratna abhiṣiñca māṃ |

དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ལངས་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཐལ་མོ་སྤྱི་བོར་བཅིངས་ཏེ་སྔགས་འདི་བརྗོད་ཅིང་ཁས་ཕྱག་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་པྲ་བརྟ་ནཱ་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་དྷརྨཱ་པྲ་བརྟ་ཡ་མཱཾ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་འདུག་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཐལ་མོ་སྤྱི་བོ་ནས་ཕབ་སྟེ་སྙིང་གར་སྦྱར་ལ་སྔགས་འདི་བརྗོད་ཅིང་སྤྱི་བོས་ཕྱག་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་ཀརྨ་ཎེ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནི་རྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་ཀརྨ་ཀུ་རུ་མཱཾ། ནུས་ན་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པའི་མཆོད་པ་བཅུ་དྲུག་གི་ལྷ་མོའི་རིག་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་སྦྱོར་བས་མགོན་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་བྱའོ། ། རིག་སྔགས་དེ་རྣམས་ཀྱང་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བལྟའོ། ། དེ་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་གས་གསང་བའི་མཆོད་པ་བརྗོད་ཅིང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད། རྡོ་རྗེ་ལཱ་སྱེ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་མཆོད་པ་བཞི་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་དོ། ། ཇི་སྐད་དུ། མཆོད་པ་གསང་བ་རབ་འདོན་ཅིང་། གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམ་བཞིའམ། བདག་དབུལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིས། ། མཆོད་པ་བྱས་ནས་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་སྤྱན་ཇི་ལྟར་དྲངས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་། བདག་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡུལ་གཅིག་ལ་སྤྱོད་པར་གཟིགས་ནས་སེམས་ཆ་མཐུན་པས་རྗེས་སུ་ཆགས་ནས་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་སྩོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་ཡུལ་བཞི་ལྡན་གྱུར་ནས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། དེ་ཉིད་བསྐུལ་བས་མྱུར་བ་རུ། ། རྗེས་སུ་ཆགས་ནས་རབ་ཏུ་འགྲུབ། །

Then, rising in the same manner, one should bind the vajra-palms at the crown of the head, recite this mantra, and prostrate with the head: oṃ sarvatathāgatapūjāpravartanāyātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgatavajradharma pravartaya māṃ. Then, sitting in the same manner, one should lower the vajra-palms from the crown of the head, join them at the heart, recite this mantra, and prostrate with the head: oṃ sarvatathāgatapūjākarmaṇe ātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgatavajrakarma kuru māṃ. If one is able, one should also perform a great offering to the Protectors through the application of vajra dance, using the vidyā-mantras of the sixteen goddesses of offering taught in the Action Maṇḍala. Those vidyā-mantras should also be viewed as being in the Action Maṇḍala. Then, reciting the secret offerings according to the ritual that follows, one should make offerings with the four offerings of accomplishment, such as Vajralāsyā and so forth, which are characterized by the joy of bodhicitta and so on. As it is said: "By reciting the supreme secret offerings, or the four types of secret offerings, or by the offering of oneself and so forth, one will achieve complete accomplishment." If one acts in this way, the Blessed Ones who have been invited and the yogi oneself will be seen to share a single object; through their minds becoming harmonious and filled with passion, they will swiftly bestow the siddhis. As it is said: "When the four objects are thus present, one should accomplish Vajrasattva. By exhorting that very reality, one will swiftly achieve accomplishment through passion."

ཅེས་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་སྟེ། མཉེས་པར་བྱ་བའི་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ལས་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་གཟུང་ངོ་། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ལཱ་སྱེའི་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདོད་པའི་དགའ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡོན་ཏན་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་གླུ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་འཆད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེའི་གར་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་མཆོད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཡུལ་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་ལཱ་སྱེ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་བྱའི། སྐབས་འདིར་ཇི་ལྟར་གྲགས་པའི་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཆགས་པར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་ལ་ནི་མི་བྱའོ། ། ཞེས་རྣལ་འབྱོར་ལ་མཁས་པ་རྣམས་འཆད་དོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དེ་རྣམས་ནི་རང་གི་ལྷ་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་ཆོ་གར་བསྟན་ཏོ་སྙམ་ནས་རབ་ཏུ་བསྟན་ན་སེམས་གཡེང་བར་འགྱུར་བས་དེ་དག་ལ་བརྟེན་པར་དགའ་བ་རྣམས། ལྷའི་གནས་སྐབས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྐབས་སུ་ག་ལ་འགྱུར་ཞེས་དགོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་ཡང་། ཇི་ལྟར་འདོད་དང་ཅི་དགར་སྤྱོད། ། ཐམས་ཅད་ཟ་ཞིང་ཐམས་ཅད་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བག་ཡངས་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་གསུངས་པ་དེ་དག་ནི་གང་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་ལ་དགའ་བའི་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་ལ་དགོངས་ཏེ་དུས་གསུམ་དུ་ཁྲུས་བྱེད་པ་དང་། ལན་ཚྭ་མེད་པའི་ཟས་ཟ་བ་དང་།

Thus it was said. The term "Vajrasattva" is a proximate definition; since all the beings to be pleased are derived from him, it should be understood as the definition of his essential nature. In this context, "Vajralāsyā" is the joy of the desire for bodhicitta. "Vajramālā" is the garland of flowers that are the qualities of liberation from form and so forth. "Vajragīta" is the nature of teaching the sublime Dharma. "Vajranṛtya" is the essence of acting for the benefit of sentient beings and making offerings to the Tathāgatas. These four objects are to be understood as the definitions of Vajralāsyā and the others, but in this context, they do not refer to the objects of attachment such as form and sound as they are commonly known. Thus explain those skilled in yoga. Why is that? If one were to think that those objects such as form and sound are taught as rituals for pleasing one's own deity and thus teach them, the mind would become distracted. Therefore, the intention is: how could those who delight in relying on such things ever enter the state of yoga, which is characterized by focusing on the sublime state of the deity? Furthermore, as for the words of laxity that are spoken, such as: "Act as you wish and as you please; Eat everything and do everything," these were spoken with the intention of referring to those who perform recitations while delighting in difficult austerities, such as bathing three times a day, eating food without salt, and so forth.

སྒོག་པ་དང་བཙོང་དང་ལ་ཕུག་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྤང་བར་གསུངས་པ་དེ་དག་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྟེ། གཅིག་ཁོ་ནར་བགེགས་ལ་སོགས་པ་ངན་སོང་གི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་འདིར་སྤྱད་པར་གསུངས་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམས་དང་། དེ་ལས་སེམས་གཞན་པ་བརྟུལ་ཞུགས་དང་སྡོམ་པའི་སྒྲ་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་ཡིད་སྐྲག་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་དྲང་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་གནང་གི། དེ་ཡང་ངེས་པར་བྱར་མི་རུང་བ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་རྣམས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྤྱིའི་ཚུལ་ཁ་ཅིག་ལས་མི་གནང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དགོངས་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་གསུངས་པའི། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྐབས་སུ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འཛིན་གྱུར་ནས་ནི། ། ལྷ་གཞན་ལ་ནི་མི་མོས་པར། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་དད་པ་དང་། ། དེ་ལ་གཞོལ་ཞིང་འབབ་པ་ཡིས། ། གསོད་དང་རྐུ་དང་འཁྲིག་པ་དང་། ། རྫུན་དང་ཆང་ནི་རྣམ་པར་སྤང་། ། ཁྱིམ་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་ནས་ནི། ། རིག་སྔགས་རྒྱལ་པོ་རྟག་པར་བསྒྲུབ། ། གལ་ཏེ་དེ་ནི་རབ་བྱུང་ན། ། སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་གནས་པར་བྱ། ། སོ་སོར་ཐར་དང་བྱང་ཆུབ་ཆེ། ། རིག་འཛིན་རང་གི་སྡོམ་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་གསུངས་ནས། གཙང་ཞིང་གོས་ཀྱང་གཙང་བ་དང་། ། གཙང་མའི་གྲོགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། རྡོ་རྗེ་སྡོམ་པ་དམ་པ་ཡི། ། བསླབ་པའི་ཚིག་གིས་ཡང་དག་བླངས། ། དཀོན་མཆོག་བཞི་ཡི་སྦྱོར་བ་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ལ་གཞོལ་བར་བྱ། །

It is taught that garlic, onions, radishes, and so forth are also to be abandoned, as these are proscribed misdeeds (pratikṣepaṇa-sāvadya); this is because they are not, in themselves, the causes of obstacles or the lower realms. The teaching that these may be used here is for the sake of guiding those yogins who possess both skillful means and insight and whose minds are one-pointed in meditative concentration, as well as those whose minds are otherwise and who would become terrified merely by hearing the terms "vow" and "restraint." Furthermore, it is not taught that these are absolutely impermissible. Why is that? Because in certain general systems of yoga, it is shown that even these are not permitted. All these underlying intentions are clearly demonstrated in the section on the "Manifest Realization of the Mahāyāna" (Mahāyānābhisamaya) as taught in the Vajraśekhara. As it is said: "Once one has taken up the bodhicitta, Without devotion to other deities, With faith in the Three Jewels, And by being intent upon and flowing toward them, One should completely abandon Killing, stealing, sexual misconduct, Lying, and intoxicants. While remaining in the manner of a householder, One should constantly practice the King of Vidyā-mantras. If one is ordained, One should abide by the three sets of vows: The Prātimokṣa, the Great Awakening, And the Vidyādhara’s own vows." After such extensive teachings, it continues: "Pure and with pure clothing, Together with pure companions, One should correctly take up the training precepts Of the sublime Vajra Vow. Through the application of the Four Jewels, One should be intent upon that mudrā."

སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་འཕགས་དགེ་འདུན། ། སློབ་དཔོན་ཡང་ནི་ཕྱི་མའོ། ། ཉིན་རེ་ཞིང་ནི་ཅི་ནུས་པར། ། ཁྲུས་བཞི་རབ་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་འཁྲུ་བ་དག། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བཤད་པར་བྱ། ། སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་གནས་པ་ནི། ། དང་པོའི་ཁྲུས་སུ་བཤད་པ་ཡིན། ། གཉིས་པ་ཡི་ནི་ཁྲུས་བཤད་པ། ། བཤགས་དང་གསོལ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བ་གསུམ་པའོ། ། བཞི་པ་ཆུ་སྟེ་ཕྱི་མའོ། ། ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་ག་འདི་རྣམས་ཀྱིས། ། མཁས་པ་རྣམས་ནི་དེ་བཞིན་འཁྲུ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡི་ཆོ་ག་ལ། ། གོས་གསུམ་དག་ཀྱང་བརྗེ་བར་བྱ། ། དང་པོའི་གོས་སུ་བཤད་པ་ནི། ། སྡོམ་པ་རྣམས་ལ་གནས་པ་དག། སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་དག་པའོ། ། གཉིས་པ་ཁྲེལ་ཡོད་ངོ་ཚ་ཤེས། ། གསུམ་པ་ཐུབ་པའི་གོས་རྣམས་ཏེ། ། གོས་གསུམ་དུ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས། ། ཐམས་ཅད་བཟའ་དང་འདོད་པ་ནི། ། ཁ་ན་མ་ཐོ་གང་མེད་པའོ། ། ཤ་ཆང་སྒོག་པ་ལ་སོགས་པ། ། མི་བཟའ་བ་རྣམས་སྤང་བར་བྱ། ། དྲི་མི་ཞིམ་དང་མི་གཙང་བའི། ། བཟའ་དང་བཏུང་བ་རྣམས་ཀྱང་སྤང་། ། གཞན་ལ་གནོད་དང་ལྡན་པ་དག། སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་མི་བྱའོ། ། གཡེམ་པ་བདུན་གྱི་སྦྱོར་བ་རྣམས། ། མི་སྡུག་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ། ། བསོད་ནམས་བྱེད་ལ་རྟག་ཏུ་བརྩོན། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དོན་སེམས་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་རྒྱ་ཆེ། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལ་མཁས། ། ཀློག་ཅིང་རྣམ་པར་སེམས་པ་དང་། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་གསོལ་བ་འདེབས། ། དགྲ་དང་ཟིན་དང་ཐ་མལ་པ། ། སེམས་སྙོམས་མི་འཇིགས་རབ་ཏུ་སྦྱིན། ། ཞེ་སྡང་འཇོམས་པ་བསྒོམ་པ་ནི། ། བྱམས་ཤིང་དགའ་ལ་དེས་པ་ཅན། །

The Buddha, the Dharma, and the Noble Saṅgha, and the Master as the last; Every day, as much as one is able, one should thoroughly apply the four ablutions. I shall explain, in their proper order, how the yogi performs these ablutions. Abiding in the three vows is explained as the first ablution. The explanation of the second ablution consists of confession, supplication, and so forth. The third is the releasing of the mudrās. The fourth is the water, which is the last. By means of these ritual ablutions, the wise should wash themselves accordingly. Regarding the ritual of the practitioner, one should also change the three garments. The first garment is explained as abiding in the vows, which is the purity of the ritual of practice. The second is a sense of shame and dread of blame; the third is the garments of the Sage. These are proclaimed as the three garments. All food and desires should be free from any fault. One should avoid eating meat, alcohol, garlic, and the like. One should also avoid food and drink that are foul-smelling or impure. One should not, even in thought, do anything that causes harm to others. The applications of the seven types of misconduct should be abandoned by meditating on repulsiveness. Always strive in the performance of meritorious deeds and contemplate the meaning of the Mahāyāna. Skilled in the Perfection of Wisdom, one should read, reflect, and repeatedly offer prayers. Toward enemies, friends, and neutral persons, one should maintain an even mind and grant the gift of fearlessness. Meditating on the destruction of hatred, one should be loving, joyful, and gentle.

ཆོས་དང་གང་ཟག་བདག་མེད་པ། ། འདུས་བྱས་རྣམས་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་ཙམ། ། མངོན་སུམ་བློ་ཅན་བརྟན་པ་ནི། ། འདུས་བྱས་ཀུན་གྱིས་མི་རྨོངས་སོ། ། སྲོག་ལ་བབ་པར་གྱུར་ན་ཡང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་མི་གཏོང་ཞིང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ནམ་ཡང་གཏང་བར་མི་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་གང་དེ་རྡོ་རྗེ། ། ཤེས་རབ་དྲིལ་བུ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། སློབ་དཔོན་སྨད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། སྦྱོར་བ་ལྷོད་པར་མ་གྱུར་པས། ། གོ་ཆ་རབ་ཏུ་བརྟན་པར་བགོས། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་སྤྱད་པ་ཡང་། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་སློབ་པར་བྱེད། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་དང་ལྡན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ལ་ནི། ། ཁ་ན་མ་ཐོ་རྡུལ་ཙམ་ལ། ། སྲོག་ལ་ཡང་ནི་མི་ལྟ་བ། ། རབ་ཏུ་བྱུང་དང་ཁྱིམ་པ་ཡང་། ། འདུ་འཛི་ཀུན་ཀྱང་རྣམ་པར་སྤངས། ། བུ་དང་ཆུང་མ་དག་ལ་ཡང་། ། སྲིད་པའི་བཅིངས་པ་དག་ལས་གྲོལ། ། བརྐམ་དང་ཆགས་དང་གདུག་པ་མེད། ། རྨོངས་པ་དང་ནི་ལེ་ལོ་མེད། ། བག་ཡོད་སྤྱོད་ཅིང་བརྩོན་འགྲུས་ཆེ། ། རྣལ་འབྱོར་སྒྲུབ་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ལྟ་བ་ཀུན་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ། ། ཡང་དག་ཉིད་ཀྱི་ལམ་སྟོན་པ། ། དགོངས་པའི་ཚིག་ལ་རབ་ཏུ་མཁས། ། དོན་ཆེན་དོན་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། ། ཚུལ་དང་ཚུལ་མིན་ཆོ་ག་ཡང་། ། དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་རབ་ཏུ་མཁས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་བྱམས། ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པའི་དོན་སེམས་པ། ། འདི་(འདྲིའི་,འདྲའི་)ཚུལ་ནི་བཟང་པོ་ལ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་སྒྲུབ་པ་ཡིས། ། གྲོལ་བ་དང་ནི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དོགས་པ་མེད། །

The selflessness of phenomena and persons, and that conditioned things are mere delusions—those who possess stable, direct insight are not deluded by any conditioned phenomena. Even if it should cost them their lives, they do not forsake the bodhicitta, nor shall they ever abandon the vajra, the bell, or the mudrā. That which is the bodhicitta is the vajra; insight is said to be the bell. One must not disparage the master, for the guru is equal to all the Buddhas. Without slackening in application, one should don the armor most firmly. One should train in the six perfections in their proper sequence. Possessing the welfare of all sentient beings, in the manner of a bodhisattva, one does not regard even a speck of a fault as a matter of life and death. Whether ordained or a householder, one should completely abandon all worldly distractions. Even toward children and wives, one is liberated from the bonds of existence. Free from greed, attachment, and malice, and without delusion or laziness, one should practice with conscientiousness and great diligence. Through the accomplishment of yoga, one should achieve the goal. Completely liberated from all views, showing the path of reality itself, and being highly skilled in the words of intentional meaning, one will realize the great purpose. Highly skilled in the yoga of reality, one knows the rituals of what is proper and improper. With great love for all sentient beings, one contemplates the purpose of the bodhisattva conduct. In such an excellent manner, through such practice, one attains liberation and the accomplishments. All accomplishments are attained without doubt.

ཕྱོགས་དང་ཟས་དང་གོས་རྣམས་ལ། ། འབགས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤང་། ། ལྷ་རྣམས་སྨད་པར་མི་བྱ་ཞིང་། ། རྣམ་པ་ཡང་ནི་སྤང་བར་བྱ། ། ཉི་མ་རེ་རེ་རབ་བསྡམས་ཤིང་། ། སྲུང་བའི་ཆོ་ག་བྱས་པ་ལ། ། བགེགས་ནི་མེད་ཀྱིས་མ་འཇིགས་ཤིག། སེམས་ནི་རབ་ཏུ་གདུལ་དཀའ་འདིས། ། བགེགས་ནི་ཅུང་ཟད་མེད་སྙམ་པས། ། སེམས་ནི་དག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། རང་གི་སེམས་ནི་བདུད་ཅེས་གསུངས། ། རང་གི་སེམས་ཉིད་བགེགས་ཡིན་ནོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས། ། རྣམ་པར་རྟོག་ལས་བགེགས་ཀུན་འབྱུང་། ། གདུལ་དཀའ་སེམས་ནི་རབ་བཟུང་ནས། ། འདོད་པ་ལྔ་ནི་སྤང་བར་བྱ། ། སྔོན་གྱི་རྗེས་དྲན་ནས་བརྩམས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འཇིག་རྟེན་ན་ནི་གང་ཟག་བཞི། ། བསྐལ་པ་བརྒྱར་ནི་བརྩོན་བྱས་ཤིང་། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཀུན་སྤྱད་ཀྱང་། ། དེ་དག་འགྲུབ་པར་ཡང་མི་འགྱུར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་མ་བསྐྱེད་དང་། ། ཐེ་ཚོམ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ནི། ། གང་ཞིག་བཀའ་སྩལ་མི་བྱེད་དང་། ། མ་དད་པས་ནི་མི་འགྲུབ་པོ། ། ཕ་དང་མར་ནི་ཤེས་པ་དང་། ། ཚངས་དང་དགེ་འདུན་ལ་འབད་ན། ། གཙང་ཞིང་ཞི་བ་དུལ་བ་དང་། ། བསྡམས་ཤིང་ཐར་པ་ལ་སེམས་པ། ། རྒྱལ་སྲིད་མཐོ་རིས་ལོངས་སྤྱོད་དང་། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་སོགས་ཕྱིར་མིན། ། གཞན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕྱིར། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ངེས་བྱས་པ། ། དེ་བཞིན་ཁ་ཟས་ཚོད་ཤེས་ཤིང་། ། མཚན་མོ་མི་ཉལ་བ་ལ་དགའ། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་བྱུང་། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་སེམས་ཤིང་། ། སེམས་ནི་རབ་ཏུ་དང་གྱུར་ནས། ། མི་གཡོ་བར་ནི་ངེས་པར་བྱ། །

One should completely avoid all defilements regarding the directions, food, and clothing. One must not disparage the deities, and should also abandon [worldly] appearances. For one who is thoroughly restrained day by day and performs the ritual of protection, there are no obstacles; therefore, do not be afraid. Thinking that there are not even the slightest obstacles because of this mind which is so difficult to tame, the mind itself becomes pure. One's own mind is said to be the Māra; one's own mind is the obstacle. Abandon all conceptual constructions, for all obstacles arise from conceptual construction. Having firmly grasped the mind that is difficult to tame, one should abandon the five sensory desires. Beginning with the recollection of the past, one should meditate on Vajrasattva. In this world, there are four types of individuals who, though they exert themselves for a hundred eons and practice according to the ritual, will not achieve accomplishment: those who have not generated the mind of awakening, those who harbor doubts, those who do not act according to the instructions, and those who lack faith. Those who recognize [the teacher] as a father or mother, and who strive for Brahmā and the Saṅgha—being pure, peaceful, disciplined, restrained, and intent on liberation—do not do so for the sake of sovereignty, celestial realms, enjoyments, or the qualities of sensory desire. Rather, it is for the sake of all sentient beings, having resolved upon perfect awakening. Likewise, knowing the proper measure of food and delighting in not sleeping at night, when attachment, aversion, and so forth arise, one should not dwell on conceptual thoughts; having made the mind very clear, one should remain steadfast and unwavering.

ལེགས་བཤད་ཤིན་ཏུ་རྣམ་ཕྱེ་བའི། ། ཆོས་ཀྱི་དོན་ལ་མངོན་པར་དགའ། ། སེམས་ཅན་གནོད་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ། ། དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་པའི་ལས་མི་བྱེད། ། སེམས་ཅན་གདུག་པ་ལ་སོགས་པའི། ། ཉེས་པ་དག་ཀྱང་རབ་ཏུ་བཟོད། ། རིག་སྔགས་མཚོན་དང་དེ་བཞིན་མཚོན། ། ལྷ་ཡིས་བཅིངས་པ་རྣམས་དང་ནི། ། དམན་མ་དག་དང་ལྷ་ཡི་གྲིབ། ། ལྷ་ཡི་མཚན་མ་ལ་སོགས་ཀུན། ། བཟའ་བ་དང་ནི་སྣ་ཚོགས་པ། ། མཚན་མའི་མཚན་ཉིད་བྱས་པ་རྣམས། ། མི་འགོང་ཞིང་ནི་མི་བཟའ་སྟེ། ། ནམ་ཡང་བརྫི་བར་མི་བྱའོ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་དཀོར་དག་ནི། ། ནམ་ཡང་སྤྱད་པར་མི་བྱའོ། ། ཐ་ན་རྡུལ་གྱི་ལྷག་མ་དང་། ། བདུག་སྨོས་དག་ཀྱང་མི་སྣོམ་མོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བསྡམ་པའི་ཚིག་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པའི་ཚིག་འགྲེལ་པར་གྱུར་པ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་དང་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་འབྱུང་སྟེ། དེ་བས་ན་བག་ཡངས་ཀྱི་ཚིག་གང་ཡིན་པ་འདི་དག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕལ་ཆེར་ཇི་སྐད་དུ་གྲགས་པའི་དོན་ལས་གཞན་དུ་རང་གི་བརྡས་དེ་ལྟ་བུར་བཤད་པས་གདུལ་བའི་འགྲོ་བ་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཀྱང་ཚིག་གང་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་ཇི་ལྟར་བ་དང་མི་འགལ་བ་དེ་དག་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཉིད་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་བརྡ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་ལུང་སེམས་དཔའ་དག་འཆད་དོ། ། འདིར་ནི་ཞར་ལ་བཤད་པ་སྟེ། སྐབས་ཉིད་བཤད་པར་བྱའོ། ། གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བཞིའི་ཆོ་ག་བྱ་བ་དང་།

They take great delight in the meaning of the Dharma, which is well-expounded and thoroughly distinguished. They do not perform violent actions that cause harm to sentient beings and the like. They also fully endure the faults of malicious sentient beings and so forth. They do not fear or consume spells, weapons, or similar implements, nor divine fetters, inferior things, divine shadows, divine signs, and so on. They do not step over or consume various things that have been made into symbolic marks; they never trample upon them. They must never use the property of the Three Jewels, nor even smell the remnants of dust or incense from them. These words, which restrain the conduct of body, speech, and mind for the yogi of Secret Mantra, serve as the commentary on the intended meaning of all the Yoga Mantra Tantras. They appear in the Vajra Peak, the Compendium of All Rituals, and other such texts. Therefore, as for these words of "liberative license," the Blessed One mostly taught them by explaining them through his own symbolic terminology rather than according to their commonly known meanings, in order to benefit the beings to be trained. Among those, the masters of the lineage explain that whichever words do not contradict the specific context of yoga and so forth should be understood according to their literal meaning, following worldly conventions. This has been explained here incidentally; the actual subject at hand shall now be explained. This concerns the performance of the ritual for the four types of secret offerings.

དེའི་དོན་དུ་དང་པོར་མཆོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་འདོད་པ་དག། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་བདེ་སྩོལ་བ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གནས། ། མཆོད་ན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་སེམས་དཔའ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་གསང་བ་བརྗོད་ཅིང་རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་སྦྱོར་བས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་མཁའ་ལྟག་གཉིས་སུ་བསྙེམས་པའི་ཚུལ་དང་བཅས་པར་བཞག་ལ། ཇི་ལྟར་སྨོས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་དྲན་པ་སྔར་བྱས་ཏེ། དེ་ལས་དགའ་བ་བསྐྱེད་ཅིང་དང་བ་སྤེལ་བ་དང་། བ་སྤུ་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པ་སྔར་བྱས་ཏེ། ལྡེམ་བག་ཅན་དུ་སྤྱི་བོ་གཡོན་དུ་འདུད་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ལཱ་སྱེའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེའི་སྙིང་པོ་ཡང་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ལཱ་སྱེ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་སཾ་གྲ་ཧ། བཛྲ་རཏྣ་མ་ནུཏྟ་རཾ། བཛྲ་དྷརྨ་ག་ཡ་ནེ། བཛྲ་ཀརྨ་ཀ་རོཏྦྷ་བེ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཆོད་པ་གསང་བ་སྟེ། གསང་བའི་མཆོད་པ་བཞི་ཆར་ལ་ཡང་སོ་སོའི་སྙིང་པོ་དང་བཅས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གར་བྱེད་ཅིང་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། གོང་དུ་གསུངས་པའི་མཆོད་པ་གསང་བ་ཉིད་བརྗོད་ལ་གཟུངས་དང་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བའི་ཚོགས་བདག་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་འབྱུང་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བསམས་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་བདག་གི་སྤྱི་བོར་ཕྲེང་བའི་ཚུལ་དུ་བཅིང་བར་བྱའོ། །

For that purpose, first manifest the meditative absorption of offering. Regarding its characteristics, it is said: "Those who desire Samantabhadra and bestow happiness upon all sentient beings, by abiding in the meditative absorption of Vajrasattva and making offerings, will attain the accomplishments." The term "Vajrasattva" is a proximate designation that should also be applied to the other bodhisattvas who are to be pleased. Then, while reciting the secret offering, perform the vajra dance gesture by placing the two vajra fists in a proud manner at the two temples. Having first recollected the benefits of the bodhicitta as previously described, generate joy from that, increase clarity, and experience the bristling of the body hairs and so forth. Then, with a graceful posture, bow the crown of the head to the left. This is the activity mudrā of Vajralāsyā, and its essence mantra is as follows: OṂ VAJRA LĀSYE | OṂ VAJRA SATVA SAṂGRAHA | VAJRA RATNA MANUTTARAṂ | VAJRA DHARMA GAYANE | VAJRA KARMA KARODBHAVE This is the secret offering; for all four types of secret offerings, one should likewise recite their respective essence mantras. Then, while dancing, bind the activity mudrā of the Vajra Garland. Recite the secret offering itself as described above, and with the thought, "May the collection of flower garlands of the qualities of all the Tathāgatas—such as the dhāraṇīs and the liberations—arise for myself and all sentient beings," bind the two vajra fists in the manner of a garland upon one's own crown.

འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་སྙིང་པོ་ཡང་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་མཱ་ལེ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་མཆོད་པ་གསང་བ་བརྗོད་ལ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་མདོ་སྡེ་བཤད་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བསམས་ནས། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱིས་རང་གི་ཁ་ནས་ཚིག་བརྗོད་པའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་གླུའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེའི་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གཱི་ཏི། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་མཆོད་པ་གསང་བ་བརྗོད་ལ། ། མཚན་མ་དང་སྤྱོད་ལམ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ངེས་པའི་ཚིག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་མཁས་ཤིང་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ལག་ན་ཐོགས་པ་འགྲོ་བའི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ལ་མཁས་པར་བདག་གི་ལུས་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ཡིད་ལ་བསམས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་སྤྱི་བོར་ཐལ་མོ་སྦྱར་རོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་དེའི་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ནིརྟི། དེ་ལ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་ཐབས་བསྟན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་མདུན་དུ་བཀན་ཏེ་བཞག་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་གཡས་པ་ཁས་ཕུབ་སྟེ་བཞག་ནས། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་དེ་གཡས་པའི་མཐེའུ་ཆུང་ལ་སོགས་པ་སོར་མོ་ཐམས་ཅད་དགྲོལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བསྐོར་ཏེ། ལག་པ་གཡས་པ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ལྡེམ་བག་ཅན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བྱས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་བསྐོར་ཏེ་མཁུར་ཚོས་གཡོན་པར་བཀུར། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་གར་བྱེད་ཅིང་བསྐོར་བ་གཉིས་བྱ་སྟེ། མཁུར་ཚོས་གཡས་པར་བཀུར། ། དེ་ནས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་གར་བྱེད་ཅིང་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་བྱའོ། །

This is the action mudrā of the Vajra Garland, and its essence is also this: OṂ VAJRA MĀLE. Then, likewise, recite the secret offering and, thinking, "May the profound and vast sūtras and so forth be proclaimed for all wandering beings," perform the gesture of speaking words from one's own mouth with the two vajra fists. This is the mudrā of the Vajra Song, and its essence is this: OṂ VAJRA GĪTI. Then, likewise, recite the secret offering and, thinking in the mind, "May my body become skilled in speaking definitive words for all wandering beings through various signs and modes of conduct, and skilled in accomplishing the welfare of beings by holding various samaya mudrās such as the sword in hand," join the palms at the crown of the head in the manner of the Vajra Dance. This is the action mudrā of the Vajra Dance, and its essence is this: OṂ VAJRA NṚTYE. Regarding that, this is the instruction on the method of the Vajra Dance: Place the left vajra fist flat in front, and place the right fist face down upon it. Rotate that left vajra fist in the manner of releasing all the fingers, starting with the little finger of the right hand. Likewise, make the right hand into a vajra fist with a graceful, swaying motion, and rotate the left fist in the same way, resting it on the left cheek. Then, likewise, perform the dance and two rotations, resting it on the right cheek. Then, likewise, perform the dance and make the palms hollow.

འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་གར་གྱི་རིམ་པའོ། ། དེ་ལྟར་འདི་ནི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་མདོར་བསྡུས་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིར་བསྟན་པའོ། ། མཆོད་པའི་ཆོ་ག་དེ་བས་ཀྱང་ལྷག་པར་བྱེད་འདོད་པ་དེས་ནི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་རིག་སྔགས་ཀྱིས་མཆོད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱུད་ཉིད་ལས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་འདི་ནི་མཆོད་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ལྟར་གང་དུ་གསུངས་པའི་རིམ་པས་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་བདག་ཉིད་བསྒྲུབས་ཏེ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་དབང་བསྐུར་བ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཆོད་པར་ལྡན་པའི་བསྔགས་པ་ནི། རང་གི་ལྷ་བཞིན་དུ་ཅིས་ཀྱང་མི་ཚུགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དད་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་སོགས་ལྡན་པ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལྟ་བུར་འགྱུར། ། ཆོ་འཕྲུལ་རྣམ་པ་བཞི་རྣམས་ཀྱིས། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། སྐབས་འདིར་ཡང་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ནམ་བཟླས་བརྗོད་དང་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པའི་ཚེ་ཡང་རང་གི་ལྷའི་བསྒྲུབ་པར་བྱས་པ་ལ་དྲན་པ་ཉམས་པའམ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མང་པོ་བྱུང་ངམ། གཉིད་དམ། སྙོམ་པའམ། ཡུལ་གཞན་ལ་སོགས་པར་འགྲོ་འདོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་གིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་སེམས་མི་འདུ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་རང་གི་སེམས་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པས་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་སྙིང་པོ་འདི་ཉིད་ཀྱིས།

This is the sequence of the vajra dance. Thus, these eight types of offerings have been presented in brief as a general teaching for all yogins. Those who wish to perform the ritual of offering even more extensively should offer with the vidyā-mantras of the action seals of the deities taught in the Action Maṇḍala. These should be understood from the tantra itself; this concludes the ritual of offering. In that way, having accomplished oneself as the samaya-sattva of one’s own deity according to the sequence taught, the praise of being endowed with the blessings, the empowerment, the meditative absorption, and the offerings is as follows: one should have faith that one will become as invulnerable as one’s own deity. As it is said: "Endowed with the blessings and so forth, One becomes like Vajrasattva. Through the four types of miraculous displays, One should accomplish Vajrapāṇi." At this point, one should also recite the hundred-syllable vajra words. Whenever one is performing recitation, meditative concentration, and so forth, if mindfulness of the accomplishment of one’s own deity is lost, or if many afflictions such as attachment arise, or if one falls asleep, becomes lethargic, or the mind fails to remain focused on the object of the Great Seal (mahāmudrā) and so forth due to the power of discursive thoughts such as the desire to go elsewhere—at those times, in order to stabilize the mind by causing it to abide in its own nature, one should use this very essence of the hundred-syllable mantra.

དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འམ་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བསྐུལ་ལོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ཡ་མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ། བཛྲ་སཏྭ་ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛ་ཌྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། སུ་ཏོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བ། སུ་པོཥྱོ་མེ་བྷ་བ། སརྦ་སིདྡྷིམྨེ་པྲ་ཡཙྪ། སརྦ་ཀརྨ་སུ་ཙ་མེ། ཙིཏྟཾ་ཤྲི་ཡ་ཀུ་རུ་ཧཱུྃ། ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོ། ། བྷ་ག་ཝཱན། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་མཱ་མེ་མུཉྩ། བཛྲཱི་བྷ་བ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨཿ། འདི་བརྗོད་པས་མཚམས་མེད་པར་བྱས་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསླུས་པ་དང་། དམ་ཚིག་དང་། དམ་པའི་ཆོས་སྤངས་པ་དང་། ཉེས་པར་བྱས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་བྱས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བརྟན་པར་གྱུར་པས་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་འཐོབ་སྟེ་རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་བམ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དངོས་གྲུབ་གྲུབ་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དངོས་གྲུབ་མཆོག་གི་བར་དུ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་གསུངས་སོ་ཞེས་གཞུང་ལས་འབྱུང་ངོ་། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དུ་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་མཆོག་རྣམས་ལ་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་སྒྲུབ་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། དབང་བསྐུར་བ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཆོད་པ་དང་ལྡན་པ་དངོས་སུ་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཆོ་ག་བྱེད་མི་ནུས་པ་དེས་ནི་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་སྙིང་པོའི་དོན་གྱི་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་སུ་བདག་བསམས་ཏེ།

One invokes the essence of all the great wisdom beings, such as the glorious Vajrasattva or Vajratīkṣṇa. In this regard, this is the heart of the hundred-syllable mantra: Oṃ vajrasattva samayam anupālaya | vajrasattva tvenopatiṣṭha dṛḍho me bhava | sutoṣyo me bhava | anurakto me bhava | supoṣyo me bhava | sarvasiddhim me prayaccha | sarvakarmasu ca me cittaṃ śriyaṃ kuru hūṃ | ha ha ha ha hoḥ | bhagavān sarvatathāgatavajra mā me muñca | vajrībhava mahāsamayasattva āḥ || By reciting this, even for one who has committed the acts of immediate retribution, deceived all the tathāgatas, abandoned the samaya and the sublime Dharma, or performed every kind of misdeed, Vajrasattva becomes firm within the practitioner who accomplishes the mudrā of all the tathāgatas. Consequently, in this very life, one will swiftly attain all the siddhis as desired—whether the vajra siddhi or the siddhi of Vajrasattva—and having attained those, one will reach up to the supreme siddhi of the tathāgatas. Thus it is said in the scriptures by the Blessed One, Vajrasattva. For the supreme yogins endowed with skillful means and insight, the blessing of accomplishing the yoga of the samayasattva of one’s own deity, along with the empowerments, meditative absorptions, and offerings, has already been explained in detail. However, for those unable to perform the full ritual, even by means of the mere words of the essential meaning of the recitation, one should visualize oneself in the form of one’s own deity.

རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་མདུན་དུ་ཡང་བསམས་ལ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ལྟ་ངན་ཆགས་པ་མེད་པ་ལ། ། གསང་བ་འདི་ནི་མི་རིགས་སོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་སྐབས་སུ་རྒྱས་པར་གསུངས་ནས་དེ་བས་ན་སྙིང་པོའི་དོན་གྱིས་བདག་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་བསྒོམས་ཏེ། མདུན་དུ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་བསྒོམ་ཞིང་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བྱེད་པས། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ཡང་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་ཟད་ཀྱི། དེ་བས་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཡང་འདི་ཉིད་དོ། ། དེས་དོན་འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་བྱེད་མི་ནུས་པའི་སྔགས་པས་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པ་ཙམ་ཉིད་དེའི་དོན་གྱིས་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་ལྷ་སེམས་དཔར་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། མཆོད་པ་དང་ལྡན་པར་བསམས་ཏེ། མདུན་དུ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་བསྒོམ་ཞིང་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། སྙིང་པོའི་དོན་གྱི་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་པ་འདི་ཡང་བཟླས་བརྗོད་འབའ་ཞིག་ལ་དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་རྣམས་ལ་བསྟན་གྱི། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པས་བསྒྲུབ་ནུས་པ་རྣམས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། ཕྱི་མའི་ཡང་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་ལས་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་སུ། ལྟ་ངན་ཆགས་པ་མེད་པ་ལ། ། གསང་བ་འདི་ནི་མི་རིགས་སོ། །

One should also visualize the form of one’s own deity in front and perform the recitation. As it is said: "For those with wrong views and no attachment, this secret is inappropriate." Having explained this in detail in that context, it continues: "Therefore, by means of the essential meaning, one should meditate on oneself as the body of a Buddha, and also meditate on the body of a Buddha in front by means of mere words. Acting according to one’s desire, one should perform the recitation with vajra words one hundred and eight times." This is merely a statement of the proximate characteristics; therefore, this very same ritual applies to the other great beings to be pleased, such as Vajrasattva and so forth. The meaning is as follows: for a mantrin who is unable to perform the yoga of the samaya-being of one’s own deity as described, the mere utterance of the essence-mantra (hṛdaya) to be recited serves as the basis for the deity to be recited. One should visualize oneself being blessed as that deity-being, and as being endowed with empowerment, meditative absorption (samādhi), and offerings. One should also meditate on that very same form in front and perform the recitation. This is the intended meaning. This second approach of accomplishing the samaya-being by means of the mere words of the essential meaning is taught for those who desire siddhi through recitation alone; it is not for those who are able to accomplish it through the meditation on the great seal (mahāmudrā) and so forth. Why is that? Because in the context of recitation in the Subsequent Subsequent Tantra, it says: "For those with wrong views and no attachment, this secret is inappropriate."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་ནས། ཐ་ན་སྙིང་པོའི་དོན་གྱིས་བདག་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་བསྒྱུར་ཏེ། མདུན་དུ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་བསྒོམ་ཞིང་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བྱེད་པས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་བཟླས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། གང་གི་ཕྱིར་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་རྒྱས་པར་གསུངས་པ། དེ་ནི་མི་ནུས་པ་རྣམས་ལ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྒྱས་པ་ལས་མདོར་བསྡུས་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་དག་ཀྱང་སྣང་སྟེ། ཇི་ལྟར་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྟོག་པ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེར་ནི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལས་གསུངས་པའི་ལྷ་རྣམས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་བསྟན་ནས། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའི་མཐུ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས། འདིར་འདོད་ཆགས་མེད་པའི་འཁོར་ལོ་གཞོམ་མི་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ནས། འདིའི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པའང་མ་བཤད་དོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་དབང་བསྐུར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྒྱས་པ་དང་མདོར་བསྡུས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་། རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཆོད་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་བྱས་ནས་དང་པོར་རེ་ཞིག་རང་གི་སེམས་དབང་དུ་གྱུར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་མོ། །

Having spoken thus at length, it is said: "At the very least, by means of the essential meaning, transform oneself into the body of a Buddha. In front of oneself, meditate on the body of a Buddha even by means of mere words, and by acting as one desires, one should perform the recitation of the vajra words one hundred and eight times." For this reason, although the stages of blessing and so forth are taught extensively in other [tantras], there are also teachings that present a concise version of the extensive [rituals] in order to demonstrate the greatness of Secret Mantra to those who are incapable [of the extensive practice]. This is just as it is taught in the Tattvavikalpa of the Great Samaya. In that [text], after teaching the blessing of the deities taught in all the kalpas extensively, it demonstrates the power of the essence-mantra "HŪṂ," known as the "Vajra Samaya of Great Bliss," and states: "Here, there is no need to destroy the wheel of non-attachment," and so forth. Consequently, the blessing and so forth of this [practice] are not explained [there]. Why is that? Because it is extensively taught that "by the mere recollection of this, one will be blessed and empowered by the Blessed Ones." Thus, through both the extensive and concise methods, one should bless oneself as the samaya-sattva of one's own deity, and having become endowed with empowerment, meditative absorption (samādhi), and offerings, one should first meditate on the sūkṣma-vajra-samādhi (the meditative absorption of the subtle vajra) in order to bring one's own mind under control.

ཇི་སྐད་དུ་འདིར་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པ་ལས། དེ་ཕྱིན་ཆད་ནི་གང་ཅུང་ཟད། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་བསྒོམ་པ་ནི། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བརྟན་བྱ་བ། ། ཏིང་འཛིན་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བརྟགས་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ཡང་འདིར་དངོས་སུ་ན་རང་གི་སེམས་གནས་པའི་རླུང་ཉིད་སྣ་ནས་དབུགས་དབྱུང་ཞིང་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། དེ་བསྙེན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་གྱུར་ཅིང་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་རབ་ཏུ་ཕྲ་བ་ནི་སྐྲའི་རྩེ་མོ་ཙམ། རབ་ཏུ་བསྒོམ་པ་ནི་ཏིལ་གྱི་འབྲས་བུ་ཙམ་དང་། དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་མ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ནས་འབྲས་འདྲ་བའམ། རྩེ་ལྔ་པ་རང་གི་ལྷའི་ཁ་དོག་དང་མདངས་འདྲ་བ་སྣའི་ཐོག་མར་རྣལ་འབྱོར་ལ་མཁས་པ་རྣམས་སེམས་སོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་བསམས་པའི་དབང་གིས་སྣ་ནས་དབྱུང་བའི་རླུང་དེ་དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བའི་རང་བཞིན་བཏང་ནས། སྣའི་བུ་ག་གཉིས་བཀང་སྟེ་གནས་པར་བརྟགས་པས་རེག་པ་ཁྱད་པར་སེམས་རྣམ་པར་གནས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཀུན་དུ་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་བས་ན་ཁྱད་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དང་པོར་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམ་པར་བྱ་བར་ངེས་སོ། ། འདི་སྐད་དུ་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཆོ་ག་སྦྱར། ། ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བར་བྱ། ། ཆོ་ག་འདི་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱ་དབང་དུ་བྱའོ། ། ཞེས་རྒྱུད་འདི་ལས་གསུངས་སོ། ། གཞན་དག་ལས་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཞར་ལ། དོན་འདི་ཕལ་ཆེར་བསྟན་གྱི་དེར་བརྟག་པར་བྱའོ། །

As it is said in this context, regarding the explanation of the benefits of the subtle vajra: "From that point forward, whatever little is meditated upon in perfect equipoise, all of that is to be made stable, examined by the wisdom of samādhi." Thus it is taught. Here, the subtle vajra is actually asserted to be the very wind of one's own abiding mind, characterized by the inhalation and exhalation of breath through the nose. To cultivate it, that which arises from it and is connected to it—the extremely subtle—is the size of a hair-tip; the "thorough meditation" is the size of a sesame seed; and the intermediate between those two is the size of a grain of rice. Skilled yogis focus their minds on such a subtle vajra, appearing like a grain of rice or a five-pronged [vajra], with the color and luster of their own deity, at the tip of the nose. Because of the power of contemplating that, the wind exhaled from the nose abandons its nature of flowing in and out, and by visualizing it filling both nostrils and remaining there, a special tactile sensation is produced that is conducive to the mind remaining stable. Therefore, it is certain that a yogi who wishes to achieve the accomplishments arising from the special samādhi must first meditate on the subtle vajra. As it is also said in the section explaining the maṇḍala of the four mudrās in this tantra: "Apply the ritual of the subtle vajra; bind the wisdom mudrā. By the yoga of this ritual, the wisdom mudrā is brought under control." This point is also mostly taught in other [tantras] in the context of achieving the mahāmudrā and so forth, and should be examined there.

རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རིམ་པ་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། དང་པོར་རེ་ཞིག་རང་གི་ལྷའི་སེམས་དཔར་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབས་པའི་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ལ། རང་གི་ལྕེ་རྐན་ལ་བཅར་ཏེ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་མངོན་དུ་བྱས་ནས། དབུགས་དབྱུང་བའི་རླུང་ལས་གྱུར་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་དེའི་སྙིང་པོ་ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་ཅིང་སྣའི་རྩེ་མོ་རྣམ་པར་བརྟགས་ཏེ། སྣའི་བུ་གའི་ནང་ན་རང་གི་སེམས་དང་དབྱེར་མེད་པར་གྱུར་པ་མི་གཡོ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་རླུང་གིས་བདེ་བར་རེག་པ་མྱོང་བ་ལས་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉམས་སུ་མྱང་བར་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ལྕེ་ནི་རྐན་ལ་བཅར་ནས་སུ། ། སྣ་ཡི་རྩེ་མོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་དེར་རེག་པས། ། སེམས་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་སཱུཤྨ་བཛྲ། དེ་ནས་རེག་པ་མྱོང་བའི་འོག་ཏུ་སྙིང་པོ་འདི་ཡང་ཡིད་ལ་བརྗོད་ཅིང་དབུགས་དལ་བུས་ཕྱུང་ལ་རང་གི་སེམས་རྒྱུ་བའི་གནས་སྣའི་བུ་ག་ནས་རྒྱུ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་རླུང་དེ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་རྡུལ་བུས་བ་ལྟར་འཐོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་མཚོན་ཆ་མང་པོ་གཏོར་བར་གྱུར་པ་རིམ་གྱིས་ཕྱིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞིང་ཐོས་པའི་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་གནས་ཀྱི་ནང་ཁྱབ་པར་དེའི་རྗེས་སུ་སོང་བའི་ཡིད་ཀྱིས་བསྒོམ་མོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བདེར་རེག་པའི། ། མཚན་མ་ནམ་ཞིག་བྱུང་བ་ན། ། མཚན་མ་དེ་ནི་འཕྲོ་བྱ་ཞིང་། ། སེམས་དེ་ཀུན་དུ་འཕྲོ་བར་བྱ། །

The stages of the samādhi of the subtle vajra are as follows: First, one should recollect how one has accomplished oneself as the deity of one’s own chosen deity. Then, having placed the tongue against the palate and actualized the stages of meditative equipoise, one should mentally recite the essence mantra of the subtle vajra—characterized as described in the scriptures—which arises from the exhalation of the breath. One should then focus the mind on the tip of the nose. By experiencing the pleasant touch of the immovable subtle vajra wind, which has become inseparable from one’s own mind within the nostrils, one should experience the serviceability and pliancy of body and mind. As it is said: "Pressing the tongue against the palate, One should meditate on the tip of the nose. By touching the subtle vajra there, The mind will become settled in equipoise." In this context, the essence mantra is: OṂ SŪKṢMA VAJRA. Then, after experiencing that touch, one should again mentally recite this essence mantra and exhale slowly. One should meditate with a mind that follows the subtle vajra wind as it moves through the nostrils—the seat of one’s own mental activity—scattering it like dust blown by a whirlwind. In this manner, many extremely subtle vajra weapons are scattered, gradually pervading the entire extent of the three realms of existence as they have been seen and heard. As it is said: "When the sign of the pleasant touch Of the subtle vajra arises, One should radiate that sign And cause the mind to radiate everywhere."

ཇི་ལྟར་འདོད་པར་སེམས་སྤྲོས་པས། ། ཁམས་གསུམ་ཡང་ནི་ཁྱབ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་འདིའོ། ། སྤར་ན་བཛྲ། དེ་ནས་དེ་ལྟར་ཡུན་རིང་དུ་བསམས་ཏེ། སྙིང་པོ་འདི་ཡང་ཡིད་ལ་ཟློས་ཤིང་དབུགས་སླར་བསྡུ་བའི་རེག་པ་མྱོང་བར་བྱེད་པས་རྡོ་རྗེའི་ཚོགས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་སླར་བསྡུ་ཞིང་རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྡོ་རྗེ་གཅིག་པུར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྗེས་སུ་ཆུད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དེ་བཞིན་དུ་སྣའི་རྩེ་མོའི་བར་དུ་དབུགས་སླར་བསྡུས་པའི་རླུང་གི་རྡོ་རྗེ་དེ་བསྒོམ་མོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ནས་དེ་ཡི་སླར་བསྡུ་བ། ། སྣ་ཡི་རྩེ་མོར་འོངས་པའི་བར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་སཾ་ཧ་ར་ཎ་བཛྲ། དེའི་འོག་ཏུ་སྙིང་པོ་འདི་ཡང་ཡིད་ལ་བྱ་ཞིང་ཇི་སྲིད་འདོད་པའི་བསམ་གཏན་དུ་བྱས་པར་རབ་ཏུ་བརྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྲྀ་ཌྷ་ཏིཥྛ། འདི་ནི་རེ་ཞིག་རྒྱུད་འདི་ལས་རང་གི་སེམས་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱིར་བསྟན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྟན་པའི་སྐབས་སུ་མི་རྟག་པ་དང་། མི་གཙང་བ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན་མང་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་རྗེས་སུ་མཐུན་ཞིང་སེམས་མཉམ་པར་གནས་པའི་རྒྱུ་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སེམས་མཉམ་པར་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་བར་བྱས་ན་འགལ་བ་མེད་དོ། ། དེ་རྣམས་ལས་གཞན་ཡང་ཡོན་ཏན་འདི་འབྱུང་སྟེ།

"By projecting the mind as one desires, one should pervade even the three realms," so it is said. Regarding that, the essence mantra is: SPHARAṆA VAJRA. Then, having meditated in that manner for a long time, while mentally reciting this essence mantra and experiencing the sensation of withdrawing the breath, the yogi—who has realized the conceptualization of all those vajra hosts as being withdrawn back into a single, extremely subtle vajra—should likewise meditate on that vajra of the withdrawn wind at the tip of the nose. As it is said: "Then, its withdrawal, until it reaches the tip of the nose." Regarding that, the essence mantra is: OṂ SAṂHARAṆA VAJRA. Following that, one should also attend to this essence mantra and make it very stable through meditative concentration for as long as desired. Regarding that, the essence mantra is: OṂ VAJRA DṚḌHA TIṢṬHA. This is a general presentation of the yoga of the subtle vajra samādhi for the purpose of bringing one's own mind under control according to this tantra. In the Vajraśekhara, during the section teaching the subtle vajra, other samādhis for meditating on the subtle vajra—which are antidotes to the afflictions, are concordant with the mind's abiding in equanimity, and are causes for such abiding, such as impermanence, impurity, emptiness, and many reflections of the moon—are also taught. There is no contradiction in using these as well to bring the mind into equanimity for as long as desired. Furthermore, these other qualities will arise:

གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་དང་། སེམས་མཉམ་པར་གནས་པའི་རྒྱུར་ཡང་འགྱུར་རོ། ། འདི་སྐད་དུ། བདག་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཆོས། ། བདག་ཉིད་བསམ་པ་ཤེས་རབ་ཅན། ། བདག་དེ་དམིགས་སུ་མེད་པ་སྟེ། ། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་ཡི་ལུས། ། འབྱུང་བ་རྣམས་ནི་གང་ལས་བྱུང་། ། ཡང་ན་ལུས་འདི་ཐམས་ཅད་ནི། ། མི་གཙང་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་ནི། ། སྤྱི་བོ་ནས་བརྩམས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། རྐང་མཐིལ་བར་དུ་ཁྱབ་པར་བསམ། ། ཡང་ན་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེར་བསམ། ། ཟླ་བའི་དབུས་སུ་མི་འཇིགས་པས། ། ཡང་ན་སྙིང་གའི་དབུས་སུ་ནི། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྟག་པར་བྱ། ། ཡང་ན་ཟླ་བ་གཉིས་ལྡན་པའི། ། དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཡང་ན་དབུས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། རང་གི་ལུས་ནི་ཁྱབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་གང་ཡང་རུང་བའི་རིམ་གྱིས་དུས་ཇི་སྲིད་འདོད་པར་བསྒོམས་ཏེ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་སེམས་དབང་དུ་གྱུར་པར་ཤེས་ནས། སའི་དངོས་གྲུབ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཡང་རྣལ་འབྱོར་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལ་གཅིག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པ་ཉིད་ན། ཡེ་ཤེས་བབ་པར་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་དག་ལ་ནི་ས་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་སྦྱར་བ་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་པོ། ། དེ་ལས་གཞན་པ་རྣམས་ནི་མཚན་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་བསྒོམས་པས་འགྲུབ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །

For that reason, in this context, meditative concentration (samādhi) serves as the antidote to the afflictions and also becomes the cause for the mind to abide in equanimity. As it is said: "I am the phenomenon of the subtle vajra; I am the one who possesses the insight of intention. I am that which is non-referential, The body of the four great elements. From what have the elements arisen? Alternatively, this entire body, Which has arisen from impure conditions, The yogi should contemplate as pervading From the crown of the head down to the soles of the feet. Alternatively, one should contemplate oneself as a vajra, Fearlessly in the center of a moon. Alternatively, in the center of the heart, One should visualize a moon maṇḍala. Alternatively, in the center of two moons, One should meditate on a vajra. Alternatively, with the vajra in the center, One should pervade one's own body." Thus, having meditated in any such sequence for as long as desired, and having known that the mind has been brought under control through the characteristic of one-pointed focus, one should accomplish the mundane and supramundane siddhis, such as the siddhi of the earth and the Mahāmudrā siddhis arising from meditation. In this regard, there are two types of yogis who practice: one is that which, upon entering the maṇḍala itself, the primordial wisdom (jñāna) descends; for them, mundane siddhis such as the earth and so forth are accomplished merely by application. As for the others, it should be understood that they are accomplished by meditating until the signs arise.

འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ནི་བསོད་ནམས་ཅི་ཡོད་པ་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པའི་ཚེ། ཡེ་ཤེས་བབས་པའི་མཐུས་ཀྱང་མ་ཐོབ་པ་དེ་རྣམས་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྒོམས་པས་ཐོབ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ནི་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞི་བསྒྲུབ་པ་ལ་ནི་སྦྱོར་བ་འདི་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་རྣལ་འབྱོར་བྱས་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པ་ལ་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་རང་གི་ལྷའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་གཞུག་གོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ནི་རང་གི་སྙིང་གར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་གཞག་གོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ནི། ། རང་གི་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་བསམ་མོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ནི་རང་གི་སྙིང་གར་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བསྒྲུབས་པས་ལས་གཞན་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་དང་། ཕྱི་མའི་ཡང་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་གསུངས་སོ། །

Regarding the supramundane accomplishments of the four seals, such as Mahāmudrā and so forth, it should be understood that those which were not attained through the power of the descent of wisdom at the time of entering the maṇḍala—whatever merit one may have—are attained by meditating on the characteristics that appear below. In that regard, mundane and supramundane accomplishments are to be achieved through the yoga of the samayasattva of one’s own deity, exactly as it has been taught. One should understand that this specific application is to be distinguished for the achievement of the four seals, such as Mahāmudrā and so forth. Thus, by performing the yoga of the samayasattva of one’s own deity, one should cause the wisdom-sattva of one’s own deity to enter within one’s own body for the achievement of Mahāmudrā. Likewise, for the achievement of the samaya-mudrās, such as the vajra and so forth, as appropriate, one should place the mudrā to be achieved at one’s heart. For the achievement of the dharma-mudrā, one should visualize a vajra on one’s tongue. For the achievement of the karma-mudrā, one should apply the karma-vajra at one’s heart. It is taught that by thus achieving the four mudrās, all other accomplishments—such as those of the karmas and so forth—spoken of in the Root Tantra and in the Subsequent and Further Subsequent Tantras, are achieved through the yoga of the samayasattva of one’s own deity alone.

གང་ཡང་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དངོས་གྲུབ་བཟླས་བརྗོད་དང་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱས་པ་ལས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མེད་པར་བདག་ཉིད་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་གཞུག་པར་སྔར་བྱས་ཏེ་བསྒོམ་པའམ། བཟླས་བརྗོད་བྱ་བར་འཆད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་སྐབས་སུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞི་བཅིང་བར་བསྟན་པ་བརྟག་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར་དེར་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱས་ནས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཞུག་པར་བསྟན་ཏེ། དེས་ནི་འདིར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པ་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྟན་པའི་མཐའི་བར་གྱི་གཞུང་གིས་བཤད་དོ། ། དེའི་འོག་ཏུ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པའི། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་བརྟག། རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྙིང་གར་གནས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་སོ། ། འདིར་ཡང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེའི་མཚན་ཉིད་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བར་བཤད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ནས་དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསམ་པར་བསྟན་ཏོ། །

In order to accomplish all mundane and supramundane siddhis that arise appropriately from the cultivation of recitation and meditation, one must examine the instructions for binding the four mudrās, such as the mahāmudrā, during the occasion of the Vajradhātu Maṇḍala. These instructions explain that, having first performed the entry of the jñānasattva into oneself as the samayasattva of one’s own deity through yoga, one then meditates or performs recitation. In that context, it is taught that after the Tathāgatas and others have been blessed as the mahāmudrās of the samayasattvas, the entry of the jñānasattva is taught specifically for the accomplishment of the mahāmudrā itself. Thus, the entire text—from the passage beginning with "Here, the accomplishment of the mahāmudrā is explained" up to the conclusion showing the fruit of the mahāmudrā siddhi—is explained in this way. Following that, it is said: "One should examine the characteristics of the samaya-mudrās of Vajrasattvī and the others; one’s own mudrā resides at the heart through the samādhi of Vajrasattvī." These are taught as the means of accomplishment. Here too, the phrase "through the samādhi of Vajrasattvī" is explained as the samādhi of Vajrasattvī characterized by a vajra resting upon a moon maṇḍala. Similarly, after showing the characteristics of the dharma-mudrā, it is taught that for the sake of accomplishing it, one should visualize a five-pronged vajra upon one’s own tongue.

ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་ནས་ཀྱང་རང་གི་སྙིང་གར་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟར་བརྟགས་ན་ཁྱད་པར་མེད་པར་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་པོས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་པ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འདོད་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་གཞུག་པ་ཡོད་ཅེས་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པ་ལ་མཁས་པའི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། ། གཞན་ཡང་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་རྣམས་སུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་བཞི་རྣམས་ཀྱིས་གནས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྒྲུབ་པ་པོས་རང་གི་ལྷ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་དེའི་ང་རྒྱལ་རབ་ཏུ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་གཞུག་པའམ་བསམ་པར་རིགས་སོ། ། དེ་ལ་ས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། འདི་ལྟར་དང་པོར་རེ་ཞིག་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་གོམས་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། མཆོད་པ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ལ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པ་ཅི་ནུས་པར་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ་བཏང་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་གས་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དྲལ་བ་སྔར་བྱས་ཏེ།

Having taught the action seal (karmamudrā), the meditation on the action-vajra at one’s own heart is also taught. If one examines it in this way, there is no difference; for those who desire all siddhis, the masters who are skilled in realizing the meaning of the tantras have taught that there is no difference in the yogin’s performance of the yoga of the samayasattva of one’s own deity, nor in the entry of the jñānasattva for the sake of attaining all siddhis. Furthermore, the jñānasattvas of the glorious Vajrasattva and others abide in the four maṇḍalas, such as the Vajradhātu, by way of the four natures, such as the mahāmudrā. Therefore, in order to generate the divine pride of that deity in accordance with one’s own deity as appropriate, it is appropriate for the practitioner to either enter or visualize the jñānasattva within one’s own body. In that regard, the sequence for accomplishing siddhis such as the earth element is as follows: first, through thorough familiarity with the samādhi of the subtle vajra and so forth, one should—as before—perform the blessing and empowerment of oneself as the yoga of the samayasattva of one’s own deity, and be endowed with samādhi, offerings, and so on. Likewise, one should perform the extensive ritual of offering to the external jñānasattva as much as possible according to the ritual. Then, having actualized the samādhi of the subtle vajra and released it, one should first perform the "tearing" of the Vajrasattvī mudrā according to the ritual that appears below.

དབབ་པའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པས་ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་མངོན་དུ་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཕལ་ཆེར་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཏུ་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བྱ་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ལ་ས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་སྒྲུབ་སླ་བས་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་དང་པོར་བཤད་དོ། ། དེ་དག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མན་ངག་དང་བཅས་པའི་བསྒོམ་པ་དང་བླང་བའི་རིམ་པ་བསྟན་ཏོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རྟེན་ལ་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་གནས་པ། ། སྙིང་ག་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། བསྒོམས་ནས་ས་ལ་གནས་པ་ཡིས། ། གཏེར་རྣམས་དེ་ཡིས་མཐོང་བར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། དེའི་དོན་མན་ངག་དང་བཅས་པ་ནི་གང་ཡང་རུང་བའི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་ནས། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་སྤྱིའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་ཡེ་ཤེས་དབབ་པའི་མཐའི་བར་དུ་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བྱ་བ་རྣམས་བྱས་ནས་དུས་བཞིར་ཅི་ནུས་སུ་བསམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། རང་གི་སྙིང་གར་གཏེར་གྱི་བུམ་པའི་ནང་ན་གནས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རང་གི་རིགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁ་དོག་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པས་བརྒྱན་པའི་སྙིང་པོ་འདི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་བཟླས་ཤིང་བསྒོམ་མོ། ། དེའི་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། བཛྲ་ནི་དྷི། དེ་ལྟར་ན་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བཅོམ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་པའི་བུམ་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་རབ་ཏུ་གསལ་བར་སྣང་ཞིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་སྤྱིའི་མཚན་མའི་མཚན་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་བྱུང་གི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་མཚན་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་འོག་ནས་འཆད་པར་བལྟའོ། །

By reciting the essence-mantra of the descent, one should manifest the descent of wisdom. This is, for the most part, the ritual to be performed at the preliminary stage by those endowed with method and insight for the sake of accomplishing all siddhis. Among these, the siddhis such as [the power over] earth and so forth are easy to accomplish, and thus they are explained first in the tantra. To accomplish those, the stages of meditation and the sequence of adoption, together with the pith instructions, are taught. As it is said: "The form of the vajra abiding in the support Should be meditated upon in the heart itself. By meditating and abiding in the earth, One will see the treasures with that [vision]." The meaning of this, together with the pith instructions, is as follows: Sitting in any suitable direction, one should perform all the preliminary activities as before, from the yoga of the general samaya-sattva up to the descent of wisdom. Then, one should meditate as much as possible during the four sessions. This is as follows: at one's own heart, within a treasure vase, is a moon maṇḍala of a color corresponding to one's own family, adorned with a five-pronged vajra. One should recite and meditate upon this essence-mantra with vajra words. This essence-mantra is: VAJRA NIDHI. In that way, having overcome the discordant factors, one should meditate until the samādhi focused on the vajra-adorned vase appears with great clarity and until a sign arises that is concordant with the general characteristics of the accomplishment of all samādhis. The characteristics of the signs of the accomplishment of all samādhis should also be understood from what is explained below.

དེའི་འོག་ཏུ་སྲུང་བ་དང་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་གཅིག་ཏུ་གནས་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་སའི་གནས་བརྟག་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་དུ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ལ་འབྱུང་པོ་རྣམས་ལ་གཏོར་མ་ཡང་བྱིན་ཏེ་ས་པ་ཡོད་པར་ངེས་པའི་གནས་སམ། གང་ཡང་རུང་བའི་གནས་སུ་འདུག་ལ། ཇི་ལྟར་གོམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ་ཇི་སྲིད་དུ་མཉམ་པར་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ས་ལ་གནས་པའི་(གཏར་,གཏེར་)སྣང་བའི་ཚུལ་དུ་ཡིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་ས་བརྐོས་ལ་བླང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སྦྱོར་བ་གསུམ་རྣམས་ལ་ཡང་སྤྱིའི་ཆོ་ག་འདི་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདིར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སྦྱོར་བ་གཉིས་པ་ནི་སྙིང་པོ་འདིས་ནམ་མཁའ་ལ་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། རཏྣ་ནི་དྷི། སྦྱོར་བའི་ཚེ་ཡང་མཉམ་པར་གཞག་པས་ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་རྡོ་རྗེ་གཏེར་གྱི་གནས་སུ་ལྷུང་བར་བརྟག་གོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་གཟུགས་ནི་བྲིས་ནས་སུ། ། ནམ་མཁའི་ལ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གང་དུ་ལྷུང་བར་མཐོང་བ་ནི། ། དེ་ན་གཏེར་ནི་ཡོད་པར་བཤད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། སྦྱོར་བ་གསུམ་པ་ནི་རང་གི་ལྕེ་ལ་སྙིང་པོ་འདིས་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་རྡོ་རྗེ་བསྒོམས་ཏེ་དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། དྷརྨ་ནི་དྷི། སྦྱོར་བའི་ཚེ་ཡང་འདི་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་དོ། ། དེའི་དོན་ཡང་། ལྕེ་ལ་ཡང་ནི་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས། །

Following that, having performed the ritual of protection and offering, one should remain for one night in that very meditative absorption (samādhi). After that, in order to examine the site of the earth, one should likewise perform the ritual of offering and give bali offerings to the elemental spirits (bhūta). Then, staying in a location where it is certain that treasure exists, or in any suitable place, one should manifest this meditative absorption as one has practiced it. One should meditate for as long as it takes until, through the state of meditative equipoise, one perceives the treasure situated in the earth directly with the mind in the manner of a vision. Then, having bound the mudrā of the vajra and bell, one should dig and take [the treasure]. This general ritual should also be applied to the three applications that follow. The specific details of those will be explained here. Regarding that, the second application is to meditate on a vajra in the sky with this essence mantra (hṛdaya). The essence mantra for that is: Ratna-nidhi. During the application, while in meditative equipoise, one should examine where the vajra, as visualized, falls. As it is said: "Having drawn the form of the vajra, one should meditate upon it in the sky. Wherever it is seen to fall, it is explained that treasure is there." The third application is to meditate on the vajra as described with this essence mantra upon one's own tongue. The essence mantra for that is: Dharma-nidhi. During the application, one should also utter the words, "This is here." Regarding its meaning: "Furthermore, the form of the vajra upon the tongue..."

སྐྱེས་བུ་བློ་ཅན་གྱིས་བསྒོམས་ནས། ། འདི་ལ་ཡོད་ཅེས་རང་གི་ཚིག། ཡང་དག་པར་ནི་སྨྲ་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། སྦྱོར་བ་བཞི་པ་ནི་བདག་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་སུ་སྙིང་པོ་འདིས་བསྒོམ་སྟེ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཀརྨ་ནི་དྷི། སྦྱོར་བའི་ཚེ་ཡང་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་བདག་ཉིད་གཏེར་གྱི་གནས་སུ་གྱུར་ནས་རང་བབས་ཏེ་ལྟུང་བར་བསམ་མོ། ། འདི་སྐད་དུ། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་རྣམས་ཀུན། ། རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། བབས་ནས་གང་དུ་ལྷུང་བར་ནི། ། གཏེར་ནི་དེ་ན་ཡོད་པར་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་པའོ། ། སྙིང་པོ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་འདི་ཡང་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལ་བསྟན་ཏེ། དེ་བས་ནི་རང་གི་རིགས་སུ་གཏོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སའི་སྒྲུབ་པའི་བྱེ་བྲག་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་བཞིའི་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་གཞན་དག་ལ་ཡང་ཕལ་ཆེར་དེ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མན་ངག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་བབ་པར་གྱུར་ནས་སུ། ། ཆུ་ལ་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་བཞིན་དུ། ། བསྒོམས་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པ་ནི། ། ཆུ་ཡི་སྟེང་དུ་ཆགས་པར་འགྱུར། ། འདིར་ནི་རྡོ་རྗེ་བབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བབས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་དངོས་གྲུབ་གོམས་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་སྟེ། དེའི་ཆོ་ག་ནི་འདིའོ། ། དང་པོ་རེ་ཞིག་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། །

"A wise person, having meditated, should speak these words of their own: 'It exists here.'" Thus it is said. The fourth application is to meditate on oneself in the form of Viśvavajra by means of this essence mantra. The essence mantra is as follows: KARMADHI. At the time of the application, by meditating in that way, one should imagine that one has become a site of treasure and has descended and fallen. As it is said: "Body, speech, and mind—all should be meditated upon in the form of the vajra. Wherever one has descended and fallen, it is explained that a treasure is there." Thus it is said. These four types of essence mantras are also taught according to the distinctions of the families; therefore, they should be applied to the specific practices of the earth for all the deities belonging to one's own family. The characteristics of the other applications for the four siddhis, such as the vajra miraculous powers and so forth, should also be understood for the most part in the same way. In this regard, this is the pith instruction for the vajra miraculous powers: "When the vajra has descended, If one meditates just as a vajra-form in water, One will quickly achieve accomplishment, And will remain floating upon the water. Here, the vajra will descend." The phrase "the vajra will descend" teaches that immediately after the vajra has descended, one should practice the siddhi of vajra miraculous powers. Its ritual procedure is as follows: First, having performed all the preliminary rituals, one should bind the mudrā of Vajrasattvī and recite this essence mantra. The essence mantra is as follows: [mantra follows].

ཨཱ་ཡནྟྭ་ད་ས་མ་ཡོ་བཛྲ་ས་ཏྭ་མི་ཏི་སྨྲྀ་ཏིན་ཨཱ་བེེ་ཤ་ཡ་ཏུ་མེ་དྷྱཻ་པ། བཛྲ་ཛྙཱ་ན་མཱ་ནུཏྟ་རཾ། ཞེས་བརྗོད་དེ་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་སྙིང་པོ་དིའོ། ། བཛྲ་ཨཱ་བེ་ཤ་ཨཿ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་གཉིས་སུ་བྱས་ལ་ལག་པ་གཡས་པས་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་དེའི་མཛུབ་མོས་ལག་པ་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱའི་གུང་མོ་ལ་དྲལ་ལོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་སྔར་གསུངས་པ་ཡང་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་ཇི་ཙམ་འདོད་པར་བཟླའོ། ། དེ་ལས་བབ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་ཡང་དེ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་དེའི་ལུས་དང་ངག་འགྱུར་བ་དང་། འདར་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་སེམས་མཉམ་པར་གནས་པ་དང་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པ་ནི་མི་སྲིད་དོ། ། དངོས་གྲུབ་བཤད་ཟིན་པ་དང་མ་བཤད་པའི་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ལ་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་ཆོ་ག་འདི་སྦྱོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཆུའི་སྟེང་ན་འཆག་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་བསྐྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ། དང་པོར་རེ་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་པ་མཚོ་དང་རྒྱ་མཚོ་དང་ལུ་མ་ལ་སོགས་པའི་ངོགས་སུ་གནས་ལ། གནས་རབ་ཏུ་དབེན་པར་བྱས་སམ། ཡང་ན་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་གནས་སུ་ཁམ་པའི་སྣོད་ཆེན་པོ་ཆུས་བཀང་བ་བཞག་སྟེ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བྱས་ནས་ཡེ་ཤེས་དབབ་པའི་བར་དུ་ཐམས་ཅད་བྱས་ཏེ། ཆུའི་གཞི་དེ་མངོན་དུ་བྱས་ནས། བཛྲ་ཛ་ལ།

"Āyantu me vajrasattva samayo vajrasattvaṃ maiti smṛtin āveśayatu me dhāyai vajrajñānānuttaram." Having spoken thus, one should recite the vajra words of the essence of the vajra descent. In that regard, the essence of the vajra descent is: "Vajrāveśa Āḥ." Then, having formed the two mudrās of Vajrasattvī, one should bind the mudrā of the wrathful Vajramuṣṭi with the right hand and, with its index finger, pierce the middle finger of the left hand's Vajrasattvī mudrā. One should also recite the hundred-syllable mantra of the Mahāyānābhisamaya as previously taught, as many times as desired, with vajra words. Through that, the descent occurs, and that is also the descent of wisdom. Therefore, transformations of body and speech, such as trembling and so forth, which are inconsistent with the mind remaining in meditative equipoise, are impossible. This ritual of the vajra descent should be applied to all applications of accomplishments, whether already explained or not. In that regard, this is the application for generating the miraculous power of walking upon water: first, the yogin should stay at the edge of a lake, ocean, spring, or the like; having made the place very secluded, or else in whatever place is desired, one should place a large earthen vessel filled with water. Having performed the offerings and so forth as before, and having performed everything up to the descent of wisdom, one should focus upon that basis of water and recite: "Vajra jala."

ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདི་ཡིད་ལ་རིམ་གྱིས་བརྗོད་ཅིང་ཆུའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཇི་སྙེད་པ་ཡོད་པ་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་མངོན་པར་གྱུར་ནས་འཕྲོ་ཞིང་འདུ་བའི་ཚུལ་གྱིས་གཅིག་ལ་གཅིག་འབྱར་ནས་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ཆུ་དེ་ཁྱབ་པ་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་གཅིག་པུ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཁ་དོག་དང་མཐུན་པར་གྱུར་པར་རྣམ་པར་བརྟག་གོ། ། དེ་ལྟར་དུས་བཞི་ཆར་ཐམས་ཅད་སྤྱིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྲུབ་པའི་མཚན་མ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བྱུང་གི་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་དེའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་བཏང་བར་རྐང་ལག་གིས་རེག་པར་བྱར་མི་རུང་ཞིང་ཆུ་དེ་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བར་སྲ་བར་གྱུར་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་གང་ཡང་རུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་ཏུ་ཆུ་དེའི་དྲུང་དུ་བྲིས་ཏེ། སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་རྣམས་བྱས་ནས། ། ནུབ་གཅིག་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་སོ། ། དེ་ནས་ནམ་ཆུའི་སྟེང་དུ་འགྲོ་འདོད་པ་དེ་ནི་དེའི་དྲུང་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལངས་ནས་ཆུའི་སྟེང་ནས་འགྲོ་བ་དང་། འོང་བ་ལ་སོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་བཏང་གི་བར་དུ་བྱེད་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། ། འདོད་པའི་གཟུགས་སྟོན་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་དབབ་བྱས་ནས། ། བདག་ཉིད་གང་གི་གཟུགས་འདོད་པར། ། བསྒོམས་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ནི། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་སུའང་བདག་ཉིད་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ།

Reciting this essence mantra mentally in succession, one should visualize that as many atoms of water as exist manifest as vajra forms. Through the process of radiating and reabsorbing, they adhere to one another, and the water pervades them so that they become a single vajra form, appearing in a color consistent with one's own buddha family. One should meditate in this manner during all four sessions until the signs of accomplishing the general meditative absorption described below arise. Then, while remaining in meditative equipoise, without letting go of the conceptual appearance of that [vajra form] within the mental consciousness, one should make that water as solid as a vajra, such that it cannot be touched by the hands or feet. Then, having drawn a maṇḍala of any kind near that water and performed the preliminary rituals, one should remain for one night in that very meditative absorption. Then, when one wishes to walk upon the water, one should manifest this meditative absorption near it according to the ritual. By rising from that very state of equipoise, one will be able to walk upon the water, come and go, and so forth, without letting go of the meditative absorption. Regarding the application for displaying any desired form, it is said: "Likewise, having brought down the vajra, If one meditates on oneself in whatever form one desires, One will become just so; One will even become the form of a buddha oneself."

དེའི་མན་ངག་ཀྱང་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་མཐའི་བར་དུ་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ནས། བཛྲ་རཱུ་པ། ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདི་ཡིད་ལ་རིམ་གྱིས་ཟློས་ཤིང་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་གཟུགས་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་ཏུ་བདག་བསམས་པ་ནི་ཇི་སྲིད་བར་དུ་གསལ་ཞིང་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཐད་ན་འཁོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མཐོང་བར་གྱུར་གྱི་བར་དུ་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་དེ་ལས་གཞན་པའི་གཟུགས་སུ་བསམ། དེ་ནས་ཀྱང་དེ་ལས་གཞན་པའི་གཟུགས་སུ་བསམ་སྟེ། དེ་ལྟར་དབང་དུ་གྱུར་ན། དེ་བཞིན་དུ་ནུབ་གཅིག་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་གནས་ལ་ཕྱིས་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་གཟུགས་སུ་བསམས་ཏེ། ཇི་སྲིད་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ལངས་པ་དེ་སྲིད་དུ་དེ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་ཞིང་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་དེ་སྲིད་དུ་བསམ་མོ། ། དེ་བས་འདི་ནི་མི་སྣང་བའི་རྣལ་འབྱོར་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་བདག་ལ་བབས་ནས་སུ། ། བདག་ནི་ནམ་མཁའ་ཡིན་པར་བསྒོམ། ། ཇི་སྲིད་འདོད་པར་བསྒོམས་ནས་ནི། ། ཇི་སྲིད་དུ་ནི་མི་སྣང་འབྱུང་། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་མན་ངག་ནི་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ནས། རང་གི་ལུས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་བཤིགས་ཏེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆ་ཐ་དད་པར་བརྟག་པའི་རིགས་པ་མི་བཟོད་པས་རང་བཞིན་མེད་པར་གྱུར་པར་བསམས་ཏེ། བཛྲ་ཨཱ་ཀ་ཤ། ། ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདི་ཡིད་ལ་བརྗོད་ཅིང་། བདག་ཉིད་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་ཇི་སྲིད་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྲུབ་པའི་མཚན་མ་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཐད་ན་འཁོད་པས་ཀྱང་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །

The pith instruction for this is as follows: having performed all the preliminary rituals up to the conclusion of the vajra-descending rite, one should mentally recite the essence mantra vajrarūpa in succession. One should then visualize oneself as any desired form whatsoever, contemplating it until it becomes clear and manifest, and until it is seen even by those standing nearby. Then, one should visualize it as another form, and then as yet another form. Once mastery is attained in this way, one should remain in meditative absorption for a single night and subsequently visualize oneself in whatever form one desires. One should continue to contemplate until, for as long as one remains in that absorption, one sees oneself in that form and others see one as such. Therefore, this is the yoga of invisibility, which is stated as: "Likewise, having descended into oneself, One should meditate, 'I am space.' Having meditated for as long as desired, Invisibility will arise." The pith instruction for this is as follows: having performed all the preliminary rituals in the same manner, one should dissolve one's own body into subtle particles. Contemplating that it lacks inherent existence because it cannot withstand the reasoning that analyzes the distinct directional parts of a subtle particle, one should mentally recite the essence mantra vajrākāśa. One should meditate on oneself as being like space until the signs of accomplishing the absorption appear. Then, when one is in meditative equipoise, even those standing nearby will not see one.

དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ནུབ་གཅིག་པའི་སྦྱོར་བ་སྔར་བྱས་ནས་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ཡུལ་དང་དུས་སུ་གནས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ལ་ཇི་སྲིད་སུས་ཀྱང་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་དེ་སྲིད་དུ་རྣལ་འབྱོར་པས་གནས་པར་བྱའོ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་འཕར་བའི་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། བདག་རང་རྡོ་རྗེ་དབབ་བྱས་ནས། ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེར་བསྒོམ་པ་ནི། ། ཇི་ཙམ་གནས་ལ་འཕར་འགྱུར་བ། ། དེ་ཙམ་ནམ་མཁར་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་རིམ་པ་ཡང་སྔོན་དུ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་རྣམས་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ། བཛྲ་མ་ཧཾ། ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བཟླས་ཤིང་གཟུགས་རྣམ་པར་མ་བཤིགས་པ་ཉིད་དུ་བདག་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་རབ་ཏུ་ཡང་བ་དབུགས་འདྲེན་པའི་རླུང་གིས་གྱེན་དུ་བདེགས་ཤིང་ཇི་སྲིད་ས་ལ་སོར་གཅིག་དང་སོར་གཉིས་ལ་སོགས་པ་རིམ་གྱིས་འཕགས་ནས་བདག་གྱེན་དུ་འགྲོ་བར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ནུབ་གཅིག་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འདུག་སྟེ། དེ་ནས་ཇི་སྲིད་འདོད་པའི་ཁང་པ་དང་ཁྲི་དང་ཁྲིའུ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་ལས་འཛེགས་ནས་གྱེན་དུ་འགྲོ་བ་ཇི་ལྟར་གོམས་པས་ནམ་མཁའ་ལ་འཕར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་འདོད་པར་འཕར་ནས་ཇི་སྲིད་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་བཏང་བ་དེ་སྲིད་དུ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། རིག་སྔགས་འཆང་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། དང་པོ་རེ་ཞིག་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བྱས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་རབ་ཏུ་བསྒོམས་ནས། རིག་སྔགས་འཆང་གི་སྙིང་པོ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བཞི་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་ཡིད་ལ་ཟློས་ཤིང་།

Then, having performed the preliminary application for a single night in the same manner, the yogin should remain in whatever place and at whatever time he desires, staying in this samādhi for as long as no one is able to see him. Regarding the characteristics of the application for leaping into the sky: "Having made oneself the vajra-descending, Meditating on oneself as the vajra, For as long as one remains, one will leap; For that long, one will travel through the sky." The sequence for this is as follows: having performed the preliminary rituals in the same way, one recites the essence mantra vajra ahaṃ. Without destroying the form of the body, one meditates until one ascends gradually by one or two finger-widths and so forth from the ground, rising upward as oneself is lifted by the upward-moving vital wind (prāṇa) as a light five-pronged vajra. Then, likewise, one remains in samādhi for a single night. Thereafter, having climbed to the height of a desired house, throne, or stool, one should manifest the samādhi of leaping into the sky through familiarization. Having leaped as desired, for as long as one does not relinquish the samādhi, one will remain in the maṇḍala of the sky. The sequence for accomplishing the vidyādhara is as follows: first, having performed the extensive ritual of offerings and meditated intensely on the subtle vajra, one should mentally recite whichever of the four essence mantras of the vidyādharas appears below.

བདག་གི་རིག་སྔགས་འཆང་གི་གཟུགས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་རང་གི་རིགས་ལས་གསུངས་པའི་ཁ་དོག་དང་། གཟི་མདངས་ཅན་གདུ་བུ་དང་། དབུ་རྒྱན་དང་། དཔུང་རྒྱན་དང་། སྙན་ཆ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་ལུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་སྙིང་པོའི་དོན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སེམས་ཤིང་ལག་པ་གཡས་པ་ན་ཇི་ལྟར་སྲིད་པར་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་མ་འཛིན་པས་བདག་གི་རིགས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་དུ་བྱས་པས་ཇི་སྲིད་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་རེག་པ་མྱོང་བ་སྔར་བྱས་ཏེ། མིག་ཕྱེ་ན་རིག་སྔགས་འཆང་གི་གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་བསྒོམས་པར་མཉམ་པར་གཞག་པས་མཐོང་གི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བའི་སྟེང་ན་འདུག་བཞིན་དུ་བདག་གི་ལུས་རྡོ་རྗེ་རིག་སྔགས་འཆང་དུ་སྣང་བ་སོར་གཅིག་དང་སོར་གཉིས་ལ་སོགས་པ་རིམ་གྱིས་གྱེན་དུ་འཕར་བར་བསྒོམ་ཞིང་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་ནུས་པར་རྣམ་པར་བརྟག་གོ། ། དེ་ནས་ནུབ་མོ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བས་དད་པའི་ལྷ་ལ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདིས་གནས་ན། རང་གི་ལྷ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་གཤེགས་ནས་ཇི་ལྟར་བསྒོམས་པའི་རིག་སྔགས་འཆང་གི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་མཆོག་སྩོལ་ཏོ། ། འདི་སྐད་དུ། ནམ་མཁའ་ལ་ནི་ཟླ་བའི་གཟུགས། ། བྲིས་ནས་སྟེང་དུ་འདུག་པར་བྱ། ། ལག་པར་རྡོ་རྗེ་བསྒོམས་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་རིག་སྔགས་འཆང་དུ་འགྱུར། ། ཟླ་བའི་གཟུགས་ལ་གནས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་བསྒོམ་པར་བྱ། ། བདག་ཉིད་དག་པ་ཅི་འདོད་པ། །

One should meditate on oneself in the form of a Vidyādhara abiding upon a moon maṇḍala, possessing the color and radiance described for one's own family, and with a body adorned with ornaments such as bracelets, crowns, armlets, and earrings. Contemplating in accordance with the essential meaning of the heart mantra, one should hold in the right hand the appropriate symbolic implements of the vajra, jewel, lotus, or viśvavajra mudrā. By assuming the divine pride of one's own family, one should meditate until, having previously experienced the touch of the moon maṇḍala and the visualized vajra mudrā and so forth, one sees oneself in the state of meditative equipoise in the form of the Vidyādhara just as it was meditated upon, upon opening the eyes. Then, while remaining upon the moon, one should meditate on one's body appearing as the Vajra-Vidyādhara, gradually leaping upward by the measure of one finger-width, two finger-widths, and so on, and discern that one is able to abide in the sky. Then, at night, having performed the ritual of offering to the deity of faith through the application of the great maṇḍala and so forth, if one abides in this samādhi, the wisdom being of one's own deity will arrive and, in order to accomplish the siddhi of the Vidyādhara as meditated upon, will grant the supreme boon. As it is said: "Having drawn the form of the moon in the sky, One should sit upon it. Having meditated on the vajra in the hand, One becomes a Vajra-Vidyādhara. Abiding upon the form of the moon, One should meditate on the vajra-jewel. Whatever purity one desires for oneself..."

དེ་ཙམ་དུ་ནི་མྱུར་དུ་འཕར། ། ཟླ་བའི་གཟུགས་ལ་གནས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་ལག་གནས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་སྤྱན་དུ་བསྒོམས་ན་ནི། ། རིག་སྔགས་འཆང་གི་གོ་འཕང་འཐོབ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་སུ་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། རྡོ་རྗེ་སྣ་ཚོགས་འཛིན་ཀུན་གྱི། ། རིག་སྔགས་འཆང་བར་མྱུར་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། དེ་ནས་བསྒོམ་པའི་སྙིང་པོ་རྣམས་འབྱུང་སྟེ། བཛྲ་དྷ་ར། རཏྣ་དྷ་ར། པདྨ་དྷ་ར། ཀརྨ་དྷ་ར། ད་ནི་རང་གི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་དུ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པ་བཞི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བསྒོམས་པས་ནམ་མཁའ་ལ་འཕར་བ་དང་། ལྔ་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་འཐོབ་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་པོའི་རིམ་པ་ནི་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ནས། བཛྲ་བཛྲ། ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་ན་གནས་པའི་རྡུལ་མང་པོའི་གཟུགས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཅིག་དང་གཉིས་དང་གསུམ་གྱི་གོ་རིམ་གྱིས་སོ་སོ་ནས་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་གྱི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པ་རྣམས་འཕྲོ་བ་དང་འདུ་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྡོ་རྗེའི་རི་ཐེམ་སྐས་ཀྱི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་བརྒྱན་ཅིང་རབ་ཏུ་མཛེས་པའི་གནས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པར་བསྒོམ་ཞིང་དེ་ཡང་རྐང་ལག་གིས་རེག་ཏུ་རུང་བར་གོམས་པར་བྱས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་སྟེ་ནུབ་གཅིག་ལ་གནས་པར་བྱའོ། །

"To that extent, one leaps swiftly. Abiding in the form of the moon, and with the vajra and lotus held in the hands, if one meditates on the Vajra Eye, one will attain the state of a Vidyādhara. Abiding in the center of the moon maṇḍala, one should thoroughly meditate on the vajra activity. One will swiftly become a Vidyādhara of all who hold the various vajras." Thus it was said. Then the essential mantras for meditation arise: vajradhara, ratnadhara, padmadhara, karmadhara. Now, the applications for a yogi abiding in the divine pride of their own deity to leap into the sky, to attain the five superknowledges, to become a Vajradhara, and to attain the state of a Buddha through meditating on the four types of samādhi in their proper order shall be explained. Regarding that, the sequence for the first samādhi is as follows: having performed all the preliminary rituals such as the offerings in the usual manner, one recites the essence mantra vajra vajra. One should meditate that the many forms of atoms abiding in the direction of space—by way of the sequence of one, two, and three subtle atoms—individually transform into the form of a crossed vajra (viśvavajra). Through the manner of radiating and reabsorbing, they become a single, exquisitely beautiful place adorned with the distinct tiers of a vajra mountain staircase. One should familiarize oneself with this until it is possible to touch it with the hands and feet. Having likewise performed the ritual of offerings, one should rest in equipoise in the samādhi of the crossed vajra for one night.

དེ་ནས་དེས་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ནམ་མཁའི་ནང་ཁྱབ་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བདག་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ་ཉིད་དུ་རྣལ་འབྱོར་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་བཏང་བའི་བར་དུ་འོག་མིན་གྱི་གནས་སུ་ཡང་གོམ་པས་འཇོགས་ནུས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་སྐད་དུ། ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་འཛིན་དུ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་བསམས་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅི་འདོད་པ། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་དེ་ཙམ་འཕར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདིར་ཡང་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་བྱས་ཏེ་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས། ཤུདྡྷ་ཤུདྡྷ། ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རབ་ཏུ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནམ་མཁའ་ལྟར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་དག་པ་མངོན་དུ་བྱས་ནས་ལྷའི་མིག་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ནས། དེར་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྲིད་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྲུབ་པའི་མཚན་མ་བྱུང་ནས་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་གཟུགས་ཡུལ་གཞན་ལ་སོགས་པ་ན་གནས་པ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བར་གྱུར་གྱི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནུབ་གཅིག་མཉམ་པར་བཞག་ནས་ལྷའི་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཐམས་ཅད་དག་པའི་ཏིང་འཛིན་མཆོག། དེ་བཞིན་དུ་ནི་བསྒོམ་བྱས་ན། །

Then, by means of the vajra samādhi that pervades the expanse of space as desired, one will be able to place one’s steps even in the realm of Akaniṣṭha while remaining in the yoga of one’s own deity, without relinquishing the samādhi of yoga. As it is said: "When one contemplates everything within the vajra samādhi in the expanse of space, one will leap as far as one desires, in an instant, as a vajra-nature." Here, "vajra-nature" is a proximate definition of one’s own deity yoga. Likewise, having performed all the preliminary rituals and remaining in the yoga of one’s own deity, one should recite the essence mantra "śuddha śuddha." Then, having actualized the samādhi of the Blessed One Avalokiteśvara—the characteristic of which is the observation of equality like space, free from all conceptual elaborations—one should recollect it in order to fully know the objects of the superknowledges, such as the divine eye, as desired. One should meditate with the mental consciousness until the signs of accomplishment in samādhi arise, and then, through meditative equipoise, one will directly perceive forms and other objects wherever they may be, just as one desires. In that way, having remained in equipoise for a single night, one should apply the practice of the divine eye and so forth. As it is said: "If one meditates in that way upon the supreme samādhi of total purity..."

ཡེ་ཤེས་བསྒྲུབ་པའི་མངོན་ཤེས་ལྔ། ། མྱུར་དུ་རབ་ཏུ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། མངོན་པར་ཤེས་པ་ཡང་ལྷའི་མིག་དང་། ལྷའི་རྣ་བ་དང་། གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་དང་། སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་པའི་མཐུ་བསྟན་པའི་སྐབས་སུ་ཕྱིས་བསྟན་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱས་ནས། སཏྭ་སཏྭ། ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་བརྗོད་ཅིང་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་ནང་མཐའ་དག་གང་བར་མཚན་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མིག་ཕྱེ་ན་ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་མང་པོ་རྣམས་རབ་ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་མཚན་གཅིག་མཉམ་པར་བཞག་ནས་ཕྱིས་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་ཏུ་བྱས་པས་ནམ་མཁའི་ནང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་གང་བར་བདག་གིས་མཐོང་ཞིང་གཞན་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་དུ་རུང་བར་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྱི་གོ་འཕང་འཐོབ་པར་འགྱུར་གྱི་བར་དུ་གོམས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ། བུདྡྷ་བུདྡྷ། ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་ནམ་མཁའི་ནང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུས་གང་བར་བསམས་ཏེ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་གཉི་ག་ཡང་རྒྱུད་ལས། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་རྒྱས་པར་བྱ། ། དྲན་པ་བརྟན་ལྡན་མྱུར་བར་ནི། ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་འགྱུར། །

"The five superknowledges that accomplish primordial wisdom will be swiftly and perfectly attained," it is said. These superknowledges are the divine eye, the divine ear, knowledge of others' minds, recollection of former abodes, and the bases of miraculous power; they will be explained later in the section demonstrating the power of meditating on Mahāmudrā. As for the samādhi of recollecting Vajrasattva: having performed everything in that same manner, one should mentally recite the essence mantra sattva sattva and meditate on the forms of Vajrasattva as described, filling the entirety of space, until the signs arise. Then, by remaining in meditative equipoise in that same way, when one opens the eyes, one should see the many forms of Vajrasattva as visualized, appearing with great clarity. Then, having remained in equipoise for one night, one should subsequently manifest the samādhi as desired; by seeing the sky filled with Vajrasattvas and being able to show it to others in that same way, one should train until the state of a Vajra-holder is attained. Likewise, having performed all the preliminary rituals, one should recite the essence mantra buddha buddha and visualize the sky filled with the bodies of the Buddhas; the remainder is as before. Regarding both of these samādhis, the Tantra states: "In the entire expanse of space, One should fill it with Vajrasattvas. With stable mindfulness, one will swiftly Become the Vajra-holder oneself."

ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་རྣམས་བསམ་པ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཏིང་འཛིན་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་དེ་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། དབབ་པ་དང་། གཞིག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བཞི་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱ་བ་གང་གསུངས་པ་དེ་བཤད་པར་བྱའོ། ། སྦྱོར་བ་འདི་བཞིའི་ཆོ་ག་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྐྱེས་པ་དང་། བུད་མེད་གང་ཡང་རུང་བའི་ལུས་ཀྱི་བུ་ག་ནས་འཇུག་པ་སྔར་བྱས་ལ། ཡིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། སྐྱེས་པའམ་བུད་མེད་དག་གི་ནི། ། བུ་ག་ནས་ནི་ལུས་གཞུག་གོ། ། ཞུགས་ནས་དེ་ལུས་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཡིད་ཀྱིས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་ནི། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྔར་བཤད་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་དུ་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ་རང་གི་ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྔར་བྱས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་སྔར་བྱས་ལ། བཛྲ་པཱ་ཤ། ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདིའི་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱེད་ཅིང་། ཐོག་མར་རེ་ཞིག་གོམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་ཐལ་མོ་བཅིངས་ལ་སའམ་ཤིང་ངམ་རྡོ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཟུགས་བརྙན་བྱས་པ་མདུན་དུ་བཞག་སྟེ། ཡིད་ཀྱིས་དེའི་བུ་ག་ནས་ཞུགས་ལ་དེའི་ལུས་ཀྱི་ནང་མ་ལུས་པར་བདག་གི་ལུས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་ཐལ་མོའི་མཐིལ་ཕྱེ་ལ་ཅི་ནས་ཀྱང་མཉམ་པར་གཞག་པ་མཉམ་པར་བཞག་ནས་བརྡབ་བོ། །

"Throughout the entire expanse of space, Visualizing the forms of the Buddhas Is the meditative absorption of all Buddhas; One will thereby become a Buddha." Thus it is said. Now, I shall explain the four applications characterized by subjugation, descending, destruction, and the removal of all suffering, which were taught to be practiced through cultivation. Regarding the ritual for these four applications: first, one should cause the practice to enter through the orifices of the body of any male or female to be accomplished. This is the application of mental pervasion, as it is said: "Into the orifices of a man or a woman, One should cause the body to enter. Having entered, one should mentally Pervade the entire body." Specifically, for the purpose of subjugation, one should perform all the previously explained rites up to the meditative absorption of the subtle vajra, followed by the recollection of one's own deity. Likewise, having performed the previous descent of the vajra, one should recollect this essence mantra: vajrapāśa. First, for the sake of training, one should form the vajra-palms and place an image made of earth, wood, stone, or the like before oneself. Mentally entering through its orifices, one should pervade the interior of that body without exception with one's own body. Then, opening the palms of the vajra-palms, one should strike it while remaining in meditative equipoise by all means.

དེ་ནས་དབུགས་སླར་བསྡུ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཡང་སླར་བསྡུས་ཏེ་བདག་གི་ལྷ་དང་མི་གཉིས་པའི་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཡང་ཞུགས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་སྦྱོར་བས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རིམ་པ་དེ་དུས་བཞིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དབང་དུ་གྱུར་ཅིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཚན་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་བསྒོམ་སྟེ་དེ་བཞིན་དུ་ནུབ་གཅིག་གོམས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྐྱེས་པའམ་བུད་མེད་གང་དབང་དུ་བྱ་བར་འདོད་པའི་ཡིད་ལ་མདུན་དུ་འདུག་པར་བལྟས་ཏེ། བདག་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་དབབ་པས་སྔར་བསམ་པར་བྱས་ལ་དབང་དུ་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཟློས་ཤིང་བུ་ག་ནས་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ན་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་དབང་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་དབང་དུ་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་འདི་སློབ་དཔོན་དག་གིས་བཤད་དོ། ། འདི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་ཀུན་བསྐྱེད་ནས། མཉམ་པར་གཞག་པས་ཐལ་མོ་བརྡབ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་དལ་བརྡབས་པས། རི་ཡང་དབང་དུ་བྱས་པར་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དབབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྦྱོར་བ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་གསུམ་ལ་ཡང་འདི་དག་ཀུན་མཚུངས་ཏེ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་དབབ་པའི་སྦྱོར་བ་ལ། བཛྲ་ཨཱ་བེེ་ཤ། ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་ཅིང་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པའི་མཐིལ་བརྡབ་པོ། ། འདི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་ཆོ་ག་སྦྱར། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པའི་མཐིལ་གྱིས་བརྡབ། ། ཐལ་མོ་དལ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རི་ཡང་ཀུན་དུ་དབབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཞིག་པའི་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་ནི། བཛྲ་ཧ་ན།

Then, in the manner of withdrawing the breath, withdraw it once more and recollect yourself as non-dual with your deity. Entering in that same way, perform the applications of emanation and withdrawal, as well as the recollection and so forth, just as before. One should meditate in that sequence during the four periods of the day until mastery over samādhi is attained and the signs of samādhi arise; in that manner, one should practice for one night. Then, visualizing the man or woman one wishes to bring under one's power as sitting in front of oneself, and having visualized oneself as the descent of the vajra as previously described, one should likewise recite the essence mantra for subjugation. If one performs the activities such as entering through the apertures as before, they will be brought under one's power before long. Thus the masters have explained this application for subjugation. As it is said: "Having generated the descent of the vajra, With meditative equipoise, clap the palms. By the gentle clapping of the vajra palms, Even mountains will be brought under one's power." These [steps] are common to all three applications that follow, such as the descent and so forth. Specifically, for the application of descent, one should recite the essence mantra vajrāveśa and clap the palms of the vajra-bind. As it is said: "Apply the ritual of the vajra descent; Clap with the palms of the vajra-bind. By the application of the gentle palms, Even mountains will be completely brought down." The specific application for destruction is vajra-hana.

ཞེས་བྱ་བ་བསྒོམ་པའི་སྙིང་པོ་ཟློས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་བརྐྱང་པའི་སོར་མོ་རྣམས་དྲག་ཏུ་དགྲོལ་ལོ། ། འདི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་དབབ་པའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་བརྐྱང་ནས་ནི། ། སོར་མོའི་རྩེ་མོ་མཉམ་བརྡབ་ན། ། རི་བརྒྱ་ཡུད་ཀྱིས་བརླག་པར་འགྱུར། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་བསལ་བའི་ཁྱད་པར་ནི། བཛྲ་ཧ་ར། ཞེས་བྱ་བ་བསྒོམ་པའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་དགྲོལ་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། དལ་བུས་བརྡབ་པའི་ཆོ་ག་སྦྱར། ། མཉམ་པར་གཞག་པའི་སོར་མོ་ཀུན། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་བཀྲོལ་བ་ནི། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་མཆོག། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་གསུངས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་དེའི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐུར་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་བཤད་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། མཆོད་པ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམ་པ་དང་བཅས་པར་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ། །

Reciting the essence mantra of meditation, "vajra-hara," one should forcefully release the fingers of the vajra-bind. It is said: "By the ritual of causing [the deity] to descend in that manner, if one extends the vajra-bind and strikes the tips of the fingers together, even a hundred mountains will be destroyed in an instant." Regarding the specific method for dispelling all suffering: while reciting the essence mantra of meditation, "vajra-hara," one releases the vajra-bind. As it is said: "Applying the ritual of gentle striking, when all the fingers are released from the vajra-bind in meditative equipoise, it is the supreme means for dispelling all suffering." Thus it was taught. The siddhis of meditative absorption taught in the context of the great maṇḍala of the Tathāgata family have been explained. Now, the siddhis such as the accomplishment of the bodies of the Tathāgatas and so forth, which arise from meditating on the Tathāgatas and their great mudrās and so forth, shall be explained. Here, as before, one should likewise perform the yoga endowed with the blessing of oneself as the samayasattva of one's own deity, such as a Tathāgata, as well as the empowerment, meditative absorption, and offerings, together with the meditation on the subtle vajra.

ཁྱད་པར་དུ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམས་པའི་འོག་ཏུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་ལ་གནས་ཀྱང་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་སྔ་ནས་བསྒོམས་པའི་རང་གིས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པའི་རིམ་པས་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་རང་གི་ལྷའི་རྒྱུའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྡུས་པར་གྱུར་པ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གོམས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ལྷ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་གྱུར་པ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་རྡོ་རྗེ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་། མདའ་དང་། དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་གོམས་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་དེའི་འོད་ཟེར་མང་པོ་འཕྲོ་བ་དང་འདུ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཇི་ལྟར་སྲིད་པར་བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པའམ། ཕྱི་རོལ་ན་གནས་པའི་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་སངས་རྒྱས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་དབུ་བརྒྱན་པ། དམ་ཚིག་དང་ཆོས་དང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་ལྡན་པ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གདན་དང་རྒྱབ་རྟེན་ཅན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རང་གི་ལྷར་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་རྣམས་རེ་རེ་ནས་རིམ་གྱིས་བསྒོམས་པས་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱ་བ་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་མཐུན་པར་རྒྱ་ཆེར་གོམས་པར་བྱས་ནས་རང་གི་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པས་ནན་ཏན་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། འཇུག་པའི་རིམ་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་།

In particular, after meditating on the subtle vajra, the yogi who accomplishes the Mahāmudrā and so forth, while abiding in bliss and mental joy, should meditate on the four Brahma-abodes—loving-kindness and so forth—according to the sequence taught in the Dharma-maṇḍala, as they arise spontaneously through the power of having previously cultivated them for the sake of benefiting sentient beings. Following that, one should familiarize oneself with the moon-maṇḍala, which is the condensed bodhicitta of the causal stage of one’s own deity. Then, one should familiarize oneself with the samaya-mudrās—characterized by the vajra, the hook, the arrow, joy, and so forth—which have become the mudrās of the liberating wisdom of one’s own deity, as appropriate. After that, through the manner of the radiating and reabsorbing of many light rays, one should meditate on the form of one’s own deity abiding externally, non-dual with oneself as far as possible, adorned with a crown of the five Buddhas, endowed with the samaya, dharma, and karma-mudrās, and seated upon and supported by a moon-maṇḍala. Thus, by meditating on each of the branches for accomplishing one’s own deity in succession, and having extensively familiarized oneself in accordance with the mantra tantras so as to make them very clear, the yogi should apply themselves with diligence in order to accomplish the Mahāmudrā and so forth of their own deity. All of these stages of entry are as follows:

སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་འདི་ཉིད་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྟག་འོག་བསྣོར་བ་དང་མ་བསྣོར་བའི་རིམ་པས་གསལ་བར་བསྟན་ཏེ། རང་གི་སེམས་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ལ་བསླབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་དང་། སྔར་བཤད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་བསྟན་ནས་ཐ་མར་ཡང་། སེམས་ཅན་གང་ལ་བྱམས་པ་ནི། ། ལྷན་ཅིག་གྱུར་པ་ཤིན་ཏུ་བརྟན། ། སེམས་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་དེས་ཁྱབ་བྱ། ། བྱམས་པས་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། གང་ལ་ཡང་ནི་སྙིང་རྗེ་བ། ། སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་ལྡན་པ་ཡི། ། ནན་ཏན་གྱིས་ནི་ཁྱབ་པར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། ། ཆོས་དང་ཡང་དག་ཆོས་མིན་པ། ། དང་པོ་ནས་ནི་མཁའ་བཞིན་དག། ཁྱབ་པའི་ངོ་བོས་མགུ་བར་འགྱུར། ། དམུ་རྒོད་བཞིན་དུ་བཅོས་དཀའ་ལ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སྣོད་མིན་པ། ། དེ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ། བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདི་རྣམས་ཡིན་ནོ། ། མ་ཧཱ་མེ་ཏྲི་སྥ་ར། མ་ཧཱ་ཀུ་རུ་ཎཱ་ཡ་སྥ་ར། སརྦ་ཤུདྡྷ་པྲ་མོ་དྷ་སྥ་ར། སརྦ་སཏྭཱ་ན་ས་མ་ཤོ་དྷ་ཡ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ཡང་ན་ཕྱོགས་གཞན་དུ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ལངས་སམ་ཡང་ན་འདུག་ཀྱང་རུང་། ། རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་གནས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་རབ་སྦྱོར་བས། ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །

In this very mantra tantra, the dharma maṇḍala of the Tathāgata family is clearly taught through the sequence of whether the upper and lower parts are inverted or not inverted. It is extensively stated: "In order to completely purify one's own mind, one should train in the wisdom of Mahāmudrā," and so forth. Furthermore, after teaching the previously explained stages of meditating on the subtle vajra, it concludes: "Whichever sentient being is the object of love, That which is coemergent is extremely stable. Through the application of the mind’s pervasiveness, One should pervade all sentient beings with it. By the manner of pervading with love, One should feel compassion for whoever [is in need]. Possessing the welfare of all sentient beings, One should pervade them with diligent effort. All are luminous by nature; Dharma and non-dharma Are pure from the very beginning, like space. Through the essence of pervasiveness, one becomes joyful. For those who are as wild as mules and difficult to reform, Who are not vessels for the enlightenment of a Buddha, In order that they may attain enlightenment, One should meditate on great equanimity." Thus it is said. The essence mantras for these are as follows: MAHĀMETRISPHARA / MAHĀKURUṆĀYASPHARA / SARVAŚUDDHAPRAMODASPHARA / SARVASATTVĀN SAMASHODHAYA. Then, one should train in the wisdom of recollecting all the Tathāgatas and so forth: "Whether in space or in another direction, Through the application of the subtle vajra, Whether standing or sitting, One should meditate on the form of the vajra. Likewise, in all locations, Through the thorough application of the subtle yoga, The vajra-bodhicitta at the heart..."

ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པས་བསྒོམ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཆེན་པོ། ། གནས་རྣམས་ཀུན་དུ་བསྒོམ་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཇི་ལྟ་བ་ཡི་གོ་རིམ་བཞིན། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཆོག་ལྡན་པ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་སངས་རྒྱས་སྐུ། ། ཇི་ལྟ་བ་ཡི་གོ་རིམ་བཞིན། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པས་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདི་རྣམས་ཡིན་ནོ། ། བཛྲ་ཨཱ་མུ་ཁཱི་བྷ་བ། མ་ཧཱ་བོ་དྷི་སཏྭ་ཨ་བྷི་ཤ། ། བཛྲ་པཱ་ཎི་ད་རི་ཤ་ཡ་སྭ་རུ་བཾ། བུདྡྷ་ཨ་ནུ་མྲི་ཏྱ་ཨ་བི་ཤ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་བ་ཡིས། ། བདག་ཉིད་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྒོམ་པའོ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་སུ་སྟེ། ། སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་རབ་བསྒོམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཆོ་ག་སྦྱར། ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་སུ་བསྒོམ་པ་ནི། ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོར་བསམ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བསྒོམ་པའོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཆོག་ལྡན་པར། ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་ནི། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་བསྒོམ་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་རྣམས་ནི་འདི་རྣམས་ཡིན་ནོ། ། ས་མཱནྟ་བྷ་དྲ་ཨཱ་བི་ཤ། སཏྭ་བཛྲ་ཨཱ་བི་ཤ། བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་དྷི། ཛྙཱ་ན་ཨཱ་བི་ཤ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏོ་ཧཾ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་གི་སེམས་སྦྱང་བ་ལེགས་པར་བྱས་ནས་དེའི་དོན་ལ་ནན་ཏན་བྱའོ། །

"Meditate with extreme meditative equipoise. Meditate on the great body of Vajrapāṇi in all locations through the application of the subtle vajra, according to the proper sequence. Meditate on the Buddha-body, endowed with the supreme of all aspects, in all places, according to the proper sequence, with extreme meditative equipoise." Thus it is said. In that regard, the essence mantras are as follows: VAJRA ĀMUKHĪ BHAVA | MAHĀBODHISATTVA ABHIṢIÑCA | VAJRAPĀṆI DARŚAYA SVARŪPAṂ | BUDDHA ANUMṚTYA AVIŚA | Through the application of the subtle vajra, one should meditate on oneself as a moon maṇḍala; this is the meditation on the bodhicitta. In the center of the moon maṇḍala, one should meditate on oneself in the form of a vajra; this is the thorough meditation on the Vajrasattva. Applying the ritual of the subtle vajra, one should meditate on oneself, contemplating the essence of Vajrasattva; this is the meditation on Vajrasattva. Endowed with the supreme of all aspects, one should meditate on oneself in the form of a Buddha; this is the meditation on the awakening of a Buddha. In that regard, the essence mantras are as follows: SAMANTABHADRA ĀVIŚA | SATTVAVAJRA ĀVIŚA | VAJRASATTVA SAMĀDHI | JÑĀNA ĀVIŚA | TATHĀGATO ’HAṂ | Thus, having properly purified one's own mind in order to accomplish the Mahāmudrā and so forth, one should apply oneself earnestly to that purpose.

དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ནི་རེ་ཞིག་དང་པོར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་དཀྲོལ་ལ་སྙིང་པོ་འདིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་དབབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱ་ཏུ་ཨ། དེ་ནས་བདག་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་བྱས་པ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའམ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ནམ་མཁའི་ནང་ཏིལ་གྱི་འབྲུ་བཞིན་དུ་གང་བར་བསམས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་དེ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་དྲངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཞགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་བཅིངས་ནས། ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུགས་སླར་བསྡུ་བའི་ཚུལ་གྱིས་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་བ་སྤུའི་བུ་ག་ཐམས་ཅད་ནས་བཙུད་ལ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། དེའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་ཆུ་དང་འོ་མ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་ལྟར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། དེའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་ཐལ་མོ་མཉམ་པར་བརྡབ་པས་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏུ་ཥྱ་ཧོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པ་བཞི་ཡང་སྙིང་པོ་དང་བཅས་པས་མཆོད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་སྐབས་སུ་གསུངས་སོ། ། ཡང་ན་སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པ་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་བཅིངས་པ་ཉིད་དུ་དེའི་སྙིང་པོ། ཛཿཧཱུྃ་བཾཿཧོཿཞེས་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་ལ།

Regarding that, the sequence for accomplishing the siddhi of the mahāmudrā of the tathāgatas is as follows: first, as before, one should bind and then release the mudrā of Vajrasattvī, and with this essence mantra, one should cause the wisdom being (jñānasattva) of the tathāgatas to descend. The essence mantra is: OṂ VAJRA DHĀTU A. Then, having actualized the yoga of oneself as the samayasattva as previously performed, one should visualize the bodies of all the tathāgatas—whether in the form of the saṃbhogakāya or the nirmāṇakāya—filling the expanse of space like sesame seeds. Having drawn those bodies of the tathāgatas in with the action mudrā of the vajra hook, and bound them with the action mudrā of the vajra noose, one should insert them through all the pores of the limbs of one’s own body by way of withdrawing the breath of the entire body. Then, having bound the action mudrā of the vajra chain, one should recite its essence mantra and cultivate the conviction that they are blended together like water and milk. Then, having bound the mudrā of the vajra bell, one should recite its essence mantra and please them by clapping the palms together evenly. The essence mantra is: OṂ VAJRA TUṢYA HO. These four types of action mudrās, beginning with the vajra hook, are also taught in the context of the offering mudrās along with their essence mantras. Alternatively, in order to prevent the meditative equipoise of the mind from declining, one should simply bind the action mudrās of the vajra hook and so forth, and mentally recite their essence mantras characterized as JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ.

ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་རང་གི་ལུས་ལ་དྲང་བ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་བྱའོ། ། དེའི་དོན་ཡང་ཛཿཧཱུྃ་བཾཿཧོཿ ཞེས་སྨྲ་ཞིང་། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལུས་ལ་གཟུད། ། ཡིད་ལ་ལེགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སུ། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་གཞན་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྟེ། སྔར་གསུངས་པའི་རིམ་གྱིས་སེམས་མ་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱས་དྲལ་བ་སྔར་བྱས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དབབ་པའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཨ། ཨོཾ་བཛྲ་རཱ་ཛ་ཨ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་གང་རང་གི་ལུས་ལ་གཞུག་པར་འདོད་པ་དེའི་མཚན་བརྗོད་ཅིང་དབབ་པའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འོག་ནས་འཆད་པའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་སྙིང་པོའི་སྦྱོར་བ་ཡང་འདི་ཉིད་དོ། ། དེ་ནས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་སྙིང་པོའོ། ། བཛྲ་སཏྭ་དྲྀ་ཤྱ། ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་དོ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་ཤིང་། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་རྒྱབ་རྟེན་བྱས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཟླ་བའི་འོད་འཕྲོ་བ་གསལ་བ་རང་གི་སྐུ་ཟླ་བའི་འོད་ཀྱིས་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་བས་ཁྱབ་པ།

One should perform all these stages, such as drawing the tathāgatas as they were visualized into one’s own body. Regarding that meaning, it is said: "Reciting jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ, cause all the buddhas to enter the body; in the manner of mental excellence, this is the other great accomplishment." Thus, the blessing into the great mudrā of the tathāgatas has been explained. In that regard, this is the blessing into the great mudrā of the great beings, such as Vajrasattva and the others of the tathāgata family. Having first performed the opening with the Vajrayoṣid mudrā according to the previously taught sequence, one should recite the essence mantra for the descent of the wisdom being (jñānasattva). The essence mantra for that is as follows: oṃ vajrasattva aḥ, oṃ vajrarāja aḥ, and so forth. One should recite the name of whichever wisdom being one wishes to cause to enter one’s own body and recite the essence mantra for the descent. Immediately following that, this very same [mantra] is also the application of the essence mantra for the recollection of the great being, which will be explained below. Then, one recites the essence mantra for the recollection of the great being: vajrasattva dṛśya. Abiding upon a moon maṇḍala, with a moon maṇḍala as a backrest, emitting the light of a pure moon, and with a body as radiant as moonlight that pervades the maṇḍala of the infinite directions with its illumination.

ཕྱི་རོལ་གྱི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ལས་གསུངས་པའི་རིགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་ཁ་དོག་གི་བྱེ་བྲག་དཀར་པོ་དང་སྔོན་པོ་དང་དམར་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་དོག་དང་མདངས་དང་གཟི་བརྗིད་ཅན་ནམ། འདུལ་བའི་འགྲོ་བ་མངོན་པར་དགའ་བའི་ཁ་དོག་གི་སྐབས་རྙེད་པའི་སྐུའི་མདངས་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གི་ཡིད་དུ་འོང་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱས་པའི་དབུ་རྒྱན་གྱི་འོད་ཀྱིས་སྟེང་གི་ཕྱོགས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ། ཕྱག་པདྨ་གཉིས་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་རང་གི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མཛད་པ། ཞབས་པདྨ་གཡས་པའི་རྩེ་མོ་བརླ་གོང་གཡོན་པར་བཞག་པ། ཞལ་པདྨ་འདབ་མ་རྒྱས་པ་ལྟར་འཛུམ་པ་རབ་ཏུ་དགྱེས་པའི་སྤྱན་ཨུཏྤལ་རྒྱས་པའི་མདངས་ཀྱིས་གདུལ་བའི་འགྲོ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚུལ་བསྟན་པས་ཇི་ལྟར་དགོངས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོན་པ་ལ་མཁས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་མང་པོའི་གཏེར་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་མཉེས་པར་བྱ་བ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྲོག་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུར་མདུན་དུ་མངོན་སུམ་བཞིན་བརྟགས་ཏེ། རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་བཅས་ཤིང་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་ཤིན་ཏུ་ཡུན་རིང་དུ་བསམ་གཏན་གྱི་རབ་ཏུ་གསལ་བར་སྣང་བར་བྱ་སྟེ། ཀུན་དུ་ཞེན་པས་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་མིག་གདངས་པའི་མཚན་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བས་བརྟག་ཅིང་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པའི་རང་གི་ལུས་ལ་གཞུག་གོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་རང་གི་ལུས་ལ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་བཤད་པའོ། །

In accordance with the types of offerings described in the external offering rituals, one should visualize the wisdom being (jñānasattva) as possessing a complexion and radiance of white, blue, red, yellow, or other colors, endowed with splendor. Alternatively, one may visualize the body’s radiance in colors that delight the beings to be trained, a beauty that is pleasing to the minds of all living beings. The crown is adorned with the light of a jeweled tiara made of the precious tathāgatas. The two lotus hands perform the specific mudrā of one’s own activity as previously described. The right lotus foot is placed upon the upper part of the left thigh. The lotus face is smiling like a full-blown petal, and the eyes, with the luster of a blooming utpala flower, display an attitude of affection toward the beings to be trained. By demonstrating the manner of the activity mudrā, he is skilled in revealing the very essence of his intention. One should thus visualize such a treasure of many precious qualities—Vajrasattva and the others—as being pleased, as if possessing life-force, appearing directly before one just as one desires. With great joy and affection, one should clearly manifest this through the excellence of meditative concentration for a very long time. With eyes wide open in total attachment, one should examine with the "vajra gaze" and enter one’s own body, becoming non-dual with the yoga of one’s own deity. This concludes the explanation of the stages of meditating on the wisdom being as visualized within one’s own body.

དང་པོར་རེ་ཞིག་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་བྱས་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ནས། ། རང་གི་སྣའི་བུ་ག་ལ་སོགས་པ་བ་སྤུའི་བུ་ག་ཐམས་ཅད་ནས་བྱུང་བ་ཡིད་དང་བཅས་པའི་རླུང་སླར་བསྡུ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྣའི་ཐོར་ཏོའི་བར་དུ་དབུགས་དབྱུང་ཞིང་རྔུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་བརྟགས་ནས་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱི་མེ་འབར་བས་ཁེབས་པའི་འགྲོ་བ་མགོན་མེད་པ་མཐའ་དག་ལ་བརྟགས་ཏེ་རང་གི་སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསམས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་སྔར་གསུངས་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལྕགས་ཀྱུས་དྲངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་གཙོ་བོ་དེ་རང་གི་ལུས་ལ་རེག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པར་བསམས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་དབུགས་སླར་བསྡུ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པའི་མཚན་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྔར་གསུངས་པས་དྲངས་ཏེ་མར་སར་བྱེ་མའི་ནང་དུ་ཞུགས་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་སྙིང་གར་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཇི་སྲིད་འདོད་པའི་དུས་སུ་སྒྲུབ་པ་པོའི་ལུས་ལ་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པའི་བཀའི་མཚན་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་གི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྔར་གསུངས་པ་བཅིངས་ཏེ། རང་གི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་ལྟ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བཅིང་བས་རབ་ཏུ་བཅིང་ངོ་། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་། དོན་དམ་པར་ཐ་མི་དད་པར་དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཀྱང་ཐ་མི་དད་ན་གློ་བུར་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་དང་།

First, one should recall the yoga of one’s own deity, such as Vajrasattva, exactly as it was performed. Then, by way of withdrawing the wind together with the mind that has emerged from all the pores of the skin, such as the nostrils, one should examine the movement of the inhalation and exhalation as far as the tip of the nose. Having examined all the protectorless beings covered by the blazing fire of the three sufferings, one should immediately visualize a crossed vajra upon a moon maṇḍala at one’s own heart. Then, by means of the hook—the characteristic of great compassion—drawn by the previously mentioned action mudrā of the hook, one should imagine that the principal Blessed One, the Wisdom Being, is brought into the range of one’s own body’s sensory experience according to one’s wish. Likewise, by way of withdrawing the breath, one should draw in all sentient beings using the previously mentioned action mudrā of the vajra noose—the characteristic of loving-kindness—and cause them to enter one’s own heart, just as fresh butter melts into sand. Following that, for as long as desired, one should bind the previously mentioned action mudrā of the vajra chain—the characteristic of the Teacher’s command that abides within the practitioner’s body—and bind them firmly with the meditative absorption that looks into the interior of one’s own body. Then, one should think: "The Blessed One is the nature of phenomena (dharmatā) of wisdom, naturally luminous, and in the ultimate sense, he is inseparable from me. If I too am inseparable, then [how can there be] adventitious afflictions?"

ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་སོ་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ནས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བྱིན་གྱིས་རླབས་སུ་གྱུར་པ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་དེའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་བསྐུལ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མཉེས་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་མ་བཅིངས་པར་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་བཀུག་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ལྷ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྔར་བཤད་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་མཚན་ཉིད་དམ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་ཞུགས་པ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་བྱས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པ་རབ་ཏུ་བསྒོམས་ལ། དེ་ཉིད་བདག་གོ་སྙམ་པར་དབྱེར་མེད་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་དེའི་གཟུགས་སུ་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རབ་ཏུ་གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བཞི་ནི་འདིའོ། ། དང་པོར་རེ་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་པས་སྔར་གསུངས་པའི་རིམ་པས། དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་སེམས་མི་བརྟན་པ་ནང་དུ་བཀག་ལ། ཨོཾ་ར་ཏི་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པས་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་དང་།

Having thus recollected that the mind has been defiled by the conceptualizations of the secondary afflictions, which in the ultimate sense lack inherent existence, one should bind the action mudrā of the vajra and bell—which is the blessing of the perfection of wisdom—and by reciting and invoking its essence mantra, one should please the Blessed One’s own essential nature. Alternatively, without binding the action mudrās such as the vajra hook and so forth, one should perform all those actions, such as summoning, by means of their respective essence mantras alone. Then, one should clearly meditate on one’s own deity, the wisdom being (jñānasattva), as previously described—either having the characteristics of the five Tathāgatas or the characteristics of the great beings such as Vajrasattva—having entered within one’s own body. By manifesting the meditative absorption (samādhi) of the four types of most secret offerings, one should meditate on being non-dual with it in every respect. With the pride of indivisibility, thinking "I am that very one," one should cultivate the conviction of that form. In that regard, the four types of most secret offerings are as follows. First, the yogi, according to the sequence previously explained, should withdraw the unstable mind together with the sense faculties within. By reciting the essence mantra oṃ rati vajra, one [unites] with the wisdom being residing within one’s own body.

རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་འཁྱུད་པ་རྗེས་སུ་མྱང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེའི་ཡན་ལག་རྣམས་དང་བདག་གི་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཆུ་དང་འོ་མ་ལྟ་བུར་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པར་རྣམ་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་ཡིད་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ལྟར་བདེ་བ་འདིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་བདེ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བདེ་བ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་འདི་ནི་འོག་ནས་འཆད་པའི་མཆོད་པ་གསུམ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རབ་ཏུ་གསང་བའི་མཆོད་པ་དང་པོ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ལུས་ཀུན་ཡོངས་སུ་འཁྱུད་པ་ནི། ། རང་བྱུང་རྣམས་ཀྱི་བདེ་མཆོད་པ། ། ཕུལ་ན་མྱུར་དུ་འགྱུར་བ་ནི། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འདྲ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་རཱ་ག་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ནས་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་གནས་པའི་རང་གི་ལྷའི་བྱེ་བྲག་དེ་ཉིད་དང་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་བརྟན་པའི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་དམ་པོས་ཡང་དང་ཡང་དུ་མི་གཉིས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བལྟ་བར་བྱ་བ་འདི་ནི་རབ་ཏུ་གསང་བའི་མཆོད་པ་གཉིས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། བརྟན་པར་ཆགས་པ་ཀུན་སྦྱོར་བ། ། དང་པོར་འཛིན་པའི་བདེ་བ་ནི། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ཕུལ་ན་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ལྟ་བུར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདིར་དམ་པོར་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་འཆོར་བར་འཛིན་པ་ལ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་པྲ་ཏི་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་ཚིག་གིས་བརྗོད་ལ་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟག་གོ། །

In order to experience the complete embrace in every respect, one should meditate on one's own limbs and all the atoms of one's body becoming one, like water and milk. Whatever mental joy and delight arises from that, one should offer to the Buddhas. With the thought, "By this bliss, may the perfectly complete Buddhas be blissful," this dedication of bliss should also be applied to the three offerings explained below. This is the first, the most secret offering. As it is said: "The embrace of the entire body is the offering of bliss to the self-arisen ones. If offered, one quickly becomes like Vajrasattva." Then, having recollected the essence mantra rāgavajra, in order to ensure that the union with the specific deity residing within one's own body does not decline, one should repeatedly view [the deity] with the non-dual samādhi characterized by firm passion that manifests the qualities as they have been realized. This is the second, the most secret offering. As it is said: "The bliss of the initial grasping, which is the firm passion of union—if offered to the Buddhas, one becomes like a vajra-jewel." Here, "firm grasping" refers to grasping without letting go. Then, one should recite the vajra-word essence mantra oṃ pratīvajra and perform the following visualization.

ཇི་ལྟར་བདག་གིས་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྒོ་འདི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། གློ་བུར་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་མུན་པས་ཁེབས་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་དེ་རྣམས་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པས་བདག་གི་ཡེ་ཤེས་སྣང་བའི་སྒོ་འདི་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཉིད་དེ། དེ་བས་ན་རང་གི་ལྷའི་ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཆགས་པ་མེད་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྒོ་དང་ཆ་མཉམ་པས་གཅིག་གོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ་དེ་ལྟར་བདག་དང་ལྷའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྒོ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་མོས་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་སྤྲད་པ་བྱམས་པའི་བདེ་བ་ལ་ཀུན་དུ་ཆགས་པ་བརྟན་པར་བསྒོམ་པ་འདི་ནི་རབ་ཏུ་གསང་བའི་མཆོད་པ་གསུམ་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། བྱམས་པའི་བདེ་ལ་བརྟན་པར་ཆགས། ། སྤྲད་པའི་བདེ་བ་མཆོག་རྣམས་ནི། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ཕུལ་ན་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། སྤྲད་པ་ནི་འདིར་རང་གི་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གཉིས་སྦྱར་བའོ། ། དེ་ནས་ཀརྨ་བཛྲ་ཞེས་བརྗོད་ལ་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟག་གོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ལྷའི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དག་དང་། བདག་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཅིག་སྟེ། དེ་བས་ནི་འདི་གཉིས་ཀྱི་དབང་པོ་གཟུགས་ཡོད་པ་དང་། གཟུགས་མེད་པ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་གཞག་པས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པས། བདག་གི་ལུས་དེ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔར་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ང་རྒྱལ་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པ་འདི་ནི་རབ་ཏུ་གསང་བའི་མཆོད་པ་བཞི་པ་སྟེ་འདི་སྐད་དུ། དབང་པོ་གཉིས་ནི་མཉམ་སྦྱར་བའི། །

Although this gateway of the liberation of primordial wisdom is naturally luminous, it is nevertheless shrouded by the darkness of adventitious afflictions. However, since those stains of affliction lack inherent existence in the ultimate sense, this gateway of the manifestation of my primordial wisdom is utterly pure. Therefore, one should contemplate: "I am one with the gateway of liberation that is the utterly pure, unattached primordial wisdom of my own deity." Thinking thus, to meditate firmly on the attachment to the bliss of union—the characteristic of liberation in which one’s own and the deity’s gateways of liberation are resolved as one—is the third most secret offering. As it is said: "By firmly attaching to the bliss of love, The supreme blisses of union, When offered to the Buddhas, One becomes like Vajradharma." Here, "union" refers to the joining of the two characteristics of liberation: the samaya-sattva and the jñāna-sattva. Then, reciting "Karmavajra," one should analyze as follows: "Because the form body and the wisdom body of the deity, and I myself, are in every respect one, the sense faculties of these two—the material and the immaterial—are all in meditative equipoise and have become one in character. Therefore, to meditate firmly on the divine pride of my body and the jñāna-sattva having become one is the fourth most secret offering." As it is said: "The two faculties in union..."

སྦྱོར་བའི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་དུ། ། མཆོད་པ་ངེས་པར་ཕུལ་ན་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ལས་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དབང་པོ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གི་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་རྣམས་དང་། བདག་གི་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའི་དབང་པོའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཡང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། ལས་ཀྱི་རིགས་རྣམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་རང་གི་ལྷའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་དང་བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་ཏེ། དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའ་དང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་རབ་ཏུ་གསང་བའི་སྒྲུབ་པའི་མཆོད་པ་འདི་བཞི་བསྟན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གང་ཡང་རུང་བའི་རིགས་སུ་གཏོགས་པའི་རང་གི་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པ་པོས་ཀྱང་རབ་ཏུ་གསང་བའི་མཆོད་པ་འདི་བཞི་ཆར་གོ་རིམ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྦྱར་དགོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བདག་དང་མི་གཉིས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་གསང་བའི་མཆོད་པའི་ཡོན་ཏན་འདི་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་བརླན་ན་འགལ་བ་མེད་དོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་རང་གི་རིགས་སུ་གཏོགས་པའི་རབ་ཏུ་གསང་བའི་སྒྲུབ་པའི་མཆོད་པ་བདག་ལ་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ལ་ལྷག་པར་བྱའོ་ཞེས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རིགས་པ་མཁས་པའི་སློབ་དཔོན་རྣམས་འཆད་དོ། ། དེ་ནས་དེ་ལྟར་རང་གི་ལྷ་བདག་གི་ལུས་ལ་ཆུ་དང་འོ་མ་ལྟ་བུར་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ། ཨོཾ་སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་ཅིང་དབང་དུ་གྱུར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར།

"If one certainly offers the offering in all the bliss of union, one will become like the Vajra of Action." Thus it is said. "The two faculties" should be understood as the faculties of one's own body and the entire collection of faculties of the wisdom beings (jñānasattva) residing within one's body. Here, too, by means of the distinctions of the Tathāgata, Ratna, Padma, and Karma families, one becomes non-dual with the wisdom being of one's own deity and becomes one with the samayasattva; thus, these four offerings of the most secret practice are taught. Nevertheless, a practitioner should also apply all four of these most secret offerings in the same sequence as before to the mahāmudrā and so forth of any single deity belonging to whichever family they may belong to. Why is this? Because there is no contradiction if the continuum of one's own mind is moistened by these qualities of the most secret offerings, such as passion and so forth, for all yogins who are non-dual with the wisdom being. In particular, the masters learned in the reasoning of yoga explain that one should especially perform the most secret offering of practice for the wisdom being residing in oneself, who belongs to one's own family. Then, when one's own deity has thus become one with one's body like water and milk, in order to bring about mastery, one should recite this essence mantra: OṂ SURATA STVAṂ.

ཇི་སྲིད་འདོད་པར་བསྒོམ་མོ། ། ཇི་སྐད་དུ། འདོད་པ་བསྟེན་པ་བདེ་བ་བདག། རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཁྱོད་ཅེས་སྨྲས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒྲུབ་བྱ་བ། ། དེ་ཉིད་བསྐུལ་བས་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཚན་ཐོག་ཐག་ཏུ་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ན། དེ་ནས་ནང་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་མཆོག་འཐོབ་པོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། རང་གི་རིགས་ཀྱང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་དང་ལས་རྣམས་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་རིམ་པ་འདི་ཐམས་ཅད་སྦྱར་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྒྲུབ་པ་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡང་རི་མོའི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་མི་དགྲོལ་བར་དེ་བཞིན་དུ་དུས་བཞི་པ་སྦྱོར་བས་རང་གི་ལྷའི་སྙིང་པོ་འབུམ་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་ཐ་མར་དེ་བཞིན་དུ་རི་མོའི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་བཅིངས་ཏེ་མཚན་ཐོག་ཐག་ཏུ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པས་ན་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་སྐྱོ་བ་བསལ་བའི་ཕྱིར་སྐབས་སྐབས་སུ་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་ཏེ་སླར་ཡང་བཅིང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་ལས་གལ་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་འཕར་ན་དེའི་ཚེ་བཅིངས་པས་འཕར་རོ། ། དེ་སྟེ་རབ་ཏུ་(གཡོན་,གཡོ་ན་)དེའི་ཚེ་བཅིངས་པས་གང་འདོད་པའི་གཟུགས་དེ་ལྟ་བུར་བདག་ཉིད་སྟོན་ཏོ། ། དེ་སྟེ་སྙིང་གའི་ཕྱོགས་སུ་བཟུང་སྟེ་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་ལས་དེ་སྟེང་དུ་འཕར་ན་དེའི་ཚེ་བཅིངས་པས་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །

One should meditate for as long as desired. As it is said: "I am the bliss of enjoying desires; I am called 'Supreme Joy.' To accomplish Vajrasattva, one should perform the recitation while invoking that very reality." It is taught that if one performs the recitation throughout the entire night, then at dawn one will attain the supreme siddhis, such as becoming all the tathāgatas. One should understand that this entire sequence is to be applied to accomplishing the samaya-mudrās of one's own family, as well as the meditative absorptions and activities as desired. In particular, for the accomplishment of the samaya-mudrā of one's own family, as before, one should bind the mudrā of Vajrasattvī of the Tathāgata family in the presence of a painted image. Without releasing it, one should recite the essence mantra of one's own deity one hundred thousand times, applying the four periods of the day. Finally, in the same manner, one should bind that very mudrā of Vajrī in the presence of the painted image and perform the recitation throughout the entire night. While performing the recitation, one should release the mudrā from time to time to dispel fatigue caused by binding it, and then bind it again. If, while performing the recitation in that way, the bound mudrā jumps, then by virtue of being bound, it jumps. If it moves intensely, then by virtue of being bound, it reveals itself in whatever form one desires. If, while holding it at the region of the heart and performing the recitation, it jumps upward, then by virtue of being bound, one will become invisible.

དེ་སྟེ་སྒྲ་བྱུང་ན་དེའི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ་རང་གི་སྙིང་པོ་དང་ལྡན་པ་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་རང་གི་ལས་རྣམས་བྱེད་དོ། ། འདི་སྐད་དུ་ཡང་། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དེས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། རི་མོའི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར། ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བྱེད་ཅིང་། ཇི་ལྟར་བཅིངས་པ་མི་དགྲོལ་བར་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་བཟླས་བརྗོད་འབུམ་བྱའོ། ། དེའི་མཐར་(སྐྱོ་ན་,སྐྱོན་)ཅུང་ཟད་བཀྲོལ་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཅིངས་ནས། མཚན་ཐོག་ཐག་ཏུ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་འབར་རམ། འབབ་བམ། འཕར་རམ། ཚིག་འབྱིན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་འཕར་བ་དང་། འདོད་པའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པ་དང་། མི་སྣང་བ་དང་། ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་དོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བཅིངས་པ་ཙམ་གྱིས་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་དོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་གསུངས་སོ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པར་འདོད་ན། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པའི་སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་བསྒོམ་པ་དུས་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཏུ་གོམས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་རང་གི་ལྷའི་སྙིང་པོ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་གོམས་པར་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་ཏེ། དེ་ནས་བསྒོམ་པ་གོམས་པ་ལས་ཅི་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་བདག་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ན།

If a sound then arises, at that time all the deities of the Tathāgata family, having bound their samaya mudrās and possessing their respective essences, perform their own activities as previously described. Furthermore, it is said: "Then, one who wishes to accomplish the mudrā should bind the Vajrasattvī mudrā of all the Tathāgatas. In the presence of a painted image, acting as desired and without releasing the mudrā once bound, one should perform one hundred thousand recitations with vajra words. At the end of that, if one is weary, one should release it slightly; then, binding it exactly as before, one should perform recitations throughout the entire night. Then the mudrā will blaze, descend, leap, or utter speech. Then, by binding the mudrā, one leaps, assumes a desired form, becomes invisible, and performs all activities. By merely binding any mudrā, all activities are performed," so the Blessed One Vajradhara spoke. Thus it was said. Then, if one wishes to accomplish meditative absorption (samādhi), one should familiarize oneself for a short time by mentally meditating on the essence-mantra for accomplishing any suitable meditative absorption, such as the "subtle vajra" and so forth. Then, one should perform the recitation of the essence-mantra of one's own deity. Having shown the meditative absorption in which one should familiarize oneself, then, when one wishes to accomplish oneself as the form of the being of one's own mudrā, which is blessed through the familiarity of meditation:

དེའི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་གསུངས་པའི་རང་གི་ལྷའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་། ཅི་ལྟར་མོས་པའི་རང་གི་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ནས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་འདོད་ན། རང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་སྙིང་པོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་བསྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ནི་འདིའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སུ་བདག་ཇི་ལྟར་བྱས་པ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། སྣའི་ཐོག་མའི་བུ་གའི་ནང་དུ་དབུགས་དགག་པར་བྱ་སྟེ། བཛྲ་དྷཱ་ཏུ། ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་ནམ་མཁའི་ནང་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཕྲ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་གསལ་བར་སྣང་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བསམས་ཏེ། སྣའི་བུ་གའི་ཐོག་མ་ནས་དབུགས་བག་ཡངས་སུ་བྱུང་བའི་སྦྱོར་བས། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཡིད་ཀྱིས་ཡང་ལེགས་པར་བརྟགས་ཏེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་མང་པོ་ཇི་ལྟར་བསམས་པ་དེ་དག་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རླུང་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་འཇུག་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྡུ་སྟེ། མར་སར་བྱེ་མའི་ནང་དུ་ཐིམ་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་སྙིང་གར་གཟུང་ངོ་། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཅིངས་ཏེ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་རང་གི་སྙིང་གར་གཟུང་ངོ་། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་མཆོག་སངས་རྒྱས་པར་འདོད་པ་དེས་འདི་བྱའོ། ། མིན་ན་སྒྲུབ་པ་གོང་མ་བཞིན་ཞེས་གསུངས་སོ། །

At that time, during the occasion of the great maṇḍala of the Vajra Expanse, one should recite the essence mantra of one’s own deity and meditate on the great mudrā of one’s own deity according to one’s inclination. As it is said: "Then, if one desires the supreme siddhi, one should accomplish it through the essence of one’s own mudrā. The sequence for accomplishing the sublime siddhi of a perfectly complete Buddha is as follows: having actualized oneself in the form of the great mudrā of the Tathāgata, one should arrest the breath within the initial nostril. Reciting the essence mantra vajradhātu, one should contemplate through the yoga of the distinct, vividly appearing subtle bodies of perfectly complete Buddhas filling the entirety of space. Then, by the application of releasing the breath freely from the initial nostril, one should follow it with the mind and carefully examine it. One should then withdraw the many bodies of perfectly complete Buddhas as they were visualized, in the manner of the winds of all their limbs entering into one’s own body, and hold them at one’s heart, just as fresh butter dissolves into sand. As it is said: 'Having bound the great mudrā of the Tathāgata, one should bless the forms of the Buddhas throughout the entire expanse of space and hold them at one’s heart.' One who desires to attain the supreme, profound peace of Buddhahood in this very life should do this. Otherwise, the practice is as described above." Thus it was taught.

དེ་ལྟར་ལས་གཞན་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་ཞིང་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་བཏུལ་བ་ནི། ། ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པའི་མཚན་མ་བྱུང་བར་གྱུར་ན་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབས་པས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རིག་སྔགས་འཆང་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པའི་མཚན་མ་སྟེ། སེམས་དཔའི་བྱིན་བརླབས་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་སུ་བདག་བསྒོམ་པ། ཡེ་ཤེས་རྣལ་འབྱོར་འདི་ཡིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་དོན་ཡང་འདིའོ། ། དང་པོར་གོམས་པར་བྱེད་པའི་ཚེ་རྣམ་པ་ལྔ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རིམ་གྱིས་སེམས་མ་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་འོག་ཏུ་སེམས་དཔར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམས་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། ། ནམ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུར་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གོམས་ཏེ་སྒྲུབ་ཏུ་རུང་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པའི་ཚེ་ཉིད་ནི་དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་སེམས་དཔར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གསུངས་པ་ནི་འདིའོ། ། སེམས་དཔའ་དང་ནི་ཐམས་ཅད་བདག། བདག་ཀྱང་བདག་ལ་ཀུན་དུ་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། བདག་རང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་མངོན་དུ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །

Thus, by exerting oneself in meditation without any other activity and subduing the dysfunctional tendencies of body, speech, and mind, if the signs of accomplishing the Great Seal (mahāmudrā) of the Tathāgata as meditated upon should arise, then by practicing as before, one will become a Bodhisattva Vidyādhara who assumes the form of a perfectly enlightened Buddha. In this regard, the signs of accomplishing the Great Seal of the Tathāgata are as follows: "Through the yoga of the blessing of the Being (sattva), Meditating on oneself in the form of a Buddha, By this yoga of primordial wisdom (jñāna), The siddhi of Buddhahood will be attained." The meaning of this is as follows: At the time of initial training, after blessing the mind as Vajrasattvī through the stages of the five manifest enlightenments, one then blesses it as a Being. If one meditates on the form of the Tathāgata, the yogin will perceive it as the Great Seal of the Tathāgata. When one has become habituated to and capable of accomplishing the Great Seal characterized by the appearance of the Tathāgata’s body, then at the very moment of meditating on Vajrasattvī, even without conceptual thought, it will appear as the Great Seal of the Tathāgata. Regarding that, the yoga of blessing as a Being is taught as follows: "The Being is the self of all, And I abide everywhere within myself." One should bring this to mind; it refers to the actualization of oneself as the Great Seal.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེའི་རིགས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ནི་འདིའོ། ། དང་པོར་རེ་ཞིག་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ཡེ་ཤེས་དབབ་པའི་མཐའི་བར་དུ་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ། ཇི་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རང་གི་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སུ་བདག་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་གསུངས་པའི་མཉེས་པར་བྱ་བའི་སེམས་དཔའ་གང་ཡང་རུང་བའི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་ཡིད་ལ་བརྗོད་ཅིང་སྣའི་བུ་གའི་ནང་ནས་དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བ་བཀག་པས་དབང་པོའི་ཚོགས་ནང་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱ་ཞིང་རྗེས་སུ་ཆགས་པས། རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་སུ་བསྒྲུབས་ལ་སྙིང་པོའི་དོན་རྟོགས་པས་རང་གི་ལྷ་སེམས་དཔའ་དེའི་གཟུགས་བདག་དང་མི་གཉིས་པའི་ང་རྒྱལ་དུ་ཉི་མ་རེ་རེ་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ལ་གནོད་པ་སྤངས་ཏེ་བསྒོམ་མོ། ། བར་སྐབས་སུ་ཡང་དབུགས་དབྱུང་བ་བྱས་ཏེ། རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐའ་དག་རབ་ཏུ་གང་བར་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་གང་དང་གང་དབང་པོ་དང་དྲན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འོང་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་དག་སེམས་པ་ན་ཡང་འདི་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱའོ། ། འདི་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་སྣང་བར་འགྱུར་མོད་ཀྱི། །

The method for accomplishing the Mahāmudrā of the Tathāgatas has been explained. The sequence for accomplishing the Mahāmudrā of any deity of that family, such as Śrī Vajrasattva and so forth, is as follows: First, perform all the rituals beginning with the offerings up to the descent of the wisdom (jñāna). Then, manifesting oneself in the form of the Mahāmudrā of one’s own deity as it has been consecrated, one should mentally recite the vajra words of the essence mantra of any of the Sattvas of Pleasure taught in the context of the Great Maṇḍala of the Vajra Expanse (vajradhātumaṇḍala). By arresting the flow of the breath through the nostrils, one should direct the collection of the sense faculties inward and, through passion, accomplish the form of one’s own deity. Realizing the meaning of the essence mantra, one should meditate daily—abandoning harm to body, speech, and mind—in the divine pride of non-duality with the form of that deity-sattva. In the intervals, one should also release the breath and cause the forms of one’s own deity to completely fill the entire expanse of space. In particular, whatever comes within the range of the senses and mindfulness, one should meditate upon all of those as the form of the Sattva Mahāmudrā. While contemplating these, one should reflect as follows: "All of these arise from my own conceptual construction (vikalpa); although they appear individually just as they are conceptualized,"

རིགས་པ་དང་ལུང་དང་འགལ་བས་འདི་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གང་ཡང་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཡང་རླུང་དང་བཅས་པའི་ཡིད་དེ་སླར་བསྡུས་ནས། དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཏུ་གྱུར་པའི་རང་གི་ཕྱག་རྒྱའི་སེམས་དཔར་དམིགས་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་རྒྱུད་འདི་ལས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ། དེ་ཉིད་ཆེན་པོ་ཀུན་ཟློས་ཤིང་། ། གནས་དེར་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་དུ། ། སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བསྒོམ་མོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རིམ་པ་ནི་འདིས་བསྒོམ་ཞིང་ཇི་སྲིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་གོམས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཉེ་བར་གྱུར་པའི་མཚན་མ་གསུངས་པ་སྟེ། ནམ་མཁའ་འམ་ཡང་ན་ཕྱོགས་གཞན་དུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དཀར་པོ་སེར་པོ་དང་། ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་སེམས་དཔར་བདག། མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དངོས་གྲུབ་རབ་ཏུ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ན། གཞན་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་འོད་བཅས་པ། ། དངོས་གྲུབ་དུས་ན་རང་གི་གཟུགས། ། བདག་ལ་ཐོག་མར་སྟོན་པར་མཛད། ། ཅེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ཏེ། ནུབ་གཅིག་དེ་བཞིན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ན་རང་གི་ལྷ་བྱོན་ནས། རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སུ་གྲུབ་པ་དེ་ལ་སྩོལ་ཏོ། །

One should reflect: "Since these contradict both reasoning and scripture, none of them possess an intrinsic nature in the ultimate sense." Then, having withdrawn the mind together with the winds, one should likewise visualize oneself as the being of one's own mudrā. Regarding all of these, this tantra states: "Having settled in meditative equipoise in the Great Mudrā, reciting the Great Reality (Mahā-tattva), one should meditate through the yoga of the being, identifying everything in that place as oneself." One should meditate according to this sequence and familiarize oneself with it until the signs of the siddhi of the Great Mudrā of the Tathāgata family appear. In this regard, the signs of the proximity of the siddhi of the Great Mudrā are stated as follows: "In the sky or in another direction, one will see a white or yellow maṇḍala, and one's own mudrā-being as oneself, as if it were directly present." Likewise, when the siddhi is very near, it is further stated: "Vajrasattva and the others, together with the radiant moon-maṇḍala, will first manifest their own forms to me at the time of siddhi." Then, having performed the ritual of offering in that manner, if one remains in meditative absorption for one night, one's own deity will arrive and bestow the accomplishment of one's own Great Mudrā form.

དེ་བཞིན་དུ་བསྒོམས་པ་ལས་གལ་ཏེ་ནམ་ཞིག་དེའི་སྒོམ་པའི་ལམ་ཞན་པས་རང་གི་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་མཚན་མ་མེད་པར་གྱུར་ན་ཡང་། དེའི་ཚེ་སྔར་བཤད་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཚེ་དང་སྟོབས་དང་ལུས་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ནན་ཏན་བྱས་ཀྱང་དེ་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་སྐད་དུ། ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པའི་ཕན་ཡོན་བསྔགས་པའི་སྐབས་སུ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་དམ་པ་ཡི། ། མཁས་པའི་གོ་འཕང་གང་འདོད་པ། ། དེས་ན་བདག་གིས་འདི་བྱའོ། ། མིན་ན་དངོས་གྲུབ་གོང་མ་བཞིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་སྒྲུབ་པ་སྔར་གསུངས་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་གསུངས་པ་སྟེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེར་གསུངས་པའི་དམ་ཚིག་དང་ཆོས་དང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཉིད་དོ། ། འབྲས་བུ་ཡང་ཕལ་ཆེར་འདི་ཉིད་དེ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་རྣམས་བསྒྲུབ་པ་ལ། སྔར་གསུངས་པའི་རིམ་གྱིས་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ཡེ་ཤེས་དབབ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ་སྒྲུབ་པོ། ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་གཟུགས་རང་གི་སྙིང་གར་བསམས་ཏེ།

Likewise, if through such meditation the signs of manifesting the accomplishment of one’s own deity’s Mahāmudrā should at some point cease because the path of meditation has become weak, then even if one exerts effort, the previously explained siddhis characterized by the wisdom of the superknowledges, longevity, strength, an excellent body, and so forth, will still arise from it. As it is said in the context of praising the benefits of meditating on Mahāmudrā: "Therefore, I shall practice this, for those who desire the state of a sublime scholar in this very life; otherwise, the siddhis will be as described above." One should understand that the same applies to the previously explained practice of the Tathāgata Mahāmudrā. This concludes the explanation of the ritual for accomplishing the Mahāmudrā and so forth of the Tathāgatas and others, as taught in the context of the Great Maṇḍala of the Vajradhātu. The sequence for accomplishing the samaya, dharma, and karma mudrās taught therein is as follows: the result is also for the most part this very same thing. Specifically, for the accomplishment of the three mudrās—samaya and so forth—one should first perform the yoga of the samaya-sattva and the descent of wisdom according to the previously explained sequence. Then, one should bind the mudrā to be accomplished and perform the practice. Regarding the accomplishment of the samaya mudrā: one binds the samaya mudrā of one’s own deity, visualizes the form of that very mudrā at one’s own heart, and then...

སྔར་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་བརྗོད་ཅིང་བདག་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ལས་གྱུར་པའི་གཟུགས་ཏེ། དེ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེའི་མཚན་ཉིད་དང་བཅས་པ། མི་ཤིགས་མི་ཆོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཀྱང་མི་ཤིགས་མི་ཆོད་པའོ། ། ཞེས་སེམས་ཤིང་དེ་ལྟར་ཉི་མ་རེ་བསྒོམ་པའོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཆོ་ག་སྔ་མ་ཉིད་འདིར་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྲུབ་ན། ། དེ་བཞིན་བདག་ཅེས་བསྒོམས་ན་ནི། ། སངས་རྒྱས་མཁས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། མིན་ན་འགྲུབ་པ་གོང་མ་བཞིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྒྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་འདིའོ། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་བདག་རང་གི་ལྷའི་སེམས་དཔར་བྱས་པའི་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ཡང་རང་གི་ལྷའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྔར་བཤད་པ་བསམས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྤྱིའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དོན་མོས་པར་བྱ་སྟེ། སྙིང་པོ་བརྗོད་ལ། ཇི་སྲིད་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་རྣམས་གྲུབ་པའི་མཚན་མ་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་བྱུང་གི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས། ། དག་པ་ཞེས་བྱའི་ཚིག་སྨྲས་ན། ། སངས་རྒྱས་མཁས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། མིན་ན་གྲུབ་པ་གོང་མ་བཞིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རང་གི་ལྷའི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྒྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་།

Reciting the very essence mantra previously taught, one should think: "This samaya mudrā of my deity is a form arisen from the vajra wisdom of the Tathāgata. Therefore, just as the Blessed One Vajrasattva is the vajra characteristic of the Tathāgata’s wisdom mudrā—indestructible and indivisible—so too am I indestructible and indivisible." Meditating in this way for each day, the remaining procedures should be applied here just as in the previous ritual. As it is said: "If one meditates, 'Just as Vajradhara is accomplished, so am I,' one will attain the wisdom of the Buddhas; otherwise, the accomplishment is as described above." Likewise, this is the specific method for accomplishing the dharma mudrā. As before, having visualized oneself as the bodhisattva of one's deity, one should meditate on a five-pronged vajra on the tongue. Furthermore, having contemplated the dharma mudrā of one's deity as previously explained, one should cultivate conviction in the meaning of the general dharma mudrā, namely, "All phenomena are unarisen." Reciting the essence mantra, one should meditate until the signs of accomplishment for these dharma mudrās arise, as previously described. The remainder is as before. As it is said regarding the occasion of accomplishing the dharma mudrā: "If one utters the words, 'All phenomena are by nature pure,' one will attain the wisdom of the Buddhas; otherwise, the accomplishment is as described above." The specific method for accomplishing the karma mudrā of one's deity is also as follows:

དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་ང་རྒྱལ་བྱས་ཏེ། རང་གི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ལ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་བསྒོམས་ཏེ་འདི་ལྟར་བསམས་མོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐོག་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པ་སྟེ། གཞན་དུ་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ཙམ་མོ། ། དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་འབྱུང་ངོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། རང་གི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་བསྒོམ་མོ། ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་ཀུན་དུ་དག་པས་ན། ། ལས་ཀུན་རྣམ་པར་(སྤྱངས་,སྦྱངས་)ན་ནི། ། སངས་རྒྱས་མཁས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། མིན་ནི་གྲུབ་པ་གོང་མ་བཞིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དམ་ཚིག་དང་ཆོས་དང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པའི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་། དེའི་རིགས་ཀྱི་དང་འདྲ་སྟེ། དེ་བས་ན་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ། ། དེའི་འབྲས་བུ་ནི་སངས་རྒྱས་མཁས་པ་འཐོབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པ་ནི། ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཟུགས་ཉིད་བདག་ཏུ་བསྒྱུར་བའམ་མདུན་དུ་བསམས་ཏེ། མཚན་ཡལ་ནངས་སུ་ཕྱག་རྒྱ་སྙིང་པོ་ཟློས་ཤིང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དངོས་གྲུབ་མཆོག་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ། ། བདག་ལའམ་ཡང་ན་མདུན་དུ་ནི། ། སངས་རྒྱས་རྗེས་དྲན་བསྒོམ་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བཅིངས་ན་ནི། ། དེ་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འགྲུབ། །

In the same way, having generated the pride of oneself as the samaya-sattva of one’s own deity, one should bind the action mudrā and meditate on a crossed vajra at the heart, thinking as follows: "Since all phenomena are primordially unborn, they are pure by nature. Therefore, all actions as well are ultimately unborn by nature; they are merely conceptual imputations. Thus, the accomplishments of action arise in accordance with how they are conceptually imputed." One should attend to this and recite and meditate upon one’s own essence mantra. The remainder is as before. As it is said: "Because they are likewise entirely pure, if all actions are purified, one will attain the state of a wise Buddha; otherwise, the accomplishment is as described above." The application for accomplishing the samaya, dharma, and action mudrās is similar to that of the Tathāgatas and their families; therefore, they are taught as being one and the same. Their result is the attainment of the state of a wise Buddha. Specifically, regarding the engagement in accomplishing all the mudrās of the Tathāgatas: one should transform oneself into the very form of the Tathāgata being accomplished, or visualize it in front of oneself. Then, throughout the day and night, one should accomplish it by reciting the mudrā and the essence mantra. As it is said in the context of accomplishing the supreme siddhi of the Tathāgatas: "Whether in oneself or in front of oneself, one should meditate on the recollection of the Buddha. If all the mudrās are bound, then immediately thereafter, accomplishment is attained."

ཅེས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་བྱས་ཏེ། བདག་ནི་འདོད་པའོ་ཞེས་བསྒོམ་ཞིང་སྒྲུབ་པའི་མཚན་མོ་ཕྱག་རྒྱའི་སྙིང་པོ་བཟླས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་མཆོག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་སྐབས་སུ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པ་ནི། ། བདག་ནི་འདོད་པའོ་ཞེས་བསྒོམ་ཞིང་། ། རྡོ་རྗེ་ཟློས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་རྣམས་ཐམས་ཅད་གྲུབ། ། ཅེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་གསུངས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་ལྷའི་མིག་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ཡུལ་བརྟགས་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་གྲུབ་པའམ་མ་གྲུབ་པ་ཡང་རུང་སྟེ། དང་པོར་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དབང་དུ་བྱས་ནས། རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་ཡེ་ཤེས་དབབ་པའི་མཐའི་བར་དུ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། གཟུགས་གང་ཡུལ་གཞན་གྱིས་ཆོད་པའམ། ཁང་པ་དང་རི་དང་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པས་བསྒྲིབས་པ་རྣམས་ལྷའི་མིག་གིས་མཐོང་བར་འདོད་པ་དེ་མདུན་ན་གནས་པ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མོས་པར་བྱས་ནས་དེ་མཐོང་བའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཤེས་པར་བྱ་བའི་གཟུགས་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ་ལ་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་མིག་གི་དངོས་པོས་སོ་སོར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཇུག་པར་བྱའོ། །

Thus spoke the Buddha, the Blessed One. Regarding the accomplishment of the great mudrā and so forth of the great beings of the Tathāgata family: having performed all the preliminary rituals, such as the yoga of the samaya-being, one should meditate, "I am the desire," and recite the essence-mantra of the mudrā during the night of accomplishment. As it is said in the section on the supreme siddhi of the Tathāgata family: "To accomplish all mudrās, one should meditate, 'I am the desire,' and through the application of vajra recitation, all supreme siddhis are accomplished." Thus spoke the Blessed One, Vajrasattva. Now, the applications for examining the respective objects of the superknowledges, such as the divine eye, will be explained. In this regard, whether the yogi has attained accomplishment or not, first, having mastered the samādhi of the subtle vajra and actualized the yoga of the samaya-being of one's own deity up to the descent of wisdom, one should then cultivate the mental engagement of seeing. If one wishes to see with the divine eye forms that are obstructed by other objects or concealed by houses, mountains, walls, and so forth, one should form the conceptual image of that form as if it were present before one, and then cultivate the mental engagement of seeing it. One should cause the conceptual engagement of individual appearance to occur through the entity of the eye, together with its illumination, toward that entity of form which is to be known.

དེ་ནས་དེའི་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཡིད་ལྷའི་མིག་གི་མངོན་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བའི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཉེ་བར་སྐྱེ་སྟེ། གང་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་གཟུགས་རིག་པ་རབ་ཏུ་གསལ་བར་སྣང་བ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་དང་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་དོགས་པ་མེད་པར་འབྱུང་ངོ་། ། གང་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་མངོན་དུ་བྱས་ཤིང་བསྒོམས་པའི་མཐུ་བསྐྱེད་པ་ལས་མ་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་མདུན་ན་འདུག་པ་བཞིན་དུ་དེའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཆོས་ཉིད་དེ། ། ཐ་ན་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཉིད་ལས་ཀྱང་། དེའི་དོན་མི་སླུ་བ་ལ་སོགས་པ་བདེན་པའི་རྨི་ལམ་མཐོང་བས་ཀྱང་། དེའི་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ལྷའི་མིག་གི་མངོན་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་འདི་ཐམས་ཅད་ལྷའི་རྣ་བའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་ལྷའི་རྣ་བའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་རྣ་བའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་མངོན་དུ་བྱའོ། ། ཡུལ་ནི་ཡུལ་གཞན་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པ་དང་། ཐ་ན་གྲོག་སྦུར་ལ་སོགས་པའི་སྒྲའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཀྱང་ཐོས་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ་ཡང་རྒྱུད་ལས་ལྷའི་མིག་དང་ལྷའི་རྣ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བྱེ་བྲག་འབྱུང་བ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་མཉམ་གཞག་སྟེ། ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཏང་། ། དེ་ཡིས་ཅུང་ཟད་གང་བབས་པ། ། རབ་ཏུ་རིང་བའང་མཐོང་བར་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་དུ།

Then, the immediate condition for the arising of the two aspects of the divine eye’s superknowledge is produced. Thereupon, the consciousness of forms—whether blue, yellow, white, or otherwise—appearing with extreme clarity and being known exactly as desired, arises for the yogi without any doubt. It is the nature of things (dharmatā) that, through the power of having actualized and cultivated such a collection of causes and conditions, even a yogi who has not yet attained [the final state] will give rise to a consciousness in which objects and other things situated at a great distance appear as if they were right in front of them. Even from a yoga endowed with such conceptualization, because one sees true dreams that are non-deceptive regarding their objects and so forth, the experience of those objects will become free from doubt. One should understand that this entire ritual for generating the superknowledge of the divine eye also applies to the applications for the superknowledge of the divine ear and so on. Specifically, for the superknowledge of the divine ear, one should actualize the superknowledge of the ear. As for the object, it is the hearing of sounds from other locations and so forth, even the various sounds of ants and the like. As it is said in the Tantra regarding the distinction of the objects of the divine eye and the divine ear: "Abiding in meditative equipoise in the Great Seal (mahāmudrā), One should release the visual consciousness. Whatever little is encountered by that, Even what is very distant will be seen." Likewise:

ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་མཉམ་གཞག་སྟེ། ། རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཏང་། ། དེ་ཡིས་དགོས་པ་གང་བསམས་པ། ། རབ་ཏུ་རིང་བ་ནས་ཀྱང་ཐོས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པར་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་། བདག་རང་གི་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱས་ནས། ། གང་གི་སེམས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་འདོད་པ་དེར་རབ་ཏུ་ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་ཀྱང་མདུན་ན་གནས་པ་བཞིན་དུ་མོས་པ་བྱ་སྟེ། དེའི་སེམས་ཅན་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེས་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས། རྣལ་འབྱོར་གྱི་མཐུས་དེའི་བསམ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཏུ་གསལ་བ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་འབྱུང་སྟེ། གང་ལས་གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པས་འདིར་མི་རིགས་པས་མི་བརྟག་གོ། ། འདི་སྐད་དུ་ཡང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་མཉམ་གཞག་སྟེ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཏང་། ། དེ་ཡིས་སེམས་ཅན་གང་བརྟགས་པ། ། དེ་ཡི་སེམས་ཅན་དེ་ཡིས་རིག། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བདག་དང་གཞན་གྱི་ཚེ་རབས་སྔ་མ་ཤེས་པར་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་དུ་བཅིངས་ཏེ། ཡིད་ཀྱིས་བདག་གམ་ཕ་རོལ་གྱི་གཟུགས་བརྟག་ཅིང་དེའི་སྔོན་རོལ་ནི་བདག་གམ་སེམས་ཅན་དེའི་ཚེ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེས་བསྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ན་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་འགའ་ཞིག་བདག་དང་གཞན་གྱི་སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི།

"Abiding in the meditative equipoise of Mahāmudrā, One should direct the ear-consciousness. Whatever purpose one contemplates, One will hear it even from a great distance." Thus it is said. Furthermore, a yogi who wishes to know the minds of others should likewise assume the Mahāmudrā of their own deity according to the ritual. Then, regarding the person whose mind they wish to fully know, even if that person is situated at a great distance, they should cultivate the conviction that they are present right before them. Having analyzed what kind of being that person is, through the power of yoga, a clarity arises for the yogi in the nature of the mental conceptualization that accords with that person's intention. From this, the conceptualization of the other's mind becomes free of doubt. For the objects of those in meditative concentration are inconceivable; therefore, one should not analyze them here as being illogical. As it is also said: "Abiding in the meditative equipoise of Mahāmudrā, One should direct the mental consciousness. Whatever being one analyzes, That being is known by that [consciousness]." Similarly, a yogi who wishes to know the previous lives of themselves and others should likewise bind the Mahāmudrā. Mentally analyzing the form of themselves or another, they should perform the yoga of meditating on what their own or that being's life was like in the past. While some accomplished yogis will indeed recollect their own and others' previous abodes, [this practice is not for everyone].

རྣལ་འབྱོར་གྱི་མཐུས་མ་གྲུབ་པ་ཡང་རྩེ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་སྦྱོར་བས་རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་སྔར་འདས་མ་ཐག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚེ་རབས་སོ་སོར་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་སྐད་དུ་ཡང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་མཉམ་གཞག་སྟེ། ། བདག་གམ་ཡང་ན་གཞན་ཡང་རུང་། ། ཡིད་ཀྱིས་གཟུགས་འདི་མཐོང་བ་ཡང་། གང་ན་ཚེ་འོངས་དེ་རུ་བཏང་། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མངོན་པར་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་དང་། མི་སྣང་བ་དང་། གཟུགས་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། བསྒྲིབས་པ་དང་མ་བསྒྲིབས་པ་དང་། ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱང་རིང་དུ་མྱུར་དུ་འགྲོ་བ་དང་། རི་དང་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་སྤྲུལ་པ་བྱེད་པ་དང་འཇིམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་ལ་གསེར་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོར་བྱ་བ་དང་། མི་གནས་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཡང་ལོ་དུ་མར་འདུག་ཏུ་རུང་བར་བྱ་བའི་ལ་སོགས་པ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་བྱེ་བྲག་དེ་ལྟ་བུར་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རང་གི་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། ནམ་མཁའ་ལ་(འགྲེ་,འགྲོ་)བ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཡུལ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། དེའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ཇི་སྲིད་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་ཡང་དག་པར་བྱུང་བར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་བྱའོ། ། འདི་སྐད་དུ་ཡང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་མཉམ་གཞག་སྟེ། ། རྫུ་འཕྲུལ་གང་དང་གང་འདོད་པ། ། གང་དང་གང་དུ་དེ་ཉིད་ནི། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་བལྟ་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་གཞན་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ།

Even that which has not been accomplished through the power of yoga will appear as individual lifetimes—such as those just recently passed and so forth—through such application, due to one-pointedness, just like a dream. As it is said: "Abiding in the meditative equipoise of Mahāmudrā, Whether it be oneself or another, Whatever form is seen by the mind, One should send it to wherever that life has come from." Regarding the specific types of the superknowledge of miraculous powers (ṛddhividhi-jñāna): these include traveling through the sky, becoming invisible, manifesting various forms, appearing and disappearing, traveling swiftly and great distances through the air, emanating external objects such as mountains and cities, transforming substances like clay into gold and so forth, and making even non-durable objects remain for many years. A yogi who desires such specific miraculous powers should, as before, bind the mudrā of their own deity and manifest any desired miraculous domain, such as traveling through the sky. They should practice the meditation on that form until the miraculous powers arise exactly as desired. As it is said: "Abiding in the meditative equipoise of Mahāmudrā, Whatever miraculous power one desires, In whatever way or place, One should observe it through meditative equipoise." Furthermore, the application for thoroughly knowing the nature of the minds of others is as follows:

དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཅིངས་ནས་འདི་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་དེའི་རང་བཞིན་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བའི་གཟུགས་ཉིད་དུ་བདག་གི་སྙིང་གའམ་མདུན་དུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟོན་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དེ་ལྟར་བསམས་ལ་རང་གི་སྙིང་གའམ་མདུན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མཐོང་བར་བསྒོམ་པ་ནི་ཇི་སྲིད་སེམས་ཅན་དེའི་སེམས་ཅི་འདྲ་བ་དེའི་རྣམ་པར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རབ་ཏུ་སྣང་བར་གྱུར་གྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ནམ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཤེལ་བཞིན་དུ་དག་པར་སྣང་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། སེམས་དག་ཅིང་རྙོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ནམ་ཡང་དུང་དང་མེ་ཏོག་ཀུན་ད་དང་། གངས་དང་ཟླ་བ་དང་འོ་མ་བཞིན་དུ་དཀར་བར་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྣང་བ་དེའི་ཚེ་རབ་ཏུ་དངས་ཤིང་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་སྟེ་མེ་ཏོག་བན་དུ་ཛཱི་བ་ཀ་དང་། ལེ་བརྒན་ལ་སོགས་པའི་ཁ་དོག་འདྲ་བར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྣང་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། གཞན་གྱི་སེམས་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འོན་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེའི་ཁ་དོག་ཅི་འདྲ་བ་དེའི་ཁ་དོག་ནག་པོར་སྣང་ན་དེའི་ཚེ་ཁྲོས་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གནས། ། ཟླ་བའི་ཁ་དོག་རབ་འབྱོར་པས། ། དེ་ཡི་ཁ་དོག་ཅི་འདྲ་རིག། དེ་བཞིན་འཇིག་རྟེན་དེ་ཡིས་རིག། དག་ན་སྐྱེ་བོ་དག་པར་ཤེས། ། དཀར་ན་ཡང་ནི་རབ་ཏུ་དང་། དམར་ནག་རབ་ཏུ་ཞེན་ཅིང་ཁྲོ། ཁ་དོག་ཅི་འདྲ་དེ་ཡི་བདག། ཅེས་གསུངས་སོ། །

In that regard, having bound the Great Seal (mahāmudrā) of the Tathāgata, one should perform the following consecration: "May the glorious Vajrasattva appear in my heart or in front of me in a form exactly like the nature of that sentient being." Having thought thus, one should meditate on seeing Vajrasattva in one's own heart or in front of oneself. One should meditate until Vajrasattva appears in a form that corresponds to the very nature of that sentient being's mind. In that regard, when Vajrasattva appears as pure as crystal, at that time one should know that the mind is pure and free from defects such as turbidity. When the samādhi of the glorious Vajrasattva appears as white as a conch, a kunda flower, snow, the moon, or milk, at that time one should know it to be extremely clear and free from all afflictions (kleśa) and secondary afflictions (upakleśa). If the appearance of the Vajrasattva samādhi is like the color of the bandhujīvaka flower, saffron, and so forth, at that time one should know that the other's mind is attached. However, if the color of that samādhi appears black, at that time one should know it to be angry. As it is said: "Abiding in the samādhi of Vajrasattva, Through the excellence of the moon's color, One knows whatever its color may be; Likewise, the world is known by that. If it is pure, one knows the person is pure; If white, it is extremely clear; If dark red, it is intensely attached and angry. Whatever the color, such is its nature." Thus it is said.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་ཡང་ཆོ་ག་འདི་ཉིད་དེ། འདི་སྐད་དུ་ཡང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་མཉམ་གཞག་པ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་འོད་དང་བཅས། ། རང་གི་ལུས་དེ་ཇི་ལྟར་ཤེས། ། དེ་བཞིན་འགྲོ་བའི་ཡིད་ཤེས་སོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་འགྲོ་བའམ་འོང་བར་ཤེས་པར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། ཇི་སྲིད་མཉམ་པར་གཞག་པས་ལག་པ་ལ་སོགས་པས་འགྲོ་བའམ་འོང་བའི་སྦྱོར་བ་བྱེད་པའམ། རང་གཡོ་བར་སྣང་བར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་བསྒོམས་ཏེ་དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། མཉམ་པར་འཇོག་པ་འདི་དག་ནི། ། འགྲོ་བ་དང་ནི་འོང་བའམ། ། གཡོ་བ་དག་ཀྱང་བྱེད་པར་ནི། ། ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ལྟར་འོང་། ། སེམས་ཅན་གང་དང་གང་དག་གིས། ། མཉམ་པར་གཞག་སྟེ་བསམས་ན་ནི། ། དེ་དང་དེ་དག་དེ་བཞིན་དུ། ། སེམས་ནི་ཐམས་ཅད་ཉིད་འགྱུར་ཞེས། ། ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་གསུངས་སོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་གསུངས་པ་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་གསུངས་ཏེ། རྒྱ་ཆེར་ནི་རྒྱུད་ཉིད་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདིར་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་དགའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ལས་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་བདག་གིས་བཏུས་པར་རིག་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་བསྒོམ་པའི་དངོས་གྲུབ་མདོར་བསྡུས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ།

This same ritual also applies to the Tathāgata family. As it is said: "Abiding in the meditative equipoise of the Great Seal, With the radiant maṇḍala of the moon, Just as one knows one's own body, So too does one know the minds of beings." Thus it is taught. Likewise, if one wishes to know whether someone is going or coming, at that time one should make a corresponding aspiration and meditate until, through meditative equipoise, one performs the action of going or coming with the hands and so forth, or until the appearance of one's own movement arises; then one should know it accordingly. As it is said: "These meditative states, Whether going or coming, Or even performing movements— Just as they are seen, so they will come. Whichever sentient beings Contemplate while in meditative equipoise, For each of them, in that very way, The mind itself will become all things." Thus spoke the Blessed One, the glorious Vajrasattva. These and other such accomplishments arising from meditation, as taught in the context of the Great Maṇḍala of the Vajra Expanse, should be understood in detail from the tantra itself. Here, however, for the sake of delighting yogins, I have collected just a small portion from them; this should be understood as a summary of the accomplishments of meditation for the Tathāgata family. Now, the accomplishments of the application of recitation will be explained.

འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་གསུངས་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམ་གཉིས་བཤད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཆོ་ག་འདི་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་རིགས་རྣམས་ཀྱི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གའི་སྐབས་སུ་མ་བབ་ཀྱང་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་མཁས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་གལ་ཏེ་གང་ཡང་རུང་བའི་རིགས་ཀྱི་ལྷའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་ལ་བརྩོན་པ་རིགས་སོ་སོའི་སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་གསུངས་པའི་དངོས་གྲུབ་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ཡིན་པ་དེས། རང་གི་རིགས་དང་མཐུན་པའི་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་བྱས་པའི་བདག་ཏུ་གྱུར་པར་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་རིགས་གཞན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ལ་སོགས་པར་འདུག་པའི་རིགས་གཞན་གྱི་སོ་སོར་ངེས་པའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དེས། འདིར་རང་གི་རིགས་སུ་གཏོགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྒྱལ་བའི་རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཟློས་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་འདུག་པའི་བྱེ་བྲག་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་བྲིས་པའི་རྗེས་མཐུན་པར། ། གང་ཡང་རུང་བའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་། ། འདུག་ནས་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ན་ནི། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། རྒྱལ་བའི་རིགས་ལ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་བྱའོ་ཞེས་གཞན་དག་ལས་གསུངས་སོ། ། རང་གི་རྐང་གཡས་རྩེ་མོ་ནི། །

Here, although the two types of accomplishments (siddhi) taught in the context of the Great Vajradhātu Maṇḍala of the Tathāgata family have already been explained, I shall nevertheless explain the ritual procedures for the accomplishments taught in the context of recitation (japa), even though they do not strictly apply to the ritual procedures of the cross-legged postures and so forth of the other families. This is for the sake of making yogins proficient in these matters. In that regard, any yogin who is diligent in the recitation of the heart-mantras (hṛdaya) and so forth of a deity belonging to any of the families, and who desires the accomplishments taught in the context of reciting the heart-mantras, mudrās, secret mantras (mantra), and knowledge-mantras (vidyā) of the respective families, should manifest themselves as the samaya-sattva yoga of their own deity in accordance with their own family. Then, sitting in a cross-legged posture or the like that accords with the specific family they desire, and employing the specific physical, verbal, and mental applications of that other family, they should perform the recitation of the heart-mantras and so forth belonging to their own family. Regarding the specific postures for those reciting the heart-mantras and so forth of the Victor’s family (jina-kula), it is said: "Having sat in any cross-legged posture whatsoever That accords with the way [the deity] is depicted, If one practices with great diligence, The Great Being (mahāsattva) will be perfectly accomplished." It is stated in other sources that for the Victor’s family, one should assume the bodhisattva cross-legged posture (sattvaparyaṅka). As for one’s own right foot: [the text continues with the description of the posture].

པང་པ་གཡོན་པའི་སྟེང་དུ་བཞག། འདི་ནི་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་ལ་འོས་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་ནི། ཇི་ལྟར་བྲིས་པའི་རྗེས་མཐུན་པར། ། གཡོན་བརྐྱང་ཚུལ་དུ་རབ་གནས་ཏེ། ། རབ་ཏུ་ཁྲོས་པས་བསྒྲུབས་ན་ནི། ། དོགས་པ་མེད་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། པདྨོའི་རིགས་ལ་ནི། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་འདུག་ལ། ། ལག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་སྟེ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལུས་བྱས་ནས། ། པདྨ་ལས་བྱུང་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཀྱི་རིགས་ལ། ལངས་སམ་ཡང་ན་འདུག་ཀྱང་རུང་། ། འཆག་གམ་ཇི་ལྟར་གང་ཡང་རུང་། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོར་དབང་བསྐུར་བས། ། གྲུབ་པར་གྱུར་པ་དགོས་པ་མེད། ། ཅེས་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་རིགས་བཞིའི་བཟླས་བརྗོད་དང་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟ་བར་ལུས་ཀྱི་དབྱིབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་སྟེ། རིགས་བཞི་ཆར་གྱི་སྦྱོར་བ་བསྟན་པ་སྤྱིར་བཤད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་དང་། ཁྲོ་བོ་དང་འབར་བ་དང་བྱམས་པའི་ལྟ་བ་དང་། ལྟ་བ་བཞིའི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་ལ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བའི་ཆགས་པས་སུ། ། རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཆགས་པའི་མིག། དེ་ཡིས་བུད་མེད་ལ་བལྟས་ན། ། དབང་དུ་འགྱུར་བས་ངེས་པའོ། ། བུད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་རང་གི་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འབར་བའི་ལྟ་བ་ནི། རབ་ཏུ་མྱུར་བ་གཡོ་བའི་མིག། མིག་གི་རྫི་མ་འདྲེན་པ་ནི། ། འབར་བའི་ལྟ་བ་ཞེས་སུ་གསུངས། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དགུག་པའོ། ། ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བ་ནི།

Placing [the left foot] upon the left lap is the sattvaparyaṅka posture; it is suitable for all siddhis. Thus it is said. For the Vajra family: in accordance with how [the deity] is depicted, one should remain in the posture of the left leg extended. If one practices with great wrath, accomplishment will be achieved without doubt. For the Padma family: sitting in the vajraparyaṅka posture, with the two hands in the vajra-bind, and having assumed the body of samādhi, one should accomplish that which arises from the lotus. For the Ratnasambhava family: whether standing or sitting, walking or whatever else [one is doing], by being empowered as the Vajra Essence, there is no need for [specific] accomplishment. Thus it is said. This is the teaching on the characteristics of the physical form according to the specific distinctions of one's own family for those who are diligent in the recitation and meditation of the four families; it is a general explanation of the application of all four families. Likewise, regarding the vajra-gaze, the wrathful gaze, the blazing gaze, and the loving gaze—the general characteristics of these four gazes are as follows. Among them, this is the characteristic of the vajra-gaze: "With the passion of the vajra-gaze, the eyes are intensely joyful and passionate. If one looks at a woman with that, she will certainly be brought under one's power." Here, "woman" should be understood as one's own deity’s mahāmudrā and so forth. The blazing gaze is: "The eyes are extremely swift and flickering; drawing up the eyelashes is taught as the blazing gaze. It summons all living beings." The wrathful gaze is:

ཁྲོ་གཉེར་བསྙེར་བས་རབ་ཏུ་འཇིགས། ། ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བས་རབ་ཏུ་འཛུམ། ། ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བར་མཉམ་བཞག་ན། ། ཁམས་གསུམ་དག་ཀྱང་འཇིག་པར་བྱེད། ། བྱམས་པའི་ལྟ་བ་ནི། རི་རབ་ལྷུན་པོའི་བྲག་ཆེན་ལྟར། ། བརྟན་ཞིང་མི་འཛུམ་པ་ཡི་མིག། བྱམས་པའི་ལྟ་བ་ཡིན་པར་བཤད། ། རིམས་ནད་གདོན་དང་དུག་རྣམས་སེལ། ། ལྟ་བ་འདི་རྣམས་ཀྱང་སོ་སོའི་སྙིང་པོ་གང་ཡིན་པ་དང་ལྡན་པར་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྦྱར་ན་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། རིམས་ནད་དང་གདོན་ལ་སོགས་པ་སེལ་བའི་ལས་སྔར་གསུངས་པའི་རྣམས་བྱེད་དོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདི་རྣམས་སོ། ། བཛྲ་དྲྀཥྚི་མཊ། བཛྲ་དྲྀཥྚི་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཛ། ཀྲོ་དྷ་དྲྀཥྚིཿཧྲཱཾཿ དིཔྟ་དྲྀཥྚི་མ་ཊ། ། སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་གི་བྱེ་བྲག་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་། དེ་བཞིན་དུ་གསང་སྔགས་ཡིད་ལ་བརྗོད་པ་དང་། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། ། དེ་ལ་ཡིད་ལ་བརྗོད་པ་ཡང་མཚན་མ་དང་བཅས་པ་དང་། མཚན་མ་མེད་པའི་བྱེ་བྲག་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལ་འོག་ནས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚིག་གི་རང་བཞིན་ནི་མཚན་མ་དང་བཅས་པའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པ་ཡིད་ལ་བརྗོད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལས་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ནི་རིགས་བཞིའི་བྱེ་བྲག་གི་ཚིག་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ནི། ། ལྕེ་ཡི་ཐོག་མ་ཅུང་ཟད་གཡོ། ། སོ་དང་མཆུ་གཉིས་སྦྱར་ནས་སུ། ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱ། །

Terrifying with a furrowed brow, smiling with a wrathful gaze, if one rests in meditative equipoise with a wrathful look, even the three realms will be destroyed. As for the loving gaze: like the great rock of Mount Meru, eyes that are steady and do not blink are explained to be the loving gaze; it dispels infectious diseases, malevolent spirits, and poisons. If a yogi, abiding in the yoga of their own deity, applies these gazes while possessing their respective essences, they will perform the previously mentioned activities of subjugating, summoning, entering, and dispelling infectious diseases, malevolent spirits, and so forth. In this regard, the essences are as follows: VAJRA-DṚṢṬI MAṬ / VAJRA-DṚṢṬI AṄKUŚA JAḤ / KRODHA-DṚṢṬIḤ HRĀṂ / DĪPTA-DṚṢṬI MAṬ. Furthermore, regarding the specific characteristics of the words of the essences, mudrās, secret mantras, and vidyā-mantras as they are recited according to the ritual, there are two types: mental recitation and verbal recitation. Regarding mental recitation, there are two distinctions: with signs and without signs. Among these, the nature of the words of meditative concentration, as described below, is that with signs. The characteristics of mental recitation other than that shall be explained in the context of the yoga of the Perfection of Wisdom. Verbal recitation consists of four types of words according to the four families. Among these, for the Tathāgata family: slightly moving the tip of the tongue, joining the teeth and lips, one should accomplish all conceptualizations.

རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ནི་སྒྲ་མེད་པའོ། ། ཞེས་བྱའོ། ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་འདིར་སངས་རྒྱས་དང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་ལྷའི་བྱེ་བྲག་ལ་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་དག་དེ་ལྟ་བུར་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་འདི་ཡང་། དེ་ལ་མི་རྟོག་རྟོག་པའི་བདག། རྟོག་པས་བརྟགས་པ་ལས་བྱུང་བ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། དེ་བས་རྟོག་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་སུ་གྱུར་ནས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་དབང་གིས་དེ་ལྟ་བུར་གནས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། རིགས་ཀྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ལ་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བརྗོད་པར་ངེས་སོ། ། དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ནི་ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་ཡོན་ཏན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། དེའི་ཕྱིར་རིགས་ཐམས་ཅད་སྤྱིའི་རྒྱུད་བསྟན་པ་ནས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྦྱོར་བ་ནི། ། རང་གི་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་ཚིག་དང་ལྟ་བ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་མྱུར་དུ་འཐོབ། ། ཅེས་བསྟན་ཏོ། ། འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་ཚིག་གཞན་འདིར་མ་བསྟན་པས། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ཉིད་དང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་རིགས་རྣམས་ལས་ནི། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་དང་བཤད་པ་འདི་ལས་གཞན་པའི་ཚིག་གི་བྱེ་བྲག་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །

"Vajra words are soundless," it is said. Furthermore, "all conceptualizations" here refers to the specific deities belonging to all the families, such as the Buddhas and Vajradharas. This is because all the Buddhas have conceptualized them in such a way for the sake of accomplishing the welfare of sentient beings. Regarding this point, it is said: "The self of non-conceptualization is conceptualization; It arises from what is conceptualized. Vajrasattva, the Great Being— Therefore, it is called 'conceptualization'." Consequently, Vajrasattva himself, having become the deities of all the families such as the Tathāgatas, abides in such a manner for the sake of the welfare of sentient beings. Thus, it is certain that the term "conceptualization" is used to refer to all the Tathāgatas and all the deities of the families. Therefore, it is taught that "vajra words" are the general quality of all the deities. For that reason, from the teaching of the general tantra of all families, it is taught: "Through the yoga of the Great Seal, By means of the samādhi of one's own being, And by means of vajra words and the view, The supreme siddhi is swiftly attained." In this context, since no other words are taught here for the Tathāgata family, they are to be applied to "vajra words" themselves. As for the other families, one should understand that the specific words other than these "vajra words" and this explanation are characterized by those that appear below.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་རང་གི་རིགས་ཀྱི་སྤྱིའི་ཆོས་དང་འབྲེལ་ཅིང་བྱེ་བྲག་ཏུ་མ་བསྟན་པས་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ཉིད་དུ་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་བཅས་པའི་རིགས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་རིགས་རྣམས་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། ། རིགས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བྱེ་བྲག་ཏུ་མ་ཕྱེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་རིགས་དང་ཉེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཚིག་གིས་བསྐུལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་དང་འབྲེལ་པར་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་དག་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྡེམ་པོ་ངག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚིག་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ཅེས་འབྱུང་བས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་གཞན་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པར་མངོན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ཡང་གཞན་དག་ལས། དེ་ལྟ་བུའི་གསང་སྔགས་རིག་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཚིག་གཞན་དུ་གསུངས་པ། རྔ་ལྟར་ཟབ་པའི་སྒྲ་འབྱིན་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་བཤད། ། ཅེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སྒོམ་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་ཡང་། གཞན་དག་ཏུ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཚིག་གི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ། སྣ་རུ་གླུ་ནི་གླུ་ཀུན་གྱིས། ། གསང་བ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ཚིག། ཅེས་བྱའོ། ། ཡང་གསུངས་པ། སྣ་གླུ་འདྲེན་པ་ལ་སོགས་པ། ། གླུ་རྣམས་ཀུན་གྱིས་ཅི་དགའ་བར། ། རྡོ་རྗེ་དགའ་བའི་ཚིག་གིས་ནི། ། གླུ་མཁན་དང་པོར་བླང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་སྟེ།

The tathāgatas, as well, are connected to the general characteristics of their own family and are not specifically distinguished; therefore, they shall be explained as "vajra words" themselves. Consequently, the family together with the tathāgatas is the "tathāgata family." Since they are both the tathāgatas and the families, they are explained as the "tathāgata family." Although the term "family" is not specifically differentiated, the tathāgatas should be understood as being proximate to that family. In that way, the tathāgatas also become connected to the vajra words by the very fact of being exhorted by words. In other sources, the words of the samādhi of the tathāgatas' intentional language are referred to as "vajra words," which implies that the Sugatas also have other types of words. Similarly, in other sources regarding the tathāgata family, other words are spoken in accordance with the recitation of such secret mantras and vidyā-mantras: "Emitting a sound as deep as a drum, it is explained as the tathāgata family." Likewise, regarding the Blessed One’s application of the meditation on "Great Joy," in other sources the definition of the words is spoken for the purpose of reciting the essence-mantra of meditation, such as "HŪṂ" and so forth: "With all songs, the song at the nose is the word of secret Great Joy." It is also said: "With all songs, such as leading the nasal song, as one pleases, the singer should first sing with the words of vajra joy." Thus it is said.

ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་གླུ་ནི་འདིར་གླུ་མཁན་དང་པོར་དགོངས་སོ། ། ཚིག་འདི་ཉིད་གཞན་དག་ལས་གླུའི་ཚིག་ཅེས་འབྱུང་སྟེ། འདྲེན་པའི་སོགས་དང་པོའི་རྣམས། ། བླངས་ན་གླུ་ཡི་ཚིག་ཅེས་བསྒྲགས། ། ཞེས་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་འདིར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་གླུའི་ཚིག་གིས་བཟླས་པར་བསྟན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ལ་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། པདྨའི་རིགས་ལ་ནི། ། དབུགས་མེད་རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་ཚིག། རབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་གསལ་བ་སྟེ། ། བཟླས་བརྗོད་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་འགྲུབ། ། ཏིང་འཛིན་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཞེས་བྱའོ། ། གཞན་དག་ལས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚིག་པདྨའི་རིགས་ཀྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལ་ནི། ། རབ་ཏུ་གསལ་བའི་ཚིག་གིས་ནི། ། ཕྱག་འཚལ་བ་ལ་འདུན་པ་ཡིས། ། ཆོ་ག་འདི་ཡིས་བཟླས་པ་ནི། ། སྒྲ་ཡི་ཚིག་ཅེས་ཀུན་དུ་གྲགས། ། ཞེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཚིག་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ལྷའི་བྱེ་བྲག་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ལས་ཚིག་གི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རྒྱུད་གཞན་ལས་གྲགས་པ་བཞི་ལས་ལྷག་པའི་ཚིག་གི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཀྱང་ཚུལ་འདི་ལས་གསུངས་པའི་རིགས་བཞིའི་ཚུལ་དུ་གཏོགས་ཏེ། ཚིག་རྣམས་པ་བཞིའི་ཕྱིར་ཏེ་བསྒྲུབ་པའི་བཟླས་བརྗོད་རྣམ་པ་བཞིར་བཤད་དོ། ། འདིར་ཡང་ཁྲོ་བོ་དང་། ཕྲ་བ་དང་། སྒྲའི་ཚིག་རྣམས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ལ་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཁྱད་པར་དུ་བཀོད་པའོ། །

The song beginning with the syllable Hūṃ is intended here as the first type of song. This very term appears in other sources as "song-words," as it is said: "When the initial [syllables] of the leaders and so forth are taken up, they are proclaimed as song-words." In particular, it is taught here that the song-words of Vajrapāṇi are to be recited. Thus, the specific characteristics of the words for those performing recitation in the Vajra family have been explained. Regarding the Lotus family: "Words that are breathless and extremely subtle, Being perfectly and completely clear, All recitations are accomplished in that way; They arise from the wisdom of meditative absorption." In other sources, it is explained that the words of meditative absorption belong to the Lotus family. Regarding the Jewel family: "By means of words that are perfectly clear, With the aspiration to pay homage, The recitation through this ritual Is universally renowned as 'sound-words'." The lords of the families, such as the Vajra family and so forth, should also be understood to have words belonging to their own respective families, just like the Tathāgatas. The distinctions among the words should be understood from the inclusion of the specific deities. Thus, the distinctions among words that exceed the four renowned in other tantras are also included within the manner of the four families taught in this system. Because there are four types of words, the recitations for accomplishment are explained as being of four types. Here too, the wrathful, the subtle, and the sound-words are specifically presented as that which brings about swift accomplishment in the Vajra family and so forth.

རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ནི་རིགས་རྣམས་ཐུན་མོང་པ་སྟེ། དེའི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ཀྱང་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་རབ་ཏུ་ལྷག་པ་དང་ཐུན་མོང་བ་སྟེ། གར་གཏོགས་པའི་ཁྱད་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་ཚུལ་གཞན་དག་ལས། ། ཡིད་ཀྱིས་སུ་ནི་བཟླས་པར་བྱ། ། གལ་ཏེ་ན་ཡང་ཤུ་བུར་བཟླས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྤྱིར་བཤད་དོ། ། དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་འདིར་མ་གསུངས་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་རྣམས་ཡིད་ལ་བསམ་པའི་མཚན་ཉིད་གཙོ་བོར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པའི་ཚེ། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་དམ་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་བསྒོམ་པའི་སྙིང་པོ་རྣམས་བརྗོད་པའི་ཞར་གྱིས། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ཚིག་ལ་ཞེན་པའི་ཡིད་ནི་གཅིག་ཁོ་ནར་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་རབ་ཏུ་གསལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། གང་ཡང་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་ཚིག་གི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་བཞིར་གསུངས་པ་འདི་ནི། བཟླས་པའི་སྐབས་ཉིད་དུ་གཙོར་བསྟན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཚུལ་གཞན་ལས་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚིག། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་སྦྱར་ན་དེའི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་ཉིད་དུ་བཤད་པར་རིག་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཚིག་ནི་རང་གི་བརྗོད་པ་ཉིད་དུ་རྣལ་འབྱོར་ལ་མཁས་པ་རྣམས་འཆད་དོ། ། དེ་བས་ན། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་ཀྱིར་བཤད། ། ཚིག་ཏུ་དེ་ཡི་རིགས་ལ་སོགས། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་སྒྲ་ཆུང་བའི། །

The vajra words are common to all families, because their qualities are without distinction. Furthermore, mental recitation is superior and common to all, because the specific distinctions to which they belong have been explained. Likewise, from other systems: "One should perform recitation with the mind; or else, one should recite in a whisper." This is explained in general terms. Although this definition is not explicitly stated here, one should understand that the essence of the accomplishments (siddhis) of meditating on Mahāmudrā and so forth is primarily characterized by mental visualization. For when meditating on Mahāmudrā and so forth, it is said that if one recites the essences of meditation through the samayas as they have been taught, the mind that clings to the literal words will not clearly perceive the object of meditation, which is to be cultivated as a single point. Furthermore, these four types of word definitions taught according to the distinctions of the families should be understood as being primarily taught in the context of recitation itself. When the definition taught in other yogic systems—namely, that "the words of the meditative absorption (samādhi) of the Tathāgatas are vajra words"—is applied here, then one should understand that this refers specifically to the mental recitation of the Tathāgatas. How so? Those skilled in yoga explain that the words of meditative equipoise are one's own utterance. Therefore: "The Victors have explained it as mental; for their families and so forth, the words are vajra and the sound is low."

ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཕལ་ཆེར་བཟླས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་གི་ཡུལ་གྱི་བྱེ་བྲག་རྣམས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཡིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཀྱང་རེ་ཞིག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། འདོད་པ་ལ་སོགས་བདེ་བ་ཀུན། ། རྟག་ཏུ་བདག་གི་སྙིང་ལ་གནས། ། ཨེ་མ་ཧོ་སེམས་ཅན་དོན་ཞེས་པ། ། གང་ཕྱིར་ཆགས་དང་བྲལ་བའམ་ཆགས། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། རྒྱལ་བའི་རིགས་ལ་ནི། ། འདོད་པ་བཅོམ་ལྡན་རྟག་པ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་བདེ་སྩོལ་བ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་བདག་ཅེས། ། བསྒོམས་ན་འགྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་ནི། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་འདོགས་ཕྱིར། ། གདུག་པ་རྣམས་ནི་གཞིག་ཕྱིར་དང་། ། སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར། ཁྲོ་བོ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མཆོག། ཅེས་བྱའོ། ། པདྨའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། པདྨ་ཀུན་གྱི་ཉེས་པ་ཡིས། ། མ་གོས་རབ་ཏུ་ཆགས་དང་ལྡན། ། དེ་བཞིན་གནས་ཀྱི་ཉེས་པས་དག། སྲིད་ལ་ཆགས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ནོར་བུའི་རིགས་ལ་ནི། ནམ་ཞིག་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་(གྱིས,ཀྱིས)། ། དགོས་པའི་དོན་ཀུན་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། དེ་བཞིན་རིན་ཆེན་ཆར་དབབ་ཅེས། ། ལེགས་པར་བསྒོམས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱའོ། ། རིགས་བཞིའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པའི་ཚེ། སྔགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་ཀྱི་བསམ་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཕལ་ཆེར་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་ཚིག་བཞིན་དུ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལ་བསྟན་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །

"Recite mostly with words" is the summary verse. The specific objects of the speech of yogins have thus been explained. Now, for a moment, regarding the specific objects of the mind: "The Tathāgatas [declare]: All pleasures, such as desire and the rest, Dwell eternally within my heart. Ema ho! For the sake of sentient beings, Whether one is free from passion or passionate." Regarding the Victor’s family (Buddha-kula): "The Blessed One, the eternal Desire, Who bestows happiness upon all sentient beings— If one meditates, 'I am Vajrasattva himself,' One will certainly achieve accomplishment." Regarding the Vajra family: "For the sake of benefiting all sentient beings, To destroy the malevolent, And to protect the Buddha’s teaching, The supreme means for achieving the wrathful deities." Regarding the Lotus family: "The Lotus [is] unstained by the faults of all [lotuses], Possessing intense passion; Likewise, purified of the faults of the [samsaric] state, One will achieve accomplishment through passion for existence." Regarding the Jewel family: "When all sentient beings Seek to accomplish every necessary purpose, If one meditates well, 'Likewise, let a rain of jewels fall,' One will achieve accomplishment." Thus, the mental intentions of practitioners when performing the recitation of the deities of the four families have been explained. It should be understood that for the lords of the families, such as Vajra and the rest, the application of their own family’s body, speech, and mind is generally taught in accordance with the words of the recitation.

རིག་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རིགས་བཞིའི་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་པ་བཟླས་བརྗོད་དང་བསྒོམ་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལ་མཁས་པ་སོ་སོའི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་རྣམས་ལས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གང་ཡང་རུང་བའི་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་གསུངས་པའི་དངོས་གྲུབ་འདོད་པའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རིགས་བཞིར་གསུངས་པའི་ལྷའི་སྙིང་པོ་རྣམས་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་ལས་བྱེད་པར་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པའི་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་གཟུགས་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་མངོན་དུ་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་རིགས་ཇི་ལྟ་བུའི་ལྷའི་གཟུགས་རྣམས་བསྒྲུབ་པའི་ནང་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ལྷའི་གཟུགས་ཇི་ལྟར་བསམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་མངོན་དུ་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་ནི། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན་པར་བྱའོ། ། པདྨའི་རིགས་ལས་འབྱུང་བ་ལ་ནི་སྙིང་གར་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡི་གེ་བཞག་གོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ལས་བྱུང་བ་ལ་ནི་ཕྱག་གཉིས་རང་གི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཇི་ལྟ་བུར་མཛད་པ་གཙོར་དྲན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱས་ལ། མདུན་དུ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་གདན་ལ་བཞུགས་ཤིང་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་གསལ་བར་ཡུན་རིང་དུ་བལྟར་སྣང་ཞིང་།

This is a summary of the distinctions of the conduct of body, speech, and mind for all vidyā-mantras. Thus, having performed the yoga of the samaya-sattva of one’s own deity from among the four families, such as the Tathāgata and so forth, and being skilled in the application of body, speech, and mind that accords with recitation and meditation, one should recite whichever is appropriate—be it a heart-mantra, a mudrā, a secret mantra, or a vidyā-mantra—from among those taught for the occasion of recitation according to the specific siddhi one desires. In that regard, a yogin who wishes to perform any activity from among the heart-mantras of the deities taught in the four families, such as the Tathāgata and so forth, should manifest the form of their own deity’s samaya-sattva, becoming non-dual with themselves. Specifically, among the forms of the deities of the various families to be accomplished, one should manifest the form of a deity of the Tathāgata family as endowed with the great mudrā and so forth, just as it was visualized. For the Vajra family, one should hold the samaya-mudrā. For those arising from the Lotus family, one should place the syllables of the dharma-mudrā at the heart. For those arising from the Ratnasambhava family, one should primarily bring to mind the two hands performing their respective karma-mudrās as the object of focus; furthermore, one should clearly visualize them for a long duration, appearing as if seated upon the aforementioned seat in front of oneself, with the colors and shapes exactly as described.

རང་གི་རིགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བལྟས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀུན་མཐུན་པ་བཞིན་རྗེས་སུ་ཞེན་པས་མངོན་པར་བསམ་མོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐབས་སུ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བྱས་ནས་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྗེས་དྲན་ཞིང་། ། བསྒྲུབས་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པ་ནི། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་བརྟན་པ་ཡང་། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་ཡང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། བཅིངས་ནས་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། མདུན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒོམ། ། དངོས་གྲུབ་ཉིས་འགྱུར་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་ཡང་། དམ་ཚིག་མཆོག་ནི་བཅིངས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒོམས་ན་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཉིས་འགྱུར་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། པདྨའི་རིགས་ལ་ནི། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་སུ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། འཇིག་རྟེན་མགོན་ཡང་བསྒོམས་ན་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཉིས་འགྱུར་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལ་ནི། སྙིང་པོ་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་དགོངས་ནས། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མཉམ་གཞག་ནས། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་བསྒོམས་ནས་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཉིས་འགྱུར་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ལ་དགོངས་པ་འགྲུབ་པར་ཤོག་ཅིག་ཅེས་བསྔགས་ནས། སྔར་བཤད་པའི་རིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡིད་ཀྱི་བསམ་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱའོ། །

One should visualize with firm conviction, observing in accordance with one's own family. As it is said: "In the context of those performing the recitation of the tathāgata-garbha, having formed the mahāmudrā and recollecting the tathāgata, if one practices, even the stable awakening of a Buddha will be swiftly accomplished." Regarding the tathāgata family: "Having bound the great mahāmudrā of Vajrasattva and meditated thoroughly, if one meditates on Vajrasattva in front, the accomplishments (siddhi) will be doubled." Regarding the vajra family: "Having bound the supreme samaya-mudrā and, through the samādhi of Vajrasattva, meditated on Vajrasattva, the accomplishments will be doubled." Regarding the padma family: "Having bound the dharma-mudrā and, through the samādhi of Lokeśvara, meditated on the Protector of the World, the accomplishments will be doubled." Regarding the ratna family: "With reference to those performing the recitation of the essence (hṛdaya), having settled in the karma-mudrā and, through the samādhi of Vajragarbha, meditated on Vajragarbha, the accomplishments will be doubled." Then, having offered the prayer, "May the intentions of the tathāgatas be fulfilled," one should recollect the mental intentions that accord with the families previously explained.

དབུགས་སླར་བསྡུ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དབང་པོའི་ཚོགས་མཐའ་དག་ནང་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱས་ལ། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་རིགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཚིག་གིས་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་སྙིང་པོའི་དོན་བདག་ལ་བསྒོམ་ཞིང་དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ལས་གང་འདོད་པའི་སྙིང་པོ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། ཡང་ན་དྲན་པ་དང་སྲོག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་བཏང་བས་མདུན་ན་བཞུགས་པའི་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་རིགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཚིག་གིས་ལྟ་བས་བརྟག་ཅིང་དབུགས་དབྱུང་བའི་མཐའི་བར་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱ་སྟེ། ཡང་དབུགས་སླར་བསྡུ་བའི་ཚུལ་གྱི་ཡིད་ནང་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱས་པས། སྲོག་དང་དབང་པོ་རྒྱུ་བ་བཀག་སྟེ། ཇི་སྲིད་འདོད་པར་བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པའི་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་ལ་དམིགས་ཤིང་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཚུལ་འདིས་རང་གི་ལྷའི་སྐུ་ལ་བརྟག་ཅིང་དབུགས་འབྱིན་པ་དང་རྔུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཇི་སྲིད་འདོད་པའི་བར་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེའི་དོན་ཡང་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྤྱིའི་རྒྱུད་བསྟན་པ་ལས། སྙིང་པོའམ་རིག་སྔགས་ཕྱག་རྒྱའམ་སྔགས། ། བཟླས་བརྗོད་དོན་གྱིས་བསྒྲུབ་པ་ན། ། བདག་གམ་ཡང་ན་སེམས་དཔའང་རུང་། ། བསྒོམས་ནས་དེ་བཞིན་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་ནི་རེ་ཞིག་རིགས་སོ་སོའི་ཁྱད་པར་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་བདག་དང་ཕྱི་རོལ་དུ་བཞུགས་པའི་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་གཙོར་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་།

By means of withdrawing the breath, one should turn the entire collection of sense faculties inward. Then, meditating on the meaning of the essence (hṛdaya) to be recited with words consistent with the specific family as previously described, one should recite the essence of whichever deity of the family of the Tathāgatas or others is desired. Alternatively, following mindfulness and the vital breath (prāṇa), one should gaze at the form of one’s own deity seated in front, examining it with words consistent with the described family, and recite until the end of the exhalation. Then, by withdrawing the breath and turning the mind inward, one should block the movement of the vital breath and the sense faculties, and recite the essence to be recited while focusing on the form of one’s own deity, which has become non-dual with oneself, for as long as desired. Or, in this manner, one should examine the body of one’s own deity and recite for as long as desired through the process of exhaling and inhaling. Regarding the meaning of this, the General Tantra (Sarvamūlatantra) states: "When accomplishing through the meaning of recitation, Whether it be the essence, the vidyā-mantra, the mudrā, or the mantra, By meditating on oneself or likewise on the being (sattva), It will be accomplished accordingly." This, for the time being, concerns the specific distinctions of the individual families, primarily manifesting oneself and the form of one’s own deity residing externally, together with the great mudrā (mahāmudrā) and so forth.

རིགས་སོ་སོར་ངེས་པའི་ངག་དང་ཡིད་དང་ལྟ་བའི་མཚན་ཉིད་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་སྦྱོར་བས་རིགས་བཞི་ཆར་གྱི་སྙིང་པོ་བཟླས་པའི་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པ་གཅིག་བསྟན་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི་རིགས་བཞིའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབས་པའི་ལྷ་རྣམས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་དང་། རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བས་སྤྱིར་སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་སྐད་དུ་ཡང་། རིགས་ཐམས་ཅད་སྤྱིའི་རྒྱུད་བསྟན་པ་ལས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྦྱོར་བ་ནི། ། བདག་ཉིད་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་དང་ལྟ་བས་སུ། ། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་མྱུར་དུ་ཐོབ། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། ཕྱོགས་འདིར་ནི་རང་གི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་ལྷ་རྣམས་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པས་མངོན་དུ་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་འདི་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་། ཕྱི་རོལ་དུ་བསམ་པའི་ལྷ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱོགས་ལ། རང་གི་ལྷ་ཉིད་མདུན་ན་བཞུགས་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ཡི་ལུས་ནི་འཇུག་པ་བཞིན། ། གུས་པར་གསོལ་བ་འདེབས་པ་བཞིན། ། བློ་ཅན་གཞན་དུ་མི་ལྟ་བར། ། བཟླས་ལ་འབད་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། བདུད་ནི་བྱེ་བ་སྟོང་རྣམས་ཀྱང་། ། རབ་ཏུ་དགའ་བས་མྱུར་དུ་འཇོམས། ། བལྟ་དང་གཟུགས་དང་རྣལ་འབྱོར་དག། མ་བཏང་ན་ནི་མྱུར་དུ་འགྲུབ། ། ཅེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། ། རིམ་པ་འདིས་ཀྱང་ཉིན་རེ་ཞིང་དུས་བཞིར་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། བགྲང་ཕྲེང་གི་ཆོ་ག་ཡང་རྒྱུད་འདི་ལས་མ་གསུངས་པས་ན།

Through the application of the characteristics of speech, mind, and view as they are taught for each specific family, a single mode of yoga for the recitation of the essence-mantras of all four families is shown. Second, the method for manifesting the deities of the four families by accomplishing their great seals (mahāmudrā) is taught, along with the general practice of recitation using all essence-mantras through vajra words and the vajra view. As it is said in the General Tantra of All Families: "The application of the great seal, Through the samādhi of oneself as a sattva, By means of vajra words and the view, The supreme siddhi is swiftly attained." In this context, one should understand that the deities to be recited are to be manifested by the practitioner while possessing their respective action seals (karmamudrā). Regarding both of these applications of recitation, in the approach of focusing on an externally visualized deity, one visualizes one's own deity as residing directly in front. As it is said: "Just as entering their body, And as offering prayers with devotion, The wise, without looking elsewhere, Will achieve accomplishment through diligent recitation." And: "Even ten million billion māras Will be swiftly overcome with great joy. If one does not abandon the view, the form, and the yoga, Accomplishment will be swift." It is also taught that by this sequence, one should perform one hundred and eight recitations four times each day. Furthermore, since the ritual for the rosary is not mentioned in this tantra, [it is to be understood from other sources].

བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་གྲངས་ཡིད་ལ་མ་ཡེངས་པའི་མཐུས་གཟུང་ངོ་། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་བགྲང་ཕྲེང་བླངས་ཏེ་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་འདིར་ནི་བགྲང་ཕྲེང་དྲང་བའི་སོར་མོ་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པ་བསྟན་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། སངས་རྒྱས་ལ་ནི་མཛུབ་མོས་བགྲང་། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ལ་གུང་མོས་སོ། ། རིན་ཆེན་ལྡན་གྱི་སྲིན་ལག་སྟེ། ། པདྨ་རྒྱས་ལ་མཐའ་མས་སོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། བགྲང་ཕྲེང་རྣམས་ཀྱང་རིགས་སོ་སོར་ངེས་པར་དེ་ཉིད་ལས་འདི་རྣམས་བསྟན་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་བོ་དེ་ཙེ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ལ་རུ་དྲྭ་ཀྵས། རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་མུ་ཏིག་གི། པདྨའི་རིགས་ལ་པདྨའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་གང་གསུངས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་བགྲང་ཕྲེང་རྣམས་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པ་དེ་ཉིད་ལས་གཞུང་འདིས་གསུངས་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཡང་ན་ཀུན་གྱི་གཙོ་བོ་སྟེ། ། བོ་དེ་ཙེ་སྟེ་སྲོག་འཛིན་པའོ། ། ལྕགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་ཉིས་འགྱུར་རོ། ། ཟངས་ཀྱི་ཡང་ནི་བཞི་འགྱུར་རོ། ། དངུལ་གྱི་དེ་ལས་བརྒྱད་འགྱུར་ཏེ། ། གསེར་གྱི་དེ་ལས་ཉིས་འགྱུར་རོ། ། མུ་ཏིག་གི་ནི་བརྒྱ་འགྱུར་རོ། ། དབང་པོ་ཡི་ནི་སྟོང་དུ་སྦྱོར། ། རུ་དྲྭཀྵ་ནི་འབུམ་གྱུར་རོ། ། པདྨ་ཡང་ནི་བྱེ་བར་གསུངས། ། བོ་དེ་ཙེ་ལ་ལས་གྲངས་མེད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པའི་ཚེ་བགྲང་ཕྲེང་འཛིན་པ་ལ་མཁས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ལག་པ་གཡོན་པས་ཕྱག་རྒྱ་བྱས། ། གཡས་པས་དེ་བཞིན་བགྲང་ཕྲེང་འཛིན།

One should maintain the count of the recitation through the power of an undistracted mind. Alternatively, one should perform the yoga of recitation after taking up a rosary according to the ritual taught in the Vajraśekhara. In this regard, the specific fingers for counting the rosary are taught here: as it is said, "For the Buddha, count with the index finger; for Vajradhara, with the middle finger; for Ratnadhara, with the ring finger; and for the expanded Lotus, with the little finger." The specific rosaries for each family are also taught in that same source: "For the Buddha-yogi, use bodhi seeds; for Vajradhara, use rudrākṣa; for the various jewels, use pearls; and for the Lotus family, use lotus seeds." One should understand that the benefits of these, as well as the general rosaries for all families along with their benefits, are taught in that very text: as it is said, "Alternatively, the supreme of all is the bodhi seed, which sustains life. Iron recitation is doubled; copper is fourfold; silver is eightfold from that; gold is twice that; pearls are a hundredfold; Indra’s [rudrākṣa] is applied as a thousandfold; rudrākṣa is a hundred-thousandfold; the lotus is said to be ten-millionfold; and for the bodhi seed, the number is infinite." Furthermore, one should know that the skill in holding the rosary while performing the recitation is also taught in that same source: "Form the mudrā with the left hand, and likewise hold the rosary with the right."

། སོར་མོའི་ཚུལ་ནི་སྔར་གསུངས་པས། ། བཟླས་བརྗོད་རྨད་བྱུང་ཆེན་པོ་བཟླས། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་ལས་བྱུང་བ་འདི་དེ་དག་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ཉིད་ལས་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་གསུངས་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་ལག་པ་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཁུ་ཚུར་ནི་གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱར་བཤད་དེ། ལངས་སམ་ཡང་ན་འདུག་ཀྱང་རུང་། ། འགྲོའམ་ཇི་ལྟ་དེ་ལྟ་བུར། ། ལག་པ་གཡོན་པ་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན། ། ཐམས་ཅད་བྱེད་ན་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་གང་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་ཏེ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འདུག་ཀྱང་རུང་། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་མཛུབ་གཡོན་པ། ། གོས་ཀྱིས་གཡོགས་ནས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གང་གསུངས་སོ། ། པདྨའི་རིགས་ལ་ནི་པདྨའི་ཁུ་ཚུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ལག་པ་གཡོན་པ་པདྨ་ཡི། ། ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ཏེ་གཡོགས་ནས་ནི། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བསྒྲུབས་ན་ཡང་། ། པདྨའི་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་འཐོབ། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། ལག་པ་གཡོན་པ་རིན་ཆེན་གྱི། ། ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ཏེ་གཡོགས་ནས་ནི། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བསྒྲུབས་ན་ནི། ། རིན་ཆེན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ལས་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདིས་སྔར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཁྲོ་བོ་དང་པདྨ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཁུ་ཚུར་རྣམས་ནི་རྟོག་པ་དང་རྒྱུད་ཉིད་ལས་མཚན་ཉིད་ནི་ཇི་སྐད་འབྱུང་བ་བཞིན་རིག་པར་བྱའོ། །

"Perform the marvelous and great recitation according to the manner of the fingers as previously taught." Thus it is said. Regarding this, one should understand that these secret mudrās arising from the left fist are taught according to the specific families in the Tattvasaṃgraha itself. In that regard, for the Tathāgata family, the vajra fist of the left hand is explained as the secret mudrā, as it is said: "Whether standing or sitting, walking or in whatever manner, if one holds the mudrā with the left hand while performing all activities, one will achieve complete success." For the Vajra family, it is the wrathful fist, as it is said: "In whatever way one sits, if the left index finger of the wrathful vajra is covered with a cloth, success will be attained." For the Padma family, it is the lotus fist, as it is said: "Having bound the lotus fist of the left hand and covered it, if one accomplishes whatever is desired, the siddhi of the Padma family will be swiftly obtained." And: "Having bound the jewel fist of the left hand and covered it, if one accomplishes whatever is desired, the siddhi of the Jewel family will be obtained." Regarding that, the definition of the vajra fist was previously explained by the words: "The vajra fist is formed by making two from the samaya mudrā itself." The definitions of the wrathful, lotus, and jewel fists should be understood exactly as they appear in the respective kalpas and tantras.

འདི་རྣམས་ཀྱང་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པའི་ཚེ་འབའ་ཞིག་དགོས་པ་མ་ཡིན་གྱི་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་ལས་ལངས་ནས་སྤྱོད་པའི་ཚེ་ན་ཡང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གོས་ཀྱིས་གཡོགས་ཏེ་མི་གཏང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་རེ་ཞིག་རིགས་བཞིར་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་རྣམས་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཆོ་ག་སྟེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཆོ་ག་ཡང་འདི་ཉིད་དེ། སྙིང་པོ་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་ཆོ་གའི་སྦྱོར་བ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་གང་ཡིན་པ་དེ་འདིར་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདིར་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པའི་ཆོ་ག་ཁྱད་པར་དུ་གསུངས་པ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགྱེས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་ནས། རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ་ཕྱི་མའི་ཡང་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་ལས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགྱེས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་ཏེ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་དང་། ཅི་ནུས་པར་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་གཉིས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་ལ་ཆོ་ག་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཚིག་འགྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་བདག་གིས་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་ཏེ། གསང་སྔགས་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བཟླས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། རིག་སྔགས་ནི་འདི་ལྟར་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། །

These [precautions] are not required only during the time of recitation; one should understand that even when rising from recitation and engaging in daily activities, they must be covered with clothing and never left exposed at any time. This concludes the explanation of the ritual for the yoga of reciting the heart-mantras (hṛdaya) taught for the four families. The ritual for the yoga of reciting the mudrās, secret mantras (guhyamantra), and knowledge mantras (vidyāmantra) of all families is also this very same [ritual]. Apart from the application of the ritual for reciting the heart-mantras, the specific recitation of mudrās, secret mantras, and knowledge mantras will be explained here. In this regard, the specific ritual for reciting mudrās is taught as follows: having made the aspiration, "May all mudrās be pleased with me," one should bind the samaya-mudrā of one's own deity and perform the application of recitation. As it is said in the Subsequent Subsequent Tantra: "Having said, 'May all mudrās be pleased with me,' and having bound the samaya-mudrā, one should perform the recitation as desired and to the best of one's ability." Similarly, the specific ritual to be performed for the recitation of both secret mantras and knowledge mantras is as follows: as it is said, "May the words of non-elaboration be accomplished! May I attain the siddhis of all the Tathāgatas!" Having said this, one should recite the secret mantra as desired. As for the knowledge mantra, it should be recited in this way: [the specific mantra follows].

ཀྱེ་མའོ་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་ནི་མ་རིག་པས་བཅིངས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རིག་པ་ཐོབ་པའི་སྡོམ་པ་ལས་འབྱུང་བའོ་ཞེས་སྨྲས་ནས་རིག་སྔགས་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བཟླས་ཏེ་བསྒྲུབ་པ་བརྩམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། འདི་ནི་རེ་ཞིག་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་དོན་ཏམ། ཡང་ན་རང་གི་བག་ཆགས་ཀྱིས་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་ལ་དམིགས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་ཚུལ་ལས་གསུངས་པའི་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བཤད་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྷག་མར་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོའི་རྒྱུད་ལས་ནི་རིགས་བཞི་ལས་གཞན་པའི་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཀྱང་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོའི་མོས་པ་ལ་གཟིགས་ཏེ་གསུངས་པ་དེ་ཡང་ད་འདིར་དེ་ལ་མོས་པའི་སྐྱེ་བོའི་རྣམས་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཡང་རིགས་བཞིའི་བདག་པོ་རྣམས་ཀྱི་ནི་རང་གི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བྱའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པ་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ཉིད་ཀྱིས་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བྱ་བར་བསྟན་ཏེ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་པས། རང་གི་སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་འདུག་པའི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་རྣམས་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཡིད་ལ་བསམ་ཞིང་བྱ་བར་བསྟན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལ་ནི་སོ་སོའི་བདག་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ནས།

"Alas! These sentient beings are bound by ignorance. All Tathāgatas arise from the vow of attaining knowledge," he said, and then, having recited the vidyā-mantra as desired, he began the practice. This is, for the time being, the meaning of the recitation of the heart-mantras (hṛdaya), seals (mudrā), secret mantras (mantra), and vidyā-mantras; or else, it is an explanation of the specific types of recitation taught in the Tattvasaṃgraha method, wherein one focuses on the form of one's own deity through one's own habitual tendencies. In the Vajraśekhara Tantra, which is the supplement to all Yoga Tantras, specific types of recitation other than those of the four families are also taught, having been spoken in view of the inclinations of those to be trained. Those as well shall now be explained here in order to gather in those individuals who have faith in them. In that regard, for the lords of the four families, the practice should be performed through their own respective yogas. For the others—the great samaya-beings—it is taught that the application of recitation should be performed through the yoga of the lord of their own family. For this reason, regarding the application of recitation for the Tathāgata family, it is taught that having performed the yoga of the Tathāgata, one should mentally visualize and perform the practice with any of the syllables of the heart-mantra, seal, secret mantra, or vidyā-mantra situated within a moon maṇḍala at one's own heart. For the Vajra, Lotus, and Jewel families, one should perform the yoga of their respective lords.

ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་སྙིང་གར་བསམ་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་འབར་བའི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བའི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་རིན་པོ་ཆེའི་ནང་ན་འདུག་པའི་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་ཡི་གེ་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་བཟང་ལ། ། བཟླས་བརྗོད་བྱ་བ་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། བཀྲ་ཤིས་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་པས། ། སངས་རྒྱས་དམིགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། ། བདག་ཉིད་བསམ་པ་ཤེས་རབ་ཅན། ། ཀུན་མཁྱེན་སངས་རྒྱས་རྟག་ཏུ་བདག། རང་གི་ལུས་ལ་བསམས་ནས་སུ། ། གཙུག་ཏོར་ལ་སོགས་རང་གི་མཚན། ། སངས་རྒྱས་སྙིང་པོར་བདག་འདུག་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་བདག་གོ་ཞེས་བསམ་ཞིང་། ། གར་མཁན་འཁོར་ལོ་བྱེད་པ་ནི། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གར་ལས་བྱུང་། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་མངོན་རྟོགས་དང་། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དང་། ། འདུལ་བའི་འགྲོ་བ་ལོངས་སྤྱོད་པས། ། ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་རབ་ཏུ་སྤྱོད། ། གནས་ནི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡང་། ། ཀུན་གཞི་མེད་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་། ། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་རབ་རྫོགས་པས། ། ཟླ་བ་རྫོགས་པར་རྣམ་པར་བརྟག། སྙིང་གའི་དབུས་སུ་འཇིགས་མེད་པས། ། ཟླ་བ་དེ་ཡང་བསམ་པར་བྱ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། རིག་སྔགས་ཡི་གེ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། འདི་འདྲ་བ་ཡི་ཚུལ་བཟང་པོས། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། མཚམས་མེད་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཡང་། ། ལོ་གཅིག་གིས་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་ཆེན་པོ་ཡིས། ། ངལ་བར་མ་གྱུར་བར་དུ་བཟླས། ། ལུས་ནི་ངལ་བར་གྱུར་ན་ཡང་། །

One should understand the yoga of recitation as follows: as previously explained, one should visualize a moon maṇḍala at one’s heart, upon which rests a vajra, lotus, or jewel emitting blazing rays of light, within which the syllables of the mantra to be recited are clearly manifest. As it is said: "In the noble family of the Tathāgatas, Recitation is the supreme practice. Sitting in the auspicious cross-legged posture, With a mind focused on the Buddha, The wise one should contemplate themselves As the omniscient Buddha, always. Having visualized this within their own body, With their own marks such as the uṣṇīṣa, And dwelling as the essence of the Buddha, They should think, 'I am the Buddha.' The performance of the dancer’s wheel Arises from the dance of the Buddhas. Through the realization of great awakening, The turning of the wheel of Dharma, And the enjoyment of beings to be tamed, They thoroughly enjoy the Dharma-enjoyment. Even the complete transformation of the state Arises from the mind free of the ālayavijñāna. Through the perfect completion of merit and wisdom, One should visualize a full moon. Fearlessly in the center of the heart, One should also contemplate that moon. In the center of the moon maṇḍala, One should meditate on the syllables of the vidyā-mantra. By this excellent method, Success will be achieved in half a month. Even one who has committed the five crimes of immediate retribution Will achieve success in one year. The great yogi should recite Until they become weary. Even if the body becomes weary..."

ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བར་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་ནི། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བདག་ཉིད་དུ། ། བརྟགས་ནས་དེ་ཡི་ཕྱི་ནས་སུ། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་བསམ་པ་ནི། ། སངས་རྒྱས་སྙིང་པོར་བདག་གནས་ཏེ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བདག་བརྟན་ཞིང་། ། རང་གི་སྙིང་པོ་འོད་གསལ་བ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་སུ་བརྒྱན། ། ཟླ་བའི་དབུས་ན་རྡོ་རྗེ་གནས། ། དེ་ཡི་ནང་ན་ཡི་གེ་རྣམས། ། འདི་འདྲའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་པདྨའི་རིགས་བཟླས་པ། ། པདྨའི་སེམས་དཔའ་བདག་ཉིད་དུ། ། ཟླ་བའི་ནང་ན་པདྨ་ཆེ། ། པདྨའི་ནང་ན་ཡི་གེ་རྣམས། ། དེ་ནས་རིན་ཆེན་རིགས་བཟླས་པ། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་བདག་ཉིད་དེ། ། ཟླ་བའི་ནང་ན་རིན་ཆེན་མཆོག། རིན་ཆེན་ནང་ན་ཡི་གེ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་རེ་ཞིག། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་གསུངས་པའི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བསྟན་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཆོས་བདག་མེད་པར་ཤེས་པའི་བློ་ཅན་རྣམས་ལ་ནི་དོན་དམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གཞན་དག་བསྟན་པ་དེ་ཡང་འདིར་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་རེ་ཞིག། འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ལས་དོན་དམ་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ་སྟེ། དང་པོར་རེ་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བདག་དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ།

"One should begin to release the mudrā," so it is said. Then, regarding the recitation of the Vajra family: having visualized oneself as Vajrapāṇi, and thereafter, while in meditative equipoise, one should contemplate: "I abide as the essence of the Buddha; I am firm as Vajrapāṇi. My own essence is luminous, adorned by a moon maṇḍala. In the center of the moon, a vajra abides; within that are the syllables." Abiding in such a yoga, one should perform the recitation of the Vajra Jewel. Then, regarding the recitation of the Lotus family: "I am the Lotus Being; within the moon is a great lotus; within the lotus are the syllables." Then, regarding the recitation of the Jewel family: "I am the Jewel King; within the moon is the supreme jewel; within the jewel are the syllables." Thus, for the time being, this is the presentation of the specific types of recitation with visualization as taught in the Vajraśekhara. For yogis who possess the intellect that realizes the selflessness of phenomena, the other specific types of recitation taught in the Vajraśekhara—which are the yoga of ultimate insight from the Tattvasaṃgraha—shall also be explained here. In that regard, this is first the application of recitation as the yoga of ultimate insight into the perfection of wisdom as taught in the Āryatattvasaṃgraha: first, the yogi should, as before, bless themselves as the Samayasattva.

མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ལ་མདུན་དུ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་རང་གི་ལྷའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཙོ་བོར་བཞུགས་པ་མོས་པར་བྱ་སྟེ། བདག་དང་ལྷ་དང་བཟླས་བརྗོད་དུ་བྱ་བའི་ཡི་གེ་ཇི་ལྟར་བསམས་པ་རྣམས་མ་སྐྱེས་པར་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མོས་པ་སྔོན་དུ་བྱས་ལ། སེམས་ཀྱི་གནས་སྲོག་དང་རྩོལ་བ་གཉིས་ནང་དུ་བཀག་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཀྱིས་བདག་དང་། ལྷ་དང་བཟླས་བརྗོད་དུ་བྱ་བའི་ཡི་གེ་རྣམས་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་ཡིད་ལ་ནང་དུ་བརྗོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིད་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་རིགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ཚིག་གིས་མཚན་ཉིད་དེས། རང་གི་ལྷའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་མོས་པས་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དབུགས་འབྱིན་ན་ཡང་སྣའི་ནང་ན་གནས་པའི་རླུང་ཕྲ་མོའི་རེག་པ་མྱོང་བར་བྱས་ལ། ཕྱི་རོལ་དུ་བཏང་སྟེ་ཇི་ལྟར་མོས་པའི་རང་གི་ལྷའི་སྐུ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་མངོན་དུ་བྱས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བགས་ཀྱིས་སྲོག་སླར་བསྡུ་བའི་ཚུལ་དུ་དྲན་པ་དང་སྲོག་ཏུ་བཅས་པའི་སེམས་ཀྱི་རྟག་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པར་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བཟུང་སྟེ། བཅིངས་ཤིང་ནང་དུ་ཞི་བར་བྱས་ནས། དེ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། །

Having performed the ritual of offering, one should visualize one’s own wisdom-being (jñānasattva) deity as the principal figure residing in front. By way of meditating on oneself, the deity, and the syllables to be recited as unarisen, one first cultivates the conviction that all phenomena are emptiness. Then, having internally restrained the two—the breath and the exertion that are the abodes of the mind—one should, with a mind free from the appearance of forms and so forth, attend to oneself, the deity, and the syllables of the recitation as being like space. With the characteristic of mental recitation, which is the internal vocalization of the mind, one should perform the recitation of the essence (hṛdaya), seals (mudrā), secret mantras (guhyamantra), and knowledge mantras (vidyāmantra) in accordance with the lineage and the words as they have been taught, through the conviction in the dharmakāya of one’s own deity. When exhaling, one should experience the touch of the subtle wind residing within the nose and release it outward. Then, having brought to presence the recollection of the body of one’s own deity as visualized, one should likewise gradually withdraw the breath. Holding the mind together with the breath through a meditative concentration (samādhi) that perceives it as equal to space, and having bound and pacified it within, one should perform the recitation while likewise free from all individual appearances.

ཡང་ན་བདག་དང་ལྷ་དང་བཟླས་བརྗོད་དུ་བྱ་བའི་ཡི་གེ་རྣམས་བདག་མེད་པར་མོས་པས་མཚན་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་དུ་བྱས་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་མོས་པ་དེ་ལས་ལངས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པ་རང་གི་ལྷའི་སྐུ་མདུན་ན་བཞུགས་པ་དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ནས། དེ་བཞིན་དུ་བཟླས་པའི་དོན་གྱིས་བདག་ཉིད་བསྒོམ་ཞིང་། རང་གི་ལྷའི་སྐུ་ཡིད་ལ་བྱས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་སྔ་མའི་ལྷའི་རིམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དོན་དམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྦྱོར་བ་འདི་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རྒྱུད་འདི་ལ་མོས་པའི་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་བཞིན་དུ། སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་རྣམས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སོ་སོར་གསུངས་པར་རིག་པར་བྱའོ། ། རེ་ཞིག་སྙིང་པོ་བསྒྲུབ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྐབས་སུ། ཇི་སྐད་དུ། ཡི་གེ་ཨ་ལས་འཇུག་པ་ཡིས། ། ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། རང་གི་ཁ་ནས་གཞན་གྱི་ཁར། ། བསྒོམས་ན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ། ཡི་གེ་ཨ་ལས་འཇུག་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡི་གེ་ཨ་ལས་འཇུག་པ་ཡང་དེའི་དོན་བསྒོམ་པ་སྟེ། ཡི་གེ་ཨ་དེ་ཡང་གསང་སྔགས་ཀྱི་དོན་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པར་སྟོན་ཅིང་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་སྟོན་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཨ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །

Alternatively, through the conviction that oneself, the deity, and the syllables to be recited are without self, one actualizes the yoga of the insight that knows the defining characteristics of the prajñāpāramitā. Then, arising from that state of conviction in the lack of intrinsic nature with a mind in which great compassion is manifest, one should recollect one's own deity’s body—non-dual with oneself—as residing in front. In that same way, one should meditate on oneself through the meaning of the recitation and, having brought the form of one's own deity to mind, perform the recitation according to the very sequence of the deity of the previous yoga. Although there is no difference in this application of ultimate insight, nevertheless, in order to guide those disciples who have faith in this tantra, it should be understood that the hṛdaya (essence), mudrā (seal), mantra, and vidyā (knowledge-mantra) are taught separately for the sake of accomplishing them individually. For the occasion of the yoga of insight for accomplishing the hṛdaya, it is said: "By entering through the syllable A, One should meditate on all syllables. If one meditates from one's own mouth To the mouth of another, One will attain the siddhi." Regarding that, "by entering through the syllable A" means that entering through the syllable A is the meditation on its meaning. That syllable A indicates the meaning to be expressed in the Mahāyāna, such as the practice of the meaning of secret mantra and so forth, showing that all phenomena are unarisen. As it is said: "Because it is unarisen, A is the gateway to all phenomena."

དེ་བས་ན་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་དེ་ལྟ་བུའི་ཡི་གེ་ཨའི་དོན་ལ་འཇུག་པས་བཟླས་བརྗོད་དུ་བྱ་བའི་ཡི་གེ་རྣམས་སྣང་བ་མེད་པར་བྱ་བར་གསུངས་ཏེ། དེའི་དོན་ཀྱང་འདིའོ། ། བཟླས་བརྗོད་དུ་བྱ་བའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཆོས་བདག་མེད་པར་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་བསྒོམ་ཞིང་གཞིག་པ་དང་། མི་སྣང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་ཨའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བཟླས་བརྗོད་དུ་བྱ་བའི་ཡི་གེ་སྣང་བ་མེད་པར་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་གྱི། བདག་དང་ལྷའི་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་ལས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བཟློག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རང་གི་ཁ་ནས་གཞན་གྱི་ཁར་བསྒོམས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་སྟེ། འདིར་ཁ་ནི་འཇུག་པ་དང་སྒོ་ཞེས་བྱ་བར་དོན་གཅིག་གོ། ། དེ་བས་ན་རང་གི་ཁ་ནི་རང་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེས་དོན་འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཡི་གེ་ཨའི་འཇུག་པས་བདག་འཇུག་ཅིང་སྣང་བ་མེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་བདག་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་ཁ་ནས་རང་གི་ལྷ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་ཡི་གེ་ཨ་ལས་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པར་བྱ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ཁ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེའི་དོན་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། གཞན་དག་གི་ཁ་བས་ན་གཞན་གྱི་ཁ་སྟེ། གཞན་གྱི་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་འདི་སྐད་དུ། གསུངས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཨའི་དོན་གྱིས་བདག་རྣམ་པར་བསྒོམ་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རང་གི་ལྷར་སྣང་བ་ཡང་མེད་པར་བྱའོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ།

Therefore, by this phrase "the complete meditation on all syllables," it is taught that by entering into the meaning of the syllable A in such a manner, the syllables to be recited are to be rendered non-apparent. This is its meaning: one should meditate on the reasoning that establishes the selflessness of phenomena regarding the syllables to be recited, thereby analyzing and making them non-apparent. Likewise, it is not only the syllables to be recited that are to be rendered non-apparent by entering into the meaning of the syllable A; one must also similarly reverse the conceptualizations of the appearances of the self and the deity. To stabilize that, it is said, "having meditated from one's own mouth to the mouth of another." Here, "mouth" (kha) and "entrance" ('jug pa) or "door" (sgo) are synonymous. Therefore, "one's own mouth" means "one's own entrance." The meaning thus becomes: by the entrance of the syllable A, one's own [self] enters and is rendered non-apparent. Consequently, in order to show that the conceptualizations of the appearances of one's own deity and so forth—which are characterized as "one's own entrance" as previously described—are also to be made non-existent precisely by the entrance of the syllable A, it says "the mouth of another." Its meaning is as follows: because it is the mouth of others, it is "the mouth of another," meaning "the entrance of another." Therefore, it is said: immediately after meditating on the self through the meaning of A, the appearance of one's own deity should also be made non-existent. This is the intended meaning.

འདི་ནི་རེ་ཞིག་སྙིང་པོ་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལུང་ངོ་། ། ཡང་ན་ཁ་ཞེས་བྱ་བ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྒོ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པར་སྐབས་འདིར་བཟུང་ངོ་། ། དེ་ཡང་སྒྲུབ་པ་པོ་བདག་དང་མི་གཉིས་པའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བསམས་པ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་གཟུགས་དང་ཕྱི་རོལ་དུ་བསམས་པ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྟེ། དེའི་དོན་ནི་འདིའོ། ། བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་སྣང་བར་བསམ་སྟེ། མདུན་དུ་བསམས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔར་སྣང་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡང་གསལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བདག་དང་ལྷ་དང་བཟླས་བརྗོད་དུ་བྱ་བའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གསལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྒོ་རྟོགས་པའི་དོན་དེ་ཉིད་དོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་སྙིང་པོའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལུང་ནི། ཨ་ནི་དོན་གྱི་བདག་དང་ལྷ་དང་བཟླས་བརྗོད་དུ་བྱ་བའི་ཡི་གེ་རྣམས་བསྒོམ་པར་བཤད་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒྲའི་བྱེ་བྲག་ཀྱང་རྗེས་སུ་མ་སྨོས་པས་ཇི་ལྟར་དོན་འདི་དག་བློས་བཤིགས་ན་རྣམ་པ་མེད་ཅིང་ནང་སྟོང་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་དག་ཀྱང་སྟོང་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་ལ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་མཚན་ཉིད། ཨ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ།

This is, for the time being, the scriptural transmission on the insight of reciting the essence mantra. Alternatively, in this context, "Kha" should be understood as the nature of the Mahāmudrā, the gateway to liberation for the deities such as the glorious Vajrasattva who are to be propitiated. Furthermore, this refers to the blessing of the wisdom-being (jñānasattva) visualized externally, and the practitioner visualizing themselves in the yoga of non-duality with the commitment-being (samayasattva). Its meaning is as follows: one should visualize the commitment-being appearing as non-dual with oneself, and also clearly visualize the blessing of the wisdom-being appearing in front. This is also the very meaning of realizing the gateway of insight—the characteristic of the clarity of the nature of the mudrās, secret mantras, and knowledge mantras during recitation, as well as the self, the deity, and the syllables to be recited. Specifically, the scriptural transmission on the insight of the essence is explained as meditating on the syllables of the self, the deity, and the recitation as the ultimate meaning. Since the specific terms of meditative absorption (samādhi) are not mentioned, just as these objects are empty and without aspect when analyzed by the intellect, so too are these [syllables] empty. Such is the characteristic of the succession of conceptualizations that engage in that [emptiness], which thoroughly discriminates the syllables such as "A" as they have been taught.

འབར་བའི་མེ་རྗེས་སུ་བྱུང་ནས་དངོས་པོ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ཞི་བས་དེ་ལྟ་བུས་འདུལ་བའི་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་གཙོར་གསུངས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་རྣམས་བསྒྲུབ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལུང་ལ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚིག་གི་ཁྱད་པར་སྨོས་པས་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་ལྷག་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པའི་སྐབས་སུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལུང་ཡང་འདི་སྟེ། ཤེས་རབ་ངེས་འབིགས་ཞེས་བྱ་བ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་གྲགས་པ་སྟེ། ། དེ་ཡིས་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། བསྒོམས་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཤེས་རབ་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོ་བ། ། ཏིང་འཛིན་ཚིག་ནི་རབ་ཏུ་འཕྲོ། ། དེ་ཡིས་བསྒོམས་ན་མྱུར་བ་རུ། ། གསང་སྔགས་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལུང་གིས་ཚིགས་བཅད་འདི་ལ་ཡང་ངེས་པར་འབིགས་པར་ཚིག་གི་བྱེ་བྲག་སྨོས་པས་དོན་དམ་པར་དམིགས་པ་ལ་མོས་པ་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཡང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ལུང་གསུམ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་ངེས་པར་འབིགས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དོན་དམ་པ་ལ་དམིགས་པའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་གཏོགས་པར་དམིགས་པས།

Following the blazing fire, because the conceptualization that analyzes phenomena has not been pacified, one should understand that for the sake of those beings to be tamed by such means, the wisdom associated with conceptualization itself is primarily taught. Regarding the scriptural transmission of the wisdom for accomplishing mudrās, secret mantras, and knowledge mantras, the masters have explained that because specific words of meditative concentration are mentioned, it is taught as being preeminently calm abiding by way of a single-pointed focus, since it is non-conceptual. Likewise, at the time of reciting mudrās, secret mantras, and knowledge mantras, the scriptural transmission of wisdom is as follows: "The wisdom called 'Penetrating Certainty' Is renowned as 'Meditative Concentration.' By means of it, one should accomplish the mudrā; If meditated upon, it will be swiftly accomplished. The wisdom that follows the melody Radiates the words of meditative concentration. If one meditates with that, The siddhi of secret mantra will be swiftly attained." In this verse from the scriptural transmission of the wisdom for accomplishing mudrās, by mentioning the specific term "penetrating certainty," the distinction of the characteristic of one-pointed devotion to the ultimate object of focus is shown. Furthermore, that wisdom for accomplishing mudrās is distinguished from the other three scriptural transmissions of wisdom. In this way, "penetrating certainty" is the focus on the ultimate characteristic of the selflessness of all phenomena. Other yogins, however, focus on objects other than suchness.

ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའི་རིགས་པ་དང་། ལུང་ལས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཕྱག་རྒྱ་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པས། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་རིམ་གྱིས་བདག་དང་གཞན་དང་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་ཡི་གེ་རྣམས་བདག་མེད་པར་མོས་པར་བྱ་སྟེ། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཀག་ལ། ཐིག་ལེ་ཟད་གཅིག་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ་གནས་ནས། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། གསང་སྔགས་བསྒྲུབ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལུང་གི་ཚིགས་བཅད་ལ་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཚིག་གི་བྱེ་བྲག་ལས་གསང་སྔགས་བསྒྲུབ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ་བདག་དང་ལྷ་གཉིས་བདག་མེད་པར་མོས་པ་ལྔར་བྱས་ཏེ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེའི་སྒྲ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་ཡུན་རིང་དུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དམིགས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་ཇི་སྲིད་འདོད་པར་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། གསང་སྔགས་བསྒྲུབ་པའི་ཤེས་རབ་བཞིན་དུ་རིག་སྔགས་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱང་བཤད་པས་ན། དེའི་མཚན་ཉིད་འདིར་ཁྱད་པར་དུ་མ་བསྟན་ཏེ། འདི་སྐད་དུ་ཡང་། གསང་སྔགས་རིག་སྔགས་བྱེ་བྲག་རྣམས། ། བྱེ་བྲག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། ཤེས་རབ་བསྒོམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སུ། ། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རིག་སྔགས་དང་གསང་སྔགས་གཉིས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་དཔྱད་པའི་རིགས་པས།

This is because it contradicts both the reasoning that all phenomena are selfless and the scriptural authority. Therefore, when performing the mudrās and recitations, one should, according to the sequence taught, cultivate the conviction that oneself, the deity, and the syllables of the recitation are selfless. By focusing on their equality with space, one should suppress the conceptualization of analytical discrimination, settle in one-pointed meditative equipoise upon the single bindu, and perform the recitation according to the characteristics as they have been taught. Regarding the verses from the scriptural authority on the insight for accomplishing secret mantra, the meaning of the insight for accomplishing secret mantra should be understood through the specific distinctions of the words that follow the melodic patterns. That is to say, having cultivated the conviction that both oneself and the deity are selfless, one should focus one-pointedly for a long duration without the conceptualization of forms and so forth appearing as the conceptualization of the sounds of the mantra syllables. One should then perform the recitation according to the characteristics as taught for as long as desired. Since the methods for accomplishing vidyā-mantras are explained in the same way as the insight for accomplishing secret mantra, their specific characteristics are not presented separately here. As it is said: "There is no distinction between the various secret mantras and vidyā-mantras; through the very cultivation of insight, one will swiftly attain the accomplishments." As for how the distinction between vidyā-mantras and secret mantras appears to be mutually different, it is through the reasoning that analyzes all phenomena as being without intrinsic nature.

ཐ་དད་པ་མེད་པར་རིག་པ་དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་མོས་པས་འདི་དག་གཅིག་ཏུ་མངོན་དུ་བྱ་བར་གཞན་དག་གིས་བཤད་དོ། ། འདི་ནི་འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་ཚུལ་ལས་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལུང་ལས་བཤད་པའོ། ། མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བཟླས་བརྗོད་འདི་ཡང་གཞན་དག་ལས་དོན་ཆེར་བསྟན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད། ། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་བྱའོ། ། དོན་ཡོད་པར་ནི་གྲུབ་པའི་མཆོག། གདུག་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་གནོན་མཛེས། ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་སེལ་དཔལ་དང་ལྡན། ། རྣལ་འབྱོར་འདི་ནི་ལས་ཀུན་བྱེད། ། དེ་བས་མི་འགྲུབ་ཅི་ཡང་མེད། ། དངོས་གྲུབ་ལས་རྣམས་ཅི་བདེ་བར། ། མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པར་འགྲུབ། རབ་འབྱམས་ལས་རྣམས་མྱུར་དུ་འགྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོའི་རྒྱུད་ལས་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཡང་དོན་དམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མན་ངག་དག་སྣང་སྟེ། དེ་ལས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་ཆོ་ག་གསུངས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། མདུན་དུ་མོས་པར་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་གར་ཡང་བཟླས་བརྗོད་དུ་བྱ་བའི་ཡི་གེ་རྣམས་བསམས་ལ། ཇི་ལྟར་བསམས་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་མོས་པར་བྱ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་སྣང་བ་མེད་པར་ཡིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། འདི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་བཟླས་པས། །

Others have explained that these should be realized as one through the conviction of non-dual knowledge and non-conceptuality. This is explained according to the scriptural authority of the insight for accomplishing the hṛdaya (essence-mantra) and so forth, as taught in the Āryatattvasaṃgraha-naya. This recitation of the signless samādhi is also extensively taught in other sources, as it is said: "All things have the characteristic of space, And space itself has no characteristic. Through yoga equal to space, All shall be swiftly accomplished. The supreme accomplishment of Amoghasiddhi Is beautiful in its certain subduing of all the wicked. Glorious and dispelling all suffering, This yoga performs all activities. Therefore, there is nothing that cannot be accomplished. Whatever activities of siddhi one desires, They will be accomplished without exception or remainder. The vast array of activities will be swiftly accomplished." Thus it is said. In the Vajraśekhara-tantra, the instructions for ultimate insight also appear in their proper sequence. Within that, regarding the Tathāgata family, the ritual for the recitation of the yoga of insight is taught as follows: Having blessed oneself as the body of the Buddha, one should visualize the syllables to be recited in the heart of the Tathāgata who is the object of devotion in front. One should then cultivate the conviction that all these visualized elements are selfless. Without the appearance of form and so forth as distinct entities, one should perform the recitation as described in the mental samādhi. As it is said: "By the recitation of the Tathāgata family..."

སངས་རྒྱས་བདག་ཉིད་བཀྲ་ཤིས་གནས། ། སྟོང་གསུམ་གྱི་ནི་འཇིག་རྟེན་འདིར། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་དེ་ཡི་སྙིང་གར་ནི། ། རིག་སྔགས་ཡི་གེ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། རང་གི་ལུས་ནི་བདག་མེད་པར། ། ཆོས་དང་གང་ཟག་སྟོང་པ་ཉིད། ། སངས་རྒྱས་དེ་ཡི་སྐུ་གང་ཡིན། ། དེ་ཡང་བདག་མེད་པར་བསམ་མོ། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་འདི་ཅི་ཞིག་ཡིན། ། དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། ། གང་ཟག་ཅེས་བྱའི་སངས་རྒྱས་མེད། ། ཕུང་པོ་དང་ནི་ཁམས་མ་ཡིན། ། གཟུང་དང་འཛིན་པ་སངས་རྒྱས་མེད། ། སངས་རྒྱས་མེད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་ས་བོན་ཡིན། ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་སྦྱངས། ། ཀུན་གཞིའི་གནས་མིན་རྣལ་འབྱོར་པ། ། དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་བདག་མེད་འཛིན། ། འདི་འདྲ་བ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་བཟླས་ན། ། སྐལ་བ་ཆེན་པོ་མྱུར་བ་རུ། ། རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་འང་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་ཡང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་མདུན་དུ་ཡང་། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ཁྱབ་པའི་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་བཟླས་བརྗོད་དུ་བྱ་བའི་ཡི་གེ་རྣམ་པར་བརྟག་སྟེ། འདི་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་མོས་པས་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེའི་རིགས་བཟླས་པ། ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བྱ། ། སྟོང་གསུམ་གྱི་ནི་འཇིག་རྟེན་འདིར། ། རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཡི་དབུས་སུ་ནི། ། རིག་སྔགས་ཡི་གེ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཡང་དངོས་མེད་པའི། །

The Buddha is the auspicious state of selfhood. In this world-system of the three thousandfold universe, one should meditate on the body of the Buddha. In the heart of that Buddha, one should clearly meditate on the syllables of the vidyā-mantra. One’s own body is without self; it is the emptiness of phenomena and the person. Whatever is the body of that Buddha, one should also contemplate that as being without self. What is this form of the Buddha? Its intrinsic nature does not exist. There is no Buddha called a "person," nor is there any in the aggregates or the elements. There is no Buddha in terms of subject and object, yet it is not that there is no Buddha. The six perfections are the seed; purified by insight, the yogi who does not abide in the ālayavijñāna grasps that very reality of awakening and selflessness. Through such a yoga, if one recites the mantra of the Tathāgata family, one will swiftly accomplish the stage of "Great Joy" in a short time. Thus it is said. Regarding the Vajra family as well, one should bless oneself as Vajradhara and, in front of oneself, visualize a vajra form pervading the center of space. In the center of that, one should clearly discern the syllables to be recited. Just as before, one should perform the recitation with the conviction that they lack intrinsic nature. As it is said: "Then, for the recitation of the Vajra family, one should make oneself Vajrasattva. In this world-system of the three thousandfold universe, one should meditate on the form of the vajra. In the center of that vajra, one should clearly meditate on the syllables of the vidyā-mantra. That vajra, too, is without substantiality..."

བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན། ། དེ་ཅི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའམ། ། དེ་ཉིད་གང་ཡིན་མི་འགྱུར་བ། ། དེ་ཅི་དེ་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་དམ། ། གང་སྟོང་ཆོས་ཉིད་ཅེས་སུ་བརྗོད། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། ། སྟོང་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་སྟེ། ། གཟུགས་ནི་རྡུལ་དུ་རྣམ་གཤིགས་ན། ། རྡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། ། གཟུགས་ནི་སྟོང་པ་ཞེས་བཤད་དེ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཞེས་སུ་བྱ། ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་འདི་ཡིས་ནི། ། རབ་ཏུ་དགའ་བ་མྱུར་དུ་འགྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལ་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དུ་བདག་མོས་པ་བྱ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལ་རིག་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་བསྒོམ་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མོས་པར་བྱ་སྟེ། རང་གི་ལྷའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་དམིགས་པའི་སེམས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། གང་གསུངས་པ། དེ་ནས་རིན་ཆེན་རིགས་བཟླས་པ། ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དུ། ། སྟོང་གསུམ་གྱི་ནི་འཇིག་རྟེན་འདི། ། སྟོང་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ནམ་མཁའ་དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། རིག་སྔགས་ཡི་གེ་བསམ་པར་བྱ། ། ཆོས་རྣམས་དངོས་མེད་ཅེས་བྱ་བ། ། སྟོང་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ། ། ཕྱི་དང་ནང་དུ་རྣམ་བརྟགས་པའི། ། གཟུགས་ནི་རེ་ཞིག་མ་སྐྱེས་ཏེ། གང་ན་གཟུགས་ནི་ཡོད་མིན་པ། ། དེ་ལ་མིག་ཅེས་ཇི་སྐད་བརྗོད། ། གཟུགས་དང་མིག་ནི་མེད་པས་ན། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་འབྱུང་ངོ་། ། ཇི་ལྟར་མིག་ལ་དེ་བཞིན་ཀུན། ། གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་སྤངས་བའི། ། རྣལ་འབྱོར་ཚུལ་ནི་འདི་ཡིས་སུ། །

"It is the fruit of the bodhicitta. Is that what is called 'vajra'? Is that very thing which is unchanging what is called 'suchness'? That which is called the 'emptiness of the nature of phenomena'—all phenomena such as form and so forth—are to be meditated upon in the aspect of emptiness. If form is analyzed into atoms, what is called an 'atom' does not exist. Form is explained as empty, and that is also called 'vajra.' Through this yoga, the stage of 'Perfect Joy' is swiftly accomplished." Thus it was said. Regarding the recitation for the Jewel Family, one should visualize oneself as the Blessed One Vajraratna. One should meditate on the syllables of the vidyā-mantra in space and likewise resolve that all phenomena are in a state of equality. One should then engage in the yoga of mental recitation, focusing on the dharmakāya of one’s own deity. As it is said: "Then, for the recitation of the Jewel Family, one should visualize oneself as Vajraratna. One should meditate on this trichiliocosm world-system in the aspect of emptiness. In that space, the yogi should contemplate the syllables of the vidyā-mantra. That which is called the 'non-substantiality of phenomena' is suchness, which is emptiness. Form, as it is conceptually imputed externally and internally, is for its part unarisen. Where form does not exist, how can one speak of an 'eye'? Since form and the eye do not exist, consciousness does not arise. Just as it is with the eye, so it is with all [senses]. By this method of yoga, which is free from subject and object..."

རབ་ཏུ་དགའ་བ་བསྒྲུབ་པའི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་པདྨའི་རིགས་ལ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་བདག་རྣམ་པར་བསམས་ལ་མདུན་དུ་ཡང་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཁྱབ་པར་བསམས་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་ཡི་གེ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་བྱས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མོས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་བསམས་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་ཡི་གེ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་བྱས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མོས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་བསམས་ཏེ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ནས་པདྨའི་རིགས་བཟླས་པ། ། བདག་ཉིད་པདྨའི་སེམས་དཔར་བྱ། ། སྟོང་གསུམ་གྱི་ནི་འཇིག་རྟེན་འདི། ། པདྨའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། པདྨ་དག་ཆེན་དེ་ལ་ནི། ། རིག་སྔགས་ཡི་གེ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། པདྨ་དེ་ལས་མཁས་པ་ཡིས། ། ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་རྣམ་པར་བསམ། ། པདྨ་ཆུ་ཡིས་མི་ཆགས་ཤིང་། ། འདམ་གྱི་ཉེས་པས་མི་གོས་པ། ། དེ་བཞིན་ཆོས་ཀུན་དག་པ་སྟེ། ། ཆོས་དབྱིངས་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་འདི་ཅི། ། གང་འདི་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀུན་གྱི། ། ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་འདི་ཡི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་དཀའ་ཐུབ་ཆེ། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་པ། ། པདྨ་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་གང་ཡང་རུང་བའི་རིམ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་བཞི་ཆར་གྱི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་།

"Supreme for accomplishing great joy," it is said. Likewise, for the Lotus family, one should visualize oneself as Lokeśvara and visualize the lotus mudrā in front, pervading the expanse of space. There, one should perform the visualization of the syllables to be recited. Likewise, through the conviction of emptiness, one should contemplate all phenomena as being without intrinsic nature, and there perform the visualization of the syllables to be recited. Likewise, through the conviction of emptiness, one should contemplate all phenomena as being without intrinsic nature and then perform the recitation. As it is said: "Then, for the recitation of the Lotus family, One should make oneself the Lotus Being. This world-system of the three thousandfold universe, One should visualize in the form of a lotus. Upon that great, pure lotus, One should visualize the syllables of the vidyā-mantra. From that lotus, the wise one Should contemplate the essence of the Dharma. Just as the lotus is unstained by water And unsullied by the defects of mud, So too are all phenomena pure; The dharmadhātu is primordially unborn. What is this heart of the Tathāgata? It is the emptiness of the nature of phenomena (dharmatā). The nature of all phenomena, such as form and so forth, Is called suchness (tathatā). By means of this method of yoga, The great yogi of great austerity Shall accomplish the Lotus state And become a Buddha in this very life." Thus it is taught. In that way, through whichever sequence of applications—whether with or without a focal point—one should [recite] the essence, mudrā, and secret mantra of all four families, beginning with the Tathāgata family.

རིག་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་ལས་འབྱུང་བའི་དངོས་གྲུབ་འདོད་པས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་བ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། ཆོ་ག་འདིས་ཀྱང་བཟླས་བརྗོད་བྱས་སམ། སྔར་གསུངས་པའི་རིམ་གྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་བྱས་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་བཞི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དགྲོལ་བའི་རིམ་པ་འདིས་བྱའོ། ། དེ་ལ་རིམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དང་པོ་རེ་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་པས་བཟླས་བརྗོད་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ལངས་ལ་ཇི་ལྟར་བསམས་བཞིན་སྤྱན་དྲངས་པའི་རང་གི་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ཡང་དྲན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ཡུད་ཙམ་བྱས་ཏེ་ལེགས་པར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སྙིང་པོ་འདི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་སྔར་གསུངས་པས་གསོལ་བ་གདབ་པོ། ། ཇི་སྐད་དུ་ནམ་ཕྱག་རྒྱའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་གཡེལ་བར་གྱུར་ཏམ། ། བདག་ཉིད་སྟོང་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་སྙིང་པོས་བསྐུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་རྣམས་གང་དང་གང་ནས་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་དུ་དེ་རྣམས་སྙིང་པོ་འདིས་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་མུཿ། སྦྱོར་བ་ནི་འདིར་དགྲོལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་སྲིད་པ་བཅིངས་སམ་བསམས་ཏེ་དགྲོལ་བའི་བསམ་པས་དེའི་སྦྱོར་བ་བཏང་ལ། དེ་དག་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་བཅིང་ངམ་བསམ་མོ། །

Those who desire the accomplishments (siddhi) arising from the recitation of vidyā-mantras should perform the recitation of the essence mantras (hṛdaya) and so forth according to the ritual. Having performed the recitation by this ritual, or having practiced meditation in order to accomplish the great mudrā (mahāmudrā) and so forth through the previously explained sequence, one should perform the sequence for releasing the four—the great mudrā and so forth—exactly as they are. In that regard, the sequence is as follows: First, the yogin should arise from the meditative absorption (samādhi) focused on the recitation and so forth. Having briefly brought to the domain of mindfulness the retinue of one’s own deity and others who were invited according to one’s intention, one should offer a supplication to the Blessed One, the glorious Vajrasattva, by means of the previously mentioned hundred-syllable essence mantra in order to properly bestow blessings. As it is extensively taught: "Whenever the blessing of the mudrā becomes lax, or when one becomes empty of self, at that time, one should invoke the Blessed One, the glorious Vajrasattva, with the hundred-syllable essence mantra in order to make it firm." Then, the four mudrās—the great mudrā and so forth—which have become non-dual with oneself, should be released by this essence mantra at the very place from which they arose. In that regard, the essence mantra is this: Oṃ vajra muḥ. As for the application: here, having bound or visualized the mudrās and so forth to be released as they occur, one should release them with the intention of releasing, and then bind or visualize the mudrās and so forth from which they arose.

དེ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་བཅིངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་འབྱུང་བའི་གནས་ནི་རང་གི་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་གནས་པའོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ནི་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་ལས་སོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པའི་སྙིང་པོའི་ཡི་གེའི་སྒྲ་ལས་སོ། ། དེ་ཡང་ཟླ་བ་ལས་སོ། ། དེ་ཡང་བདག་མེད་པར་མོས་པ་ལས་སོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་དབབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་སོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་དྲལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲལ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་ལས་སོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ལས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་ཡང་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ལུས་སུ་མོས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཇི་ལྟར་བཅིངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བའི་རིམ་གྱིས་བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་བཏང་སྟེ། སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་ཅིང་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྔར་བཤད་པ་བཅིངས་ལ་དཔྲལ་བར་གཏུགས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་ཀྱི་མཛུབ་མོའི་རྩེ་མོས་མགོ་བོ་ལ་ཕྲེང་བ་བཅིང་བའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་རཏྣ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ། དེའི་འོག་ཏུ་སརྦ་མུ་ཏྲ་མཻ་ཏྲི་དྷི་ཀུ་རུ་བ་ར་ཀ་བ་ཙ་ན་བཾ།

In the same way, all the mudrās that were bound should be released individually. In that regard, the source from which the dharma-mudrā arises is the five-pronged vajra abiding upon one’s own tongue. The karma-mudrā is the samaya-mudrā of the Great Being (Mahāsattva) in the vajra-fist. All samaya-mudrās arise from the vajra-binding. The mahāmudrā arises from the samaya-mudrās of the vajra and so forth abiding upon a moon maṇḍala. The vajra-mudrā also arises from the sound of the syllables of the essence-mantra (hṛdaya) for accomplishing the mahāmudrā. That, too, arises from the moon. That, too, arises from the conviction in selflessness. That, too, arises from the vajra-descending mudrā. That, too, arises from the mudrā of tearing the vajra-binding. The mudrā of tearing the vajra also arises from the vajra-binding. That, too, arises from the vajra-palms. The vajra-palms, moreover, is the conviction in the body as a karmic maturation. Thus, through the sequence of releasing the mudrās as they were bound, one should release the blessing of the samayasattva and jñānasattva who have become non-dual with oneself. Reciting this essence-mantra, one should bind the previously explained samaya-mudrā of the vajra-jewel at the heart and touch it to the forehead. With the tips of the index fingers of the two vajra-fists, one should perform the gesture of binding a garland upon the head. In that regard, the essence-mantra is this: OṂ VAJRA RATNA ABHIṢIÑCA. Following that: SARVA MUDRĀ MAITRĪ DHĪ KURU VARAKA VACANA VAṂ.

ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་ཅིང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གོ་ཆ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། གོ་ཆའི་མཐའ་གཉིས་རྣ་བ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཕྱུང་སྟེ། དར་སྣ་དཔྱང་བའི་ཚུལ་དུ་ལག་པ་གཉིས་བརྐྱང་ལ་དབབ་པོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་སྙིང་པོ་དང་། གོ་ཆའི་སྙིང་པོ་གཉིས་རྒྱུན་གཅིག་ཏུ་རྒྱུད་འདིར་བཤད་དེ། ཐ་མི་དད་པར་འདྲ་བར་སྣང་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་སྦྱོར་བའི་ཚེ་འདི་གཉིས་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་རིམ་གྱིས་རྣམ་པར་སྦྱང་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གི་གཞུང་ལས་བཤད་པ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བཀྲོལ་ནས་སུ། ། བདག་ནི་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་ལ། ། མཛུབ་མོའི་རྩེ་མོ་གཉིས་ཀྱིས་ནི། ། ཕྲེང་བ་བཞི་འམ་ཡང་ན་གསུམ། ། ཨོཾ་བཛྲ་རཏྣ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ། ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་གོ་ཆ་བཅིང་། ། བདག་ཉིད་མཐུ་དང་ལྡན་པར་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བརྟན་བྱ་བ། ། སྙིང་པོ་ཡང་ནི་འདི་ཡིས་སོ། ། བ་ར་ཀ་བ་ཙེ་ན་བ། ། དེ་ནས་ཐལ་མོ་མཉམ་པར་བརྡབ་པའི་སྦྱོར་བས་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་ཅིང་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། བཛྲ་ཏུ་ཥྱ་ཧོ། ། ཐལ་མོ་མཉམ་པར་བརྡབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ལག་པ་ཐལ་མོ་ཁོང་སྟོང་དུ་སྦྱར་བ་ལས་སྨད་ཕྱེ་ལ། མགོ་མི་དབྱེ་བས་ཐལ་མོ་མཉམ་པོར་བརྡབ་པའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་དགྲོལ་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་མཐའི་བར་དུ་བྱས་ནས། ། གོ་ཆའི་མཐར་ཕྲེང་བ་བཅིང་བར་མ་བྱས་པར་བདག་བསྲུང་བའི་བསམ་པ་དང་།

Reciting this essence mantra, one should don the armor as before. Having brought the two ends of the armor over the two ears, one should extend both hands and lower them in the manner of hanging silk streamers. In this tantra, the essence of empowerment and the essence of armor are explained as a single continuous sequence; although they appear to be indistinguishable and identical, nevertheless, at the time of application, these two must be purified separately according to the sequence as it was taught. Thus, it is explained in the text of the Mahāyānābhisamaya-viśeṣa: "Having released all mudrās, I am to be empowered; With the tips of the two index fingers, A garland of four or three [beads]. Oṃ vajra-ratna abhiṣiñca. The wise one should don the armor And make oneself endowed with power. To make all mudrās firm, This is the essence mantra: Varaka-vaceṇa-va." Then, with the application of clapping the palms together, one should recite this essence mantra and please [the deities]. The essence mantra for that is: Vajra tuṣya hoḥ. As for the mudrā of clapping the palms together: from the palms joined with the hollows facing inward, one should open the lower part, but without opening the tops, one should perform the manner of clapping the palms together evenly. Alternatively, having performed everything up to the end of the empowerment for releasing all mudrās, without having tied the garland at the end of the armor, one should maintain the intention of protecting oneself.

ཇི་ལྟར་བཅིངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཡང་བདག་ལ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་བསམ་པས་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལན་གཅིག་བརྗོད་དེ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ཡང་རྒྱུད་ལས་གཞུང་འདིས་བསྟན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་སྤྱིའི་དགྲོལ་བར་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བཤད་དེ། དེ་ལ་དང་པོ་ཉིད་དུ་གང་ནས་འབྱུང་བའི་དེ་ཉིད་དུ་སྙིང་པོ་འདིས་དགྲོལ་ལོ། ། བཛྲ་མུཿ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྙིང་ག་ནས་བྱུང་བ་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་ན་གནས་པའི་དབང་བསྐུར་ཏེ། མཛུབ་མོའི་རྩེ་མོ་གཉིས་ཀྱིས་ཕྲེང་བ་བསྐོར་ཞིང་བཅིངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་གོ་ཆ་བཅིང་ངོ་། ། ཨོཾ་བཛྲ་རཏྣ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ། སརྦ་མུ་ཏྲ་མེ་ཏྲི་དྲྀཥྚི་ཀུ་རུ་བ་ར་ཀ་བ་ཙེ་ན་བཾ། དེ་ནས་ཡང་གོ་ཆའི་མཐར་ཕྲེང་བ་བཅིངས་པ་དགྲོལ་ལ་ཐལ་མོ་མཉམ་པར་བརྡབས་ཏེ་སྙིང་པོ་འདིས་མཉེས་པར་བྱའོ། ། བཛྲ་ཏུ་ཥྱ་ཧོ། ཆོ་ག་འདིས་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་དགྲོལ་བ་དང་། བཅིང་བ་དང་། མཉེས་པར་བྱས་ན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལན་གཅིག་བཟླས། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བདེ་བའི་བདག། བཟླས་བརྗོད་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་འགྱུར་བ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བཀའ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ཇི་ལྟར་སྤྱན་དྲངས་ཤིང་མདུན་དུ་བསམས་པ་རྣམས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་མཆོད་པ་གསང་བ་བརྗོད་དེ། གསང་བའི་མཆོད་པ་བཞི་དང་།

With the intention of making all the mudrās bound in this manner firm within oneself, one should recite the so-called hundred-syllable mantra once to the Blessed One, the glorious Vajrasattva, and perform the application for pleasing him as before. One should understand that the meaning of all these, such as the releasing of the mudrās and so forth, is also taught in the tantra by this text. Then, the extensive ritual for the general releasing of all mudrās is explained: first, one should release them with this essence mantra from the very source from which they arose. Vajra muḥ. Then, the mudrā of Vajraratna, which emerged from the heart and resides at the place of empowerment, is empowered; one binds the garland by circling it with the tips of the two index fingers, and likewise binds the armor. Oṃ vajraratna abhiṣiñca sarvamudrāmetridṛṣṭikuru varakavace vaṃ. Then, having released the binding of the garland at the end of the armor, one claps the palms together and should please [the deity] with this essence mantra: Vajra tuṣya hoḥ. If one releases, binds, and pleases the mudrās with this ritual, they will become like a vajra. Furthermore: "Even Vajrasattva, by reciting Vajrasattva once, will be accomplished by mere recitation according to one's desire, the master of bliss, just as Vajrapāṇi has commanded." Thus it is said. Then, one should also recollect the retinue of the Tathāgatas and so forth, just as they were invited and visualized in front; likewise, one should utter the secret offerings, including the four secret offerings.

བདུག་པ་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པ་བཞི་བྱས་ནས་མངོན་པར་བསྟོད་དེ། ཕྱག་འཚལ་ནས་བཟླས་པ་དང་། བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བའི་ལས་འདི་དག་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་འདི་ལྟར་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཇི་ལྟར་བགྱིས་པ་འདིས་བདག་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ནས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་བསྒྲལ་བར་བགྱིའོ། ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་དེ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་དེ་འཐོབ་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བདག་གི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་རིགས་དང་རུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་ཤོག་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་འམ། དེ་ལས་གཞན་དུའང་ཅི་ནུས་པར་རང་གི་བསོད་ནམས་དེ་དག་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་བྱས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདི་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིན་པོ་ཆེ་མངོན་དུ་བྱ་བས་བདག་བརྒྱན་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ལངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་བཅས་པ་རྣམས་སླར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས། ཁ་གྱེན་དུ་བསྟན་ཏེ་བཀྲོལ་ལ་སྙིང་པོ་འདི་བརྗོད་དོ། ། ཨོཾ་ཀྲྀ་ཏོ་བ་སརྦ་སཏྭཱརྠཱ། སིདྡཱི་དཱད་ཏཱ་ཡཱ་ཐཱ་ནུ་ག། གཙྪ་དྷྭ་ན་བུདྡྷ་བྱི་ཤ་ཡན། པུ་ན་རཱ་ག་མ་ནཱ་ཡ་དུ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་མུཿ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་།

Having performed the four offerings, such as incense and so forth, and having offered praise, one should prostrate and then perform the dedication of these virtuous deeds arising from the recitation, meditation, and so on, in this manner: "By these roots of virtue performed toward the Blessed Tathāgatas, may I become a Buddha and liberate all sentient beings from the ocean of saṃsāra. Until I attain that state of unsurpassed, perfectly complete buddhahood, may my body, resources, lineage, and clan be excellent and conducive to its attainment." Or, in whatever other way one is able, one should fully dedicate those merits. Then, in order to purify the three spheres of these roots of virtue as they were performed, one should adorn oneself by manifesting the precious bodhicitta. Rising from meditative absorption, in order to request the Blessed Tathāgatas and Bodhisattvas to depart, one should bind the samaya mudrā of Vajrasattvī, turn the palms upward, release it, and recite this essence mantra: OṂ KṚTO SARVASATTVĀRTHĀ | SIDDHIṂ DATVĀ YATHĀNUGA | GACCHA DHĀNI BUDDHAVIŚAYAN | PUNARĀGAMANĀYA DU | OṂ VAJRA SATVA MUḤ If one acts in this way, all the Tathāgatas and...

བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འཁོར་དང་བཅས་པ་རྣམས་རྣམ་པར་བཀོད་པ་དང་ལྡན་པ་ཇི་ལྟར་བསམས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དགྲོལ་བའི་རིམ་པ་དང་། ཇི་ལྟར་སྤྱན་དྲངས་པའི་ལྷ་རྣམས་སླར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་བསྟན་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་སོགས་པ་ལ་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བའི་རིམ་པ་དང་། ལྷ་རྣམས་སླར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ཡང་འདི་ཉིད་དེ། དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོ་ག་ནི་དེའི་རྣལ་འབྱོར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུད་ཉིད་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདག་དང་བདག་གི་གནས་དང་ཁང་པ་དང་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་སྣང་བར་ཡང་དག་པར་བརྟག་སྟེ། རང་གི་རིགས་དང་མཐུན་པར་བསྲུང་བའི་སྦྱོར་བས་བཟླས་བརྗོད་ལ་སོགས་པའི་ཚེ། དགོས་པའི་ཡོ་བྱད་རྣམས་བསྲུང་བའི་ནན་ཏན་བྱས་ཏེ་ལངས་ལ་རྟག་ཏུ་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་ང་རྒྱལ་ཉིད་དུ་གནས་པར་བྱའོ། ། སྐབས་སྐབས་སུ་ཡང་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་མདོ་སྡེ་དང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་བཀླག་པ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆོས་སྦྱིན་པར་བསམས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བྱའོ། ། མི་འདོད་པས་ནི་བྱ་བ་གཞན་དུ་ཉུང་དུ་བྱས་ཏེ། སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་བདག་ཏུ་བརྟག་པ་ལ་འབད་པ་ཉིད་དུ་བྱའོ། ། ཟན་ཟ་བ་ན་ཡང་རིགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཁ་ཟས་མ་སྨད་ཅིང་མི་འགལ་བ་བླངས་ལ། ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་འདི་ལྟར་བྱའོ། །

This explains the sequence for releasing all the seals, such as the Great Seal (mahāmudrā), as they were visualized, along with the Blessed One, the glorious Vajrasattva, and his retinue, and the manner of requesting the invited deities to depart. This very same sequence for releasing the seals and requesting the deities to depart also applies to those performing recitations for the Vajra family and others; their specific rituals should be understood from the tantras themselves. Then, one should correctly examine oneself, one’s dwelling, house, country, and so forth, as they exist, as appearances like illusions and the like. During the time of recitation and so forth, using the protective application appropriate to one’s own family, one should diligently protect the necessary requisites. Having risen, one should always abide in the very pride of the samayasattva of one’s own deity. From time to time, one should read the profound and vast sūtras and the modes of conduct of Secret Mantra with a mind intending to give the gift of Dharma to the deities and others. If one is unwilling, one should perform other activities briefly; in all modes of conduct, one should strive to maintain the identification of oneself as the samayasattva of one’s own deity. When eating, one should take food that is appropriate, not disparaged, and not contradictory, and one should also act in such a way that it becomes completely pure and distinguished by excellence.

ཁ་ཟས་འདི་ཉེས་པ་མེད་ཅིང་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མང་པོའི་ཚོགས་གྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་དམ་བསམས་ཏེ། རང་གི་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་བསམས་ཤིང་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སརྦ་ཀརི། སརྦ་སིདྡྷི། འདི་གཉིས་ལས་དང་པོས་ནི་ཐམས་ཅད་དག་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་འོག་མས་ནི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྒྱུད་གཞན་དག་ལས་ནི་ཆོ་ག་འདི་དག་རྣམ་པ་གཞན་དུ་གསུངས་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད། ། མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཐམས་ཅད་བཟའ་བ་ཉིད་དུ་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ཞེས་སྨྲ་ཞིང་། ། རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱིས་བཏབ། ། ངེས་པ་ཉིད་དུ་བཟའ་བར་བྱའོ། ། འདོད་པ་ཀུན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པར་སྤྱོད་ཅིང་ནི། ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁར་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ལྟར་མངོན་པའི་སྔགས་པའམ། མཚན་མ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་ཁ་ཟས་འདི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་། དེའི་རིགས་ལ་སོགས་པར་གཏོགས་པའི་ལྷའི་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཅི་འབྱོར་པའི་ཕུད་གསོལ་ཏེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་ཅི་ནུས་པར་བགོས་ལ་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་རམ། དེའི་བདག་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་གནས་ཏེ། རང་གི་ལྷ་འམ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མཆོད་པ་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ། རིགས་པ་དང་རན་པར་བཟའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ལྷ་ཚིམ་པར་བྱས་པའི་དོན་ཆེན་པོ་གཞན་ཡང་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །

Thinking, "May this food be free of faults and become a collection of many perfect qualities," one should visualize a vajra on one's tongue and recite this very Dharma mudrā: sarvakāri sarvasiddhi. By the first of these two, everything becomes pure; by the latter, all qualities are accomplished. In other tantras, these rituals are taught in another way as follows: "All things have the characteristic of space, and space itself has no characteristic. The yogi, equal to space, should consume everything as food. Through the union of all with space, saying 'everything is space' and sealing it with the vajra mudrās, one should certainly consume it. By enjoying all desired objects of desire just as one wishes, through the union of all with space, all siddhis will be attained." Thus, having prepared the food through either the manifest mantra or the signless yoga, one should offer the first portion to the Tathāgatas and the hosts of deities belonging to their families and so forth, as much as is available. One should then distribute it to sentient beings as much as possible and, abiding in the yoga of one's own deity or the yoga of its lord, think, "I shall make an offering to my own deity or to the Three Jewels," and eat in a manner that is appropriate and moderate. By doing so, one will also accomplish the great purpose of satisfying the deities.

དེ་ནས་སྔར་བཤད་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ངལ་བསོ་སྟེ། ཉི་མ་གུང་དང་ཕྱི་དྲོ་དང་། ནམ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་ན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བཟླས་བརྗོད་ལ་སོགས་པ་སྔ་ཕྱི་དུས་སུ་བྱ་བ་རྣམས་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་ཅིང་། གཉིད་དང་། འདུ་འཛི་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ངན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཏེ་ལེགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་བཏང་སྟེ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ཉིད་དུ་ང་རྒྱལ་མ་བཏང་བ་ཉིད་དུ་བྱའོ། སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བསྟན་པ་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པའི་ཚེ་ཉིད་ནི་ཡེ་ཤེས་བབས་པའི་མངོན་(རྟགས་,རྟོགས་)ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་ཀྱང་དེ་དངོས་གྲུབ་མ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཆོ་ག་འདིས་རེ་ཞིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའམ། དེའི་རིགས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གང་ཡང་རུང་བའི་སྙིང་པོ་གང་མཉེས་པར་བྱ་བར་བསམས་པ་དེ་ཉིད་ཉིན་རེ་སྔ་དྲོ་དང་ཕྱི་དྲོ་དང་ཉི་མ་གུང་གི་དུས་དང་། ནམ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་དུས་རེ་རེར་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས་བརྗོད་དུ་བྱ་བས་དུས་བཞིར་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་རྫོགས་ཀྱི་བར་དུ་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱའོ། ། ཕྱི་མའི་ཡང་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་སྐབས་སུ། དེ་ལ་འདིར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ཡོ་བྱད་ཀྱི་ཆོ་ག་རྒྱས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ།

Then, resting through the very mental engagement previously explained, one should likewise generate enthusiasm for the recitations and other activities to be performed at the earlier and later times—namely, at midday, in the afternoon, and at midnight. Having completely abandoned the faults of sleep, social distraction, and negative conceptualization, one should practice well. Then, having released [the visualization] in that manner, one should act as before, without relinquishing the divine pride of being the samaya-sattva itself in all activities. This is a summary of the teaching on the recitation of all essences, mudrās, secret mantras, and knowledge mantras. In that way, at the very moment of entering the maṇḍala, although the yogin has obtained the signs of the descent of wisdom, if they have not yet attained the siddhis, they should perform the preliminary service according to this ritual. For a time, the yogin should contemplate whichever essence is to be pleased—whether it be the essence of a Tathāgata or the essence of any Great Being of that family, such as the glorious Vajrasattva. Reciting it one hundred and eight times during each of the four periods—the morning, the afternoon, midday, and midnight—one should perform the preliminary service until the preliminary service is completed, as previously described. In the Subsequent of the Subsequent Tantra, regarding the occasion for performing the preliminary service recitation for all the essences of the Tathāgata family, it begins with the words: "In this regard, this is the extensive ritual for the requisites of the Tathāgata family."

ཟླ་བ་བཞིར་དུས་བཞིར་སྙིང་པོའི་དོན་གྱིས་བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་མདུན་དུ་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་བསྒོམ་ཞིང་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བྱེད་པས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ནས་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པོ་ཞེས་གསུངས་པའོ། ། དེ་ལྟར་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་རྣམས་གང་ཡང་རུང་བ་བཟླས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་བམ་ལས་རྣམས་བྱེད་འདོད་པ་དེས་ཡང་རང་གི་ལྷའི་རི་མོའི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་གས་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱས་ནས་རི་མོའི་སྐུ་གཟུགས་ཉིད་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་བོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་དངོས་གྲུབ་མཆོག་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པས་རང་གི་ལྷའི་རི་མོའི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དུས་བཞིར་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཟླ་བ་བཞིར་ཡང་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཉི་མ་བཟང་པོ་ལ་རབ་ཏུ་ཤིས་ཤིང་དབེན་པའི་ཕྱོགས་སུ་རང་གི་རིགས་དང་མཐུན་པར་གནས་ལ་སོགས་པ་བསྲུང་བར་བྱ་སྟེ་སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པས་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་བདག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱས་ནས་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལེགས་པར་བྱས་ནས། དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་རིགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་དང་། ལྟ་བའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ་དེ་འདོད་པ་བསྔགས་པ་བྱས་ལ་སྲོད་ཀྱི་དུས་ནས་བརྩམས་ཏེ། མཚན་ཐོག་ཐག་ཏུ་ཡིད་རྩེ་གཅིག་པར་བྱས་ལ་ཅི་ལྟར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་གྲུབ་པར་ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྟག་ཅིང་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ།

It is taught that by meditating for four months during the four periods of the day on the essence of the meaning of the Buddha’s body before an image, even through mere words, and by performing the recitation of the vajra words one hundred and eight times according to one’s desire, accomplishment is swiftly attained. Having thus performed the preliminary service (pūrvasevā), one who wishes to perform the rites or activities arising from the recitation of any of the essence mantras (hṛdaya) of the Tathāgata family should first perform the preliminary service before an image of their own deity according to the ritual described below, and then accomplish the practice exactly as it is before that very image. In that regard, for one who wishes to accomplish the supreme siddhi, they should perform the yoga of reciting one hundred and eight times during the four periods of the day for four months before an image of their own deity, just as before. Then, on an auspicious day, in a very favorable and secluded place, one should protect the site and so forth in accordance with one’s own family. Having accomplished oneself as the commitment being (samayasattva) of one’s own deity through the previously explained sequence, and having properly performed the offerings and so forth, one should likewise manifest the conduct of body, speech, mind, and view in accordance with one’s own family. Having praised that which is desired, starting from the time of dusk, one should maintain one-pointedness of mind throughout the entire night, repeatedly examining the mind and performing the recitation until the desired siddhi is attained.

། དེ་ནས་ནང་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་མཉེས་པར་བྱས་པའི་ལྷའི་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྲུབ་པ་འཐོབ་པོ། ། ཇི་སྐད་དུ་ཕྱི་མའི་ཡང་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་ལས་རི་མོའི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་ཆོ་གའི་འོག་ཏུ་དེ་ནས་རི་མོའི་གཟུགས་ལ་མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེར་བྱས་ཏེ། ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཟླ་བ་བཞིའི་བར་དུ་བྱ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདིར་ཡང་འདོད་ཅིང་འཐད་པར་བྱས་ན་འདོད་པ་སྟེ་རང་གི་ལྷ་ཉིད་ལ་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཅི་སྐད་དུ་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་མའི་རྒྱུད་ལས། ད་ནི། འདོད་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡིས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་བདེ་བ་སྦྱིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཏིང་འཛིན་གནས། ། མཆོད་པས་བསྒྲུབ་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཕལ་ཆེར་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་སྟེ་དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་མཉེས་པར་བྱས་པའི་སེམས་དཔའ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་སྙེག་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་དེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷའི་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། མཉེས་པར་བྱ་བའི་མགོན་པོ་གང་འདོད་པ་གཅིག་གིས་ཕྱག་རྒྱ་བསྒོམ་པ་གོམས་པ་ལས་ཅི་ལྟར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དངོས་གྲུབ་འདིར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ནོར་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དེས་དང་པོ་ཉིད་དུ་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་འབབ་པའི་མཐའི་བར་དུ་བྱས་ནས།

Then, in the morning, one attains the accomplishment of the nature of the deity’s form, which has the characteristics of the Tathāgatas and so forth. As it is said in the Subsequent of the Subsequent Tantra (Uttarottaratantra), following the ritual for the painted image: "Then, having made extensive offerings to the painted form, one should perform the yoga of recitation for four months exactly as prescribed." Here too, if one desires and finds it appropriate, one should perform it for one's own chosen deity. Furthermore, as it is said in the Subsequent Tantra of the Samaya Maṇḍala: "Now, through the Samantabhadra of all desires, He bestows happiness upon all sentient beings. Abiding in the samādhi of Vajrasattva, Through offering, the accomplishment will be attained." The term "Vajrasattva" here is generally a proximate designation; therefore, it should also be applied to other bodhisattvas who have been pleased, such as Vajrarāja and so forth. One should be blessed by the mahāmudrā of the Tathāgatas and the retinues of deities of their families. By becoming habituated to meditating on the mudrā of whichever protector one wishes to please, one will accomplish the siddhi as desired. The accomplishment arising from the meditation on mahāmudrā will be explained here. Regarding that, one who wishes to accomplish wealth arising from the meditation on mahāmudrā should first perform the preliminary rituals during the initial period, up until the descent of the wisdom being (jñānasattva).

ཨརྠ་སིདྡྷི་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་དང་བདག་དང་བདག་མི་གཉིས་པར་བསྒོམ་པ་ནི། ཅི་སྲིད་ནོར་བསམ་པ་དེ་མ་(རྩལ་,སྩལ་)བར་གནས་འབྱུང་བ་པོ་མེད་པར་འབྱུང་བ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་མཚན་མ་བྱུང་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མཚན་གཅིག་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་གོམས་པར་བྱ་སྟེ། ནོར་བསྒྲུབ་པའི་སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་འདོན་ཅིང་གནས་སོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ལྷ་བྱོན་ནས་ཅི་ལྟར་བསམས་པའི་ནོར་ཀུན་སྩལ་ཏོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ནོར་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པས་སྙིང་པོ་འདིས་གྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ། ། ཨརྟ་སིདྡྷི་ཞེས་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་འདིས་ནོར་འབྱིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་དུ་བྱས་པའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ་བཛྲ་སིདྡྷི་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཅི་ལྟར་མོས་པའི་རང་གི་ལྷའི་ཕྱག་མཚན་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་བསྒོམས་ནས་ནུབ་གཅིག་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་འདུག་ན་རང་གི་ལྷ་བྱོན་ནས་ཅི་ལྟར་འདོད་པའི་རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་ཏོ། ། ཇི་སྐད་དུ་དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དངོས་གྲུབ་འདོད་ན་སྙིང་པོ་འདིས་བསྒྲུབ་པོ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་འདིའོ་བཛྲ་སིདྡྷི་འདིས་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་རྡོ་རྗེ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཛྲ་བྷིད་ཏ་དྷྱ་ར་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་འདིས་མཚན་གཅིག་གིས་མཐར་བསྒྲུབ་ན། རང་གི་ལྷ་དེ་བཞིན་དུ་རིག་སྔགས་འཛིན་པ་གྲུབ་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེ་འདིར་བསྟན་པར་བྱའོ། །

Reciting the essence mantra arthasiddhi, one should meditate on oneself as non-dual with the form of one’s chosen deity as desired. One should meditate for as long as it takes until the wealth is bestowed, even if it arises without a manifest source. Then, once the signs have appeared, one should practice one’s own mudrā for one night as before, remaining while reciting the essence mantra for the attainment of wealth in the mind. Then, one’s own deity will arrive and bestow all the wealth as conceived. As it is said: "In that regard, for one who wishes to attain wealth, it should be accomplished with this essence mantra. The essence mantra is this: arthasiddhi. By means of this mudrā of accomplishment, wealth is bestowed." Next, the vajra siddhi is to be taught. Having likewise performed all the preliminary rituals, one should meditate with this essence mantra vajrasiddhi as before until the hand-symbol of one’s chosen deity as desired appears. If one then remains in meditative equipoise for one night, one’s own deity will arrive and grant the vajra siddhi as desired. As it is said: "Then, if one desires the vajra siddhi, it is accomplished with this essence mantra. The essence mantra is this: vajrasiddhi. By means of this, the vajra will be accomplished as desired." Similarly, if one accomplishes it for one night with this essence mantra vajrabhittadhāra, one’s own deity will likewise appear. Here, the specific distinctions for those who wish to accomplish the state of a Vidyādhara are to be shown.

དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་གང་ཡང་རུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རང་གི་ལྷའི་སྙིང་པོ་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་དང་པོར་རེ་ཞིག་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བྱ་བ་རྣམས་བྱས་ནས། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་འདོད་པ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། རང་གི་ལྷའི་སྙིང་པོ་ཟླ་བ་བཞིར་དེ་བཞིན་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། ཐ་མར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ནས་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་སུ་བྱས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་ཅིང་མཚན་ཐོག་ཐག་ཏུ་འདུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ནང་པར་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྲུབ་པར་འདོད་ན། དེས་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གང་འདོད་པ་དེའི་སྙིང་པོ་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཟླ་བ་བཞིའི་བར་དུ་གོམས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཐ་མར་མཚན་ཐོག་ཐག་ཏུ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་མ་བཤིགས་པར་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ་འདུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ནང་པར་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེའི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། གསང་བ་དང་དབབ་པ་དང་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་ཡང་། རི་མོའི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་བསྙེན་པ་བྱས་ལ། ཐ་མར་མཚན་ཐོག་ཐག་ཏུ་དེ་བཞིན་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་རིགས་པ་གོ་ཆ་དང་། དབྱུག་པ་དང་། སྐུད་པ་དང་། ཐལ་བ་དང་།

In that regard, in order to attain any of the meditative absorptions (samādhi) such as Maitrī and so forth taught in the Dharma-maṇḍala, whoever wishes to perform the recitation of their own deity’s essence (hṛdaya) should first perform the preliminary activities. Then, having actualized whichever meditative absorption they desire, such as Maitrī and so forth, they should perform the recitation of their own deity’s essence in that manner for four months. Finally, having settled in equipoise in that very meditative absorption and assumed the form of their own deity, they should perform the recitation through meditative absorption and remain so throughout the entire night. Then, in the morning, the meditative absorption as desired will manifest the siddhis. As it is said: "Then, if one desires to accomplish meditative absorption, starting from the 'subtle vajra' (sūkṣmavajra) and so forth, one should train in the yoga of the essence of whichever meditative absorption is desired for a period of four months. Then, at the end, one should remain in equipoise throughout the night without breaking the cross-legged posture (paryaṅka). Then, in the morning, through the meditative absorption as cultivated, the siddhi will be swiftly accomplished. Thereafter, the siddhi of that meditative absorption will be attained." Regarding the distinctions of the secret, the descent (āveśa), and the activities, it is as follows: just as before, for one month, one should perform the service (sevā) in the presence of a painted image (paṭa). At the end, one should perform the recitation in that same manner throughout the entire night. Then, as appropriate, [one should use] armor, a staff, a thread, ashes, and...

ཡུངས་ཀར་ལ་སོགས་པ་ལ་ལན་གཅིག་བཟླས་པས། སྐྱེས་པ་དང་། བུད་མེད་དང་། ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་རྣམས་དང་། གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་དང་། ཡུལ་དང་ཡུལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བསྲུང་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། ། སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པས་རེག་པ་དང་། མ་རེག་པ་ཡང་རུང་སྟེ། རྩེད་མོ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཙནྡན་དྲི་ཞིམ་པོའི་བདུག་པ་ལན་ཅིག་བཟླས་པས་འབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་ལག་པས་བཅིངས་པའམ། ལུགས་མ་བྱས་པ་ཡང་རུང་དེ་བཞིན་དུ་ཕབ་ན་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་གདོན་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་བྱེད་དོ། ། བུམ་པའི་སྣོད་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཕབ་ན་རྫས་སྟོར་བ་དེའི་གནས་སུ་འགྲོ་བར་སྟོན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབས་ཏེ། དེ་ནས་ཐ་མར་མཚན་ཐོག་ཐག་དེ་བཞིན་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ན། དེ་ནས་ལས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ལས་རྣམས་འབྱུང་སྟེ། ལན་ཅིག་བརྗོད་པས་བདག་དང་གཞན་དང་གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་དག་གོ་ཆ་བཅིངས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྲུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དབབ་པ་ནི་ཙནྡན་དྲི་ཞིམ་པོས་རེག་པ་དང་མ་རེག་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་། མདའ་དང་། དགའ་བ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། ཉི་མ་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། སོའི་ཕྲེང་བ་དང་། པདྨ་དང་། རལ་གྲི་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། ལྕེ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་དང་། གོ་ཆ་དང་། མཆེ་བ་དང་། ཁུ་ཚུར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ལན་ཅིག་བཟླས་བརྗོད་བྱས་པས་འབབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །

By reciting [the mantra] once over white mustard seeds and so forth, one will be able to protect as desired men, women, boys, and girls, as well as villages, cities, countries, and provinces. Whether touched or untouched by men and others, if one recites the mantra once over fragrant sandalwood incense for the purpose of play and so forth, it will descend. Likewise, if one binds the mudrās of the vajra, the hook, and so forth with the hands, or uses cast metal images, they will likewise descend and perform the activities of subduing spirits and so forth as desired. If one also causes it to descend upon a vessel such as a water jar, it will indicate the location of lost objects. As it is said: "Having practiced in that way for one month, if one then recites the mantra throughout the entire night at the end, the activities will be accomplished," so the Blessed One Vajradhara has spoken. Then the activities arise: by reciting it once, oneself, others, villages, and cities will be protected by means of binding the armor and so forth. Regarding the descent: it is taught that by reciting the mantra once over all the vajras—the mudrās of touching or not touching with fragrant sandalwood, the vajra, the hook, the arrow, the joy, the jewel, the sun, the banner, the row of teeth, the lotus, the sword, the wheel, the tongue, the crossed vajra, the armor, the fangs, and the fist—[the deity] will descend. Thus it was said.

སྒྱུ་མའི་ལས་བསྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་ནི་དེ་བཞིན་དུ་རི་མོའི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཟླ་བ་གཅིག་གི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱས་ཏེ། རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་རྨ་བྱའི་མཇུག་མ་ལ་བསྒྲུབ་པོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་སྟེ། སྒྱུ་མའི་ལས་ཀྱང་རྨ་བྱའི་མཇུག་མ་སྦམས་པའི་ནང་དུ་རྡོ་རྗེ་བཅུག་སྟེ་བཅིངས་ལ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱས་རྨ་བྱའི་མཇུག་མ་དེ་མནན་ལ། དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་བབས་ཀྱི་བར་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ལ་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཕྱིན་ཆད་མཇུག་མ་དེས་གཟུགས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ལུས་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྟོན་ཏོ། ། མཇུག་མ་དེ་ཉིད་བསྐོར་བས་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ཐམས་ཅད་སྟོན་ཏོ། ། མཇུག་མ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་དགོས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་སྟོན་ཏོ། ། མཇུག་མ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་རྣམས་ཀྱང་སྟོན་ཏོ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་རྣམས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཁོར་དང་བཅས་པ་བདུད་སྡེ་དང་བཅས་པར་བཅོམ་པ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་མཛད་པ་ཡང་སྟོན་པ་ནས་རྣམ་པའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་བདག་ཉིད་སྟོན་པའི་བར་དུ་སྟོན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དབང་དུ་བྱ་བའི་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་ནི་དེ་བཞིན་དུ་རི་མོའི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ལ། ཐ་མར་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བ་བྱ་སྟེ། མཚན་ཐོག་ཐག་ཏུ་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ལ་ཕྱག་རྒྱ་འབར་བར་གྱུར་ན།

Regarding the specific application for accomplishing illusory activities: likewise, having performed the preliminary service for one month before a painted image, one should perform the practice using a peacock’s tail feather according to the ritual taught in the tantra. In this regard, the ritual taught in the tantra is as follows: one should insert a vajra into the center of a tied peacock’s tail feather and bind it. Then, pressing that peacock’s tail feather with the mudrā of Vajrasattvī, one should perform the recitation until all the mudrās descend upon it. Thereafter, various forms and so forth will be seen. From then on, that tail feather will display all forms upon one’s own body according to the ritual. By rotating that very tail feather, one displays all of one’s own forms. By that very tail feather, one displays all the activities required for worldly purposes. By that very tail feather, one also displays the bodies of all the buddhas and bodhisattvas. One displays everything from the tathāgatas together with their retinues and the hosts of māras being conquered in the buddhafields of the ten directions, performing the miraculous feats of a buddha, up to displaying oneself as the body of a buddha endowed with all supreme aspects. Regarding the specific application for subjugation: likewise, in the presence of a painted image, one should bind the samaya mudrā of one’s own deity and perform the recitation for one month. Finally, one should likewise bind the mudrā and perform the recitation throughout the entire night. If the mudrā becomes ablaze, then—

ཕྱག་རྒྱ་དེ་བཅིངས་ལ་སེམས་ཅན་གང་སེམས་ལ་བསམ་ཤིང་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་བཟླས་བརྗོད་བྱས་པ་དེ་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དབང་དུ་བྱ་བར་འདོད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་མཚན་ཐོག་ཐག་ཏུ་ཕྱག་རྒྱ་འབར་གྱི་བར་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེ་ཕྱིན་ཆད་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་འགྱུར་ན། སེམས་ཅན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་རིག་སྔགས་འཆང་གི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་། རི་མོའི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཡང་སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་ཕྱིར། རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། སྟོང་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱས་པས། ཟླ་བ་གཅིག་གི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱས་ཏེ། ཐ་མར་དེ་བཞིན་དུ་མཚན་མོ་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། ནམ་ཕྱག་རྒྱ་འབར་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། དེ་བཅིངས་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་སྣང་བའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་དང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་རིག་སྔགས་འཆང་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་མཆོག་རྣམས་ལས། གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་འགྲུབ་པོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ནས་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དེས། དང་པོ་ཉིད་དུ་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་ཉིད་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བ་ཟླ་བ་གཅིག་གི་བར་དུ་དེ་བཞིན་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ལ། དེ་ནས་ཐ་མར་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་མཚན་ཐོག་ཐག་ཏུ་ཕྱག་རྒྱ་འབར་བའི་བར་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། །

Having bound that mudrā, whichever sentient being one contemplates in the mind and recites the mantra with passion will be brought under one's control. As it is said: "One who desires to bring [others] under control should bind the Vajrasattvī mudrā of all the Tathāgatas and recite the mantra throughout the night until the mudrā blazes. From that point on, if even all the Tathāgatas become impassioned by binding the mudrā, what need is there to mention other sentient beings?" Regarding the specific method for accomplishing the siddhis of worldly vidyādharas: in the presence of a painted image, first perform the preliminary service by binding the samaya mudrā of one's own deity and reciting the mantra one thousand and eight times. Having performed the preliminary service for one month, finally, at night, bind the mudrā and recite the mantra. When the mudrā blazes, by binding it, one will accomplish whichever one desires from among the siddhis that appear in the forms of worldly deities and so forth, or the supreme siddhis such as those of the vidyādharas. As it is said: "Then, one who desires to accomplish worldly siddhis should first recite the mantra one thousand and eight times for the duration of one month. Then, finally, having bound the mudrā, one should recite the mantra throughout the night until the mudrā blazes."

དེ་ཕྱིན་ཆད་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་རིག་སྔགས་འཆང་གི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་པའོ། ། འདི་རྣམས་ནི་རེ་ཞིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་རྣམས་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་སྐབས་སུ་གསུངས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་འདིར་བཤད་པར་རིག་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི། སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་རྣམས་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་སྐབས་སུ་དངོས་གྲུབ་གཞན་རྣམས་སྤྱིར་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་རྣམས་ནི་འདིར་མ་བཤད་པས་རྒྱུད་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་གྲུབ་པ་རྣམས་ཇི་སྲིད་པར་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་དང་། མ་འོངས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཤེས་པའི་སྦྱོར་བ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་སྙིང་པོ་གྲུབ་པ་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཤེས་པའི་ཆོ་ག་ནི། ཇི་སྐད་དུ། སྙིང་པོ་ཡོངས་སུ་བཟླས་ནས་སུ། ། བདག་གམ་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ། ། འདས་དང་ད་ལྟར་མ་འོངས་པ། ། དེ་ནི་མཐོང་ཞིང་ཐོས་པར་འགྱུར། ། ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ་ནི་མཉེས་བྱས་པ། ། ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་ནི་བཅིངས་ནས་སུ། ། ཡིད་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་བྱས་ནས། འཇིག་རྟེན་རྣམས་ལ་བརྟགས་ན་ནི། གོང་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གསང་སྔགས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བ་ནི། ། གསང་སྔགས་ལན་ཅིག་བརྗོད་ན་ནི། ། རང་གི་ལྕེ་ཡིས་སྨྲ་བ་ཡང་། ། འདས་དང་ད་ལྟར་མ་འོངས་པ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱའོ། །

"From that point forward, by binding the mudrās, any one of the worldly siddhis from among the siddhis of the vidyādhara will be accomplished," thus spoke the Blessed One Vajradhara; this is the explanation. One should understand that these are the extraordinary siddhis taught in the context of reciting the heart-mantras of all the Tathāgatas. Regarding those who have arisen from the Tathāgata family, the other siddhis generally taught in the context of reciting the heart-mantras, mudrās, secret mantras, and vidyā-mantras have not been explained here and should be understood from the tantras. Then, for those who have accomplished the heart-mantras, mudrās, secret mantras, and vidyā-mantras, there arises the application of knowing the phenomena of the past, present, and future. Regarding that, first, the ritual for knowing the phenomena of the past and so forth through the accomplishment of the heart-mantra is as it is said: "Having fully recited the heart-mantra, whether by oneself or by another, one will see and hear the past, present, and future." Regarding the deity of the mudrā being pleased: "Having bound a single mudrā and performed the ritual in the mind, if one examines the worlds, one will know them as described above." As for the arising of the wisdom of the accomplished secret mantra: "If the secret mantra is recited even once, even that which is spoken by one's own tongue regarding the past, present, and future—all of that will become true."

རིག་སྔགས་ཀྱི་ཤེས་པ་བསྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ནི། རིག་སྔགས་ལན་ཅིག་བརྗོད་ན་ནི། ། དེ་ཡིས་ཡིད་ཀྱིས་རིག་པ་ནི། ། འདས་དང་ད་ལྟར་མ་འོངས་པ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཚིག་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཟླས་བརྗོད་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དངོས་གྲུབ་བསྡུས་པའོ། ། འདིར་ཡང་རང་གི་སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་བཀྲུ་བ་སྔར་བྱ་སྟེ། རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ་རྟག་ཏུ་ནང་གི་བསམ་པ་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཙང་སྦྲ་སྤྱད་པ་དང་། བསྡམ་པ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཁོ་ནར་བྱ་དགོས་པ་མ་ཡིན་པས་རྒྱུད་འདི་ལ་དེ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་དངོས་སུ་མ་བསྟན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་དག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་བྱའོ། ། དེ་ལ་མ་ཞེན་པར་ཁྲུས་ལ་སོགས་པ་བྱ་བ་ནི། ། དེ་ལྟ་བུའི་འཇིག་རྟེན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བྱ་བ་དང་། རང་གི་ལུས་ལ་ཕན་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡང་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་བས་ནི་དགོངས་པ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་གསལ་བར་བསྟན་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། མི་དགེ་རྣམས་བཅུ་སྤངས་ནས་སུ། ། དགེ་བ་བཅུ་ལ་བསྙེན་བྱས་ནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་སེམས་པ། ། དེ་ནི་ནང་གི་ཁྲུས་ཞེས་བྱ། ། བདག་ཉིད་ཕྱག་རྒྱས་བཏབ་ནས་ནི། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་དགྲོལ་བར་བྱ། ། བདག་ཉིད་བཀྲུ་བའི་ཕྱི་རུ་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་ཁྲུས་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན། ། གཙང་སྦྲའི་སྤྱོད་པ་འབྲེལ་པའི་ལུས། ། ཆུ་ཡི་ཁྲུས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ། ལས་འདི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཁྲུས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་རྣམས་ལ་བཤད། ། ཅེས་བྱའོ། །

Regarding the stages for accomplishing the knowledge of the vidyā-mantras: "If one recites the vidyā-mantra even once, through that, the knowledge of the mind—of the past, present, and future—will be as the word of the Vajradhara." This is the summary of the accomplishments arising from the recitation of the essence-mantras and so forth. In this context as well, one should first perform the purification of the conceptualizations of one's own mind. For a yogi who abides in the yoga of their own deity and whose internal intention is constantly pure, it is not necessary to exclusively engage in external cleanliness, fasting, and so forth; therefore, the ritual procedures for those are not explicitly taught in this tantra. Consequently, one should not be attached to them. Performing acts such as bathing without such attachment is for the sake of conforming to worldly conventions and for the sake of benefiting one's own body, as has already been explained. Thus, this intended meaning is clearly shown in the Vajraśekhara: "Having abandoned the ten non-virtues, And having cultivated the ten virtues, With a mind intent on the benefit of all sentient beings— That is called the 'inner bath.' Having sealed oneself with the mudrās, One should release all the mudrās. For the sake of bathing oneself, This is taught as the 'yoga bath.' The body associated with the conduct of cleanliness Is called the 'water bath.' This activity is the 'bath of conceptualization,' As explained to the Vajra Masters." Thus it is said.

དེ་ལ་ཁྲུས་བྱེད་པར་འདོད་པས་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་སྲུང་བ་སྔར་གསུངས་པས་བདག་བསྲུང་ངོ་། ། ཡང་ན་ཐམས་ཅད་བསྲུང་བར་འདོད་པས། རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། ཁྲུས་ལ་སོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཙང་སྦྲ་བྱ་བར་རྒྱུད་འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པར་མངོན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཁྲུས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོ་ག་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་རང་གི་རིགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྲུང་བའམ། རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་བསྲུང་བ་བྱ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཁྲུས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཙང་སྦྲ་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཁྲུས་(གྱི་,ཀྱི་)ཆོ་ག་གཞན་དག་གསུངས་ཏེ། དེའི་རིམ་པ་ཡང་བྱའོ། ། རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་བྱས་པ་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ། རང་གི་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསམས་ལ། ཨོཾ་ཊུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་འབྲུ་གཉིས་པོའི་གོ་ཆ་འདི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་དུ་བཀོད་དེ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྙིང་པོའམ། ཨ་ཞེས་བྱ་བ་མི་འཆི་བ་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྙིང་པོ་འདི་གཉིས་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ཨོཾ་དྷུ་བི་དྷུ་བི་ཀ་ཡ་དུ་པི་པྲ་ཛྭ་ལ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་གསང་སྔགས་ཟློས་ཤིང་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ཏེ། བདག་རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་ཚོགས་ཀྱིས་གཟི་ཅན་དུ་གྱུར་པར་ཡིད་ཀྱིས་མངོན་པར་བརྟག་གོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ།

In that regard, one who wishes to perform the ritual bath should protect themselves by means of the specific protection of their own family previously taught. Alternatively, for one who wishes to protect everything, they should bring to mind the yoga of their own deity. It is evident that in this tantra, the Blessed One intended for the external purification of bathing and so forth to be performed, because no other ritual procedures for bathing and so forth are taught. Therefore, one should perform protection through the protection of one's own family or through the pride of the samaya-sattva of one's own deity; it is said that all external purifications such as bathing should be performed as one desires. In the Vajraśekhara, other general external bathing rituals for all yogins are taught, and their sequence should also be followed. One should manifest the yoga of the samaya-sattva of one's own deity as it was performed: visualize a five-pronged vajra on one's tongue, and apply this armor of the two syllables "Oṃ Ṭūṃ" to all the limbs. Then, one should bring to mind either "Hūṃ," the essence of Vajrayakṣa, or "A," the essence of Amṛtakuṇḍalī. Then, while reciting the mantra "Oṃ dhūvi dhūvi kāya dupi prajvalani svāhā" and binding its mudrā, one should mentally visualize oneself as becoming radiant with a mass of blazing vajras. In this context, this is the mudrā of the blazing vajra.

ལག་པ་གཉིས་ཁུ་ཚུར་བཅིངས་ལ་གཡས་པའི་མཐེ་བོ་དང་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་རྩེ་སྦྱར། གཡོན་པའི་མཐེ་བོ་དང་། གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་རྩེ་སྦྱར་ཏེ། མཐེའུ་ཆུང་གཉིས་རྩེ་ཅན་དུ་བྱས་ལ་བཟློག་སྟེ་སྦྱར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་གནས་ལྔར་གཏུག་གོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བྷུ་ར་ཛྭ་ལ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་ས་གཙང་མ་ལ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་མངོན་པར་བསྔགས་ལ་ཆུ་ངོགས་གཙང་མའི་ཕྱོགས་སུ་ཆ་གསུམ་དུ་བགོས་ཏེ་བཞག་ལ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་བདག་རྗེས་སུ་བསམས་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བས་ཀུན་དུ་བལྟས་པས་ཆུའི་ནང་གི་བགེགས་རྣམས་བསལ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བར་བལྟ་བས་ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བར་བགེགས་མང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་ཚུགས་པར་ཆུ་ལ་མངོན་པར་བརྟགས་ཏེ། སའི་ཆ་གཅིག་གིས་རོ་སྨད་བཀྲུས་ལ། ཆ་གཉིས་པས་མགོ་མན་ཆད་ལུས་ཐམས་ཅད་བཀྲུས་ཏེ། དམ་པའི་སྤྱོད་པའི་ཆོ་གས་མི་སྨྲ་བར་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ཁྲུས་བྱས་ནས། སའི་ཆ་གསུམ་པས་ལག་པ་བཀྲུས་ལ་ཨོཾ་ན་མ་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་གླུའི་སྙིང་པོས་ཀྱང་ཉེ་རེག་བྱ་སྟེ། ཡང་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ཡང་ཡིད་ལ་བྱས་ལ་སྔར་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་ཆུས་བདག་གི་སྤྱི་བོར་དབང་བསྐུར་ལ། ལྷ་ལ་ཡང་ཆབ་གསོལ་ཏེ་གནས་བསྲུང་བ་ཇི་ལྟར་བྱས་པ་བཀྲོལ་ལ་ཆུའི་ནང་ནས་བྱུང་སྟེ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་གོས་གཙང་མའམ། རིགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁ་དོག་སྔར་བཤད་པ་ཡང་རུང་།

Form two fists and join the tips of the right thumb and the left index finger. Then, join the tips of the left thumb and the right index finger, and cross the two little fingers so their tips meet; this is the blazing vajra mudrā, which should be touched to the five places. Then, with the mantra oṃ bhūr jvala svāhā, consecrate clean earth twenty-one times and divide it into three portions to be placed near a clean water source. Then, likewise, visualize yourself as the samayasattva of your own deity. By looking all around with the previously explained wrathful gaze, clear away the obstructors within the water. Likewise, by looking with the vajra gaze, visualize the water as being surrounded by a vajra fence so that it cannot be harmed by any of the many obstructors. With one portion of the earth, wash the lower body; with the second portion, wash the entire body from the head down. Having performed the bath as desired according to the ritual of sublime conduct while remaining silent, wash your hands with the third portion of earth. Perform the ritual rinsing (upaspṛśana) with the essence of the vajra song, oṃ namaḥ. Again, bring the samayasattva to mind and, according to the previously taught ritual, confer the empowerment upon your crown with the water of the vajra jewel samaya mudrā. Offer water to the deity as well, release the protection of the site as it was performed, and emerge from the water. Then, put on clean clothes as desired, or those of a color appropriate to your family as previously explained.

འཕགས་པ་མི་འཆི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྙིང་པོས་སྨད་གཡོགས་དང་སྟོད་གཡོགས་ལ་བཟླས་བརྗོད་བྱ་སྟེ་གསོལ་ལ། གཟི་བརྗིད་ཕུང་པོ་བཟླས་བརྗོད་བྱས་པའི་རས་ཀྱིས་ཀྱང་བདག་གི་མགོ་ལ་ཟེའུ་ཀར་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་གཟི་བརྗིད་ཕུང་པོའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ན་མ་སྶརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏོཥྞཱི་ཥ་ཏེ་ཛོ་རཱ་ཤི། ཨ་བ་ལོ་ཀི་ཏེ། མུརྡྷ་ནི་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་དྷ་ཀ་དྷ་ཀ། བི་དྷ་ཀ་བི་དྷ་ཀ། བི་དྷ་ར་བི་དྷ་ར། ཧཱུྃ་ཕཊ། ཁྲུས་ཀྱི་རིམ་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་གཞུང་འདིས་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར། བདག་ནི་དང་པོར་གོ་ཆ་བགོ། ། ཁྲོ་བོ་འང་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་འབྲུ་གཉིས་ཆོ་ག་མཆོག། ཕུང་པོ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་དྲག་ཆེན་དང་། ། ཁྲོ་བོ་མི་འཆི་ཐབ་སྦྱོར་རོ། ། ཨོཾ་ཊུཾ་གོ་ཆའི་མཆོག། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཨཱ། མི་འཆི་ཐབ་སྦྱོར་རོ། ། བདག་ཉིད་འབར་བ་འཇིགས་པ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་བརྗོད་དཀའ་བ། འདི་ནི་གསང་སྔགས་འདི་ཉིད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་ཕྱག་རྒྱས་སོ། ། ཨོཾ་དྷུ་པི་དྷུ་པི་ཀཱ་ཡ་དྷུ་པི་པྲ་ཛྭ་ལ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ས་ལ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ཏུ། ། རིག་སྔགས་མངོན་པར་བསྔགས་པ་ཡི། ། ས་དེས་བདག་ཉིད་བཀྲུ་བ་ནི། ། རོ་སྟོད་རོ་སྨད་རྐེད་པའོ། ། ཨོཾ་བྷུ་ར་ཛྭ་ལ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏོ། ། ཁྲུས་ལ་སོགས་པ་གཙང་སྦྲའི་ཆོ་ག་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ནས་དེ་ལྟར་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་རང་གི་ལྷ་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ལ་བརྩོན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་སྔར་གསུངས་པའི་དམ་ཚིག་བསྲུང་བ་བྱ་སྟེ། རང་གི་ལྷའི་བདེན་པ་དང་།

One should recite the essence mantra of the Noble Amṛtakuṇḍalī over the lower and upper garments and offer them. One should also bind a turban upon one’s head with a cloth over which the Tejorāśi mantra has been recited. In this regard, the mantra of Tejorāśi is as follows: Oṃ namaḥ sarvatathāgatoṣṇīṣatejorāśi avalokite mūrdhani hūṃ hūṃ jvala jvala dhaka dhaka vidhaka vidhaka vidhara vidhara hūṃ phaṭ. All these stages of ritual bathing are specifically taught in the Vajraśekhara according to this text, as follows: First, I shall don the armor; I shall also call to mind the wrathful deities. The supreme ritual of the two syllables Destroys all aggregates. The fierce Vajrayakṣa And the wrathful Amṛtakuṇḍalī. Oṃ ṭuṃ, the supreme armor; Oṃ vajrayakṣa āḥ, Amṛtakuṇḍalī. I am the blazing, terrifying one, The blazing vajra, difficult to describe. By this very secret mantra, And with the blazing vajra mudrā: Oṃ dhupi dhupi kāyadhupi prajvalani svāhā. Twenty-one times on the ground, With earth consecrated by the vidyā-mantra, One should wash oneself: The upper body, the lower body, and the waist. Oṃ bhura jvala svāhā, and so forth, is taught extensively. This concludes the summary of the purification rituals, such as bathing. Then, the yogin who thus strives uninterruptedly to please his own deity should observe the previously mentioned samaya commitments, and [rely upon] the truth of his own deity.

ཆོས་དང་ལས་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་བདེན་པ་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ། དགོས་པའི་སྐབས་སུ། ། མནའ་འདོར་བ་ལ་རང་གི་ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ལ། གཅིག་ཏུ་གཞོལ་བ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱིས་མནའ་བོར་ཏེ། བདེན་པ་ཡོངས་སུ་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བདེན་པ་ཡོངས་སུ་བསྲུང་བའི་རྒྱུད་དོ། ། བདེན་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡི། ། ཚིག་གི་སུ་ནི་མནའ་འདོར་བ། ། བདེན་པ་ཆེན་པོ་བསྲུངས་ན་ནི། ། སངས་རྒྱས་མྱུར་དུ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེའི་དོན་ཀྱང་འདི་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པས་མནའི་སྐབས་སུ་བབ་ན། དམ་ཚིག་འདི་ལྟར་བྱའོ། ། བདེན་པ་ངེས་པར་བདག་གིས་དངོས་པོ་འདི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྒྱལ་བའི་རིགས་ལ་ནི། དམ་ཚིག་ལ་ནི་མནའ་འདོར་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལས་འབྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་བདེན་པ་བསྲུངས་ན་ནི། ། གྲུབ་པའི་མཆོག་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དམ་ཚིག་མནའ་འདོར་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་དོན་ནི་འདི་སྟེ། གལ་ཏེ་བདག་འདིར་ལྟར་མི་བྱེད་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་དང་དམ་ཚིག་རྣམས་བསླུས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་མནའ་འདོར་བ། ། རབ་ཏུ་འདའ་བ་དཀའ་བ་སྟེ། ། གལ་ཏེ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་འདོད་ན། ། བདེན་པ་འདི་ནི་བསྲུང་བར་བྱ། །

One should strive to accomplish the dharma, the activities, the subjugations, and so forth. In that regard, one should understand the characteristics for upholding the truth according to the specific families of the Tathāgatas and others. For instance, when the occasion for an oath arises, one should call to mind one’s own deity. In order to demonstrate single-minded devotion, one should swear the oath by means of the very qualities of that recollection and thus fully protect the truth. Regarding this, it is the tantra for protecting the truth of the Tathāgatas: "Whoever swears an oath with words that follow the truth, If they protect the great truth, They will swiftly attain Buddhahood." The meaning of this is as follows: when a practitioner of the Tathāgata mantra recitation arrives at the occasion of an oath, they should make this commitment: "By the truth, I shall certainly perform this action," and so forth. Regarding the Victor’s family: "The oath taken for the samaya Arises from the Tathāgata family. If the Vajra truth is protected, The supreme accomplishment will be attained." The meaning of "swearing the samaya oath" is as follows: "If I do not act in this way, may I deceive Vajrasattva and the others, as well as the samayas," and so forth. Likewise, regarding the Vajra family: "The oath taken by the Vajra Holder Is extremely difficult to transgress. If you desire the supreme siddhi, You must protect this truth."

རྡོ་རྗེ་འཛིན་མ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་སྤྱིའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟན་པའོ། ། པདྨའི་རིགས་ཀྱི་བདེན་པ་ནི། ། པདྨའི་ཆོས་ཀྱི་མནའ་འདོར་བ། ། པདྨའི་རིགས་ཆེན་ལས་བྱུང་བའོ། ། གལ་ཏེ་གྲུབ་པའི་མཆོག་འདོད་ན། ། པདྨའི་དམ་ཚིག་བསྲུང་བར་བྱ། ། དེའི་དོན་ཡང་འདི་སྟེ། གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ལྟར་མི་བྱེད་ན་དམ་པའི་ཆོས་བདག་ཉིད་བསླུས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནོར་བུའི་རིགས་ལ་ནི། ། སངས་རྒྱས་མཆོད་པ་མནའ་འདོར་བ། ། རབ་ཏུ་འདའ་བར་དཀའ་བ་སྟེ། ། བདེན་པ་དམ་པ་བསྲུངས་ན་ནི། ། དེ་ནི་དབང་བསྐུར་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་དོན་ནི་གལ་ཏེ་བདག་འདི་ལྟར་མི་བྱེད་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མཆོད་པ་གང་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་བཤིགས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ནི་མནའ་འདོར་བའི་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་ལེགས་པར་རིག་ཅིང་དེ་བསྲུང་བ་ལ་འབད་པར་གྱུར་པ། མཉེས་པར་བྱ་བའི་ལྷའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཆོས་དང་ལས་དང་ཆོས་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལེགས་པར་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་རིགས་བཞིའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་རྣམས་ཇི་ལྟར་སྲིད་པར་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བ་དང་། བསྒོམ་པ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པ་སྙིང་པོ་བསྒྲུབ་པ་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་དང་ལས་ལ་སོགས་པ་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ལེགས་པར་སྤྱོད་པས་བསྐྱེད་པ། ཡིད་ལ་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་མཐུ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ཆོས་སོ། ། དེའི་རྒྱུ་སྤྱོད་པ་དང་།

Vajradhātvīśvarī is the teaching of the general samaya mudrā of all the wheels of the three worlds. Regarding the truth of the Lotus family: "The Lotus dharma oath is that which arises from the great Lotus family. If one desires supreme accomplishment, one must guard the Lotus samaya." The meaning of this is: "If I do not act according to this, may I deceive the sublime Dharma," and so forth. Regarding the Jewel family: "The offering to the Buddhas is the oath that is extremely difficult to transgress. If one guards the sublime truth, one will obtain empowerment." The meaning of "offering to the Buddhas" is: "If I do not act in this way, may I destroy all the offerings to the Buddhas." This is the application of the oath. Having thus correctly understood the samayas and exerted oneself in guarding them, and having correctly understood the dharma, activity, the nature of phenomena (dharmatā), passion, and subjugation in accordance with the deity to be pleased, one should guard them as is appropriate. In that regard, for the time being, one should apply oneself to the recitation and meditation of the heart-mantras of all the deities of the four families as much as possible, and collect the dharma, activity, and so forth of the two types of heart-mantra accomplishment. In that context, "dharma" refers to the vast power of the desired result produced by excellent conduct. Its cause is the conduct, and...

ཆོས་བཤད་པ་དག་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་བརྟགས་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྐབས་འདིར་ནི་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་གཟུང་སྟེ། རིགས་སོ་སོའི་རང་གི་རིགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་བརྗོད་པ་ཡང་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་དང་བསྒོམ་པ་དང་བསྒྲུབ་པའི་དུས་ན་དེ་མངོན་པར་བསྟན་པའི་དོན་རྟོགས་པས་རང་གི་རྒྱུད་ལ་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་དང་། བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་པས་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་བརྗོད་པ་དེའི་དོན་ཆུད་པས་འདི་ལྟར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ཡི་གེ་བརྗོད། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ནི་ཚུལ་མཆོག་གོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་དོན་ཆུད་པ་ནི། འདི་ལྟ་སྟེ། སློབ་པ་དང་ནི་མི་སློབ་པའི་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་ཏེ། ཆོས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་སོ་ཞེས་བྱེ་བྲག་མེད་པར་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་ཚིག་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ། ཆགས་ལས་དགའ་བའི་ཆོས་མེད་དེ། ། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་སྩོལ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་ནི། ། ཆོས་འདི་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། འདིར་ཆགས་པ་ལས་དག་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་དེ་བརྗོད་པ་ན་འདི་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱའོ། །

When explaining the Dharma, one should also analyze it in that way; thus it is so called. In this context, one should grasp the dharmatā (the nature of phenomena) as the defining characteristic of what is explained, in order to express the Dharma that accords with the specific lineage of each individual. Furthermore, regarding that expression, it is for the purpose of increasing [realization] within one's own continuum by understanding the meaning revealed during the times of recitation, meditation, and accomplishment. In that regard, when one is diligent in the recitation and meditation of the tathāgatagarbha, one should act in this way by comprehending the meaning of the words of the Dharma: "Buddha-Dharma" is the expression of the syllables of dharmatā. The great seal of the Buddha-Dharma Is the supreme method of primordial wisdom (jñāna). Regarding the comprehension of the meaning of this "Buddha-Dharma": the essence of the fruits of both the śaikṣa (those in training) and aśaikṣa (those beyond training) is the Buddha, and the Dharma is also that very essence. Therefore, one should comprehend without distinction that whatever is the Buddha is itself the Dharma, and thus the words of the Dharma should be expressed. Regarding the tathāgata family: "There is no Dharma of joy apart from passion; It bestows all happiness. Within the tathāgata family, This Dharma is the supreme means of accomplishment." In this context, when expressing the words of the Dharma that "there is no purity apart from passion," one should attend to the mind in this way.

སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱ་བ་དང་དགྲོལ་བར་བྱ་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ཆགས་པ་ལས་རབ་ཏུ་དག་པའི་ཆོས་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་ནི། སངས་རྒྱས་བཀའ་ནི་སྲུང་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་སེམས་ཅན་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར། ། ཁྲོས་པས་ཀུན་དུ་གདུག་པ་རྣམས། ། བསད་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་བརྗོད་ཅིང་འདི་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ལ་སོགས་པ་དང་། སེམས་ཅན་འདུལ་བའི་ལས་བྱེད་པ་ན་དེའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་བ་ནི་སྨན་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སྙིང་རྗེའི་དབང་གིས་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་པདྨའི་རིགས་ལ་ཡང་། པདྨ་ཆུ་ཡིས་མ་ཆགས་པ། ། དེ་བཞིན་ཆགས་པ་ཉེས་མེད་དོ། ། དེ་སྐད་སྨྲ་ཞིང་མི་བྱ་བ། ། བྱེད་ཀྱང་སྡིག་པས་མི་གོས་སོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདིར་པདྨ་ཆུ་ཡིས་མི་ཆགས་པ། ། དེ་བཞིན་ཆགས་པ་ཉེས་མེད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ཚིག་བརྗོད་པ་ན་འདི་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱ་བ་དང་། དགྲོལ་བར་བྱ་བ་ལ་ཆགས་པ་ནི་འཁོར་བའི་ཉེས་པས་མི་གོས་ཏེ། ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་སྐད་སྨྲ་ཞིང་མི་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱ་བ་དང་། དགྲོལ་བར་བྱ་བ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་སྟོན་པ་ཀྱང་སེམས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་སྡིག་པས་མི་གོས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་པའོ། ། ནོར་བུའི་རིགས་ལ་ནི། སྦྱིན་དང་མཉམ་པའི་ཆོས་མེད་ཅེས། ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅིང་སྨྲ་བ་ནི། །

Regarding the maturation and liberation of sentient beings, there is no other dharma more utterly pure than attachment to the nature of bodhicitta. As for the Vajra family, one should recite: "By guarding the Buddha’s word and likewise for the sake of protecting sentient beings, even if one kills those who are thoroughly malicious out of wrath, one will attain the siddhi," and one should reflect in this way: "When performing the activities of subduing sentient beings, such as the Buddha’s word and so forth, one does not incur any fault because one has entered [into action] through the power of compassion, just like a physician and the like." Similarly, for the Lotus family, it is said: "Just as a lotus is unsullied by water, so too attachment is without fault. Speaking thus, even if one performs what is not to be done, one is not stained by sin." Here, when reciting the dharma words, "Just as a lotus is unsullied by water, so too attachment is without fault," one should reflect in this way: "A bodhisattva’s attachment to the maturation and liberation of sentient beings is not stained by the defects of saṃsāra, because it is fully embraced by insight and skillful means." The phrase "speaking thus, even if one performs what is not to be done" intends to mean that even if one demonstrates conduct such as attachment that accords with the maturation and liberation of sentient beings, one is not stained by sin because the mind is utterly pure. As for the Jewel family, it is said: "There is no dharma equal to generosity; thus, while practicing and speaking [this],..."

ནོར་བུའི་རིགས་ཆེན་ཆོས་ཡིན་ཏེ། ། མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་འདིར་ཡང་། སྦྱིན་དང་མཉམ་པའི་ཆོས་མེད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་མདོའི་ཚིག་ཀློག་ཅིང་འདི་ལྟར་ཡིད་ལ་བསྒོམ་མོ། ། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་སྟེ། དེ་བས་ན་བདག་ཅག་གིས་ཅི་ནུས་སུ་སྦྱིན་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ལས་ཀྱང་ཕན་པར་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོ་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལས་ནི་འདིའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་འགྲུབ་པར། ། ཇི་ལྟར་བར་ནི་འདུལ་བ་ཉིད། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་སྟེར། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་ལས་ནི་འདིའོ། ། མཆོད་པ་རྣམ་པ་བཞི་རྣམས་ཀྱི། ། སྦྱོར་བ་རྣམ་བཞིས་རྣམ་པ་བཞིས། ། དུས་བཞིན་རུ་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ལས་རྣམས་བྱེད་ཅིང་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། འདིའི་དོན་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པའི་མཆོད་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། འདི་དགྲོལ་བ་ནི་འདིར་གཞུང་མང་དུ་འགྱུར་དུ་དོགས་པས་མ་བཀྲོལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་ནི། ། སེམས་ཅན་གདུག་པ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། ། དེ་དང་དེ་ཡི་ལས་བསྒྲུབས་ན། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། མིན་ན་གྲུབ་པ་གོང་མ་བཞིན། ། ཞེས་བྱའོ། ། པདྨའི་རིགས་ལ་ནི།

"The great Jewel family is the Dharma, which brings about swift accomplishment." Regarding this, one should recite the words of the sūtra, "There is no dharma equal to generosity," and meditate upon them in this way: "From the perfection of generosity, all the excellences of a bodhisattva arise; therefore, we should engage in generosity to the best of our ability." Action is also of the nature of accomplishing benefit. Furthermore, there are five types of action based on the distinctions of pleasing the essence of the Tathāgatas and so forth. Among these, the action of the Tathāgatas is as follows: "In order to bring all sentient beings to the state of a Buddha or a Bodhisattva, Just as they are to be tamed, The action seal is bestowed." The action for pleasing the Tathāgata family is as follows: "Through the four applications of the four types of offerings, By applying them according to the four times, One should perform and accomplish the activities." The meaning of this is that the sixteen characteristics of the offerings for accomplishing the joy of bodhicitta and so forth should be understood as the maṇḍala of the action of the Tathāgata family. I have not explained this here, fearing that the text would become too voluminous. Regarding the Vajra family: "In order to subdue malicious sentient beings, If one accomplishes those respective activities, One will attain the enlightenment of a Buddha; Otherwise, the accomplishments will be as described above." Regarding the Lotus family:

འཇིགས་པ་རྣམས་ལ་མི་འཇིགས་སྦྱིན། ། དེ་བཞིན་གདུག་པ་རྣམས་འདུལ་བ། ། འདི་ནི་པདྨའི་རིགས་ཀྱི་ལས། ། སངས་རྒྱས་གྲུབ་པ་རབ་སྩོལ་བ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། ནོར་བུའི་རིགས་ལ་ནི། སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་ལུས་ཅན་ལ། ། དབང་བསྐུར་དེ་བཞིན་སྦྱིན་པ་དང་། ། རེ་བ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་བྱེད་པ། ། ལས་འདི་དོན་དུ་གྲུབ་པའོ། ། ཞེས་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་དང་ཆོས་དང་ལས་དེ་རྣམས་ཀྱང་བསྲུང་བ་དང་། བརྗོད་པ་དང་། བསྒྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་གྲུབ་མཆོག་རྣམས་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་ཆོས་ཉིད་དེ། དེ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། དམ་ཚིག་དང་ཆོས་དང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་སྦྱོར་བ་གཙོར་གྱུར་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ལ་ལ་ལྷའི་ཁྱད་པར་ཁ་ཅིག་ལ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྲུབ་པར་བྱེད་པར་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། དེའི་རིགས་དག་ལ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པ་གསུམ་ནི་རིགས་གསུམ་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་ཏེ་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ལྔའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་རེ་ཞིག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་ནི། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་སངས་རྒྱས་འདི། ། གཞན་ལས་སངས་རྒྱས་མི་རྙེད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། འདིར་ཡང་རང་གི་སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་ཞིང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པས་དངོས་གྲུབ་བམ། ། ལས་རྣམས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པར་འགྱུར་རོ། །

"Bestowing fearlessness upon those who are afraid, and likewise subduing the malevolent—this is the activity of the Lotus family. Granting the supreme accomplishment of buddhahood," so it is said. Regarding the Jewel family: "Bestowing empowerment upon the buddhas and embodied beings, and likewise fulfilling all hopes—this activity is the accomplishment of the purpose," so it is said. Furthermore, through the specific practices of guarding, reciting, and accomplishing these samayas, dharmas, and activities, the supreme siddhis of the mudrās of samaya and so forth will be swiftly attained. The specific nature of the deities is the dharmatā (the nature of phenomena). This should be understood primarily through the application of the mahāmudrā, the samayamudrā, the dharmamudrā, and the karmamudrā. For it is taught that for certain specific deities, some mudrās are established as the primary essential nature of the entity. Thus, for the Tathāgatas and their families, there is the mahāmudrā. The other three correspond respectively to the three remaining families; in this way, there are five types. Regarding this, for the time being: "The dharmatā of the Tathāgata is the meditative absorption (samādhi) of Vajrasattva. This is the dharmatā of the buddhas. This buddhahood of the buddhas is not found from anything else." In this context as well, it is taught that one should meditate on a vajra upon a moon maṇḍala at one's own heart, and by abiding in the yoga of the Tathāgata, one should perform the siddhis or the activities.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་ཡང་། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་ཞིང་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་གྲུབ་པ། ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་རིགས་ཀྱི། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་སྦྱིན་ཆོས་ཉིད་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ། ཕྱག་རྒྱ་དམ་ཚིག་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། པདྨའི་རིགས་ལ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བརྗོད་པར་བྱ། ། འདི་ཡིས་ཆོས་རྣམས་སྒྲུབ་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། ནོར་བུའི་རིགས་ལ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྙིང་གར་གནས། ། ཆོས་ཉིད་འདི་ཉིད་བསྒོམ་བྱས་ན། ། ལས་ཀྱི་མཆོག་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལྔ་པོ་དེ་རྣམས་སྦྱོར་བ་ཡང་། ཇི་ལྟར་རིགས་པར། རང་གི་ལྷའི་དངོས་གྲུབ་དང་། ལས་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལྷ་རབ་ཏུ་དགྱེས་པར་བྱ་བ་དང་། དབང་དུ་གྱུར་པར་བྱ་བའོ། ། གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་རྣམ་པ་ལྔ་ལྔ་སྟེ། དེ་ལ་འདི་ནི་རེ་ཞིག་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་རྣམ་པ་ལྔའོ། ། དེ་ལ་ཡང་དང་པོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱ་བ་སྟེ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་རབ་བྱེད་ཅིང་། ། བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་འདོད། ། སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་གྱུར་ནས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་ནི། །

Regarding the Tathāgata family: "By meditating on the Mahāmudrā, all siddhis are perfectly accomplished. This is the nature of phenomena (dharmatā) that bestows the supreme siddhi of the Tathāgata family." Regarding the Vajra family: "By means of the supreme samaya-mudrās, all activities are to be accomplished. Through the application of the Mahāmudrā, the Vajra siddhi will be attained." Regarding the Padma family: "By means of the application of the Dharma-mudrā, the Dharma-mudrā is to be recited. Accomplishing all dharmas through this is the dharmatā of Vajradharma." Regarding the Ratna family: "By means of the application of the Karma-mudrā, the Karma-mudrā resides at the heart. If one meditates on this very dharmatā, the supreme activity will be accomplished." These five specific applications of the dharmatā should be applied, as appropriate, to the accomplishment of the siddhis of one's own deity and to all activities. As for passion and subjugation, they consist of causing one's own deity to be intensely pleased and bringing them under control. For both of these, there are five types according to the specific family. Among them, these are first the five types of passion. Regarding that, first is the passion for the Tathāgata: "Acting for the benefit of sentient beings, desiring the awakening of a Buddha for oneself, and having recollected the Buddha, one should accomplish all Buddhas." Regarding the Tathāgata family: [the text continues].

ཇི་ལྟའི་ཡུལ་དང་ལྡན་གྱུར་ནས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒྲུབ་པར་བྱའི། ། དེ་ཉིད་བསྐུལ་བས་མྱུར་བ་རུ། ། རྗེས་སུ་ཆགས་ནས་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ལཱ་སྱེ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔར་བཤད་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ། ། སངས་རྒྱས་བཀའ་བཞིན་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། གདུག་པ་རྣམས་ལ་དྲག་སྤྱོད་པས། ། ཁྲོས་པས་སེམས་ཅན་སྤྱད་ཕྱིར་ཏེ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཆགས་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། པདྨའི་རིགས་ལ། ཆགས་ལ་བལྟ་ཞིང་བྱམས་པ་དང་། ། སྙིང་རྗེ་དང་ནི་ཆོས་སྨྲ་བ། ། མི་འཇིགས་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པ་སྟེ། པདྨའི་སེམས་དཔའ་ཆགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བའོ། ། ནོར་བུའི་རིགས་ལ། དབང་བསྐུར་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པ་དང་། ། ནོར་ཚོགས་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་དོན་ལ་སྦྱོར། ། དེ་ནི་ནོར་བུའི་ཆགས་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ལ་རིགས་བཞིའི་ལྷ་རྣམས་དབང་དུ་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་བཤད་དེ། ། དེ་ལ་ཡང་དང་པོ་རེ་ཞིག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། ཆགས་པ་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། རྣམ་པར་དག་པ་བདེ་མཆོག་སྩོལ། ། དེ་བཞིན་སེམས་ཅན་དོན་ལ་སྦྱོར། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་ཆགས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདིར་ཡང་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉིད་ལ་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ། རབ་ཏུ་དགའ་ཁྱོད་ཅེས་སྨྲ་ཞིང་། ། འདོད་པ་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་བསྟན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། དེ་ཉིད་བསྐུལ་བས་དབང་དུ་བྱས། ། ཞེས་བྱ་བའོ། །

"Once one possesses the appropriate objects, one should accomplish Vajrasattva. By exhorting that very [deity], one will quickly achieve [the goal] through passion." Thus it is said. Furthermore, "objects" refers to Vajralāsyā and the others, as previously explained, who delight in the bodhicitta and so forth. Regarding the Vajra family: "In order to act according to the Buddha’s command, By performing wrathful conduct toward the malevolent, And acting with anger for the sake of sentient beings— This is the passion of the Vajra [family]." Regarding the Lotus family: "Beholding with passion, loving-kindness, Compassion, and teaching the Dharma, Bestowing all forms of fearlessness— This causes the Lotus Sattva to be impassioned." Regarding the Jewel family: "Bestowing the empowerment, Bestowing a multitude of riches, Engaging in the welfare of sentient beings and the Buddhas— This is the passion of the Jewel [family]." In that regard, the application for bringing the deities of the four families under control is explained. First of all: "The Tathāgatas do not disparage passion; It bestows the supreme bliss of complete purity And likewise engages in the welfare of sentient beings— This is the passion of the Buddhas." Here too, "passion" is said to be the bodhicitta itself. Regarding the Tathāgata family: "Uttering 'O, you who are most joyful,' And demonstrating the nature of the bliss of desire, One should accomplish Vajrasattva; By exhorting that very [deity], one brings [them] under control."

འདིར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ལ་འཇུག་པའི་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལ་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ལེགས་པར་དགའ་བས་ན་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་རྒྱུད་ནས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ནི། སེམས་ཅན་དགའ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་བཀའ། ། ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་མི་འཇིགས་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར། ། བསད་ན་དབང་དུ་འགྱུར་བ་འཐོབ། ། ཅེས་བྱ་བའོ། ། པདྨའི་རིགས་ཀྱི་ནི། ཆགས་པ་དག་པ་བརྟག་པ་ནི། ། པདྨ་འདབ་མ་ཕྱེ་བ་སྟེ། ། ཆགས་སམ་ཆགས་པར་བྱེད་པ་ཡང་། ། གདུལ་བའི་དོན་དུ་དབང་བྱེད་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། ནོར་བུའི་རིགས་ལ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དབང་བསྐུར་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཉིན་རེ་བཞིན། ། སྤྱི་བོར་བཞག་སྟེ་དབང་བསྐུར་ནས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་དང་འགལ་བའི་ལས་ཀྱི་ལྷག་མ་མ་ལུས་པས་རིགས་བཞི་ཆར་ལ་ཡང་། སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་། རིག་སྔགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལེགས་པར་མང་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱས་པ་དང་། བསྒོམ་པའི་སྦྱོར་བ་དག་གིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དང་། སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་སྦྱར་བའི་མཐུ་བདག་ལ་ཡོད་པར་མ་མཐོང་ན། དེའི་ཕྱིར་དྲག་ཤུལ་གྱིས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་གས།

Here, "desire" refers to the bodhicitta, which is the defining characteristic of the mind that enters into awakening, for it is the aspiration for awakening. The term "supreme joy" also refers to that very same state, for it is explained in the tantras as "supreme joy" because of the excellent delight in the object of awakening. Regarding the Vajra family: "For the sake of delighting sentient beings, for the sake of the Buddha's command, For the sake of making embodied beings fearless, and for the sake of protecting the Buddha's teaching, If one kills, one attains mastery." Regarding the Lotus family: "The examination of the purity of passion is the opening of the lotus petals; Whether one is passionate or causes passion, One exercises mastery for the sake of those to be trained." Regarding the Jewel family: "For the sake of bestowing empowerment upon all Buddhas, The Vajra Jewel should be placed upon the crown of the head each day; Having thus bestowed empowerment, one shall bring all Buddhas under one's control." If, through the performance of the remaining rites that do not conflict with the desired siddhi, one does not perceive in oneself the power to accomplish the welfare of sentient beings, the attainment of Buddhahood, and so forth—by means of the extensive and proper recitation of the essences (hṛdaya), mudrās, secret mantras (mantra), and knowledge mantras (vidyā) of all four families, as well as the application of meditative cultivation—then, for the sake of accomplishing it through forceful means, one should follow the ritual procedures taught in the Dharma Wheel of the Vajra Family of Yoga.

རང་གི་ལྷ་ལ་དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་འགྲུབ་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་ལས་གྲུབ་པ་རྣལ་འབྱོར་པས་བྱ་བར་རིགས་བཞིའི་ལྷ་བསད་པའི་སྐབས་ནས་དེ་དག་བསྟན་ཏོ། ། གསད་པ་ཡང་འདིར་རང་གི་ལྷ་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བ་དང་འགལ་བའི་གནས་སྐབས་དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་པའི་སྦྱོར་བས་ཡོངས་སུ་གཏང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཡང་རིགས་བཞིའི་བྱེ་བྲག་ལས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དྲག་ཤུལ་སྤྱད་པའི་རྒྱུ་བསྟན་པ། སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་མ་མཐོང་ཞིང་། ། སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་མི་སྦྱོར་བ། ། ལུས་སམ་ཚིག་གམ་ཡིད་ཀྱིས་སུ། ། བསད་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་ནི། ། ཁྲོ་བས་གདུག་པ་མི་འདུལ་ཞིང་། ། དེ་བཞིན་སེམས་ཅན་མི་འདུལ་དང་། ། བདག་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱུར་ན་ཡང་། ། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་གསང་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། པདྨའི་རིགས་ལ་ནི། སྙིང་རྗེ་མེད་ཅིང་བྱམས་པ་མེད། ། སེམས་ཅན་གདུག་པ་མི་སྦྱོར་ཞིང་། ། བདག་ཀྱང་བསླུས་པར་གྱུར་ན་ནི། ། བསད་ན་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལ་ནི། ། མི་གཏོང་བདག་གིས་དོན་མེད་ཅིང་། ། ནོར་སྟོར་བ་དང་མ་རུངས་དང་། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་དབུལ་འགྱུར་ན། ། བསད་ན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། རིགས་བཞིའི་ལྷ་རྣམས་ལ། ། དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་པའི་སྦྱོར་བ་འདི་ཡང་། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དྲག་ཤུལ་དུ་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་གནས་པར་བསྟན་པས་དེ་ཉིད་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །

The yogin should perform the rites of accomplishment that serve as the means for achieving whatever characteristics of wrathful conduct are desired toward one's own deity. These are taught in the context of the "slaying" of the deities of the four families. Here, "slaying" should be understood as completely relinquishing the deity through the application of wrathful conduct when that deity is in a state of opposition to bestowing accomplishments. The causes for performing this are also taught according to the distinctions of the four families. First, regarding the cause for performing wrathful conduct toward a Tathāgata deity: "If one does not see the welfare of all sentient beings, And does not apply oneself to the reality of the Buddha, Whether by body, speech, or mind, If one slays [the deity], accomplishment will be swiftly attained." Regarding the Vajra family: "If the fierce are not tamed by wrath, And likewise sentient beings are not tamed, Even if one has fallen into suffering oneself, One should slay [the deity] with the syllable HŪṂ." Regarding the Padma family: "If there is no compassion and no love, And one does not apply oneself to taming fierce sentient beings, If one has also been deceived, If one slays [the deity], accomplishment will be attained." Regarding the Ratna family: "If I do not give and have no purpose, If wealth is lost, or if things have gone awry, And sentient beings are falling into poverty, If one slays [the deity], accomplishment will be attained." This application of wrathful conduct toward the deities of the four families is taught as being situated in the context of accomplishing the wrathful Dharma maṇḍala of the Vajra family; therefore, it should be examined in that very context.

འདི་ནི་རེ་ཞིག་རིགས་བཞིར་གསུངས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དྲག་ཤུལ་གྱིས་སྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་དང་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པའི་ཡིད་ལ་བྱས་ནས་དྲག་ཤུལ་སྤྱད་པའི་མཚན་ཉིད་ལྷ་རྣམས་བསད་པ་བཤད་པ་སྟེ། དམིགས་པ་དང་བཅས་པའོ། ། དམིགས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་ཀྱང་། ། མི་འདོད་པ་ཡི་ལས་སྦྱངས་པའི། ། དྲག་ཤུལ་སྤྱད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། ཁ་ཅིག་འཐོབ་མེད་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། སངས་རྒྱས་བསད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན། ། དེ་རྣམས་རབ་ཏུ་གདོན་པའི་ཕྱིར། ། ངེད་རྣམས་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་སྩོལ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེའི་དོན་ཀྱང་འདིའོ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ལྷ་རྣམས་རྣམ་པ་མེད་པར་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་སྒོ་ནས་བསྒོམ་པ་དང་དེ་བཞིན་དུ་བདག་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་སུ་མེད་པར་བསྒོམས་པས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་གེགས་སུ་གྱུར་པའི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པར་གྱུར་ན་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོས་དེ་རྣམས་ལ་དེ་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་སྩོལ་ཏོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེས་འདི་སྐད་དུ་གསུངས་པར་གྱུར་ཏེ། གང་གི་ཚེ་གསང་སྔགས་ལེགས་པར་མཉེས་པར་བྱས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་པས་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་བསྒོམ་པའི་སྦྱོར་བ་དང་། བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་སྔོན་རོལ་དང་། ཕྱིས་རང་གི་ལྷའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ལྷག་པར་དམིགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །

This is an explanation of the killing of the gods, characterized by the performance of wrathful conduct, based on the application of wrathful accomplishment for the gods taught in the four families and the dharmamaṇḍala of the Vajra family, which is performed with a focal point. Furthermore, in order to show that siddhi is attained by performing wrathful conduct through the application of non-apprehension, it is said: "Some, through the yoga of non-attainment, are yogins who 'kill' the Buddhas; in order to liberate them, grant us siddhi quickly!" The meaning of this is as follows: by meditating on one's own deities, such as the Perfect Buddhas, through the gateway of recollecting them without aspects, and likewise by meditating on oneself and all phenomena as non-apprehensible, if the karma and afflictions that act as obstacles to siddhi are eliminated, one will attain the siddhi as desired. Therefore, the Blessed One Samantabhadra said, "Grant them siddhi quickly." This is what was said: when a yogin has properly pleased the secret mantra and attains the siddhi as desired, at that time, one should focus intensely on the dharmakāya of one's own deity before and after the application of the meditation of Mahāmudrā and so forth, and the application of recitation.

དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་ཀྱང་རབ་མཆོག་པའི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་སོགས་པའི་དོན། སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་མཉེས་པར་བྱ་བའི་རྒྱུ་རྣམས་བསྟན་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་སྔགས་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཤེས་ནས་དེ་བརྩམས་ན་དེ་དག་འཕེལ་བར་བྱས་པས་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་འགྲུབ་པའི་སྣོད་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལྷའི་མཚན་ཉིད་རེ་ཞིག་འདིར་དང་པོར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། མཆོག་གི་མཐུ་དང་ལྡན་པ་སེམས་དཔའི་ཁྱད་པར་ནི་ལྷ་སྟེ། དོན་དམ་པ་ཡང་འདིའོ། ། དེ་གཉིས་ལས་སེམས་དཔའི་ཁྱད་པར་ནི་ཡེ་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། མཆོག་གི་མཐུའི་མཚན་ཉིད་དག་གིས་དེ་ལས་གཞན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལས་ལྷག་པར་བསྟན་པས་ན་ལྷ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་དེ་ལས་གཞན་པ་སྟེ་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། ། དེ་ལ་དོན་དམ་པར་རྟོགས་པས་ཉེས་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། ། དྲི་མ་དང་མ་བྲལ་བ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའོ། ། དེ་ལ་རབ་མཆོག་པོར་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་ལྡན་པའི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དེ། དེ་བས་ན་དེ་རྟག་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཅིང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་གྲགས་སོ། ། རབ་མཆོག་པོར་མ་ཡིན་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་རྒྱལ་བའི་སྲས་དང་། རང་རྒྱལ་བ་དང་། ཉན་ཐོས་རྣམས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷའི་ཚོགས་ཁྱད་པར་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་སྟེ།

In this regard, through the distinctions of the tathāgatagarbha and so forth, the causes for pleasing the deities such as the hṛdaya (essence) and others—namely, the supreme accumulations of merit and wisdom—are taught; these should be understood by the practitioner of mantra (mantrin). For if one understands these and then undertakes them, by causing them to increase, one will before long become a vessel for accomplishment. Therefore, in order to fully understand the specific nature of the hṛdaya and so forth, their characteristics will be explained. Consequently, the characteristics of the deities corresponding to them are first presented here. In that context, a "deity" (deva) is a specific type of sattva (being) endowed with extraordinary wisdom and supreme power; this is also the ultimate meaning. Between those two, the specific sattva is called a "deity" because, by way of the characteristics of extraordinary wisdom and supreme power, they are shown to be superior to other sentient beings. Furthermore, there are two types: the completely pure and the other. Among these, that which is free from the stains of faults through the realization of the ultimate is the completely pure. That which is not free from stains is the other. In that regard, the state of a perfect Buddha, who possesses the most supreme and complete purity, is therefore renowned as the eternal, omniscient, and sovereign lord of all. Those who possess purity that is not of the most supreme kind are the sons of the Victors (jinaputra), the Pratyekabuddhas, and the Śrāvakas. All the various assemblies of worldly deities are the completely impure.

དེ་དག་ཀྱང་བརྒྱ་བྱིན་དང་ཁྱབ་འཇུག་པ་དང་ལྷ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ལྷའི་ཁྱད་པར་གཞན་རྣམས་སོ། ། ལྷའི་བྱེ་བྲག་ཁྱད་པར་འདི་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དངོས་དང་སྤྲུལ་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལྟར་བྱེ་བྲག་རྣམ་པ་དུ་མར་གྱུར་པའི་སེམས་དཔའི་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་འདི་ལྟའོ། ། དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་མཆོག་གི་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་དོན་དམ་པ་སྟེ། རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་དོན་འདི་དོན་ཐམས་ཅད་པས་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའོ། ། ཡང་ན་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། བླ་ན་མེད་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གི་མཚན་ཉིད་དོན་དམ་པའི་དགོས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་ཀྱང་གྲགས་ཏེ། དེ་རྟག་ཏུ་ཐམས་ཅད་ལ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་རིགས་ཀྱི་བུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན། གང་ལ་སེམས་ཀྱང་མི་རྒྱུ་ན་དེ་ལ་ཡི་གེ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་གསུངས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་ཤིང་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱ་ཆེན་པོ་མང་པོའི་ཚོགས་མཐའ་དག་གི་གཞིར་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་པས་ན། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་ཀྱང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལས་ཕལ་ཆེར་གྲགས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་བས་ན། དེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དོན་དམ་པ་སྟེ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འདི་དང་ཕྱི་མའི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དང་།

These are Śakra, Viṣṇu, Maheśvara, and other specific deities associated with them. All these various classes of gods are of two types: actual and emanated. The defining characteristic of these various types of beings is as follows. That which is their supreme, non-dual nature is the ultimate truth, because it is the sphere of activity of the supreme, most excellent wisdom. Alternatively, it is the ultimate because it is more distinguished than all other objects. Or, it is called the ultimate because it is the nature of the purification of all faults and the sovereignty of unsurpassed excellence, which accomplishes all the specific purposes of the ultimate. This is also renowned as the ultimate truth, because it is never deceptive regarding anything. Regarding its definition, it is said: "Noble son, what is the ultimate truth? It is that in which even the mind does not operate, so what need is there to mention syllables?" Because it abides at all times as the basis for the entire collection of the infinite, unsurpassed, and vast qualities of a Buddha, it is widely known in the Mahāyāna as the dharmakāya. Because it is the body of the nature of phenomena (dharmatā), it is called the dharmakāya. This is the ultimate dharmakāya, which is the cause of all the happiness of all beings in this and future lives.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་མང་པོ་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐུའི་གཞི་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟེ། དེ་བས་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་གཞན་དག་ལས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་གྲགས་ཏེ་ཇི་ལྟར། འདུ་ཤེས་ཙམ་ནི་སྤངས་པ་ཡིས། ། རང་བཞིན་བསྟན་དུ་མེད་པ་སྟེ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་རང་རིག་པ། ། དེ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཞེས་གསུངས། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ཡང་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡང་ན་བློ་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། འདི་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རབ་མཆོག་ཆེན་པོར་རྣམ་པར་དག་པ་བརྙེས་པ་རྣམས་དང་། དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུར་མངོན་དུ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་འགྱུར་བར་ལྷག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ལྷ་ཞེས་བྱའོ། ། དོན་དམ་པའི་ལྷའི་རང་བཞིན་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པར་སྤྱོད་པས་སེམས་དཔའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ལྷ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་དངོས་དང་ཉེ་བར་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་ཀྱང་ལྷ་རྣམས་གཉིས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་པ་འདི་ཡང་དེ་ལ་མཁས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདིར་ཞར་ལ་བཤད་དོ། ། གཞུང་འདིར་ནི་རིགས་བཞི་ཆར་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལྷའི་ཁྱད་པར་རྣམས་བསྡུས་པ་སྟེ།

It is called the "basis of the body characterized by the realization of the many qualities of the Tathāgata," and for that reason, it is called the dharmakāya. Likewise, in other tantras, it is also renowned as the "Tathāgata," as it is said: "By abandoning mere perception, The nature is inexpressible; Self-cognized by wisdom— These are called the Tathāgatas." Furthermore, because it is realized as being just so at all times, as the essence of all objects and as the object of the wisdom that takes it as its focus, it is called the "Tathāgata." Alternatively, it is so called because those with completely pure intellects always realize it in just that way. It is called a "deity" (deva) because it is taught to be especially manifest to those who have attained the supreme, great, and utterly pure state of a perfect Buddha, and because it becomes the cause of their own unsurpassed greatness. Because they act inseparably from that nature of the ultimate deity, the characteristic of the sattva is also called a "deity." Therefore, one should understand that there are two types of deities based on the distinction between the actual and the metaphorical. This detailed classification of deities, such as the completely pure and the impure, is explained here incidentally so that one may become skilled in them. In this text, however, all the specific deities of the four families are included in their entirety as being completely pure.

དེ་རྣམས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལས་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་སྔར་བཤད་དོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ལྟར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ལས་ཉེ་བར་བརྟགས་པའི་ལྷ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་རྣམས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པར་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་རིགས་བཞི་ཆར་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལས་ཉེ་བར་བརྟགས་པའི་ལྷའི་ཁྱད་པར་བརྟགས་པ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བར་གསུངས་སོ། ། གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་པ་ཡང་དེ་དག་ཉིད་དེ་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་དེ་གསང་སྔགས་ཞེས་བྱའོ། ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཀུན་དུ་བཀོད་པ་བསྟན་པ་ཡང་དེ་དག་ཉིད་དེ། རིག་སྔགས་ཞེས་བྱ་བར་གསུངས་སོ། ། སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པའི་ཚིག་ནི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསལ་བར་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྙིང་པོའི་ངེས་པའི་ཚིག་བཤད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྐབས་སུ། ཡིད་ལ་འདོད་པའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཡིད་ལ་གང་འདོད་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཏིང་འཛིན་སྒྲུབ་པའི་སྙིང་ལ་གནས། ། དེ་བས་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདིར་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པར་རབ་ཏུ་གོམས་པ་ལས་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སེམས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་སྙིང་པོའོ། ། དེ་ཡང་སྐབས་འདིར་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་གསུངས་པ། བཛྲ་སཏྭ།

It has also been explained previously that these are the natures arising from the body, speech, mind, and conduct of all the tathāgatas. Therefore, the various classifications of deities, which are metaphorically designated from the qualities of the body and so forth of the perfectly complete buddhas, are arranged in the great maṇḍala and so forth. In particular, the fact that all four families abide in the manner of the great maṇḍala is what the Blessed One called "essence" (hṛdaya) when designating the specific deities therein. Those residing in the dhāraṇī maṇḍala are also those very same ones, and are called "seals" (mudrā). Those abiding in the manner of the dharma maṇḍala are also those very same ones, and are called "mantra" (mantra). Those fully arranged in the activity maṇḍala are also those very same ones, and are called "vidyā-mantra" (vidyā). The Blessed One clearly taught the etymologies of "essence" and so forth in the Explanatory Tantra (Uttaratantra). Thus, in the section of the tantra explaining the etymology of "essence," it is said: "By the ritual of the desired intention, Whatever is desired in the mind will be accomplished. It dwells in the heart that accomplishes meditative absorption; Therefore, it is called 'essence' (hṛdaya)." In this context, "essence" refers to the realization of the mind as "essence" through the thorough cultivation of the aspect of syllables. Furthermore, in this context, it is taught in the great maṇḍala of the Vajradhātu: vajrasattva.

བཛྲ་རཱ་ཛ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་མིང་དུ་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྟོན་པ་ལ་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། སྙིང་པོ་དེ་ཡང་དུས་གཅིག་གཉིས་ཤིག་ཏུ་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སེམས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་དུས་དང་རང་གི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པའི་དུས་ནའོ། ། དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ལ་འདོད་པའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཡིད་ལ་གང་འདོད་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཏིང་འཛིན་གྲུབ་པའི་སྙིང་ལ་གནས། ། དེ་བས་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པའོ། ། སྙིང་པོ་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཀྱང་གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པ་འདིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པའམ། དེའི་གནས་དང་ཚེ་དང་ལུས་དང་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིད་ལ་དགོས་པའི་དངོས་གྲུབ་འདོད་པའི་ཚེ། བཛྲ་སཏྭ། བཛྲ་རཱ་ཛཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་ལ་བཟླས་ནས་བཟླས་བརྗོད་དམ་སྒོམ་པ་བྱེད་དེ། དེ་བས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོ་དེ་སྙིང་ལ་འཇུག་པས་ན་སྙིང་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱའི་ངེས་པའི་ཚིག་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་། འདའ་ཀ་དེ་བཞིན་མི་ཤིགས་པ། ། རྒྱལ་པོ་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག་གི་རྟགས། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་མཚན་མའི་སྐུ། ། དེ་བས་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་སུ་གྲག། ཞེས་གསུངས་ཏེ།

The names such as Vajrarāja and so forth, which express the meditative absorptions (samādhi) of the Tathāgatas and the great beings (mahāsattva) such as Vajrasattva and others, are called "essences" (hṛdaya). Furthermore, that essence is realized as the "essence-mind" on two occasions: at the time of accomplishing the desired siddhi and at the time of meditating on the meditative absorption of one's own deity. To demonstrate this, it is said: "By the ritual of one's mental desire, Whatever is desired in the mind will be accomplished. Abiding in the heart of the accomplished meditative absorption, Therefore, it is called 'essence' (hṛdaya)." Regarding the phrase "abiding in the essence," when a yogi meditates on the meditative absorption of Vajrasattva and so forth, or when they desire a siddhi required for the mind—characterized by the deity's location, lifespan, body, color, and so on—they perform recitation or meditation by mentally repeating the essence, such as Vajrasattva or Vajrarāja. Because that essence of Vajrasattva and the others enters the heart, it is intended to be called "abiding in the heart." Similarly, in the context of explaining the etymology of the "seal" (mudrā), it is said: "Because it is indestructible like the moment of death, The supreme king is the sign of the seal. It is the body of the great being’s characteristics; Therefore, it is renowned as a 'seal' (mudrā)."

འདིར་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་མཚན་མའི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ལ་སོགས་པ་བྲིས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཀོད་པ་རྣམས་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སྟོན་པ་རྣམས་དང་ཡང་ཐ་མི་དད་པས། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་དང་ཚིག་འབྲུ་རྣམས་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བརྗོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ངེས་པའི་ཚིག་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་། ། འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། ། ཤིགས་པར་དཀའ་ལ་གསང་བ་ཉིད། ། གསང་བ་བསྒྲུབ་ཕྱིར་སྔགས་པས་ནི། དེ་བས་སྔགས་ཤེས་ངེས་པར་བརྗོད། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། འདིར་ཡང་བསྔགས་ཤིང་གསང་བ་སྟེ། སྨྲ་བས་ངེས་པའི་ཚིག་དང་སྦྱར་ན་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྨྲ་བས་ན་དེ་དག་ལ་ཡང་གསང་སྔགས་ཞེས་བྱ་བའི་གླགས་སུ་འགྱུར་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་ཡི་གེ་དང་ཚིག་འབྲུ་རྣམས་ལ་གསང་སྔགས་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་གཙོར་གསུང་མི་ཟད་པ་བཀོད་པའི་མཛོད་རྣམ་པར་སྤྲུལ་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་སུ་གྱུར་པར་དགོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རིག་སྔགས་ཀྱི་ངེས་པའི་ཚིག་བཤད་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་རྣམ་པར་སེལ་བའམ། འདི་དང་ཕ་རོལ་ཤེས་པའམ། དེས་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པས་ན་རིག་སྔགས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་འདིར་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པའི་ལྷའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་དགོངས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་གྱུར་པ་སྟེ།

Here, the term "the body of the signs of the Great Being" refers to the arrayed mudrās depicted in the dhāraṇī maṇḍala, such as Vajradhātvīśvarī and others. Since these are inseparable from the Teachers, one should understand that the syllables and words of the secret mantra are also designated by the term "mudrā." Furthermore, in the context of explaining the etymology of "secret mantra" (guhyamantra), it is said: "Not to be transgressed, Difficult to shatter, and secret itself; Because it accomplishes the secret, The practitioner of mantra is therefore Certainly called a 'mantrin'." In this context as well, it is praised as secret. If one applies the etymological explanation of "secret" to speech, then the essence (hṛdaya), mudrās, and so forth would also be spoken of in that way, and thus they too would fall under the scope of the term "secret mantra." However, because it is taught as the maṇḍala of Dharma, the syllables and words to be recited by the deities are intended by the term "secret mantra." This is because the maṇḍala of Dharma is intended to be the blessing of the emanated treasury of the inexhaustible array of speech. Regarding the explanation of the etymology of "vidyā-mantra" (knowledge mantra): it is called "vidyā-mantra" because it completely clears away the two types of obscurations, or because it knows this and the beyond, or because it attains all perfect aims. Furthermore, in this context, it is intended as the very nature of the deity taught in the maṇḍala of activity. That maṇḍala, moreover, is blessed by the enlightened activity of the Tathāgatas.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱང་། ཇི་ལྟར་སྲིད་པར་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སེལ་བའི་མཚན་ཉིད་དང་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། དེ་བས་ན། མ་རིག་པ་ནི་གཞིག་པ་དང་། ། ངག་གི་རིག་མཆོག་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་ཡོད་པ་སྟེ། ། དེ་བས་རིག་སྔགས་ཞེས་བྱའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་རྣམས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་རིགས་བཞི་ཆར་ལ་ཡང་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་། གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལ་བཟླས་བརྗོད་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་གི་ཆོ་ག་གཞན་ཡང་སྤྱིར་བསྟན་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་འདིར་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། འདི་ཡང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཆོ་གའི་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཁ་ཅིག་གཙོ་བོར་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་སྟེ། དེ་བས་ན་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གི་སྒོ་ནས། ཆོས་སྔར་བཤད་པའི་ལྷག་མ་རྣམས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་སྙིང་པོ་བསྒྲུབ་པའི་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་གོང་ནས་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཕྱིའི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ནི་ཚོགས་ཀྱི་ཆོ་ག་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ཀུན་བྱས་ནས། ། དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཚོགས་ནི་རྣམ་པར་འཕེལ་བར་འགྱུར། ། དེ་བས་ངེས་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདིར་ཡང་འདི་ལྟར་དགོངས་ཏེ། ། ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་ལ་བརྩོན་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཕྱིའི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་རྣམས་དང་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་མོད་ཀྱི།

The enlightened activity of the tathāgatas also has the characteristic of clearing away the two obscurations—the afflictive and the cognitive—of all beings as long as cyclic existence endures, and of accomplishing all the desired siddhis for many people. Therefore, it is said: "In order to destroy ignorance and to achieve the supreme speech of vidyā, there exists the sublime siddhi; therefore, it is called 'vidyā-mantra'." The distinctions between the heart-mantras (hṛdaya), seals (mudrā), secret mantras (guhyamantra), and vidyā-mantras have already been explained. Now, for all four families, the other ritual procedures for the branches such as recitation (japa) and so forth, which are specific to the heart-mantras, seals, secret mantras, and vidyā-mantras, will be taught in general, and these shall also be summarized here. Furthermore, by the nature of things, certain specific ritual actions are the primary causes for accomplishing some, such as the heart-mantras and so forth. Therefore, by way of the distinctions of the heart-mantras and so forth, the remaining dharmas previously mentioned will be taught. Among those, the collection for accomplishing the heart-mantra and so forth shall be taught first. Regarding that, the ritual of external offerings arising from the aforementioned characteristics is the ritual of the collection (gaṇacakra). As it is said: "Having performed all the rituals of offering, the collection of all virtuous dharmas will increase; therefore, accomplishment will certainly be attained." Here, too, the intention is as follows: although the rituals of external offerings also become branches of the siddhis for those who are diligent in the seals, secret mantras, and vidyā-mantras, [they are taught here specifically for the heart-mantras].

འོན་ཀྱང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས་གཙོར་སྙིང་པོ་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་དང་། བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་པ་རྣམས་ཉིད་ལ་མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་ལ་བརྩོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་དེ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པའི་མཆོད་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཆོ་ག་བྱ་བ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། མཆོད་པ་རྣམ་བཞི་བྱས་པས་ནི། ། བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་མཆོད་པས་སྡིག་ཅན་ཡང་། ། འགྲུབ་པ་འདི་རུ་དོགས་པ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། འདིར་མཆོད་པ་རྣམ་བཞི་ནི། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། ཚོགས་དང་། ཆོས་དང་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བར་བལྟའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་སོ་སོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཇི་ལྟ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག་སྟེ། གང་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་འདུལ་འགྱུར་བ། ། དངོས་གྲུབ་དག་ཀྱང་དེ་ལྟར་བཤད། ། དེ་ལ་ཐབས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྩོལ་བའི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་གང་གསུངས་པའོ། ། ཕན་པར་བསྔགས་པ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆོ་ག་གཉིས་ནི་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། ། སྙིང་པོའི་ཆོ་ག་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པ་ལ་བརྩོན་པའི་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་མང་པོ་མཐོང་བའམ། བྲིས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་ཆོ་ག་སྟེ། ། འཁོར་ལོ་མང་པོར་ཞུགས་པ་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་མང་པོར་བྲིས་པས་ནི། ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པས། །

Nevertheless, for those who primarily recite the essence mantra and exert themselves in meditation, the siddhis are swiftly bestowed. Therefore, those who strive in this should apply themselves to it with particular diligence. Likewise, this should be applied in all respects to the rituals of merit and so forth. Similarly, regarding the performance of the ritual of merit through the offering of accomplishment, it is said: "By performing the four types of offerings, One will attain great merit. Even a sinner, through offering to the Buddha, Will achieve accomplishment here; of this there is no doubt." Here, the four types of offerings should be understood as the characteristics taught in the activity maṇḍala: bodhicitta, the assembly, the dharma, and meditation. Likewise, for all activities, the mental engagement with the respective great mudrās is the ritual of method. As it is said: "Just as the world is to be tamed, So too are the siddhis explained. In that regard, the method is the mudrā, The supreme bestower of all siddhis." The ritual of benefit and the ritual of insight are taught in the very context of recitation. The ritual of the essence has been explained. Now, the assembly and so forth for those striving in the recitation of mudrās will be explained. In that regard, the ritual of the assembly is the seeing or drawing of many maṇḍalas: "By entering many maṇḍalas And by drawing many maṇḍalas, The assembly of mudrās is perfected."

གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་དམ་ཚིག་བསྲུང་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཆོ་ག་ནི་འདི་སྐད་དུ། དམ་ཚིག་གསང་བ་བསྲུངས་ན་ནི། ། བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་མྱུར་བ་རུ། ། བསོད་ནམས་མེད་པའང་གྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ལྷག་པར་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་རང་གི་ལྷའི་བསྒོམ་པ་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག་སྟེ། དེ་ཡང་འདིར་གསུངས་པ། འཇིག་རྟེན་ཆགས་པ་མེད་པར་འདུལ། ། ཕྱག་རྒྱ་གྲུབ་པ་ཆགས་ལས་འབྱུང་། ། དེ་ལ་ཆགས་ནི་བསྒོམ་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མཆོག། ཅེས་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕན་པ་བསྔགས་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆོ་ག་དག་ཀྱང་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱའི་ཆོ་ག་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། བདག་གིས་ལུས་འབུལ་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། བསོད་ནམས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དང་། དམ་པའི་ཆོས་ཀློག་པའོ། ། བཟླས་བརྗོད་མང་དུ་བྱས་པ་ནི། ། ཚོགས་ཀྱི་ཆོ་ག་སྟེ། འདི་སྐད་དུ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་ལ་སོགས་དང་། ། དེ་བཞིན་དམ་ཆོས་ཀློག་པ་དང་། ། བཟླས་བརྗོད་མང་པོར་རབ་བྱས་པས། ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ངེས་པར་འཐོབ། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་དང་། དེའི་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། དམ་པའི་ཆོས་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཆོ་ག་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། སངས་རྒྱས་མཚན་ལ་སོགས་བརྗོད་པས། ། བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །

"One will attain the great siddhis," so it is said. Regarding the ritual of merit for guarding the samaya as it has been taught, it is stated: "If one guards the secret samaya, one will attain great merit. By guarding the samaya, even those without merit will swiftly achieve accomplishment." Thus it is said. Furthermore, the meditation on one's own deity through intense passion is the ritual of method; as it is said here: "The world is tamed through passionlessness, yet the accomplishment of the mudrā arises from passion. In that context, passion is meditation; it is the supreme means for accomplishing everything." The praise for the benefits of accomplishing the mudrās and the rituals of insight should also be consulted in the section on recitation. The explanation of the mudrā rituals is complete. Now, the rituals of secret mantra will be explained: rejoicing, the offering of one's body, supplicating the tathāgatas, the complete dedication of merit, and the reading of the sublime dharma. As it is said: "By performing many recitations, along with rejoicing and so forth, and likewise by reading the sublime dharma, one will certainly attain the siddhis of mantra." Thus it is said. Similarly, reciting the names of the perfect Buddhas, recollecting them, and thoroughly teaching the sublime dharma are rituals of merit; as it is said: "By reciting the names of the Buddhas and so forth, one will attain great merit."

བསོད་ནམས་མེད་པའང་ཆོས་སྦྱིན་པས། ། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་མེད་པར་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། གསང་སྔགས་དངོས་གྲུབ་མི་ཐོབ་པ། ། འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་བདེན་ལས་ཉམས། ། ཐབས་ནི་སྤྲོས་པ་མེད་པ་སྟེ། ། ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། གསང་སྔགས་མཉེས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕན་པར་བསྔགས་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆོ་ག་དག་ཀྱང་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། གསང་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་པའི་ཆོ་ག་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རིག་སྔགས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཡང་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ངེས་པར་དཔྱད་པས། དེའི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་ཆོ་ག་སྟེ། མ་རིག་ཤིན་ཏུ་སྤངས་པས་ནི། ། ཡེ་ཤེས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཚུལ་གྱིས། ། ཚོགས་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས། ། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་གང་གསུངས་པའོ། ། སྦྱིན་པ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ནི། ། འདིར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཆོ་ག་སྟེ། ། འདི་སྐད་དུ། བསོད་ནམས་ནང་ནས་སྦྱིན་པ་མཆོག། བྱིན་ན་གྲུབ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་རྫོགས་པས། ། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་། གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་རྒྱ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་སྟོན་པའི་ཆོས་ལ་མོས་པ་ནི། ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། འཇིག་རྟེན་མ་རིག་པ་ལ་ཞེན། ། རིག་སྔགས་དངོས་གྲུབ་མི་འཐོབ་པ། །

"Even those without merit will swiftly attain siddhi through the gift of Dharma," so it is said. To cultivate the meditation on all phenomena as being free from conceptual elaboration is the ritual of method. As it is said: "In this world, those who do not attain the siddhi of Secret Mantra have fallen from the truth. The method is the absence of conceptual elaboration; it is the supreme means for accomplishing everything." This is what was taught. Those who please the Secret Mantra should also look to the rituals of insight during the occasion of recitation. The ritual for the recitation of Secret Mantra has been explained. Now, the ritual of Vidyā-mantra will also be taught. In that regard, by definitively analyzing the specific and general characteristics of all phenomena, there is the ritual of the accumulation of wisdom that establishes their nature. As it is said: "By thoroughly abandoning ignorance, through the manner of the perfection of wisdom, and from the complete perfection of the accumulations, one will swiftly attain siddhi." Cultivating generosity is the ritual of merit in this context. As it is said: "Among merits, generosity is supreme. By giving, one will attain accomplishment. By perfecting the perfection of generosity, one will swiftly attain siddhi." This is what was taught. Devotion to the Dharma that manifests the vast activities of the body, speech, and mind of all Buddhas and Bodhisattvas is the ritual of method. As it is said: "Those in the world who are attached to ignorance will not attain the siddhi of Vidyā-mantra."

དེ་ལ་ཐབས་ནི་རྒྱ་ཆེ་སྟེ། ། ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཀུན་དུ་བསྔགས་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཐབས་དག་ནི། བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་ཉིད་དུ་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། རིག་སྔགས་ཀྱི་ཆོ་ག་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྤྱོད་པ་བསྡུས་པའོ། ། རྒྱུད་འདིར་ཡང་དངོས་གྲུབ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་ཆོ་ག་བསྟན་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དངོས་གྲུབ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བ་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་སྲེག་ལས་བྱུང་བའི་དངོས་གྲུབ་དང་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་གཞུང་འདི་ཡན་ཆད་ཀྱིས་དངོས་གྲུབ་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་ཆོ་ག་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་སྡིག་པ་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་ལས་བྱུང་བ་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་བཏུ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་འདིར་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་སྒྲུབ་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ཉིད་ལས་གསུངས་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་སྡུད་པར་གྱུར་པ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་བཏུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་འདིར་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་མཉམ་པར་གཞག་པས། ཚེ་རིང་པ་དང་། ནད་མེད་པར་བྱེད་པའི་རིག་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་པ་ལས་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ལས་གྲུབ་པར་བསྟན་མོད་ཀྱི།

Regarding that, it is said: "The method is vast; it is the supreme means for accomplishing everything." The praise of the method of insight has already been explained in the context of recitation. The ritual of the vidyā-mantras has been explained. This concludes the summary of conduct. In this tantra, the rituals for the three types of accomplishments are taught as follows: the accomplishments arising from the meditation on the mahāmudrā and so forth; likewise, those arising from the mastery of the recitation of the essence-mantras, mudrās, secret mantras, and vidyā-mantras; and likewise, the characteristics of the activities and accomplishments arising from the fire offerings of pacification and so forth. Of these, the preceding text has taught the rituals for two types of accomplishments. Now, the ritual for achieving the characteristics of the activities of pacification and so forth—which arise from the fire offering rites such as the purification of misdeeds—shall be extracted. To demonstrate that, one should extract the fire offering rituals for achieving activities such as pacification as taught here in the Āryatattvasaṃgraha-tantra itself, as well as the rituals taught in all the Yoga Tantras, such as the Sarvakalpasamuccaya. In this Tattvasaṃgraha-tantra, within the activity maṇḍala of the Vajra family, it is taught that by performing fire offerings with the vidyā-mantras that grant longevity and freedom from disease while remaining in meditative equipoise as the Vajra Wrathful One, the desired activities are accomplished. However, although this is taught...

འོན་ཀྱང་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་ལས་བཤད་པ་སོ་སོའི་མཉེས་པར་བྱ་བ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བདག་དང་མི་གཉིས་པར་མཉམ་པར་གཞག་པས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་དེ་དག་གི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་གསང་སྔགས་དང་རིག་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བར་རིགས་སོ་ཞེས་དེ་ལ་མཁས་པ་དག་འཆད་དོ། ། གང་གི་ཕྱིར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་སྐབས་ནས་ཆོ་ག་འདི་དག་སྣང་བ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཁྲུས་བྱས་བྱུག་པའི་ལས། ། སྣ་ཚོགས་པ་ཡི་རྒྱན་དང་གོས། ། ལྷ་ཡི་དབུ་རྒྱན་དབང་བསྐུར་བའི། ། རྒྱན་ནི་རྣམས་པ་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན། ། བདག་ནི་པདྨ་འཛིན་པའི་རྒྱལ། ། བདག་གི་ཐོར་ཚུགས་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག། རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་དབང་བསྐུར་འཛིན། ། བུད་མེད་སྡུག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། དཔུང་པ་དམ་པོར་བསྡམས་ནས་སུ། ། མཚན་མ་བརྟན་པར་རང་གྱུར་ནས། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་ནི་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཨེ་མ་ཧོ་བདེ་བ་ཨེ་མའོ་དགའ་འོ། ། ཆགས་པའི་དགའ་བ་བླ་ན་མེད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཆགས་ཆེན་པོ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་པོ་བདག་ལ་དགྱེས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་དགོངས་པའི་མདོ་སྡེའི་ཚིག་འདི་རྣམས་འདུལ་བ་རྣམས་ཁ་ཅིག་གིས་དེའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་གཟིགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པའི་ཚིག་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་མདོ་སྡེའི་ཚིག་འདི་རྣམས་ཀྱི་དོན་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཁྲུས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རྣམ་བཞི་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ལ་གཞོལ་བ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དང་། །

However, the scholars explain that according to the Sarvakalpasamuccaya, it is appropriate to perform the fire offering by means of the essence mantras, mudrās, secret mantras, and knowledge mantras of the wisdom beings—such as the glorious Vajrasattva and others—who are to be individually pleased, by means of meditative equipoise in non-duality with oneself. This is because these rituals appear in the section on fire offerings in the Sarvakalpasamuccaya, as follows: "Having performed the ritual of bathing and anointing oneself, Adorned with various ornaments and garments, And the crown and empowerment of the deity, One is adorned with every kind of ornament. I am the King who holds the lotus; My topknot is the Tathāgata. Alternatively, I am Vajrasattva, Holding the empowerment of the Jewel King. Together with a beautiful woman, Firmly clasping her arms, And having become a stable sign, One should begin the fire offering. Emaho! Bliss! Emaho! Joy! The unsurpassed joy of passion. Vajrasattva, the Great Passionate One, Lokesvara, be pleased with me!" Thus, having seen that some of those to be trained would not understand the meaning of these words of the Sandhāyabhāṣita-sūtra as they truly are, the Blessed One himself analyzed the meaning of these sūtra words through other definitive terms, as it is said: "Through the four applications of bathing And by being intent upon that mudrā, The Buddha, Dharma, and Saṅgha..."

སློབ་དཔོན་དག་ནི་ཕྱི་མའོ། ། ཁྲུས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རྣམ་བཞི་ནི། ། ཉིན་རེ་ཞིང་ནི་ཅི་ནུས་པར། ། ཇི་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་འཁྲུ་བ་དག། རིམ་པ་བཞིན་དུ་བཤད་པར་བྱ། ། སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་གནས་པ་ནི། ། དང་པོ་འཁྲུས་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན། ། བཤགས་དང་གསོལ་བ་འདེབས་ལ་སོགས། ། ཁྲུས་ནི་གཉིས་པར་བཤད་པ་ཡིན། ། ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བ་གསུམ་པ་སྟེ། ། བཞི་པ་ཆུ་སྟེ་ཐ་མའོ། ། ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་ག་འདི་རྣམས་ཀྱིས། ། མཁས་པ་རྣམས་ནི་དེ་བཞིན་བཀྲུ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། འདིར་ཡང་བདག་ནི་པདྨ་འཛིན་པའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་བ་རིགས་བཞིའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་བསྟན་པས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་བལྟའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཆགས་པའི་དགའ་བ་རྗེས་དྲན་པས། ། འདོད་པའི་ཆགས་པ་མི་རྟག་གོ། ། བུད་མེད་ལ་ཡང་ཆགས་ནས་སུ། ། འཁྲིག་པ་བདུན་ནི་སྤང་བར་བྱ། ། མཚན་མ་བརྟེན་པར་རང་གྱུར་ནས། ། དབང་པོ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ། ། ཆགས་པ་རྗེས་སུ་དྲན་གྱུར་ནས། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་ནི་ཀུན་བརྩམ་མོ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། དགོངས་པའི་ཚིག་དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཞུང་འདིས་བཤད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ། མཚན་མ་རྟགས་ཞེས་བྱ་བར་བཤད། ། དེ་ཡི་བརྟན་པ་ལྷག་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་མཚན་མ་གང་། ། མཁས་པས་དེ་ནི་ལྷག་པར་བཟུང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་གང་བརྟན་པའོ། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་མཚན། ། སྙིང་རྗེ་དང་ནི་བྱམས་པར་ལྡན། །

The masters are the latter. Regarding the four applications of ritual bathing, I shall explain in sequence how a yogi should bathe as much as possible every day. Abiding in the three vows is explained as the first bathing. Confession, supplication, and so forth are explained as the second bathing. Releasing the mudrās is the third; the fourth is water, the final one. By means of these ritual procedures for bathing, the wise should bathe in that manner. Thus it is said. Here, too, by teaching the universal monarchs of the four families, such as the one called the King Holder of the Lotus, one should view them as the secondary characteristics of the wisdom beings, such as Vajrarāga and Vajrasādhu, who belong to the maṇḍalas of the families of the Tathāgatas and so forth. Likewise: "By recollecting the joy of passion, The passion of desire is impermanent. Having also become attached to women, One should abandon the seven types of sexual union. Having become firm by relying on the signs, One should pacify the sense faculties. Having recollected passion, One should undertake all the fire-offering rites." The Blessed One explained the meaning of those intentional words in this text as follows: "The signs are explained as the marks; Their firmness is the superior Mark of the Vajra-holder. The wise should grasp that as superior. The Bodhisattva Vajra-holder Is that in whom the bodhicitta is firm. The marks of the six perfections Are endowed with compassion and love."

ཤེས་རབ་ཐབས་ལ་མོས་བརྟན་པ། ། སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ཀྱིས་བསྔགས་པར་འགྱུར། ། མཚན་མ་བརྟན་པར་རང་གྱུར་ནས། ། དེ་ལ་ལྷག་པར་བསྙེན་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་རིག་སྔགས་གང་འདོད་པ། ། དེ་དང་གཅིག་ཏུ་འདུག་པར་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བྱས་ནས་སུ། ། དཔུང་པ་དམ་དུ་བསྡམ་པར་བྱ། ། རབ་ཏུ་དགའ་བ་གང་མོས་པ། ། དེ་ནི་དགའ་བའི་ས་ཞེས་བྱ། ། བརྟན་པ་ཆེན་པོ་གང་ཆགས་པ། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་རྗེས་དྲན་ནས། ། སྙིང་རྗེ་བྱམས་པས་ཀུན་དུ་བྱུག། ཁྲེལ་ཡོད་ངོ་ཚ་ཤེས་པའི་གོས། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཚུལ་ཁྲིམས་བྱུགས་པའི་ལུས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་བརྒྱན། ། བརྟུལ་ཞུགས་དེ་དག་ལྡན་ནས་སུ། ། ཆགས་པ་ཆེན་པོས་བསྙེན་པར་བྱ། ། ཕྱི་རོལ་ཡན་ལག་མ་དག་ཀྱང་། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་ཡོངས་བཟུང་བ། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་ནི་ཆོ་ག་སྦྱིན། ། ཤར་དུ་བལྟས་ནས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཇི་ལྟར་གཞུང་ལས་གསུངས་པ་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དེ་ཚེ་སྤྱད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ནི་སློབ་དཔོན་ནམ་སྒྲུབ་པ་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚེ། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་ཀྱི་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ལས་བྱེད་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས། ། རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ཉིད་དུ་མཉམ་པར་གཞག་པས། དེ་དག་གི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའམ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལས་གསུངས་པའི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་སྒྲུབ་པའི་རིག་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བར་ངེས་སོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བར་མཉམ་པར་གཞག་པས།

Those who are firm in their devotion to insight and method will be praised by all living beings. Once the signs have become stable, one should apply oneself to them even more intensely. Whatever secret mantra of yoga one desires, one should remain in union with that. Having formed the great mudrā, one should bind the arms firmly. That which is the inclination toward supreme joy is called the "ground of joy." Having repeatedly recollected that which is great stability and attachment, one should anoint oneself thoroughly with compassion and love. Wearing the garments of conscience and shame, with a body anointed with the discipline of ascetic conduct, and highly adorned with the mind of awakening—one who possesses these ascetic practices should approach with great passion. Even if the external limbs are impure, they are fully embraced by the Vajra Holder. One should perform the fire offering according to the ritual procedures; facing east, one should perform the fire offering. At that time, the Vajra Master should act exactly as it is taught in the scriptures. Thus it is taught extensively. Therefore, when the master or the practitioner is drawing the maṇḍala and so forth, those who wish to perform the activities of the fire offering according to their desires should rest in meditative equipoise in the yoga of their own deity. It is certain that they should perform the fire offering using the heart mantras, mudrās, and so forth, or the vidyā-mantras for accomplishing activities such as pacification as taught in the Great Maṇḍala of the Vajra Family. In particular, one should rest in meditative equipoise as the glorious Vajra Hūṃ.

ཧཱུཾ་བཞི་པོའི་སྙིང་པོ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་དེའི་དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་པའི་སྦྱོར་བ་རྒྱུད་འདི་ལས་གསུངས་ཏེ། ། འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ལྷ་དང་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པ་དང་། ཐབ་དང་དགང་གཟར་དང་། བླུགས་གཟར་དང་། ལས་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བསྲེག་པར་བྱ་བའི་རྫས། མར་དང་། ཡམ་བསྲེག་ཤིང་དང་། བུད་ཤིང་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་ལྷ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། གཅིག་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་པ། ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཚེ། ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། མཆོད་པ་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའོ། ། དེ་དག་མཆོད་པ་ཡང་བསོད་ནམས་འཕེལ་བ་དང་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་གྱུར་པས། དེ་དག་བགེགས་མེད་པར་ལས་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ལ་ཡང་སྦྱིན་སྲེག་ལེན་པ་པོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསུངས་པ་དེ་ཉིད་དེ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་གང་ཡང་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། གསུམ་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་མེའི་རང་བཞིན་མྲྀ་ཊ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་སྦྱིན་སྲེག་ལེན་པ་དེ་ཉིད་དེ་ལྷ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པའི་སློབ་དཔོན་ནམ་སྒྲུབ་པ་པོ་སྟེ། དེ་ཡང་སྔར་གསུངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་བསྒོམ་པའམ་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་ཆོ་གས་བདག་དང་མི་གཉིས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་རབ་ཏུ་གོམས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཟླས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གིས་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ལས་སྒྲུབ་པ་ལས་མཁས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་དང་ལྡན་པའོ། །

The application of the fierce conduct of the four hūṃ essences as desired is taught in this tantra and will be explained below. Regarding that, the branches of the fire offering (homa) consist of the deity and the one performing the offering, the hearth, the darvī ladle, the sruk ladle, the manner in which the activity is to be performed, and the corresponding substances to be burned, such as clarified butter, sacrificial wood, and fuel. In that regard, there are three types of deities: first, those residing in maṇḍalas such as the Vajradhātu, who are invited as appropriate during the fire offerings of pacification and so forth, and to whom offerings are made. By making offerings to them, merit increases and they grant blessings, so that the activity may be accomplished without obstacles. Second, the recipient of the fire offering is the wisdom being (jñānasattva) of any appropriate characteristic, such as Vajrasattva and others, who are described in the maṇḍala and whom one must please. Third, the worldly fire of the nature of mṛta, which is the recipient of the fire offering; these are the three types of deities. Likewise, there is the master or practitioner performing the fire offering. This person possesses the five qualities, such as skill in accomplishing the desired activity through the fire offering of reciting the essence mantras and so forth. They are one who has thoroughly mastered the yoga of the wisdom being inseparable from themselves through the rituals of meditating on the great seal (mahāmudrā) and so forth, or reciting the essence mantras and so forth as previously described.

སྦྱིན་སྲེག་གི་དགང་གཟར་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་རྒྱུད་འདི་ལས་མ་གསུངས་པས། ཐམས་ཅད་སྤྱིའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་བཏུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་དགང་གཟར་གྱི་མཚན་ཉིད་འདི་ནི་སྤྱིའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཡུ་བ་ཆད་པ་ལྔ་ཙམ་དུ་བྱའོ། ། དེ་ཕན་ཆད་གཟར་བུ་ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་སོར་བཞི་ཙམ་དུ་བྱའོ། ། ཟབས་སུ་སོར་གཅིག་དེའི་མཆུ་པདྨའི་འདབ་མ་འདྲ་བ་སྟེ། སོར་བཞི་པ་ནི་མཆོག་གོ། ། དེའི་ཕྱེད་མ་ནི་འབྲིང་ངོ་། ། དེ་བས་ཀྱང་ཆུང་བ་ནི་ཐ་མ་སྟེ། དགང་གཟར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་དགང་གཟར་ནི་ཟླུམ་པོ་སྟེ། དེའི་དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་བྲི། ། རྒྱས་པའི་གྲུ་བཞི་སྟེ། ངོས་གཉིས་རྒུ་བོར་བྱ། ། དེའི་དབུས་སུ་པདྨ་རིན་པོ་ཆེས་མཚན་པའོ། ། དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་པའི་དགང་གཟར་ནི་གྲུ་གསུམ་པ་སྟེ། དབུས་སུ་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་བྲིས་པའོ། ། དེ་ལྟར་དགང་གཟར་གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི་དགང་བླུགས་དབུལ་བའི་ཕྱིར། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་ལ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་བློས་རྣམ་པར་ཕྱེ་ལ་ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། བླུགས་གཟར་ནི་ཡུ་བ་ཆང་བ་ལྔ་པ་ཟབས་སུ་སོར་གཅིག་ཙམ། ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་ཏུ་མཐེ་བོའི་སེན་མོའི་སྟེང་ཙམ་ནི་མཆོག་གོ། ། ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་ཏུ་མཐེ་བོའི་སེན་མོ་བྱེད་པ་ནི་འབྲིང་ངོ་། ། དེ་བས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཆུང་བ་ནི་ཐ་མའོ། ། དེའི་མཚན་མ་ནི་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཏེ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །

Since the characteristics of the daka-dhruva (ladle) and other implements for the fire ritual (homa) are not taught in this tantra, they should all be extracted from the general Yoga Tantras. Regarding that, the characteristics of the daka-dhruva for the fire rituals of pacification and so forth are taught in the general Yoga Tantras as follows: the handle should be made about five finger-widths long. Beyond that, the bowl of the ladle should be about four finger-widths in circumference. Its depth should be one finger-width, and its rim should be like a lotus petal; four finger-widths is the best, half of that is the middling, and smaller than that is the lowest. This is the general characteristic of all daka-dhruvas. Specifically, the daka-dhruva for the fire ritual of pacification is circular, and a wheel should be drawn in its center. For the ritual of enrichment, it is square, with two sides made convex; in its center, a lotus marked with a jewel should be drawn. The daka-dhruva for wrathful activities is triangular, with a wrathful vajra drawn in the center. These three types of daka-dhruvas are for the purpose of offering the daka and dhruva ladles; they should be mentally distinguished and applied according to the appropriate fire ritual procedure in accordance with the specific activity. As for the dhruva (spoon): the handle is five finger-widths long, and its depth is about one finger-width. A circumference of about the size of a thumb nail is the best; a circumference of half a thumb nail is the middling; and slightly smaller than that is the lowest. Its symbols, according to the specific activity, are the wheel, the lotus, and the vajra, just as before.

དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་འདི་གཉིས་ཀྱང་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་པའི་ཤིང་ངམ། དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་གྱི་ཤིང་སྤྱིའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའམ། ལས་ཐམས་ཅད་པ་ལས་ཕྱེ་བའོ། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཐབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། ། ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡོ་བྱད་རྣམ་པ་ལྔའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་སྒྲུབ་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བའི་སྐབས་ཉིད་དུ་འོག་ནས་འཆད་དོ། ། དེ་ལྟར་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཡན་ལག་རྣམས་བསོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ལས་བྱེད་པར་འདོད་པས་རབ་ཏུ་ཤིས་པའི་ཚེས་གྲངས་དང་། གནས་དང་སྐར་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའམ། ཡང་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གོམས་པ་མང་དུ་བྱས་པའམ། དེ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་རིངས་པའི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་རྣམས་གནས་ལ་སོགས་པའི་གང་ཡང་རུང་བར་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་ལ་རྟག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྩོལ་བ་དང་ལྡན་པར་ལས་སྒྲུབ་པ་པོས་བྱའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་སྙིང་པོའམ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པའི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་རིག་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ལས་རྣམས་བྱེད་པར་འདོད་པས། སྔར་སྨོས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པའི་ཆོ་གའམ།

These two, the darvī (ladle) and the sruk (spoon), are also made from the wood specified below for the characteristics of pacifying, increasing, and wrathful activities, or from the general source for the wood of the darvī and sruk as taught in the tantras, or from the wood used for all activities. The characteristics of the hearth for the fire offerings (homa) of pacifying and so forth, along with the ritual of the five types of implements concordant with the activity, will be explained below in the context of performing the fire offerings to accomplish the activities of pacifying and so forth. Thus, a yogi who has gathered the branches of the fire offering and desires to perform the activities of pacifying and so forth as desired, should act with diligence and without conceptualization during the performance of the fire offering—whether at an auspicious date, location, and constellation, or by one who has extensively trained in the equality of all phenomena—or likewise, for the extremely urgent fire offerings of pacifying and so forth, in any suitable location as desired. In that regard, first, as taught in the Great Maṇḍala of the Vajra Expanse (Vajradhātu), one who desires to perform the desired activities by means of the heart-mantras or the vidyā-mantras of pacifying and so forth taught in the activity maṇḍala of the Vajra Family, such as Vajrasattva or Vajrarāja, should perform the ritual of meditating on the previously mentioned Mahāmudrā and so forth.

སྙིང་པོ་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའི་ཆོ་གས་བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་དུ་བྱའོ། ། གང་གི་ཚེ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལས་གསུངས་པའི་རིག་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་ལས་བྱེད་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་ར་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་སྔོན་དུ་བྱ་སྟེ། ལས་དེ་དང་དེ་དག་བྱའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་སྔར་སྨོས་པའི་རིམ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་བཀོད་དོ། ། ས་བསྟར་བའམ། རས་སམ། རྩིག་པའམ། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་རིགས་པའམ། བྲིས་པའམ། བསམས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པ་ལ་མཁས་པ་རྣམས་མདུན་དུ་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་བསྡུ་བ་དང་། དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་སྔར་བྱ་སྟེ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡོམ་པ་བཟུང་བའི་བར་དུ་བྱའོ། ། ཡང་ན་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་ར་ལ་སོགས་པ་ཁྲོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་འདོད་ན་ཡང་དེའི་ཚེ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་(གྱི་,ཀྱི་)དཀྱིལ་འཁོར་བཀོད་དེ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ཀ་ར་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་དང་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཀྱང་འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་འདི་ཉིད་ལས་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གང་ཡང་རུང་བའི་ཆོ་གས་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །

Through the ritual of reciting the essence mantra, one should manifest the yoga of the glorious Vajrasattva and so forth, becoming non-dual with them. When one wishes to perform activities within the activity maṇḍala itself using the vidyā-mantras taught in the Vajra family, one should first perform the yoga of the glorious Vajra Hūṃkāra and the other wrathful Vajras, and then carry out those respective activities. In that regard, first, according to the sequence previously mentioned, one should arrange any one of the great Vajradhātu maṇḍala, the maṇḍala of the four mudrās, or the maṇḍala of a single mudrā. Whether on prepared ground, cloth, a wall, or in the sky, as appropriate, one should place before oneself the peaceful and other wisdom beings, such as the Tathāgatas and so forth, who are skilled in accomplishing all activities. Likewise, one should first perform the gathering, summoning, and so forth, and then carry out the offerings and so on, up to the taking of the Mahāyāna vows. Alternatively, if one wishes to perform a fire offering through the yoga of the wrathful deities such as the glorious Vajra Hūṃkāra, one should then arrange the maṇḍala of the Vajra family and perform the offerings and so forth. These [deities] such as the glorious Vajra Hūṃkāra and these rituals of the wrathful Vajras should be examined in the section on the Vajra family within this very Noble Tattvasaṃgraha Tantra. Thus, the yogin who has performed the offerings and so forth by any such ritual, [proceeds as follows].

རི་མོ་ལ་སོགས་པར་བྲིས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་འོག་ནས་འཆད་པའི་ཆོ་གས་སྡིག་པ་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཐབ་ཏུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་བྱའོ། ། ཡང་ན་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་རྒྱུད་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་སྡིག་པ་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་བསྒྲུབ་པ་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་པ་བྲིས་ཏེ། དེའི་དབུས་སུ་དེ་ལས་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྡིག་པ་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གིས་ལས་བསྒྲུབ་པའི་ཐབ་ཏུ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བ་རང་གི་ལྷའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའམ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པའི་རིག་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་བྱའོ། ། དེ་ལས་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་སྟེ། འདིར་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཐིག་གདབ་པའི་རིམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཐིག་གདབ་པ་དེ་ལ་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་རྡོ་རྗེ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་རིན་པོ་ཆེ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་པདྨ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྣམ་བུ་ལ་པདྨ་དང་། ནགས་ཀྱི་ལྕུག་མ་དང་། བགྲང་ཕྲེང་དང་། རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས་དང་། ཨ་ཛི་ན་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་བྲིའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྣམ་བུ་ལ། ཏྲི་ཤཱུ་ལ་དང་། ཟླ་བ་ཁམ་པ་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། ཐོར་ཚུགས་དང་། མིག་དང་ལྔ་བྲིའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་འཁོར་ལོ་དང་། དུང་དང་བེ་ཅོན་དང་། རལ་གྲི་དང་།

In the presence of those very wisdom beings depicted in paintings and so forth, one should perform the fire ritual (homa) exactly as prescribed in the hearth for the purification of misdeeds and other purposes, according to the ritual procedures explained below. Alternatively, one should draw the secret maṇḍala taught in the Vajraśekhara, the general tantra of all Yoga Tantras, for the accomplishment of the fire ritual for purifying misdeeds and so forth. In its center, within the hearth for accomplishing the fire ritual for purifying misdeeds and so forth, one should perform the desired fire ritual using the essence mantras (hṛdaya) of one’s own deity and so forth, or the vidyā-mantras taught in the activity maṇḍala of the Vajra family. This is the ritual for the secret maṇḍala taught in the Vajraśekhara Tantra. Here, the lines of the maṇḍala are to be laid out according to the very sequence for laying the lines of the Great Vajradhātu Maṇḍala: a vajra at the eastern gate, a jewel at the southern, a lotus at the western, and a crossed vajra at the northern gate. On the eastern ledge of the outer maṇḍala, one should draw a lotus, a forest creeper, a rosary, a water-pot (kamaṇḍalu), an ajina skin, and the five mudrās. On the southern ledge, one should draw a trident (triśūla), a crescent moon, a victory banner, a topknot, and an eye. In the west, a wheel, a conch, a club, and a sword.

ཕུབ་དང་ལྔ་བྲིའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་ཤག་ཏི་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། བ་དན་དང་། རྨ་བྱ་དང་། སེང་གེ་དང་ལྔའོ། ། ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཤར་དུ། རྡོ་རྗེ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་། མདའ་དང་། མགུ་བའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། ཉི་མ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱལ་མཚན་དང་སོའི་ཕྲེང་བའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ། པདྨ་དང་། རལ་གྲི་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། དུང་ངོ་། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་། གོ་ཆ་དང་། མཆེ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་བྲིའོ། ། དབུས་སུ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ཞུགས་ཐབ་གང་ཡང་རུང་བ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བརྐོས་ཏེ། དེའི་གཡས་གཡོན་དུ་རྡོ་རྗེ་གཉིས། ཤར་ཕྱོགས་སུ་གཙུག་ཏོར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་པདྨ་ལ་གནས་པ་གཞག་གོ། ། དེ་ལྟར་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ཏེ། སྔར་སྨོས་པའི་རིམ་གྱིས་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བྱས་ནས་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིའི་ནང་དུ་བྱའོ། ། ཡང་ན་སྔར་སྨོས་པའི་རིམ་གྱིས་ས་བསྟར་བ་ལ་སོགས་པས། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་བྲིས་པའི་སྤྱན་སྔར་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ཞུགས་ཐབ་ཏུ་གང་འདོད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ལ་དང་པོར་རེ་ཞིག་སྡིག་པ་སྦྱང་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་ཀྱི་ཐབ་ནི་ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་ཏུ་ཁྲུ་གང་ཙམ། ཟབས་སུ་མཐོ་གང་ཙམ་དབུས་སུ་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ། སོར་བརྒྱད་པ་འཕང་དུ་སོར་གཅིག་པས་མཚན་པ། ཁ་ཁྱེར་མཉམ་པ། སོར་བཞི་པས་བསྐོར་བ། རྟ་བབས་དང་བཅས་པ་དེའི་ངོས་གཉིས་སུ་རྡོ་རྗེ་གཉིས་གཞག།

Draw the shield and the five [other symbols]. In the northern direction, draw the śakti, the bell, the banner, the peacock, and the lion—these five. In the east of the inner maṇḍala, draw the vajra, the hook, the arrow, and the gesture of satisfaction. In the southern direction, draw the precious jewel, the sun, the precious victory banner, and the row of teeth. In the western direction, draw the lotus, the sword, the wheel, and the conch. In the northern direction, draw the crossed vajra, the armor, the fangs, and the vajra-fist. In the center, dig a fire pit of any appropriate type for pacifying and so forth, according to the ritual procedures that follow. To its right and left, place two vajras, and in the eastern direction, place the uṣṇīṣa mudrā resting upon a lotus. Having thus drawn the secret maṇḍala and performed all the offerings and so forth in the sequence previously mentioned, the activities of the fire ritual for pacifying and so forth should be performed within this maṇḍala. Alternatively, having prepared the ground and so forth in the sequence previously mentioned, one should perform the desired fire ritual in a fire pit of any desired type while remaining in meditative equipoise before the deities of the maṇḍala, such as the Vajradhātu and others, who have been drawn there. Regarding that, first, for the fire ritual activity for purifying misdeeds, the pit should be about one cubit in circumference and one span in depth. In the center, it should be marked with a wheel mudrā, eight finger-widths in diameter and one finger-width in height. It should be surrounded by a level rim of four finger-widths and be equipped with an archway (toraṇa). On both sides of that, place two vajras.

ཤར་ཕྱོགས་སུ་གཙུག་ཏོར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་པདྨ་ལ་བཞུགས་པ་གཞག། ངོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གཉིས་དང་། གཙུག་ཏོར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་དག་ནི་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཐབ་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཐབ་བྱས་ནས། སྡིག་པ་སྦྱང་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བར་འདོད་པས། སྔར་སྨོས་པའི་རིམ་པ་ཉིད་ཀྱིས། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལས་གསུངས་པ། རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པ་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དག་པར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོ་སྔར་གསུངས་པ་ཉིད་དང་། དེའི་ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེས་ཆུ་ལ་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ། ཐབ་ཉེ་འཁོར་དུ་བྱས་པ་དང་། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཡོ་བྱད་དང་བཅས་པར་བསང་གཏོར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་སམ། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པས་ཇི་ལྟར་འདོད་པས་བལྟས་ལ། མདུན་ན་བཞུགས་པའི་རི་མོའི་སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་ཏེ་འདུག་ནས་ཐབ་ཏུ་ཤིང་ལྗོན་པ་དང་མངར་པོ་ལས་བྱུང་བའི་བུད་ཤིང་རབ་ཏུ་སྐམ་པོ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་དང་། བདག་དང་མི་གཉིས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞི་བའི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྩྭ་ཀུ་ཤའི་ཁྲེས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་འདུག་གམ། རྡོ་རྗེའི་ཁྲོ་བོའི་མཉམ་པར་གཞག་པས། སྡིག་པ་སྦྱང་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་འདོད་པས། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལས་གསུངས་པའི་རིམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་གང་ཡང་རུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་མཉམ་པར་གཞག་པ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ།

In the eastern direction, place the uṣṇīṣa mudrā resting upon a lotus. These two vajras and the uṣṇīṣa mudrā should also be applied to the hearths that appear below, such as those for the rite of enrichment. Having thus prepared the hearth for the fire offering, one who wishes to perform the fire offering for the purification of misdeeds should, according to the sequence previously mentioned, manifest the yoga of the samayasattva of one’s own deity as non-dual with oneself, as taught in the Great Maṇḍala of the Vajradhātu. Then, with the previously mentioned essence mantra of the Blessed One Vajradharma that purifies all phenomena, and with the syllables of that dharma, consecrate the water and perform the sprinkling of purification around the hearth, together with the ritual implements for the fire offering. Then, facing either the appropriate direction for the activity mudrā or visualizing all directions as equal, sit facing the painted image or other representations situated before you. Place well-dried firewood made from trees or sweet-smelling plants into the hearth. Then, the practitioner who is non-dual with the deity of the Tathāgata family and wishes to perform the fire offering for the purification of misdeeds in accordance with the activity of pacification should sit in the cross-legged posture upon a bundle of kuśa grass or similar materials. Alternatively, through the meditative absorption of a vajra wrathful deity, one who wishes to perform the fire offering for the purification of misdeeds should manifest the meditative absorption of whichever vajra wrathful deity is appropriate, according to the sequence taught in the Vajra family.

གཡོན་བརྐྱང་བའི་ཚུལ་དུ་གནས་ནས། ཐབ་ཀྱི་ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་ཏུ་གཡས་ཕྱོགས་ནས་རྩྭ་ཀུ་ཤ་བཏིང་སྟེ། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་གཙང་མ་དྲི་ཞིམ་པོ་ཡང་གཏོར་ལ། ཤིང་མངར་པོ་ལས་བྱུང་བའི་མེའམ། ཡོན་ཏན་ཅན་དཀའ་ཐུབ་ལ་དགའ་བའི་ཁྱིམ་ནས་བླངས་པའི་མེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བྱས་པའི་ཆུས་བསང་གཏོར་བྱས་པ་ཐབ་ཏུ་བཅུག་ལ་ལས་སྣ་ཚོགས་པའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་རླུང་གཡབ་ཀྱི་རླུང་གིས་རབ་ཏུ་སྦར་རོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་རང་གི་སྙིང་གར་བཞག་སྟེ། རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་པ་ཁྲོས་པར་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་མེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ནས། རྡོ་རྗེ་མེའི་དམ་ཚིག་གི་གསང་སྔགས་ཧཱུཾ་གི་བར་དུ་བཅུག་པས། རྡོ་རྗེ་མེའི་གཟུགས་ཏེ་མྲྀ་ཏའི་མེའི་གཟུགས་དེར་བཞག་གོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་མེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བ་བསྟན་བྱས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་བཅིངས་པ་བསྡམ་པར་བྱ། ། འདི་ནི་མེ་ཡི་དམ་ཚིག་སྟེ། ། ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་འདའ་དཀའ་བའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་མེའི་དམ་ཚིག་གི་གསང་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་ན་ལ་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་ཛྭ་ལ་ཡ། སརྦན་བྷསྨིཾ་ཀུ་རུ་སརྦ་དུཥྚཱན་ཧཱུྃ་ཕཊ། མྲྀ་ཏའི་མེ་ཡང་མིད་པ་རིང་ལ་གཟི་མདངས་ཆེན་པོ་བགྲང་ཕྲེང་དང་རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས་ཐོགས་པ་ཐོར་ཚུགས་སེར་པོ་སྤུ་ཅན་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁ་དོག་ཏུ་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་དེར་བྱུག་སྤོས་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དེའི་གསང་སྔགས་ཉིད་ཀྱིས་བྱིན་ལ། སྔར་སྨོས་པའི་ཞི་བའི་དགང་གཟར་གྱིས་མར་གྱི་དགང་བླུགས་བཀང་སྟེ་དེའི་གསང་སྔགས་ཉིད་ཀྱིས་བྱིན་ཏེ།

Standing in the posture with the left leg extended, one should spread kuśa grass to the right around the perimeter of the hearth and scatter pure, fragrant white flowers. Then, having sprinkled the fire—either fire produced from sweet-smelling wood or fire taken from the home of a virtuous person who delights in asceticism—with water consecrated by the recitation of the mantra of the Blessed One Vajradharma, one should place it in the hearth and kindle it thoroughly with the wind of a fan while reciting the essence-mantra of various activities. Then, placing the syllable HŪṂ at one's heart and remaining in the yoga of one's own deity, the yogi should assume an angry expression. Binding the samaya mudrā of Vajra Fire and inserting the secret mantra of Vajra Fire up to the syllable HŪṂ, one should establish the form of Vajra Fire, which is the form of the amṛta fire. Regarding this, the samaya mudrā of Vajra Fire is as follows: Having displayed the Vajra Protection, One should bind the Vajra Binding. This is the samaya of Fire, The all-accomplishing one, difficult to transgress. Regarding this, the secret mantra of the samaya of Vajra Fire is: OṂ VAJRA ANALA MAHĀBHŪTA JVALAYA SARVĀN BHASMIṂ KURU SARVA DUṢṬĀN HŪṂ PHAṬ One should then visualize the amṛta fire as having a long neck and great brilliance, holding a rosary and a water-pot, with a yellow, hairy topknot, and a color corresponding to the activity. Then, one should offer ointments, incense, flowers, and so forth to it with its own secret mantra. Having filled the butter ladle with clarified butter using the previously mentioned peaceful ladle, one should offer it with its own secret mantra.

ཡམ་སྲེག་ཤིང་གི་ཐོར་ཏོ་གཉིས་མར་ལ་བསྐུས་པ་གསུམ་བསྲེགས་ལ་གུང་མོ་དང་སྲིན་ལག་དང་། མཐེ་བོས་སམ། སྔར་སྨོས་པའི་བླུགས་གཟར་གྱིས་མར་དང་བསྲེས་པའི་ཏིལ་གྱིས་སྲེག་བླུགས་གསུམ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་དེའི་ཁ་བཀྲུས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བྱས་པའི་ཆུས་བསང་གཏོར་བྱས་ཏེ། འདི་སྐད་དུ། དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་ཁྱོད་རང་གི་འབར་བ་ཉིད་དུ་བཞུགས་ཏེ་བདག་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པའི་བར་དུ་གནས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་སྨྲ་བར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བཟླས་བརྗོད་བྱས་པའི་མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་བྱུག་སྤོས་གཙང་མ་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་མེ་ཏོག་ཅན་གྱི་ཆུས་བཀང་བ་དག་གིས་གཡོན་རོལ་དུ་གཞག་གོ། ། གཡས་རོལ་དུ་ཡང་བྱུག་སྤོས་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་ཡོ་བྱད་དང་ཤིང་མངར་པོའི་ཡམ་སྲེག་ཤིང་དང་བསྲེག་པར་བྱ་བའི་མར་དང་ཏིལ་རྣམས་གཞག་གོ། ། རང་གི་མདུན་དུ་ཡང་དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་བཞག་ནས་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པ། ཇི་ལྟར་བྱས་པ་ཡིད་ཙམ་ཞིག་དྲན་པའི་ལམ་དུ་བྱས་ནས། རང་གི་ལྷའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེའི་སྙིང་པོས་བཟླས་བརྗོད་བྱས་པའི་མེ་ཏོག་གཅིག་མེའི་ནང་དུ་བཅུག་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རིམ་གྱིས་བསྲེག་བླུགས་དབུལ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། ཡང་དེ་བཞིན་དུ་མྲྀ་ཏའི་མེའི་སྲེག་བླུགས་སྔར་བྱ་སྟེ།

Burn three pieces of the tips of the fuel sticks smeared with butter. Then, using the middle finger, the ring finger, and the thumb, or the previously mentioned pouring ladle, offer three oblations of sesame seeds mixed with butter. Next, wash the mouth of the fire and perform a sprinkling purification with water over which the mantra of the Blessed One Vajradharma has been recited. One should say: "Great Sage, remain in your own blazing state and stay until I have completed the fire offering as I desire." Following that, place to the left a vessel for the offering water filled with pure, fragrant scented water and flowers, over which the mantra of Vajrasattva has been recited. To the right, place the ritual implements such as scented ointments and flowers, as well as the sweet-wood fuel sticks, the butter for burning, and the sesame seeds. Having placed the filling ladle and the pouring ladle in front of oneself, and having brought to mind for a moment the yoga of one's own deity’s samayasattva as being non-dual with oneself, one should cast a single flower into the fire while reciting its essence mantra in order to bless the jñānasattva of one's deity, and then perform the offering of oblations and so forth according to the sequence that follows. Furthermore, in that same manner, one should first perform the oblation of the fire of immortality (amṛta).

བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་སྣ་ཚོགས་པའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་མེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་བསྲེག་ཁང་བཟང་པོ་ཇི་ལྟར་རིགས་པའི་གདན་གྱིས་བརྒྱན་པ་དེ་ལ་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བསམས་ཏེ། སྔར་སྨོས་པའི་རིམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་དང་དགུག་པ་དང་། གཟུང་བ་དང་བཅིང་བ་དང་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཆོ་གས་མེའི་ནང་དུ་བསམས་པ། དེར་རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་གི་སེམས་དཔའ་བཅུག་སྟེ། སྔར་སྦྱར་བའི་མཆོད་ཡོན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་བཟླས་བརྗོད་བྱས་པ་དང་། སྲེག་བླུགས་རང་གི་ལྷའི་སྙིང་པོས་ཕུལ་ལ་བདེ་བར་གཤེགས་སམ་ཞེས་སྨྲ་བ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། གསང་བའི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་དང་། ཕྱིའི་མཆོད་པ་མེ་ཏོག་དང་བྱུག་སྤོས་ལ་སོགས་པས་མཆོད་དེ། དེ་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱིས། སྲེག་བླུགས་དབུལ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། ཆོ་ག་འདི་ཡང་བྱ་སྟེ། བདག་ལ་ཇི་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ། རང་གི་ལྷའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་བདག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྔར་སྨོས་པའི་རིམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཁྱབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་དང་དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་དང་མར་ལ་སོགས་པ་བསྲེག་པར་བྱ་བའི་རྫས་རྣམས་ལ་རང་གི་ལྷའི་སྙིང་པོས་སོ་སོར་བཞག་སྟེ། ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་སྒྲུབ་ནུས་པ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་དང་ལྡན་པར་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་རྣམས་ལ་ཡང་རིམ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ལས་དེ་དང་དེ་དག་སྒྲུབ་ནུས་པ་ཁ་དོག་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་དེ་དག་ལ་བསམ་མོ། །

Reciting the various essence mantras (hṛdaya) from the Blessed One, one should visualize the form of one’s own deity as it has been described within that very fire, in a magnificent hearth adorned with a seat as is appropriate. Following the sequence previously mentioned, one should perform the rites of gathering, summoning, seizing, binding, and pleasing, visualizing [the deity] within the fire. Having caused the samaya-being of one’s own deity to enter there, one should offer the previously prepared water for the face (arghya) while reciting the mantra of Vajrasattva, and offer the burnt offerings (āhuti) with the essence mantra of one’s own deity. Then, having addressed the question, "Have you gone to bliss?" one should perform the eight secret offerings and so forth, as well as the outer offerings of flowers, incense, and the like. Thereupon, in the manner that follows below, one should perform the offering of the burnt oblations and so on. This ritual should also be performed as follows: one should manifest the samaya-being of one’s own deity as having become oneself, just as one was previously blessed. Furthermore, one should pervade all sentient beings with great compassion according to the sequence previously mentioned. Then, having established the fire, the ladle (darvī), the pouring ladle (sruk), and the substances to be burned, such as clarified butter, with the essence mantra of one’s own deity, one should also bless them so that they possess a white color and are capable of accomplishing activities such as pacification (śānti). Likewise, for the rituals of activities such as enrichment (puṣṭi) that appear below, one should likewise visualize those substances with their appropriate colors, such as yellow, so that they are capable of accomplishing those respective activities according to the sequence.

དེ་ནས་རང་གི་ལྷའི་སྙིང་པོའི་མཐར་སྭཱ་ཧཱ་དང་བཅས་པར་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་བརྗོད་དམ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པ་སྡིག་པ་འབྱང་བར་བྱེད་པའི་རིག་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་བྱེད་ཅིང་མེའི་ནང་དུ་བསམས་པའི་རང་གི་ལྷའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བས་ཀྱང་དེ་ལ་བལྟ་ཞིང་མར་གྱིས་དགང་གཟར་བཀང་སྟེ། དགང་བླུགས་གསུམ་སྭཱ་ཧཱའི་མཐར་དེ་ལ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ལ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྙིང་པོ་རྣམས་ནི་ཇི་ལྟར་རིགས་པར། བཛྲ་དྷཱ་ཏུ། བཛྲ་སཏྭ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔར་གསུངས་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པའི་སྡིག་པ་སྦྱང་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིག་སྔགས་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ཤིང་མངར་པོའི་ཡམ་སྲེག་ཤིང་རྩེ་མོ་གཉིས་མར་ལ་བཏགས་པ་ཅི་ལྟར་འདོད་པ་བསྲེགས་ལ་ཡམ་ཤིང་གིས་སྦར་བའི་མེ་ལ་མར་དང་བསྲེས་པའི་ཏིལ་བླུགས་གཟར་ཆུང་ངུའམ་གུང་མོ་དང་སྲིན་ལག་དང་མཐེ་བོས་བླངས་ཏེ་བསྲེག་གོ། ། འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོ་ག་ལ་ལག་པ་གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གོས་(གྱིས་,ཀྱིས་)གཡོགས་ཏེ། དེས་རང་གི་སྙིང་གར་དཔུང་པ་མན་ཆད་དམ་དུ་བཅུག་སྟེ་སྦྱར་ལ་ལག་པ་གཡས་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའི་མཉམ་པར་གཞག་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་ན། ལག་པ་གཡོན་པ་ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་བྱས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་སྲེག་བླུགས་དབུལ་ལོ། །

Then, either recite the essence mantra of one’s own deity together with svāhā using vajra words, or perform the recitation of the vidyā-mantra that purifies misdeeds as taught in the activity maṇḍala of the Vajra family. One should manifest the wisdom being of one’s own deity visualized within the fire, gaze upon it with the vajra gaze, fill the pouring ladle with butter, and offer three full oblations to it at the end of the svāhā. Regarding the essence mantras of the wisdom beings to be pleased, one should understand them to be as previously taught, such as vajradhātu and vajrasattva. The vidyā-mantra for the fire offering to purify misdeeds taught in the activity maṇḍala of the Vajra family is as follows: oṃ sarvapāpaṃ dahana vajrāya svāhā. Then, likewise, burn as many fuel sticks of sweet wood as desired, with both ends smeared in butter. Into the fire kindled by those fuel sticks, one should offer sesame seeds mixed with butter, taking them with a small pouring ladle or with the middle finger, ring finger, and thumb. Here too, for all the fire offering rituals of the Tathāgata family, the left hand should form a vajra fist covered with cloth; it should be pressed firmly against the heart from the shoulder down, and the fire offering should be performed with the right hand. If performing the fire offering while in the meditative absorption of a Vajra Wrathful Deity, one should form a wrathful fist with the left hand and offer the oblations in the same manner.

བྱམས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྟ་བས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་བལྟའོ། ། དེ་ལྟར་ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་མཚམས་ཀྱི་རིམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་གམ་གཞན་གྱི་སྡིག་པ་བྱང་ནས། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ལ་རྙོག་པ་མེད་པར་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བའི་མཚན་མ་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་བྱུང་གི་བར་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། སྡིག་པ་སྦྱང་བའི་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་བསྡུས་པའོ། ། ། ། སྡིག་པ་འབྱང་བའི་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་འདི་ཐམས་ཅད་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རིགས་རྒྱས་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་རྣམས་ལ་ཡང་ཕལ་ཆེར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་སོ་སོའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོ་ག་གང་ཡིན་པ་ཡང་དེ་འདིར་བཤད་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཐབ་རྣམས་ཀྱི་ཟབས་དང་ཁོར་ཡུག་དང་། ཐབ་ཀྱི་ཁ་ཁྱེར་གྱི་ཚད་ནི་ཇི་ཙམ་འདོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོའི་རྒྱུད་ལས་ཕལ་ཆེར་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཚད་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐབ་དེ་དག་གི་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་ལས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ལས་གསུངས་པའི་ལས་སོ་སོའི་ཡམ་སྲེག་ཤིང་དང་། བུད་ཤིང་དང་སྲེག་རྫས་དང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་སྤྱིའི་ཆོ་གའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ལུང་དང་བསམ་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གང་ཡིན་པ་དེ་འདིར་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རིག་སྔགས་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་ལ་རིན་པོ་ཆེ་འདྲ་བའི་ཐབ་ཁ་ཁྱེར་དང་དབུས་པདྨས། མཚན་པའོ། ། ལས་བྱེད་པའི་དུས་ན་ཡང་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པའི་གོས་སེར་པོའམ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་གོས་བགོའོ། ། ཡིད་ཀྱང་རབ་ཏུ་དགའ་བར་བྱའོ། །

One should also observe how to perform the practice in accordance with the karma, as appropriate, through the views of Maitreya and others. In this way, by performing the fire offering day by day according to the sequence of the sessions, once the misdeeds of oneself or others have been purified, one should continue the fire offering until signs of the arising of qualities—free from the turbidity of body, speech, and mind—appear in this very life. This is the concise ritual for the peaceful fire offering for purifying misdeeds. This entire ritual for the peaceful fire offering for purifying misdeeds should also be applied, for the most part, to the fire offerings for increasing the family lineage and so forth that appear below. Whatever specific rituals there are for each of those should also be explained here. Regarding the depth, the circumference, and the size of the hearth’s rim for these hearths, one may make them as large as desired, because the dimensions for most of them do not appear in the Vajraśekhara Tantra. Whatever specific shapes for those hearths are taught there, as well as the specific types of fuel sticks, firewood, and burnt offerings for each activity taught in the Āryatattvasaṃgraha, and whatever distinctions such as the instructions and intentions taught in other general ritual tantras, shall be explained here. In that regard, for the fire offering to increase the vidyā-mantras, the hearth should have a rim like a jewel and be marked in the center with a lotus. At the time of performing the activity, one should wear yellow robes for the fire offering, or whatever robes one desires, and the mind should be made very joyful.

དེ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་གཞན་རྣམས་ལའང་སྟན་དང་གོས་དང་བསམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྤྱིའི་རྒྱུད་རྣམས་ལས་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བརྟགས་ལ་ནན་ཏན་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། འདིར་ནི་གཞུང་མང་དུ་དོགས་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཚུལ་ཕལ་ཆེར་དེ་དག་གི་སྤྱོད་པ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟར་རིགས་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་ལ་རིན་པོ་ཆེ་འདྲ་བས་ཐབ་པདྨས་མཚན་པར་བྱས་ཏེ། ཆོ་ག་སྔ་མས་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་ལྷའི་སྙིང་པོའི་མཐར་སྭཱ་ཧཱ་དང་བཅས་པའམ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱིས་རིགས་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིག་སྔགས་ཀྱི་མར་དང་བསྲེས་པའི་འབྲས་ཀྱི་སྲེག་བླུགས་བྱས་ན་རིགས་ཀྱི་ནོར་དང་འབྲུ་དང་བུ་ཚ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་འབྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱིས་རིགས་རྒྱས་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིག་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་བཞིན་དུ་ཟླ་བ་ཁམ་པ་འདྲ་བའི་ཐབ་འཁོར་ལོས་མཚན་པ་བྱས་ཏེ། དེར་ཡམ་སྲེག་ཤིང་མངར་པོས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མེ་སྦར་ཏེ་མེ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོ་ག་སྔ་མ་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ། རྩྭ་དཱུར་བའི་ཉག་མ་མར་ལ་བཏགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན། བདག་གམ་གཞན་ཚེ་རིང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཚེ་རིང་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིག་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ།

Likewise, for other fire offerings (homa), one should apply oneself with diligence, having examined the seats, garments, intentions, and so forth, as desired according to the general tantras. Here, I have not explained them in detail for fear of excessive text, and because the conduct of the yoga system is for the most part not fixed. Thus, for the fire offering to increase the family (kula), one should construct a hearth marked with a lotus, resembling a jewel. Having performed everything according to the previous ritual, if one performs the fire offering of rice mixed with ghee using the mantra of the Vajra family for the fire offering to increase the family, at the end of the essence mantra (hṛdaya) of one's own deity with svāhā, one will come to possess the characteristics of prosperity, such as wealth, grain, and progeny of the family. This is the mantra for the fire offering to increase the family of the Vajra family: oṃ vajrapuṣṭaye svāhā. Similarly, having constructed a hearth resembling a full moon marked with a wheel, one should kindle the fire with sweet sacrificial wood as before. Having performed all the previous rituals, such as the second fire and so forth, if one performs the fire offering of dūrvā grass stalks dipped in ghee, oneself or others will become long-lived. This is the mantra for the fire offering for long life: oṃ vajrāyuṣe svāhā.

དེ་བཞིན་དུ་ཆོ་ག་འདྲ་བའི་ཐབ་དབུས་དང་ཁ་ཁྱེར་འཁོར་ལོས་མཚན་པར་ཡམ་སྲེག་ཤིང་མངར་པོ་ལ་མེ་སྦར་ཏེ་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ་རྩྭ་ཀུ་ཤའི་ཉག་མ་འབྲུ་མར་ལ་བཏགས་པ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས་བདག་གམ་གཞན་ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་པའི་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་ལས་བསྲུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་བསྲུང་བའི་རིག་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེ་འདྲ་བའི་ཐབ་ལྕགས་ཀྱུ་མཚན་པར་ཤིང་ཀ་རཉྫ་ལ་སོགས་པའི་ཤིང་ཚ་བའི་ཡམ་སྲེག་ཤིང་གིས་མེ་སྦར་ཏེ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ་ཀུད་ཙ་ཀའི་ཚེར་མས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན། ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པ་གང་འདོད་པ་དེ་དག་འགུགས་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་འགུགས་པར་བྱེད་པའི་རིག་སྔགས་སོ། ། ཧཱུྃ་བཛྲ་ཀ་རི་ཤཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཀུད་ཙའི་ཚེར་མ་ཡང་ལྕུག་མ་མེ་ཏོག་དཀར་པོ་ཅན་ཏེ། ཀུད་མ་ཀ་ཞེས་འཇིགས་རྟེན་དུ་གྲགས་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འདྲ་བའི་ཐབ་ཉིད་དུ་ཡམ་སྲེག་ཤིང་ཚ་བས་མེ་སྦར་ལ་མེ་ཏོག་དམར་པོའི་འབྲས་བུས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་འདི་ནི་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱེད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིག་སྔགས་སོ། ། ཧཱུྃ་བཛྲ་ར་གཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། འོབས་དང་བཅས་པའི་རྩིག་པ་དང་འདྲ་བའི་ཞུགས་ཐབ་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོས་མཚན་པ་བྱ་སྟེ། ཡམ་སྲེག་ཤིང་ཚ་བས་མེ་སྦར་ལ། ལྕགས་ཕྱེ་སྲེག་བླུགས་བྱས་ན་དགྲ་བཅིངས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་བཅིང་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིག་སྔགས་སོ། ། ཧཱུྃ་བཛྲ་བནྡྷཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ།

Likewise, in a fire-pit similar to the ritual [described above], marked with a wheel at the center and the rim, one should kindle a fire with sweet sacrificial wood and perform all the rituals as before. Having performed the fire offering with blades of kuśa grass dipped in sesame oil, one will be protected for oneself or others from the great terrors of gods and asuras. In this regard, this is the vidyā-mantra for protection of the Vajra family: OṂ APRATIHATA VAJRĀYA SVĀHĀ. In a fire-pit similar to a vajra, marked with a hook, one should kindle a fire with sacrificial wood such as the karanja tree and perform all the rituals as before. If one performs the fire offering with the thorns of the kudcaka plant, one will summon whatever is desired, whether gods, humans, or others. In this regard, this is the vidyā-mantra for summoning: HŪṂ VAJRA KARIŚĀYA SVĀHĀ. The kudcaka thorn is a creeper with white flowers, which is known in the world as the "kumaka." In that same vajra-shaped fire-pit, having kindled a fire with pungent sacrificial wood, if one performs the fire offering with the red flowers and fruits [of the kudcaka], all beings will become enamored. In this regard, this is the vidyā-mantra for the fire offering that causes enchantment: HŪṂ VAJRA RĀGĀYA SVĀHĀ. One should construct a fire-pit resembling a wall with a moat, marked with a sharp vajra. Having kindled a fire with pungent sacrificial wood, if one performs the fire offering with iron filings, the enemy will be bound. In this regard, this is the vidyā-mantra for the fire offering of binding: HŪṂ VAJRA BANDHĀYA SVĀHĀ.

མཆེ་བ་དང་འདྲ་བའི་ཐབ་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོས་མཚན་པ་བྱ་སྟེ། ཡམ་སྲེག་ཤིང་ཚ་བས་མེ་སྦར་ལ་འབྲས་བུ་ཁ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གིས་དགྲ་ལ་དྲག་ཤུལ་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིག་སྔགས་སོ། ། ཧཱུྃ་བཛྲ་མ་ར་ཎཱ་ཡ་ཕཊ། པདྨ་འདྲ་བའི་ཐབ་མདས་མཚན་པར་ཤིང་ཨ་མྲའི་ཡམ་སྲེག་ཤིང་གིས་མེ་ལ་ཨ་མྲའི་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན། དབང་དུ་བྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་དབང་དུ་བྱ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིག་སྔགས་ནི་འདིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པ་ཤང་ཀ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། པདྨ་འདྲ་བའི་ཐབ་ཏུ་ཤིང་ཨ་མྲའི་ཡམ་སྲེག་ཤིང་གིས་མེ་སྦར་བ་ལ་ཤིང་མ་ད་ནིའི་འབྲས་བུའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་འདོད་པའི་གཟུགས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་འདོད་པའི་གཟུགས་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིག་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཀཱ་མ་རཱུ་པ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། གཞུ་འདྲ་བའི་ཞུགས་ཐབ་མདས་མཚན་པར་ཡམ་སྲེག་ཤིང་སྐྱུར་པོ་ཅན་གྱིས་མེ་སྦར་ལ་ཤིང་བ་ཏྲ་དང་པླཀྴ་དང་ཨུ་དུམ་བཱ་ར་ལ་སོགས་པ་མེ་ཏོག་མི་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྩེ་མོའི་ཡམ་སྲེག་ཤིང་གིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་མི་སྣང་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིག་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཨ་ཏྭི་ཤ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ལྕགས་ཀྱུ་འདྲ་བའི་ཐབ་པདྨས་མཚན་པར་ཡམ་སྲེག་ཤིང་སྐྱུར་པོས་མེ་བུས་ལ་ནམ་མཁའི་ལྕུག་མའི་མེ་ཏོག་གིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན། ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པ་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིག་སྔགས་སོ། །

One should construct a hearth resembling a fang, marked with a sharp vajra. By kindling a fire with pungent samidh wood and performing a burnt offering (homa) of bitter fruits, one should perform a wrathful rite against an enemy. In this regard, the vidyā-mantra for the burnt offering of wrathful conduct is: HŪṂ VAJRA MĀRAṆĀYA PHAṬ. In a hearth resembling a lotus, marked with an arrow, if one kindles a fire with samidh wood from the mango tree and performs a burnt offering of mango flowers and fruits, one will achieve subjugation. In this regard, the vidyā-mantra for the burnt offering of subjugation is: OṂ VAJRA PĀŚAṄKARĀYA SVĀHĀ. In a hearth resembling a lotus, having kindled a fire with samidh wood from the mango tree, if one performs a burnt offering of madanī fruit, one will become one who can assume any desired form. In this regard, the vidyā-mantra for the burnt offering of assuming any desired form is: OṂ KĀMARŪPA VAJRĀYA SVĀHĀ. In a hearth resembling a bow, marked with an arrow, having kindled a fire with sour samidh wood, if one performs a burnt offering with the tips of bata, plakṣa, udumbara, and other flowers that are invisible, one will become invisible. In this regard, the vidyā-mantra for the burnt offering of invisibility is: OṂ ATVIŚA VAJRĀYA SVĀHĀ. In a hearth resembling a hook, marked with a lotus, having fanned a fire with sour samidh wood, if one performs a burnt offering with the flowers of the nabha-lata (sky-vine), one will achieve the ability to travel through the sky. In this regard, the vidyā-mantra for the burnt offering of traveling through the sky, as taught in the maṇḍala of the Vajra family, is: OṂ ATVIŚA VAJRĀYA SVĀHĀ.

ཨོཾ་བཛྲ་ཁེ་ཙ་རི་ཎཱ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ནམ་མཁའི་ལྕུག་མ་ནི་ཀང་ཀོ་ན་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ན་ཤིང་ལྗོན་པའི་སྟེང་ན། ལྕུག་མ་བྲེས་པ་ལྟ་བུ་ཕྲ་མོའི་གཟུགས་རྩ་བ་མེད་པར་སྐྱེའོ། ། ཐབ་དེ་ཉིད་དུ་ཤིང་ཁ་བོའི་ཡམ་སྲེག་ཤིང་བུས་པའི་མེ་ལ་ཤིང་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན། སྒྲུབ་པ་པོ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་རྡོ་རྗེའི་བཀའ་བཞིན་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཤིང་རྡོ་རྗེ་ཅན་དང་སྣུ་ཧ་ཞེས་བྱ་བ་ངོས་ནས་ཟུར་བརྩིགས་མ་ལྟ་བུ་ཡོད་པའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིག་སྔགས་སོ། ། ཧཱུྃ་བཛྲ་ཤཾ་ཀ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཡང་ཐབ་དེ་ཉིད་དུ་མེ་སྦར་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་གིས་མེ་ཏོག་གི་སྨན་མས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་དེ་འདི་ལ་ཅི་འདོད་པ་དེ་སྟེར་རོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིག་སྔགས་སོ། ། ཧཱུྃ་སཽ་རི་བ་ཤཾ་ཀ་ར་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཞུགས་ཐབ་དེ་ཉིད་དུ་ཡམ་སྲེག་ཤིང་ཁ་བོས་བུས་པའི་མེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་མེ་ཏོག་གི་སྨན་མས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་སྒྲུབ་པ་པོའི་འདོད་པའི་མཆོག་སྩོལ་ཏོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིག་སྔགས་སོ། ། ཧཱུྃ་བཛྲ་པཱ་ཎི་བ་ཤཾ་ཀ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཐབ་དེ་ཉིད་དུ་ཡམ་སྲེག་ཤིང་ཁ་བོས་མེ་བུས་པ་ལ་ཆོས་གོས་ཀྱི་དུམ་བུའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པ་པོ་ཅི་ལྟར་འདོད་པའི་མཆོག་སྩོལ་ཏོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རིག་སྔགས་སོ། ། ཧཱུཾ་བུདྡྷ་བ་ཤཾ་ཀ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་དག་གང་བཤད་པའི་ལྷག་མ་སྔོན་གྱི་དུས་དང་།

OṂ VAJRA KHECARĪṆĀYE SVĀHĀ. The Sky-Vine (Gaganalatā) grows in regions such as Kaṅkaṇa and others, appearing as a slender, rootless form like a woven creeper atop a tree. If one performs a fire offering (homa) in that very hearth with fire kindled by fuel-sticks of the khabo wood and with the flowers and fruits of the vajra tree, the practitioner will have their vajra commands carried out exactly as desired. The vajra tree and the one called snuhu have a side that is shaped like a cornered wall. This is the vidyā-mantra for the fire offering: HŪṂ VAJRA ŚAṄKARĀYA SVĀHĀ. Furthermore, if one kindles the fire in that same hearth and performs a fire offering with medicinal flowers by whichever Bodhisattva, that [Bodhisattva] will grant whatever is desired. This is the vidyā-mantra for the fire offering: HŪṂ SAURIVA ŚAṄKARAVAJRĀYA SVĀHĀ. If one performs a fire offering with medicinal flowers of the Blessed One Vajrapāṇi in that same fire hearth, using fire kindled by khabo fuel-sticks, the Blessed One will grant the practitioner’s supreme wish. This is the vidyā-mantra for the fire offering: HŪṂ VAJRAPĀṆIVA ŚAṄKARĀYA SVĀHĀ. If one performs a fire offering with pieces of dharma-robes in that same hearth, using fire kindled by khabo fuel-sticks, the Blessed One, the Perfect Buddha, will grant the practitioner’s supreme wish exactly as desired. This is the vidyā-mantra for the fire offering: HŪṂ BUDDHA VAŚAṄKARĀYA SVĀHĀ. Regarding these sixteen types of fire-offering activities that have been explained, the remainder of the former times and—

ཕྱི་མའི་དུས་སུ་བྱ་བ་སྤྱིའི་ཆོ་ག་དེ་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྒྲུབ་པ་པོ་གང་ཡང་རུང་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་བྱེད་འདོད་པས་སྔར་སྨོས་པའི་རིམ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མོས་པ་རབ་ཏུ་གོམས་པར་བྱས་པས་སྔར་སྨོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་དང་མི་གཉིས་པར་གྱུར་པའི་རང་གི་ལྷའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་རབ་ཏུ་གོམས་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་མའི་དུས་སུ་བྱ་བ་ཡང་སྡིག་པ་སྦྱང་བ་དང་ཚེ་བསྲིང་བ་དང་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱ་བ་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་བསྲུང་བ་དང་། བཅིངས་པ་དང་བསད་པ་རྣམས་ཉི་མ་རེ་རེ། སྦྱིན་སྲེག་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འདོད་པས། དེའི་མཐའ་མར་མཚན་ཐོག་ཐག་ཏུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། རང་གི་ལྷའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཉིད་ལ་གསོལ་བ་བྱས་ནས་ཉི་མ་རེ་རེའི་སྦྱིན་སྲེག་བཏང་བར་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་གི་ཆོ་ག་ཉམས་པར་བགྱིས་པ་ལྟ་མཆིས་ན། དེ་དག་ལ་བཟོད་པར་གསོལ་ལོ་ཞེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དགའ་བ་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་དང་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་པའི་གཟུགས་དང་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་ཟླ་བ་གཅིག་གམ། ཟླ་བ་བཞིའི་རིམ་གྱིས་བྱས་ན། རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་མཚན་མ་བཟང་པོ་བྱུང་ངམ། དེ་བཞིན་དུ་མཚན་མོ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་སམ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་འདོད་པའམ། མཐུ་མེད་པར་གྱུར་ན། རྟག་ཏུ་ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་གཏང་བར་བྱ་བ་རིག་པར་བྱའོ། །

Now, the general ritual for the later period shall be explained. In this regard, any practitioner who wishes to perform the activity of fire offering should first, through the previously mentioned sequence, thoroughly familiarize themselves with the meditative absorption of the subtle vajra. Then, by the very method previously described, they should thoroughly familiarize themselves with the yoga of the wisdom-being of their own deity, becoming non-dual with it. Regarding the activities of the later period—purifying misdeeds, prolonging life, generating passion, subjugating, protecting, binding, and slaying—one should desire that these be accomplished by performing the fire offering every single day. At the conclusion of that, one should perform the fire offering throughout the entire night; having made a supplication to the wisdom-being of one's own deity, the fire offering should be performed every day. One should say: "Blessed One, if I have committed any failure in the ritual, I ask for your forgiveness." If, after performing the fire offering for one month or four months in sequence to please Vajrarati, Vajrapāṇi, and the Truly Perfect Buddha, the excellent signs described in the tantra have not appeared, or if one has performed the fire offering at night, or if one desires the siddhi as wished but lacks the power, one should understand that the fire offering should be performed and offered as appropriate, every single day, at all times.

དེ་ལ་འདི་ནི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པའི་ཚེ་དང་མཚན་མོ་བསྒྲུབ་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པའི་ཚེའི་སྦྱིན་སྲེག་ཐམས་ཅད་བཏང་བའི་ཆོ་ག་སྟེ། དང་པོར་རེ་ཞིག་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ཟིན་ནས། སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བའི་མར་དང་རྫས་ཡོད་ན་ཡང་དགང་བླུགས་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་སྤྱན་དྲངས་པའི་རི་མོ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་ལ་མདུན་དུ་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ལྷ་རྣམས་དང་། རྡོ་རྗེའི་མེ་ཐབ་ན་གནས་པ་དང་། མཉེས་པར་བྱ་བ་རང་གི་ལྷའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་གསང་བའི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་དང་། སྤྱིའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཅི་ནུས་པར་མཆོད་དེ་གསོལ་བ་བཏབ་ལ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་གྲུབ་པ་དང་། གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ལན་ཅིག་བརྗོད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་གོ་ཆས་བསྲུང་བའི་ཆོ་ག་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་བཅིངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་གང་དང་གང་དུ་བྱུང་བ་དེ་དང་དེ་ཉིད་ནས་དེ་བཞིན་དུ་སྔ་མའི་ཆོ་གས་དགྲོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་སྔ་མའི་ཆོ་ག་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་སྤྱན་དྲངས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ལྷའི་འཁོར་སླར་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། ཐབ་ན་གནས་པ་རྡོ་རྗེ་མེའི་གཟུགས་སྔར་བཤད་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ལ། དགང་བླུགས་དབུལ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔར་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་མེའི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་དང་དེའི་གསང་སྔགས་ཉིད་ཀྱིས་སླར་བཏང་ལ་ཡོ་བྱད་བསྲུང་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ་ལྡང་ངོ་། །

In this regard, the following is the ritual for the dismissal of all offerings during the fire ritual of the preliminary service and the fire ritual performed at night during the stage of accomplishment. First, having completed the fire ritual as desired, if there is any ghee or substance remaining for the fire ritual, one should offer the ladlefuls. Then, one should bring to mind the wisdom beings (jñānasattva) of the deities residing in front of the painted image, the maṇḍala, and so forth, as well as those residing in the vajra fire pit, and the wisdom beings of one’s own deity who are to be propitiated. Likewise, one should make offerings as much as possible with the eight secret offerings and so forth, and the general offerings, and then make a supplication. In order to achieve and maintain the desired siddhi, one should recite the hundred-syllable mantra of the Blessed One with the vajra words once, as before. Likewise, one should perform the empowerment of the vajra jewel and the ritual of protection with the vajra armor. Then, the mudrās that were bound should be released in the same manner and from the same places as they arose, according to the previous ritual. Then, having prostrated, one should request the retinue of wisdom beings who were invited according to the previous ritual to depart. One should then recollect the previously explained form of the vajra fire residing in the pit. Having performed the previous actions such as offering the ladlefuls, one should dismiss the vajra fire by means of that very samaya mudrā and its secret mantra. Then, having also performed the protection of the ritual implements as before, one may rise.

སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ཉིད་བསྡུས་པའི་ཚུལ་ལས་ནི། ། རྒྱལ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡི། ། བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་བསྡུས་པ་ཡི། ། བསོད་ནམས་བདག་གིས་གང་ཐོབ་པ། ། དེས་ནི་སངས་རྒྱས་གསང་བ་ཡི། ། ཚིག་གི་བདུད་རྩི་མཐུན་པ་རྣམས། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཐུགས། ། ཡོངས་སུ་མཉེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་ཉིད་བསྡུས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་འདི། ། འཇམ་དཔལ་གོ་ཆས་གསལ་བསྒྱུར་བའི། ། བསོད་ནམས་རྒྱ་ཆེན་གང་ཡོད་པ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཡོངས་སུ་བསྔོ། ། འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་གསུངས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་བསྡུས་པ་སྟེ། སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་གསང་བས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ལོ་ཙཱ་བ་འཇམ་དཔལ་གོ་ཆས་བསྒྱུར་བའོ། །

This is the concise ritual for the fire offering. From the manner of the Tattvasaṃgraha, whatever merit I have obtained through this concise ritual for the practice of the Victors and the Bodhisattvas, may it fully please the heart of the glorious Vajrasattva through the harmonious nectar of the words of Buddhaguhya. Whatever vast merit exists in this Tattvasaṃgraha sādhana, translated and clarified by the translator Mañjuśrīvarman, I dedicate entirely to all sentient beings. This concludes the concise ritual for pleasing the Jñānasattva as taught in the Great Maṇḍala of the Vajradhātu from the Āryatattvasaṃgraha, composed by the master Buddhaguhya. It was translated by the translator Mañjuśrīvarman.