Ten Ritual Actvities called “The Golden Garland”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཧི་ར་ཎྱ་མཱ་ལཱ་ནཱ་མ་ད་ཤ་ཀྲྀ་ཡཱ་བི་དྷིཿ། བོད་སྐད་དུ། དབྱིག་གི་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཆོ་གའི་བྱ་བ་བཅུ་པ། བླ་མ་དང་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ཞིག་དཔལ་ལྡན་ས་བཅུའི་ཕ་རོལ་དྲི་མེད་ཡེ་ཤེས་དོན་གྱི་བྱ་བ་དབང་བྱེད་ཅིང་། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པའི་གཟུངས་མཆོག་ཡོན་ཏན་ཚོགས་ཀྱི་རིམ་པས་བྱང་ཆུབ་ཡང་དག་ཐོབ། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ནི་རབ་སྦྱིན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་བཞི་ཡིས་བརྒྱན་པར་གྱུར་པ་ཡི། ། མ་ལུས་ཆོས་དང་ནོར་དང་ཐར་དང་དཔལ་གྱི་ཆེད་དུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་ཁྱེད་ལ་སྲུངས། ། རྩོད་པའི་དུས་ཀྱི་སྐྱེ་བོ་འདི་དག་ཕལ་ཆེར་ཚེ་ཐུང་སྲེད་པའི་སེམས་ལྡན་རྣམ་དཔྱོད་དང་། ། འབྱོར་བྲལ་དད་དང་བཟོད་པ་ཤེས་རབ་བསོད་ནམས་སྟོབས་དང་བྲལ་ཕྱིར་བརྩེ་བ་བྱ་བར་འོས། ། དེ་དག་དུས་ཀུན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱ་བ་གཞན་ལ་རབ་འཇུག་པས། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་རས་རིས་ལ་སོགས་གཟུགས་བརྙན་བྱ་བའི་ཐབས་ནི་རྣམ་བཅུ་རབ་གསུངས་ཉིད། ། བྱ་བའི་ཆོ་ག་བཅུ་ཡིས་དམན་པའི་རབ་གནས་ནི། ། ཀུ་ཤའི་འབྲས་བུ་བཞིན་དུ་གྲུབ་པའི་བདག་མི་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་ཀུན་ལས་དྲངས་ཏེ་མདོ་རུ་བསྡུས་པ་ནི། ། བསོད་ནམས་འཕེལ་བའི་རྒྱུ་རུ་རྣམ་པར་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ལ་དང་པོར་སྐྱེ་གནས་སྦྱང་། ། དེ་ནས་མཚམས་མཐའ་ཉེ་བར་སྦྱར། ། སྐྱེ་དང་མིང་དང་ཉེ་བར་དྲི། ། གཙུག་ཕུད་བྱ་བ་ཉིད་དང་ཡང་། ། བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་དང་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད། ། ལག་པ་འཛིན་དང་མེ་ཡི་ལས། ། དེ་ལྟར་མདོར་བསྟན་ཆོ་ག་བཅུ། ། རྒྱས་པར་བཤད་པའང་འདི་ལྟ་སྟེ། །

In the language of India: Hiraṇyamālā-nāma-daśakriyā-vidhiḥ. In the language of Tibet: Dbyig gi phreng ba zhes bya ba cho ga'i bya ba bcu pa (The Ten Ritual Procedures, titled "The Garland of Jewels"). Homage to the Guru and glorious Vajrasattva! He who, having mastered the activity of the stainless wisdom that transcends the ten glorious stages, has perfectly attained awakening through the stages of the assembly of qualities and the supreme dhāraṇī of the aspects of suchness; he who is adorned with the four characteristics of the sublime gift of the excellence of all aspects—may the Vajra Holder protect you for the sake of all dharma, wealth, liberation, and glory. Most beings of this age of conflict have short lives and minds of craving; they lack discernment, prosperity, faith, patience, insight, and the power of merit. Therefore, they are worthy of compassion. Because they are constantly engaged in many other activities due to the multitude of causes and effects, the Omniscient One has taught ten methods for creating images, such as painted scrolls. A consecration that lacks these ten ritual procedures will not achieve its purpose, just like the fruit of the kuśa grass. Therefore, having extracted [the essentials] from all [sources], I shall write this summary as a cause for increasing merit. In that regard, first is the purification of the birthplace; then, the application of the boundary; the birth, the naming, and the inquiry; the act of the topknot; the firm ascetic vows and the conduct; the taking of the hand and the fire ritual. Thus are the ten rituals briefly shown. The detailed explanation is as follows:

བྲམ་ཟེ་རྒྱལ་རིགས་རྗེའུ་རིགས་དམངས་རིགས་སྐྱེ་དགུ་ཡི། ། བུ་མོ་དཀར་དང་སེར་དང་དམར་ནག་མདངས་ལྡན་མ། ། དེ་དག་རྣམས་ཀྱིས་ཚུལ་བཞིན་བཀལ་བའི་སྲད་བུ་བཟང་། ། ཞི་དང་རྒྱས་དང་དབང་དང་མངོན་པར་སྤྱོད་རྣམས་ལའོ། ། ཡུཀྟྱཱ་སིདྡྷཾ་ཧསྟ་སཱུཪྻོཏྠ་མུཀྟཾ་སཾ་གྲཱདྦཱ་དྦཱི་ར་མུ་ལྱ་ཀྲ་ཡཱ་དྦཱ། ཨཱ་རཀྟཾ་བཱ་པུཥྤ་བ་ཏྱཱ་ར་ཛོ་བྷི་རནྟཿ། ཤ་ཡྻཱ་ལབྡྷ་སཏྐརྤྤ་ཊཱ་དི། འཇུག་ངོགས་ཆུ་དང་འོ་མ་དྲི་ཆབ་སོགས་ལྡན་པའི། ། ཆག་ཆག་གིས་ནི་བསམ་གཏན་ཁང་པ་ལེགས་སྦྱང་ཞིང་། ། ལྷ་ཡི་བརྟུལ་ཞུགས་བྱ་བར་འདོད་པས་དེ་ཚེ་བརྒྱད་པ་ལ། ། བས་མཐའི་གནས་མལ་ཐལ་བ་ཆང་དང་ཆུ་ཡིས་ཀྱང་། ། སློབ་དཔོན་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བསྒོམ་བྱས་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ནི་རྒན་རབས་མཆོད་པར་བྱ། ། བྱ་བ་ཀུན་ལ་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་སོགས་ལྷ་རྣམས་ནི། ། དང་པོར་གཏོར་མ་ལ་སོགས་སྦྱིན་པས་ཀུན་ཚིམ་བྱ། ། བཟའ་དང་བཏུང་བ་མཆོག་དང་གར་དང་གླུ་རྣམས་དང་། ། ཐོག་མར་ཡོན་ལ་སོགས་པ་བྱིན་པས་མགུ་བ་ཡི། ། བཟོ་བོ་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཉིད་བསམས་ཏེ། ། ལག་པར་རྡོ་རྗེ་ཆུ་སྐྱེས་ཉི་ཟླས་མཚན་པ་དག། བྱིན་ནས་མྱུར་དུ་ལས་འགྲུབ་བྱ་ཕྱིར་རབ་ཏུ་འབད། ། ལུས་ནི་དག་ཅིང་སྐམ་ལ་རུང་ཞིང་བརྟན་པ་ཡི། ། གོས་ལ་སོགས་པའང་སྟོང་དང་སྙིང་རྗེའི་རང་བཞིན་ཏེ། ། དེ་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངོ་བོར་ཡང་དག་བསམ། ། སྣ་ཚོགས་རིན་ཆེན་དྲི་དང་མེ་ཏོག་ཆུར་བསྲེས་པའི། ། མཆོད་ཡོན་བྱིན་ནས་བཀྲ་ཤིས་བསྟོད་པའི་སྒྲ་དང་བཅས། ། ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔ་ཡི་སྲད་བུས་ཇི་ལྟ་བཞིན། །

The daughters of the brahmins, kṣatriyas, vaiśyas, and śūdras—those with complexions white, yellow, red, and black—have properly spun excellent threads for the rites of pacifying, enriching, magnetizing, and wrathful activity. yuktyā siddhaṃ hastasūryotthamuktaṃ saṃgrāhyād bīramulyakrayād vā | āraktaṃ vā puṣpavat tyārajo 'bhiraktaḥ śayyālabdhaṃ satkarpapāṭādi || Having thoroughly purified the meditation hall with sprinklings of water from a bathing place, milk, scented water, and so forth, one who desires to perform the divine observance should, on the eighth day, prepare a dwelling in a remote place using ashes, wine, and water. Having meditated upon the master as the glorious Vajrasattva, one should make offerings to the Buddha maṇḍala and the elders. In all activities, one should first satisfy the world-protectors and other deities with offerings such as torma. Having pleased the artisans by first giving them the best food and drink, dance, song, and honoraria, one should visualize them as having the very nature of Karma-Vajra. Having placed in their hands vajras and lotuses marked with the sun and moon, one should strive intensely to swiftly accomplish the work. The body is pure, lean, suitable, and stable; the clothing and so forth are also of the nature of emptiness and compassion. Thus, one should correctly contemplate them as being without intrinsic nature. Having offered the arghya water mixed with various jewels, scents, flowers, and water, accompanied by the sounds of auspicious praises, one should [proceed] with the threads of the five aspects of wisdom exactly as they are.

འཁོར་ལོའི་ཚུལ་བཞིན་ཐིག་གདབ་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། རས་རིས་ཀྱིའོ། ། གླེགས་བམ་ཆོས་ཀྱི་མཛོད་ནི་གྲོག་སོགས་ལའང་རུང་། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་དྷཱིཿསྐྱེས་བདུད་རྩི་དང་། ། སྨྱུ་གུ་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེའི་རྩེ་མོ་རྣམ་དག་པས། ། གསུང་གི་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཡི་གེའི་ཕྲེང་སྤྲོ་བྱེད། ། གླེགས་བམ་གྱིའོ། ། ས་ཤིང་ལྕགས་ཀྱི་ཁམས་དང་རྡོ་བ་སི་ཐོ་ལ། ། ཤེས་རབ་དག་པའི་ཟླ་བ་ཉ་འདྲ་སྙིང་གར་ཏེ། ། གང་གང་ལྷ་ཡི་སྙིང་པོའི་སྔགས་དེ་སྔགས་པ་ཡིས། ། ཁམས་ལ་དེ་ནི་ལན་བརྒྱད་དག་ཏུ་བཟླས་པར་བྱ། ། མཆོད་རྟེན་དང་སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའིའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་གང་། ། འགྲོ་བ་འདི་ཡི་རང་བཞིན་དེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རང་བཞིན་མེད། ། འགྲོ་བ་འདི་ཡི་རང་བཞིན་མེད། ། དངོས་པོ་དག་པར་བྱེད་པའོ། ། མཁའ་ཁྱབ་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན་འགྲོ་རྣམས། ། འདིར་ནི་སངས་རྒྱས་གནས་མཛད་ལ། ། ཡང་དག་ཉེ་བར་མཛད་པར་འོས། ། ཉེ་བར་བྱེད་པའོ་ཞེས་པ་དང་པོ་སྐྱེ་གནས་སྦྱང་བའི་བྱ་བའོ། ། ། ། དེ་ནས་བར་སྣང་ཟླ་བ་ཉ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ཤིན་ཏུ་དམར་བའི་ཧོ་ཡིག་རྣམ་པར་སྤེལ་ཞིང་འབར། ། སྐུ་གསུམ་ས་བོན་དང་མཉམ་ས་བོན་བཟང་པོ་ཅན། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་ནི་བདག་པོར་བཅས་པས་རྣམ་པར་གཟིགས། ། ཇི་ལྟར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན། ། དགའ་ལྡན་དུ་ནི་བཞུགས་པ་ལས། ། ལྷ་མོ་སྒྱུ་འཕྲུལ་ལྷུམས་ཞུགས་ལྟར། ། དེ་བཞིན་འདིར་ནི་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། མ་ལུས་ཕྱོགས་ན་བཞུགས་པ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཆེ། །

The lines should be drawn according to the manner of the wheel; this is for the cloth painting. For the volume of the Dharma treasury, even on wood and so forth, it is suitable. From the syllable dhīḥ, the nectar of the aspect of insight-wisdom is born; from the syllable hūṃ, the tip of the vajra is purified. One should emanate the garland of letters, the nature of the Vajra Speech; this is for the volume. On the elements of earth, wood, iron, or stone, at the heart, is the pure insight-moon like the full moon. Whatever the mantra of the deity’s essence may be, the practitioner should recite it eight times over that element; this is for the stūpas, images, and so forth. Whatever is the nature of the Tathāgata, that is the nature of these beings. The Tathāgata is without intrinsic nature; these beings are without intrinsic nature. This is the purification of entities. All the perfect Buddhas who pervade space and all the Bodhisattvas who go everywhere: may they dwell here in the state of Buddhahood and truly draw near. This is the "drawing near," the first activity of purifying the place of birth. Then, in the sky, upon a full moon maṇḍala, the intensely red syllable hoḥ is multiplied and blazes. Possessing the excellent seed-syllable equal to the seed-syllables of the three bodies, the maṇḍala deities, together with the Lord, gaze upon it. Just as all the perfect Buddhas, while residing in Tuṣita, entered the womb of the goddess Māyādevī, so too, please remain here. All you Buddhas residing in every direction without exception, please turn your attention to me. O Great Master Mañjuvajra...

ལྷར་ནི་བདག་གིས་བརྟག་པར་བགྱི། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་བརྩེ་བ་དང་། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། ས་བོན་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛད་པར་འོས། ། ཞེས་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་སླར་ཡང་མཆོད་དེ་ལྷའི་ཐུགས་ཀའི་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་ནང་གི་ཟླ་བ་གང་བ་ལ་གནས་པའི་རང་གི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་རབ་ཏུ་འཕྲོས་པའི་ལྕགས་ཀྱུས་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་བཅིང་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲཱཾ་ཀུ་ཤ་བཱི་ཛ་མཎྜ་ལ་མཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཛཿ། ཨོཾ་བཛྲ་པཱ་ཤ་བཱི་ཛ་མཎྜ་ལཾ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་སྥོ་ཊ་བཱི་ཛ་མཎྜ་ལཾ་བནྡྷ་ཡ་བཾ། ཨོཾ་བཛྲཱ་བེ་ཤ་བཱི་ཛ་མཎྜ་ལཾ་ཏོ་ཥ་ཡ་ཧོཿ། ཞེས་པ་ནི་དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་སོ། ། བྱ་བ་ཀུན་ལ་ཏིང་འཛིན་གསུམ་བསྒོམས་ནས། ། སྙིང་པོ་མངོན་པར་བཟླ་ཞིང་འདི་བསྒྲུབ་བྱ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པས་བསྐངས་ཤིང་བརྟན་བྱས་ཏེ། ། ཕྱི་དང་གསང་བར་བཅས་པའི་མཆོད་གཏོར་སྦྱིན། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་པུཥྤེ་ཧཱུཾ། མེ་ཏོག་གོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷཱུ་པེ་ཧཱུཾ། བདུག་པའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དཱི་པེ་ཧཱུཾ། མར་མེའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་གནྡྷེ་ཧཱུཾ། དྲི་ཆབ་བོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་ནཻ་བི་དྱེ་ཧཱུཾ། ཞལ་ཟས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ཡ། མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ། བཛྲ་སཏྭ་ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛ། དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། སུ་ཏོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་ཝ། སུ་པོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བ། སརྦྦ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪ། སརྦྦ་ཀརྨ་སུ་ཙ་མེ་ཙིཏྟཾ་ཤྲི་ཡཿཀུ་རུ་ཧཱུཾ། ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿབྷ་ག་བཱན་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་མཱ་མེ་མུཉྩ་བཛྲཱི་བྷ་བ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨཱཿ། ཞེས་པ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་སྔགས་སོ། །

"I shall visualize the deity. Out of compassion for the disciples and for the sake of the welfare of sentient beings, it is fitting that you grant your blessing as the great wisdom that serves as the seed." Having thus made this supplication, one should again present offerings. Then, from the light rays of one's own seed-syllable abiding upon the full moon within the lotus at the deity's heart, one should perform the summoning, entering, binding, and pleasing with hooks. The mantras for summoning and so forth are: OṂ VAJRĀṄKUŚA VĪJA MAṆḌALA MĀKARṢAYA JAḤ OṂ VAJRAPĀŚA VĪJA MAṆḌALAṂ PRAVEŚAYA HŪṂ OṂ VAJRASPHOṬA VĪJA MAṆḌALAṂ BANDHAYA BAṂ OṂ VAJRĀVEŚA VĪJA MAṆḌALAṂ TOṢAYA HOḤ Having meditated on the three samādhis for all activities, one should recite the essence mantra and accomplish this. Having restored and stabilized [the deity] with the hundred-syllable mantra, one should offer outer and secret offerings and torma. OṂ ĀḤ VAJRA PUṢPE HŪṂ — flowers. OṂ ĀḤ VAJRA DHŪPE HŪṂ — incense. OṂ ĀḤ VAJRA DĪPE HŪṂ — lamps. OṂ ĀḤ VAJRA GANDHE HŪṂ — scented water. OṂ ĀḤ VAJRA NAIVIDYE HŪṂ — food. OṂ VAJRASATTVA SAMAYA MANUPĀLAYA | VAJRASATTVA TVENOPATIṢṬHA | DṚḌHO ME BHAVA | SUTOṢYO ME BHAVA | SUPOṢYO ME BHAVA | ANURAKTO ME BHAVA | SARVASIDDHIṂ ME PRAYACCHA | SARVAKARMA SUCA ME CITTAṂ ŚRIYAḤ KURU HŪṂ | HA HA HA HA HOḤ BHAGAVĀN SARVATATHĀGATA VAJRĀMĀMUCCHA VAJRĪ BHAVA MAHĀSAMAYASATTVA ĀḤ. This is the hundred-syllable mantra.

དཔུང་བཟང་གི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ཚིགས་བཅད་ཀྱི་གཏོར་མ་དང་། རང་གི་བརྟག་པའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བས་དཀྱིལ་འཁོར་པ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་ལ་སྦྱིན་ཏེ། འདིར་ནི་མང་གིས་དོགས་པས་བདག་གིས་མ་བྲིས་སོ་ཞེས་པ་གཉིས་པ་མཚམས་ཀྱི་མཐའ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་བྱ་བའོ། ། ། ། མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་མཆོག་ཤེལ་དང་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་དང་རྡོ་རྗེ་ལྗང་གུ་དང་པུཥྤརྣ་ག་རྣམས་ཀྱིས་གང་བའི་གསེར་དང་ནོར་བུ་དང་ཟངས་དང་རྡོ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་དུང་ཆོས་འབྲས་ཡོས་དང་མེ་ཏོག་ཀུ་སུམྦྷའི་འབྲས་བུ་དང་ཏིལ་དང་དྲི་དང་མེ་ཏོག་དང་འོ་མ་དང་ཆུ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཀང་བའོ། ། ཨོཾ་བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཧཱུཾ། བསང་གཏོར་གྱི་དུང་ཆོས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱ་དཱརྒྷཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཞབས་བསིལ་དང་ཞལ་གྱི་དུང་ཆོས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ་ཞེས་པ་མཆོད་ཡོན་དང་ཉེ་བའི་བྱེད་པའོ། ། དྭི་རཥྚ་མཱ་ཏྲཾ་ཀ་རུ་ཎོ་པ་མོ་ད་རཾ་དྭི་མཱ་ཏྲ་ལམྦོཥྛ་མུ་ཁཾ་ས་མཱ་ཡ་ཏཾ། ཏ་དརྡྷ་མཱ་ནཱ་ཡ་ཏ་མུཉྩ་ཀནྡྷ་རཾ་ཏྲི་བྷཱ་ག་བི་སྟཱ་ར་སུ་རཱུ་པ་ཀཎྛ་ཀཾ། ཁ་གདུགས་དཀར་པོ་ལྟར་མཛེས་པའི་བུམ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ལའོ། ། མ་ཚོས་པ་དང་ནག་ནོག་དང་གས་པ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པ། ལེགས་པར་སྦྱངས་ཤིང་དག་པའི་ལུས་ཅན་བདུག་པས་ལེགས་པར་བདུགས་པས། ཏྲི་ནེ་ཏྱ་ཙཱ་མཱི་ཀ་ར་ཙི་ཏྲ་ཙིཧྣི་ཏཾ། འཇུག་ངོགས་བཟང་པོའི་ཆུ་གཙང་མས་བཀང་བ་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་དང་གོས་དང་མེ་ཏོག་གིས་བརྒྱན་ཏེ།

One should offer the torma as described in the Subāhuparipṛcchā-tantra and the mantra garlands as described in one’s own Kalpa-tantra to the world-protectors together with the maṇḍala deities. I have not written them here for fear of being too wordy; this is the second [section], the activity of the concluding application of the boundary. The supreme vessels for the drinking water (argha) are filled with crystal, sapphire, green vajra-stone, and puṣparāga; or with gold, jewels, copper, stone, and so forth. The conch vessels are completely filled with parched rice, kusumbha fruit, sesame, fragrance, flowers, milk, and water. Oṃ vighnāntakṛt hūṃ: this is the blessing of the conch for the sprinkling of purification. Oṃ sarvatathāgata pādārghaṃ pratīccha svāhā: this is the blessing of the drinking water vessel. Oṃ āḥ hūṃ: this is the blessing of the conch for the foot-bath and the mouth-washing; this is the preparation for the drinking water. dviraṣṭamātraṃ karuṇopamodaraṃ dvimātralambauṣṭhamukhaṃ samāyataṃ | tadardhamānāyata-muñcakandharaṃ tribhāgavisārasurūpakandhakaṃ || One should prepare a vase as beautiful as a white parasol for all activities. It should be free from being uncooked, stained, cracked, and so forth. Having its body well-purified and clean, it is thoroughly fumigated with incense. trinetracāmicakracihnitam | It is filled with pure water from an excellent bathing place and adorned with victory banners, flags, cloth, and flowers.

ཀུ་ཤ་སར་པ་འཁྱིལ་པར་བཅས་པའི་གདན་ལ་གཞག་གོ། ། ཨ་ཤྭཏྠ་དང་ཙཱུ་ཏ་དང་བ་ཊ་དང་བརྐ་ཊི་དང་མཆོད་སྦྱིན་ཤིང་སྟེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལྕུག་མ་ལྔ་དང་ཤིང་ཤུན་རྣམས་སོ། ། བ་བྱུང་རྣམས་ནི་བ་ལང་གི་ལྕི་བ་དང་ཆུ་དང་འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་རྣམས་སོ། ། སིཾ་ཧཱི་དང་སཱ་ཧ་དང་བྲྀ་ཧ་ཏི་ཀཱ་དང་གི་རི་ཀརྞི་ཀཱ་རྣམས་དང་། གྲོ་དང་ཏིལ་དང་སྲན་མ་དང་ནས་རྣམས་དང་། མུ་ཏིག་དང་བྱི་རུ་དང་མུ་མེན་དང་གསེར་དང་དངུལ་ཏེ་ལྔ་དང་། ག་བུར་དང་གུར་གུམ་དང་ཙནྡན་དང་གླ་རྩི་དང་སིཧླ་རྣམས་དང་། སྲད་བུ་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་དམར་པོ་དང་ནག་པོ་རྣམས་སོ། ། དབང་ལྡན་དང་ཟླ་བ་དང་ཆུ་ལྷ་དང་དབང་བོའི་བུ་རྣམས་ཀྱི་དཀར་པོའོ། ། ཚངས་པ་དང་དབང་པོ་དང་ས་དང་ནོར་སྦྱིན་རྣམས་ཀྱི་མདོག་སེར་པོའོ། ། ཉི་མ་དང་སྦྱིན་སྲེག་མཁན་གྱི་དམར་པོའོ། ། རླུང་ལྷ་དང་ལྷ་མིན་དག་གི་ལྗང་གུ་དང་ནག་པོའོ། ། ལྷ་མིན་དགྲ་དང་གཤིན་རྗེ་དག་གི་སྣ་ཚོགས་པའོ་ཞེས་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོ་བྱད་དོ། ། ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་གས་བདུད་རྣམས་སྦྱངས་ཏེ། བུམ་པ་དང་རྡུལ་ཚོན་གྱིས་བྲིས་པ་དང་སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་མཉེས་པ་རྣམས་བྱས་ཏེ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གས་སླར་ཡང་སྔགས་པས་མཆོད་དེ་བ་བྱུང་དང་དྲི་བཟང་ཟངས་ཀྱི་སྣོད་དུ་སྦྱར་བ་དཱུར་བའི་མྱུ་གུ་ལས་བྱས་པའི་པིར་གྱིས་བྱུགས་ཏེ། སྐུ་གཟུགས་གསེར་ལས་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལེགས་པར་བཞག་ནས་དྲི་བཟང་དང་ཏིལ་མར་གྱིས་སྦྱང་ངོ་། །

One should place [the image] upon a seat of fresh kuśa grass arranged in a circular pattern. There are five twigs and bark from the aśvattha, cūta, vaṭa, parkaṭī, and yajñadruma trees. The five products of the cow are cow dung, water, milk, curd, and ghee. The five gems are siṃhī, sāha, vṛhatikā, girikarṇikā, and [the fifth is] wheat, sesame, peas, barley, pearl, coral, lapis lazuli, gold, and silver; and camphor, saffron, sandalwood, musk, and sihlaka. There are yellow, green, red, and black threads. White is for Īśāna, the Moon, Varuṇa, and the sons of Indra. Yellow is for Brahmā, Indra, Earth, and Kubera. Red is for the Sun and the fire-priest. Green and black are for Vāyu and the asuras. Variegated is for the enemy of the asuras and Yama; these are the requisites for the vases and so forth. Having purified the māras according to the ritual explained in the śāntika homa, one performs the summoning, entering, binding, and pleasing of the deities in the vases, the colored powder mandala, and the statues and so forth. Having performed the ritual of consecration, the mantrin should again make offerings. Having mixed the five products of the cow and fragrant scents in a copper vessel and applied them with a brush made of dūrvā grass sprouts, one should properly place the statues made of gold and so forth and cleanse them with fragrant scents and sesame oil.

རངྒཱརྐ་སྦྱར་བ་ལས་བྱས་པའི་སྣོད་དུ་ལེགས་པར་བཞག་པ་སཏྤཎྜི་བལྐ་ལ་བི་ལེ་པ་ན་མངྒ་ཡཥྚེཿ དྲི་དང་། སྐྱུ་རུ་ར་དང་། དྲི་བཟང་པོའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཕྱེ་མ་བུམ་པའི་ཆའི་ནང་དུ་བཅུག་པས་དྲི་མ་བསལ་ཏེ། རིན་པོ་ཆེའི་འོད་ཅན་འོད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཀྲ་བའི་མེ་ལོང་གི་ངོས་ལ་གླེགས་བམ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་གཟུགས་ལ་སྟེ། བཀྲ་ཤིས་བརྗོད་པའི་སྙན་པའི་གླུ་འདོན་ཞིང་རྣམ་རྒྱལ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རིམ་གྱིས་ཁྲུས་བྱས་ཏེ་ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་གའོ། ། ལུས་རྫོགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་བྱིས་པ་སྐྱེས་པའི་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཁྲུས་ལ་སོགས་པས་ལུས་ཡང་དག་པར་སྦྱངས་ཏེ། ཡན་ལག་དགུ་ས་བོན་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བར་བྱའོ། ། དཔལ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་སྨིན་མཚམས་དང་མགྲིན་པ་དང་སྙིང་གར་ཉི་མའི་གཟུགས་དང་། མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་སྐྲ་མཚམས་དང་ལྟེ་བའི་བར་དུ་ཟླ་བ་ཉ་བ་ལ་ཡན་ལག་དགུའི་ས་བོན་རྣམས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཀྵིཾ། ཛྲཾ། ཁཾ། གཾ། ཀྵཾ། སཾ། མིག་གཡས་སུ་མ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མ་དང་། མིག་གཡོན་དུ་ཊ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི་ཟླ་བ་ལེགས་པར་བསམས་ཏེ། གསེར་གྱི་ཐུར་མ་དང་མར་མེ་དང་མིག་སྨན་དང་མེ་ལོང་གི་ངོས་དང་རྡོ་རྗེའི་རྩེ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། མངར་གསུམ་གྱིས་བྱུགས་པའི་ཐུར་མས། ཐུར་ལྡན་སྨན་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡིས། ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་རབ་རིབ་བཞིན། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱི་ནི་མི་ཤེས་པའི། ། ལིང་ཏོག་བདག་གིས་བསལ་བར་བགྱི། ། ཨོཾ་ཙཀྵུཿ ཙཀྵུཿས་མནྟ་ཙཀྵུ་ཤྩཀྵུ་རྦི་ཤོ་དྷ་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། མིག་སྨན་གྱིས་བྱུགས་པའི་ཐུར་མས།

Having placed [the object] properly in a vessel made of rāṅgārka wood, one should cleanse the impurities by placing within the vessel a portion of fragrant substances, āmalaka, and various fine powders. Then, while chanting auspicious songs, one should perform the bathing ritual by gradually bathing [the object] with the vijaya-kalaśa and other vessels, reflecting the forms of the volumes upon the surface of a mirror that is radiant with the light of jewels. For physical statues and the like, the body should be thoroughly purified through bathing and other rites, just as in the ritual for the birth of a child. One should then completely purify [the body] with the seed syllables of the nine limbs. At the essence of the glorious Vajra Body and so forth, one should visualize the forms of suns at the brow, throat, and heart, and full moons from the eyes down to the ears, nose, tongue, hairline, and navel. The seed syllables of the nine limbs are as follows: OṂ ĀḤ HŪṂ, KṢIṂ, JRĪṂ, KHAṂ, GAṂ, KṢAṂ, SAṂ. One should clearly visualize a sun arising from the syllable MA in the right eye and a moon arising from the syllable ṬA in the left eye. Then, using a golden probe, a lamp, medicinal ointment, the surface of a mirror, and the tip of a vajra: With a probe smeared with the three sweets, just as the King of Physicians, the possessor of the probe, removed the cataracts of the world, so do I remove the cataract of ignorance from you, my child. OṂ CAKṢUḤ CAKṢUḤ SAMANTA CAKṢUḤ CAKṢURVIŚODHANE SVĀHĀ. [One should then use] a probe smeared with medicinal ointment.

ཨོཾ་དི་བྱ་ཙཀྵུ་ཥེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། མེ་ལོང་གི་ངོས་ཀྱིས། ཨོཾ་དྷརྨ་ཙཀྵུ་ཥེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། སྒྲོན་མེས། ཨོཾ་པྲཛྙཱ་ཙཀྵུ་ཥེ་ཨཿསྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེའི་རྩེ་མོས། ཨོཾ་བུདྡྷ་ཙཀྵུ་ཥེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་མིག་སྦྱིན་པའི་ཆོ་གའོ། ། ཨ་ཤྭཏྠའི་འདབ་མར་བཅུག་པའི་སྦྲང་རྩི་མར་དང་ཀ་ར་དང་ལྡན་པ་འདི་ལ་མྱང་དུ་གཞུག་ཅིང་འོ་མའི་རྒྱུན་སྦྱིན་ཞིང་གོས་སེར་པོའི་སྟོད་གཡོགས་ལ་སོགས་པའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿསརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་མ་དྷུ་པྲཱ་ས་ནེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ནིཿསྭཱ་ཧཱ། མངར་གསུམ་མྱང་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་དེ་བ་ཏཱ་ཙིནྟྲཱ་མྲྀ་ཏ་དྷཱ་རེ་སྭཱ་ཧཱ། འོ་མ་མྱང་བའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿས་མཱ་དྷྱངྒ་དྲྀ་ཌྷ་ཀ་བ་ཙཱ་བར་ཎི་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། སྟོད་གཡོགས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་བཱ་ས་སེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། རས་ཡུག་གུར་གུམ་ལ་སོགས་པས་བཀྲ་བར་བརྒྱན་པའི་འོ་ཞེས་པ་གསུམ་པ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བའོ། ། ། ། རང་གི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་གང་བ་ལས་མིང་གི་ཕྲེང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཕྱུང་སྟེ་སྤྲོས་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལག་པས་བཟུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་རྩེ་ལ་བཀོད་ནས་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱི་བོར་བཞག་སྟེ་སྙིང་བོ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་བཞི་པ་མིང་གི་བྱ་བའོ། ། ། ། ལྷའི་ཐུགས་ཀར་སྔགས་བཀོད་ཅིང་བཞག་ནས་སྔགས་པས་སྙིང་གར་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་རྒྱལ་བའི་ཚོགས་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཆགས་པ་ཆེ། ། འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་སྒྲུབ་མཛད་པ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཁྱབ་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་ལ་གནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡབ་ཉིད་དེ། ། དམ་ཚིག་གི་ནི་འདོད་པ་མཆོག། བདེན་པ་དེ་ཡིས་མགོན་ཁྱོད་ཀྱིས།

OṂ DIVYA CAKṢUṢE HŪṂ SVĀHĀ. With a mirror. OṂ DHARMA CAKṢUṢE HŪṂ SVĀHĀ. With a lamp. OṂ PRAJÑĀ CAKṢUṢE AḤ SVĀHĀ. With the tip of a vajra. OṂ BUDDHA CAKṢUṢE HŪṂ SVĀHĀ. This is the ritual for the bestowing of eyes. One should have [the child] taste honey, ghee, and sugar placed upon an aśvattha leaf, and offer a stream of milk, along with a yellow upper garment and so forth. OṂ ĀḤ SARVA TATHĀGATA MADHU PRĀSANE HŪṂ PHAṬ NIḤ SVĀHĀ. This is the mantra for tasting the three sweets. OṂ SARVA DEVATĀ CITRA AMṚTA DHĀRE SVĀHĀ. This is for tasting the milk. OṂ ĀḤ SAMĀDHYAṄGA DṚḌHAKA VĀCĀVĀRAṆI HŪṂ SVĀHĀ. This is for the upper garment. OṂ ĀḤ VAJRA VĀSASE HŪṂ SVĀHĀ. This is for the cloth, adorned with saffron and so forth. These are the three [mantras] for the third activity, birth. From the full moon at one's own heart, a mass of light rays from the garland of names is emitted and projected. Having placed them upon the tip of the vajra held in one's own hand, one should set it upon the crown of the image and recite the essence mantra one hundred and eight times. This is the fourth activity, the naming. Having placed the mantra at the heart of the deity, the practitioner should join their palms at the heart and make a supplication to the assembly of Victors: OṂ. Great bliss, great passion, You who accomplish the welfare of all beings, Pervading the minds of all sentient beings, Dwelling in the hearts of all sentient beings, The very father of all sentient beings, The supreme desire of the samaya. By that truth, O Protector, you—

། བདག་གི་འདོད་པ་ཡོངས་རྫོགས་ཤོག། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་དང་། ། དམ་ཚིག་རྗེས་སུ་དྲན་པས་ཀྱང་། ། ཐུགས་བརྩེས་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན། ། ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་བཛྲ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿས་མ་ཡ་ཧོཿཞེས་པ་གསོལ་བའི་སྔགས་སོ། ། རྣམ་བཀྲ་སྐུ་མངའ་ཐུབ་པའི་སྐྱེས་མཆོག་སྲས་དང་བཅས་རྣམས་ལ། ། ཨ་མྲ་ཆུ་ཤིང་འབྲས་མངར་བརྐ་ཊི་དང་ཏིནྟ་ལཱི། ། དཱ་ལི་ཏིནྡུ་ཀ་དང་ཧ་རུ་ཥ་དང་སོ་དག་བྱེད། ། ནཱ་རངྒ་དང་ཏཱ་ལ་མངར་འཛམ་བཱི་ཛ་པཱུ་ར་བཟང་། ། ཨ་མྲ་ཏ་ཀ་འབྲས་གསུམ་ཚེར་ལྡན་རྒུན་འབྲུ་ལ་སོགས་པ། ། ཆུ་དང་སྐར་མ་ཉི་མ་ས་དང་ལོ་འདབ་ཚོགས་པ་ལས། ། དུས་དང་རྗེས་མཐུན་འབྲས་བུ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ནམ་བསྐྱེད་པའི། ། འབྲས་བུ་མཆོག་གི་བཟའ་བཅའ་རྣམས་ཀྱང་ཀུན་ནས་དབུལ་བར་བགྱི། ། སྔགས་ཀྱང་། ཨོཾ་ཨཱཿས་མཱ་དྷི་ཕ་ལེ་སརྦ་མུ་ནི་པུ་ཏྲ་པྲཱི་ཎ་ནེ་ཨཾ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་འབྲས་བུ་གསོལ་བའི་ཆོ་གའོ། ། དོན་ཆེན་བཞེད་པ་དེ་རྣམས་མཐའ་དག་ནི་སྐུ་ཁྲུས་དང་། ། བསང་གཏོར་མཆོད་ཡོན་ཞབས་བསིལ་ཞལ་བསིལ་ལ་སོགས་མཆོད་པ་དང་། ། རྒྱ་ནག་གོས་ལ་སོགས་པས་ཡོངས་བརྒྱན་ན་བཟའ་དབུལ་བགྱི་ཞིང་། ། རྡོ་བ་དངུལ་དང་ནོར་བུ་གསེར་ལས་བྱས་པའི་སྣོད་སོགས་སུ། ། འབྲས་ཆན་བཟའ་བ་ཞོ་དང་ཀ་ར་འོ་མའི་ཐུག་པ་དང་། ། ཚོད་མ་དམ་པ་རབ་མཆོག་རྣམ་པ་མང་པོ་དག་དང་བཅས། ། གྲོ་ཡི་ཕྱེ་མས་ཚུལ་བཞིན་སྤྲུལ་པའི་ལ་དུ་ལ་སོགས་པ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པའི་ཞལ་ཟས་ཡང་དག་བཞེས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ན་མཿས་མནྟ་བུདྡྷཱ་ནཱཾ་ཨོ་ཇོ་བ་ལནྟེ་ཛོ་བ་ལནྡ་དེ་སྭཱ་ཧཱ།

May my aspirations be completely fulfilled! Through the blessings of the dharmadhātu and by recollecting the samaya, I pray that you act with compassion to accomplish the welfare of all sentient beings. OṂ MAHĀSUKHA VAJRA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ SAMAYA HOḤ. This is the mantra of supplication. To the Sage, the supreme among beings, who possesses a magnificent body, together with his sons, I offer fruits such as the mango, the plantain, the sweet fruit, the bakati, and the tinduka; the dāli, the tinduka, the haruṣa, and the tooth-cleanser; the nāraṅga, the sweet palm, the excellent vijapūra, the āmrātaka, the three fruits, the thorny fruit, the grape, and so forth. From the convergence of water, stars, sun, earth, and foliage, these supreme fruits and foods are produced in accordance with the seasons and according to the ritual; I offer them all. The mantra is: OṂ ĀḤ SAMĀDHIPHALE SARVAMUNIPUTRAPRĪṆANE AṂ HŪṂ SVĀHĀ. This is the ritual for offering fruit. To those who desire the great purpose, I offer the bath, the sprinkling, the arghya, the pādya, the ācamana, and other offerings. I offer garments such as Chinese silk to fully adorn them. In vessels made of stone, silver, jewels, or gold, I pray that you accept the well-prepared food offerings: cooked rice, yogurt, sugar, milk porridge, various excellent and supreme vegetables, and sweets such as la-du properly fashioned from wheat flour. OṂ NAMAH SAMANTABUDDHĀNĀṂ O JOVALANTE JOVALANDADE SVĀHĀ. This is the ritual for the food offering.

ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་གིས་འདི་དག་ལན་བདུན་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ། ཨོཾ་དི་བྱནྣེ་ས་མཱ་དྷི་དྷྱཱ་ན་པྲཱྀ་ཎ་ནེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་འདིས་དབུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ཞལ་ཟས་གསོལ་བའི་ཆོ་གའོ་ཞེས་པ་ལྔ་པ་ཉེ་བར་འདྲེན་པའི་བྱ་བའོ། ། ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་པར་བྱས་ཏེ་སྤུ་གྲིའི་སོ་ནི་ཆེས་རྣོ་བས། ། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་སྒྲིབ་པ་གེགས་གྱུར་འཁྱོག་ཅིང་ནག་པ་དེ་རྣམས་ཡང་དག་བཞར་བྱས་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་རྣམ་པའི་རང་བཞིན་དག་ཏུ་བསྒོམས་ཏེ་སྤྱི་བོར་གཙུག་ཕུད་དབྱིབས་ནི་བྱ་བ་ཡིན། ། རྣ་བར་ཆོས་ཀྱི་གེགས་གྱུར་སྡིག་པའི་སྒྲིབ་གཡོགས་ཡང་དག་ཞུགས་ལ་ཁབ་རྩེ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་རིན་ཆེན་རྣམ་བཀྲ་གསེར་གྱི་ཅོད་པན་དང་ནི་རྣ་བའི་གོང་རྒྱན་མཆོག་ཏུ་འབར། ། ཞ་ཉེ་སོགས་བྱས་རྣ་རྒྱན་དམ་པ་རྡོ་རྗེས་བརྟེན་པ་དང་ནི་ཏཱ་ལ་ཅན་དག་དང་། ། མུ་ཏིག་དོ་ཤལ་རྣམ་འཕྱང་མགུལ་རྒྱན་དང་ནི་གདུ་བུ་དཔུང་རྒྱན་སེང་གེ་གདོང་དག་དང་། ། འོག་པག་དམ་པ་བཅིངས་ལས་སྤྲོས་པའི་དྲིལ་ཆུང་གཡོ་བའི་སྒྲ་ལྡན་དང་ནི་ཞབས་གདུབ་དབུལ། ། ཨོཾ་སརྦཱ་བ་ར་ཎ་བ་མན་ཙྪེ་ད་ཡ་ཛྙཱ་ན་ཙཱུ་ལཾ་ཀལྤ་ཡ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། གཙུག་ཕུད་བྱེད་པའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་དྷརྨྨ་བྱ་དྷི་ཀ་ར་ཎཾ་སཾ་བེ་དྷ་ཡ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། རྣ་བ་འབུགས་པའོ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཁམས་གསུམ་པ་ཡིས་ཕྱག་བྱས་པ། ། རིགས་ལྔ་ལས་བྱུང་ཅོད་པན་ཏེ། ། ཁྱེད་ཅག་མཆོད་པའི་དོན་དུའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་མུ་ཀུཊཱ་བྷི་ཥི་ཀ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཅོད་པན་ནོ། ། ཨོཾ་བོ་དྷྱངྒཱ་བྷ་ར་ཎ་བི་བྷུ་ཁ་ཎེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། རྒྱན་ནོ། །

Having consecrated these seven times with OṂ ĀḤ HŪṂ, one should offer them with the mantra: OṂ DIVYANNE SAMĀDHIDHYĀNAPRĪṆANE SVĀHĀ. This is the ritual for partaking of the food; it is the fifth activity, the act of bringing [the offerings] near. With the syllable HŪṂ, one emanates the form of the Vajra-holder. With the extremely sharp edge of a razor, one should properly shave away those crooked and dark obscurations and hindrances such as birth. Meditating on them as being of the nature of the aspects of primordial wisdom, one should fashion the shape of a topknot on the crown of the head. Into the ears, one should insert the needle-point to remove the sinful obscurations that hinder the Dharma. One should offer a crown of various multicolored jewels and gold, and supreme, blazing earrings. One should offer excellent ear-ornaments made of lead and the like, supported by vajras, as well as those with palm-tree motifs. One should offer pearl necklaces hanging down, throat-ornaments, bracelets, armlets, lion-faced ornaments, and anklets, along with the supreme girdle bound with the sound of swaying small bells. OṂ SARVĀVARAṆAVAMANCCHEDAYA JÑĀNA-CŪḌĀṂ KALPAYA HŪṂ SVĀHĀ. This is the making of the topknot. OṂ SARVADHARMĀVYATIKARAṆAṂ SAMBEDHAYA HŪṂ SVĀHĀ. This is the piercing of the ears. "This is the crown of all the Buddhas, Worshipped by the inhabitants of the three realms. It is the crown arising from the five families; It is for the purpose of your worship." OṂ SARVATATHĀGATA-MUKUṬĀBHISHEKAŚRIYE HŪṂ SVĀHĀ. This is the crown. OṂ BODHYAṄGĀBHARAṆAVIBHŪṢAṆE HŪṂ SVĀHĀ. This is the ornament.

ཞེས་པ་དྲུག་པ་གཙུག་ཕུད་བྱེད་པའི་བྱ་བའོ། ། ། ། རང་གི་སྙིང་གའི་ཟླ་བའི་གཟུགས་ལ་ལྷའི་མཚན་མ་དམ་པ་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དང་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་འཕྲོ་བར་བསམས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་སྤྲོས་བ་སྔར་ཉེ་བར་སོན་པ་དེའི་ལག་ཏུ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་གིས་སྦྱིན་ནོ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ། ། མཚན་མ་བསྒོམ་པར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། ཡེ་ཤེས་གང་དང་གང་གིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ཉེར་འགྲོ་བ། ། སེམས་ཅན་དོན་སོགས་བྱ་བ་ཀུན། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ས་སྟེང་རྟག་ཏུ་བྱ། ། ཞེས་པ་བདུན་པ་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་པའི་བྱ་བའོ། ། ། ། སློབ་དཔོན་བྱ་བ་མཐའ་དག་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་མཁས་པས་དྲི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་དག། བྱས་ནས་སྟེང་དུ་མེ་ཏོག་རབ་ཏུ་བཀྲམ་སྟེ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མཆོད་པ་མཆོག་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། རིག་པ་ལ་སོགས་ཀྱང་ནི་རྒྱུ་སྟེ་གཞན་གྱི་སེམས་ནི་གཅིག་ཙམ་གསལ་བ་མ་ཡིན་ཉིད། ། བརྟན་པ་དང་ནི་གཡོ་བའི་འགྲོ་བ་འདི་ཀུན་རང་གི་སེམས་ལས་བྱུང་བར་བསམ་པར་བྱ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་སྨྲའོ། ། དུས་གསུམ་གཤེགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་བྱུང་བར་མཉམ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། བསེ་རུ་ཉན་ཐོས་སྐྱེ་བོ་རྣམས། ། རང་བཞིན་མེད་ཅིང་དམིགས་པ་མེད། ། མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་དེ་བཞིན་ཉིད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད། ། དེ་ལྟར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། ཞེས་པ་བརྒྱད་པ་མཉམ་པར་འཇུག་པའི་བྱ་བའོ། ། ། ། རང་གི་སྙིང་གར་ཆུ་སྐྱེས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ།

Thus, the sixth is the activity of performing the topknot ceremony. One should visualize the sublime signs of the deities—such as the forms of the vajra, wheel, jewel, lotus, and sword—emanating from the moon-disk at one’s own heart. These are then projected into the world-systems, and into the hands of those who have previously arrived, these verses are bestowed: "This is the characteristic of the sublime wisdom of all the Buddhas. Regarding phenomena that lack inherent existence, the meditation on signs is thoroughly proclaimed. By whatever wisdom one approaches the state of Buddhahood, you must always perform all activities, such as the welfare of sentient beings, upon this earth." Thus, the seventh is the activity of stabilizing the ascetic conduct. The preceptor, being highly skilled in all activities, should prepare a sublime maṇḍala of fragrance, scatter flowers upon it, and perform the supreme offerings according to the ritual. Knowledge and so forth are also the causes; the mind of another is not merely a single clarity. One should contemplate that all these beings, both stable and moving, arise from one’s own mind. The preceptor says: "All the Buddhas who have gone in the three times are equal in arising from the bodhicitta. The Bodhisattvas, the great beings, the rhinoceros-like Pratyekabuddhas, and the Śrāvakas—all are without intrinsic nature and without objective reference. That which is the wisdom of equality, suchness, is called 'bodhicitta.' One should cultivate such resolute conviction." Thus, the eighth is the activity of entering into meditative equipoise. At one’s own heart, upon a lotus and moon-disk maṇḍala...

། རང་གི་མཚན་མ་ས་བོན་ཡི་གེའི་འོད་ཀྱིས་སྤྲུལ། ། བརྩེ་ལྡན་སྒྲུབ་པོ་བློ་ནི་རབ་ཏུ་འཕེལ་ཆེད་དུ། ། སྐུ་གཟུགས་ལུས་ལ་རིགས་དང་རྗེས་མཐུན་བུ་མོ་དག། ལུགས་མ་སོགས་ལ་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་ནི་གཡོན་ངོས་སུ། ། ལེགས་སྦྱངས་ནོར་བུ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ་སྤྲོ། ། བག་མའི་ཚུལ་ནི་རྣམ་པ་བརྒྱད་དང་ལྡན་ཞིང་མཛེས། ། གསང་སྔགས་རིག་པས་ལག་པ་འཛིན་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། རིགས་ལྔའི་ཆ་ཤས་ཀྱི་ལུས་མཛེས་པ་ལ་སྤྱི་བོ་དང་སྙིང་ག་དང་ལྟེ་བ་དང་གསང་བ་དང་བྱིན་པའི་མཐར་ཐུག་པར་ཨོཾ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཨཱཿཧཱ་ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་དེའི་ལུས་ལ་སྤྱི་བོར་ཟླ་བ་ལ། ཧཱུཾ་ཛཱ་ཏ་ཤར་ད་ལམྦུ་ཛ་མཱཿཀཱ་ར་པི་ཀཱ་ར་ཀརྞྞི་ཀ་ཕ་ལནྟཉྩ། ལས་དང་ཆོས་དང་དམ་ཚིག་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་མངོན་པར་སྦྱངས་ཏེ། ཡང་དག་པར་མཆོད་ཅིང་བརྟན་པར་བྱས་ནས་གོས་དམར་པོའི་སྟོད་གཡོགས་དང་རྒྱན་ཆེན་པོ་དང་བཅས་པ་དཔལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ལྷ་མོ་སྐུ་གཟུགས་དང་གཅིག་ཉིད་དུ་བྱའོ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཡེ་ཤེས་སྣང་གསལ་འོད་བྱེད་མ། ། ལག་པས་ལག་པ་བཟུང་ནས་སུ། ། སངས་རྒྱས་ཕྲིན་ལས་རབ་ཏུ་སྒྱུར། ། བདེན་པ་གང་གིས་ཡེ་ཤེས་མཆོག། ཤེས་རབ་ཐབས་བདག་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། ། བདེན་པ་དེ་ཡིས་མགོན་ཁྱོད་ཀྱིས། ། བདག་གི་འདོད་པ་ཡོངས་རྫོགས་མཛོད། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཾ་བཛྲཱཾ་བྷ་བ་དྲྀ་ཌྷ་ཏིཥྛ་བྷྲཱུཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ་ཨོཾ་སུ་པྲ་ཏིཥྛ་བཛྲེ་སྭཱ་ཧཱ། ཡེ་དྷརྨྨཱ་ཧེ་ཏུ་པྲ་བྷ་བཱ་ཧེ་ཏུནྟེ་ཥཱནྟ་ཐཱ་ག་ཏོ་ཧྱ་བ་དཏ།

Emanated by the light of the seed-syllable of one’s own sign, for the sake of greatly increasing the intellect of the compassionate practitioner, one should visualize and emanate a maiden of a type concordant with the lineage upon the left side of the physical form—whether it be a cast image or otherwise—like a well-purified jewel. She is beautiful, possessing the eight aspects of a bride, and should be accomplished by grasping her hand with the knowledge-mantra. Upon her body, which is beautiful with the portions of the five families, one should place the mantras OṂ HŪṂ SVĀ ĀḤ HĀ at the crown, heart, navel, secret place, and the ends of the calves. At the crown of her head is a moon, upon which is the mantra: HŪṂ JĀTA ŚARDA LAMBU JA MĀKĀRA PIKĀRA KARṆIKA PHALANTYA. Having thoroughly purified the body through the action, dharma, samaya, and mahāmudrā seals, and having perfectly worshipped and stabilized her, she—clothed in a red upper garment and great ornaments—is to be made one with the image, the goddess whose nature is the glorious dharmadhātu. "This is the light-maker of the wisdom-illumination of all the Buddhas. Having grasped hand with hand, she thoroughly transforms the enlightened activities of the Buddhas. By the truth of the supreme wisdom, the maṇḍala of which the self is insight and method, by that truth, O Protector, please completely fulfill my desires!" OṂ HŪṂ HRĪṂ VAJRĀṂ BHAVA DṚḌHA TIṢṬHA BHRŪṂ KHAṂ HŪṂ OṂ SUPRATIṢṬHA VAJRE SVĀHĀ. YE DHARMĀ HETUPRABHAVĀ HETUṂ TEṢĀṂ TATHĀGATO HYAVADAT.

ཏེ་ཥཱཉྩ་ཡོ་ནི་རོ་དྷ་ཨེ་བཾ་བཱ་དཱི་མ་ཧཱ་ཤྲ་མ་ཎཿ དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་གནས་པ་བྱས་ནས། ནམ་མཁའི་ཁམས་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྗེས་སོང་རབ་གནས་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་དང་ཆོས་ཀྱི་གླེགས་བམ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་རྣམས། ། དེ་ལྟར་དམ་པའི་དོན་དུ་མིན་མོད་འོན་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་དུ། ། འཇིག་རྟེན་ཕན་པ་བཞེད་པའི་མགོན་པོས་རབ་ཏུ་གནས་པའང་མཛད། ། གང་འདི་སྐུ་གཟུགས་རབ་གནས་པ། ། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་རླུང་ལས། ། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་བརྒྱ་རུ་ཡང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་གྱིས་སྲུང་དུ་གསོལ། ། ཞེས་པ་བརྟན་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་པ་དགུ་པ་ལག་པ་འཛིན་པའི་བྱ་བའོ། ། ། ། རབ་གནས་བྱས་པའི་ལྷ་རྣམས་ནི། ། མེ་ཡི་ལས་ཀྱིས་བསྐང་བ་ཉིད། ། བརྟག་པའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་ཡི། ། ཆོ་གས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་བསྒྲུབ། ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ། མེ་ནི་ལྷ་ཡི་ཞལ་ཉིད་དེ། ། སྦྱིན་སྲེག་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་གནས། ། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་ལྷ་རྣམས་ཚིམ། ། ཚིམ་པས་དངོས་གྲུབ་སྦྱིན་པར་བྱེད། ། ལས་རྣམས་ཀུན་གྱི་དངོས་གྲུབ་ནི། ། སྦྱིན་སྲེག་མེད་པར་འབྱུང་མི་འགྱུར། ། གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་རབ་སྒྲུབ་ཕྱིར། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་ནི་བརྩམ་པར་བྱ། ། མེ་ཡི་གནས་ནི་རྣམ་ཤེས་ནས། ། སྦྱིན་སྲེག་རབ་ཏུ་བརྟག་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་འདུ་བྱེད་མ་བསྐྱེད་ན། ། ལས་ནི་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར། ། ཞི་དང་རྒྱས་དང་དབང་དང་དགུག། དབྱེ་དང་བསྐྲད་པ་ལ་སོགས་ལ། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་ཀྱི་རྗེས་འབྲངས་པས། ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་ཡོངས་གྱུར་པ། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལས་བྱུང་། །

teṣāṃ ca yo nirodha evaṃ vādī mahāśramaṇaḥ. Having thus performed the consecration, the consecration that follows into the equality of the expanse of space: "The Tathāgatas, the volumes of Dharma, the vajras, and the bells—though in the ultimate sense they are not [consecrated], nevertheless, in the world, the Protector who desires the welfare of the world also performs the consecration." "May all the gods protect this consecrated image for a hundred million eons from earth, water, fire, and wind." This is the ninth [section], the activity of holding the hand, which stabilizes [the object]. The deities for whom the consecration has been performed are to be satisfied by the rite of fire. The Great Being should accomplish this through the ritual procedure taught in the Kalpa Tantra: "Thus it was spoken by the Buddha: Fire is the very mouth of the deities; the homa [fire sacrifice] is established therein. By the homa, the deities are satisfied; by being satisfied, they grant the accomplishments (siddhis). The accomplishment of all activities will not arise without the homa. For the sake of perfectly accomplishing all secret mantras, one should undertake the rite of homa. Having understood the locus of the fire, one should thoroughly examine the homa. If its formative factors (saṃskāra) are not produced, the activity will be without fruit. For pacifying, increasing, magnetizing, summoning, dividing, expelling, and so forth, one should perform everything exactly as explained, following the homa rites." The sphere of phenomena (dharmadhātu), having undergone transformation, arises from the Perfection of Wisdom.

དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། འབར་བའི་ཕུང་པོ་ལྟ་བུའི་མེ། ། ས་ཡི་དབྱིབས་ཀྱིས་འཛིན་པར་བྱེད། ། ཐབ་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་འཕེལ་བར་བྱེད། ། ཤིང་གིས་ལྷག་པར་དཔའ་བར་བྱེད། ། ཀུ་ཤས་ཐམས་ཅད་སྲུང་བར་བྱེད། ། དོན་གྲུབ་དཀར་པོས་ཞི་བར་བྱེད། ། འབྲས་ཀྱིས་རྒྱས་པར་བྱེད་པར་འདོད། ། མར་གྱིས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཀུན་བྱེད། ། ཡམ་ཤིང་གཟི་བརྗིད་རྣམ་འཕེལ་བྱེད། ། ཏིལ་གྱིས་སྡིག་པ་འཕྲོག་ཅིང་དགེ། སོ་བས་དཔལ་དང་ནོར་འགུགས་བྱེད། ། སྲན་མས་སྟོབས་ནི་ཆེན་པོར་བྱེད། ། ནས་ཀྱིས་རྫུ་འཕྲུལ་ཤུགས་རབ་སྦྱིན། ། དཱུར་བས་ཚེ་ནི་འཕེལ་བར་བྱེད། ། གྲོ་ཡིས་ནད་ནི་ཉམས་པར་བྱེད། ། སྦྲང་རྩི་འོ་མས་ཤེས་རབ་སྦྱིན། ། ཞོ་ཟན་བདེ་བ་ཀུན་སྦྱིན་བྱེད། ། མེ་ཡིས་འདོད་དོན་དངོས་གྲུབ་སྦྱིན། ། རང་འདོད་ལྷ་ཡིས་གྲོལ་བ་སྟེར། ། ལྷག་མ་ལས་དང་རྗེས་མཐུན་པར། ། ཞི་སོགས་ལས་བྱེད་ཤེས་པར་བྱ། ། དགང་གཟར་ཤེས་རབ་བླུགས་གཟར་ཐབས། ། དེ་དག་གཉིས་མེད་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ལས་ངེས་པར་འཐོན་པའི་མར། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་བདུད་རྩིར་འདོད། ། དེ་ཡིས་རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུར་བཅས། ། བདག་ཉིད་ལྷ་རྣམས་ཚིམ་པར་བྱེད། ། གང་ཞིག་དེ་ལྟར་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད། ། སྐལ་བཟང་དངོས་གྲུབ་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། གསུམ་དང་བདུན་དང་ཉེར་གཅིག་སོགས། ། ཇི་སྲིད་འབུམ་དང་བྱེ་བ་བརྒྱ། ། རང་འདོད་དངོས་གྲུབ་རྗེས་འབྲངས་པས། ། རྒྱུད་ཀྱི་དངོས་སོགས་ཡང་དག་འདོད། ། སྲེག་བླུགས་ཐམས་ཅད་ཞལ་ལ་བསམ། ། ཟས་དང་ཞལ་བསིལ་སོགས་ཕྱག་ཏུ། ། ཡམ་ཤིང་ཀུ་ཤ་སོགས་འོད་ལ། ། བདུག་སྤོས་ཐམས་ཅད་འབར་བ་ལ། །

The wisdom of all the Tathāgatas is a fire like a blazing mass of aggregates. The ground holds it in its form; the hearth causes birth to increase; the wood makes it especially heroic; the kuśa grass protects everything. White arjaka brings about pacification; rice is held to cause enrichment; butter performs all perfections; the fuel-wood increases majesty; sesame removes misdeeds and brings virtue; phala beans summon glory and wealth; peas make strength great; barley bestows the power of miracles; dūrvā grass increases longevity; wheat diminishes disease; honey and milk bestow insight; curd-rice bestows all happiness; the fire bestows the accomplishment of desired aims; and one’s own chosen deity grants liberation. One should understand that the remaining substances perform the activities of pacification and so forth in accordance with their respective functions. The pouring-spoon is insight and the ladle is method; meditating on these two as non-dual is the practice. The butter that emerges from that is held to be the nectar of great primordial wisdom. By means of that, one satisfies the deities of oneself, together with all that is animate and inanimate. Whoever performs the fire offering in this way will possess the perfect accomplishments of good fortune. Three, seven, twenty-one, and so forth, up to a hundred thousand or ten million, one should correctly desire the actualities of the tantras and so on, following the accomplishments according to one’s own wishes. One should visualize all the burnt offerings in the mouth; the food and mouth-rinsing in the hands; the fuel-wood, kuśa grass, and so forth in the light; and all the incense in the flames.

མེ་ཏོག་ལ་སོགས་ཀུན་དབུ་ལ། ། ཐུགས་ཀར་དྲི་ལ་སོགས་པ་ཀུན། ། བསང་གཏོར་སྐུ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ། ། དེ་བཞིན་ཞབས་བསིལ་ཞབས་དག་ལ། ། གོས་དང་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་ལ་སོགས། ། རྒྱན་ལ་སོགས་པ་སྐུ་ལའོ། ། མར་མེ་མཆོད་ཡོན་ཞལ་ཟས་ཀྱི། ། མཆོད་པ་རིམ་བཞིན་མདུན་དུ་དབུལ། ། ཞེས་པ་སྦྱིན་སྲེག་གི་མན་ངག་གོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེ་ལས་བྱུང་ཤིན་ཏུ་ཟླུམ་པའི་ཐབ་དབུས་སུ། ། རེ་ཕ་ལས་བྱུང་གཙུག་ཕུད་གསུམ་པ་ཨོཾ་ཡིག་ཆུ་སྐྱེས་གནས། ། འབར་བའི་ནང་དུ་ཆུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་ཤིན་ཏུ་དཀར། ། དག་བྱེད་མེ་ནི་བདུད་རྩི་འཛག་པའི་འོད་ཟེར་ཕྲེང་བ་ཅན། ། ཞི་བ་སྤྱན་གསུམ་རལ་པའི་ཚོགས་ནི་ཡོངས་སུ་བཅིངས་གྱུར་ཅིང་། ། མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་དང་དཀར་པོའི་གོས་ཀྱིས་ལུས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་གཉིས་མི་འཇིགས་པ་དང་ཕྲེང་བས་ཡོངས་སུ་བརྒྱན། ། གཡོན་པར་དབྱུ་གུ་ཡལ་ག་གསུམ་པ་དང་ནི་སྤྱི་བླུགས་འཛིན། ། ཨོཾ་པཱ་པ་ཀྵགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། བྲམ་ཟེ་དག་ལས་བསླངས་དང་ནོར་བུའི་འོད་ལས་བྱུང་བའི་མེ། ། ནྱ་གྲོ་དྷ་དང་པིཔྤ་ལ་དང་པཱ་ལ་ཤ་དང་ཆུ་སྐྱེས་ཤིང་། ། འབྲས་ཆན་འབྲས་ཡོས་ནས་དང་འོ་མ་ཏིལ་དང་ཁུར་བ་དང་། ། ཡུངས་ཀར་ཙནྡན་མེ་ཏོག་དང་ནི་ཀུ་ཤའི་རྩེ་དང་དཱུརྦའོ། ། ཁ་ཤར་དུ་ལྟ་བ་དང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་དཀར་པོ་དང་ཐབ་ཟླུམ་པོའོ་ཞེས་པ་ཞི་བའི་ལས་ཀྱི་མེའི་ལས་སོ། ། ། ། འབར་བའི་ནང་དུ་ས་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི། ། དབང་ཆེན་ཞེས་བྱའི་མེ་ནི་ཤིན་ཏུ་སེར་བ་ཉིད། ། གོས་དང་རྒྱན་ནི་ཁ་དོག་སེར་པོ་ཡང་དག་འཛིན། ། དབྱུ་གུ་བགྲང་ཕྲེང་སྤྱི་བླུགས་མཆོག་སྦྱིན་སྤྱན་གསུམ་པ། །

Flowers and so forth are for the head; all perfumes and so forth are for the heart; the sprinkling of water is for the entire body; likewise, the water for the feet is for the feet; the garments, the sacred thread, and so forth, as well as the ornaments and so forth, are for the body. The offerings of lamps, the water for the mouth, and the food are to be presented in sequence in front. This is the pith instruction for the fire ritual (homa). In the center of a perfectly circular hearth arising from the syllable of Dharma, from the syllable Ra arises the three-crested [Agni] seated upon a lotus marked with the syllable Oṃ. Within the blazing [fire], he stands upon a very white water maṇḍala. The purifying fire possesses a garland of light rays dripping with nectar. He is peaceful, with three eyes and his mass of matted hair completely bound. His body is adorned with the sacred thread and white garments. His two right hands are adorned with the gesture of fearlessness and a rosary. In his left hands, he holds a three-pronged staff and a water-pot. Oṃ pāvakāya svāhā. The fire is kindled from a Brahmin or from the luster of a jewel. The Nyagrodha, Pippala, Pālaśa, and lotus trees; cooked rice, parched rice, barley, milk, sesame, cakes, white mustard, sandalwood, flowers, the tips of kuśa grass, and dūrvā grass [are the offerings]. Facing east, all the ritual requisites are white, and the hearth is circular. This is the fire ritual for the activity of pacification. Within the blazing [fire], the fire called Mahendra, situated upon an earth maṇḍala, is intensely yellow. He wears yellow garments and ornaments. He holds a staff, a rosary, a water-pot, and the gesture of supreme generosity, and has three eyes.

ཕུན་ཚོགས་མཆོག་དང་ནད་མེད་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་བྱེད་པ། ། དཔལ་ལྡན་ལུས་ཆེན་རལ་བ་བཟང་པོ་རབ་ཏུ་བཅིངས། ། ལུས་ནི་དག་བྱེད་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་དང་ལྡན་གྱུར་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱམས་པའི་སེམས་ལྡན་བཞིན་རྒྱས་པའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧེ་ནྡྲཱགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། རྒྱལ་པོ་རྒྱལ་རིགས་ཤིང་གཙུབས་པ་དང་རིན་པོ་ཆེ། ། ཚོང་པའི་མེ་དང་དགེ་འདུན་ཚོང་བང་ཆེན་པོའི་མེ། ། བ་ཊ་ཙམྤ་ཀ་སོགས་ཡ་ཛྙཱཾ་ག་ས་མཱི། ། པརྐ་ཊི་དང་ཀོ་ལ་ཨ་མྲ་བི་ལ་འབྲས་ཏཱ་ལ་སྐྱེས། ། གསེར་འོད་ཛཱ་ཏི་མེ་ཏོག་བརྒྱ་པ་ཀརྞི་ཀ། ཞོ་ཟན་བུ་རམ་དབུ་བ་ནས་ཟན་ཏིལ་འཁུར་ཁཎྜ་རྣམས། ། ཐབ་ཁུང་གྲུ་བཞི་དང་ཁ་བྱང་དུ་བྱ་བ་དང་། ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱང་སེར་པོའོ་ཞེས་པ་རྒྱས་པའི་མེའི་ལས་སོ། ། ། ། འབར་བའི་ཤིང་རྟའི་དབུས་སུ་འདོད་པ་ཞེས་བྱའི་མེ་རྣོན་པོ། ། ཉིན་བྱེད་གཞོན་ནུ་དང་མཚུངས་ལྷ་ཡི་ལུས་ནི་རྒྱན་དམར་ལྡན། ། དང་པོའི་ཕྱག་ཟུང་རྩེ་མོས་དབྱུ་གུ་ཤིང་དང་ལྕགས་ཀྱུ་སྟེ། ། དེ་ལས་ཅིག་ཤོས་ཕྱག་ཟུང་ཞགས་པ་དང་ནི་སྤྱི་བླུགས་འཛིན། ། དམར་ཞིང་མཉེན་ལ་ཕྲ་བའི་སྤྱན་གསུམ་མཛེས་ཤིང་རྗེས་སུ་ཆགས། ། སྤྱི་བོར་རལ་པའི་ཚོགས་ཀྱི་ཅོད་པན་བསྒྱིངས་པ་འཛིན་བྱེད་ཅིང་། ། བརྟན་ཞིང་རོལ་པའི་འཇུག་པས་བདེ་བ་ཀུན་དུ་མྱོང་བྱེད་ལ། ། སྲིད་གསུམ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ནི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དབང་བྱེད་པའོ། ། ཨོཾ་ཀཱ་མཱགྣ་ཡེ་སྚཱ་ཧཱ། ཚོས་བྱེད་གར་མཁན་རྗེའུ་རིགས་སྨད་འཚོང་རི་མོ་མཁན་གྱི་མེ། ། དེ་བཞིན་དབང་བྱེད་ལས་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་ལེགས་བསྔགས་ཡམ་ཤིང་ནི། ། ཙམྤཱ་སི་གྲུ་སིདྡྷ་ལ་གུ་ཙ་དང་བ་ཀུ་ལ་དང་པྲི་ཡངྐུ། །

Bestowing supreme excellence and the complete increase of health, the glorious one with a great body and fine matted locks tightly bound, possessing the yajñopavīta for the sake of purifying the body, and with a face full of a mind of loving-kindness toward sentient beings. Oṃ mahendrāgnaye svāhā. The fire of the Kṣatriya king, the fire of the wood-rubbing, and the fire of jewels; the fire of the merchant, the fire of the Saṅgha, and the fire of the great caravan leader; the vaṭa, campaka, and so forth, for the yājñika sacrifice; the parpaṭī, kola, mango, bīla, rice, tāla-born, golden light, jāti flower, śatapatra, and karṇikāra; curd-rice, molasses, froth, barley-rice, sesame cakes, and khaṇḍa—these are the materials. The hearth is square and faces north; the ritual offerings are also yellow. This is the rite of the fire of increase. In the center of a blazing chariot is the sharp fire called Kāma. Like the youthful sun, his divine body is adorned with red ornaments. His first pair of hands holds a staff and a wooden stick, and an iron hook; the other pair of hands holds a noose and a water-pot. His three eyes are red, supple, and slender, beautiful and full of passion. Upon his head, he wears a crown of matted locks in a majestic array. With a steady and playful gait, he experiences all bliss and brings the beings of the three worlds under his power according to the ritual. Oṃ kāmāgnaye svāhā. The fire of the dyer, the dancer, the Vaiśya, the prostitute, and the painter; likewise, for the continuous flow of the rite of power, the recommended sacrificial wood is campā, siṅgru, siddha, laguḍa, bakula, and priyaṅgu.

ཤ་ར་ལ་དང་དྷ་བ་དྲི་ཞིམ་སྭཱ་དུ་ཀཱ་དང་ཥཱ་ཡ་རཀྟ་དང་། ། ས་མི་སེང་ལྡེང་པཱ་ལ་ཤ་དང་ཨ་མྲ་བཻ་ཀདྐ་ཏ་མྱ་ངན་མེད། ། འདབ་མ་གཡོ་དང་བ་ཊ་སྣང་བྱེད་ཀཱ་ཤླ་རཱི་དང་ཚེར་མ་སྒུར་པོ་དང་། ། རྒྱ་ཤུག་སྦྲང་ཤིང་ཀ་རཱ་ལ་དང་ཀིནྡུ་ནཱ་རངྒ་དང་རྒུན་འབྲུམ་ཤིང་། ། པདྨ་ཨུཏྤལ་དང་ཨརྐ་ཨ་ཤོ་ཀ་དང་ཀླུ་ཤིང་གེ་སར་དང་། ། མེ་ཏོག་དམར་པོ་དང་ནི་ཛཱ་ཏི་མཱ་ལ་ཏཱི་དང་མཱ་དྷ་བཱི་ཉིད་དང་། ། དམར་པོའི་ཏིལ་དང་འབྲས་ཀྱི་ས་བོན་གུ་གུལ་དང་པ་ཤུ་བ་ལ་ཛཱ་ཏ་དང་། ། དབང་གི་རྒྱུད་དང་བརྟག་པ་ལས་ནི་གསུངས་པ་ཡི། ། མངར་གསུམ་གྱིས་ནི་བྱུགས་པའི་རྫས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དོ། ། ཐབ་ནི་ཟུར་གསུམ་པ་ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པ་དང་ནུབ་དང་རླུང་དུ་ཁ་ཕྱོགས་པ་དང་ཉེར་སྤྱོད་རྣམས་དམར་པོའོ་ཞེས་པ་དབང་གི་མེའི་ལས་སོ། ། ། ། འབར་བའི་ཕྲེང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས། ། ཧཱུཾ་ཁྲོས་མེ་ཡི་འོད་ཟེར་ཚོགས། ། དུད་ཀ་ཁྲོས་ཤིང་འཇིགས་རུང་གཟུགས། ། མཆེ་བ་དྲག་གཙིགས་སྒྲ་ངན་ཅན། ། མདོག་ནག་རྒྱན་གྱིས་སྐུ་བརྒྱན་ཞིང་། ། འཇིགས་རུང་འོད་ཟེར་ཚོགས་རབ་གསལ། ། སྐྲ་ཚོགས་དམར་སེར་གྱེན་དུ་བརྫེས། ། སྤྱན་གསུམ་སྡང་མིག་ཁྲོ་གཉེར་ཅན། ། གཡས་པ་རལ་གྲི་དབྱུག་པ་གཡོ། ། གཡོན་ནི་ཞགས་པ་སྤྱི་བླུགས་འཛིན། ། མི་སྡུག་གཉིས་མེད་དཔའ་ཞིང་གཏུམ། ། ལྷག་མ་ཐམས་ཅད་སྔོན་བཞིན་ནོ། ། ཁར་བ་ལྕགས་རུས་རྡོ་བ་ཐ་མའི་མལ། ། ལས་བྱུང་སྲད་བུ་མདོག་ངན་ཁྱིམ་གྱི་མེ། ། ཕག་གི་ཁྱིམ་དང་བྷ་དནྟི་དང་ཏ་རཾ་ག། གཎྜ་ཀ་དང་རིང་པོ་མགྲིན་རུས་ག་ལཎྜ། ། ཀོ་ཊ་ར་དང་ཚེར་མ་ཅན་དང་ཏིཀྟ་ཤིང་། །

Śārala, dhava, fragrant sāduka, śāyarakta, sami, khadira, pālaśa, mango, bakula, and aśoka; moving leaves, vaṭa, dyotaka, kāśmarī, and kaṇṭakivaktra; jujube, madhūka, karāla, kiṃśuka, nāraṅga, and the grapevine; lotus, utpala, arka, aśoka, nāga, and kesara; red flowers, jāti, mālatī, and mādhavī itself; red sesame, rice seeds, guggulu, paśupāla, and jāta; as taught in the Vaśyatantra and the Kalpa, all these substances are to be anointed with the three sweets. The hearth is triangular, in the shape of a hook, facing west or northwest, and the offerings are red; this is the fire ritual for subjugation (vaśya). In the center of the maṇḍala of blazing garlands, is Hūṃ, the wrathful fire with a mass of light rays. Smoke-colored, wrathful, and of terrifying form, with fierce bared fangs and a harsh voice; black in color, his body adorned with ornaments, with a mass of terrifying light rays shining intensely; his tawny hair bristling upward, with three eyes, a frowning brow, and a wrathful gaze; in his right hands he brandishes a sword and a staff, and in his left he holds a noose and a water-pot; hideous, non-dual, heroic, and fierce; all the rest is as before. [The hearth materials are] bronze, iron, bone, or stone; the cord produced from the work is of an unpleasant color; the fire is from a household, a pigsty, or a bhadanti and taraṅga; gaṇḍaka, long-necked, bone, and galaṇḍa; koṭara, thorny, and tikta wood.

བྱ་རོག་འུག་པ་བི་ཅི་ལྷི་ཀའི་གཤོག་པ་དང་། ། ཏིཀྟ་ལུང་ཏང་དང་ནི་འདབ་མཆོག་ག་སེ་ཀཾ། རྟོག་ལས་ཡང་དག་གསུངས་པའི་བསྲེག་བྱ་མཐའ་ཡས་རྣམས། ། ཐབ་ནི་ཟུར་གསུམ་པའམ་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཨོཾ་ཀྲོ་དྷཱགྣ་ཡེ་ཛ་ཧི་ཏྲོ་ཊ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ནག་པོའོ་ཞེས་པ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་མེའི་ལས་སོ། ། ། ། ཐུན་མཚམས་སྤྲིན་དམར་དང་ནི་སྐྱ་རེངས་དམར་འདྲའི་མེ། ། དགའ་ཞིང་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་རབ་རྒྱས་རང་བཞིན་ཅན། ། སྒེག་པའི་རྒྱན་དང་ན་བཟའ་དང་ནི་ལྷབ་ལྷུབ་མཛེས། ། ཡན་ལག་མཆོག་ནི་རལ་པའི་དཔལ་ལྡན་རྒྱ་ཆེན་ལུས། ། མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་ཀྱིས་ལུས་ཀྱི་ཕྱེད་ནི་མཛེས་པ་སྟེ། ། གཡས་པའི་ཕྱག་གིས་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ནི་སྔགས་ཕྲེང་དང་། ། གཡོན་པས་ཀྲྀ་ཏྱཱ་ས་ཀ་དང་ནི་སྤྱི་བླུགས་འཛིན། ། རི་དྭགས་ཨེ་ནེ་ཡ་ཡི་པགས་པ་ལུས་ལ་ཡང་དག་གནས། ། ཨ་ཤོ་ཀ་དང་ཀང་ཀེ་ལི་དང་ནས་དང་ཨརྐའི་མེ་ཏོག་རྣམས་སོ། ། ཐབས་ནི་ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པའོ། ། ཨོཾ་ལོ་ཧི་ཏཱགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཉེར་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་དམར་པོའོ་ཞེས་པ་དགུག་པའི་མེའི་ལས་སོ། ། ། ། བདུད་རྩིའི་མིག་ཅན་མེ་ཆེན་པོ། ། སྐྲ་དང་བ་སྤུ་དམར་སེར་ཅན། ། མགྲིན་པ་མཐོ་ཞིང་གཟི་བརྗིད་ཆེ། ། སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་འཛིན་བྱེད་པ། ། སྐྲ་གྲོལ་ཕྱག་བཞི་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ། དབྱུ་གུ་ཞགས་པ་སྤྱི་བླུགས་ལྡན། ། ཚངས་པའི་སྲད་བུ་རུས་ཕྲེང་ཅན། ། རབ་གཏུམ་སྤྱན་གསུམ་འབར་བའོ། ། ཨརྐ་སི་ཛྷུའི་མེ་ཏོག་སོགས། ། རྟོག་པ་ལས་གསུངས་སྲེག་རྫས་རྣམས། ། ལས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལས། ། ཐབ་ནི་རལ་གྲི་འམ་རྟ་བབས་དབྱིབས། །

The wings of a crow, an owl, and a vīcīlīka bird, tikta, luṅtaṅ, and the finest leaf, gasekaṃ; these and the infinite substances for burning correctly taught in the kalpa—the hearth is triangular or like a half-moon. Oṃ krodhāgnaye jahi troṭaya hūṃ phaṭ svāhā. All the offerings are black; this is the fire ritual of wrathful activity (abhicāra). The fire is like the clouds of the twilight or the red dawn, possessing a nature of joy and intense passion. Adorned with the ornaments of charm, beautiful with garments and finery, its supreme limbs are a vast body adorned with the glory of matted locks. The upper half of the body is beautified by the yajñopavīta (sacred thread). In the right hands, it holds a hook and a mantra rosary; in the left, a kṛtyāsaka and a water-pot (kamaṇḍalu). An eneya deer skin is draped over its body. The flowers are aśoka, kaṅkeli, barley, and arka. The hearth is in the shape of a hook. Oṃ lohita-agnaye svāhā. All the offerings and all the mudrās are red; this is the fire ritual of summoning (ākarṣaṇa). The great fire, with nectar-like eyes, with hair and body hair tawny-red, with a high neck and great majesty, is the one who cares for sentient beings. With loose hair and four hands, it holds a hook, a staff, a noose, and a water-pot. Wearing the cord of Brahmā and a bone rosary, it is fierce, with three blazing eyes. The flowers are arka, siñjhu, and so forth. These are the substances for burning taught in the kalpa. According to the classification of activities, the hearth is in the shape of a sword or a gateway (toraṇa).

ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏཱགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། འཆི་བ་དང་སྡིག་པ་དང་ནད་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་མེའི་ལས་སོ། ། ། ། ཛ་ཋ་ར་དང་གཉིས་མེད་མེ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣོ། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་མདོག་ཅན་ལུས་ནི་མཛེས་ཤིང་འབར། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་གོས་དང་རྒྱན་གྱིས་ཡན་ལག་བརྒྱན། ། མདུང་དང་མདའ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ནི་སྤྱི་བླུགས་འཛིན། ། འབྲས་དང་ཡུངས་ཀར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། ཐབ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རྣམ་པའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཛ་ཋ་རཱགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ནོར་ཐམས་ཅད་དང་དཔལ་འགུགས་པའི་མེའི་ལས་སོ། ། ། ། ཟད་བྱེད་ཅེས་བྱ་དྲག་པོའི་མེ་ལྷ་ནི། ། ལུས་ལ་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་གཟི་བརྗིད་བཅིངས་ཤིང་འབར། ། ཕྱག་ན་མདའ་དང་རལ་གྲི་དབྱུག་པ་སྤྱི་བླུགས་ལྡན། ། མི་རུས་ཕྲེང་ཅན་དབུ་སྐྲ་སེར་སྐྱ་གྱེན་བརྫེས་པའོ། ། འབྲས་བུ་ཡོད་མེད་ཤིང་དང་ས་ཛུའི་མེ་ཏོག་སོགས། ། ཐབ་ནི་གྲུ་གསུམ་མོ། ། ཨོཾ་ཀྵ་ཡཾ་ཀ་རོ་གྲཱགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། རེངས་པ་དང་མི་སྣང་བ་དང་བཀའ་བཞིན་བྱེད་པའི་མེའི་ལས་སོ། ། ། ། རྒྱལ་བའི་སྐུ་མཆོག་དག་པས་ཡན་ལག་ལྔ། ། རྣམ་པར་བཀྲ་ཞིང་དཀའ་ཐུབ་ལྡན་པའི་མེ་ཆེན་པོ། ། རི་དྭགས་ནག་པོའི་པགས་པའི་ན་བཟའ་ཉིད་དག་དང་། ། རལ་པ་རྣམ་བསྒྱིངས་ཞི་བའི་རྒྱན་ནི་ངེས་པར་འཛིན། ། མཆོག་སྦྱིན་བགྲང་ཕྲེང་དབྱུ་གུ་རིལ་བ་རྣམ་པར་འཛིན། ། སྣ་ཚོགས་གོས་ཅན་མཐའ་ཡས་གཟི་བརྗིད་ཡང་དག་ལྡན། ། ཚངས་སྐུད་དང་བཅས་སྲད་བུ་བྲེལ་བས་པདྨར་གནས། ། ཐབ་ནི་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཏཱ་པ་སཱགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། རིག་པ་འཛིན་པ་ཉིད་དང་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེའི་ལས་སོ། ། ། །

OṂ AMṚTĀGNAYE SVĀHĀ. This is the fire ritual for the complete pacification of death, negativity, and disease. The fire of the non-dual Jaṭhara is extremely sharp. Its body is beautiful and blazing, possessing various colors. Its limbs are adorned with various garments and ornaments. It holds a spear, an arrow, a hook, and a water-pot. The ritual substances are rice, white mustard seeds, and so forth. The hearth is in the shape of a jewel. OṂ MAHĀJAṬHARĀGNAYE SVĀHĀ. This is the fire ritual for summoning all wealth and glory. The fierce fire deity known as Kṣayakara is bound with a brilliance that is intensely clear upon his body and is ablaze. In his hands, he holds an arrow, a sword, a staff, and a water-pot. He wears a garland of human bones, and his yellowish-white hair is bristling upward. The ritual substances are fruits, wood, and the flowers of the saju plant. The hearth is triangular. OṂ KṢAYAṂKARĀGNAYE SVĀHĀ. This is the fire ritual for paralyzing, invisibility, and making others act according to one’s commands. The great fire of the supreme, pure body of the Victor has five limbs that are variegated and endowed with ascetic power. He wears a garment of black antelope skin and definitely bears the ornaments of a peaceful ascetic with his matted locks. He holds the gesture of supreme generosity, a rosary, a staff, and a water-pot. Wearing various garments and possessing infinite brilliance, he is accompanied by the sacred thread and sits upon a lotus amidst a network of cords. The hearth is in the shape of the maṇḍala of space. OṂ MAHĀTĀPASĀGNAYE SVĀHĀ. This is the fire ritual for the wisdom of the vidyādharas and the clairvoyance of the sky-farers.

རོ་ཟན་མེ་ནི་འཇིག་རྟེན་འཛིན་པ་རབ་ཏུ་གཏུམ། ། ཅུང་ཟད་དམར་ཞིང་སྔོ་བ་ལུས་ཀུན་ཤིང་ལྟ་བུ། ། རལ་གྲི་སྤྱི་བླུགས་སྔགས་ཕྲེང་དང་ནི་དབྱུག་གསུམ་ཅན། ། རལ་པ་དམར་སེར་འཕྱང་ཞིང་མིག་ནི་གྱེན་བཅིངས་པའོ། ། ཐབ་ནི་མདུང་གི་རྣམ་པའོ། ། ཨོཾ་ཀྲ་བྱཱ་དཱགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། གསོད་པ་དང་གནོད་པ་དང་ནད་བྱེད་པའི་མེའི་ལས་སོ། ། ། ། ཤིན་ཏུ་རྩུབ་ཅིང་དམར་ནག་ཐལ་བ་དྷཱུ་ས་ར། ། སྙིང་པོའི་ལུས་ཅན་རླུང་ཞེས་བྱ་བའི་མེ་རུ་འདོད། ། མིག་གསུམ་རལ་ཅན་ལུས་དང་མགོ་བོ་རུས་པའི་བདག། རི་དགས་པགས་པའི་གོས་ཅན་རླུང་འདྲའི་རི་དྭགས་ཞོན། ། མ་རཀྟ་ཐལ་འབར་བས་བཙོས་པའི་གོས་འཛིན་ཞིང་། ། མཆོད་སྦྱིན་གསུམ་གྱི་སྲད་བུ་རྒྱན་ལྡན་མགྲིན་པ་མཐོ། ། ལག་པར་ཡལ་ག་གསུམ་དབྱུག་བགྲང་ཕྲེང་ག་ཎེ་ཏཱི་ཀཱ་དང་། ། གཡོ་བས་བ་དན་འཕྱར་ཞིང་རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས་འཛིན། ། བ་དན་གྱི་རྣམ་པའི་ཐབ་བོ། ། ཨོཾ་མ་རུ་ཏཱགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། འདེད་པ་དང་སྐྲོད་པར་བྱེད་པའི་མེའི་ལས་སོ། ། ། ། རབ་ཏུ་རྨོངས་བྱེད་ཅེས་བྱ་ཤིན་ཏུ་ཞི་བའི་ལས། ། ཤིན་ཏུ་ཁེབས་པའི་ལུས་ཅན་སྐྱེ་བོ་རྨོངས་བྱེད་པ། ། རྣམ་དག་ཞིང་ཡངས་ཤིང་མཛེས་པའི་མིག་ལྡན་ཞིང་། ། རལ་པ་རབ་བཅིངས་རིན་ཆེན་འབར་བའི་ཅོད་པན་ཅན། ། རྣམ་པར་བཀྲ་བའི་གོས་དང་རྒྱན་ནི་ཉེ་བར་ཐོགས། ། སྒེག་ཅིང་རོལ་པ་དཔལ་ལྡན་པདྨའི་གོ་འཕང་སོན། ། ཤིན་ཏུ་དམར་ཞིང་རབ་བཞད་ག་ཎེ་ཏྲི་ཀཱ་དང་། ། མཆོག་ཀུན་རབ་སྦྱིན་དབྱུ་གུ་གསུམ་དང་སྤྱི་བླུགས་འཛིན། ། ཐབ་ནི་ཟུར་གསུམ་པདྨའི་དབྱིབས་ཅན་ནོ། ། ཨོཾ་པྲ་མོ་དཱགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ།

The fire that consumes corpses is the fierce World-Holder. Slightly reddish-blue, his entire body is like wood. He holds a sword, a water-pot, a mantra rosary, and a triple-staff. His orange-red matted hair hangs down, and his eyes are turned upward. The hearth is in the shape of a spear. OṂ KṚTYĀDĀGNYE SVĀHĀ. This is the fire ritual for killing, harming, and causing disease. The fire known as Wind is extremely harsh, dark red, and ash-colored. It is held to be the fire with a body of essence. He has three eyes and matted hair; his body and head are composed of bone. Wearing a garment of deer skin, he rides a deer like the wind. He wears a garment boiled in blood and ash, and his neck is high, adorned with the three sacrificial cords. In his hands, he holds a triple-staffed branch, a rosary, a gaṇetrīkā, and a banner. He brandishes a banner and holds a water-pot. The hearth is in the shape of a banner. OṂ MARUTĀGNYE SVĀHĀ. This is the fire ritual for driving away and expelling. The fire called "The Great Deluder" is for extremely peaceful activities. He has a body that is very well-covered, deluding all beings. He possesses pure, vast, and beautiful eyes, with matted hair bound up and a crown of blazing jewels. He is adorned with variegated garments and ornaments. Graceful and playful, he has attained the glorious state of the lotus. Extremely red and laughing, he holds a gaṇetrīkā, a triple-staff, and a water-pot that grants all supreme boons. The hearth is triangular and shaped like a lotus. OṂ PRAMODĀGNYE SVĀHĀ.

དཔལ་གྱི་རིག་སྔགས་ཆགས་པར་བྱེད་པ་རྒྱལ་སྲིད་འདོད་པའི་མེའི་ལས་སོ། ། ། ། གང་ཞིག་ཐབ་ནི་རྣམ་བཅུ་རབ་བྱེད་རྟོགས་པ་ཡིས། ། སེམས་ཅན་བསམ་པ་རབ་འབྱམས་དངོས་གྲུབ་ལེགས་སྒྲུབ་ཕྱིར། ། དཔལ་ལྡན་ཁྲོ་རྒྱལ་དཔའ་བོ་གཉིས་མེད་རྣམ་རྒྱལ་བའི། ། རྒྱུད་ལས་རྒྱལ་བ་སྟོབས་བཅུ་མངའ་བས་ཡང་དག་གསུངས། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པའི་ཡུལ་སོགས་རྣམས་ལས་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས། ། ལས་ཀྱི་རབ་སྦྱོར་དང་ནི་ཆོ་ག་ངེས་པ་སྟེ། ། དཔལ་ལྡན་སྡོམ་པ་འབྱུང་བ་ཆེ་མཆོག་སྔགས་རྒྱལ་ལས། ། རྫས་དང་མེ་དང་སྦྱིན་སྲེག་ཡུལ་གྱི་དེ་ཉིད་གསུངས། ། དཔལ་ལྡན་པདྨ་འབྱུང་བའི་རྒྱུད་རྒྱལ་རྒྱས་ཆེན་ལས། ། པདྨ་འདྲ་སོགས་ཐབ་ཀྱི་དག་པའི་མཚན་མའི་ཆ། ། རྒྱས་པ་ལ་སོགས་ལས་ལ་ནོར་རྒྱལ་གཟུགས་དངོས་གྲུབ། ། ཁྱབ་བདག་འཇིག་རྟེན་དབང་པོས་རྣམ་མང་དངོས་གྲུབ་ཕྱིར། ། དཔལ་ལྡན་པདྨ་གར་དང་རྟ་མགྲིན་ཁ་ནྱ་བཱ་ད་དང་། ། སྒྲོལ་མ་འབྱུང་དང་མི་གཡོ་ཚོགས་བདག་རྟོག་པའི་རྒྱལ་པོ་ལས། ། སྣ་ཚོགས་ཆོ་ག་དགེ་དང་མི་དགེའི་སྒྲུབ་པ་མཐའ་དག་གི། དངོས་གྲུབ་རྒྱུ་རུ་སྦྱིན་སྲེག་ལས་ནི་ཡང་དག་བསྔགས་མཛད་ཅིང་། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་འབྲས་བུ་ཉེར་སྤྱོད་དང་། ། རྫས་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ཆོ་ག་རྒྱ་ཆེར་རབ་ཏུ་བསྟན། ། དེ་ཡི་ལམ་ཙམ་འདིར་ནི་རྨོངས་པའི་སྐྱེ་བོས་རྟོགས་བྱའི་ཕྱིར། ། མེ་ཡི་བྱ་བའི་ཆོ་གའི་ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན། ། གསད་ལས་ཐབ་ནི་སོར་བརྒྱད་དེ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་ཚད་བཅུའོ། ། དབང་ལ་བཅུ་གཉིས་གྲངས་ཡིན་ཏེ། ། ཞི་བར་བཅུ་བཞིའི་བདག་ཉིད་དོ། ། བུ་སོགས་རིགས་འཕེལ་བ་ལ་ནི། །

This is the fire ritual for the glorious vidyā-mantra that causes attachment and desires sovereignty. Whoever understands the ten types of hearths (kuṇḍa) in order to perfectly accomplish the siddhis for the vast intentions of sentient beings, [should know] that this was perfectly taught by the Victorious One, the possessor of the ten powers, from the tantra of the glorious, heroic, non-dual, and victorious Wrathful King. From the glorious Guhyasamāja and other sources, the mudrās, mantras, applications of activity, and definitive rituals were taught. From the glorious Śrīsaṃvarodaya, the supreme king of mantras, the reality of the substances, the fire, the burnt offering, and the site was taught. From the extensive king of tantras, the glorious Padmākara, the pure characteristics of the hearths such as the lotus-like and so forth, and the siddhi of the form of the King of Wealth for activities such as enrichment were taught. For the sake of various siddhis, the pervasive lord Lokeśvara [taught] from the glorious Padmanarteśvara, Hayagrīva, Khaṇḍaroha, Tārābhyudaya, Acala, and the Gaṇapati-kalparāja: that the fire ritual is perfectly praised as the cause of all siddhis for the various virtuous and non-virtuous practices. For all activities such as pacification and so forth, the extensive rituals for the distinctions of substances and so on, along with the enjoyment of the results, were thoroughly taught. Here, in order for deluded beings to understand even a mere portion of that path, the specific rituals for the activity of fire are thoroughly taught. For the activity of killing, the hearth is eight finger-widths; for enrichment, the measure is ten; for magnetizing, the number is twelve; and for pacification, it is fourteen-fold. For the increase of lineage, such as sons and so forth—

སོར་མོ་བཅུ་དྲུག་ཚད་ཡིན་ནོ། ། གླང་པོ་རྟ་ཕྱུགས་མ་ཧེ་སོགས། ། འཕེལ་ལ་སོར་ནི་བཅོ་བརྒྱད་དོ། ། ཡུལ་དུ་འཆི་དང་ནད་ལ་སོགས། ། ཞི་ཕྱིར་སོར་ནི་ཉི་ཤུའོ། ། ནོར་འབྲུ་རྒྱལ་སྲིད་ཕུན་ཚོགས་དག། འཕེལ་ལ་སོར་མོ་ཉི་ཤུ་གཉིས། ། དངོས་གྲུབ་བློ་དང་ལུས་ལྡན་མ། ། དགུག་ལ་སོར་མོ་ཉི་ཤུ་བཞི། ། བསྡུས་པའི་ཐབ་ནི་མདོར་བསྟན་ཡིན། ། རྒྱས་པར་ཁྲུ་ཡི་གྲངས་ཀྱིས་སོ། ། ཐབ་ཀྱི་ཕྱེད་དམ་སུམ་ཆ་ནི། ། ཟབས་སུ་རྒྱལ་བ་མཆོག་གིས་བཞེད། ། མཆུ་དང་ཁ་ཁྱེར་མུ་ཁྱུད་རྣམས། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་བརྒྱད་ཆའོ། ། ཟབས་ཀྱི་ཕྱེད་ཚད་དེའི་པདྨ། ། དེ་ཡི་སུམ་ཆས་ལྟེ་བའོ། ། དེ་དབུས་ལྟེ་བའི་ཚད་དང་ནི། ། སྦྱར་བའི་མཚན་མ་ཀུན་གྱིས་མཚན། ། གྲུ་བཞི་རིན་ཆེན་པདྨའི་དབྱིབས། ། ཐབ་ཏུ་ཀུ་ཤའི་གདན་ལ་མེ། ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཡེ་ཤེས་མེ། ། ཡི་གེ་གསུམ་ཞུའི་ཆུ་ལ་ནི། ། པདྨར་རཾ་གི་ས་བོན་སྐྱེས། ། སྐུ་མདོག་དམར་སེར་མཛེས་ཤིང་འཇམ། ། གཡོན་ན་དབྱུ་གུ་གསུམ་སྤྱི་བླུགས། ། གཡས་ན་བགྲང་ཕྲེང་མཆོག་སྦྱིན་འཛིན། ། སྤྱན་གསུམ་རལ་པའི་ལེན་བུ་ཅན། ། མགོ་བོ་ཐུབ་པས་གསལ་གྱུར་ཅིང་། ། ཉི་མར་བཟང་པོའི་སྟེགས་ཀྱིས་འདུག། ཅོད་པན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་མཚན། ། མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་ནི་དམ་པས་བརྒྱན། ། ལྷ་རྫས་གོས་ནི་ཀུན་དུ་གསལ། ། སྐྱེ་བོ་དགའ་བྱེད་ཞི་བའི་གཟུགས། ། འདོད་དོན་དངོས་གྲུབ་ཀུན་སྩོལ་བ། ། དེ་ཡི་ལྟོ་བར་ལྷ་རྣམས་ཀུན། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་ཏུ་རྨད་བྱུང་བ། ། རོ་མ་རེ་ཕ་རྡོ་རྗེ་མཆོག། གྲུ་གསུམ་དྲ་བ་ལེགས་པར་དབུལ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་སོགས་སྦྱོར་བས། །

The measure is sixteen finger-widths (aṅgula). For the increase of elephants, horses, cattle, buffalo, and so forth, it is eighteen finger-widths. To pacify death, disease, and the like in the region, it is twenty finger-widths. For the increase of wealth, grain, and the excellence of sovereignty, it is twenty-two finger-widths. To summon siddhis, intelligence, and those endowed with bodies, it is twenty-four finger-widths. This is the brief presentation of the condensed hearth (kuṇḍa); in detail, it is according to the number of cubits (hasta). The depth is asserted by the Supreme Victor to be half or one-third of the hearth. The lip, the rim, and the perimeter are all one-eighth of that. The lotus is half the measure of the depth, and its center is one-third of that. In the center, it is marked with all the signs joined to the measure of the center. It is square, with the shapes of jewels and lotuses. In the hearth, upon a seat of kuśa grass, is the fire of the wisdom of all activities. In the water of the melted three syllables, the seed-syllable RAṂ is born upon the lotus. His body color is beautiful and smooth, orange-red. In his left hand, he holds a triple staff and a ritual water-pot; in his right, he holds a rosary and the gesture of supreme generosity. He has three eyes and a mass of matted hair. His head is clearly adorned by the Sage (the Buddha). He sits upon a fine pedestal in the sun. He is marked by Vajrasattva on his crown and adorned with the sacred sacrificial thread. He is clearly radiant in divine garments, a peaceful form that delights beings. He bestows all the siddhis of desired aims. Within his belly is the supreme, wondrous maṇḍala of all the gods. One should properly offer the triangle of the supreme vajra, RAṂ, and REPHA, through the application of the vajra hook and so forth.

སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་དག་ལྡན། ། དེ་ཉིད་གསུམ་ནི་རྣ་བ་རུ། ། བཀབ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་མེ་དགུག་བྱ། ། ནྱ་གྲོ་དྷ་དང་ཨ་ཤྭཏྠ། ། ཀངྐེ་ལི་དང་ཙུ་ཏ་དང་། ། མཆོད་སྦྱིན་ལུས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། ལྕུག་མ་སར་པ་དང་ཀུ་ཤ། ཐབ་ཀྱི་དབུས་སུ་ལེགས་འདུ་ཤ། འོ་མ་སྦྲང་རྩི་བསྐ་བ་ཡི། ། ཤིང་དང་མཱ་དྷཱ་ཡ་ལྡན་པ། ། དགེ་འདུན་རྒྱལ་རིགས་རྒྱལ་པོ་སོགས། ། མཆོད་སྦྱིན་ཐབ་ལས་སྐྱེས་པའི་མེའོ། ། ཞེས་པ་སྦྱིན་སྲེག་གི་མེའོ། ། ཨོཾ་ཀུ་ཤ་འདི་ནི་བཟང་ཞིང་དགེ། ། ཚངས་པ་ལྷ་ཡི་དག་བྱེད་ཡིན། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་མཉེས། ། ས་ལས་སྐྱེས་པའི་སྙིང་པོ་མཆོག། བགེགས་ཀུན་ཞི་བར་མཛད་དུ་གསོལ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཀུ་ཤའི་འདབ་མ་དགྲམ་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཚུར་བྱོན་ཚུར་བྱོན་འབྱུང་པོ་ཆེ། ། ལྷ་ཡི་དྲང་སྲོང་གཉིས་སྐྱེས་མཆོག། སྲེག་བླུགས་ཞལ་ཟས་བཞེས་སླད་དུ། ། འདིར་ནི་ཡང་དག་བསྙེན་པར་མཛོད་སྭཱ་ཧཱ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ཉེ་བར་བྱེད་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་སརྦ་པཱ་པ་བིགྷྣ་མཱ་རཱ་ན་བྷསྨིན་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཡུངས་ཀར་ལྔ་འདོར་བའིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿ བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་སརྦ་ཀླེ་ཤོ་པ་ཀླེ་ཤཱགྣིཾ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཆུ་འདོར་བའིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་སརྦཱ་བ་ར་ཎཾ་མ་མཱ་པ་ན་ཡ་ཧཱུཾ། ཁམ་ཕོར་དཀར་པོ་འདོར་བའིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་སརྦ་བུ་ཎྱ་ཛྙཱ་ན་སམྦྷ་རཱན་ཌྷོ་ཀ་ཡ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཟན་འདོར་བའིའོ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བི་ཤོ་དྷ་ནེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། དྲི་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ཁྲུས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་བྷྱོ་ཧཱུཾ། གསར་དུ་མེ་སྦར་བའི་འོ། །

Endowed with the correct mantras and mudrās, one should cover the ears with the three realities and summon the fire of wisdom. The fresh twigs originating from the bodies of the Nyagrodha, Aśvattha, Kaṅkeli, and Cūta trees, as well as the Kuśa grass from the sacrificial altar, should be properly arranged in the center of the hearth. The fire produced from the sacrificial hearth belongs to the Saṅgha, the Kṣatriya king, and so forth, and is characterized by wood mixed with milk, honey, and astringents, as well as the Madhuya. "Oṃ, these Kuśa grasses are excellent and virtuous; they are the purifiers of the god Brahmā. They please the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. They are the supreme essence born from the earth. Please pacify all obstructors, svāhā!" This is the mantra for spreading the Kuśa grass leaves. "Oṃ, come, come, great being! Divine ṛṣi, supreme twice-born one! For the sake of accepting the burnt offerings and the food, please attend here perfectly, svāhā!" This is the mantra for bringing the wisdom fire near. "Oṃ āḥ vighnāntakṛt sarvapāpavighnamārān bhasmīkuru hūṃ phaṭ!" This is for casting away the five white mustard seeds. "Oṃ āḥ vighnāntakṛt sarvakleśopakleśāgniṃ śāntiṃ kuru hūṃ phaṭ!" This is for casting away the water. "Oṃ āḥ vighnāntakṛt sarvāvaraṇaṃ mamāpanaya hūṃ!" This is for casting away the white clay bowl. "Oṃ āḥ vighnāntakṛt sarvapuṇyajñānasambhārān dhaukaya hūṃ svāhā!" This is for casting away the food. "Oṃ sarvatathāgatakāyaviśodhane hūṃ svāhā!" This is for the bath with the five scents and so forth. "Oṃ jvala jvala bhyo hūṃ!" This is for newly kindling the fire.

ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། མར་གྱིའོ། ། ཨོཾ་ཀཱ་མཱགྣ་ཡེ་ཨ་དཱི་པྱཱ་དཱི་བྱ་ཨཱ་བི་ཤཱ་བི་ཤཱ་ཡ་ཧཱ་ཤྲྀ་ཡེ་ཧ་བྱ་ཀ་བྱ་བཱ་ཧ་ན་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། མེའི་དགང་བླུགས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་བོ་དྷི་བྲྀཀྵཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨ་ཤྭཏྠའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཛྙཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨུ་དུམྦཱ་རའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ལ་ཏཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། པླཀྵའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀུ་བེ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། བ་ཊའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་ཧ་ཀཱ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨ་མྲའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲཱ་རྐཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨརྐའི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སོ་མཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། པ་ལཱ་ཤའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲཱངྒཱ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། སེང་ལྡེང་གིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བུ་དྷཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨ་པ་མཱརྒའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤ་ནཻཤྩ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཡམ་ཤིང་གིའོ། ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཀུ་ཤའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ། དཱུརྦ་དང་ཀུནྡའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བཱི་ཛཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། སོ་བའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བེ་གཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ནས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷསྨ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། གྲོའིའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བ་ལཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ། སྲན་མའིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཏིལ་གྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། འབྲས་མ་གྲུགས་པའིའོ། ། ཨོཾ་སརྦཱརྠ་སིདྡྷི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཡུངས་ཀར་གྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་སམྦ་དེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞོ་དང་བུ་རམ་གྱིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་ཨཱ་དཪྴ་ན་ཕ་ལཱ་ཡ་ཨཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཀོ་ལའི་འབྲུ་ལ་སོགས་པའིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་བཱ་སེ་སེ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། གོས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་ཏམྦཱུ་ལཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། སོ་རྩིའིའོ། ། མེ་ལ་སྲེག་བླུགས་སྔགས་དང་ནི། ། སྤེལ་བ་རབ་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ། ། རང་གི་འདོད་ལྷའི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། །

OṂ AGNAYE SVĀHĀ. For ghee. OṂ KĀMĀGNYE ĀDĪPYĀDĪPYA ĀVIŚĀVIŚA HĀŚRIYE HABYA KAVYA VĀHANĀYA SVĀHĀ. For the fire-offering ladle. OṂ BODHIVṚKṢĀYA SVĀHĀ. For the aśvattha tree. OṂ VAJRAYAJÑĀYA SVĀHĀ. For the udumbara tree. OṂ VAJRALATĀYA SVĀHĀ. For the plakṣa tree. OṂ VAJRAKUBERĀYA SVĀHĀ. For the vaṭa tree. OṂ VAJRASAHKĀRĀYA SVĀHĀ. For the mango tree. OṂ VAJRĀRKAĀYA SVĀHĀ. For the arka tree. OṂ VAJRASOMĀYA SVĀHĀ. For the palāśa tree. OṂ VAJRĀṄGĀRĀYA SVĀHĀ. For the khadira tree. OṂ VAJRABUDHĀYA SVĀHĀ. For the apāmārga tree. OṂ VAJRAŚANEŚVARĀYA SVĀHĀ. For the sacrificial fuel wood. OṂ APRATIHATAVAJRĀYA SVĀHĀ. For kuśa grass. OṂ VAJRĀYUṢE SVĀHĀ. For dūrvā grass and kunda flowers. OṂ VAJRABĪJĀYA SVĀHĀ. For grain. OṂ VAJRAVEGĀYA SVĀHĀ. For barley. OṂ VAJRAGHASMARĀYA SVĀHĀ. For wheat. OṂ MAHĀBALĀYA SVĀHĀ. For peas. OṂ SARVAPĀPADAHANAVAJRĀYA SVĀHĀ. For sesame seeds. OṂ VAJRAPUṢṬAYE SVĀHĀ. For unbroken rice. OṂ SARVĀRTHASIDDHAYE SVĀHĀ. For white mustard seeds. OṂ SARVASAMBHAVE SVĀHĀ. For curd and molasses. OṂ ĀḤ VAJRĀDARŚANAPHALĀYA AṂ SVĀHĀ. For kola seeds and so forth. OṂ ĀḤ VAJRAVĀSE SE HŪṂ SVĀHĀ. For clothing. OṂ ĀḤ VAJRATAMBŪLĀYA SVĀHĀ. For betel nut. One should apply the fire-offering mantras and the insertion [of the deity's name]. By means of the mantra of one's own chosen deity,

དགང་བླུགས་ལེགས་པར་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་བསྲེག་བྱའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་སྔགས་པ་མཉམ་གཞག་པས། ། ཁ་དོག་དྲི་དང་སྒྲའི་རྣམ་པས། ། དེ་བཞིན་བཟང་ངན་མེ་ཡི་ནི། ། མཚན་མ་ཉེ་བར་བརྟག་པར་བྱ། ། ཟླ་བ་ཆུ་ཤེལ་ནོར་བུ་འདྲ། ། བ་མོ་སྤྱི་བླུགས་ལྟ་བུ་དང་། ། པུཥྤ་རཱ་ག་དང་འདྲ་བས། ། སེམས་ཅན་སྡིག་པ་ཉམས་པར་བྱེད། ། ཀུནྡ་ཟླ་བ་ལྟར་སྣུམ་དང་། ། གཟུགས་མཛེས་བཻཌཱུཪྻ་ལྟ་བུ། ། དུ་བ་མེད་ཅིང་དྲི་མེད་པའི། ། མེ་ཡིས་ནད་མེད་རིགས་འཕེལ་བྱེད། ། བནྡྷུ་ཀིངྴུ་ཨ་ཤོ་ཀ། ཡ་བའི་མེ་ཏོག་འདྲ་བ་དང་། ། འདམ་བུ་ཆུ་གཤེར་གསེར་ལྟ་བུས། ། རྒྱལ་སྲིད་དབང་ཕྱུག་སོགས་དབང་བྱེད། ། ཙམྤ་ཨུཏྤ་ལ་ཨཽ་ཤཱིར། ། མཱ་ལ་ཏཱི་དང་པདྨ་མཚུངས། ། ག་པུར་ཁ་ཆེ་ཨ་ཀ་རུ། ། ཙནྡན་གླ་རྩིའི་དྲི་ལྡན་པས། ། དྲིའོ། ། པི་ཝང་གླིང་བུ་རྫ་རྔ་སོགས། ། དུང་དང་ཆ་ལང་སྒྲ་བཟང་དང་། ། སིལ་སྙན་ཟབ་མོ་ངེས་སྒྲོགས་པའི། ། མེ་ཡིས་ཀུན་ལ་བདེ་བ་སྟེར། ། སྒྲའོ། ། དཔལ་བེའུ་གདུགས་དང་དུང་འདྲ་དང་། ། རྩེ་གསུམ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་དང་། ། རྒྱལ་མཚན་རྔ་ཡབ་རྡོ་རྗེ་མཆོག། བཀྲ་ཤིས་དང་ནི་གླང་པོའི་དབྱིབས། ། དགའ་བ་ལ་སོགས་གཡས་སུ་འཁྱིལ། ། གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པས་དོན་ཆེན་སྦྱིན། ། རྩེ་མོ་གཅིག་ཏུ་འབར་བའི་མེ། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་བྱེད། ། གཡོ་མེད་རྩེ་མོ་གཉིས་པ་འབྲིང་། ། རྩེ་མོ་བཞི་པས་ལེགས་རྒྱས་སྦྱིན། ། འདི་ནི་དགེ་བར་རིག་བྱ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་དེ་ལས་བཟློག་མི་དགེ། ། སྲེག་བླུགས་སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་ཉིད་ཀྱིས་ཙཱ་རུ་རབ་བསྒྲུབ་སྟེ། ། འོ་ཐུག་ཁཎྜ་བུ་རམ་དབུ་བ་འབྲས་དང་ལྡན། །

"One should properly employ the ladle and the spoon"—this is the mantra for the burnt offering. Then, the practitioner, remaining in meditative equipoise, should closely examine the signs of the fire through its color, smell, and sound, as well as its auspicious or inauspicious nature. Like a moonstone or a water-crystal gem, like a dewdrop or a water-pot, and like a ruby (puṣparāga), such a fire destroys the sins of sentient beings. Oily like a kunda flower or the moon, beautiful in form like lapis lazuli, smokeless and stainless—such a fire brings health and increases one's lineage. Resembling the flowers of the bandhūka, kiṃśuka, and aśoka, or like reeds, wet grass, or gold—such a fire brings mastery over sovereignty, power, and the like. Similar to the campaka, utpala, auśīra, mālatī, and lotus, and possessing the fragrance of camphor, Kashmiri aloeswood, agaru, sandalwood, and musk—this is the smell. With the sounds of the lute, flute, clay drum, and so forth, the auspicious sounds of the conch and cymbals, and the deep resonance of ringing bells—such a fire bestows happiness upon all. This is the sound. Resembling the endless knot, the parasol, and the conch, like the trident, the vase, the victory banner, the fly-whisk, and the supreme vajra, or the shapes of the auspicious symbols and the elephant—spiraling to the right in joy and so forth, when gathered together, they grant great purpose. A fire with a single, unified flame brings about all perfections. A steady flame with two tips is middling; a flame with four tips bestows excellent prosperity. These should be known as virtuous, while the opposite of these is non-virtuous. Having perfectly prepared the caru offering through the very ritual of the burnt offering and the ladle-offering, it should consist of milk porridge, sugar-candy, molasses, froth, and rice.

བདུད་རྩི་ལྔ་དང་སོ་སོར་ལྡན་ལས་ལེགས་གྲུབ་ཟས། ། གསེར་སོགས་སྣོད་དུ་བཞག་པ་སོ་སོར་དབུལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱྀཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཨོཾ་དི་བྱཱནྣེ་ས་མཱ་དྷི་དྷྱཱ་ན་པྲཱི་ཎ་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་འདིས་སྦྱངས་ཏེ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ལྷག་མ་འདི། ། ཟོས་པས་སྡིག་པ་ཉམས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བརྗོད་ནས་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་ཙཱ་རུའི་ལྷག་མ་སྦྱིན་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དགང་བླུགས་དང་རྣམ་པ་མང་པོའི་གོས་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པས་མེ་དང་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དང་མདོ་དང་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་མཉེས་པར་བྱས་ནས། གཏོར་མའི་ཆོ་ག་དང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པས་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་ལ་གནས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། མ་རྙེད་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་དང་། ། གང་གཞན་ནུས་པ་མ་མཆིས་པས། ། མ་ཚང་བགྱིས་པ་དེ་ཀུན་ལ། ། བདག་ལ་བརྩེ་བས་བཟོད་མཛད་འོས། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དྲི་མེད་པས། ། སློབ་དཔོན་དང་ནི་རྒྱལ་པོ་དང་། ། སྦྱིན་པ་བྱེད་པའི་སྐྱེ་བོ་ལའང་། ། དུས་ཀུན་ཞི་དང་བདེ་ལེགས་མཛོད། ། རང་འདོད་རྗེས་འབྲངས་སྨོན་ལམ་གྱི། ། ཁྱད་པར་དག་ཀྱང་གདབ་བྱ་ཞིང་། ། དགེ་འདུན་ཚོགས་ཀུན་མཆོད་སྟོན་གྱིས། ། སྤྲོ་བར་བྱས་ཏེ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། བྱ་བ་བཅུ་ནི་ཡང་དག་བསྡུས་པ་རབ་བསྒྲུབས་པའི། ། དགེ་བ་རྣམ་དག་ཡེ་ཤེས་བཅུ་ཡིས་སྦྱངས་པ་ལས། ། སྐྱེ་དགུའི་ཡིད་ཀྱི་མ་རིག་མུན་པ་མཐར་བྱེས་ཏེ། ། མྱུར་དུ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཆོག་ས་ནི་རབ་བགྲོད་ཤོག།

The food, perfectly prepared from the five nectars and their respective ingredients, should be placed in vessels of gold and the like and offered individually. One should purify and offer it with the mantra: Oṃ āṃ jrīṃ khaṃ hūṃ oṃ āḥ hūṃ | oṃ divyānne samādhi-dhyāna-prīṇane svāhā. Having said, "By eating this remnant of the Tathāgata, one's misdeeds are destroyed," one should cause the leftovers of the cāru to be given to those performing the sacrificial offering. Having fully pleased the fire, the Sugatas, the sūtras, and the world-protectors with the ladles, various garments, fruits, and so forth, one should also perfectly worship all those residing in the colored-powder maṇḍala and elsewhere with the torma ritual and the articles of service: "Whatever was incomplete due to not finding [the materials], not fully understanding, or due to a lack of ability—may you all, out of compassion for me, please grant forgiveness for all of that. Through stainless insight and wisdom, may you always grant peace and well-being to the preceptor, the king, and the people who provide the offerings. One should also make specific aspirations following one's own wishes. Having gladdened the entire assembly of the Saṅgha with a feast, please request them to depart." "Through the ten activities perfectly condensed and accomplished, and purified by the ten pure wisdoms, may the darkness of ignorance in the minds of all beings be brought to an end, and may they swiftly traverse the supreme stages of the perfections."

མེའི་བྱ་བ་བཅུ་པའོ་ཞེས་པ་དབྱིག་གི་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཆོ་གའི་བྱ་བ་བཅུ་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། གཞུང་འདི་ལྷ་དང་བཅས་པའི་སྐྱེ་དགུའི་འདྲེན་པ་དམ་པ་ཆོས་ཀྱི་རྗེ་སྤྲུལ་སྐུ་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱི་བཀའ་ལུང་བཞིན། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཆོས་སྐྱོང་བཟང་པོས་ས་སྐྱོང་བ་མཁྱེན་པའི་སྤྱན་ལྡན་དཔོན་ཆེན་ཀུན་དགའ་བསོད་ནམས་རིན་ཆེན་དབང་གི་རྒྱལ་པོའི་བདག་རྐྱེན་ལས་དཔལ་ཨེ་ཝཾ་ཆོས་འཁོར་དུ་བསྒྱུར་(མ་དཔེ་མ་འབྱོར་)བའོ། །

"The tenth ritual activity of fire." Thus ends the tenth ritual activity, titled "The Garland of Jewels." This text was translated at the glorious Ewam Chökhor by the translator-monk Chökyong Zangpo, in accordance with the command of the holy Dharma Lord, the Tulku Rinpoche, the supreme guide for all beings including the gods, and through the patronage of the ruler, the wise and far-sighted Great Minister Kunga Sönam Rinchen Wanggi Gyalpo. (The original manuscript was not available.)