An Ornament for the Essence of the General Ritual of All Secrets

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་སརྦ་གུ་ཧྱ་བི་དྷི་གརྦྷ་ཨ་ལངྐ་ར་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་གསང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་ཆོ་གའི་སྙིང་པོ་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དུས་གསུམ་རྒྱལ་བ་མཆོག་རྣམས་ཀྱི། ། ཡེ་ཤེས་བློ་གྲོས་ཆེན་པོའི་སྐུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་བསྐྱེད་པ། ། འཇམ་དཔའི་མགོན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། ཐེག་མཆོག་གསང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཆོ་གའི་སྙིང་པོ་རྒྱན་གྱུར་པ། ། དང་པོའི་ལས་ཅན་རྗེས་གཟུང་ཕྱིར། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་འདི་བཤད། ། རྩ་བ་བཞི་དང་དག་པ་དང་། ། ཚོགས་དང་ཡན་ལག་ཀུན་བསྡུས་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་འཐོབ་བྱེད་པ། ། ལམ་གྱི་འཁོར་ལོར་ཤེས་པར་བྱ། ། བློ་ལྡན་ཐར་པའི་བདག་ཉིད་སེམས། ། བཟོད་ལྡན་དུལ་བའི་སློབ་མ་ཡིས། ། གྲུབ་པའི་རྩ་བ་མཆོག་གཅིག་པུ། ། བླ་མ་བསྟེན་བྱ་དང་པོར་བརྟག། སྙིང་རྗེ་མེད་ཅིང་ཁྲོ་ལ་གདུག། ཁེངས་ཤིང་ཆགས་ལ་མ་བསྡམས་དང་། ། བཅོམ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དང་ནི། ། བརྐམ་བཅས་སློབ་མ་དགེ་ལས་བཟློག། རལ་གྲི་ཏིལ་དང་སྣག་ཚ་དང་། ། ཁྱིམ་གྱི་ལས་ལ་མངོན་བརྩོན་ཞིང་། ། རང་གི་དོན་སེམས་རྙེད་པ་འདོད། ། བླ་མ་བརྙས་བྱེད་སེམས་ཅན་ལ། ། ཉེར་འཚེ་འགྲོ་ལ་ངན་པ་སྦྱོར། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། རྟག་ཏུ་འཚོ་བ་སྒྲུབ་བྱེད་ཅིང་། ། འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཕྱིར་དགེ་ལ་འཇུག། ཆང་དང་སྨད་འཚོང་ལ་གདུངས་ཤིང་། ། དེ་ཉིད་གཉིས་པོ་མི་ཤེས་པར། ། རྟག་ཏུ་སློབ་དཔོན་ཉིད་དུ་སེམས། ། ཚངས་སྤྱོད་བརྟན་པར་མ་གྱུར་པ། ། ན་ཆུང་བདེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན། ། དེ་ཉིད་བཅུ་ལ་མི་གནས་པར། །

In the language of India: Śrī-sarvaguhyavidhigarbha-alaṃkāra-nāma. In the language of Tibet: Dpal gsang ba thams cad kyi spyi'i cho ga'i snying po rgyan zhes bya ba (The Ornament of the Essence of the General Ritual of All Secrets). Homage to the glorious Vajrasattva! I prostrate to the Protector Mañjuśrī, the embodiment of the great wisdom of the supreme Victors of the three times, who generates benefit for all sentient beings. In order to care for those of initial activity, I shall explain this system of Mahāyoga, which is the ornament of the essence of the rituals of all the secret supreme vehicles. One should understand this as the wheel of the path that accomplishes vajra-wisdom, which condenses the four roots, the purifications, the accumulations, and all the branches. A wise disciple, whose nature is liberation and who possesses patience and discipline, should first examine the guru, the sole supreme root of accomplishment, upon whom they must rely. One should avoid a guru who is devoid of compassion, wrathful, and malicious; who is arrogant, attached, unrestrained, and prone to violence; who is greedy and turns disciples away from virtue; who is preoccupied with the work of a householder, such as sword-making, oil-pressing, or ink-making; who is intent on their own interests and seeks only gain; who treats sentient beings with contempt and inflicts harm upon them; who constantly seeks a livelihood through the rituals of mantras and mudrās; who engages in virtue only for the sake of worldly dharma; who is obsessed with alcohol and prostitutes; who does not know the two realities (tattva) yet constantly considers themselves a master; who is not firm in celibacy and is intensely attached to the pleasures of young women; and who does not abide in the ten realities.

དཀྱིལ་འཁོར་ལས་ལ་འཇུག་བྱེད་ཅིང་། ། དབུལ་བའི་སློབ་མ་ལ་སྡང་ཞིང་། ། དམ་ཆོས་དམན་ལ་སྦྱོར་བ་དང་། ། རྟག་ཏུ་རྙེད་པ་དོན་གཉེར་བས། ། སྐལ་མིན་གསང་བ་ལ་འགོད་དང་། ། སྡོམ་པ་གསུམ་པོ་མི་འཛིན་ཅིང་། ། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ཉེར་གནས་པ། ། ཆོས་ལ་སེར་སྣ་ཀུན་སྤྱོད་ཅིང་། ། དམ་མིན་ལས་ལ་སྦྱོར་བྱེད་པའི། ། སློབ་དཔོན་རིང་ནས་སྤང་བར་བྱ། ། དེ་བསྟེན་དམྱལ་སོགས་འབྲས་ལ་སྦྱོར། ། བརྟན་ཞིང་དུལ་ལ་བློ་གྲོས་ལྡན། ། བཟོད་ལྡན་དྲང་ལ་གཡོ་(རྒྱུ་,སྒྱུ་)མེད། ། སྔགས་དང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཤེས། ། སྙིང་རྗེར་ལྡན་ཞིང་བསྟན་བཅོས་མཁས། ། དེ་ཉིད་བཅུ་ནི་ཡོངས་ཤེས་ཤིང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བའི་ལས་ལ་བྱང་། ། དྲན་གསལ་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་ཞིང་། ། ཐིག་ལེ་ཆེ་ལ་རྟག་ཏུ་དགའ། ། བློ་སྦྱངས་རིག་པ་ལྔ་འཛིན་ཅིང་། ། སྔགས་བཤད་སྦྱོར་བ་གནས་མཁས་དང་། ། དེ་ཉིད་ལུང་ཐོབ་རིམ་བརྒྱུད་ལྡན། ། འགྲོ་བའི་ཐར་པ་ལ་སེམས་ཤིང་། ། ཀུན་དུ་དགེ་ལ་འགོད་པ་པོ། ། ཚོང་སོགས་བྱ་བ་རྣམས་དོར་ནས། ། སྡོམ་གསུམ་དགེ་ལ་འཇུག་པ་དང་། ། དེ་ཉིད་སྒོམ་ལ་ཚངས་སྤྱོད་སྒྲུབ། ། སྐལ་དང་སྐལ་མིན་སེམས་ཅན་ལ། ། ཚུལ་དང་ཚུལ་མིན་ཆོ་ག་ཤེས། ། སེར་སྣ་རྣམ་སྤངས་དམན་མི་མོས། ། རྙེད་སོགས་ཆོས་ལ་མི་བལྟ་ཞིང་། ། བླ་མ་ལྷ་ལ་རབ་དད་མཆོད། ། དམན་སོགས་སེམས་ཅན་སུན་མི་འབྱིན། ། ཞུམ་མེད་ཁེངས་སེམས་རྣམ་སྤངས་པ། ། སློབ་དཔོན་མཆོག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ། ། རྩོད་པའི་དུ་ནི་འདི་ཉིད་ན། ། རྣམ་རྒྱས་ཉོན་མོངས་དབང་གིས་ནི། ། སློབ་དཔོན་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་འདྲེས། ། དགེ་ལ་རྣམ་བརྟེན་ཡོན་ཏན་དག།

One who engages in maṇḍala activities, yet harbors malice toward impoverished disciples, applies them to inferior dharma, and constantly pursues gain; who establishes the unqualified in secrets, fails to uphold the three vows, and dwells in the presence of root downfalls; who practices stinginess toward the Dharma and engages in non-virtuous activities—such a master should be avoided from afar. Relying on such a person leads to the results of the hells and other lower realms. One who is stable, disciplined, and endowed with intelligence; patient, upright, and free from guile; who understands the application of mantra and tantra, possesses compassion, and is learned in the treatises; who fully knows the ten suchnesses and is proficient in the work of drawing the maṇḍala; who possesses clear mindfulness and diligence, and always delights in the great bindu; who has trained the mind, holds the five sciences, and is skilled in the application of explaining mantra; who has received the transmission of suchness and possesses the lineage; who thinks of the liberation of beings and establishes them in universal virtue; who has abandoned activities such as trade and engages in the virtue of the three vows; who practices the meditation on suchness and accomplishes pure conduct; who knows the proper and improper rituals for sentient beings who are fortunate or unfortunate; who has completely abandoned stinginess and does not favor the base; who does not look to gain and the like for the sake of Dharma, but offers supreme faith and offerings to the guru and the deities; who does not disparage base sentient beings, and is free from discouragement and pride—such a one should be known as a supreme master. In this age of strife, due to the power of the fully expanded afflictions, the faults and virtues of a master are mixed. One should rely upon those virtues that are rooted in virtue.

ཤས་ཆེར་གྱུར་པ་རྣམ་པར་གཟུང་། ། འགྲོ་མགོན་བླ་མ་བསྟེན་པར་བྱ། ། བླ་མ་གནས་པའི་མདུན་དག་ཏུ། ། གཅེར་བུ་དང་ནི་དབུགས་སྒྲོགས་དང་། ། ཆགས་པའི་ལས་དང་ཙུག་ཙུག་དང་། ། སྣབས་དང་ལུད་པ་མདུན་འདོར་དང་། ། གཡན་པ་འཕྲུག་དང་གཡལ་ཆེན་དང་། ། དྲག་ཏུ་ལངས་འདུག་རྡུལ་སྤྲུག་དང་། ། ཚིག་ཉེད་པ་དང་རྐང་རྐྱོང་དང་། ། གདིང་བ་དྲག་འདིང་གཞན་རྡེག་དང་། ། འགྲེང་དང་དོན་མེད་འཆག་ལ་སོགས། ། བག་མེད་ལུས་ནི་མ་བསྡམས་པ། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་མི་བྱའོ། ། འཕྱ་དང་ལྟ་བ་གད་བྱེད་པ་དང་། ། མ་འབྲེལ་སྨྲ་དང་འགྲམ་ཆལ་དང་། ། རྫུན་དང་། བརྙས་ཏེ་ཟློས་པ་དང་། ། ཕྲ་མ་དང་ནི་རས་ཆོད་དང་། ། མི་གཞན་ཞེར་འདེབས་ལ་སོགས་པ། ། བྱེད་པ་ངག་གི་མ་བསྡམས་པའི། ། སྒྲ་ཡི་སྐྱོན་རྣམས་སྤང་བར་བྱ། ། སྲོག་དང་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་། ། དེ་ཡི་དོན་དང་གྲགས་པ་ལ། ། ལྟོས་མེད་ངན་དུ་སེམས་པ་དང་། ། མི་སྡུག་པར་བལྟ་བརྙས་པ་དང་། ། དེ་ཡི་སྐྱོན་རྟོག་གུས་མི་བྱེད། ། རྟག་ཏུ་བྲལ་བར་སེམས་པ་དང་། ། དེ་ཡི་ཚིག་ལ་བདུད་སྐྱེད་བྱེད། ། རྟག་ཏུ་བསླུ་བའི་སེམས་ལྡན་ཞིང་། ། གཡོ་སྒྱུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་དང་། ། ཁོང་ཁྲོ་སྐད་ཅིག་གིས་ཆགས་བྱེད། ། ཚུལ་མིན་ལས་ཀྱི་བསམ་པ་ཀུན། ། བག་མེད་སེམས་ནི་མ་བསྡམས་པ། ། གཡེང་བ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་སྟེ། ། ནམ་དུ་ཡང་ནི་མི་བྱའོ། ། བླ་མ་ལས་ནི་བཀའ་བླང་ཞིང་། ། གུས་པས་འདུད་པའི་སེམས་བྱ་སྟེ། ། མཉན་ན་བདེ་བའི་ངག་དག་གིས། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་དོན་རྣམས་གསོལ། ། སྟོན་པ་མཆོད་དང་རང་རྣལ་འབྱོར། ། བཟའ་བཏུང་བཤང་གཅི་འདོར་བ་དང་། །

One should primarily maintain [proper conduct] and rely upon the Guru, the protector of beings. In the presence of the Guru, one must never at any time engage in the following: being naked, making loud breathing sounds, sexual acts, making smacking noises, spitting or coughing in front of him, scratching an itch, yawning loudly, standing up or sitting down abruptly, shaking off dust, massaging the body, stretching out the legs, spreading out a mat roughly, striking others, standing idly, or walking aimlessly—any such careless behavior with the body that is unrestrained. One should abandon the faults of speech, such as: mocking, staring, laughing, speaking incoherently, drooling, lying, speaking with contempt or repetition, slandering, being deceitful, and reviling others—any such unrestrained faults of speech. One must never harbor a mind that is indifferent to or malicious toward the Guru’s life, body, possessions, welfare, or reputation; never look upon him with aversion or contempt; never seek out his faults or fail to show respect; never constantly think of being separated from him; never treat his words as if they were the provocations of a demon; never possess a mind of constant deception; never act with guile and hypocrisy; never become angry in an instant or attached [to the wrong things]; and never harbor any improper intentions or an unrestrained, careless mind that has become greatly distracted. Instead, one should receive instructions from the Guru and maintain a mind of respectful devotion. With a voice that is pleasant to hear, the practitioner should request the necessary meanings. Whether it be for the worship of the Teacher, one’s own yoga, eating, drinking, or the elimination of excrement and urine, [one should act with mindfulness].

མཚམས་ནང་འགྲོ་དང་གཉུག་མའི་ལས། ། བྱ་བ་མ་གཏོགས་གཞན་རྣམས་དྲི། ། སློབ་མ་རྒྱལ་མཚན་དང་ལྡན་པས། ། བླ་མ་ཁྱིམ་པའི་རྟགས་འཛིན་ན། ། ཁྲུས་དང་སྨད་པའི་ཉེས་པ་དང་། ། ཆོས་ལས་མ་གཏོགས་ཕྱག་མི་བྱ། ། དམན་པའི་ལས་དང་ཕྱག་བྱས་ན། ། འཇིག་རྟེན་སྨད་པས་ཉམས་བྱས་ཤིང་། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ། ། སྨད་པའི་ལས་ནི་བྱས་པར་འགྱུར། ། དེ་ཉིད་བཅུ་ནི་ཤེས་གྱུར་པའི། ། བརྟུལ་ཞུགས་འཛིན་པ་ཡོན་གནས་སུ། ། དབང་བསྐུར་རབ་གནས་སྦྱིན་སྲེག་དང་། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སོགས་དཔོན་དུ། ། གོས་དཀར་ཅན་ནི་མི་དགའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་འཛིན་པ་རྨོངས་གྱུར་ན། ། ཡོན་ཏན་དུས་ལས་མ་གཏོགས་པར། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའམ་འཁོར་དུ་མིན། ། དེ་ལྟར་དེ་དག་མ་བྱས་ཀྱང་། ། བླ་མ་ལ་བརྙས་མི་འགྱུར་ཏེ། ། རྫས་དང་བཀུར་འོས་ཀུན་གྱིས་མཆོད། ། དེ་ཡི་གྲགས་པ་བསྒྲག་བྱ་ཞིང་། ། ལུས་སྲོག་ལོངས་སྤྱོད་ཀུན་བསྲུང་ཞིང་། ། ལུས་སྲོག་ལོངས་སྤྱོད་ཀུན་གྱིས་བསྟེན། ། མངོན་སུམ་དུའམ་ལྐོག་ཏུ་ཡང་། ། དགེ་བ་བསྒོ་བའི་བཀའ་ལས་ནི། ། ནམ་དུ་ཡང་ནི་འདའ་མི་བྱ། ། དེ་ལ་སེམས་ཀྱིས་མངོན་ཕྱོགས་ཤིང་། ། ཀུན་དུ་དེ་ཡི་སེམས་བསྲུང་ངོ་། ། ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ལས་དང་པོར་ཏེ། ། ཉིན་རེའམ་ཟླ་བ་ལོ་ལ་སོགས། ། དུས་འདས་བླ་མ་མ་བསྟེན་པར། ། གྲུབ་པར་འདོད་པའི་སྒྲུབ་པ་ནི། ། སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་ལ་འཐུང་འདོད་ཅིང་། ། ཕུབ་མ་བརྡུངས་ལས་འབྲས་འདོད་དང་། ། རྒྱ་མཚོའི་ཆུ་ལས་མར་བཞིན་ནོ། ། བྱས་པར་ངེས་པར་བསྟེན་དགོས་ན། ། རྒྱལ་མཚན་དགེ་འདུན་ལ་ཕུལ་ཏེ། ། ཁྱིམ་པའི་ཆ་ལུགས་གནས་བྱས་ནས། །

Entering the retreat boundary and the resident’s duties: except for these activities, one should inquire about all others. If the guru maintains the signs of a householder, the disciple who possesses the victory banner should not perform prostrations except for those related to the Dharma, nor should they perform the ritual bathing or the act of disparagement. If one performs menial tasks or prostrations, one is defiled by worldly reproach and commits an act of disparagement toward the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. One who knows the ten suchnesses and maintains the ascetic vows is a worthy recipient of offerings; for such a person, the white-robed householder is displeased to act as the presiding master in empowerments, consecrations, fire offerings, gaṇacakra feasts, and so forth. If the one who maintains the ascetic vows becomes deluded, then except for the proper time for their qualities, they should not act as the Karma-vajra or as a member of the retinue. Even if these [services] are not performed in that way, one does not disparage the guru; rather, one should honor them with all material goods and worthy offerings. One should proclaim their fame and protect their body, life, and enjoyments, serving them with body, life, and all possessions. Whether in their presence or in secret, one must never transgress the commands that enjoin virtuous conduct. One should be oriented toward them with the mind and always protect their intentions. Regarding enjoyments, if one does not serve the guru for a day, a month, or a year and so forth, yet desires to achieve accomplishments, it is like wishing to drink the water of a mirage, desiring grain from threshing chaff, or seeking butter from the water of the ocean. If it is certain that one must serve them, one should offer the victory banner to the Saṅgha and remain in the attire of a householder.

འབད་དེ་བླ་མ་མཉེས་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་མཚན་ནས་མི་བརྗོད་ཅིང་། ། གྲིབ་མའང་འགོམ་པར་མི་བྱ་ལ། ། ཕྱག་རྒྱ་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ན། ། ཁེངས་པའི་ལྟ་བས་བལྟ་མི་བྱ། ། བརྣབ་སེམས་ཀུན་དུ་སྤང་བ་དང་། ། ཐལ་སྦྱར་ཞེ་ས་དང་བཅས་པས། ། ཚིག་བརྗོད་ཀུན་དུ་འདའ་བར་བྱ། ། དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་དང་། ། འཇིག་རྟེན་སྤྱོད་དང་མི་མཐུན་པའི། ། ལས་ལ་སློབ་དཔོན་གནས་ན་ཡང་། ། བདག་ཉིད་འཁྲུལ་ཞེས་བསམ་པའམ། ། བསམ་མི་ཁྱབ་དྲན་གུས་ལྡན་པས། ། རྟག་ཏུ་དེ་དང་འབྲལ་མི་བྱ། ། ན་བ་ལ་སོགས་སྒྲུབ་དཀའ་དང་། ། མི་དགེ་ལ་སྦྱོར་ཚིག་དག་ལ། ། བདས་པར་གསོལ་ཏེ་བཏང་སྙོམས་བཞག། དེ་ལྟར་བྱ་དང་བྱ་མིན་པ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་བརྟགས་བྱས་ནས། ། ཉེས་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བར་སྤྱད། ། རྩ་བའི་ཆོ་གའི་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་དང་པོའོ། ། ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས། ། ལྔ་བཅུ་རྩ་གཉིས་སྦྱོར་བ་ལས། ། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་གཟུང་བར་བྱ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་སོགས། ། དོར་བའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ། ། ལྕི་དང་ཡང་དང་དག་པ་དང་། ། ཆ་འདྲ་བ་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། ཡུལ་བསམ་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་དང་། ། དུས་དང་ཉེས་པ་ལན་གྲངས་དང་། ། ཟླ་བ་དང་ནི་བཀྲ་ཤིས་ཉིད། ། དེ་ནི་རིམ་པར་རྣམ་ཕྱེ་བ། ། དབང་སོགས་སློབ་དཔོན་རིམ་པར་གནས། ། བླ་མེད་རྒྱུད་སོགས་དེ་བཞིན་ཏེ། ། དབང་སོགས་སྤུན་ནི་ངེས་པར་གཟུང་། ། སྦྱོར་དང་སྡང་བས་དོར་བ་ཡིས། ། ཡོན་ཏན་སྡུག་བསྔལ་ཞིང་ཁྱད་དང་། ། མནར་སེམས་ཚུལ་མིན་དོར་བ་ལས། ། སྡོམ་གསུམ་མི་ཡི་འགྲོ་བ་དང་། ། གཅིག་གཉིས་གསུམ་གྱི་མཐར་ཐུག་པར། །

One should strive to please the guru. One should not mention his name, nor should one step over his shadow. When seeing his mudrā, one should not look with a haughty gaze. One should completely abandon covetousness and always speak with palms joined and with respect. One should accomplish all aims. Even if the master is engaged in activities that are inconsistent with worldly conduct, one should think, "I am the one who is mistaken," or, with devotion and mindfulness of the inconceivable, never be separated from him. In cases of illness or other difficult circumstances, or when he uses words that involve non-virtue, one should request him to stop and remain equanimous. Having thus examined everything that is to be done and what is not to be done, one should act while free from all faults. This is the first section, the detailed explanation of the root ritual. The source from which all accomplishments arise is to be grasped by the practitioner from the fifty-two applications. In that regard, one should understand the heavy, light, pure, and similar misdeeds of abandoning the Vajra Master and so forth. One should distinguish them according to the object, intention, application, time, the frequency of the fault, the month, and the auspiciousness. The stages of the empowerment and so forth are established for the master; likewise for the Unexcelled Tantras and so forth, the siblings of the empowerment and so forth are to be definitely grasped. Through abandoning them through application or through hatred, there are qualities and sufferings, fields and distinctions. From abandoning them through malice and improper conduct, there are the three vows, the human realm, and the limits of one, two, or three.

དོན་དམ་ལྷག་བསམ་ཐིག་ལེའི་གཟུགས། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་སོགས་རིམ་ལྟར། ། ཐམས་ཅད་ཉམས་ཀྱང་མ་རྫོགས་པར། ། དབང་བཞི་པོ་ནི་འཛིན་པ་ཡི། ། སྣོད་ནི་རབ་ཏུ་བརྟག་པར་བྱ། ། གང་ཟག་ཆོས་ལ་བདག་མེད་དང་། ། རྣམ་རིག་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ལས། ། རིམ་པར་གྱུར་ཏེ་རང་བཞིན་དང་། ། རྐྱེན་དང་དྲེགས་པའི་བདག་ཉིད་དང་། ། རྟག་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རིམ། ། དད་སོགས་ཆེན་པོ་ཆུང་ངུའི་མཐའ། ། བསྲུང་དང་བསྟེན་པ་བཟའ་བ་ཤེས། ། གཉིས་གསུམ་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལྡན། ། ཡུལ་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་བརྟེན་ནས། ། མནར་སེམས་ཆགས་རྨོངས་ཆེ་སོགས་རིམ། ། མནར་སེམས་འཁྲུགས་དང་མདུད་པར་འཛིན། ། བརྐམ་དང་ཆགས་དང་འདོད་པར་དགའ། ། སྐུར་འདེབས་ལོག་རྟོག་རྨོངས་པ་རྣམས། ། གསུམ་གཉིས་གཅིག་གི་ལུས་ངག་ཡིད། ། སྦྱོར་བའི་ཉེས་པ་རབ་རྫོགས་བྱེད། ། གཅིག་གཉིས་གསུམ་གྱི་ལོར་གནས་ལས། ། དུས་ཀྱི་ཆེ་སོགས་རྣམ་པར་གཞག། རྣམ་དག་ཐོས་བསམ་བསྒོམ་པའི་དུས། ། སྲོག་དང་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་། ། ལྟུང་དང་སྦོམ་ལྕི་ཉེས་བྱས་རིམ། ། སྲོག་སོགས་ཉེས་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས། ། བྱང་ཆུབ་སྲོག་དང་ལུས་ཀྱི་རིམ། ། ཡུལ་གསུམ་བྲལ་དང་བླ་མེད་སོགས། ། དོར་དང་སྐྱུགས་དང་ངན་དུ་བརྗོད། ། ཟབ་དང་དབང་སོགས་ཆོ་གའི་མཐའི། ། གསང་དང་མ་རུངས་ངན་དུ་སེམས། ། ཕལ་ཆེར་མི་བདེན་སྙམ་དང་བདེན། ། འཕེལ་དང་དགའ་དང་བཏང་སྙོམས་དང་། ། ཡུལ་ལས་རིམ་པར་བཟློག་པ་དང་། ། ལྡོག་དང་མི་འཇུག་མ་དད་དང་། ། ཡུལ་དང་བྲལ་དང་སྲོག་སོགས་རིམ། ། གཅིག་གཉིས་གསུམ་ལས་ངེས་པར་སྐྱེས། ། དེ་ལྟར་ལག་པ་མདའ་དང་མིག།

The form of the ultimate, the bindu of superior intention, and the stages of Mahāyoga and so forth—though all may decline, before they are complete, one must thoroughly examine the vessel who holds the four empowerments. From the selflessness of persons and phenomena, and from the nature of cognition and consciousness, there arise in succession the natures of inherent existence, conditions, and pride; the stages of permanence and so forth; and the limits of great and small faith and so on. One knows the observances, the supports, and the foods. Possessing the ascetic conduct of knowing the two or three, and relying on the application of objects, there are the stages of great malice, attachment, and delusion. Malice, agitation, and grasping at knots; greed, attachment, and delight in desire; disparagement, wrong views, and delusions—these, through the body, speech, and mind, in combinations of three, two, or one, bring the faults of application to full completion. From abiding for one, two, or three years, the greatness of time and so forth is established. At the time of pure hearing, contemplation, and meditation, there are the stages of life, body, and resources; downfalls, gross offenses, heavy faults, and misdeeds. One knows the distinctions of faults regarding life and so forth. The stages of the life and body of enlightenment, the three objects of separation, the unsurpassed and so forth; discarding, vomiting, and speaking ill; the end of rituals such as the profound and the empowerments; secrecy, wickedness, and thinking ill; mostly thinking "it is untrue" or "it is true"; increasing, delighting, and equanimity; reversing from the objects in succession; turning back, not engaging, lack of faith, and separation from the objects—these stages of life and so forth arise definitely from one, two, or three. Thus, the hand, the arrow, and the eye.

ངེས་པར་སྦྱོར་བ་སོགས་འབྱུང་ཤེས། ། ལྷ་ཡི་ཚུལ་སོགས་ཐམས་ཅད་ལའང་། ། སྦྱོར་བ་རྣམས་ནི་བརྟག་པར་བྱ། ། ན་དང་དབང་ཉམས་བྱ་བ་དང་། ། གཞན་གྱི་དོན་དང་དོན་ཆེན་དང་། ། སྐྱེ་མེད་བརྟན་པ་དགོས་ལྡན་དང་། ། ནུས་པ་རྙེད་དང་གནས་པ་དང་། ། བཀའ་བསྒོ་བ་དང་བར་ཆད་དང་། ། ཉེས་པ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཇི་སྲིད་ལྟུང་བ་མ་སྤྱད་ཅིང་། ། གོང་མའི་ཡོན་ཏན་མངོན་མ་གྱུར། ། བསླབ་དང་འགལ་བའི་ལས་མི་སྤྱད། ། དམ་ཚིག་རྟོག་ལས་མ་གྲོལ་བ། ། དེ་སྲིད་སྦྱོར་བ་ངེས་པར་གནས། ། སྒྲ་སོགས་ཉན་དང་འཆད་པ་དང་། ། ཉན་ཐོས་སོགས་དཀའ་རང་རྒྱལ་སོགས། ། དྲི་ཆེན་སོགས་ཏེ་ཉན་ཐོས་སོགས། ། མ་གུས་བྱོལ་སོང་གཞན་གྱི་ལུས། ། ཐབས་ཀྱི་ལམ་དང་དྲེགས་པར་ལྡན། ། ཀུན་རྫོབ་བརྗོད་བཅས་དད་བརྟན་དང་། ། བགྲང་ཕྲེང་སོགས་དང་བུད་མེད་རྣམས། ། ཡུལ་གྱི་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱ། ། སློབ་དཔོན་དང་ནི་སློབ་མ་དག། འཁོན་འཛིན་གུས་པ་རྣམ་པར་བྲལ། ། སྡོམ་གསུམ་འཛིན་པའི་བློ་མེད་ཅིང་། ། དགོངས་པའི་དོན་ཤེས་མི་བྱེད་ཅིང་། ། ཤར་གཉེར་དོན་ལ་སྐྱོ་སེམས་དང་། ། ཆགས་དང་འདོད་པས་བསྟོད་ལས་བཟློག། འདོད་དོན་གཉེར་དང་མཆོད་ཡུལ་དུ། ། དད་པས་འདུ་ཤེས་མི་འཇུག་ཅིང་། ། བདག་མེད་གུས་པ་རྣམ་སྤངས་དང་། ། མེལ་ཚེ་འདུལ་བར་མི་སེམས་ཏེ། ། དམན་ལ་གུས་པའི་བློ་བསྐྱེད་ཅིང་། ། འདོད་ཕྱིར་གཞན་སེམས་བསྲུང་བློ་མེད། ། མ་དད་བསྲུང་བའི་བློ་བསྐྱེད་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་མི་མཐུན་ལོག་བློར་བྱེད། ། བསམས་པས་ཐམས་ཅད་འདྲར་ཤེས་བྱ། ། སྲོག་སོགས་འཚེ་ལས་མ་བཟློག་དང་། ། བསམས་བཞིན་དུ་ནི་མ་བཤགས་དང་། །

One should know how the definitive applications and so forth arise. Regarding all aspects, such as the manner of the deities, the applications must be examined. One should understand that there is no fault in cases of illness, impaired faculties, activities for the sake of others, great purposes, the need for the stable unborn, having attained power, remaining [in a state], giving commands, or obstacles. As long as one has not committed a downfall and the higher qualities have not been manifested, one should not engage in actions that contradict the training. As long as one is not liberated from the conceptualizations of the samaya, the application must remain certain. One should understand the analogies of the objects: hearing and explaining sounds and so forth; the Hearers and so forth, the Solitary Realizers and so forth; the "great fragrance" and so forth, the Hearers and so forth; disrespect, the bodies of animals, and others; the path of skillful means and possessing pride; the conventional with expression, stable faith, and the rosary and so forth, as well as women. Regarding the master and the student: being devoid of resentment and respect; lacking the intention to uphold the three vows; not understanding the intended meaning; having weariness toward the purpose of the endeavor; being averse to praise due to attachment and desire; seeking one's own interests; not engaging in the perception of faith toward the object of worship; completely abandoning respect for selflessness; not thinking of guarding or disciplining oneself; generating a mind of respect for the inferior; lacking the intention to guard the minds of others for the sake of desire; generating a mind to guard against lack of faith; and treating the mudrā with discordant or perverted thoughts—one should understand all these through reflection as being similar. Not turning away from harming life and so forth, and not confessing intentionally.

སྦྱོར་བ་ལོག་པར་བྱེད་པ་དང་། ། མཐོ་བཙམས་པ་དང་ཆགས་སྦྱོར་དང་། ། ཅུང་ཟད་པ་ཡང་ཚུལ་མིན་ཞེས། ། ལམ་དང་རྒྱན་པོ་འགྱེད་སོགས་སར། ། ཆད་དང་ཅུང་ཟད་ངལ་ལ་སོགས། ། ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཞེས་མངོན་བརྗོད་དང་། ། ངན་དུ་སྨྲ་ལས་ཟློག་མི་བྱེད། ། དངོས་པོ་བདེན་ཞེས་མངོན་བརྗོད་བྱ། ། གྲོགས་དང་ཁ་ཟས་བག་ཡངས་དང་། ། དྲག་པོའི་སྦྱོར་བ་མ་སྦས་པ། ། མཚན་མ་འགོམ་དང་མིང་བརྗོད་དང་། ། བུད་མེད་ཕན་ཚུན་མི་སྨྲ་བ། ། རིག་མ་ལ་ཁེངས་སེམས་དམན་པས། ། གཏམ་གྱི་སྦྱོར་བ་མ་བྱས་པ། ། ཉེས་པ་དག་ནི་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཆུང་ངུའི་ཉེས་པ་ཡུན་རིང་པོ། ། ཆེ་དང་ཀུན་ལ་འདྲ་བ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་ཉེས་པའི་རྣམ་པ་ཀུན། ། འཕེལ་དང་ལྟུང་སོགས་རབ་རྫོགས་པས། ། ལོ་གཅིག་དང་ནི་ཐུན་མཚམས་ལས། ། འགྱུར་བར་རྣལ་འབྱོར་པས་ཤེས་བྱ། ། ཉིན་མཚན་ཀུན་དུ་རབ་བསྒྲིམས་ནས། ། ཉེས་པའི་གནས་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། གལ་ཏེ་ལྟུང་སོགས་བྱུང་གྱུར་ན། ། ཡི་གེ་བརྒྱས་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཇི་སྲིད་དུས་ལས་མ་འདས་པར། ། དག་པའི་ལས་ལ་ཉེར་གནས་བྱ། ། འགྱོད་བཅས་ཉེས་པ་འཕེལ་མིར་འགྱུར། ། གཉེན་པོའི་དགེ་ལས་མ་གཡོས་ན། ། སྨན་པའི་གནས་ནི་བསྒྲུབས་པ་མིན། ། མཆོག་གི་སེམས་ནི་སྔོན་འགྲོ་བས། ། རང་གི་ལམ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་། ། ལམ་བྲལ་མནར་མེད་སོགས་འགྲོ་བས། ། སྔགས་པ་རྟག་ཏུ་བག་མེད་པར། ། ཉེས་པ་བཏང་སྙོམས་མི་བཞག་ཅིང་། ། བག་ཡོད་པས་ནི་ཀུན་དུ་བསྒྲུབ། ། བླ་མ་དང་ནི་གྲོགས་པོ་དང་། ། ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་རྣམས་དང་། ། ཀུན་དུ་ལྟ་བས་དམ་ཚིག་གཟུང་། ། སློབ་དཔོན་ལ་སོགས་དམ་ཚིག་ལ། །

Engaging in perverse union, showing contempt, or sexual attachment, even in the slightest, is called "improper." In places such as on the road, at gambling dens, or the like, if one hesitates regarding punishments, slight fatigue, and so forth, it is called "doubt." Not turning away from harsh speech is called "truthful regarding the object." Friends, food, relaxation, and not concealing violent acts, treading upon signs, uttering names, and not speaking to women, or having a sense of pride and inferiority toward the consort, and failing to engage in conversation—these faults are equal. Minor faults over a long period are equal to major ones in all respects. Thus, as all types of faults increase, fall, and so forth, the yogi should know that they transform after one year or a session. Being intensely vigilant throughout day and night, one should recognize the points of fault. If a downfall or the like occurs, one should consecrate it with the hundred-syllable mantra. Until the time has passed, one should remain engaged in pure activity. Faults accompanied by regret will not increase; if one does not waver from the virtue of the antidote, the state of a physician is not achieved. With the supreme mind as the precursor, one must firmly grasp one's own path. Since those separated from the path go to the Avīci hell and so forth, the mantra practitioner should never be heedless. One should not remain indifferent toward faults, but should practice always with heedfulness. One should maintain the samaya by looking toward the guru, friends, and those who practice the pure conduct. Regarding the samaya of the master and so forth—

འཚོ་བ་ཕྲོགས་ལ་སོགས་པ་ཡིས། ། ཡན་ལག་གཙོ་བོ་བྱུང་གྱུར་ན། ། ལྷག་པར་ཉེས་པ་འཕེལ་འགྱུར་བས། ། དངོས་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ནི། ། འབད་པས་མྱུར་དུ་སྦྱང་བར་བྱ། ། སྦོམ་སོགས་ཕྲ་བའི་ཕྲ་བ་མཐར། ། ཉེས་པ་རྟག་ཏུ་བསམ་པར་བྱ། ། སྒྲ་ཙམ་ལ་ནི་རབ་གཞོལ་བའི། ། སྔགས་པ་མནར་མེད་སོགས་འགྲོ་བས། ། ང་ནི་སྔགས་པ་ཞེས་སྒྲོགས་ཤིང་། ། གསང་བའི་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་ཀྱང་། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཡལ་བར་དོར་མི་བྱ། ། དཀར་པོའི་གོས་ལ་རབ་གནས་ཏེ། ། ངོ་ཚ་རྣམ་པར་དོར་ནས་སུ། ། ལོག་པར་གཡེམ་ལ་མངོན་པར་ཞེན། ། ངུ་འབོད་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་ལྟུང་། ། ཡུལ་མིན་པ་ལ་དྲག་ཤུལ་དང་། ། འདོད་པ་ཡིས་ནི་མ་བྱིན་ལེན། ། གཞན་དང་བྱང་ཆུབ་དོན་མེད་པར། ། རྫུན་དང་ཕྲ་མ་ཚིག་རྩུབ་པར། ། སྨྱོ་སོགས་གླུ་དང་བྲེ་མོའི་གཏམ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རབ་སྡང་དང་། ། གཞན་གྱི་རྫས་ལ་བདག་གིར་སེམས། ། སྐུར་འདེབས་ལམ་ལ་ལོག་འཛིན་པ། ། མནར་མེད་སོགས་པར་ལྟུང་བའི་རྒྱུ། ། སྔགས་པས་རྟག་ཏུ་སྤང་བར་བྱ། ། ནུས་པ་བརྟན་པ་མ་ཐོབ་ཅིང་། ། འདུ་བའི་རྫས་ལས་མ་གཏོགས་པ། ། ཆང་གིས་བག་མེད་བྱེད་པ་དང་། ། རང་ཉིད་ཤི་དང་སྨད་པ་དང་། ། བདག་ལ་མ་བྱིན་མ་བླངས་པར། ། སྣོད་དུ་ལྟུང་ལས་མ་གཏོགས་པར། ། ཤ་ཟ་ཁ་ན་མ་ཐོར་འགྱུར། ། བསྟན་པའི་དོན་ལས་མ་གཏོགས་པར། ། རིགས་རྒྱུད་རབ་ཏུ་འཕེལ་འདོད་དང་། ། ན་ཆུང་བདེ་ལ་བརྐམ་པ་ཡིས། ། སྔགས་པ་རྟག་ཏུ་ཉམས་པར་འགྱུར། ། སེམས་བརྟན་ཚུལ་ལ་བཤད་མཐོང་ནས། ། ང་ནི་སྔགས་པ་མཆོག་ཅེས་ཏེ། ། དགེ་སློང་ལ་སོགས་ཕྱག་མ་བྱེད། ། བརྟུལ་ཞུགས་འཛིན་པའི་ཕྱག་ལ་སོགས། །

If a primary limb [of the path] is lost through the deprivation of livelihood and so forth, the fault will increase all the more; therefore, having consecrated that very object, one should strive to purify it quickly. One should constantly contemplate the faults, from the gross down to the subtlest of the subtle. Mantrins who are overly devoted to mere words will go to the Avīci hell and other realms; thus, while proclaiming "I am a mantrin" and relying on the secret path, one must not neglect ethical discipline (śīla). Dwelling in white robes, if one utterly discards a sense of shame and is obsessed with sexual misconduct, one will fall into the Raurava hell. Taking what is not given through force or desire for improper objects, speaking lies, slander, and harsh words for the sake of others or without the aim of enlightenment, singing and idle chatter out of madness and the like, harboring intense hatred for sentient beings, regarding the property of others as one's own, slandering the path, and holding wrong views—these are the causes for falling into the Avīci hell and other states; a mantrin should always abandon them. Unless one has attained stable power, drinking alcohol to become heedless—other than for the sake of gathering [disciples]—or eating meat that has fallen into one's own vessel without being given, or without it being for the sake of the Teaching, or for the sake of increasing one's lineage, or out of craving for the pleasure of young women, a mantrin will always suffer degeneration. Seeing that the mind is stable and having explained the conduct, if one thinks "I am a supreme mantrin" and does not prostrate to monks and the like, or performs prostrations and so forth to those who hold ascetic vows [out of pride], [one will fall].

རྨོངས་པ་གང་ཞིག་དང་དུ་ལེན། ། ངུར་སྨྲིག་གོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས། ། མལ་སྟན་ལ་སོགས་ལོངས་སྤྱོད་དུ། ། བྱས་ན་སྔགས་སོགས་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། དགེ་སློང་གསང་བ་འཛིན་འགྱུར་ཞིང་། ། ཁ་ན་མ་ཐོ་རྣམ་སྤངས་པ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱིས་ཕྱག་བྱའི་འོས། ། ཐེག་གསུམ་ཐོས་པ་འཛིན་པ་དང་། ། སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་རབ་གནས་ཤིང་། ། རྣམ་ཀུན་ཉེས་པ་ལས་བཟློག་དང་། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱལ་མཚན་ལྡན། ། ཐུབ་པས་རྒན་པོ་ཉིད་གསུངས་པ། ། ཀུན་གྱི་ནང་ན་དགེ་སློང་མཆོག། གང་གིས་ཆོས་གོས་མཐོང་བ་ན། ། བདུད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་སྐྲག་པས། ། དེ་ནི་སྟོན་པའི་བདག་ཉིད་འགྱུར། ། ང་ནི་དགེ་སློང་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་། ། ཐེག་པ་གསུམ་པོ་མ་ཐོས་དང་། ། ལུས་ངག་སྤྱོད་པ་མ་བསྡམས་པར། ། རྒྱན་པོ་པ་བཞིན་གནས་བྱེད་ཅིང་། ། བུད་མེད་བསྟེན་པའི་ལམ་དགའ་བས། ། སྔགས་པ་ཞེས་ནི་རློམ་བྱེད་པའི། ། བརྟུལ་ཞུགས་འཛིན་པའི་འཇིག་རྟེན་ན། ། ངན་སྐྱུགས་ཀ་ཤི་པས་གཡོགས་འདྲ། ། རང་གིས་བསླབ་པ་མི་འཛིན་པར། ། གསང་བ་ཐོས་ལ་སྔོན་བརྟེན་ནས། ། ལུང་བོང་བཞིན་དུ་མངོན་སྤྱོད་པ། ། དགེ་སློང་རྣམས་དང་གནས་གཅིག་ཏུ། ། ལོངས་སྤྱོད་དམ་པ་རྣམས་དང་ནི། ། བྱ་བ་གཅིག་ལ་དབང་བ་མིན། ། གལ་ཏེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ན། ། དཔའ་བོ་སྒྲུབ་ལས་ཉམས་པར་བྱེད། ། མགོན་པོའི་མཚན་མ་རྣམ་སྤངས་ཏེ། ། གལ་ཏེ་ཁྱིམ་པའི་རྟགས་འཛིན་ན། ། དེས་ནི་དེ་ལྟའི་ཉེས་མི་སྐྱེད། ། ལན་མང་ཉེས་པར་གྱུར་ན་ཡང་། ། གཉེན་པོའི་སྟོབས་ནི་དོར་མི་བྱ། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་རབ་བསྡམས་ཏེ། ། རྣལ་འབྱོར་ལ་ནི་བརྩོན་པར་བྱ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་བསམས་ཤིང་། །

Which deluded person would accept [the faults of] the saffron robes and so forth, or use bedding and other requisites [inappropriately]? If one does so, the mantras and other practices will not be accomplished. A monk who maintains the secrets and has abandoned all misdeeds is worthy of prostration by the three worlds. He upholds the learning of the three vehicles, abides perfectly in the three vows, turns away from faults in every way, and possesses the victory banner of omniscience. The Sage has declared that the monk is the eldest of all; whoever sees his Dharma robes, Māra and the others are terrified, and he becomes the very embodiment of the Teacher. I am called a monk, yet if I have not heard the three vehicles, do not restrain the conduct of body and speech, live like a gambler, and delight in the path of consorting with women, then while I pride myself on being a practitioner of mantra, in this world of those who hold vows, I am like a corpse covered in Kāśī cloth. Without upholding my own training, but relying on having heard the secrets, I act like a donkey in my conduct; such a person is not permitted to share a residence with monks or to partake in the same activities as the holy ones. If one stays together with such a person, it causes the hero’s accomplishment to degenerate. If one abandons the signs of the Protector and instead adopts the marks of a householder, that does not produce such faults. Even if one has repeatedly fallen into faults, one must not discard the power of the remedies. Being thoroughly restrained in every way, one should strive in yoga. Thinking of the benefit of all sentient beings...

རང་གི་དམ་ཚིག་གཟུང་བ་དང་། ། མཆོད་པའི་ལས་ལ་མངོན་བརྩོན་བྱ། ། མ་དད་པ་ནི་སྤང་བྱ་ཞིང་། ། དམ་ཚིག་བཞི་ལ་རིམ་གྱིས་འཇུག། ཟས་ལ་སོགས་ལ་ལྟོས་མེད་པར། ། ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་སོགས་ངེས་པར་བྱ། ། སེམས་ཅན་གནོད་པ་ལ་སོགས་པ། ། སྡོམ་གསུམ་འཛིན་པས་རབ་ཏུ་སྤང་། ། དངོས་སམ་ཡང་ན་བརྒྱུད་ནས་ཀྱང་། ། འགྲོ་ལ་གནོད་པ་ཡོངས་སྤངས་ཏེ། ། རིགས་རྒྱུད་དམ་བཅའ་བརྟན་འཛིན་པ། ། སོ་སོར་ཐར་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ། ། སེམས་ཅན་དོན་དུ་དགེ་སོགས་དང་། ། སངས་རྒྱས་འབྲས་ལ་ཉེར་སེམས་ཤིང་། ། རྗེས་གཟུང་བྱ་བ་གང་བྱེད་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཤེས། ། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས། ། འགྲོ་བ་ཚར་བཅད་རྗེས་འཛིན་པར། ། མཁས་པས་དམ་བཅའ་བརྟན་བླངས་ཏེ། ། བདུད་འཇོམས་རིག་འཛིན་སྡོམ་པར་འདོད། ། སྡོམ་གསུམ་དགེ་ལ་རྣམ་བརྟེན་ནས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འཚོ་བ་སྒྲུབ་པའི་ལས་མི་སྤྱད། ། རྟག་ཏུ་གློ་བུར་མགོན་མཆོད་དེ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དང་། ། གསང་སྔགས་རིག་པའི་ཚོགས་རྣམས་ལ། ། རྟག་ཏུ་མཆོད་པའི་ལས་བྱ་ཞིང་། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལ་སོགས། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བཀླག་པ་དང་། ། དེ་དོན་བསམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། ། དམ་ཚིག་ཅན་དང་བླ་མ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་མཆོད་ཅིང་སྡང་མི་བྱ། ། ཡི་གེ་འདྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་དང་། ། ཀློག་དང་ཉན་དང་འཆད་ལ་སོགས། ། དགེ་བའི་ལས་ལ་མངོན་བརྩོན་པས། ། ཉི་མ་དོན་མེད་མི་བྱ་ཞིང་། ། གླེགས་བམ་ལ་སོགས་གསང་བའི་ཚོགས། ། དམ་ཚིག་མེད་ལ་མི་སྦྱིན་ཏེ། ། སྔགས་རྒྱུད་གུས་པས་རབ་ཏུ་གསང་། ། མཚོན་ཆ་ཏིལ་དང་ཚོང་ལ་སོགས། །

One should uphold one’s samaya and apply oneself diligently to the activity of making offerings. One must abandon lack of faith and gradually enter the four samayas. Without regard for food and the like, one must certainly perform the giving of Dharma and so forth. Those who uphold the three vows must thoroughly abandon harming sentient beings and the like. Whether directly or indirectly, having completely abandoned harming migratory beings and firmly maintaining the lineage and commitments, this is called the Prātimokṣa. Thinking of the result of Buddhahood and performing whatever actions to benefit sentient beings through virtue and so forth, this is known as the Bodhisattva ethical discipline. Through body, speech, and mind, the wise take a firm vow to subdue and care for migratory beings; this is held to be the Vidyādhara vow that conquers Māra. Relying on the virtue of the three vows, one should not engage in activities that provide a livelihood through the application of mantras and mudrās. One should always make offerings to the guest deities and constantly perform the activity of offering to the Buddha, Dharma, Saṅgha, and the hosts of Secret Mantra and Knowledge. One should read the Mahāyāna scriptures such as the Prajñāpāramitā and contemplate their meaning. One should make offerings to those possessing the samaya, to the guru, and to the deities, and never harbor malice toward them. Through writing, making offerings, giving, reading, listening, explaining, and so forth, one should be diligently devoted to virtuous activities and not let a single day pass in vain. One should not give secret collections such as volumes of scripture to those without the samaya; the mantra tantras should be kept strictly secret with devotion. [One should avoid] weapons, sesame, trade, and the like.

མཁས་པས་རྟག་ཏུ་སྤང་བར་བྱ། ། རྒྱན་པོ་འགྱེད་དང་ལྟ་བ་དང་། ། སྨད་འཚོང་མ་དང་ཆང་ལ་གདུངས། ། འཇིག་རྟེན་སྨད་པའི་ལས་དང་ནི། ། གཞན་སེམས་མི་བདེར་འགྱུར་བ་ཡི། ། ལུས་དང་ངག་གི་སྤྱོད་པ་ཀུན། ། རབ་ཏུ་བསྒྲིམས་ཏེ་སྤང་བར་བྱ། ། འདུ་འཛིའི་ནང་དུ་གསང་བ་ཡི། ། ཆོས་དང་མ་རྫོགས་སེམས་ཅན་དང་། ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ལ་རྩོད་པ་དག། སྔགས་པ་དམ་ཚིག་ཉམས་བྱེད་པས། ། འབད་དེ་ཀུན་དུ་མི་བྱའོ། ། བཞད་གད་གཏམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ལས། ། རང་གི་དཔལ་ཉམས་བྱེད་པ་ཡི། ། ཚིག་དག་སྔགས་པས་བརྗོད་མི་བྱ། ། དཔལ་ཉམས་བརྙས་པས་ངན་སོང་ལྟུང་། ། མི་སྣང་མཁའ་ལ་འགྲོ་སོགས་ཀྱི། ། དངོས་གྲུབ་དོན་དུ་མི་སེམས་ཤིང་། ། དབང་པོའི་སྒོ་ནི་རབ་བསྡམས་ཏེ། ། དེ་བཞིན་ཁ་ཟས་ཚོད་ཤེས་པས། ། ཤེས་བཞིན་དུ་ནི་གནས་བྱ་སྟེ། ། མཚན་མོ་མི་ཉལ་མངོན་བརྩོན་པས། ། རྣལ་འབྱོར་གསུམ་ལ་གནས་པར་བྱ། ། དུས་ཀྱི་མཆོད་པ་དང་ལྡན་ཞིང་། ། ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་ལ་རྟག་འཇུག་བྱ། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་བསྟེན་བྱ་ཞིང་། ། ལོ་ཡི་མཚོན་མཚམས་ཐམས་ཅད་དུ། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་ཡང་དག་བླང་། ། མཎྜལ་མཆོད་རྟེན་བསྐོར་བའི་ལས། ། སྦྱིན་སྲེག་དང་ནི་རབ་གནས་དང་། ། འབྱུང་པོ་ཆེ་དང་དམན་པ་ཡི། ། གཏོར་མའི་ལས་ལ་བརྩོན་བྱས་ན། ། ཚེ་དང་བསོད་ནམས་འཕེལ་འགྱུར་བས། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ཕྱིར། ། འབད་དེ་དེ་ཡི་ལས་བྱའོ། ། བསོད་ནམས་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ། དུས་བཞིར་དགེ་སློང་ཆོས་སྟོན་གསོལ། ། བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ཁ་ཟས་དང་། ། དམན་པ་སློང་ལ་ཁྲོ་མེད་ཅིང་། ། སྙིང་རྗེས་ནོན་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། །

The wise should always avoid: gambling, spectacles, prostitutes, and addiction to alcohol; all physical and verbal conduct that is censured by the world or that causes distress to the minds of others, which should be abandoned with great diligence. In the midst of crowds, one should not, through effort, engage in any of the following: debating the secret Dharma, immature sentient beings, or the vajra words, for these cause the mantrin to violate the samaya. A mantrin should not utter words that diminish one's own glory through the practice of joking; by such loss of glory and contempt, one falls into the lower realms. Without thinking of the siddhis such as invisibility or traveling through the sky, one should thoroughly restrain the doors of the senses and likewise know the proper measure of food. Abiding in shes-bzhin (introspection), one should not sleep at night but apply oneself with diligence, remaining in the three yogas. Possessing the timely offerings, one should constantly engage in the feast offerings (gaṇacakra). One should always rely upon the guru and, at all the seasonal transitions of the year, correctly receive the empowerments. If one exerts oneself in the activities of the maṇḍala, circumambulating stupas, fire offerings (homa), consecrations, and the offering cakes (bali) for both great and lowly spirits, then because life and merit will increase, one should strive to perform those activities for the very sake of the cause of enlightenment. Since these are the causes for the accumulation of merit, one should request monks to teach the Dharma during the four periods of the day. With a mind overcome by compassion, one should give food to children and be without anger toward lowly beggars.

ཟས་ལ་སོགས་པ་ཆ་བགོས་ཏེ། ། ཀུན་ལ་སྙོམས་པར་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སོ་སོར་ཐར་སོགས་སྡོམ་བཅས་པའི། ། ཉེས་པ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་མོ་ལ། ། དཔའ་བོས་ཁྱད་དུ་བསད་མིན་ཏེ། ། གྲུ་དང་སྐས་ལ་འཛེག་བཞིན་གནས། ། ཆོས་ལ་སེར་སྣ་མི་སྤྱོད་ཅིང་། ། ཆོས་མིན་པས་ནི་བྲིད་མི་བྱ། ། སྔགས་པས་ང་རྒྱལ་ཆེར་བསྐྱེད་དེ། ། ཁེངས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། ། ཀུན་ལ་བྲན་བཞིན་གནས་བྱས་ནས། ། འཚེ་བ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། རི་ལུ་ལ་སོགས་དམ་ཚིག་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་སོགས་ཡོ་བྱད་རྣམས། ། གསང་བའི་རྫས་སུ་རྣམ་བརྟགས་ཏེ། ། ནམ་དུ་ཡང་ནི་འབྲལ་མི་བྱ། ། ཚུལ་ལྡན་ཐར་པའི་བདག་ཉིད་སེམས། ། འཇིག་རྟེན་ན་ནི་རྙེད་དཀའ་བས། ། སྔགས་པས་རྟག་ཏུ་གུས་བྱས་ཏེ། ། ཕྱག་ལ་སོགས་པས་མངོན་མཆོད་བྱ། ། སྡོམ་གསུམ་ཆོ་ག་མི་ལྡན་པར། ། སྔགས་པའི་བདག་ཉིད་མི་འགྱུར་ཏེ། ། དང་པོ་སོ་སོར་ཐར་པ་ཡི། ། སྡོམ་པ་ལེགས་པར་མ་བཟུང་བར། ། གསང་སོགས་ཚུལ་ལ་གནས་བྱེད་པ། ། ཐ་བ་ལས་འབྲས་བསྐྱེད་བཞིན་ནོ། ། རྩ་བ་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་བས། ། དང་པོ་སྐྱབས་འགྲོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ། སྡོམ་གསུམ་ཆོ་ག་རབ་ཏུ་བརྟག། དེ་ལྟར་སྔགས་པ་ཚུལ་ལྡན་པས། ། དངོས་གྲུབ་ལ་ནི་དོགས་མེད་དེ། ། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་སོགས་བསྟོད་ཅིང་། ། ལྷ་སོགས་འཇིག་རྟེན་ཀུན་གྱིས་བཀུར། ། གཞི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་སྟེ་གཉིས་པའོ། ། ། ། ཉོན་མོངས་པས་ནི་ཟིལ་ནོན་ཞིང་། ། གལ་ཏེ་དམ་ཚིག་ལས་འདས་ན། ། སྡུག་བསྔལ་མང་པོ་སྐྱེ་འགྱུར་ཏེ། ། དེ་བས་དག་པའི་ལས་རྣམས་སྤྱད། ། ལྟུང་སོགས་ཉེས་པའི་རིམ་པ་ལས། ། དང་པོར་བདག་སེམས་སུན་ཕྱུང་སྟེ། །

One should divide food and other provisions and give them equally to all. Regarding even the most subtle infractions of the vows, such as the Prātimokṣa, a hero should not disregard them, but should remain as if climbing a ladder or a boat. One should not practice stinginess toward the Dharma, nor be deceived by what is not Dharma. A practitioner of mantra should not give rise to great pride, but with a mind free of arrogance, should remain like a servant to all and accomplish their practice without harm. One should never be separated from the samaya substances, such as the medicinal pills, nor from the ritual implements, such as the vajra garland, having identified them as secret materials. Since a disciplined mind whose nature is liberation is difficult to find in the world, a practitioner of mantra should always show respect and honor it with prostrations and the like. Without the ritual of the three vows, one does not become a practitioner of mantra. If one does not properly take up the Prātimokṣa vow first, then abiding in the way of the secret [mantra] and so forth is like producing fruit from a barren tree; the root will not be found. Therefore, beginning first with taking refuge, one should thoroughly examine the rituals of the three vows. In that way, a practitioner of mantra who is disciplined has no doubt regarding the attainments; they praise the Teacher, the Buddha, and so forth, and are honored by all the world, including the gods. This is the second chapter, the "Detailed Analysis of the Foundation." If one is overwhelmed by the afflictions and transgresses the samaya, many sufferings will arise; therefore, one should engage in pure actions. From the sequence of faults such as downfalls, one should first reproach one's own mind.

ཡུལ་མདུན་སྙན་གསན་ཕབ་ནས་ཀྱང་། ། གསུམ་བསླང་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ལས། ། སྡོམ་གསུམ་འགལ་བ་བཤགས་པ་དང་། ། བདེ་གཤེགས་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོས་བྱ། ། དཔྲལ་བ་སྙིང་གར་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་དག་བྱེད། ། ཕྱི་ནང་ལྷ་དབང་བདུད་རྩིས་བཀྲུ། ། ཧཱུཾ་ཡཾ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བསྡུ། ། ལྟེ་བར་གྲུ་གསུམ་མེ་ཡིས་བསྲེག། དམིགས་པས་སྟོང་པ་མི་དམིགས་གསུམ། ། རང་གི་ཆོ་ག་བཞི་ཡི་དབང་། ། ཚོགས་ནི་འདུ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། མཁྱེན་པར་གསོལ་ཏེ་གནང་བར་ནོད། ། རྟེན་ལ་སྨྲེ་བཤགས་བཟླས་པར་ལྡན། ། ཞིང་ཁམས་ཁ་དོག་ལྔ་ལྡན་པ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དབུལ་བར་བྱ། ། ཆེ་དང་ཙེ་ཏིའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་ཞིང་། ། དུས་མིན་འཆི་བའང་བསླུས་པར་འགྱུར། ། དེ་བས་མཆོད་རྟེན་ལས་རྣམས་བྱ། ། ཏིལ་ལ་སྡིག་པའི་གཟུགས་དམིགས་ཏེ། ། མེ་ཡི་ལས་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྦྱང་། ། ཉེས་པའི་རིམ་པ་ཤེས་བྱས་ནས། ། གཏོར་མས་དག་པ་ཉིད་དུ་བྱ། ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དམ་ཚིག་རྣམས། ། གང་དུ་ཉམས་པར་གྱུར་པ་དེས། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྙིང་པོའི་སྔགས། ། འབུམ་ཕྲག་གསུམ་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། ཡང་ན་ཁ་དོག་དབྱིབས་མེད་ཅིང་། ། རིགས་དང་མཚན་མ་མི་དམིགས་ཤིང་། ། རྣམ་ཐར་ཆགས་སོགས་ལས་གྲོལ་བ། ། ཟབ་མོའི་བསམ་གཏན་ཉིད་དམིགས་བྱ། ། ཡང་ན་བཤད་སོགས་རྒྱར་ཚུད་ཅིང་། ། རང་གི་ལས་ཀྱིས་འཆི་འགྱུར་དང་། ། རྐྱེན་ཟད་པ་ཡི་སེམས་ཅན་རྣམས། ། དག་པའི་དོན་ཕྱིར་སྲོག་བསྐྱབ་བྱ། ། གཞན་ཡང་མདོ་སོགས་གསང་བའི་བཀའ། ། མ་ལུས་པ་ནི་བཀླག་པ་དང་། ། མཆོད་ཅིང་རབ་ཏུ་གནས་བྱས་ན། །

Having first requested the audience of the object of refuge, through the application of the three arousals and the three requests, one should confess violations of the three vows using the essence-mantra of all the Sugatas. With the mudrās and mantras at the forehead and the heart, all misdeeds are purified. The outer and inner deities are washed with nectar, and the three syllables HŪṂ, YAṂ, and the others are gathered. At the navel, the triangular fire burns; through visualization, the three—emptiness, non-objectification, and the lack of reference—are realized. Through the empowerment of one’s own fourfold ritual, one requests the assembly in the maṇḍala of the gathering to be aware and grants permission. With the recitation of the lamentation of confession before the support, one should offer the five-colored realms according to the ritual. Through the application of the che and tsedi syllables, one is completely liberated from all misdeeds, and even untimely death is deceived. Therefore, perform the activities of the stūpa. Visualizing the form of misdeeds upon sesame seeds, they are purified by the activity of fire. Having understood the sequence of faults, one should achieve purity through the torma offering. Whoever has violated the samayas as they have been explained should recite the essence-mantra of their own deity three hundred thousand times. Alternatively, one should focus on the profound meditative concentration that is without color or shape, where family and signs are not perceived, and which is liberated from the liberations, attachments, and so forth. Furthermore, for the sake of the pure benefit of those sentient beings who are caught in the expanse of explanation and so forth, who will die by their own karma, or whose conditions have been exhausted, one should save their lives. Moreover, if one reads all the secret teachings of the sūtras and so forth without exception, and performs offerings and consecrations, [the goal is achieved].

སྡིག་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བར་འགྱུར། ། མེ་དང་ཆུ་དང་སྦྲུལ་གདུག་དང་། ། སེང་གེ་སྟག་དང་ཆོམ་རྐུན་དང་། ། གླང་ཆེན་སྨྱོ་དང་ཤ་ཟ་དང་། ། བཀྲེན་དང་རྒྱལ་པོའི་ཆད་པ་དང་། ། ནད་དང་སྤ་བཀོང་ཞུམ་པ་དང་། ། འདོད་བྲལ་གྲགས་པ་མ་ཡིན་དང་། ། སྐལ་ངན་རབ་ཏུ་འཇིག་བྱེད་ཅིང་། ། བགེགས་མེད་འཚེ་བ་མེད་པ་དང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རབ་དགོངས་ཤིང་། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་རྣམས་བསྲུང་བ་དང་། ། ཞི་སོགས་མི་སྣང་ལ་སོགས་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་འཐོབ་བྱེད་ཅིང་། ། སྐྱེ་བོ་ཀུན་གྱིས་བཀུར་འགྱུར་བ། ། དེ་ལྟའི་ཡོན་ཏན་འཐོབ་བྱེད་པའི། ། བླ་མ་ལ་ནི་བཀུར་སྟི་དང་། ། རྙེད་པ་དང་ནི་རིམ་གྲོ་དང་། ། གུས་པ་ཆེན་པོས་རབ་བསྟེན་ནས། ། སྡིག་ཀུན་རྣམ་དག་བདག་ཉིད་འགྱུར། ། དཔའ་བོས་དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། བསྙེན་སོགས་རིམ་པ་སྔོན་འགྲོ་བས། ། ཆོ་ག་རབ་ཏུ་རྫོགས་བྱས་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ཏེ་བདག་འཇུག་གོ། ། ཡང་ན་ཆུ་ཡི་ནང་ཞུགས་དང་། ། ཡང་ན་མིག་བཙུམས་གྱུར་པའམ། ། ཡང་ན་སྐུ་གཟུགས་ལ་བལྟས་ཏེ། ། རྒྱལ་བའི་ཚོགས་ལ་རྣམ་གཏད་ནས། ། སྟོང་ཕྲག་ལྔར་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི། ། སྙིང་པོ་རབ་ཏུ་བཟླས་པར་བྱ། ། དཀར་པོའི་བརྒྱད་དང་བཅོ་ལྔ་ལ། ། དག་པའི་བདག་ཉིད་བྱས་ནས་ཀྱང་། ། རྒྱ་ཆེན་མཆོད་པ་སྔོན་འགྲོ་བས། ། བཟླས་བརྗོད་བརྟན་པ་བྱས་ནས་ནི། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་དག་པར། ། རྒྱལ་བ་དམ་པས་གསུངས་པས་ན། ། ཐེ་ཚོམ་དང་ནི་བྲལ་འགྱུར་བས། ། སྔགས་པས་རྟག་ཏུ་སྤྱད་པར་བྱ། ། མཚན་མོ་མི་ཉལ་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། མཁའ་ལ་རྒྱལ་བའི་ཚོགས་དམིགས་ཏེ། ། ཕུང་པོ་གསུམ་པའི་མདོ་སྡེ་དག།

One will become free from all misdeeds. Fire, water, venomous snakes, lions, tigers, and robbers; mad elephants, flesh-eating spirits, the destitute, and the king’s punishment; illness, intimidation, and cowardice; the loss of desires, ill repute, and misfortune—all these are utterly destroyed. One becomes free from obstacles and harm, is held in the supreme thoughts of all Buddhas, and is protected by the Vajra-holders. One attains the vajra-wisdom of pacification and so forth, including invisibility and other powers, and is honored by all people. By relying upon the guru with great devotion, through honor, material offerings, and service, one’s own self becomes completely purified of all sins. The Hero, the possessor of the Amoghasiddhi-vajra, having preceded the practice with the stages of approach and so forth, and having perfectly completed the ritual, should construct the maṇḍala and perform the self-entry. Alternatively, having entered into water, or with eyes closed, or by gazing at an image, and having focused the mind upon the assembly of Victors, one should recite the essence-mantra of the Buddha five thousand times. On the eighth and fifteenth days of the waxing moon, having purified oneself and preceded the practice with extensive offerings, one should perform the recitation with stability. Since the Supreme Victors have declared that all sins are thereby purified, the mantra practitioner should act with freedom from doubt. By the yoga of not sleeping at night, one should visualize the assembly of Victors in the sky and [recite] the Sūtra of the Three Heaps.

གལ་ཏེ་ཆོ་ག་བཞིན་སྤྱད་ན། ། ཁ་ན་མ་ཐོ་སྦོམ་པོ་ཡང་། ། ཟླ་བ་གསུམ་གྱིས་རྣམ་དག་པར། ། ཐུབ་པས་གསུངས་པར་ཤེས་བྱས་ཏེ། ། དད་པ་ཡིས་ནི་ཀུན་དུ་སྤྱད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་གཅིག་པོ། ། པད་དཀར་ཟླ་བའི་དབུས་གནས་ཤིང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་རྒྱན་སྤྲས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལེགས་དམིགས་ཤིང་། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ཆོ་ག་བཞིན། ། ཉི་ཤུ་རྩ་ནི་རེ་རེ་བཟླས། ། ལྟུང་སོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་གྱུར་པ། ། འཕེལ་བ་རུ་ནི་མི་འགྱུར་ཞེས། ། གྲུབ་པ་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་པས། ། ཐུན་མཚམས་སུ་ནི་སྤྱད་པར་བྱ། ། འབུམ་ཕྲག་ཏུ་ནི་བཟླས་གྱུར་ན། ། རྣམ་པར་དག་པའི་བདག་ཉིད་འགྱུར། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། དག་པའི་བླ་མ་བརྟེན་བྱས་ཏེ། ། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་རྒྱལ་བ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་ཉེར་གནས་ན། ། རྣམ་དག་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་འགྱུར། ། སེམས་ངལ་སོས་ནས་རང་གི་ལུས། ། བདག་པོའི་རང་བཞིན་གནས་བྱས་ཏེ། ། འཁོར་ལོ་དྲུག་གམ་བཞི་གཉིས་གཅིག། ཆར་བྱ་རྐྱང་པའི་གནས་ཉིད་ལས། ། བདེ་སོགས་རྣམ་པར་ཡང་དག་གནས། ། དག་པ་ལ་དམིགས་དག་པར་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་རིན་ཆེན་དང་། ། རལ་གྲི་ཕྲ་བའི་བདག་ཉིད་བསམ། ། སེམས་བརྟན་ཚུལ་ལ་གནས་བྱས་ན། ། སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་རྩ་ཀུན་ལས་གྲོལ། ། མདོར་ན་ལུས་ངག་སྤྱོད་པ་ཀུན། ། རབ་ཏུ་བསྒྲིམ་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། གཉེན་པོའི་སྡོམ་པ་ལ་སེམས་ཤིང་། ། མཆོད་སོགས་རྣལ་འབྱོར་ཚུལ་ལྡན་ན། ། ཉེས་པ་ཀུན་དང་རྣམ་བྲལ་ཞིང་། ། དཔའ་བོས་ལམ་ནི་རྫོགས་པར་བྱེད། ། རྟག་ཏུ་བག་མེད་པར་གནས་ན། ། ཉེས་པ་ཆུང་ངུ་ཕྲ་མོ་ཡང་། །

If one practices according to the ritual, one should know that even gross transgressions are purified in three months, as the Sage has taught; thus, one should practice with constant faith. Visualizing Vajrasattva—the single body of all Buddhas—dwelling in the center of a white lotus and moon, adorned with the vajra and bell, one should recite the hundred-syllable mantra twenty-one times according to the ritual. The supreme adepts have explained that by thus blessing downfalls and the like, they will not increase; therefore, one should practice during the intervals between sessions. If one recites it one hundred thousand times, one will become a purified self. By relying on a pure guru through the yoga of one’s own deity, and by abiding in the vajra recitation of the body, speech, and mind of the Victorious Ones, one will become the nature of the completely pure path. Having rested the mind and established one’s own body in the nature of the Lord, from the locations of the six, four, or two wheels, or the single location of the solitary ca-ra (the cakra), bliss and so forth will perfectly abide. By focusing on purity, one becomes pure. One should contemplate the vajra, wheel, jewel, sword, and the subtle nature. If one abides in the manner of a stable mind, one is liberated from all the channels that produce suffering. In short, if all the activities of body and speech are endowed with great diligence, and if one contemplates the vows of the antidote and possesses the yoga of offerings and so forth, one will be free from all faults and the Hero will complete the path. If one always remains in heedlessness, even the smallest and subtlest faults—

སྦྲུལ་གྱི་མཆེ་བས་བཏབ་བཞིན་དུ། ། ལུས་ངག་སེམས་ནི་ཉམས་པར་བྱེད། ། དེ་ཡི་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་དང་། ། འཚེ་བ་དག་ནི་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང་། ། ལམ་ལས་ཉམས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ནས་བརྩམས་ཏེ་རིམ་གྱིས་ལྕི་བ་རྣམས་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་དྲི་མ་ལས་ལྡང་བར་བྱའོ། ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་ཏུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ཕྲ་བའི་ཕྲ་བ་རྣམས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་པས་ཡལ་བར་དོར་བར་མི་བྱའོ། ། གཞན་དུ་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་བི་ཤྭ་མི་ཏྲ་དང་། རིག་སྔགས་འཆང་གི་སློབ་དཔོན་གཞོན་ནུའི་སྡེ་དང་། རྒྱལ་བའི་ཞབས་དང་། རིན་ཆེན་ལྡན་དང་། བྲམ་ཟེ་བཟང་པོའི་བཤེས་གཉེན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་ལོག་པར་རྟོག་པ་དགག་པ་ལས་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པས་སོ། ། ལམ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་ཐ་མལ་པའི་དངོས་པོ་སྤངས་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་སྐུས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་ལྷའི་རྣམ་པ་དང་སྤྱོད་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་བ་དང་། གཞན་ཡང་བྲམ་ཟེ་སྟོང་ཉིད་བློ་དང་། ཁ་ཆེའི་མཁན་པོ་རབ་སྣང་བྱེད་དང་། ཨཱ་ནནྡ་བཛྲ་དང་། དགེ་བསྙེན་སིདྡྷི་ཀ་ར་དང་། མཁས་པ་ཆེན་པོ་དཔལ་གྱི་སེང་གེ་དང་། སྣང་མཛད་རྡོ་རྗེ་དང་། དགེ་སློང་ཐེག་དཔལ་དང་། ལེགས་སྦྱིན་བཟང་པོ་དང་། དཔལ་ཤམ་ཐབས་སྔོན་པོ་ཅན་དང་། དགེ་སློང་མ་དགའ་མོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་གསུངས་པ་ནི་ཆད་པར་སྨྲ་བ་དགག་པ་དང་།

Just as if struck by the fangs of a snake, body, speech, and mind are impaired. By the power of that, suffering and harm will arise, and one will fall away from the path. Therefore, starting from the Vajra Master, one should understand the stages of increasing gravity and rise above the stains. A yogi must not neglect even the most subtle of faults, such as entering a single activity maṇḍala and so forth. Otherwise, the Great Sage Viśvamitra, the Vidyādhara master Kumārasena, Jinapāda, Ratnaka, and the Brahmin Bhadramitra, and others, would not have accepted that all phenomena are naturally pure merely to refute misconceptions, for a Buddha is accomplished through merit. They said that by abandoning ordinary entities through the generation stage of the path, and performing the benefit of sentient beings with the Form Body, one becomes a truly perfected Buddha; thus, the form and conduct of the deity must be practiced without error. Furthermore, the Brahmin Śūnyatāmati, the Kashmiri abbot Pradyotaprabha, Ānandavajra, the Upāsaka Siddhikara, the great scholar Śrīsiṃha, Vairocanavajra, the monk Śrīdhara, Sujātabhadra, the glorious Nīlāmbaradhara, the nun Nandā, and others taught the generation stage and the modes of conduct to refute the proponents of nihilism.

རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་དང་། ཟབ་མོའི་དོན་གྱིས་འཇིགས་པའི་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་རེ་ཞིག་གཟུང་བའི་ཐབས་སུ་གསུངས་པ་ལས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་སྟེ། དེ་ནི་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པས་འདིར་སྟོང་པ་ཉིད་མཚན་མ་མ་མཐོང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང་། སྤྲོས་པ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་མི་བསམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྟེན་ན་འབྲས་བུའི་མཆོག་དང་ལྡན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་རེ་ཞིག་ཕྱོགས་ཙམ་མཚོན་པས་བཞུགས་པ་སྟེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ངེས་པར་རྙེད་པ་མ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་པར་ལྟ་བ་དང་བྲལ་བས་གནས་པར་བྱ་སྟེ། ལྟ་བའི་ཚུལ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་རྟོགས་པ་དང་། རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རིམ་གྱིས་འཇུག་པ་དང་། དམ་ཚིག་རྣམས་ཉེ་བར་བསྟེན་པ་དང་། རིམ་གྱིས་འཇུག་པས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་ཐེག་པ་མཆོག་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ལམ་གྱིས་དེ་ཉིད་མངོན་དུ་རྟོགས་ནས་འདོད་པའི་དོན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བས། ལམ་གྱི་རིམ་པ་དང་སྦྱར་ཏེ་ཚུལ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་འདི་ཉེ་བར་གཟུང་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ལམ་ཁྱད་དུ་བསད་ནས་དགེ་བ་ལ་མི་སྦྱོར་བར་གནས་པ་དང་། དུས་དང་དགོས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་བཞིན་དང་བཅས་པ་ལས་འདའ་བར་བྱེད་པ་དང་། གཞན་མ་དད་པ་བཟློག་པར་མི་ནུས་པས་ཡུལ་གྱི་སྤྱོད་པ་དང་འགལ་བར་བྱེད་པ་དང་།

Through dependent origination, the results of dependent origination are established. For the sake of temporarily guiding those worldly beings who are terrified by the profound meaning, these methods were taught; however, the state of a perfectly complete Buddha is non-dual, inconceivable wisdom. Since that does not arise from discordant causes, it is here said that if a yogi relies upon the inconceivable non-perception of the signs of emptiness and the total cessation of conceptual elaborations in a manner that is not an object of thought, they will possess the supreme result. This statement is merely a partial illustration for the time being. Since it does not definitively find the path of a perfectly complete Buddha, one should abide free from viewing it from that perspective. Those who realize the view that is free from conceptual elaboration, gradually enter the meditative absorption of the completion stage, closely rely upon the samayas, and understand the modes of conduct through gradual engagement, will develop certainty in the supreme vehicle. By realizing suchness through the path of the Vajra Holder, one will possess the desired goal; therefore, one should adopt this approach that possesses two modes in accordance with the stages of the path. On the other hand, those who have entered the Vajra Vehicle but remain attached to things as real entities, who disregard the path of dependent origination and fail to apply themselves to virtue, who transgress the natural laws without regard for time or necessity, and who act in contradiction to the local customs because they are unable to turn back the lack of faith in others—[these are the faults to be avoided].

རང་དབང་མེད་པ་དང་། དོན་ཆེན་པོ་གཙོ་བོར་བྱས་པ་ལས་མ་གཏོགས་པར་རང་གི་རྣལ་འབྱོར་དང་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་འདོར་བ་ནི་ཚུལ་མ་ཡིན་པས་གནས་ཏེ། དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀའ་ལས་འདས་ཤིང་ལྟུང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བས་འབྲས་བུ་ལས་ཉམས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འབད་པའི་དམ་ཚིག་ལས་མ་ཉམས་པའི་ཚུལ་གསུམ་གྱིས་འགྲོ་བར་བྱའོ། ། དག་པའི་ཆོ་ག་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་གསུམ་པའོ། ། ། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་དག་ཅིང་། ། རྒྱ་ཆེར་འབྲས་ལ་ཉེར་སྦྱོར་བ། ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་མཆོག་རིམ་དག། ཉ་སོགས་བརྒྱད་ལ་རབ་ཏུ་སྤྱད། ། གྲགས་སོགས་བསམ་པ་དོར་ནས་སུ། ། དབེན་པའམ་སུམ་རིམ་ཁང་པ་རུ། ། བགེགས་བསལ་ཤིས་པ་རབ་བརྗོད་ནས། ། འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བརྟག། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། བ་ཡི་རྣམ་ལྔས་ལེགས་བྱུགས་ཏེ། ། དམ་ཚིག་ཆེ་དང་ལྡན་བྱས་ནས། ། ཤིང་ཤུན་ལ་སོགས་དྲི་བཟང་དང་། ། ཙནྡན་སོགས་པས་ཆག་ཆག་གདབ། ། ས་ནི་ལེ་ཙེར་བྱས་ནས་ཀྱང་། ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པ་ཡི་རས། ། པདྨའི་རི་མོ་དང་ལྡན་པ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་གདན་དུ་སྦྱིན། ། དབུས་སུ་དཔལ་ལྡན་ན་ར་ལི། ། པགས་པ་མ་ཉམས་པ་ཡི་གདན། ། ཤར་དང་མེ་ལ་ཁྱི་ཡི་སྟེ། ། ལྷོ་རུ་རྟ་ཉིད་དཔའ་བོས་གསུངས། ། ནུབ་ཏུ་གླང་ཆེན་པགས་པ་སྟེ། ། བྱང་དུ་བ་ལང་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་ཐམས་ཅད་མི་ཡི་བསྔགས། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་སྟན་དང་ནི། ། ཤིང་དང་ཉ་ཕྱིས་དག་དང་ནི། ། ན་རི་ཀེ་ལ་ས་ཡི་སྣོད། ། མི་ཡི་ཐོད་པ་དག་བཤམ་མོ། ། ཐུན་མོང་སྣོད་ནི་ཐོད་པ་སྟེ། ། ཡང་ན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཤིང་། ། རྒྱན་དང་ཆ་ལུགས་འཆང་བ་ཡི། །

Except when lacking autonomy or when the primary purpose is a great objective, to abandon the manner of one’s own yoga and conduct is improper. This constitutes a transgression of the Tathāgata’s word and is accompanied by a downfall; thus, it is of a nature that causes one to fall from the result. Therefore, one should proceed by means of the three ways of not failing the samaya of effort. This is the third section, the detailed analysis of the pure ritual. Having purified all misdeeds and applied oneself to the vast result, one should practice the supreme stages of yogic conduct on the eighth days of the lunar month and so forth. Having abandoned thoughts of fame and the like, in a secluded place or a three-storied house, one should dispel obstacles, recite auspicious verses, and thoroughly examine all the necessary provisions. Then, the Karma-vajra, having well-smeared [the ground] with the five products of the cow and having ensured the presence of the great samaya, should sprinkle it with fragrant substances such as tree bark, sandalwood, and the like. Having leveled the ground, one should provide a seat for all using cloth of various colors marked with lotus designs. In the center is the glorious Narali, a seat of unblemished skin. In the east and the southeast is the dog; in the south, the horse, as taught by the Hero. In the west is the elephant skin, and in the north is the ox. Alternatively, human skin is praised for all of them. Upon such seats, one should arrange wooden vessels, mother-of-pearl, nārikela fruit, or earthenware, as well as human skulls. The common vessel is the skull, or alternatively, wood may be used for all. One should wear the ornaments and attire [of the deity].

དབྱུག་སྔོན་པོ་ནི་སྒོ་ལ་དགོད། ། ཕྱི་དང་ནང་དང་ཐམས་ཅད་དུ། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པ་ཐབ་སྦྱོར་ཏེ། ། རྣལ་འབྱོར་མ་ཡི་ཆོ་ག་ལ། ། སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་ཉེ་བར་དགོད། ། དྲི་ཡི་ཆུས་ནི་ཁྲུས་བྱ་སྟེ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་ཡོངས་བསྐུལ་ནས། ། དབང་གི་ཐུ་བོ་གང་ཡིན་ནས། ། རིམ་གྱིས་སྒོ་དྲུང་འོངས་ནས་ཀྱང་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དང་བདག་ཐང་སོགས། ། དབྱུག་སྔོན་པོ་ལ་གསོལ་བཏབ་ནས། ། འདུ་བའི་ཁང་པར་ལེགས་འོངས་ཏེ། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་ཕྱག་བྱས་པ། ། བསྒོ་བ་ཐོས་ནས་གྲལ་ལ་འཁོད། ། དཔའ་བོ་དཔའ་མོ་རྣམས་རྫོགས་ནས། ། རེ་རེ་ཡི་ཡང་མདུན་ཉིད་དུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པར་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། རབ་དང་བས་ནི་ཕྱག་བྱས་ནས། ། ཀུན་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ། ། སེམས་ཅན་དོན་དུ་སེམས་དགེ་བས། ། རྣལ་འབྱོར་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀུན། ། ཚུལ་བཞིན་ཆོ་ག་ལྡན་པ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་ལ་ནི་ཉེར་གནས་མཛོད། ། དེ་རྗེས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། ཆགས་དང་དེ་བཞིན་སྡང་བ་དང་། ། ཁེངས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། ། མགོན་པོ་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་རབ་མཉེས་ཀྱིས། ། ཀུན་ལ་དགའ་དང་ལྡན་པར་མཛོད། ། དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་གནང་ཐོབ་ནས། ། དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་དྲན་བྱས་ཏེ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་མངོན་བརྗོད་ཅིང་། ། རྣམ་ཀུན་དག་པའི་བདག་ཉིད་བྱ། ། དཔའ་བོས་བསྲུང་བས་བརྟན་བྱས་ཏེ། ། རང་གི་ཆོ་ག་ཡོངས་རྫོགས་པར། ། གཡེང་བ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། ། དེ་ནས་རབ་ཏུ་བཟླས་བྱས་ཏེ། ། ལྷ་རྣམས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མཆོད། ། དེ་ལྟར་བྱ་བ་བརྟན་བྱས་ནས། །

One should place Nīladaṇḍa at the door. Outside, inside, and everywhere, the one who performs all activities is the Fire-Application (Pāvakayoga). In the ritual of the Yoginīs, one should arrange the lamps and so forth. Having bathed with scented water and been fully exhorted by the Karma-vajra, whichever one is the chief of the empowerment, having gradually come to the entrance, and having prayed to Nīladaṇḍa, the Yoginīs, the self, and the others, one enters the assembly hall properly. Having prostrated to the Master and heard his instructions, one takes one's seat in the row. Once the heroes and heroines are complete, one should offer the maṇḍala in its entirety before each of them. Then, the Karma-vajra, having prostrated with great devotion, should make a request from all sides: "With virtuous minds for the sake of sentient beings, may all the yogas and yoginīs, possessing the ritual in accordance with the rules, remain present for the yoga." Thereafter, the Vajra Master, with a mind free from attachment, aversion, and pride, should say: "May the Protectors, all the perfect Buddhas, and the yoginīs be thoroughly pleased; make everyone possessed of joy." Having thus received the permission, one should recall all the samayas, recite the hundred-syllable mantra, and make oneself pure in every respect. Having made oneself firm through the protection of the heroes, and having completed one's own ritual, one should then perform the recitation with an undistracted mind and worship the deities according to the ritual. Having made the activities firm in that way—

ཚོགས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ནི། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་འདུས་བྱས་ཏེ། ། འབར་འབུད་སོགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཕུད་དུ་འོང་བ་ལེགས་དམིགས་ཏེ། ། བླ་མ་མཆོག་རྣམས་རབ་ཏུ་མཆོད། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དབང་པོ་སོགས། ། རེ་རེ་ནས་ནི་མཆོད་པར་བྱ། ། བླ་མེད་རྒྱུད་ཀུན་ལས་བྱུང་བའི། ། རིགས་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ལྷ། ། བདག་པོའི་མིང་ནི་མངོན་བྱས་ཏེ། ། འཁོར་དང་བཅས་ཞེས་བརྗོད་ནས་མཆོད། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་རབ་གནས་པའི། ། སྔོན་དུ་གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ། ། མེ་ཏོག་རོ་ཡི་མཐར་ཐུག་པ། ། ཤིས་པའི་དོན་དུ་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཞིང་སྐྱོང་ལ་སོགས་པའི། ། ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་མཆོད་བྱས་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ནི། ། དང་པོར་མེ་ཏོག་སྔོན་འགྲོ་བས། ། སྔོན་མཆོད་དེ་ནས་གཟུགས་ལ་སོགས། ། རང་རང་གི་ནི་སྔགས་བརྗོད་ནས། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དབུལ་བར་བྱ། ། དུར་ཁྲོད་རྒྱན་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། བརྡ་སྐད་ཅེས་ནི་མངོན་བརྗོད་དོ། ། དཔའ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཕྱིར། ། སྐྱེས་པའི་ཐོད་པ་ཆ་གཅིག་པར། ། མ་ད་ན་ནི་རབ་ཏུ་བརྟག། དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཕྱིར། ། གཡས་པ་རྩེ་གསུམ་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། ཤ་ཆེན་པོ་ནི་ལེགས་བཟུང་སྟེ། ། གཡས་གཡོན་སྟེང་འོག་ཏུ་བྱས་ནས། ། ཚིག་འདིས་དམ་ཚིག་རབ་ཏུ་བརྟག། གཟིགས་ཤིག་མཛེས་པ་དམ་པའི་ཆོས། ། འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མི་བྱ་སྟེ། ། བྲམ་ཟེ་ཁྱི་དང་གདོལ་པ་རྣམས། ། རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ལ་ཟོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡི་གེ་ལས། ། སོ་སོ་རུ་ནི་མངོན་བརྗོད་ནས། ། ཨ་ལ་ལ་ཧོ་མཐར་སྭཱ་ཧཱ། ། དཔའ་བོ་བསམ་གཏན་བརྟན་འཛིན་ཅིང་། །

All the enjoyments of the feast gathering are prepared by the Karma-vajra. They are consecrated through the blazing and fanning [of the fire] and so forth. Visualizing the first portion as having arrived, one should make excellent offerings to the supreme gurus. Then, one should make offerings to each of the lords of the maṇḍala and the others. Having manifested the names of the lords of the thirty-six families of deities that arise from all the Unsurpassed Tantras, one should offer while saying, "together with their retinues." To all those who have previously attained accomplishment and dwell within the three worlds, one should make offerings for the sake of auspiciousness, beginning with flowers and ending with flavors. Then, having made excellent offerings to the great field protectors and so forth, the yogis and yoginīs should first be preceded by flowers. Having first made those offerings, then the forms and so forth should be presented in their proper order, reciting their respective mantras. Adorned with the ornaments of the charnel grounds, this is explicitly called the "symbolic language." For the enjoyment of the heroines, one should examine the madanā [wine] in a single-part human skull. For the enjoyment of the heroes, with the right hand in the three-pronged mudrā, one should properly hold the great meat. Having positioned it to the right, left, above, and below, one should examine the samaya with these words: "Behold the sublime Dharma! Do not entertain doubt regarding this. Realizing that brahmins, dogs, and outcasts are of one nature, eat!" Having explicitly recited the syllables of body, speech, and mind individually, ending with "A la la ho svāhā," the hero maintains firm meditative concentration.

པདྨའི་སྐོར་བ་སྔོན་འགྲོ་བས། ། གཡས་གཡོན་སྟེང་འོག་བྱས་ནས་ནི། ། ཚིག་འདི་ཡིས་ནི་བླང་བར་བྱ། ། འདོད་ཆགས་དྲི་མ་བྲལ་བ་ཡིས། ། རིན་ཐང་མེད་པ་ལེགས་འོངས་ཆོས། ། གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་སྤངས་པ། ། དེ་ཁོ་ན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འབྲུ་གསུམ་པོ་ནི་མངོན་བརྗོད་ཅིང་། ། གཙོ་བོས་གནང་བ་བྱིན་ནས་ནི། ། དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱི། ། རང་གི་ལོངས་སྤྱོད་གང་ཡིན་པ། ། སོ་སོར་རབ་ཏུ་སྤྱད་བྱས་ནས། ། དེ་ནས་ཀུན་ལ་ཐུན་མོང་ངོ་། ། ཆང་ནི་དཔའ་མོས་མ་སྤྱད་པར། ། དཔའ་བོ་ལ་ནི་སྐལ་མེད་དེ། ། ཤ་ལ་དེ་བཞིན་དཔའ་བོས་སོ། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་སྤྱད་བྱ་ཞིང་། ། རོ་ཡི་ལོངས་སྤྱོད་མཐར་ཕྱིན་ནས། ། ཆགས་བྲལ་འཇིག་རྟེན་ཆོས་དོར་ཏེ། ། འདོད་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་བྱུང་ལྟར། ། གཉིས་ཀའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་རབ་གནས། ། ཕན་ཚུན་དམ་ཚིག་གཏམ་སྨྲ་ཞིང་། ། དགའ་བའི་སེམས་ཀྱིས་འོངས་པ་དང་། ། དོར་ན་རྩ་བ་ཉམས་འགྱུར་བས། ། འབད་པས་དམ་ཚིག་ལེགས་དྲན་བྱ། ། ལོངས་སྤྱོད་གསུམ་པོ་ཉིད་མེད་པར། ། ཚོགས་ཀྱི་བྱ་བར་འགྱུར་མ་ཡིན། ། བླ་མས་རྗེས་སུ་གནང་མིན་པར། ། གླུ་དང་གར་སོགས་མི་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་མཆོད་དང་ལོངས་སྤྱོད་དག། ཚིམ་པ་རུ་ནི་མ་བྱས་པར། ། བྲེ་མོའི་གཏམ་དང་འདུ་འཛིའི་སེམས། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་མི་བྱ་སྟེ། ། བྱས་ན་དམྱལ་སོགས་འབྲས་ཐོབ་འགྱུར། ། འཚོད་ཚེ་བཤུང་དང་ངུ་འབོད་དེ། ། སྲེད་པས་ཡི་དྭགས་ངེས་པར་འགྱུར། ། རང་གི་བསམ་གཏན་བྲལ་འགྱུར་ན། ། དུད་འགྲོའི་གནས་སུ་ལྟུང་ཕྱིར་དང་། ། བསམ་པ་རབ་ཏུ་བརྟན་པ་ཡིས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དང་། །

Having first performed the circumambulation of the lotus, and having moved to the right, left, above, and below, one should take [the substances] with these words: "Free from the stains of desire, The priceless, well-arrived Dharma, Completely abandoned of subject and object— To that very reality, I prostrate." While reciting the three syllables, the Principal [deity] grants permission. Then, having individually enjoyed whatever is the personal possession of the heroes and yoginīs, it is shared in common by all. If the heroine has not enjoyed the liquor, the hero has no share; likewise, the hero has no share of the meat. One should enjoy them in the proper sequence, and having reached the culmination of the enjoyment of flavors, one should cast aside worldly dharmas of detachment. Abiding in the enjoyment of both, as it appears in the treatises on desire, they converse with one another regarding the samaya. Having arrived with a joyful mind, if one abandons [the practice], the root will be impaired; therefore, one should diligently and clearly remember the samaya. Without these three enjoyments themselves, the activity of the gaṇacakra will not occur. Without the guru’s subsequent permission, one should not perform songs, dances, and so forth. Until the offerings and enjoyments have been fully satisfied, one must never engage in idle talk or a distracted mind; if one does, the result will be rebirth in the hells and so on. By disparaging [the substances] while cooking, one will surely become a hungry ghost through craving. If one is separated from one’s own meditative concentration, one will fall into the realm of animals. Therefore, with a very firm intention, [one should practice] the vajra of body, speech, and mind.

ས་གསུམ་པོ་ནི་རབ་ཏུ་མཆོད། ། ཇི་སྲིད་གཏོར་མ་མ་བཏང་བར། ། འཁོར་ལོའི་ཕྱི་རོལ་འགྲོ་མི་བྱ། ། གང་དུ་དཔའ་བོ་རྣལ་འབྱོར་མ། ། ཚིམ་པ་རུ་ནི་མི་ནུས་ན། ། དེ་དག་སྙན་གསན་དབབ་མི་བྱ། ། གང་དུ་ཚིམ་པར་མ་གྱུར་པ། ། དེས་ནི་བསོད་ནམས་རབ་ཟད་བྱེད། ། དེ་བས་ཀུན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ། ། ཟས་སོགས་ཀྱིས་ནི་ཚིམ་པར་བྱ། ། སེར་སྣ་མེད་ཅིང་དགའ་བ་ཡིས། ། གཏོར་མ་རབ་ཏུ་སྦྱིན་བྱས་ལ། ། འདོད་པའི་ལས་ནི་རབ་ཏུ་བསྒོ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པས་བརྟན་བྱས་ནས། ། རབ་ཏུ་དང་བའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ནི། ། ལེགས་པར་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ། ། བཟོད་པར་གསོལ་བ་སྔོན་འགྲོ་བས། ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། བསོད་ནམས་ཡོངས་སུ་བསྔོས་བྱས་ཏེ། ། དགའ་བས་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ། ། ཚོགས་ཀྱི་ཆོ་གའི་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་བཞི་པའོ། ། ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ལས་རྣམས་ལ། ། ས་གཞི་བགེགས་བྲལ་ཡིད་འོང་བར། ། ཁྲུ་གང་ཚད་དུ་ས་བཅད་དེ། ། འཐས་ཤིང་སྲོག་ཆགས་མེད་པར་བྱ། ། དག་བྱེད་ལྔ་ནི་ལེགས་བསྐོལ་བས། ། སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་རབ་ཏུ་མཉེ། ། སོར་ནི་ཉི་ཤུ་བཞི་ལྡན་པར། ། དཀར་དང་སེར་དང་དེ་བཞིན་དམར། ། སྔོ་དང་ལྗང་གུ་རྡུལ་མེད་པས། ། ཉེར་བྱུགས་དེ་ལ་རིན་ཆེན་ནམ། ། འབྲུ་མར་མེ་ཏོག་སྐྱོན་བྲལ་བས། ། རི་དང་གླིང་དང་ཉི་ཟླར་བཅས། ། ཞིང་ནི་རབ་ཏུ་དག་བྱས་ནས། ། འཁོར་ལོ་རིན་ཆེན་རྟ་གླང་པོ། ། དམག་མི་ཁྱིམ་གྱི་བདག་པོ་དང་། ། བུད་མེད་རིན་ཆེན་རང་གི་ལུས། ། རང་གི་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལྡན་པར། ། རྣམ་བཀོད་མགོན་པོ་ལ་རབ་དབུལ། ། དག་པའི་ས་ལ་བདག་ཉིད་དང་། །

One should thoroughly worship the three levels. Until the torma has been offered, one must not go outside the maṇḍala. Wherever the heroes and yoginīs cannot be satisfied, one should not offer them an invitation. Wherever they are not satisfied, that [act] causes merit to be utterly exhausted. Therefore, the yogin should always satisfy them with food and so forth. Without stinginess and with joy, having thoroughly given the torma, one should command the desired activities. Having stabilized [the deities] with the hundred-syllable mantra, with a mind of great faith, one should properly offer all the qualities of sensory desire. Preceded by a request for forbearance, one should request all [the deities] to depart. Having fully dedicated the merit, one should remain in a state of joy. This is the fourth chapter, the detailed analysis of the feast ritual. Regarding the activities of the maṇḍala: on a delightful ground free from obstacles, one should demarcate a space of one cubit and make it firm and free of living beings. Having thoroughly boiled the five purifiers, one should enter into equipoise and rub [the ground] well. With twenty-four finger-widths [of space], one should smear it with white, yellow, red, blue, and green, free of dust. Upon that, with jewels or with flawless grain, oil, and flowers, having thoroughly purified the field—including the mountains, continents, sun, and moon—one should arrange and offer to the Protector the precious wheel, horse, elephant, soldier, householder, woman, and one's own body, endowed with all its own qualities. On the pure ground, oneself and...

རིན་ཆེན་བདུན་ནི་བཀོད་པའམ། ། དག་པའི་ཞིང་ནི་བཅོ་ལྔ་དང་། ། ལུས་ངག་ཡིད་དང་འདོད་པའི་ཚོགས། ། ལྔ་ནི་རབ་ཏུ་དབུལ་བ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་རཱ་ག་དང་། ། མརྒད་དང་ནི་ཀརྐེ་ཏ། ། ཆུ་ཤེལ་སྤུག་དང་བཻཌཱུརྱ། ། དབང་སྔོན་པོ་དང་ལྡན་པར་དབུལ། ། དུང་དང་དུང་ཆེན་པདྨ་དང་། ། པདྨ་ཆེ་དང་བུམ་པ་དང་། ། གཏེར་དང་འདོད་པའི་བ་ཉིད་དང་། ། དཔག་བསམ་ཤིང་ཆེན་རབ་རྒྱས་པ། ། དཔའ་བོས་མགོན་པོ་ལ་རབ་འབུལ། ། རི་དང་ཉི་ཟླ་གླིང་བཞི་པོ། ། བཛྲ་རེ་ཁེ་ཧཱུཾ་བརྗོད་ནས། ། དག་པའི་སེམས་ཀྱིས་དབུལ་བར་བྱ། ། སྨན་དང་རིན་ཆེན་མ་གཏོགས་པར། ། ལན་མང་དུ་ནི་དགོད་མི་བྱ། ། མུ་ཡི་སྔགས་ནི་སྔོན་བརྗོད་པས། ། གཙང་མའི་གནས་སུ་དོར་བར་བྱ། ། དཔའ་མོ་མཆོག་གི་སེམས་དམིགས་ནས། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་བསམ་གཏན་གྱིས། ། ས་ནི་སྐྱོན་དང་བྲལ་གྱུར་པ། ། བརྐོས་ཏེ་རབ་ཏུ་སྦྱང་བར་བྱ། ། རིན་ཆེན་དྲི་ཡི་ཆུར་བཅས་པས། ། གོང་བུ་དག་ནི་སྔོན་བྱས་ནས། ། སྔགས་འདིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། ། ན་མོ་བྷ་ག་བ་ཏེ་བཻ་རོ་ཙ་ན་པྲ་བྷཱ་རཱ་ཛཱ་ཡ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ཡ། ཨརྷ་ཏེ་སམྱཀྶཾ་བུདྡྷཱ་ཡ། ཏདྱ་ཐཱ། ཨོཾ་སཱུ་ཀྵྨེ་སཱུ་ཀྵྨེ་ས་མེ་ས་མ། ཤཱནྟེ་དཱནྟེ་ཨ་ས་མཱ་རོ་པེ། ཨ་ནཱ་ལམྦེ། ཏ་ར་མྦེ་ཡ་ཤོ་བ་ཏི་མ་ཧཱ་ཏེ་ཛ་ནི་རཱ་ཀུ་ལེ། ནིརྦ་ཎེ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཧྲྀ་ད་ཡ། ཨ་དྷིཥྛཱ་ན་ཨ་དྷིཥྛི་ཏེ་སྭཱ་ཧཱ། ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་མངོན་བརྗོད་པས། ། སྐུ་ཡི་དེ་ཉིད་རབ་དྲན་བྱ། ། དེ་ནས་དུམ་བུ་ཅི་རིགས་པར། ། ཆོས་གང་རྒྱུས་འབྱུང་སོགས་བརྗོད་ནས། ། རྒྱས་ནི་རབ་ཏུ་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་མགོན་པོ་རྣམ་སྣང་དཔལ། །

One should offer the seven precious jewels in their array, or the fifteen pure realms, and the fivefold collection of body, speech, mind, and desire. One should offer the vajra, ruby, emerald, karketana, crystal, musaragalva, lapis lazuli, sapphire, and the conch, the great conch, the lotus, the great lotus, the vase, the treasure, the wish-fulfilling cow, and the great, fully blossomed wish-fulfilling tree; the hero should offer these to the Protector. Having recited "Vajra-rekhe hūṃ," one should offer the mountains, the sun and moon, and the four continents with a pure mind. Except for medicines and precious jewels, one should not arrange them many times. Having first recited the mūla-mantra, one should discard them in a clean place. Focusing the mind on the supreme heroine, through the meditative concentration of one's own deity, one should dig the ground free from defects and thoroughly purify it. Having first formed a ball with precious jewels and scented water, one should consecrate it with this mantra: Namo bhagavate vairocana-prabhā-rājāya tathāgatāya arhate samyak-saṃbuddhāya. Tadyathā: Oṃ sūkṣme sūkṣme same sama śānte dānte asamārope anālamba tarame yaśovati mahā-teja-nirākule nirvaṇe sarva-tathāgata-hṛdaya-adhiṣṭhāna-adhiṣṭhite svāhā. By reciting this twenty-one times, one should vividly recollect the reality of the Body. Then, into appropriate sections, having recited the Dharma such as "whatever arises from causes," one should perform the sealing. Then, the glorious Protector Vairocana—

གངས་ཆེན་མཚོར་ནི་རབ་དམིགས་ནས། ། མཆོད་དེ་མེ་ཏོག་རབ་ཏུ་དོར། ། འགྲོ་བ་གཟུང་ཕྱིར་གསོལ་བཏབ་ནས། ། རྒྱ་ཆེར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱ། ། ཆོས་གང་རྒྱུས་འབྱུང་ལ་སོགས་པ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་བསྔགས་པར་བྱ། ། དེས་ནི་འགྲོ་བའི་འཚོ་བྱེད་ཅིང་། ། སྡིག་ཀུན་རྣམ་དག་བྱེད་པ་དང་། ། ལས་དང་ཡང་དག་གྲུབ་སྟེར་བའི། ། ལས་ལ་དགའ་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། སྔགས་པས་རྟག་ཏུ་འབད་པར་བྱ། ། གང་དུ་ཡིད་འཇུག་བགེགས་སྦངས་པ། ། དཀར་ཞིང་སྣུམ་པའི་ས་གཞི་ལ། ། བསླང་དང་མཆོད་པ་སོགས་བྱས་ཏེ། ། ཟླུམ་པོ་ཁྲུ་གང་ཚད་བྱས་ལ། ། སོར་ནི་བཅུ་གཉིས་ཚད་དུ་བརྐོ། ། སོར་གཉིས་བསྐྱེད་དེ་བཞི་ཡིས་ཡང་། ། ལེགས་བྱས་ཤིན་ཏུ་དཀར་བར་བྱུག། ཕྱི་ནས་པདྨའི་ཕྲེང་བྱས་ཏེ། ། དབུས་སུ་པད་དབུས་པད་དཀར་ཉིད། ། སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེའམ་པད་དཀར་ཕྲེང་། ། ཡིད་དུ་འོང་བ་བྲི་བར་བྱ། ། སྒོ་དང་རྟ་བབས་དང་ལྡན་པར། ། རེ་གས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བྱ། ། ཀུ་ཤས་གཡས་སྐོར་ཉིད་བྱས་ནས། ། ཙནྡན་སྒྲོན་ཤིང་ནྱ་གྲོ་དྷ། ། ཐང་ཤིང་ལ་སོགས་འོ་མ་ཅན། ། ཐབ་ཀྱི་དབྱིབས་བཞིན་ཅུང་ཟད་དམའ། ། ཡམ་ཤིང་སོར་ནི་བཅུ་གཉིས་ལ། ། ལོ་མ་མེ་ཏོག་དང་ལྡན་ཞིང་། ། ཙནྡན་དཀར་པོ་ཆུས་བཏགས་ཏེ། ། དཀར་པོའི་སྣོད་དུ་ལེགས་པར་གཞག། མཆོད་ཡོན་ཞལ་བསིལ་ལ་སོགས་དང་། ། ཏིལ་དང་ཡུངས་ཀར་འབྲས་ཆན་ཞོ། ། ཟན་དང་འོ་མ་ཀུ་ཤ་དང་། ། དཱུར་བ་འབྲས་དང་ནས་དང་གྲོ། ། སོ་བ་དང་ནི་མ་ཤ་སོགས། ། དངུལ་སོགས་སྣོད་དུ་ལེགས་པར་གཞག། བྲམ་ཟེའམ་དགེ་འདུན་ཁྱིམ་ལས་སྐྱེས། ། མེ་ནི་རླུང་ཡབ་ཀྱིས་སྦར་ཞིང་། ། རིག་བྱེད་ཡི་གེ་སྔོན་འགྲོ་བས། །

Having clearly visualized the Great Glacial Lake, Make offerings and scatter flowers. Having offered prayers to sustain all beings, One should perform an extensive dedication. One should praise all phenomena, Such as those that arise from causes and so forth. By this, the practitioner of mantra, Who delights in the activity That sustains the world, Purifies all misdeeds, And bestows the perfect accomplishment of karma, Should always exert themselves. In a place where the mind is focused and obstacles are avoided, Upon a white and glossy ground, Having performed the rites of requesting and offering, One should make a circular mandala one cubit in size, And dig it to a depth of twelve finger-widths. Increasing it by two finger-widths, One should then smear it very white with the four [substances]. Outside, a garland of lotuses is made, And in the center, a white lotus in the middle of the lotus; Above that, a vajra or a garland of white lotuses, Pleasing to the mind, should be drawn. It should be surrounded by lines, Complete with gates and archways. Having arranged kusha grass in a clockwise direction, Sandalwood, deodar, nyagrodha, Pine, and other milky trees, Slightly lower than the shape of the hearth, With fuel sticks twelve finger-widths long, Possessing leaves and flowers, Ground with white sandalwood and water, Should be properly placed in a white vessel. The arghya, water for rinsing the mouth, and so forth, Along with sesame, white mustard, cooked rice, curd, Bread, milk, kusha grass, Durva grass, rice, barley, wheat, Pulses, masha, and so on, Should be properly placed in vessels of silver and the like. Fire from a brahmin or a household of the Sangha Is kindled with a bellows, Preceded by the syllables of the Vedas.

ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད། ། ཐབ་ནི་ཁང་པ་ཉིད་བྱས་ནས། ། དེ་དབུས་རཾ་ལས་བསྐྱེད་པ་ཡིས། ། ལས་ཀྱི་ལྷ་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། མདོག་དཀར་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་པ། ། པད་དཀར་རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་དང་། ། ཆུ་ཤེལ་ཕྲེང་བ་ལེགས་འཛིན་ཅིང་། ། སྤྱི་བླུགས་དང་ནི་དུང་བསྣམས་ཏེ། ། ར་སྐྱེས་པད་དཀར་གདན་ལ་བཞུགས། ། གོས་དཀར་ཤེལ་སོགས་རྒྱན་དཀར་དང་། ། གོས་དཀར་ཞི་བས་གཟིགས་པ་པོ། ། ལེགས་དམིགས་སྔགས་འདིས་སྤྱན་དྲང་བྱ། ། ཨོཾ་ཚུར་སྤྱོན་ཚུར་སྤྱོན་འབྱུང་པོ་ཆེ། ། ལྷ་ཡི་དྲང་སྲོང་བྲམ་ཟེ་མཆོག། སྲེག་བླུགས་ཞལ་ཟས་བཞེས་སླད་དུ། ། ཆེན་པོ་འབར་བའི་གདན་ལ་བཞུགས། ། བཛྲ་དྷ་ར་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་སྭཱ་ཧཱ། ལས་ཀྱི་ཆུ་ཡིས་བསངས་ནས་ཀྱང་། ། དགུག་སོགས་ལས་ཀྱི་རོ་མཉམ་བྱ། ། སྐུ་ཡི་དེ་ཉིད་སྔོན་འགྲོ་བས། ། མཆོད་ཡོན་ཞལ་བསིལ་ལ་སོགས་ཀུན། ། སྭཱ་ཧཱ་དང་ནི་རབ་ལྡན་པས། ། མ་ལུས་པ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། ཐབ་འདྲའི་གདན་ལ་ལེགས་གནས་ཏེ། ། བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་མངོན་ཕྱོགས་པས། ། ལག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས། ། གཟར་བུ་ལེགས་པར་བཟུང་ནས་སུ། ། ཞི་བའི་སེམས་ནི་སྔོན་འགྲོ་བས། ། ཡམ་ཤིང་མར་ནས་བརྩམས་ནས་ཀྱང་། ། རྫས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་དབུལ། ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཏིལ་ནི་གྲངས་མཐར་ཚང་བར་བྱ། ། དང་བས་མེ་ནི་འབར་བྱས་ནས། ། དེ་ནས་རང་གི་ལྷ་རྣམས་ནི། ། རང་རང་གི་ནི་ཆོ་ག་ལྟར། ། བསྐྱེད་དང་སྤྱན་དྲང་སོགས་སྤྱད་ནས། ། མཆོད་དེ་ཡམ་ཤིང་མར་ལ་སོགས། ། སྙིང་པོ་ཞི་བའི་ལས་རབ་བསྐུལ། ། དགང་བླུགས་བདུན་ནི་ཀུན་དུ་དབུལ། ། མེ་ཡི་ལྷ་ལ་ལས་ཀྱི་སྔགས། །

Recite: Jvala jvala hūṃ. Having made the hearth itself into a house, one should visualize the deity of the activity generated from the syllable Raṃ in its center. White in color, with one face and four arms, he perfectly holds a fully blossomed white lotus and a crystal rosary; he carries a ritual pitcher and a conch, and sits upon a white lotus seat on a goat. Clad in white garments and white ornaments such as crystal, he gazes peacefully in white raiment. Visualizing him well, one should invite him with this mantra: Oṃ, come, come, great being! Supreme Brahmin, divine ṛṣi, for the sake of partaking in the burnt offerings and food, sit upon the great blazing seat! Vajradhara ājñāpayati svāhā. Having purified with the activity water, one should perform the equalization of the flavors of the activities such as summoning. Preceded by the reality of the body, one should offer all the drinking water, water for rinsing the mouth, and so forth, fully endowed with svāhā. Properly situated on a seat like the hearth and facing the northern direction, holding the ladles firmly with both hands in vajra fists, and preceded by a peaceful mind, one should offer all the substances, beginning with the fuel sticks and the clarified butter. Oṃ agnaye svāhā. One should complete the number of sesame seeds. Having caused the fire to blaze with devotion, one then generates and invites one's own deities according to their respective rituals. Having performed the offerings and so forth, and having offered the fuel sticks, clarified butter, and so on, one should invoke the peaceful activity with the essence mantra. One should offer seven full ladles to the fire deity with the activity mantra.

ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སརྦ་པཱ་པཾ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ལྷ་ནི་གཤེགས་གསོལ་ལ་སོགས་པ། ། སྤྱད་བྱས་མེ་ཡི་ལྷ་རབ་མཆོད། ། ལས་དང་དངོས་གྲུབ་རྣམས་བསླངས་ནས། ། གཤེགས་སུ་གསོལ་བྱས་རབ་ཏུ་བསྡུ། ། ཡང་ན་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་གཅིག་པུ། ། པད་དཀར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་གནས་ཏེ། ། སྐུ་ནི་དྲང་པོའི་བདག་ཉིད་ལ། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན་མངའ་ཞིང་། ། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུར་ལྡན། ། དུང་དང་ཀུནྡ་འདྲ་བ་དང་། ། དང་པོ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་འཛིན་ཞིང་། ། ཅོད་པན་སོགས་པས་རྣམ་པར་མཛེས། ། འོད་དཀར་ཟླ་བ་ལ་བརྟེན་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རབ་བརྩེའི་བདག། བསྐྱེད་དེ་སྤྱན་དྲང་མཆོད་སོགས་བྱ། ། ཡི་གེ་དྲུག་ནི་མངོན་བརྗོད་ནས། ། མགོན་པོའི་ལས་ལ་དེ་ནས་བསྐུལ། ། མཐར་ནི་ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྤྱད། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་ནི་རབ་བརྗོད་ནས། ། དོན་རྣམས་གསོལ་ཞིང་ཉེ་བར་སྤྱད། ། དེ་ལྟར་སྔགས་དང་མཆོད་པ་རྣམས། ། ཟུང་དུ་མ་ཐིམ་པ་ཉིད་གཅེས། ། གཟར་བུ་ལ་སོགས་མི་འབྱོར་ན། ། གཡས་པའི་མཐེ་བོས་མཐའ་མནན་ཏེ། ། གཡོན་གྱི་སོར་མོ་ལྔ་གཞིབས་ནས། ། མཆོད་སྦྱིན་རབ་སྤྱད་དེ་ནས་ནི། ། ཅི་བདེ་བར་ཡང་གསུངས་པ་ཉིད། ། ཡང་ན་ཐབ་ཁུང་ལ་སོགས་པ། ། བྲི་བ་ལ་སོགས་བདེ་བར་སྤྱད། ། མར་དང་ཏིལ་དང་ཡམ་ཤིང་རྣམས། ། མེད་པར་སྦྱིན་སྲེག་ལས་རྣམས་ནི། ། ཞི་སོགས་དག་པ་ཉིད་མི་འགྱུར། ། དེ་བས་མཁས་པ་ཚུལ་ཤེས་པས། ། ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་སྤྱད་པར་རིགས། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་སེམས་དགེ་བས། ། སྤྱོད་བཅུ་རབ་གནས་བདག་ཉིད་བྱ། །

OṂ SARVA PĀPAṂ DAHANA VAJRĀYA SARVA PĀPAṂ ŚĀNTIṂ KURU SVĀHĀ. Having performed the dismissal of the deities and so forth, make excellent offerings to the fire deity. Having requested the activities and accomplishments, request their departure and thoroughly withdraw [the visualization]. Alternatively, generate the glorious Vajrasattva, the singular body of all Buddhas, seated in the vajra posture upon a white lotus and moon maṇḍala. His body is upright, possessing the thirty-two major marks and the eighty minor signs. Resembling a conch or a kunda flower, he first holds a vajra and bell, beautifully adorned with a crown and so forth. Relying on a white light moon, he is the essence of great compassion for sentient beings. Having generated him, perform the invitation, offerings, and so forth. Reciting the six syllables, then exhort the Protector for his activities. Finally, perform all the activities. Reciting the hundred syllables, make requests for the aims and partake [of the offerings]. In this way, it is essential that the mantras and offerings are not separated. If a ladle and so forth are not available, press the edge with the right thumb, join the five fingers of the left hand, and perform the offering; it is taught that this is also acceptable as long as it is comfortable. Alternatively, one may easily perform the drawing of the hearth and so forth. Without ghee, sesame, and fuel sticks, the activities of the fire offering—such as pacification and the rest—will not be pure. Therefore, the wise who understand the method should perform all the rituals. In all cases, with a virtuous mind, one should abide in the ten modes of conduct.

སེམས་དགེ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ཡིས། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དོན་ཆེན་དུ། ། འགྱུར་བར་གསུངས་པ་ཤེས་བྱས་ན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྔོན་འགྲོ་བས། ། ཉིན་དང་མཚན་མོ་ནམ་དུ་ཡང་། ། དུས་འདས་དོན་མེད་མི་བྱ་སྟེ། ། སྦྱང་དང་ཚོགས་ནི་འཕེལ་བར་བྱ། ། ས་གཞི་ཡིད་འོང་བདག་ཅན་དུ། ། སེམས་དགེ་མེ་ཏོག་སིལ་མས་བཀང་། ། གདན་ལ་སོགས་པས་རབ་བརྒྱན་ཏེ། ། སྐུ་གཟུགས་གསུང་རབ་མཆོད་རྟེན་དང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་རིག་པ་སོགས། ། ཡིད་དུ་འོང་བ་ལེགས་པར་དགོད། ། དེ་ལ་ཕྱག་སོགས་གུས་བྱས་ཏེ། ། མཆོད་ཡོན་ཞལ་བསིལ་མེ་ཏོག་སོགས། ། མར་མེ་དྲི་དང་བཟའ་བ་དང་། ། སྒྲ་དང་གར་དང་གླུ་དབྱངས་རྣམས། ། རྒྱ་ཆེར་རབ་ཏུ་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ལྟར་དགེ་བ་རྣམས་བརྟེན་ནས། ། ཡང་དག་ཡིད་དུ་འོང་བ་རྣམས། ། འབྱོར་རམ་ཡང་ན་སྤྲུལ་པ་ཡིས། ། ནམ་མཁའ་གང་བར་བྱས་ནས་ཀྱང་། ། ཡོན་ཏན་ལྡན་ལ་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཚད་མེད་སེམས་ཀྱིས་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ལྟར་དགེ་ལ་རྣམ་བརྟེན་ནས། ། དཔག་མེད་འགྲོ་བའི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། ཚད་མེད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི། ། འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱ། ། སྦྱིན་པ་དང་ནི་ཡོན་གནས་དང་། ། བདག་དང་རྫས་དང་འབྲས་བུ་དང་། ། རང་ངམ་གཞན་ནམ་གཉི་གའམ། ། རྒྱུ་མེད་པར་ཡང་སྐྱེ་མིན་པས། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་མི་དམིགས་ཤིང་། ། སྣང་བ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ལས། ། སེམས་ནི་བརྟན་པར་རབ་ཏུ་བཞག། དེ་ལས་ལངས་ནས་སེམས་དཔའ་མཆོག། གོས་པ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་བྲལ། ། འཁོར་བ་དག་པའི་ཆོས་བརྗོད་བྱ། ། དེ་ལྟར་གནས་པའི་མི་མཆོག་སྟེ། ། ཚངས་དང་དབང་ཕྱུག་དབང་པོ་དང་། ། ཁྱབ་འཇུག་དང་ནི་གཞོན་ནུ་དང་།

Knowing that it has been taught that all actions become of great significance when the mind is thoroughly established in virtue, one should take the awakening mind (bodhicitta) as the preliminary and, at all times, day or night, never let the time pass in vain, but increase the training and the accumulations. On a delightful ground belonging to oneself, fill it with scattered flowers of a virtuous mind, and beautifully adorn it with seats and the like. Arrange there pleasing and excellent images, scriptures, stupas, vajras, bells, and ritual implements. Having performed prostrations and other acts of respect toward them, one should extensively offer drinking water, water for the face, flowers, and so forth, as well as lamps, incense, food, music, dance, and songs. Relying thus upon such virtues, one should fill the entirety of space with truly delightful things, whether through actual wealth or through emanations, and offer them all to those possessing good qualities with an immeasurable mind. Relying thus upon virtue, for the sake of the benefit of immeasurable beings, one should fully dedicate the fruit, which is immeasurable and inconceivable. Since the gift, the recipient, the self, the substance, and the fruit do not arise without a cause—whether from oneself, from another, from both, or without a cause—they are not perceived by way of their own nature. From this state of non-appearance, one should firmly settle the mind. Arising from that, the supreme being, unstained and free from defilement, should proclaim the Dharma of the purity of cyclic existence. Such a supreme person abiding in this way [is beyond] Brahmā, Īśvara, Indra, Viṣṇu, and Kumāra.

། དགའ་བྱེད་ནོར་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ། ། དྲེགས་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། བརྩེ་དང་ལྡན་པས་བསྲུང་བ་དང་། ། དོན་སྒྲུབ་རྟག་ཏུ་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་། ། མན་ངག་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་བས། ། དེ་ཡི་ལག་ན་ཉེ་བར་གནས། ། ས་སྟེང་གྲགས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་། ། དགོས་པ་ཐམས་ཅད་ཡིད་བཞིན་དུ། ། སྐྱེ་བོ་མང་པོས་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ། ། དབུལ་བ་དང་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་། ། ནད་དང་བཀྲེན་པ་ཉེ་ཟད་བྱེད། ། དག་བྱེད་སྒྲུབ་པོའི་ཕོ་ཉ་དག། འབད་པ་མེད་པར་མདུན་དུ་གནས། ། དེ་ཡི་སྤྱོད་པ་མི་ཉམས་ཤིང་། ། རྣམ་གསུམ་གྲོལ་བའི་བདག་ཉིད་འགྱུར། ། དེ་ནི་སྐྱེ་བོས་མཐོང་གྱུར་ན། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཞི་ཞིང་། ། ཐར་པའི་ལམ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར། ། ལས་ཀུན་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་ཞིང་། ། མཐོ་རིས་མི་ཡུལ་ས་འོག་ཏུ། ། སྤྱོད་ཅིང་སེམས་ཅན་རྗེས་འཛིན་བྱེད། ། བཅུ་གསུམ་ས་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། རྒྱལ་མཆོག་དེ་ནི་ཆགས་ཤིང་གནས། ། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་སྲིད་པའི་དབའ་རླབས་དྲག་པོ་དང་ལྡན་ཞིང་། ། ཉོན་མོངས་སྦྲུལ་དང་ཆུ་སྲིན་སོགས་ནི་གདུག་པའི་འཚེ་བར་ལྡན། ། ཚེ་འདི་མི་རྟག་དབང་མེད་རྣམ་རྟོག་རླུང་གིས་གཡོས་མཐོང་ནས། ། དཔལ་འབྱུང་འཆི་མེད་དམ་པའི་ཆོས་ལ་འབད་པས་ཉེར་གནས་ཀྱིས། ། དྲི་མེད་ལུང་ལས་བཤད་མཐོང་མགོན་པོས་རྗེས་བཟུང་བས། ། ཀུན་བཟང་སྤྱོད་ལ་སྣང་བ་རབ་སྐྱེས་དགའ་དང་ལྡན། ། ལོག་པར་ལྟུང་ལ་ཉེར་ཕྱོགས་འགྲོ་ལ་རྣམ་བརྩེ་བས། ། སྙིང་པོ་རྒྱན་གྱུར་ཆོ་ག་རྒྱུད་ཀུན་ཚུལ་འདི་བྱས། ། དད་པས་ཉེར་བསྒྲུབས་སྐྱོན་བྲལ་དགེ་བ་རྣམ་རྒྱས་པས། །

All the world-protectors, such as Nandikeśvara and Vaiśravaṇa, who possess great majesty, will protect with compassion and constantly follow to accomplish one’s aims. Because the pith instructions are extremely difficult to find, they will remain close at hand. Renowned upon the earth, all necessities will be perfectly accomplished for many people according to their wishes. Poverty, suffering, disease, and destitution will be utterly exhausted. The messengers of the practitioner who purifies will stand before them without effort. Their conduct will not decline, and they will become the very nature of the threefold liberation. When people see them, all their sins will be thoroughly pacified, and they will enter the path to liberation. All their actions will bear fruit, and they will act in the higher realms, the human world, and the subterranean regions, caring for sentient beings. On the thirteenth bhūmi, that supreme Victor, the Vajra-Holder, will dwell in passion. Seeing the ocean of saṃsāra, with its fierce waves of existence, and its predatory afflictions such as snakes and sea-monsters, and seeing this life as impermanent, powerless, and tossed by the winds of conceptual thought, one should apply oneself to the sublime Dharma, the source of glory and immortality. Having seen what is explained in the stainless scriptures and being cared for by the Protector, one will possess the joy of the light of Samantabhadra’s conduct. Out of compassion for beings who are approaching a fall into the wrong paths, I have composed this ritual, the ornament of the essence of all tantras. Through the expansion of faultless virtue accomplished with faith, may there be prosperity.

འགྲོ་བས་ལམ་རྟོགས་དྲི་མེད་འབྲས་ལ་ཉེར་གནས་ཤོག། དད་པས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་བྱས་ལ། ། དོན་དང་སྒྲ་ཡིག་འཁྲུལ་གྱུར་པ། ། བླ་མ་མཁའ་འགྲོ་གྲུབ་ཀུན་གྱིས། ། ཉེར་བརྩེས་བདག་ལ་བཟོད་པར་མཛོད། ། གསང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་ཆོ་གའི་སྙིང་པོ་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བ་སློབ་དཔོན་འཇམ་དཔལ་གྲགས་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། བལ་པོའི་མཁན་པོ་ཀ་ན་ཀ་ཤྲཱི་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་ཆོས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། ། སླད་ཀྱི་རྒྱ་གར་གྱི་པཎྜི་ཏ་ཧ་སྱ་བཛྲ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཉི་མ་རྡོ་རྗེས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

May beings realize the path and abide in the stainless fruit. Having composed this work on the mode of practice through faith, whatever errors have occurred regarding the meaning or the phonemes, may the gurus, ḍākinīs, and all accomplished masters, out of their great compassion, grant me their forgiveness. This concludes the Ornament of the Essence of the General Ritual for All Secrets, composed by the master Mañjuśrīkīrti. It was translated by the Nepalese abbot Kanakaśrī and the translator Chos kyi shes rab. Later, it was translated, edited, and finalized by the Indian paṇḍita Hasavajra and the translator-monk Nyima rdo rje.