A Ritual for Feast Offerings

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ག་ཎ་ཙཀྲ་བི་དྷིཿ། བོད་སྐད་དུ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཆོ་ག། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཤིན་ཏུ་དད་པ་ཆེན་པོ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། མདོར་བསྡུས་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི། ། ཡང་དད་པར་ནི་བརྩམ་པར་བྱ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་བྱེད་པའོ། ། རྟག་ཏུ་བྱའམ་ཟླ་བར་ནི། ། ཡང་ན་ལོ་རེ་ན་ནི་བྱ། ། ལོངས་སྤྱོད་མཆོག་དང་ལྡན་པས་ནི། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མཆོད་པར་བྱ། ། རང་གི་སློབ་མ་དག་དང་ལྡན། ། དེ་ཡང་དམ་ཚིག་སྡོམ་ལ་གནས། ། ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་དང་། ། སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་དུ་ནི། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་ནས། ། དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་དབུས་གནས་ལ། ། རང་གི་ཏིང་འཛིན་རྫོགས་བྱས་ནས། ། དང་པོ་འབྱུང་པོའི་གཏོར་མ་བཏང་། ། དེ་ནས་རིམ་བཞིན་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། དེ་ཡང་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པར། ། མེད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསམ། ། མེ་ཏོག་སྤོས་དང་མར་མེ་དང་། ། དྲི་ཆབ་ཕྲེང་དང་ན་བཟའ་དང་། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་ནི། ། བཟའ་བ་བཏུང་བ་ལྷ་བཤོས་རྣམས། ། དེ་དག་གིས་ནི་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་ཕྱི་ཡི་མཆོད་བྱས་ནས། ། ནང་གི་མཆོད་པ་དག་ནི་བྱ། ། པདྨ་ལྟ་བུར་རང་གི་ཁ། ། ཧོམ་ཁུང་ཉིད་དུ་བསམ་བྱས་ལ། ། དགང་གཟར་བཀང་བ་བླུགས་པར་བྱ། ། ལག་པ་བླུགས་གཟར་དག་གིས་ཀྱང་། ། མཆོད་རྫས་ཡང་དག་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ལྟར་ཧོམ་གྱིས་མཆོད་བྱས་ནས། ། རང་གི་དགའ་བའི་རྩེད་མོ་ཡིས། ། ཡི་དམ་ལྷ་ནི་མཉེས་པར་བྱ། ། ཚོགས་ཀྱིས་མཆོད་ལ་དམ་ཚིག་སྤྱད། ། སེམས་ནི་བརྟན་པར་ཤེས་རབ་སྤྱོད། ། བཏུང་བའི་སྣོད་ནི་མང་གྱུར་ན། །

In the language of India: Gaṇacakra-vidhiḥ. In the language of Tibet: Tshogs kyi ’khor lo’i cho ga (The Ritual of the Gaṇacakra). Homage to the glorious Vajrasattva! Having prostrated to the Vajra Holder with great and profound faith, I shall now compose this concise ritual of the Gaṇacakra for those who possess faith. It is that which accomplishes all siddhis. It should be performed constantly, or monthly, or at least once a year. Possessing supreme enjoyments, one should perform the offering of the Gaṇacakra. Accompanied by one’s own disciples, who likewise abide by the samaya and vows, and are adorned with excellent qualities, one should sit upon a variegated lotus. Endowed with great bliss and abiding in the center of the samaya, one should complete one’s own meditative absorption (samādhi). First, offer the torma to the elemental spirits (bhūtas), and then request the deities to be seated in their proper order. Furthermore, if one possesses wisdom, one should visualize [the deities] through meditative absorption if they are not present. With flowers, incense, lamps, perfumed water, garlands, and robes, as well as whatever food, drink, and divine offerings one desires, one should perform the offerings. Having thus performed the outer offerings, one should then perform the inner offerings. Visualizing one’s own mouth as a lotus and as the sacrificial fire pit (homa-kunda), one should pour the ladle full of offerings. With the hands acting as the pouring ladle, one should perfectly present the offering substances. Having thus performed the offering through the fire, one should please the yidam deity with one’s own joyful play. Through the feast offering, one should observe the samaya. With a stable mind, one should practice with insight. If there are many vessels for the drink, [one should proceed accordingly].

ཀུན་ལ་རེ་རེ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། བླ་མ་ལ་ནི་ངེས་པར་གཉིས། ། ཡང་དག་པར་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། བཟའ་བ་གང་ཞིམ་བླ་མ་ལའོ། ། བླ་མ་ལ་དད་བརྩོན་འགྲུས་ལྡན། ། སེམས་བཟང་བཟོད་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ནི་བྱ་བ་ཡིན། ། སྔགས་པ་རང་གིས་བྱིན་བརླབས་ནས། ། གཞན་དག་ལ་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་ཡིས་པདྨའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། གུས་པར་བྱས་ཏེ་བླང་བར་བྱ། ། མ་དད་པས་ནི་བླང་མི་བྱ། ། སྐོམ་ཡང་ཀུན་ནི་བཏུང་མི་བྱ། ། བཀྲེས་སྐོམ་ཡོད་ཀྱང་རང་གིས་ནི། ། བླང་བ་རུ་ནི་མི་བྱའོ། ། བདུད་རྩི་བཞིན་དུ་བཏུང་བར་བྱ། ། ས་ལ་བོར་བར་མི་བྱ་ཞིང་། ། སླར་ནི་སྐྱོགས་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། གནང་བ་བྱིན་ནས་ས་ལ་གཞག། གཏོར་བ་གཞན་ལ་སྦྱིན་མི་བྱ། ། ས་ལ་འཇོག་པ་ཆད་པས་བཅད། ། རྩོད་བྱེད་སློབ་དཔོན་ལ་སྨོད་དང་། ། ང་རྒྱལ་དང་ནི་ལྡན་པ་ནི། ། ཚོགས་ཀྱི་ནང་དུ་གཞག་མི་བྱ། ། བླ་མ་དག་གིས་བཟའ་བཏུང་ལ། ། གནང་མེད་ལེན་པར་བྱེད་གྱུར་པ། ། ཆད་པས་བཅད་དམ་ཡང་ན་དབྱུང་། ། དེ་ཉིད་མི་ཉན་པར་འགྱུར་ན། ། རང་གི་གནས་ནས་གཞན་དུ་འགྲོ། ། ཡང་ན་ཉལ་ལ་འདུག་པར་བྱ། ། གང་ཞིག་དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་ཡིས། ། འཐབ་མོ་ལ་སོགས་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། ངེས་པ་རུ་ནི་བསམ་མི་བྱ། ། བྱས་གྱུར་ཕྱིས་ནི་མི་བྱ་བའི། ། སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་ནི་བླང་། ། ར་ནི་རོ་བར་གྱུར་ན་ནི། ། ནན་ཏན་གྱིས་ནི་ལུས་ངག་བསྡམ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དག་གིས་ནི། ། རང་གིས་བླངས་ཏེ་བཟའ་བར་བྱ། ། དེ་ནི་སྐྱོན་ནི་མེད་པར་བསྟན། ། གར་ལ་སོགས་པའི་རོལ་མོ་རྣམས། ། གནང་བ་མེད་པར་མི་བྱའོ། ། གང་ལ་གནང་བ་བྱིན་པ་ཡིས། །

One should give to each of all; to the guru, one must certainly give two. One should offer them perfectly. Whatever food is delicious, offer it to the guru. With faith and diligence toward the guru, and with a good heart and patience, one should perform all the activities. Having blessed them oneself, the mantra practitioner should give them to others. With the lotus mudrā, one should receive them with respect. One should not receive them without faith; one should not drink any of the beverages. Even if one is hungry or thirsty, one should not take them oneself. One should drink them like nectar. One should not throw them on the ground, but should return the ladle. Having been granted permission, they should be placed on the ground. One should not give the leftovers to others. Placing them on the ground is a punishable offense. Those who quarrel, disparage the master, or are possessed of pride should not be kept within the assembly. If someone takes food or drink from the gurus without permission, they should be punished or expelled. If they do not listen to that, they should go elsewhere from their own place, or else lie down and remain there. Whoever desires siddhi should not, even in their mind, think of fighting and so forth. If one has done so, one should correctly take the vow never to do it again. If the food becomes stale, one should diligently restrain body and speech. The Karmavajra should take it himself and eat it; that is taught to be without fault. One should not perform dances and other music without permission. To whomsoever permission has been granted, [they may do so].

ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། དེ་ཡི་སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་བྱ། ། དེ་ལྟར་གང་གིས་མ་བྱས་པ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀའ་བཅག་གོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་འབྱུང་བའི་ཚེ། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བསྡམ་བྱས་ཏེ། ། བླ་མ་ལ་ནི་ཕྱག་བྱས་ལ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་འབྱུང་བར་བྱ། ། སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ནི་བབ་གྱུར་ན། ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ནི་གཟུང་མི་བྱ། ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བསྔལ་ལ་ནི། ། དགའ་བ་དང་ནི་བཅས་པར་བྱ། ། སེམས་ཀྱི་དྲན་པ་མེད་གྱུར་ན། ། ལྷ་ཡི་ཏིང་འཛིན་དང་མི་ལྡན། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མི་ལྡན་ན། ། ལྷ་ཡི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གཡེངས་གྱུར་ན། ། སྐྱོན་དེ་གོང་མ་ཉིད་དང་མཚུངས། ། རྩེ་གཅིག་སེམས་ཀྱིས་དངོས་གྲུབ་འཐོབ། ། དེ་རུ་འདུག་པར་མི་ནུས་ན། ། ཕྱག་བྱས་ལ་ནི་འགྲོ་བར་བྱ། ། ལྷག་མ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ནས་ནི། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་གཏོར་མ་གཏང་། ། རྫོགས་ནས་མགུ་བ་ལ་སོགས་སྦྱིན། ། ཕྱག་བྱས་ནས་ནི་བཟོད་པར་གསོལ། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཆོ་ག་བྱས་པ་ཡི། ། དགེ་བའི་རྩ་བ་བདག་གིས་གང་ཐོབ་པ། ། ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ཡང་དག་པར། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་ཐོབ་གྱུར་ཅིག། པཎྜི་ཏ་བཟང་པོ་སྦྱིན་པས་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཤཱཀྱ་ཤྲཱི་བྷ་དྲ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཀུན་དགའ་རྒྱལ་མཚན་དཔལ་བཟང་པོས་བསྒྱུར་བའོ། །

In the center of the maṇḍala of the assembly, one should perform [the rites] in that very instant. Whoever does not act in this way violates the command of the tathāgatas. When one must go outside, one should restrain the three—body, speech, and mind—and, having prostrated to the guru, go outside. If one encounters the sphere of sensory objects, one should not be seized by suffering. In all activities, one should act with joy. If the mindfulness of the mind is lost, one lacks the meditative absorption of the deity. If one lacks meditative absorption, the siddhi of the deity will not be attained. If one becomes distracted from meditative absorption, that fault is the same as the one mentioned above. With a one-pointed mind, one attains siddhi. If one is unable to remain there, one should prostrate and depart. Having gathered all the leftovers, one should offer the torma outside. Upon completion, one should give gifts of satisfaction and so forth, prostrate, and request forbearance. Whatever roots of virtue I have obtained by performing this ritual of the gaṇacakra, may all sentient beings of the three realms truly attain the great siddhi. This concludes the Gaṇacakra composed by the paṇḍita Bhadradatta. It was translated by the Indian abbot Śākyaśrībhadra and the Tibetan translator, the monk Kunga Gyaltsen Palzangpo.