A Ritual for Feast Offerings

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ག་ཎ་ཙཀྲ་བི་དྷི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཡང་དག་བདེ་བས་མ་ལུས་གང་། ། དངོས་གྲུབ་སྟེར་མཛད་བརྩེ་བ་ཅན། ། རྣམ་གྲོལ་ཆོས་སྐུའི་བདག་ཉིད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། དཔལ་ལྡན་གསང་བའི་རྒྱུད་ལས་ནི། ། གསུང་སོགས་ཤིན་ཏུ་སྦས་པ་ཉིད། ། གསལ་བར་མདོར་བསྡུས་མཛེས་པར་ནི། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཆོ་ག་བཤད། ། སྔགས་པས་ཁྱད་པར་མཚན་མོའི་དུས། ། ཞག་རེའང་ནི་ཇི་སྙེད་པར། ། ཟླ་རེ་དང་ནི་ལོ་རེ་ལ། ། འཁོར་ལོ་ལས་འདས་ཉམས་པར་འགྱུར། ། ཉེ་བར་འཚེ་མེད་དུར་ཁྲོད་དགོན། ། རྫིང་བུའི་འགྲམ་དང་སྐྱེད་མོས་ཚལ། ། མཚོ་ངོགས་ཆུ་ཀླུང་རི་སུལ་དང་། ། རང་གི་ཁྱིམ་སོགས་འབྲས་བུར་བཅས། ། ཡང་དག་བརྒྱད་པ་ཐོབ་གྱུར་པ། ། དཔལ་ལྡན་ཆོག་ཤེས་སྙིང་རྗེ་ལྡན། ། འཇིག་རྟེན་ཆོས་ལ་མི་ཆགས་ཤིང་། ། སྲེད་དང་སྒྱུ་སོགས་རྣམ་པར་སྤངས། ། སྙན་པར་སྨྲ་ཞིང་འཛུམ་པའི་བཞིན། ། བཟོད་ཅན་བརྟན་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ལྡན། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གསུངས། ། འཁོར་ལོ་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི། ། སློབ་མ་སྲེད་སོགས་རྣམ་པར་སྤངས། ། དབང་བསྐུར་ཐོབ་ཅིང་བློ་ལྡན་བཟོད། ། བརྩོན་དང་དྲན་པ་ལ་སོགས་ལྡན། ། དམ་ཚིག་སྤྱད་བྱ་སྤྱོད་པ་རྣམས། ། རྒན་པའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འདོད། ། དབང་མ་ཐོབ་པས་མི་རིག་པར། ། སྒྲུབ་པོས་འཁོར་ལོ་དེ་བྱའོ། ། མེ་ཏོག་གདུགས་སོགས་མར་མེ་ལྡན། ། སྣ་ཚོགས་སྟོན་མོ་བཏུང་བས་བརྒྱན། ། མལ་སྟན་ཡོན་ཏན་བཅས་པ་ཡིས། །

In the language of India: Gaṇacakra-vidhi-nāma. In the language of Tibet: Tshogs kyi ’khor lo’i cho ga zhes bya ba (The Ritual of the Gaṇacakra). Homage to the glorious Vajrasattva! I prostrate to Vajrasattva, who is the very nature of the Dharmakāya of liberation, the compassionate one who bestows accomplishments and is entirely filled with perfect bliss. From the glorious Secret Tantra, I shall explain the ritual of the Gaṇacakra, which is extremely hidden in the [sections on] speech and so forth, clearly and in a concise, beautiful manner. The mantrin, especially at night, should perform this as many times as possible every day, every month, and every year; otherwise, one will transcend the wheel and fall into degeneration. In a place free from harm, such as a charnel ground, a hermitage, the bank of a pond, a pleasure grove, a lakeshore, a riverbank, a mountain valley, or one's own home and so forth, which is fruitful; One who has attained the eight authentic [attainments], who is glorious, content, and compassionate; who is unattached to worldly dharmas and has completely abandoned craving, deceit, and the like; who speaks pleasantly with a smiling face, is patient, stable, and possesses diligence— The glorious Vajrasattva has declared such a person to be the Lord of the Gaṇacakra. The members of the circle should also be his disciples, who have abandoned craving and the like, have received empowerment, are intelligent and patient, and possess diligence, mindfulness, and so forth. Regarding the conduct of the samayas to be practiced, they are desired according to the order of seniority. The practitioner should perform that circle even if those who have not received empowerment are unaware of it. It should be adorned with flowers, parasols, and so forth, along with lamps, various feasts, and drinks, as well as bedding and the like.

འཕགས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཅི་སོགས་པའོ། ། དེ་ནས་ཚོགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གདན། ། རོ་འམ་སྟག་ལྤགས་དུར་ཁྲོད་རས། ། རྒྱན་ནི་རང་གི་རིགས་ལས་སོ། ། ཕྱི་རོལ་དམ་པའི་ཕྱག་རྒྱས་འཁྱུད། ། རང་གི་སློབ་མས་ཡོངས་སུ་བསྐོར། ། དེས་ཀྱང་རང་རིགས་དག་ལ་འཁྱུད། ། ཅི་ནུས་བསམ་གཏན་དག་གིས་བྱ། ། བླ་མའི་ཆོ་ག་ཤེས་ཤིང་དྲན། ། བརྩོན་འགྲུས་བཟོད་དང་ལྡན་པ་དང་། ། བླ་མ་ལ་གུས་བློ་མཐུན་པ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེར་དེ་རབ་བསྔགས། ། དབང་བསྐུར་ཡང་ནི་གདུང་ཅན་དང་། ། ཐོབ་དང་སྒྱུ་ཅན་དག་དང་ནི། ། དབང་མ་ཐོབ་པར་འཁོར་ལོ་གང་། ། རིང་པོ་ནས་ཀྱང་བསྟེན་མི་བྱ། ། བླ་མས་བདེ་ཆེན་བསྒོམ་བྱས་ནས། ། འབྱུང་པོ་ཀུན་ལ་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། སྟོབས་ལ་སོགས་པས་སྦྱང་བྱས་ལ། ། མེ་ཏོག་གིས་ནི་རང་ལུས་མཆོད། ། སྣོད་ནི་རེ་རེ་ཀུན་ལ་སྦྱིན། ། བླ་མ་ལ་ནི་སྣོད་གཉིས་དབུལ། ། དེ་བཞིན་བཟའ་བཏུང་ཉིས་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་རང་ཞལ་ཧོམ་ཁུང་དུ། ། རྣམ་རིག་པ་ལའི་མཆོད་ཡོན་བྱ། ། ལག་པ་དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་གྱིས། ། ཡིད་ཀྱིས་མེ་ལ་སྟོབས་སོགས་བསྲེགས། ། ནང་གི་བདག་ཉིད་སྦྱིན་སྲེག་གིས། ། རང་འདོད་ལྷ་ནི་ཚིམ་པར་བྱ། ། གླུ་སོགས་ཀྱིས་ནི་མཉེས་བྱ་ཞིང་། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་བརྡ་ཚིག་སྨྲ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་སྒྲོན་མ་ལྔ། ། རིག་མ་མིག་བཟང་བརྒྱད་ལ་ནི། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བརྟེན་ཞེས་བྱ། ། ཀོ་ལ་ལ་སོགས་ཅི་ཤེས་བྱ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་གཟུགས་ཀྱི་གར། ། དྲན་པ་རྗེད་མེད་རྣལ་འབྱོར་བྱ། ། སྒོམ་ལ་ཆགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། རྟག་ཏུ་སེམས་ཀྱིས་གོམས་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །

The noble beings and so forth. Then, the seat of the Lord of the Assembly: a corpse, a tiger skin, or a shroud from a charnel ground. The ornaments are according to one’s own family. Embraced by the outer sublime mudrā, surrounded by one’s own disciples, and they too embracing those of their own families—one should practice with meditative concentration as much as possible. Knowing and remembering the ritual of the guru, possessing diligence and patience, respectful toward the guru and of like mind, such a person is highly praised as the Karma-vajra. One should not, even from afar, rely upon a circle [of disciples] who have received empowerment but are afflicted, or those who are acquisitive and deceitful, or those who have not received empowerment. Having meditated on great bliss, the guru should offer the torma to all the elemental spirits. Having purified with strength and so forth, one should worship one’s own body with flowers. A vessel should be given to each [disciple], and two vessels should be offered to the guru; likewise, the food and drink should be twofold. Then, in the sacrificial pit of one’s own face, one should offer the libation of consciousness. With the hands as the pouring and ladling spoons, one should mentally burn strength and so forth in the fire. Through the inner self-sacrifice, one should satisfy one’s own chosen deity. One should please [the deity] with songs and so forth, and repeatedly utter symbolic words. One should rely, according to the ritual, upon the five nectars, the five lamps, and the eight beautiful-eyed consorts. One should perform the kola and so forth as much as one knows. The dance in the form of Heruka should be performed by the yogi with undistracted mindfulness. With a mind attached to meditation, one should always familiarize the mind. [This is] the Vajra-Dharma and of the Buddhas.

རྣལ་འབྱོར་ཕ་དང་མ་ཚོགས་ཀུན། ། གླུ་དང་གར་ལ་གོམས་བྱ་ཞིང་། ། མཆོག་ཏུ་གླུ་དང་གར་བྱའོ། ། འདི་ཉིད་ཚོགས་ཀྱི་བསྲུང་བ་སྟེ། ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་བསྲུང་། ། འདི་ཡིས་འཇིག་རྟེན་དབང་དུ་བྱེད། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་འདི་ཉིད་ཡིན། ། རྒྱུན་དུ་གླུ་ནི་ལེན་པ་དང་། ། གང་དུ་རྟག་ཏུ་གར་བྱེད་པ། ། ཚོགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མདུན་བྱའོ། ། དེ་ནས་དྲི་ནི་མཚོན་པར་བྱ། ། སྒྲོག་པའི་དྲི་ནི་དང་པོ་སྟེ། ། བྱ་རྒོད་སྤོས་ནི་གཉིས་པ་ཡིན། ། དེ་ནས་ག་བུར་ཙནྡན་དྲི། ། གླུ་དབྱངས་སུ་ནི་མཚོན་བྱ་བ། ། སྒྲ་ནི་ངང་པ་བུང་བའི་སྒྲ། ། དྲི་ཡི་མཐར་ནི་ཐོས་པ་དང་། ། ཅེ་སྤྱང་དག་གི་སྒྲ་ཡང་ནི། ། ཕྱི་རོལ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་མཚོན། ། གང་གི་བདག་གིས་མི་རྙེད་པའམ། ། སྣོད་མ་ཡིན་པས་འཇིགས་པ་གང་། ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ཤ་ལྔ་སོགས། ། བསམ་གཏན་གྱིས་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟག། འཁོར་ལོའི་དབང་ཕྱུག་བྱིན་བརླབས་པ། ། སྣོད་སྐྱོན་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱ། ། འདུད་དང་བཅས་པས་སྣོད་དེ་ནི། ། ཧ་ཅང་མྱུར་མིན་བུལ་བ་མིན། ། བགེགས་སོགས་བརྙས་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར། ། པདྨའི་ཕྱག་རྒྱས་སྨྲ་བར་བྱ། ། ཧུབ་སྒྲ་མེད་ཅིང་མ་ཡེངས་པས། ། ཅུང་ཟད་འཐུངས་ནས་ལེགས་བཀང་སྟེ། ། ཕྱག་འཚལ་བ་ཡི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། གོང་གི་ཕྱག་རྒྱས་དབུལ་བར་བྱ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་ཡང་དང་ཡང་། ། དེ་དག་ཀུན་ལ་ཕྱག་བྱའོ། ། སྣོད་ནི་ས་ལ་བཞག་པའམ། ། གཞན་ལ་བྱིན་པར་གྱུར་པ་ན། ། ལག་ནས་བོ་ན་ཆད་པས་བཅད། ། རང་གིས་ཐམས་ཅད་མི་བཏུང་ངོ་། ། བཟའ་དང་བཏུང་བ་རང་གིས་ནི། ། ཤིན་ཏུ་ལྟོགས་ཀྱང་བླང་མི་བྱ། །

All the hosts of male and female yogis should practice song and dance, and perform song and dance most excellently. This is the protection of the gaṇacakra; one should protect it in that very way. By this, the world is brought under control; this itself is the mantra recitation. Singing songs constantly and dancing perpetually, one should stand before the Lord of the Gaṇa. Then, the scents should be indicated: the first is the scent of a corpse, the second is the scent of vulture incense, and then the scents of camphor and sandalwood. These are to be indicated by melodic song. As for the sounds, they are the calls of swans and bees; at the end of the scents, the sound of a jackal is heard. These are indicated in the outer pleasure grove. If I do not find [the substances], or if there is fear of an unsuitable vessel, the five nectars, the five meats, and so forth, should be thoroughly examined through meditative concentration. Having been blessed by the Lord of the Mandala, the defects of the vessel should be taken into account. With humility, that vessel—neither too fast nor too slow—should be offered with the lotus mudrā to avoid the contempt of obstructors and the like. Without making a slurping sound and without distraction, having drunk a little and then refilled it well, one should offer it with the aforementioned mudrā and the distinction of prostration. The practitioner should prostrate to all of them again and again. If the vessel is placed on the ground or given to another, if it spills from the hand, it is a transgression; one should not drink everything oneself. Even if one is very hungry, one should not take food and drink for oneself alone.

རྩོད་པ་ལ་སོགས་གང་བྱེད་པ། ། དེ་ནས་དེ་ནི་གདོན་པར་བྱ། ། གལ་ཏེ་གདོན་པར་མི་ནུས་ན། ། དེ་ཚེ་སྡིག་པ་ལ་བརྟགས་ནས། ། རང་ཉིད་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་འམ། ། མི་སྨྲ་བ་ལ་བརྟེན་པར་བྱ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་བཏུང་སོགས་ལ། ། རང་གིས་བླངས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད། ། སྤྱོད་ལམ་ཤུགས་ཀྱིས་ཕྱིར་འགྲོ་ན། ། དེ་ནི་དགག་པར་མི་བྱའོ། ། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཞེ་སྡང་གིས། ། གཞན་སྣོད་དམ་པ་མ་ཡིན་པའི། ། ཚིག་གིས་སྨད་དང་རྩོད་པའི་གཏམ། ། མི་དགའ་བ་ཡང་སྤང་བར་བྱ། ། བཀག་པ་རྣམས་ནི་སྤྱོད་གྱུར་ན། ། རྩ་བའི་ལྟུང་དང་སྦོམ་པོ་ནི། ། མྱུར་དུ་གསོ་བའི་ཆོ་ག་བྱ། ། དེ་ནི་སྡང་བའི་ཆོ་གར་གྲགས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཚིམ་གྱུར་པས། ། བར་དུ་གཏོར་མ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། གླུ་གར་ལ་སོགས་རྒྱུན་དུ་ནི། ། དེ་ཡི་བཀའ་ཡིས་གནང་བར་བྱ། ། ཚོགས་ཀྱི་འདུས་པས་བྱས་པ་ནི། ། ལག་པ་རྐང་སོགས་བག་ལྡན་བྱ། ། ཤིན་ཏུ་བག་མེད་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། ། བཏུང་བ་མང་པོ་སྤྱད་མི་བྱ། ། མ་དག་གིས་ནི་གཡེང་བར་འགྱུར། ། གཡེངས་པས་རྣལ་འབྱོར་འཁྲུགས་འགྱུར་ཞིང་། ། རྣལ་འབྱོར་ཉམས་པས་དངོས་གྲུབ་མེད། ། བདུད་ཀྱི་ལས་ནི་བཟློག་པར་དཀའ། ། གང་ཡང་སེམས་ནི་བསྲུང་ནུས་པས། ། རང་ངམ་གཞན་ཡང་མཆོད་པར་བྱ། ། གཟུགས་སོགས་སྣ་ཚོགས་དག་པ་ཡིས། ། དེ་ཡིས་འདིར་ནི་དངོས་གྲུབ་འགྱུར། ། སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་གཞན་གཟུགས་ཀྱིས། ། མ་རིག་གདུག་ཅན་གྱི་ནི་སེམས། ། འགྲུབ་འདོད་དངོས་གྲུབ་དོན་གཉེར་བས། ། འབད་པས་མཁས་པ་གནས་མིན་བྱ། ། ཇི་སྙེད་ལུས་ཀྱི་གཡོ་འགུལ་དང་། ། ངག་གི་བརྗོད་པ་ཇི་སྙེད་པ། ། དེ་སྙེད་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ།

Whatever disputes and the like are performed, they should then be recited. If one is unable to recite them, then having examined the misdeeds, one should either go elsewhere or rely on silence. Even if the Vajra Master takes the drinks and so forth himself, there is no fault. If one goes outside due to the force of one's conduct, that should not be prohibited. One should also abandon disparaging speech and contentious talk toward others who are not worthy vessels, as well as any displeasure arising from pride and hatred. If one engages in those things that are prohibited, one should quickly perform the ritual for restoring the root downfalls and the gross infractions; this is known as the ritual for averting [the faults]. Once the Vajra Master is satisfied, one should offer the torma in the interim. Singing, dancing, and so forth should be permitted by his command. When the assembly of the gaṇacakra is performed, one should be careful with one's hands, feet, and so on. Because excessive heedlessness is the cause [of downfall], one should not consume too much drink. Through impurity, one becomes distracted; through distraction, the yoga is disturbed; and when yoga is impaired, there is no siddhi. The activities of Māra are difficult to avert. Whoever is able to guard the mind should make offerings to oneself or to others. Through the purity of various forms and so forth, one will attain siddhi in this life. Even for a single moment, one who desires to achieve siddhi and seeks the goal should not, with a mind of ignorance and malice, exert effort in improper places. Whatever movements of the body there are, and whatever expressions of speech there are, all of those are mantras and mudrās.

། ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་གོ་འཕང་གནས། ། གང་གི་དུག་གི་དུམ་བུ་ཡིས། ། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ནི་འཆི་འགྱུར་བ། ། དུག་གི་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིས། ། དུག་གིས་དུག་ནི་འཇོམས་པར་བྱེད། ། ཁ་ཅིག་བྲེལ་བར་གཞན་ཡོད་པས། ། ཡུན་རིང་འདུག་པར་མི་ནུས་ན། ། དེ་ཡིས་ཕྱག་འཚལ་མཁྱེན་གསོལ་ན། ། བཟོད་གསོལ་ནས་ནི་འགྲོ་བར་བྱ། ། འདི་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་གསུངས་པའི། ། བྱ་བ་རྣམས་ནི་བརྡ་ལ་བྱ། ། གང་ཕྱིར་མྱུར་དུ་བྱས་པ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་དགའ་ཉམས་བྱེད། ། དེ་ལྟར་ཆོ་གས་འཁོར་ལོ་ཆེར། ། རང་གི་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་ཕྱིར། ། བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་སྟོབས་ཉིད་ཀྱིས། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། སྒོམ་པ་ལ་སོགས་དེ་བཞིན་འདིར། ། ཡང་ནི་བཀའ་གསལ་བྱེད་པས་ཀྱང་། ། གལ་ཏེ་ལྟུང་བ་མེད་གྱུར་ན། ། སྐྱེ་བ་བཅུ་དྲུག་དག་ལ་འགྲུབ། ། བླ་མས་ཐ་མའི་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། དེ་བཞིན་ཕྱི་རོལ་ལྷག་གཏོར་ནང་། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་། ། སྨོན་ལམ་དག་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། མ་ལུས་རྟོག་པ་ལས་འདས་པ། ། སྲིད་ཞི་མཉམ་སྦྱོར་རྟག་མི་འགྱུར། ། དཔེ་མེད་པ་ཡི་རོས་དགྱེས་པའི། ། རྣལ་འབྱོར་ཚོགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡན་ལག་མ་སྦྱར་བས། ། གཏིང་རྟོག་ཕུང་པོ་ཡོངས་བཅོམ་འགྱུར། ། བདག་གི་དགེ་བ་འདི་ཡིས་ནི། ། ཐབས་འདི་མྱུར་བ་ཉིད་སྟོན་ཤོག། དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱས་ནས། ། དཔལ་ལྡན་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡི། ། རིམ་པ་འདི་ནི་བསྡུས་ནས་ཀྱང་། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་གནས་པར་བྱ། ། འདི་ནི་བླ་མའི་རིམ་ཐོབ་པའི། ། བདག་ཉིད་དྲན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཆོ་ག་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པ་ལ། །

Abiding in the state of glorious Heruka, By the very fragments of poison That would cause beings to die, Through knowing the reality of poison, Poison itself is overcome by poison. If some, being in haste, Are unable to remain for long, Having prostrated and requested permission, They should depart after asking for forgiveness. The activities taught in this and other tantras Are to be understood through their symbolic conventions. Because by performing them swiftly, The yogi experiences joy. Thus, through the ritual in the great mandala, For the sake of empowering one's own disciples, By the power of meditation and so forth, Siddhis are bestowed in this very life. Likewise, through meditation and so forth here, And also by clarifying the instructions, If no downfalls have occurred, Success will be achieved within sixteen lifetimes. The guru should give the final torma, And likewise the outer remainder torma. The practitioner should prostrate And offer prayers of aspiration: "Beyond all conceptual thought without exception, The union of existence and peace, eternal and unchanging, Delighting in the peerless flavor— To the assembly of yogis, I prostrate." By joining the vajra limbs, The aggregates of deep conceptualization are utterly destroyed. By this merit of mine, May this method be swiftly revealed. Having prostrated with all things, Having condensed this sequence of the glorious gaṇacakra, One should remain as one pleases. This brief description of the ritual Was spoken in order to refresh the memory Of myself, who has received the guru’s instructions.

མཁས་པ་རྣམས་ནི་བཟོད་པར་མཛོད། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་གཏེར་གྱུར་ཡོན་ཏན་སྔོན་འགྲོ་ཚོགས་འཁོར་གྱི། ། ཆོ་ག་གསལ་པོར་བྲིས་པའི་བསོད་ནམས་དྲི་མེད་གང་ཐོབ་དེས། ། མྱུར་དུ་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཡུལ་སྐལ་བཟང་ལ་ཆགས་ཤིང་། ། སྲིད་པ་ལས་གྲོལ་ཞི་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་ཤོག། མ་ཧཱ་པཎྜི་ཏ་ཨ་བྷྱ་ཀ་ར་གུཔྟས་མཛད་པའི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཆོ་ག་རྫོགས་སོ། ། ། ། མ་ཧཱ་པཎྜི་ཏ་ཤྲཱི་རཏྣ་རཀྵི་ཏའི་ཞལ་སྔ་ནས་སོ། ། ། །

May the wise be patient. By whatever stainless merit is obtained from clearly writing this ritual of the feast offering (gaṇacakra), the precursor to all qualities and the treasury of all accomplishments, may the fortunate ones swiftly attain the state of glorious Vajradhara, and may they be liberated from cyclic existence to attain the Mahāmudrā of peace. This concludes the ritual of the feast offering composed by the Mahāpaṇḍita Abhayākaragupta. From the presence of the Mahāpaṇḍita Śrī Ratnarakṣita.