An Extensive Explanation of the Root Transgressions of the Vajra Vehicle

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཛྲ་ཡཱ་ན་མཱུ་ལ་པཏྟི་ཊཱི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་རྩ་བའི་ལྟུང་བའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྟག་གནས་དུས་གསུམ་བདེ་གཤེགས་མཉམ་ཉིད་སྐུ། ། ཁ་སྦྱར་བདེ་ཆེན་ལོངས་སྤྱོད་ཡོངས་རྫོགས་དཔལ། ། བདུད་བཞི་ལས་རྒྱལ་འགྲོ་ཀུན་རེ་འདོད་སྐོང་། ། ཐུགས་རྗེ་བདག་ཉིད་འཇམ་མགོན་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། འདིར་ནི་མི་མཁས་གསང་སྔགས་དོན་ལ་མངོན་རྨོངས་པའི། ། དབང་བསྐུར་དམ་ཚིག་མེད་དེ་ཞལ་གྱི་བདུད་རྩི་བྲལ། ། བདུད་ཀྱིས་མངོན་བསླུས་རང་ཉིད་ཕུང་བ་ཁོ་ནར་ཟད། ། སྙིང་རྗེ་གསོ་ཐབས་བདུད་རྩི་འདི་ནི་བཤད་པར་བྱ། ། ལམ་མཆོག་རྣམས་ཀྱི་གཞིར་འགྱུར་དམ་ཚིག་འདི། ། ཐེག་མཆོག་རྒྱུད་ཀུན་ལས་ནི་རབ་བསྟན་པ། ། སློབ་དཔོན་གཞན་དག་གཞན་དུ་འཆད་དེ་འདི་ཡི་དོན། ། བདག་གིས་བླ་མ་ལས་རྙེད་ཐེག་མཆོག་སྤྱོད་པ་ཉོན། ། དེ་ལ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རྒྱུད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་སྙིང་རྗེས་བསྒྲལ་བའི་སེམས་སྔོན་དུ་བཏང་བ་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འདོད་པས་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་སློབ་དཔོན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བའམ། གཞོན་ནུ་མ་ལ་ཕབ་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བའམ། ཡང་ན་དེ་ཉིད་བཅུ་དང་ལྡན་པས་མངོན་དུ་བྲིས་པས་བུམ་པའི་དབང་དང་། གསང་བའི་དབང་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་དང་། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཆོ་ག་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྩ་བའི་དམ་ཚིག་ཕམ་པ་དང་། ལྟུང་བ་དང་། ལྕི་བ་དང་། སྦོམ་པོ་དང་། ཡན་ལག་དང་།

In the language of India: Vajrayānamūlāpattitīkā. In the language of Tibet: rDo rje theg pa’i rtsa ba’i ltung ba’i rgya cher bshad pa (An Extensive Explanation of the Root Downfalls of the Vajrayāna). Homage to Mañjuśrī Kumārabhūta! To the one whose body is the equality of the Sugatas of the three times, eternally abiding; the glorious perfection of the sambhogakāya of great bliss in union; the victor over the four māras who fulfills the hopes and desires of all beings; to the Lord of Compassion, Mañjughoṣa, I pay homage. Here, those unskilled who are utterly deluded regarding the meaning of Secret Mantra—lacking empowerment and samaya, and deprived of the nectar of the [Master’s] speech—are merely ruined, having been manifestly deceived by māras. I shall explain this nectar, the method for healing them. This samaya is the foundation of all supreme paths, thoroughly taught in all the tantras of the Supreme Vehicle. While other masters explain it otherwise, listen to the conduct of the Supreme Vehicle as I have received its meaning from my guru. In that regard, those who practice the way of Secret Mantra must realize the continuum of the unborn. Preceded by the mind of liberation through compassion for all beings, and desiring the complete perfection of the Great Bindu, they should approach a qualified master. Whether the master’s maṇḍala of meditative absorption appears directly, or a maṇḍala is drawn by means of a young maiden, or else it is drawn directly by one possessing the ten suchnesses, the master bestows the vase empowerment, the secret empowerment, the wisdom-gnosis empowerment, and the complete ritual upon the disciple. [The master then explains] the root samayas: the defeats, the downfalls, the heavy ones, the gross ones, the branches, and...

ཉེས་བྱས་དང་། ཕྲ་མོ་དང་། ཉེས་པ་མེད་པ་དང་། དམ་ཚིག་གི་ཚོགས་རྣམས་དབོག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་རྫོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒྲུབས་ན་ཚེ་གཅིག་ལ་སོགས་པས་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་དང་། ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཞར་ལ་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་ཐོབ་ནས་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་རྟོག་པ་མེད་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ལོ། ། ། ། གཞན་དག་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོའི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པ་བྱ་བ་སྤྱོད་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ལས་ཀྱང་། གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་དམ་ཚིག་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོས་བརྟགས་པའི་ལྷ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་དང་དབང་པོའི་སྒོ་མཉམ་པར་སྦྱར་ནས། དཀའ་ཐུབ་དང་། དཀའ་སྤྱད་དང་ཁྲུས་ལ་སོགས་པའི་ལས་དང་བྱ་བ་གཙོར་མི་འཛིན་པར་འགྲུབ་པར་གསུངས་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཁྲུས་དང་གཙང་སྦྲ་འདིར་མི་དགོས། ། དཀའ་ཐུབ་དཀའ་སྤྱད་འདིར་མི་དགོས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། རྟག་ཏུ་སྦྱོར་བས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། གཞན་ཡང་ཐིག་ལེ་མཉམ་གནས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངང་གནས་ན། ། དམ་ཚིག་མེད་ཅིང་སྡོམ་པ་འང་མེད། ། བྱ་དང་བྱེད་པ་རྩོལ་བ་མེད། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འབྱུང་བའི་རྒྱུད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་མཉམ་གནས་ན། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་ཉམས་མ་ཡིན། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། ཐུགས་གསང་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། སྤྲོས་མེད་ཐིག་ལེའི་ངང་གནས་ན། ། བྱ་བ་མ་ཡིན་སྤྱད་ཀྱང་འགྲུབ། ། ཅེས་འབྱུང་བ་དང་།

One should transmit the collections of misdeeds, subtle infractions, faults, and the samayas. Then, if one practices by way of the generation stage and the completion stage, the supreme siddhi and the common siddhis will be extensively attained as a byproduct in a single lifetime and so forth. Then, having attained the spontaneously present reality, to act for the benefit of sentient beings without conceptualization through non-referential great compassion is the way of Secret Mantra. Furthermore, even from the Vajra Peak Tantra and others, which primarily emphasize the Kriya and Charya systems, it is taught that accomplishment is achieved by those possessing the samayas who realize the non-dual reality and unify the conceptual deity and the wisdom deity through the equal application of the sense faculties, without prioritizing activities and tasks such as asceticism, hardships, and ritual ablutions. As it is said: "Ablutions and cleanliness are not required here; Asceticism and hardships are not required here. Through constant union with the Buddhas and the Great Beings, Accomplishment will be attained." Furthermore, from the Bindu-Samavasthita Tantra: "If one abides in the state of great bliss, There are no samayas and no vows. Without action, agent, or effort, One is accomplished like space." And from the Bodhicitta-udbhava Tantra: "If one abides in the state of bodhicitta, The samayas and vows are not impaired." And from the Guhyacitta Tantra: "If one abides in the state of the unelaborated bindu, Even if one engages in what is not to be done, one is accomplished."

རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་ཟད་པའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། དམ་ཚིག་ལ་སོགས་བརྟགས་པས་འཆིང་། ། སྒྱུ་མའི་སྦྱོར་ཤེས་སྟོང་པས་འགྲུབ། ། ཅེས་འབྱུང་བ་དང་། མཁའ་འགྲོ་མ་གསང་བ་མཛོད་ལས་ཀྱང་། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་རྣམས། ། སྒྱུ་མ་ལྷ་དང་ལྷ་མོར་གནས། ། བསྡམ་བྱ་མེད་ཅིང་སྡོམ་བྱེད་མེད། ། རྩ་དང་རླུང་དང་ཐིག་ལེ་མེད། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། གཞན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་དང་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དོན་རྟོགས་ན། ། སྨྱུང་བར་གནས་པ་ལ་སོགས་པ། ། དམན་པའི་སྤྱོད་པ་བཤད་པས་ན་ཟབ་མོའི་དོན་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པའི་ལྷའི་སྦྱོར་བས་རྟག་པར་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོ་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་གནས་ན། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་དག་བྱ་བ་དང་སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་དག་ལས་ནི་ལས་དང་བྱ་བས་འགྲུབ་པར་བཤད་ན། གཞན་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ལས་ཀྱང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་ཏེ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། བུས་པ་བློ་དམན་པ་དང་། སྤྲོས་བཅས་ལ་དགའ་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་འཇིགས་པ་རྣམས་ཉེ་བར་གཟུང་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་དོན་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ལས། སྟོང་ཉིད་ལྟ་བས་གྲོལ་འགྱུར་ཏེ། ། སྒོམ་པ་ལྷག་མ་དེ་དོན་ཡིན། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཀུན། །

From the Tantra of the Total Exhaustion of Conceptualization: "Binding occurs through the conceptualization of samaya and so forth; through the realization of the yoga of illusion, one is accomplished by emptiness." And from the Secret Treasury of the Ḍākinīs: "These appearing phenomena abide as illusory gods and goddesses. There is nothing to be bound and no binder; there are no channels, winds, or drops. Through emptiness, accomplishment is attained." Furthermore, all the Yoga and Yoginī Tantras state: "If the meaning of great bliss is realized, then fasting and such inferior practices are explained as unnecessary." Thus, if one abides in the equality of the great drop through the yoga of the naturally abiding deity, the supreme siddhi of the three bodies and five wisdoms and so forth will be attained. One might ask: "Are not the Kriyā and Caryā Tantras also the Vajrayāna? Since they explain that accomplishment is achieved through ritual actions and activities, does this not contradict the Mahāyāna sūtras, which state that the primary cause of omniscience is the accumulation of merit through generosity and so forth?" These were spoken by the Blessed One with a specific intention. They were taught to guide those of inferior intellect, those who delight in conceptual elaboration, and those who fear the extremely profound meaning. As it is said in the Introduction to Suchness in the Meaning of Secret Mantra: "One is liberated through the view of emptiness; the remaining meditations are for that purpose. All activities of body, speech, and mind..."

ཐེག་པ་དམན་ལ་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། དེ་ཉིད་ཚོལ་ལ་ཐོག་མར་ནི། ། ཐམས་ཅད་ཡོད་ཅེས་སྨྲ་བར་བྱ། ། དོན་རྣམས་རྟོགས་ཤིང་ཆགས་མེད་ལ། ། ཕྱིས་ནི་རྣམ་པར་དབེན་དོན་ཉིད། ། ཅེས་བཤད་པས་སོ། ། གཞན་དུ་འཇམ་དཔལ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ལས་ཀྱང་། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ངས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བློའི་ཁྱད་པར་དང་། རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐེག་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་བསྟན་ཏེ། ལ་ལ་ལ་ཕྱི་རོལ་པའི་ཚུལ་ལོ། ། ལ་ལ་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པའོ། ། ལ་ལ་ལ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། གཞན་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་དང་། རིག་པ་འཛིན་པའི་རྒྱུད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསྟན་ཀྱང་། ཐིག་ལེ་ཆེན་པོ་ཡི་གེ་མེད་པ་བརྡ་དང་བྲལ་བས་གཉིས་སུ་མེད་པས་སངས་རྒྱས་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས་གསལ་བར་བྱས་པས་རིག་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པའི་ཁུངས་དང་། རྡོ་རྗེ་གཙུག་ཏོར་ལས་ཀྱང་། དེ་ཁོ་ན་ལ་མཉམ་གནས་ན། ། དམ་ཚིག་མེད་ཅིང་སྔར་སྤྱད་མེད། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གཟུང་མི་དགོས། ། དེ་ཉིད་བཅུ་བྲལ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཀྱང་། རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ་མཚན་མར་རིག་པར་བྱའོ། ། དོན་དམ་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡུམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏོ། ། གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ནི་དམ་ཚིག་དང་སྤྱོད་པས་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་དང་བྲལ་བས་རིག་བྱེད་གསང་ཚིག་གི་ཆོ་ག་བཞིན་ནོ། །

It is stated: "It is taught for those of the Lesser Vehicle." Furthermore, the master Nāgārjuna said: "When first seeking reality, one should say that everything exists. Once the objects are realized and one is free from attachment, later one should understand the meaning of total solitude." Elsewhere, the Mañjuśrī-māyājāla also states: "Vajrapāṇi, I have taught the distinctions of the vehicles according to the differences in the intellects and the varieties of the lineages of sentient beings. To some, I taught the systems of the outsiders; to some, the vehicle of the śrāvakas; to some, the vehicle of the pratyekabuddhas; and to others, the vehicle of the pāramitās and the immeasurable tantras of the vidyādharas. Nevertheless, one should know that buddhahood is attained through the non-duality of the great bindu, which is without letters and free from symbols." This makes it clear. Moreover, sources such as the Vajraśekhara and the Vajroṣṇīṣa state: "If one abides in suchness, there are no samayas and no prior conduct. There is no need to hold the vajra and bell; one will achieve the state free from the ten [ritual] realities." The Prajñāpāramitā also teaches: "Subhūti, the bodhisattvas' practices of generosity and so forth are with conceptual elaboration and should be known as having signs. The ultimate is the dharmadhātu, the mother of the Victors," and so on. Furthermore, the state of a Vajradhara is not attained through samayas and conduct alone, but through being free from [mere] correct views, just like the rituals of the secret words of the Vedas.

དེའི་ཕྱིར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་ན་ལུས་ངག་གི་སྤྱོད་པ་དང་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ཐེག་པ་འོག་མའི་ཚུལ་ཡིན་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལས་ནི་དམ་ཚིག་དང་བྱ་སྤྱོད་ལ་སོགས་པ་མི་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་ཟབ་མོའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་གཞན་དག་ཟེར་རོ། ། དེ་ཡན་ཆོད་ངེས་དོན་ནོ། ། ། ། ཕྱོགས་གཞན་དག་ལ་ཡང་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་དང་། དམ་ཚིག་གི་སྦྱོར་བ་ལ་གནས་ན་ལྟ་བ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐུན་མོང་དང་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པའི་དངོས་པོས་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལུང་དང་རིག་པ་དག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ས་འོག་གི་རྒྱུད་ལས། དཀྱིལ་འཁོར་རྫས་ཀྱི་སྦྱོར་ལྡན་ཞིང་། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཤེས། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པའི་རྒྱུད་ལྡན་ན། ། མཚན་མར་བལྟས་ཀྱང་གྲོལ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ཡང་སྐུ་ཁྲོས་པའི་རྒྱུད་ལས། ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རབ་ཤེས་ཤིང་། ། གསང་སྔགས་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་བདུན་ལྡན། ། སྤྲོས་བཅས་སྤྱོད་པ་རབ་མཁས་ན། ། སྤྲོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ཡང་གཅིག་ཏུ་སྤྲོས་པའི་རྒྱུད་ལས། མཉམ་ལྡན་དེ་ཉིད་བཅུ་ཤེས་ན། ། དངོས་པོར་ཞེན་པས་བགེགས་མི་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། གཞན་ཡང་དམ་ཚིག་རྟོགས་པའི་རྒྱལ་པོའི་རྒྱུད་ལས། སྦྱོར་ལ་གནས་པ་ཆོ་གའི་མཆོག། གསང་སྔགས་ཆོ་ག་སྦྱོར་བས་འགྲུབ། ། ཅེས་འབྱུང་བ་དང་། དེ་ཉིད་བསྡུས་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལས། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པས་གྲོལ་འགྱུར་ཏེ། །

Therefore, some masters say that if the meaning of emptiness is realized, then physical and verbal conduct, samaya, and so forth, are the methods of the lower vehicles; in the Mahāyoga tantras, samaya, conduct, and the like are not required, for such realization is the internalization of the profound meaning. This is the definitive meaning up to this point. Regarding other perspectives, if one abides in the rituals of empowerment, the activities of the maṇḍala, and the application of samaya, the view is not the primary factor; nevertheless, the common and supreme siddhis will arise through the nature of dependent origination. Why is this so? It is because of scripture and reasoning. As it says in the Vajrapātāla Tantra: "When one possesses the application of maṇḍala substances, Knows the reality of the fire-offering rites, And maintains the continuum of samaya vows, One will be liberated even while viewing signs." Furthermore, the Krodhakāya Tantra states: "Thoroughly knowing the application of activities, Possessing the seven modes of mantra application, And being highly skilled in elaborate conduct, One will be liberated by elaboration itself." Moreover, the Ekavyūha Tantra states: "If one knows the ten realities of equality, Attachment to things will not become an obstacle." And the Samayavijñānarāja Tantra states: "Abiding in application is the supreme ritual; Through the application of secret mantra rituals, success is achieved." And the Mahā-tattvasaṃgraha Tantra states: "One will be liberated through the conduct of secret mantra."

རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་གསང་བའི་མཆོག། ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཐུགས་ཁྲོས་པའི་རྒྱུད་ལས། ཟུང་དུ་འབྲེལ་པ་སྤྱོད་པའི་མཆོག། སྤྱོད་པའི་གཞིས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། ཕྲིན་ལས་རྫོགས་པའི་རྒྱུད་ལས། རྡོ་རྗེ་པདྨར་རབ་སྦྱར་ནས། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དོན་དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། རྣམ་པར་དབེན་དོན་མི་ཤེས་པར། ། ཐོས་པ་ཙམ་ལ་འཇུག་བྱེད་ཅིང་། ། གང་དག་བསོད་ནམས་མི་བྱེད་པ། ། སྐྱེས་བུ་ཐ་ཤལ་དེ་དག་བརླག། འབྲས་བུར་བཅས་པའི་ལས་རྣམས་དང་། ། འགྲོ་བ་དག་ཀྱང་ཡང་དག་བརྗོད། ། དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་ན། ། སྐྱེ་བ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཞེས་བཤད་པ་དེ་ཡང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་དགག་པ་ལས་ཀུན་རྫོབ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་གྲུབ་པར་གསལ་བར་གསུངས་ན། གང་དག་ཁྱེད་ཀྱི་གཞུང་ལ་ནི། ། བརླག་པར་འགྱུར་བར་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ། གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་ནི་ཆོས་ཅན་སྒྱུ་མའི་མཚན་ཉིད་འདུས་བྱས་ཡིན་ཏེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ལྟ་བ་གཙོ་བོར་མི་འཛིན་པར་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པས་འགྲུབ་པོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་འདོད་དོ། ། དེ་དག་གི་གཞུང་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རེ་ཞིག་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལྟར་ན་དོན་དམ་པའི་ལྟ་བ་གཙོ་ཆེ་སྟེ། དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་ཚུལ་འདི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་མཐའ་དག་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ལས་ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པ་ཆ་མཉམ་པ་ལས་འགྲུབ་པར་གསུངས་ཏེ།

This is because it is stated: "The Vajra Holder is the supreme secret," and because the Tantra of the Wrathful Mind states: "The supreme practice is that which is joined in union; the basis of practice is the Vajra Holder." Furthermore, the Tantra of Perfect Enlightened Activity states: "Having perfectly joined the vajra and the lotus, great bliss is the dharmakāya." Regarding that very point, the master Nāgārjuna also says in that same work: "Those who do not understand the meaning of complete isolation, but engage in mere hearing and do not cultivate merit—those base individuals are ruined. Actions together with their results, and the realms of beings, are also correctly described. When their nature is fully understood, it is taught as being without arising." If this explanation—which clearly states that the conventional accumulation of merit is established through the refutation of the view of a self and so forth—is indeed so, then it is clearly stated that those who follow your own system will be ruined. Moreover, some masters assert that the Buddha is a conditioned phenomenon characterized by illusion, like a sprout arising from a seed because of dependent origination, and that one achieves realization not by primarily holding such a view, but through practices such as the samaya commitments. To address their position: if, according to the former side, the ultimate view is primary, then this manner of disregarding practices such as the samaya is illogical. For the Blessed One has taught in all the tantra classes and the Mahāyāna sūtras that realization is achieved through the equal integration of view and practice.

གསང་བ་མཆོག་གི་རྒྱུད་ལས། སྤྲོས་པའི་དོན་ནི་རབ་རྟོགས་པ། ། ཐེག་པ་མཆོག་ལ་མངོན་དད་ཅིང་། ། སྙིང་རྗེས་གཞན་གྱི་དོན་ལ་མོས། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ནི་རབ་སྤྱོད་ཅིང་། ། སྣང་སྲིད་སྒྱུ་མ་སྦྱོར་ཤེས་པས། ། ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ། བསྒྲུབ་པས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། ལས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་སྦྱོར་ཤེས་པས། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེ་པདྨ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་རྒྱུད་ལས། གསང་བའི་བདག་པོ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྦྱོར་བའི་ཐབས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཆོ་གས་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། གསང་བའི་བདག་པོ་དཔེར་ན་སྐྱེས་བུའི་རྩོལ་བ་དང་། གཙུབ་ཤིང་དང་། གཙུབ་སྟན་དང་། ལག་པ་དང་། རྩྭ་རྣམས་འདུས་པ་ལས་མེ་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་དང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཆེ་བ་དང་། དབང་དང་དམ་ཚིག་ཐོབ་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། དུར་ཁྲོད་གསང་བའི་རྒྱུད་ལས་འཇམ་དཔལ་གསང་སྔགས་ལ་མངོན་པར་དད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དུར་ཁྲོད་དམ་ཆུ་འགྲམ་དུ་དོགས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་། རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་སྦྱོར་བས་གྲུབ་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་ཏེ་ཟླ་བ་དྲུག་ཏུ་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱད་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ས་བཅུ་གསུམ་བསྒྲོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་དང་། དམ་ཚིག་བཀོད་པའི་རྒྱུད་ལས། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཚོགས་རབ་ཏུ་ཉོན་ཅིག།

From the Supreme Secret Tantra: "Those who have thoroughly realized the meaning of the elaborations, who have clear faith in the supreme vehicle, and who are devoted to the welfare of others through compassion; who thoroughly utilize the five nectars and, by knowing how to apply appearance and existence as an illusion, accomplish the supreme siddhi through that very yoga of the deity. By knowing how to apply the siddhi of activity..." so it is said. Furthermore, from the Tantra of the Union of the Vajra and Lotus: "Lord of Secrets, if one accomplishes siddhi through the method of non-dual union via the secret mantra yoga and the ritual of dependent origination, it will be accomplished. Lord of Secrets, for example, just as fire arises from the gathering of a person's effort, a fire-drill, a fire-board, the hands, and grass, so too the secret mantra yoga is accomplished through the meaning of emptiness, the greatness of dependent origination, and the attainment of empowerment and samaya. Otherwise, one will fall into a downfall." And from the Secret Charnel Ground Tantra: "A yogi who has clear faith in the secret mantra of Mañjuśrī, with a mind free of doubt in a charnel ground or by a riverbank, should practice the yoga of the generation stage and the completion stage. By abiding in the great accomplishment and engaging in the conduct of awareness for six months, one will traverse the thirteen grounds of the Vajra Holder." And from the Tantra of the Array of Samaya: "O hosts of Vajra Holders, listen well!"

ཕྱི་རབས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དམ་ཚིག་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང་། དོགས་པ་མེད་ཅིང་ཐེ་ཚོམ་དང་བྲལ་བ་དང་། རང་གི་ལུས་ལ་ཆགས་པ་མེད་ཅིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་དགའ་བ་དང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཤེས་པ་དང་། དེ་དག་ཀྱང་ཆོས་དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། དེའི་ཕྱིར་ན་སྒྱུ་མ་མཁན་གྱིས་ཇི་ལྟར་རྫས་དང་སྔགས་ཀྱི་ཁང་བཟང་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་འདི་ལྟར་ཡང་ཆོ་ག་འདུས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དཔེར་ན་སྒྱུ་མ་མཁན་པོ་འགས། ། སྒྱུ་མ་ཐར་པར་བྱ་ཕྱིར་བརྩོན། ། གང་ཕྱིར་དེ་ནི་མངོན་ཤེས་པས། ། སྒྱུ་མ་ལ་ནི་དེ་མི་ཆགས། ། དེ་བཞིན་སྲིད་གསུམ་སྒྱུ་མ་ལྟར། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མཁས་པས་མཁྱེན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་ལ་གནས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱང་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་འཇུག་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱང་ཚུལ་དེ་ལས་ཉམས་པས་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐོད་པའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་རབ་ཏུ་ཉོན་ཅིག། འོད་གསལ་བ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས། སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ན་ཞིང་ལས་སྐྱེས་པ་དང་། སྔགས་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བྱིན་ཅིག་ཅེས་འབྱུང་བ་དང་། རྒྱན་དམ་པའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་བཅས་ཡོངས་རྫོགས་ཤིང་། ། སྤྲོས་མེད་མཚན་མ་མེད་བལྟས་ན། ། ཚེ་གཅིག་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་འབྱུང་། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། གཞན་ཡང་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ཆེན་པོ་ལས།

It is stated: "If future yogis maintain bodhicitta and great compassion, uphold the unerring samaya, remain free of doubt and hesitation, have no attachment to their own bodies and delight in the welfare of sentient beings, and understand the ritual procedures of the secret mantra—provided these do not waver from the dharmadhātu—they will be cared for by the Buddhas." Therefore, just as a magician creates palaces and the like through substances and mantras, so too is accomplishment achieved through the assembly of rituals. As it is said: "Just as a certain magician, Exerts himself to liberate his illusions, Because he knows them through clairvoyance, He has no attachment to the illusion. Likewise, the wise understand The three realms of existence to be like an illusion." Thus, by abiding in the conventional and the ultimate, even the Tathāgatas engage in the welfare of beings; yogis, however, will not achieve accomplishment if they deviate from this method. As the Vajra Skull Tantra states: "O ḍākinīs, listen well! Having entered into the meditative equipoise of luminosity, if the conduct with elaboration is fully perfected, then grant all siddhis, such as those born of the field and those born of mantra." And from the Ornament of the Supreme Tantra: "When the conventional with elaboration is fully perfected, and the signless without elaboration is viewed, the supreme siddhi will arise in a single lifetime." Furthermore, from the Glorious Great Guhyasamāja:

སྤྲོས་བཅས་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་ཤིང་། ། སྤྲོས་མེད་མཚན་མ་མེད་གནས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་གླུ་ཡིས་ཡོངས་བསྐུལ་ནས། ། ལྷ་མོའི་ཚོགས་དང་མཉམ་དུ་རོལ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། ཐིག་ལེ་གཅིག་པའི་རྒྱུད་ལས། དཔའ་བོས་རྣལ་འབྱོར་ཡོངས་བྱས་ཏེ། ། བསྒྲུབས་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་མ་ཐོབ་སྟེ། ། མཚན་མ་མེད་པས་ལྷ་བསད་དེ། ། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། ལས་རྒྱ་མཚོའི་རྒྱུད་ལས། སྤྲོས་བཅས་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་ཀྱང་། ། སྤྲོས་པ་མེད་པ་རབ་ཏུ་སྐྱེ། ། མཚན་མ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་ཀྱང་། ། འགྲོ་བའི་དོན་ལ་རྟག་ཏུ་འཇུག། ཅེས་འབྱུང་བ་དང་། གཞུང་འབུམ་པ་ལས་ཀྱང་། སྙིང་རྗེས་མྱ་ངན་འདས་མི་གནས། ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་འཁོར་བ་མིན། ། མཐའ་གཉིས་རྣམ་པར་དོར་ནས་ཀྱང་། ། རྟོག་པ་མེད་པས་འགྲོ་དོན་སྤྱོད། ། ཅེས་འབྱུང་བ་དང་། གསང་བ་ཤིན་ཏུ་མཐོ་བའི་རྒྱུད་ལས། དངོས་པོར་ལྟ་བ་རབ་སྤངས་ཏེ། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སྦྱོར་ཤེས་པས། ། སྔགས་པས་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལྟར། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་མཉམ་མེད་བྱོས། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། བཤད་པའི་རྒྱུད་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ལས་ཀྱང་། གསང་སྔགས་ལྷ་ཡི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབས་པས་འགྲུབ། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་རབ་གནས་ཏེ། ། སྤྲུལ་སྐུ་ཕྱོགས་བཅུའི་འགྲོ་དོན་བྱེད། ། དེ་ལྟར་ཕྱི་རབས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཚུལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་འགོག་པར་བྱེད་པའི་ལུང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུད་དེ་དག་དང་། གཞན་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་དང་།

"Abiding in conduct with elaboration, Dwelling in the signless and without elaboration, Fully exhorted by vajra songs, One enjoys together with the assembly of goddesses." Thus it is said. Furthermore, from the Single Bindu Tantra: "Even if a hero has practiced the yoga completely, If he does not attain the accomplishments, By slaying the deity through the signless, He will achieve them through the two truths." Thus it is said. From the Ocean of Activities Tantra: "By relying even upon the elaborate, The unelaborate is thoroughly born. Even the form body with signs Constantly engages in the welfare of beings." Thus it is said. From the One Hundred Thousand Verse Treatise: "Through compassion, one does not remain in nirvāṇa; Through insight, one does not remain in saṃsāra. Having completely cast aside the two extremes, One acts for the benefit of beings without conceptualization." Thus it is said. From the Extremely Secret Tantra: "Having thoroughly abandoned the view of things as real, And knowing how to apply the illusion-like, The mantrin, like a wish-fulfilling jewel, Acts incomparably for the benefit of sentient beings." Thus it is said. From the explanatory tantra, the Vajra Garland: "All accomplishments are achieved By accomplishing them through the manner of the secret mantra deities. Abiding perfectly in the dharmakāya, The nirmāṇakāya acts for the benefit of beings in the ten directions. Thus, future yogis Will achieve [their goals] through that very method." Thus it is said. Therefore, the Blessed One himself, in those tantras and other Mahāyāna sūtras, provides the scriptural authority that refutes both extremes.

བྱ་བ་དང་སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་མཐའ་དག་དང་། རྣལ་འབྱོར་དང་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་རྣམས་ལས་གཞུང་འདི་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རེ་ཞིག་ཕྱོགས་དང་པོ་ལྟར་ན་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ཁྱད་དུ་བསད་དེ་ལྟ་བ་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞུང་འདི་ཕྱོགས་གཉིས་པའི་ལུང་དང་། གཞུང་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པའི་ཁུངས་མ་བརྗོད་དམ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པའི་ཁུངས་དེ་ཉིད་ལས་ཀྱང་། ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པ་ཆ་མཉམ་པར་སྟོན་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། བདག་ཏུ་ལྟ་བས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདག་དང་གཞན་ལ་མཆོད་པར་བྱ། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་ལ་གནས་པ་ཡིས། ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁྲུས་དང་གཙང་སྦྲ་འདིར་མི་དགོས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་ནས། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ངག་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་དགག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དགོངས་ཏེ་བཤད་པའོ། ། གཞན་ཡང་རྒྱུད་གཞན་དག་གི་ཁུངས་རྣམས་ཀྱང་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པ་ཆ་མཉམ་པར་གཞུང་འདི་ཉིད་ལས་གསལ་ལ། འདིར་ནི་གཞུང་མང་གིས་དོགས་པས་བདག་གིས་མ་སྤྲོས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནི་སེམས་ཅན་གདུལ་བའི་དོན་དུ་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བཤད་པས་ཕྱོགས་རེ་ཙམ་ལ་རྟོག་པ་ནི་རྨོངས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་ལས་དང་པོ་པ་དང་།

Because this very text is taught very clearly in all the Kriyā and Caryā Tantras, as well as in the Yoga and Yoginī Tantras, the position that—according to the first view—one attains the level of a Vajradhara by disregarding the conduct of samaya and so forth and making the view the primary factor, is refuted by the scriptures of the second position and by other texts as well, for that would lead to an extreme consequence. If one asks, "Were sources such as the Vajraśekhara not mentioned?" it is because even from those very sources, such as the Vajraśekhara, view and conduct are shown to be in equal measure. As it is said: "The Buddhas and the Great Beings are accomplished through the view of the self." Furthermore, from that same source: "Through the application of one's own deity, one should make offerings to oneself and others; by abiding in the samaya vows, the king of secret mantras will be accomplished." As for the statement, "Bathing and cleanliness are not required here," this is an intentional explanation (sandhyābhāṣā) meant to refute the primary emphasis on the physical and verbal purity of the Śrāvakas and others once the mind has become stable. Moreover, the sources from other tantras also clearly show that view and conduct are in equal measure according to the system of the two truths; however, fearing that the text would become too long, I have not elaborated on them here. Since the Blessed One taught in various ways for the sake of training sentient beings, it is delusion to conceptualize only a single partial aspect. Therefore, for a beginner and...

སྤྲོས་བཅས་ལ་དགའ་བའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་ཤས་ཆེར་བསྟན་ཏོ། ། སེམས་བརྟན་པ་དང་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་དགའ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་དོན་ཤས་ཆེར་བསྟན་ཏོ། ། དེའི་ཕྱིར་དགོངས་པའི་དོན་རིག་པར་བྱའོ། ། ལས་དང་པོ་པས་ནི་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་གཙོར་གཟུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞུང་ངོ་། ། ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལྟར་ན་ལྟ་བ་ཁྱད་དུ་བསད་ཅིང་སྤྱོད་པ་ལྷུར་ལེན་པ་ཡང་ཕྱོགས་སྔ་མའི་ལུང་དང་གཞུང་གཞན་གྱིས་བཀག་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས། སྟོང་ཉིད་ལྟ་བས་གྲོལ་འགྱུར་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེས་ན་ཕྱོགས་དེ་གཉིས་ཀའི་གཞུང་གིས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་དགག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལ་ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པ་མཉམ་པས་འགྲུབ་པར་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ། འོན་ཀྱང་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་འདི་ཙམ་གྱིས་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ལ་འཇུག་པ་དགག་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་མཁས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་དགའ་བ་བསྐྱེད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕྱོགས་དེ་དག་ལ་བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པ་དང་། དེ་དག་ཕན་ཚུན་རིམ་པ་དང་རིམ་པ་མ་ཡིན་པར་སྦྱར་བ་རྒྱས་པར་ནི་བདག་གིས་མ་སྤྲོས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་བཀག་ནས། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱི་ནི་ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པ་ཆ་མཉམ་པས་འགྲུབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞུང་ངོ་། ། ། ། ད་ནི་གཞུང་དབུ་མ་པ་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཞུང་གི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་བཅོམ་སྟེ།

Because those who delight in elaboration are taught primarily through elaboration, and because those with stable minds who delight in the signless are taught primarily through the meaning of the non-elaborate, one should understand the intended meaning. The scriptural tradition states that beginners should primarily uphold the samayas and so forth. According to the second position, the disparagement of the view and the exclusive pursuit of conduct are refuted by the scriptures of the former position and other treatises. With reference to that very point, it was previously explained in passages such as: "One is liberated through the view of emptiness." Therefore, the scriptures of both positions are not capable of mutually refuting one another. It is clearly stated that accomplishment is achieved through the equality of view and conduct. However, because these are entered according to the individual's inclination, how could this alone refute the engagement with the two truths? Nor would it produce joy in yogins who are skilled in the tantras of method and insight. I have not elaborated extensively here on how one engages with the two truths in those positions, or how they are applied sequentially or non-sequentially. Thus, having refuted both positions, the scriptural tradition holds that in the system of Secret Mantra, accomplishment is achieved through the equality of view and conduct. Now, in order to clarify the Madhyamaka system, I shall enter into the meaning of the text. Regarding the "root downfalls of the Vajrayāna," these are the complete destruction of the entities of subject and object by means of the nature of method and insight.

ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ངང་དུ་ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཞོན་ཏེ་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྩ་བ་ནི་བཅུ་བཞི་པ་སྟེ། དེ་ཆད་ནས་མ་གསོས་ན་རྡོ་རྗེའི་དམྱལ་བར་ལྟུང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ནི་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་མཚན་ཉིད་དང་སྐལ་བ་ལྡན་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་བྱས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་མཐར་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་དེས་འགྲོ་བས་ན་ཐེག་པ་སྟེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྩ་བ་ཡོངས་སུ་ཉམས་ན་མི་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ནི་ལྟུང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། དཔེར་ན་འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་རྩ་བ་ཆད་ན་ཡལ་ག་དང་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། ། འདི་ནི་རེ་ཞིག་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་ཡན་ལག་གི་དོན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཡ་རབས་ཀྱི་ཚུལ་དང་བསྟུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཀུན་ནས་དང་བས་བླ་མ་ཡི། ། ཞབས་ཀྱི་པདྨར་རབ་བཏུད་དེ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཤིན་ཏུ་དང་བས་བདག་གི་བླ་མ་གསུམ་དང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཐ་དད་དུ་མི་རྟོག་སྟེ། གུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞབས་དང་གདན་དང་པདྨར་བཅས་པར་བཏུད་དེ་ཕྱག་འཚལ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཞུང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བཅུ་བཞི་ནི། ། རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བ་བཤད་པར་བྱ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ་རྩ་བ་ནི་རྒྱུའི་དོན་ཏེ། དེ་ཆད་ན་འབྲས་བུ་ལྟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། བཅུ་བཞི་ནི་གསལ་བའི་དབྱེ་བས་ཏེ་གཞུང་གི་ཚོགས་སོ། ། ཡང་ན་རྩ་བ་ནི་ཡན་ལག་བརྒྱད་དང་། ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་དང་།

This means to travel by mounting the unerring view and conduct within the state of the unborn dharmakāya. The root is the fourteenth; the meaning is that if it is severed and not restored, one falls into the vajra hell. Alternatively, the Vajrayāna is characterized by taking the result as the path. Because ordinary beings who possess the characteristics and fortune assume the pride of the Body, Speech, and Mind, and thereby bring the activities of a buddha to completion, it is called a "vehicle" (yāna). If the roots of method and insight are completely impaired, the attainment of an undesirable result is called a "downfall" (āpatti). For example, in the world, if the root is severed, there are no branches, flowers, or fruits. This is the summarized meaning for the time being. Now, the meaning of the individual parts will be explained. Furthermore, in order to conform to the conduct of the noble, it is said: "Having bowed down with total devotion at the lotus feet of the Guru." This means that the author of the treatise, with extreme devotion of body, speech, and mind, does not perceive his three Gurus as distinct from the Vajradhara; rather, with an attitude of reverence, he bows and prostrates to their feet, seats, and lotuses. To bring the text to completion, it is said: "The fourteen root downfalls, as they appear in the Tantras, shall be explained." Here, "root" (rtsa ba) has the sense of a cause; if that is severed, the result is the characteristic of a downfall. "Fourteen" refers to the specific divisions of the collection of the text. Alternatively, "root" refers to the eight branches and the twenty-eight.

གསང་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལས་འབུམ་སྡེ་བཞུགས་པའི་གཞིར་གྱུར་པས་ན་རྩ་བའོ། ། དེ་ལས་ཉམས་ན་ནི་ལྟུང་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཐབས་ལ་བརྟེན་པ་ཁོ་ནའོ། ། རྒྱུད་ནི་རྒྱུན་ཏེ། རྒྱུའི་རྒྱུད་དང་། འབྲས་བུའི་རྒྱུད་དང་། ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་དོ། ། དེ་ལ་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ནི་རྒྱུའི་རྒྱུད་དོ། ། དེ་ལ་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལས་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་དབྱེ་བས་ནི་འབྲས་བུའི་རྒྱུད་དོ། ། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཚོགས་པ་ནི་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་དོ། ། རྣལ་འབྱོར་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་རྒྱུད་ཡིན་པས་ན་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་དེ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ཚིག་གི་གཞུང་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་པ། ། རྣལ་འབྱོར་ཅེས་ནི་བྱ་བར་བཤད། ། གང་ཞིག་དངོས་མེད་ཤེས་རབ་སྟེ། ། ཐབས་ནི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། རྒྱུད་ནི་རྒྱུན་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས། ། རྒྱུན་དེ་རྣམ་པ་གསུམ་འགྱུར་ཏེ། ། གཞི་དང་དེ་བཞིན་རང་བཞིན་དང་། ། མི་འཕྲོགས་པ་ཡི་རབ་ཕྱེ་བ། ། གཞི་དང་རང་བཞིན་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ། དེ་བཞིན་མི་འཕྲོགས་འབྲས་བུའོ། ། གཞི་ནི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ། རང་བཞིན་རྒྱུ་ཡི་རྒྱུད་དུ་བཤད། ། གསུམ་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་བསྡུས་སོ། ། ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། ལས་ནི་ཀུན་ལ་ཁྱབ་སྟེ་མང་པོའི་དོན་དུ་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་གསང་བ་འདུས་པ་དང་། སྙིང་པོའི་རྒྱུད་འཇམ་དཔལ་གཤིན་རྗེ་ནག་པོ་ལ་སོགས་ཏེ།

Because it serves as the foundation for the hundred thousand sections contained within the Great Secret Tantra, it is the "Root." To deviate from it is a "downfall." Therefore, one must rely exclusively on the methods. "Tantra" means a continuum; it consists of the causal continuum, the resultant continuum, and the method continuum. Among these, the causal continuum is distinguished by the [five] families. The resultant continuum is distinguished by the divisions of the Great Vajradhara, who is the result arising from those family divisions. The method continuum is the collection of conditions such as mantras, mudrās, and maṇḍalas, employed for the sake of accomplishing the result from the cause. Because it is a tantra in which yoga is primary, it is called a "Yoga Tantra"; and because it teaches that, the textual treatise is also called by that name. Furthermore: "The union of insight and method Is explained as 'yoga.' That which is non-existent is insight, And method is the characteristic of existence. 'Tantra' is renowned as a 'continuum'; That continuum is of three types: The basis, the nature, and The unassailable—these are the distinctions. The basis and the nature are the cause, And likewise, the unassailable is the result. The basis is called 'method,' While the nature is explained as the causal continuum." Thus it is said. The term "action" (karma) pervades all [the categories] and is applied in the sense of "many." These include the Root Tantra, the Guhyasamāja, and the Essence Tantras, such as the Kṛṣṇayamāri, and so forth.

རྣལ་འབྱོར་དང་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་རྣམས་ལས་འབྱུང་བ་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་དམ་བཅས་པའི་དོན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་གཞུང་གི་ཚོགས་བཅུ་བཞི་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྩ་བར་གྱུར་པའི་བླ་མ་ལ་སོགས་པ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པས་ཐོག་མར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར། གང་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་སློབ་དཔོན་རྗེས་འབྲང་གསུམ། ། དེ་བས་དེ་ལ་བརྙས་པ་ནི། ། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་དང་པོར་བཤད། ། ཅེས་སྨོས་ཏེ། ཐུན་མོང་དང་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་སློབ་དཔོན་ལས་ཐོབ་པར་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ལས་དམ་ཚིག་ཉམས་ན་རྩ་བའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ནི་མིག་རྣོན་དང་རྐང་མགྱོགས་ལ་སོགས་ཏེ་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་རྣམས་སོ། ། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་བཅུ་གསུམ་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ལ་རག་ལས་ཏེ་གསལ་བའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། དབང་བསྐུར་བ་དང་། མན་ངག་སྟེར་བ་དང་། རྒྱུད་བཤད་པའོ། ། དབང་གི་དབྱེ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ནི་བུམ་པ་དང་། གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་བཞི་པའི་འབྲས་བུའི་རྟགས་དང་རྣམ་པ་བཞིའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཡིས། དམ་ཚིག་བཀོད་པའི་རྒྱལ་པོའི་རྒྱུད་ལས། སྙིང་རྗེ་ལྡན་ཞིང་རབ་ཏུ་དུལ། ། དཔའ་བརྟན་བརྟུལ་ཞུགས་རབ་ཏུ་ཆེ། ། གཏོང་ཕོད་བླ་མ་ལ་གུས་པ། ། མཚན་ཉིད་ལྡན་པའི་སློབ་མ་ལ། ། སློབ་དཔོན་དེ་ཉིད་བཅུ་ཤེས་པས། ། དབང་ནི་གསུམ་གྱིས་རྫོགས་བྱས་ཏེ། ། མན་ངག་དམ་པའི་སྣོད་ཡིན་ནོ། ། གསང་སྔགས་རྒྱུད་ཀུན་དེ་ནས་སྦྱིན། ། ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་སྦྱིན་པར་བྱ། །

This is the meaning of the promise: "I shall explain what arises from the Yoga and Yoginī Tantras." Now, the fourteen sections of the text will be explained. Since the guru and others are the root of siddhi and the foundation for its attainment, they shall be discussed first. Therefore, it is said: "Because the Vajradhara has stated that the three [types of] masters are the source of siddhi, to disparage them is explained as the first root downfall." It is taught that both common and supreme siddhis are obtained from the master. If one violates the samaya with him, it becomes a root downfall. Common siddhis are the great siddhis such as the "keen eye" and "swift feet." Supreme siddhis are the thirteenth ground of a Buddha and so forth. Attaining these depends upon the master, who is divided into three types according to his clarity: the one who confers empowerment, the one who bestows pith instructions, and the one who explains the tantras. Regarding the divisions of empowerment, there are four aspects corresponding to the signs of the results of the vase, secret, wisdom-gnosis, and fourth empowerments. For this reason, the Samayavyūharāja Tantra states: "To a disciple who possesses compassion, is well-disciplined, is courageous, stable, and has great ascetic resolve, who is generous and devoted to the guru, and who possesses the [proper] characteristics—the master, knowing the ten suchnesses, completes the three empowerments and becomes a vessel for the sublime pith instructions. Thereafter, he should be given all the Secret Mantra tantras and the application of the activities."

གལ་ཏེ་གཅིག་ལ་གསུམ་རྫོགས་པ། ། དེ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བ་སྟེ། ། གཉིས་ལ་སོགས་ཏེ་གཅིག་མཐར་ཐུག། འདི་ནི་དམ་ཚིག་སྦྱོར་བའོ། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་ལ་སློབ་དཔོན་གཅིག་གིས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། མན་ངག་བྱིན་པ་དང་། རྒྱུད་བཤད་པ་དང་། གསུམ་གང་གཅིག་ལ་ལྡན་པ་དང་། གཉིས་གཅིག་ལ་ལྡན་པ་དང་། གསུམ་བྱེ་བྲག་ཏུ་གནས་པའོ། ། གསུམ་གཅིག་ལ་ལྡན་པ་ལ་བདུན་གྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཉོན་མོངས་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་བསམ་པས་དེ་ལ་དེར་ཤེས་པ་དང་། ལུས་ངག་གི་སྦྱོར་བ་དང་། མཚོན་ཆ་ལ་སོགས་པས་འཚོ་བ་ཕྲོགས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་ཤེས་ཤིང་འགྱོད་པ་མེད་པ་དང་། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་བདག་ཉིད་མ་འཁྲུལ་པའོ། ། ཕྱིས་ཚད་དུ་བཤགས་ན་ལྟུང་བ་འབའ་ཞིག་པར་འགྱུར་རོ། ། འཚོ་བ་དང་མ་ཕྲལ་ན་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་སྦོམ་པོའོ། ། དེ་ཉིད་དུས་འདས་ན་ལྕི་བའོ། ། ཡན་ལག་དང་མི་ལྡན་པས་དངོས་གཞི་རྫོགས་ན་ཉེས་བྱས་སོ། ། གལ་ཏེ་སྦྱོར་བ་དེ་དག་ཚང་བས་འཚོ་བ་ཕྲལ་ན་ཚད་ལས་འདས་པ་སྟེ་ཕམ་པའོ། ། ལྟུང་བ་དང་ཕམ་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཕམ་པ་ནི་སྦྱོར་བ་རྫོགས་ནས་མ་བཤགས་པའོ། ། ལྟུང་བ་ནི་འཚོ་བ་དང་ཕྲལ་ནས་བཤགས་པའི་ཚད་འོག་ནས་འབྱུང་བ་བྱས་པའོ། ། འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ལྟུང་བ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་དམྱལ་བ་མ་ཡིན་པ་མྱོང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་བསྐང་བའི་ཚད་ནི་སྦྱིན་སྲེག་འབུམ་ཕྲག་བདུན་ནོ། ། རིག་པ་ནི་བྱེ་བ་ཕྲག་ལྔའོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པས་ཀྱང་ངོ་། ། གཏོར་མ་ནི་བྱེ་བ་ཕྲག་གཅིག་གོ། །

"If three are complete in one, that is extremely heavy; if two and so forth, down to one, this is the application of the samaya." Because this is stated, when a qualified disciple receives empowerment, pith instructions, and the explanation of the tantra from a single master, there are three possibilities: these three may be complete in one, two may be complete in one, or they may be situated separately. When the three are complete in one, a downfall occurs if one possesses the application of the seven factors: the motivation stirred by the afflictions, the recognition of the object as such, the physical or verbal application, the deprivation of livelihood by means of weapons and so forth, the full awareness of the act without regret, the rejoicing in it, and the lack of confusion regarding oneself. If one later confesses to the proper extent, it becomes a mere downfall. If the livelihood is not deprived, it does not become a downfall but a gross offense (sthūlātyaya). If that very act exceeds the time limit, it is heavy. If the primary factor is complete but the branches are lacking, it is a misdeed (duṣkṛta). If those applications are complete and the livelihood is deprived, it exceeds the limit and is a defeat (pārājika). If one asks what the difference is between a downfall and a defeat: a defeat is when the application is complete and not confessed. A downfall is when the livelihood has been deprived and the confession is performed within the time limit that follows. If one asks why it is called a "downfall" (āpatti), it means experiencing a state other than the Vajra Hell. If one asks the measure for restoration: seven hundred thousand fire offerings; five million recitations of the knowledge-mantra; the completion of the empowerment ritual; and ten million torma offerings.

དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་འབུམ་ཕྲག་གཉིས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་བསྐང་བའི་ཆོ་གའོ། ། ཡན་ལག་གི་གཙོ་བོ་བྱུང་བ་མ་བཤགས་ན་དུས་སུམ་ལྡན་དུ་འདས་ན་ལྕི་བ་སྟེ། གཉིས་ལྡན་གྱི་ཆ་བཞི་པས་བཤགས་སོ། ། གལ་ཏེ་སྦྱོར་བ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་ན་ཆོ་གའི་ཁྱད་པར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། གཅིག་ལ་གཉིས་ལྡན་ན་ཆ་གཉིས་པའི་བསྐང་བའི་ཆོ་གའི་རྒྱུའོ། ། བྱེ་བྲག་ཏུ་གནས་པ་ལ་ནི་ཆ་གཅིག་པའི་བསྐང་བའི་ཚད་དོ། ། བྱེ་བྲག་ཏུ་གནས་པ་གཅིག་མ་བསྐང་བར་ལོ་གསུམ་དུ་གནས་པ་ན། སུམ་ལྡན་གཅིག་གི་ཚད་ཀྱིས་བཤགས་སོ། ། གཅིག་ལ་གཉིས་ལྡན་པ་ལོ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་གནས་ན། སུམ་ལྡན་གྱི་བསྐང་ཚད་ཕྱེད་དང་གཉིས་དུས་དེ་ཉིད་དེའི་ཚེ་ན་བསྐང་བའི་ཆོ་ག་དགུ་རྒྱུའོ། ། ཡན་ལག་ཕྲ་མོ་གཅིག་བཤགས་ཚད་ནི་ཆ་གཅིག་པའི་མཆོད་པ་དང་། མཎྜལ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའོ། ། གཞན་བློས་ཞིབ་ཏུ་དབྱེ་བར་བྱའོ། ། ཆོ་ག་ཞིབ་མོའི་ཚུལ་གྱིས་ནི་འགོམ་པར་བྱ་བ་དང་། བརྫི་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་སྦྱིན་སྲེག་གཅིག་གིས་སོ། ། ངག་གི་ཉེས་པ་རེ་རེ་ལ་ནི་གཏོར་མ་བཅུ་བཅུའོ། ། ཡིད་ཀྱི་ཉེས་བྱས་པ་ལ་བསམ་གཏན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལྔའོ། ། གཞན་དུ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་ཉེས་བྱས་ལ། ། ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་རྟེན་ལ། ། ངག་གི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པའོ། ། ཡིད་ཀྱི་སྒྱུ་མའི་དོན་ཤེས་ཤིང་། ། གཞན་ལ་སྦྱིན་སྲེག་དག་ཏུ་བཤད། ། ཀུན་གྱི་ཁ་བསྐང་གཏོར་མ་ཤིས། ། ཞེས་བཤད་པ་དང་། གཞན་ཡང་དམ་ཚིག་བཀོད་པའི་རྒྱུད་ལས། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པར་ཉོན། ། དམ་ཚིག་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་བཤད། །

The ritual of the maṇḍala consists of two hundred thousand [recitations]. The complete fulfillment of such is the ritual of restoration (saṃskāra). If a primary branch [of the samaya] has occurred and is not confessed, it is heavy if it exceeds the three-fold [time limit]; it is confessed by a fourth part of the two-fold [time limit]. If the application is not fully complete, the distinction of the ritual is likewise. If one [branch] has two-fold [time], it is the cause for the ritual of restoration of the second part. For those who abide in the specific [time], it is the measure of the one-part restoration. If one who abides in the specific [time] remains for three years without having restored [the samaya], it is confessed by the measure of one three-fold [time]. If one who has two-fold [time] remains for three years, the measure of restoration for the three-fold [time] is one and a half; at that very time, the ritual of restoration is the cause of nine [recitations]. The measure for confessing a single minor branch is an offering of one part, preceded by a maṇḍala. Others should be analyzed in detail by the mind. According to the method of the detailed ritual, for that which is not to be stepped over or trampled, it is by a single fire offering (homa). For each verbal fault, there are ten offering cakes (bali). For mental misdeeds, there are five applications of meditative concentration (dhyāna). Furthermore, from the presence of the master Nāgārjuna: "For misdeeds of body, speech, and mind: for the body, the maṇḍala and the stūpa; for speech, the hundred-syllable mantra; for the mind, knowing the meaning of illusion, it is explained as fire offerings for others. For the restoration of all, the offering cake is auspicious." Thus it is said. Moreover, from the Samayavyūha Tantra: "Vajrapāṇi, listen well! I shall explain the ritual of the samaya activities."

གལ་ཏེ་རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ལ། ། དམ་ཚིག་རྫོགས་པར་ཉམས་འགྱུར་ན། ། དེ་ལ་བསྐང་བའི་ཆོ་ག་བཤད། ། ཡོངས་སུ་བསྐང་བའི་ཆོ་ག་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་བསྐང་བ་མ་བྱས་ན། ། རྡོ་རྗེ་དམྱལ་བར་གྲགས་པ་ཡི། ། སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་མྱོང་བར་འགྱུར། ། ཡན་ལག་ཉེས་པ་ལོ་ལྔའི་བར། ། མ་བཤགས་དམྱལ་བ་ཆུང་ངུའི་ཚད། ། དེ་ནི་ངེས་པར་འཚེད་པར་འགྱུར། ། གཞན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་འདི་དག་སྟེ། ། ཤིན་ཏུ་གྲང་སྒྲིབ་ཡི་དྭགས་དང་། ། བྱོལ་སོང་གནས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། དེ་དག་བཤགས་པའི་ཆོ་ག་ནི། ། གཏོར་མ་དཀྱིལ་འཁོར་སྦྱིན་སྲེག་དབང་། ། རིག་པ་བསྐང་བའི་ཆོ་ག་བྱ། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ངེས་པ་ཁོ་ནར་བྱ་ཞེས་དགོངས་སོ། ། གཞན་དུ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། ། སྐྱེ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པ་དང་། གཞན་གྱི་དོན་མཐོང་བ་དང་། བར་ཆད་དུ་འགྲོ་བ་དང་། གནང་བ་ཐོབ་པ་དང་། ན་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། གཞན་དག་ཅིའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་བཞིན་དུ་ཕམ་པར་བཞག། ། གཞན་ཡང་གསང་སྔགས་ཐབས་ཆེ་བས་བསྐང་ཐབས་ལ་མཁས་ན་ཕམ་པར་བཞག་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། འདིར་ལོག་སྲེད་ཅན་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཞུགས་ནས་སྦྱོར་བ་རྫོགས་ཀྱང་བཤགས་པའི་ཚུལ་དུ་མི་བྱེད་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཆོས་ལ་ཞུགས་ནས་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བས་ཀྱང་གཞུང་གི་དོན་བཤད་པ་དང་། གཞན་ཡང་སློབ་དཔོན་གཞན་དང་ཚུལ་གཞན་གྱིས་དོན་དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་བཤད་དེ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཐིག་ལེ་འབྱུང་བའི་རྒྱུད་ལས། དངོས་གྲུབ་འདོད་པའི་དོན་དུ་ནི། ། རྟག་ཏུ་སློབ་དཔོན་བསྟེན་པར་བྱ། །

If the root samaya with the master is completely impaired, the ritual for restoration is explained; one should perform the ritual of complete restoration. If the yoga of restoration is not performed, one will experience the unbearable suffering known as the Vajra Hell. If branch faults are not confessed for up to five years, one will certainly be boiled in the measure of the minor hells. Furthermore, these sufferings include birth in the realms of the extremely cold, the hungry ghosts, and the animals. The ritual for confessing these is to perform the ritual of restoring awareness through torma offerings, maṇḍalas, fire offerings, and empowerments. Because it is stated thus, it is intended that the applications of activity must be performed with certainty. Otherwise, one will experience great suffering. There is no fault in cases such as realizing the unborn, seeing the welfare of others, when an obstacle arises, when permission is obtained, or when one is ill. Why are others established as defeats (pārājika) just like the Śrāvakas? Furthermore, if one is skilled in the methods of restoration because the Secret Mantra has great skillful means, it would be unreasonable to establish them as defeats. To this, it is said that those with perverted cravings, even if they have entered correctly and completed the application, do not perform the manner of confession; and those who have entered external teachings and turned their backs on the profound meaning. Thus the meaning of the text is explained. Moreover, other masters have explained that very point in detail through other methods. Furthermore, from the Vajra-bindu-udbhava Tantra: "For the sake of desiring accomplishments, one should always rely upon the master."

དེས་ནི་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་སྟེར། ། དེ་ལས་ཉམས་ན་སྡུག་བསྔལ་འཐོབ། ། དེ་ཕྱིར་བསྐང་བའི་ཆོ་ག་ནི། ། ཉམས་པའི་ཚད་དང་སྦྱར་བ་སྟེ། ། བླ་མ་ལས་ནི་རྒྱུར་ཤེས་བྱ། ། ལྟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་སྟེ། ། ལུས་ཀྱིས་མ་སྤྱད་ཆུང་བ་སྟེ། ། ཟིན་དང་མ་ཟིན་འབྲིང་དུ་བཤད། ། ཟིན་ཅིང་མ་བཤགས་ཆེན་པོ་ཡིན། ། ངག་གི་སྦྱོར་བའི་རྣམ་པ་ཡང་། ། མ་བརྟགས་འཁྲུལ་ན་ཆུང་བ་སྟེ། ། བརྟགས་དཔྱད་ཉེས་པས་འབྲིང་དུ་བཤད། ། ཚད་འདས་ཆེན་པོའི་སྦྱོར་བའོ། ། རྣལ་འབྱོར་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། ། ཤིན་ཏུ་ལྕི་བའི་རིམ་པ་ཡིན། ། གནོད་སེམས་གསུམ་གྱིས་བརྟག་པར་བྱ། ། དེ་དག་བསྐང་བའི་རིམ་པ་འདི་དག་སྟེ། ། ལུས་ལས་ཉམས་པ་ཆུང་ངུ་ལས། ། ལུས་ཉིད་སྒྱུ་མའི་ཚུལ་གནས་བྱ། ། གནང་བ་ཐོབ་པས་ཁྲག་ཕྱུང་ལ། ། མཁས་པས་མཎྜལ་མདུན་བྱས་ཏེ། ། བླ་མ་ཉིད་ལ་ཕུལ་ཏེ་བཤགས། ། འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཡང་ན་སྦྱིན་སྲེག་ལྔ་ལྔས་བསྐྱེད། ། གཞན་དུ་འཁོར་ལོ་བཞི་ཡི་ཚུལ། ། ཆུ་ཚོད་ནས་བརྩིས་རབ་བསྒོམས་ན། ། དེ་ནི་བསྐང་བའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ངག་གི་རྫུན་པར་ཤེས་པ་ཡིས། ། སྨྲེ་བཤགས་བཟླས་པའི་ཕྲེང་བས་ནི། ། ཚད་འདས་གསུམ་པོ་མ་ལུས་སྦྱང་། ། ཡིད་ཀྱིས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཚུལ། ། བདུད་རྩི་དབབ་ཅིང་དྲི་མ་བཀྲུ། ། འདི་དག་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་ཉོན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་བ་འདི་དག་བསྐང་བའི་ཚད་ཡིན་ཏེ། ། དབང་གི་དབྱེ་བས་ནི་བཤད་པའི་རྒྱུད་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ལས། བུམ་པའི་དབང་ནི་དང་པོ་ལ། ། གཉིས་པ་གསང་བའི་དབང་དུ་བརྗོད། ། གསུམ་པ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །

This bestows the desired result; if one declines from it, suffering is obtained. Therefore, the ritual for restoration should be applied according to the degree of the decline. One should understand the causes from the guru. Regarding the characteristics of downfalls: if the body has not engaged in the act, it is minor; if it was engaged in but not fully completed, it is explained as middling; if it was completed and not confessed, it is major. As for the modes of verbal application: if one errs without prior deliberation, it is minor; if it is a fault through deliberate analysis, it is explained as middling; if it exceeds the limit, it is a major application. The characteristics of the yogic mind are the stages of extreme gravity. One should examine these through the three types of malice. These are the stages for restoring them: from a minor decline of the body, one should abide in the body itself as an illusory manner. Having obtained permission, one should draw blood; the wise one, having placed a maṇḍala in front, offers it to the guru and confesses. By way of the middling and major [downfalls], one should generate [purification] through five fire offerings each. Otherwise, by way of the four wheels, if one meditates intensely, calculating from the water-measures, that is the supreme restoration. By knowing verbal falsehoods, through the rosary of lamentations and recitations, one purifies the three exceeding limits without exception. Through the mind, in the manner of an illusion, one descends the nectar and washes away the stains. Listen to these, O Vajra Holder! Thus, these extensive passages that arise are the measures for restoration. Regarding the divisions of empowerment, the Explanatory Tantra, the Vajra Garland, states: "The first is the vase empowerment; the second is said to be the secret empowerment; the third is the wisdom-gnosis [empowerment]..."

བཞི་པ་དེ་བཞིན་འབྲས་བུའོ། ། དེ་བསྐུར་བླ་མ་ཉམས་གྱུར་ན། ། ཕྱིར་ལ་དབང་བསྐུར་ཆོ་ག་དང་། ། གནང་བ་ཐོབ་པས་དྲི་མ་འདག། ཅེས་འབྱུང་བས་བཤད་པའོ། ། གཞན་ཡང་འཇམ་དཔལ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རྒྱུད་ལས། དབང་བསྐུར་སོགས་ཐོབ་སློབ་དཔོན་ལ། ། རྨོངས་པར་གྱུར་པའི་སློབ་མ་ཡིས། ། སྦྱོར་བའི་དངོས་གཞི་རབ་རྫོགས་པས། ། རྩ་བ་ཡན་ལག་ཉམས་གྱུར་ན། ། བློ་ངན་སློབ་མས་བཤགས་པར་བྱ། ། གལ་ཏེ་མ་བཤགས་དུས་འདས་ན། ། ཕྱི་ཡི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ཡི། ། ཆུ་དེ་སྐྲ་ཡིས་གཏོར་ནུས་པ། ། དེ་ཡི་ཚད་དུ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་། ། རྡོ་རྗེ་དམྱལ་བར་གྲགས་པ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རབ་ཏུ་ཉོན། ། བསྐང་བའི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱ། ། གཅིག་ལ་སློབ་དཔོན་གསུམ་རྫོགས་ལ། ། སྦྱོར་བ་བདུན་དང་ལྡན་པས་ནི། ། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བྱུང་གྱུར་ན། ། སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་རྩ་བ་ཡིན། ། རང་གི་བསམ་པ་རྫོགས་བྱས་ཀྱང་། ། སློབ་དཔོན་གནང་བར་མ་གྱུར་ན། ། དང་པོ་སྡུག་བསྔལ་དཀའ་སྤྱད་དེ། ། དེ་ནས་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་དབུལ། ། རྗེས་སུ་གནང་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། དབང་བསྐུར་ཆོ་ག་ལན་བདུན་བྱ། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཉི་ཤུ་གཅིག། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་འབུམ་ཕྲག་བདུན། ། གསང་སྔགས་བྱེ་བ་ལྔ་ཡིས་སོ། ། མེ་ཏོག་ཚོམ་བུ་འབུམ་ཕྲག་གཉིས། ། སྲོག་ཆགས་བྱེ་བ་ཚེ་བསྐྱབས་ན། ། འདི་ནི་བཤགས་པ་དམ་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་མི་ཆགས་ཤིང་། ། དྲང་སྲོང་སྤྱོད་པ་ཡང་དག་བྱ། ། ཡང་ན་ལུས་ལས་ཁྲག་ཕྱུང་སྟེ། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། བྱས་ཏེ་བླ་མར་དབུལ་བར་བྱ། ། ཡང་ན་གནང་བ་ཐོབ་པ་ཡིས། །

The fourth is the result. Regarding that, it is explained as follows: "If the guru who conferred the empowerment has fallen, the stains are purified by receiving the empowerment ritual and the permission once again." Furthermore, from the Mañjuśrī-māyājāla-tantra: "A disciple who has become deluded regarding the master from whom they received the empowerment and so forth, having failed in the root and branch [precepts] despite the completion of the preparation and the main practice, that disciple of poor intellect must perform confession. If they do not confess and time passes, they will experience suffering for a duration equal to the amount of water in the great outer ocean that could be sipped up by a single hair; this is known as the Vajra Hell. O Vajradhara, listen well! I shall explain the ritual for restoration. If a root downfall occurs for one who has completed the three masters in a single [lineage] and possesses the seven applications, it is the root that generates suffering. Even if one has fulfilled one's own intention, if the master does not grant permission, one must first undergo the hardships of suffering, then offer all one's possessions, and subsequently accomplish the permission. One should perform the empowerment ritual seven times, twenty-one gaṇacakra feasts, seven hundred thousand fire offerings, and five million recitations of the secret mantra. If one offers two hundred thousand heaps of flowers and saves the lives of ten million sentient beings, this is the supreme confession. One should not be attached to the eight worldly concerns and should practice the conduct of a sage. Alternatively, having drawn blood from one's body, one should create a maṇḍala of one hundred and eight [offerings] and offer it to the guru. Alternatively, by obtaining permission..."

བསམ་གཏན་གྱིས་ནི་ཟླ་བ་བདུན། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རབ་ཏུ་ཉོན། ། གཞན་ཡང་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ནི། ། སློབ་དཔོན་བྱེ་བྲག་གནས་གྱུར་ན། ། བློ་ལྡན་མཁས་པས་རབ་དཔྱད་དེ། ། རྩ་བ་ཡན་ལག་དམ་ཚིག་ལས། ། ཉམས་པར་གྱུར་པའི་བཤགས་ཚད་ཀྱང་། ། དེ་བཞིན་གཉིས་ལྡན་སུམ་ལྡན་ཏེ། ། མཁས་པས་རབ་ཏུ་བཤགས་པར་བྱ། ། ཁ་ན་མ་ཐོ་ཕྲ་མོ་ལ། ། ཡང་ན་སྐུ་གཟུགས་མདུན་དུ་སྟེ། ། ཡིད་ཀྱི་བཤགས་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རབ་ཏུ་ཉོན། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་དུས་གསུམ་དུ། ། གསོང་པོས་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དྲི། ། ལུས་ངག་སྤྱོད་པ་རབ་བསྡམས་ཏེ། ། ཧ་ཅང་ཉེ་མིན་རིང་བ་འང་མིན། ། རྟག་ཏུ་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། དུས་གསུམ་དུ་ནི་མེ་ཏོག་དབུལ། ། བློ་ལྡན་ནང་ནུབ་ཕྱག་བྱ་སྟེ། ། ཟས་ལ་སོགས་པས་དང་པོར་མཆོད། ། གལ་ཏེ་དུས་འདས་རིང་གྱུར་ན། ། དེ་ལ་རྟག་ཏུ་མངོན་པར་ཕྱོགས། ། དེ་སྤུན་གྲོགས་དང་བླ་མ་ལ། ། རྟག་ཏུ་དེ་དང་འདྲ་བར་མཆོད། ། འདི་ཡི་རིགས་ནི་རྟག་ཏུ་གཟུང་། ། ལྷམ་དང་སྟན་ནི་སྤྱི་བོར་བླང་། ། ཐུགས་ཀར་ཕོ་བྲང་བཅའ་བ་སྟེ། ། རྟག་ཏུ་དེ་བསམ་གཞན་དུ་མིན། ། དེ་ཡི་བཀའ་ལས་འདའ་མི་བྱ། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གཞན་ཡང་ཉོན། ། གལ་ཏེ་དྲན་པ་ཉམས་གྱུར་ཅིང་། ། ཆང་ལ་སོགས་པས་མྱོས་གྱུར་ཏེ། ། སེམས་ནི་གཉིད་ཀྱིས་ནོན་གྱུར་ཏེ། ། དེ་དག་བྱུང་ཡང་ཉམས་མི་འགྱུར། ། དྲན་པ་རྙེད་དེ་བཤགས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྒྱུད་སྣ་ཚོགས་ནས་བསྟན་པ་དང་། སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་སྙིང་གུར་གཅིག་པའི་རྒྱུད་ལས། པདྨའི་ཕྲེང་བས་ལེགས་དག་པའི། ། གདམས་ངག་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་དག་པ། །

Through meditative concentration, for seven months, O Vajradhara, listen well! Furthermore, regarding the ritual procedures for the specific activities of the master, the wise and learned should investigate thoroughly. As for the measure of confession for the impairment of the root and branch samayas, the wise should confess accordingly for those possessing two or three [vows]. For minor transgressions, or else in the presence of a physical image, mental confession is supreme. O Vajradhara, listen well! To the master, at the three times of day, one should ask about all activities with sincerity. Restraining the conduct of body and speech, one should be neither too close nor too distant, and should never be separated [from him]. At the three times, one should offer flowers; the wise should prostrate in the morning and evening, and first make offerings of food and so forth. If the time has passed and a long interval has occurred, one should always remain oriented toward him. Toward his brothers and the guru, one should always make offerings in the same manner. One should always uphold this lineage; shoes and seats should be taken upon the crown of the head. Establishing the palace in the heart, one should always contemplate that and not otherwise. One must not transgress his commands. O Great Being, listen further! If mindfulness should fail, or if one becomes intoxicated by alcohol and the like, or if the mind is overcome by sleep—even if these occur, there is no impairment. Once mindfulness is regained, one should confess. Thus it is taught in various tantras, and from the Avalokiteśvara-ekahṛdaya-tantra: "By the lotus garland, well-purified, the instructions purify the continuum of the mind."

སྟེར་བྱེད་སློབ་མས་མི་སྨད་དོ། ། སློབ་དཔོན་ལས་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལ་བརྙས་བྱེད་ན། ། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་བརྒྱ་དག་ཏུ། ། དམ་ཆོས་མིང་ཡང་མི་ཐོས་ན། ། གསང་སྔགས་བྱང་ཆུབ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ཡང་རྒྱུད་སྣ་ཚོགས་ལས། སློབ་དཔོན་སྨད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། སངས་རྒྱས་ཚུལ་མཚུངས་བླ་མ་ཡི། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་གང་སྨོད་པ། ། དེས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་སྨད་པས། ། རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། རིམས་དང་དུག་དང་དབྱིག་དུག་དང་། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱིས་གཙེས་པ་དང་། ། གདོན་དང་ལོག་འདྲེན་གཏུམ་པོ་ཡིས། ། བསད་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་ལྟུང་། ། དེ་བས་ནན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་ཆེ། ། དགེ་བ་རབ་ཏུ་མི་སྤྱོམས་པ། ། ནམ་ཡང་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། བླ་མ་ལ་ནི་གུས་བཅས་ཡོན། ། རྗེས་མཐུན་ཁྱོད་ཀྱིས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེས་ནི་རིམས་སོགས་གནོད་པ་རྣམས། ། ཕྱིར་ཞིང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། རྟག་ཏུ་རང་གི་དམ་ཚིག་བསྲུང་། ། རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོད། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་ཡང་དབུལ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། དེ་བྱིན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྟག་ཏུ་བྱིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་བྱིན་བསོད་ནམས་ཚོགས་ཡིན་ཏེ། ། ཚོགས་ལས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བས་མཁས་པས་བློས་ཕྱེ་སྟེ་དམ་ཚིག་གཟུང་བར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་དེའི་ཕྱིར་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཆོས་ནི་ཐབས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཤས་ཆེ་སྟེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའོ། །

The student must not disparage the one who bestows [the teachings]; from the master, the accomplishments are obtained. If one treats them with contempt, for hundreds of millions of eons, one will not even hear the name of the sublime Dharma, let alone the awakening of Secret Mantra. Thus it is said. Furthermore, from various tantras: One must not disparage the master; he is equal to all the Buddhas. Whoever disparages the master, who is the guru and the likeness of the Buddhas, has thereby disparaged all the Buddhas and will constantly experience suffering. They will be tormented by fevers, poisons, and snake venom, and by ḍākinīs, demons, and fierce malevolent spirits. Having been killed, they will fall into the hell realms. Therefore, with all diligence, one must never disparage the Vajra Master of great intelligence, who does not boast of his virtues. With devotion, you should offer gifts to the guru in accordance with what is appropriate. By doing so, harms such as fevers and the like will not recur. Always guard your own samaya; always worship the Tathāgatas; and always make offerings to the guru. He is equal to all the Buddhas. By giving to him, it is as if one were constantly giving to all the Buddhas. Giving to him is the accumulation of merit, and from that accumulation, the supreme accomplishment is attained. Because this is stated, the wise should discern this and uphold the samaya. Furthermore, for that reason, since the Dharma of Secret Mantra is primarily characterized by skillful means, it emphasizes the relative truth, which is dependent origination.

འོན་ཀྱང་འདི་ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པས་འགྲུབ་སྟེ། མཐའ་གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་ནི་སྤང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་ནོར་བུ་སྙིང་པོ་གསང་བའི་རྒྱུད་ལས། སློབ་དཔོན་ལས་ནི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ། ། རིག་མ་ལས་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་ཏེ། ། བུ་མོ་སྡུག་གུ་རྒྱུན་དུ་བསྟན། ། དམ་ཚིག་ལ་ནི་ཉམས་མི་བྱ། ། གསང་སྔགས་སྦྱོར་བས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། འོན་ཀྱང་དེ་ལ་ཆགས་མིན་ཏེ། ། ཐིག་ལེ་ཆེན་པོ་དེ་ལས་མིན། ། རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པ་མིན། ། ཡོད་མེད་ཅེས་བརྗོད་ཡུལ་ལས་འདས། ། སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་རྣམ་སྤངས་ཤིང་། ། ལུས་མེད་ཁ་དོག་དབྱིབས་མེད་ཅིང་། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངང་གནས་ན། ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་རྟོག་པ་མེད། ། རྩ་དང་དབུགས་དང་ཐིག་ལེ་མེད། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་བྱ་བརྩལ་མེད། ། མཆོག་གི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེར། ། འོན་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཚུལ་གནས་ཏེ། ། བསྐྱེད་རྫོགས་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་འགྲུབ། ། མཁས་པས་ཚུལ་གཉིས་སྤང་མི་བྱ། ། ཤིང་རྟ་ཡི་ནི་འཁོར་ལོ་བཞིན། ། ཞེས་གསུངས་པས་ན་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུས་འགྲུབ་ཅིང་མཐའ་གཞན་དུ་སྨྲ་བ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་འདིའི་དོན་ནི་སློབ་དཔོན་ལས་དབང་ཐོབ་ཅིང་། དམ་ཚིག་ཕོག་ན་གཉིས་རྫོགས་དང་སུམ་རྫོགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་མཆོག་དང་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་རྩ་བ་དང་ཡན་ལག་གི་དམ་ཚིག་དངོས་གཞི་དང་སྦྱོར་བ་རྫོགས་ཏེ། ཉམས་པར་གྱུར་ཀྱང་སློབ་དཔོན་གནང་བར་གྱུར་ན་བསྐང་བའི་ཚད་དོ། ། གནང་བར་མ་གྱུར་ཅིང་དུས་ལས་འདས་ན་ཚད་ལས་འདས་པའོ། ། བཤགས་ཀྱང་ལྟུང་བའི་འབྲས་བུ་མྱོང་ལ་ཕམ་པར་གྱུར་པ་ལ་ནི་ལོག་སྲེད་ཅན་མ་བཤགས་པ་སྟེ།

Nevertheless, this is accomplished through union; one must abandon the discourse of the two extremes. Thus, it is said in the Secret Essence Jewel Tantra: "Accomplishment is obtained from the master; Vows are obtained from the consort. One should constantly attend to a beautiful maiden, And never let the samaya degenerate. Through the application of secret mantra, accomplishment will occur. Yet, one should not be attached to that, For it is not apart from the great bindu. It is neither permanent nor annihilated; It transcends the domain of 'existence' and 'non-existence.' Having completely abandoned the signs of conceptual elaboration, Being bodiless, without color or shape, If one abides in the state of great bliss, One is non-conceptual like space. There are no channels, winds, or bindus; There is no mantra, mudrā, or effort. It bestows the supreme great bliss. Nevertheless, abiding by way of the conventional, One accomplishes through the two modes of generation and completion. The wise should not abandon these two modes; They are like the wheels of a chariot." Because it is said thus, accomplishment occurs in such a manner, and any discourse of other extremes is refuted. Therefore, the meaning of this is that once one has received empowerment from a master and been entrusted with the samaya, one should accomplish the supreme and common siddhis through the modes of the "two completions" or "three completions." If, in such a manner, the root and branch samayas—including the actual practice and the preliminary applications—are complete, yet they should degenerate, the measure for restoration is if the master grants permission. If permission is not granted and the time limit has passed, it is a transgression beyond the limit. Even if one confesses, the fruit of the downfall is experienced; as for a defeat (pārājika), it is like one with perverted cravings who has not confessed.

དེའི་རྣམ་སྨིན་རྡོ་རྗེའི་དམྱལ་བ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཅུ་དྲུག་གི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ལས་ནི་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པས་གང་ཟག་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་སྦྱོར་བས་བསྐང་བའི་ཚད་དང་ལྡན་པ་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེའི་དོན་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བོད་པའི་ཚིག་སྟེ་དང་པོའོ། ། ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆེད་ཀྱི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྟེ། དེ་འཛིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། གོང་དུ་བསྟན་པའི་དངོས་གྲུབ་དེ་བླ་མ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་ཡིས་དེ་ལ་བརྙས་པས་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ལྟུང་བ་དང་པོའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྟུང་བ་གཉིས་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། བདེ་གཤེགས་བཀའ་ལས་འདས་པ་ནི། ། ལྟུང་བ་གཉིས་པ་ཡིན་པར་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཡང་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ནི་སྔར་སྤྱད་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་དགག་པ་མེད་པར་ལམ་དང་འཇུག་པ་བདེ་བས་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་གཤེགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆའོ། ། དེ་ཡང་གསང་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུད་ལས། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྔར་བཤད་མེད། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། གསང་སྔགས་ཚུལ་ཉིད་བདེ་བས་འགྲུབ། ། འབྲས་བུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྟེ། ། འདི་ནི་གཞན་དོན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། ། ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །

The karmic maturation of that is to experience the Vajra Hell. From the Extensive Explanation of the Sixteen Bodhisattvas, it is said: "A yogi endowed with compassion, through miraculous powers and so forth, may restore such a person if they possess the measure of the application [of the remedy]." Now, the literal meaning of the text shall be explained. "Gang" (who) is the vocative particle and is the first word. "Phyir" (for) has the sense of purpose. "Rdo rje" (vajra) refers to method and insight; because one holds that, one is a "Vajra Holder" (Vajradhara). The meaning of "siddhi" (accomplishment) has already been explained. Because the aforementioned accomplishment depends upon the guru, it is explained as "following after." By showing contempt for that [guru], one falls into a downfall. This is the explanation of the first downfall. Now, the characteristics of the second downfall shall be explained: "Transgressing the command of the Sugata is explained as the second downfall." This is what is stated. "Sugata" refers to the Great Vajradhara. Furthermore, according to the system of Secret Mantra, because there is no prior [requirement for] conduct and so forth, one proceeds to the result—the stage of Buddhahood—easily and without obstruction; this is the meaning of "having gone" (gata). Furthermore, who is that? It is the Vajra Holder and the aspect of his primordial wisdom (jñāna). Regarding this, the Tantra of the Complete Secret states: "The ethical discipline of vows was not explained before; through the union of method and insight, the system of Secret Mantra is accomplished easily. The result is Vajradhara; this is the spontaneous accomplishment of the welfare of others." Thus it is said.

དེ་བས་ན་དེའི་བཀའ་ལས་འདས་པ་ནི་ལྟུང་བ་སྟེ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཀའ་ནི་དགོངས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་སྟེ། དྲང་བའི་དོན་དང་། ངེས་པའི་དོན་དང་། དགོངས་ཏེ་བཤད་པ་དང་། དགོངས་པ་མ་ཡིན་པར་བཤད་པ་དང་། དོན་དུ་བཤད་པ་དང་། དོན་གཅུས་ཏེ་བཤད་པ་དང་། སྤྱིའི་དོན་དུ་བཤད་པ་དང་། ཡན་ལག་གི་དོན་དུ་བཤད་པ་དང་། སློབ་མ་ལ་བཤད་པ་དང་། ཚོགས་ལ་བཤད་པ་དང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་བཤད་པ་དང་། སྒྲ་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པར་བཤད་པ་སྟེ། གདུལ་བྱའི་སྣོད་ཀྱི་རིམ་པས་ཀོ་ཊ་ཁྱ་ལ་སོགས་པ་བརྡའི་དོན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བཤད་པ་དང་། དེའི་ཕྱིར་ན་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་འདི་ཤིན་ཏུ་ཟབ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་སྒྲའི་དོན་ལ་འཇུག་ཅིང་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་རྨོངས་པས་གཞན་དང་གཞན་གྱི་སྒྲའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བཀའ་ལོག་པར་སྤྱད་པས་དེའི་ཕྱིར་བཀའ་ལས་འདས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་ཐེག་པ་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་ལས། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རབ་ཏུ་ཉོན། ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ལ། ། ཐེག་ཆེན་ཆོས་ལ་རབ་ཞུགས་ཀྱང་། ། དེ་དོན་གསལ་བར་མི་ཤེས་པས། ། སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ནི་རྟོགས་དཀའ་སྟེ། ། བརྡ་དང་དགོངས་པས་བཤད་པ་དང་། ། ཇི་བཞིན་སྒྲ་མིན་དྲང་པོའི་དོན། ། དངོས་པོའི་དོན་ལ་མི་དཔྱོད་པར། ། སྒྲ་དང་ཚིག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་། ། ཕྱི་རོལ་བསྟན་བཅོས་ལ་དགའ་ཞིང་། ། ཚིག་གི་བདུད་རྩི་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས། ། དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་མི་འབྱུང་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྤོང་བར་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་གྱུར་པ་རབ་ཏུ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཡང་དག་དོན་ལ་མི་ཆགས་པར། །

Therefore, to transgress his word is a downfall. The word of the Sugata is of various intentions: it is explained as the provisional meaning and the definitive meaning; explained with intention and explained without intention; explained as the literal meaning and explained as the figurative meaning; explained as the general meaning and explained as the specific meaning; explained for the student and explained for the assembly; and explained according to the literal sound in the manner of Secret Mantra and explained as not according to the literal sound. Thus, it is explained through various symbolic meanings such as koṭākhyā and so forth, according to the stages of the disciples' capacities. For that reason, this system of Secret Mantra is extremely profound. Consequently, by engaging with the literal sound while being deluded regarding the authentic meaning, and by following various other words, one misapplies the word; therefore, it is a transgression of the word. As it is said in the Unsurpassed Vehicle Tantra: "Vajradhara, listen well! Although one has entered the Mahāyāna Dharma within the Buddha's teaching, because the meaning is not clearly understood, the system of Mantra is difficult to realize. Without analyzing the actual reality, one follows the sounds and words—explaining through symbols and intentions, and through non-literal, provisional meanings. Delighting in external treatises and turning one's back on the nectar of the words, no siddhi will arise for such a person; Vajradhara, they will be abandoned." And from the Tantra of the Abiding of the Transformed Vajra: "Without attachment to the authentic meaning..."

ལོག་པའི་དོན་ལ་མངོན་དགའ་བས། ། བདེ་གཤེགས་བཀའ་ལས་འདས་པ་ཡིན། ། ས་གཞི་ལྕགས་བཞིན་མནར་མེད་སྐྱེ། ། ཞེས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། གང་ཞིག་གང་ལ་མངོན་ཞེན་པ། ། དེ་ལ་བདེ་བའི་དོན་མི་གནས། ། དེ་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་ཞེན་མི་བྱ། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་ལམ་དག་གིས། ། ཚིག་གི་དོན་ལ་ཆགས་མི་བྱ། ། ཆགས་ན་བདེ་གཤེགས་བཀའ་ལས་འདས། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། རྟོག་པ་ཞི་བའི་རྒྱུད་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མི་ལྟ་ཞིང་། ། མཚན་མ་དག་ཏུ་ལྟ་མི་བྱ། ། ཟབ་པའི་སྒྲ་ལ་མི་ཞེན་ཅིང་། ། རྩ་དང་དབུགས་ཀྱི་སྒོར་བཟློག་ཀྱང་། ། དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ་ཞེན་མི་བྱ། ། གང་ཞིག་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་། ། བདེ་གཤེགས་བཀའ་ལས་འདས་པའོ། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། གཞན་ཡང་རིན་པོ་ཆེ་ཕུང་པོའི་མདོ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ་དོན་ལ་རྟོན་ལ་ཚིག་ལ་མ་རྟོན་ཅིག། ཡེ་ཤེས་ལ་རྟོན་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་མ་རྟོན་ཅིག། ངེས་པའི་དོན་ལ་རྟོན་ལ་དྲང་བའི་དོན་ལ་མ་རྟོན་ཅིག། ཆོས་ལ་རྟོན་ལ་གང་ཟག་ལམ་རྟོན་ཅིག་ཅེས་འབྱུང་བ་དང་། གཞན་ཡང་། དགེ་སློང་དག་གམ་མཁས་རྣམས་ཀྱིས། ། བསྲེགས་བཅད་བདར་བའི་གསེར་བཞིན་དུ། ། ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་ང་ཡི་བཀའ། ། བླང་བར་བྱ་ཡིས་གུས་ཕྱིར་མིན། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། གཞན་ཡང་བྱམས་མའི་བུ་གང་པོ་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་སྒྲའི་དོན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཕལ་ཆེར་ངན་སོང་གསུམ་དུ་སྐྱེ་སྟེ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཀའ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་དང་། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིས་བསྡུ་བར་བྱ་བ་དང་།

"Because they delight in false objects, they transgress the word of the Sugata. They are born in the Avīci hell, as hard as iron ground." And from the Vajracakra Tantra: "Whoever is attached to anything, in that [attachment] the meaning of bliss does not abide. Therefore, do not be attached to form. Through the paths of desire and hatred, do not be attached to the meaning of words. If one is attached, one has transgressed the word of the Sugata." And from the Tantra of the Pacification of Conceptualization: "Do not view [reality] as emptiness, and do not view it as signs. Do not be attached to the sound of the profound. Even if one reverses [the flow] at the gates of the channels and breaths, it is a functional entity; do not be attached to it. Whoever is attached in this way has transgressed the word of the Sugata." Furthermore, from the Ratnarāśi Sūtra: "Śāriputra, rely on the meaning, not on the words. Rely on wisdom, not on consciousness. Rely on the definitive meaning, not on the provisional meaning. Rely on the Dharma, not on the person." And furthermore: "O monks or wise ones, just as gold is tested by being burned, cut, and rubbed, so should you accept my word after thorough examination, and not out of mere respect." And furthermore, Pūrṇa Maitrāyaṇīputra said: "Worldly people, by being attached to the literal meaning of words, are mostly born in the three lower realms. All of them should mostly [be guided by] the meaning arising from the word of the Sugata: the generation of the mind of enlightenment, acting for the benefit of sentient beings, and gathering them through the four means of attraction."

སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་སྤང་བ་དང་། ས་དང་ལམ་རྣམ་པར་སྤོང་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བོར་ནས། ལོག་པའི་དོན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡོད་དེ་དེའི་རྒྱུས་ངན་སོང་དུ་སྐྱེ་སྟེ། དེ་བཀའ་ལས་མི་འབྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་སྤྱད་པའི་ཉེས་པའོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བདག་ཅག་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ལམ་ལ་དད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དོན་ལ་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེ་གང་ཞིག་བཀའི་དོན་ལ་རྨོངས་པས་དགོངས་ཏེ་བསྟན་པ་ལ་མངོན་པར་འཆེལ་ནས་སྤྱད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་བཀའ་ལས་འདས་པས་དེའི་ཕྱིར་བླ་མ་དམ་པ་ཉེ་བར་བསྟེན་ལ་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱད་པར་བྱ་བ་དང་སྤྱད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་ལམ་དུ་ཁྱེར་བ་ནི་གདུལ་བྱ་དྲང་བའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གོམས་པས་ཉོན་མོངས་པའི་མཐའ་ཤེས་པས་དུག་སྔགས་ཀྱིས་བཏུལ་བ་བཞིན་ནོ། ། འདི་ནི་བརྟན་པ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དེ་སྐད་དུ། ཐབས་ཆེན་རྣམས་དང་ལྡན་པ་ལ། ། ཉོན་མོངས་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་འགྱུར། ། འཁོར་བ་ཞི་བའི་བདག་ཉིད་ལ། ། སྔགས་ཀྱིས་བསད་པའི་དུག་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་བཤད་པས་སོ། ། གཞན་ཡང་དོན་དེ་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས། བདུད་རྩི་འབྱུང་བའི་རྒྱུད་ལས། ཇི་ལྟར་མར་དང་ཀ་ར་དང་། ། སྦྲང་རྩི་འོ་མ་ལ་སོགས་པ། ། འཐུངས་ཏེ་ཞུ་ན་སྨན་དུ་འགྱུར། ། མ་ཞུ་དུག་ཏུ་འགྲོ་ཞེས་བྱ། ། དེ་བཞིན་གསང་སྔགས་ཐེག་ཆེན་འདི། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྨན་ཡིན་ཏེ། ། བརྡ་དང་དོན་ལ་རབ་རྨོངས་པའི། །

There are those who completely abandon the perfections such as generosity, and who, rejecting the stages and paths and casting aside the conduct of enlightenment, are fixated on erroneous meanings. Because of that, they are born in the lower realms; for it is said that this is the fault of practicing phenomena that do not arise from the Word. We and others who have faith in the path of yoga should also analyze the meaning of the Mahāyāna and enter into the authentic meaning. If someone, being deluded regarding the meaning of the Word, clings to the intentional teachings and becomes fixated on conduct that is not to be practiced, they have transgressed the Word itself. Therefore, one should rely upon a sublime guru and understand the meaning of the tantras, so as to know what is to be practiced and what is not to be practiced. Taking attachment and aversion as the path is for the sake of leading those to be trained. Otherwise, by familiarizing oneself with emptiness and knowing the limits of the afflictions, it is like subduing poison with a mantra. This is for those who have attained stability. As it is said: "For those endowed with great skillful means, The afflictions become branches of enlightenment; Samsara is of the nature of peace, Like poison neutralized by a mantra." Furthermore, with that very point in mind, the Amṛtodbhava Tantra states: "Just as butter, sugar, Honey, milk, and so forth, When drunk and digested, become medicine, But if undigested, are called poison; Likewise, this Secret Mantra Mahāyāna Is medicine for the wise, But for those utterly deluded regarding The symbols and the meaning..."

བྱིས་པས་འདོད་པས་སྒྲ་དོན་འབྲངས། ། ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ལོག་སྤྱད་པས། ། དུག་གིས་འཆི་དང་ལྟུང་བར་འགྱུར། ། ཁ་ཅིག་དུག་གི་དབང་གིས་འཚོ། ། ཁ་ཅིག་དུག་གི་རྐྱེན་གྱིས་འཆི། ། ང་ཡི་བསྟན་པའི་སྙིགས་མ་ལ། ། ཚོང་དུས་ཀྱི་ནི་འོ་མ་བཞིན། ། བསླད་ནས་ཐུར་དུ་ལྟུང་བར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་བཤད་དེ། དེ་བས་ན་དོན་དེ་ལས་དགོངས་ནས། ཀུན་དུ་ཁ་སྦྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་བཤད་དེ། དེ་བས་ན་གང་གི་ཕྱིར་དེ་སྒྲ་ཙམ་ལ་མངོན་པར་ཞུགས་པ་ནི་ཕལ་ཆེར་ཉོན་མོངས་པས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པས་ལམ་དུ་གྱུར་པ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། དུས་ཤེས་པ་མེད་པར་སྟོན་པ་དེ་དག་ཕལ་ཆེར་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་ལམ་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་འོག་ནས་བསྟན་པར་བྱའོ། ། སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་འདོད་ཆགས་ཅན་གཟུང་བའི་སྐབས་སུ་ཐབས་དེས་བཤད་དེ་གཞན་གྱིས་མི་འདུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་ལས། གང་ཞིག་ང་ལ་གཟུགས་སུ་མཐོང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། གཞན་དུ་རྒྱུད་ལ་སོགས་པའི་དགོངས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བཤད་པ་དང་། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཀའ་མཐའ་དག་གི་དོན་དགོངས་པ་རྟོགས་པར་བྱས་ལ་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། གཞན་དུ་སྒྲ་ཙམ་ལ་གཞོལ་བར་བྱ་བ་དང་། འདོད་པས་ཞུགས་པ་དང་། གང་ཟག་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་འཁྲུལ་པར་སྤྱད་པས་བཀའ་ལས་འདས་པས་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་པ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཡང་དག་པར་སྤངས་ཤིང་འདས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར། བདེ་གཤེགས་ཟབ་མོའི་ཆོས་རྣམས་སྤངས། ། ཕྱི་རོལ་བསྟན་བཅོས་དག་ལ་དགའ། ། དམ་ཚིག་བསླབ་པ་ཁྱད་དུ་གསོད། ། དེ་ཕྱིར་བཀའ་ལས་འདས་པའོ།

"Children follow the literal meaning out of desire; by practicing incorrectly and erroneously, they will die or fall due to poison. Some live by the power of poison; some die because of the conditions of poison. In the degenerate age of my teaching, it will be like milk in a marketplace: once adulterated, it causes one to fall downward." Thus it is explained in detail. Therefore, with this meaning in mind, it is also stated in the Samputa Tantra: "For that reason, those who are fixated on mere words are for the most part overwhelmed by the afflictions; how could they possibly be on the path? Those teachers who lack knowledge of the timing will for the most part fall, though how they might eventually enter the path will be shown below. In certain instances, that method is taught in order to guide those with desire, as they cannot be tamed by other means." Furthermore, the Vajracchedika states: "Whoever sees me in form..." and so forth. In other ways, one should understand the intent of the various tantras and so on, and having realized the intent of the meaning of all the Sugata’s words, one should engage in what is to be done and avoid what is not to be done. Otherwise, by being intent on mere words, entering through desire, or following after mere individuals, one will practice erroneously and fall by transgressing the word. Like the non-Buddhist outsiders, one will have truly abandoned and transgressed the Buddha’s word. Therefore: "Having abandoned the profound dharmas of the Sugata, Delighting in the treatises of outsiders, And disparaging the samaya and the trainings— For that reason, one has transgressed the word."

། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དོན་མ་ཤེས་ཤིང་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་ཞུགས་པའམ། མ་ཞུགས་ཀྱང་དམ་ཚིག་དང་བསླབ་པ་ཁྱད་དུ་གསོད་ན་བཀའ་ལ་མ་གུས་པ་སྟེ། དམ་ཚིག་རྣམས་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་བཀའ་ལས་འདས་པའོ། ། རྒྱུད་གཞན་ལས། དེ་ཡི་བཀའ་ལས་འདས་པ་ནི། ། ལྟུང་བ་མིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བསྟན་པ་ལྟར་ན་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱི་བཀའ་ལས་མི་འདའ་བར་བཤད་པ་སྟེ། ལྟུང་བ་དང་པོའི་བཤད་པ་དང་། ཤན་འདྲ་བ་ཕྱོགས་སུ་བསྡུའོ། ། འདིའི་དགོངས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཐ་དད་དུ་མེད་པས་དྲུག་པའི་སྒྲ་གཞི་གཅིག་པར་བསྡུ་བ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ཡང་བདུན་གྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏེ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་དང་སློབ་དཔོན་གྱི་བཀའ་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་བསམ་པ་དང་། དེ་ལ་དེར་ཤེས་པ་དང་། ལུས་ངག་གི་སྦྱོར་བ་བསྟན་པ་དང་། རང་ཉིད་སྣང་བར་མ་གྱུར་པ་དང་། ཤེས་ཤིང་འགྱོད་པ་མེད་པ་དང་། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། མ་འཁྲུལ་པའོ། ། འདི་ལ་ཕམ་པ་མེད་དེ་མ་བཤགས་ན་ལྟུང་བའོ། ། ཡན་ལག་གི་གཙོ་བོ་ཆང་ནི་སྦོམ་པོའོ། ། ཡན་ལག་དྲུག་མེད་པ་ཉེས་བྱས་སོ། ། སྦྱོར་བའི་གྲོགས་ཙམ་ནི་ཕྲ་མོའོ། ། བཤགས་པ་དུས་འདས་ན་ལྕི་བའོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་དགག་པ་ཡོད་པ་ན་ཉེས་མེད་དོ། ། ཤན་འདྲ་བ་ནི་ཕྱོགས་སུ་བསྡུའོ། ། བཤགས་པའི་ཚད་ནི་ཡུལ་དང་། བསམ་པ་དང་། རྐྱེན་གྱིས་སོ། ། ལྟུང་བ་བྱུང་སྟེ་ལོ་གསུམ་དུ་འདས་ན་དབང་རྫོགས་པས་སོ། ། གཞན་དུ་ནི་དབང་གི་རིམ་པས་ན་སྨད་དོ། ། ལྕི་བ་ནི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སོ། །

As it is said, if one does not understand the various meanings of the Blessed One’s intention and engages with non-Buddhist treatises—or even if one does not so engage, yet treats the samayas and the trainings with contempt—this is disrespect for the Word. Because one does not uphold the samayas, one has transgressed the Word. As it is taught in another tantra: "Transgressing his Word is declared to be the downfall of the eye." Accordingly, this is explained as not transgressing the command of the master; it should be categorized as being similar to the explanation of the first downfall. The intention here is that the master and the Vajradhara are not distinct, and thus the genitive case is used to subsume them into a single basis. Furthermore, this becomes a downfall when it is accompanied by the seven applications: (1) the command of the Sugata or the master; (2) a mental state of affliction; (3) the recognition that it is such; (4) the demonstration of the application of body and speech; (5) not having been made aware of it oneself; (6) knowing it and having no regret; and (7) rejoicing in it and being undeluded. In this case, there is no defeat (pārājika), but if it is not confessed, it is a downfall. The primary limb, alcohol, is a gross offense (sthūlātyaya). If the six limbs are absent, it is a misdeed (duṣkṛta). If it is merely an assistant to the application, it is a subtle offense. If the confession is delayed, it is heavy. If there is a specific prohibition, there is no fault. Similar cases are to be categorized accordingly. The measure of confession depends on the object, the intention, and the circumstances. If three years have passed since the downfall occurred, it is purified by the complete empowerment. Otherwise, it is diminished according to the stages of the empowerment. A heavy downfall is purified by a gaṇacakra.

སྦོམ་པོ་ནི་ཚོགས་པའི་ནང་དུ་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པས་སོ། ། ཉེས་བྱས་ནི་མཎྜལ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སོ། ། ཕྲ་མོ་ནི་སྨྲེ་བཤགས་སོ། ། གཞན་ཡང་། བདེ་གཤེགས་བཀའ་ལས་འདས་པ་ལ། ། ཡིད་ནི་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཕྲ་མོའི་ཐིག་ལེ་བསྒོམས་པས་འདག། མི་རྟོག་པ་ཡིས་ཐམས་ཅད་སྲེག། སེམས་སུན་ཕྱུང་སྟེ་བསྡམས་ལ་བསླབས། ། ངག་གིས་སྔགས་བཟླས་སྒྱུ་མར་ཤེས། ། ལུས་ཀྱིས་མཆོད་པའི་ཚུལ་དུ་སྦྱར། ། དེ་ལྟར་ཉེས་པའི་བྱེ་བྲག་རྣམས། ། ཞིང་དང་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་དང་། ། དུས་དང་ནུས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། མཁས་པས་བློ་ཡིས་ཕྱེ་ནས་ནི། ། དྲི་མ་འདག་པར་བཤད་པ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་། གཞན་ཡང་། གང་དང་གང་ལ་ཁྱད་པར་དུ་དགག་པ་ཡོད་པ་ནི་ཞིང་དང་། བསམ་པ་དང་། སྦྱོར་བ་དང་། རྐྱེན་དང་། དུས་དང་། གནང་བ་དང་། དེ་དག་རྣམས་ལ་བཤགས་ཚད་དང་ལྡང་ཚད་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གང་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་དགག་པ་མེད་པ་ནི་ལྟུང་བ་འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཕྱོགས་སུ་བསྡུ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཞི་གཅིག་ལ་ལྟུང་བ་དུ་འབྱུང་བ་དང་ལྟུང་བ་གཅིག་ལ་གཞི་དུ་ཡོད་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གང་ཡང་ཕྱོགས་ཙམ་ཅིག་བརྗོད་ན། ། དམ་པ་དང་པོའི་རྒྱུད་ལས། དཔལ་ལྡན་བླ་མའི་ཐུགས་སུན་ཕྱུང་། ། ལྟུང་བ་དེ་ནི་རི་བོང་ཅན། ། དེ་ཡི་བཀའ་ལས་འདས་པ་ནི། ། ལྟུང་བ་མིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཡིན། ། བླ་མའི་དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་མ། ། ལྟུང་བ་ཡན་ལག་ལ་སོགས་ཀྱི། ། དེ་ནི་ཡོན་ཏན་ཞེས་སུ་བརྗོད། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྤུན་དུ་གྱུར། ། ལྟུང་བ་དེ་ནི་རིག་བྱེད་ཡིན། ། དེ་ཡི་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨོད་པ། ། ལྟུང་བ་མདའ་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས། །

A gross downfall is purified by a feast offering within the assembly. A minor fault is purified by a mandala as a preliminary. A subtle fault is purified by a confession of lamentation. Furthermore: Transgressing the command of the Sugatas is purified by the mental yoga of the deity and by meditating on the subtle drop. Non-conceptuality burns them all away. Having chastened the mind, one trains in restraint. With speech, one recites mantras and knows them to be illusory. With the body, one applies the manner of making offerings. Thus, the various types of faults are explained to be purified by the wise, having distinguished them through the differences of the field, the intention, the time, and the capacity. Thus it is said. Furthermore, one should understand the measure of confession and the measure of restoration for those cases where there are specific prohibitions regarding the field, the intention, the application, the conditions, the time, and the permission. One should understand that those cases where there are no specific prohibitions include all these downfalls within their respective categories. One should also understand how many downfalls may arise from a single basis, and how many bases may exist for a single downfall. To mention just a portion: from the Paramādya Tantra: "Offending the heart of the glorious guru is a downfall known as the 'rabbit' (the moon). Transgressing his command is the downfall known as the 'eye.' The guru’s consort, who possesses the reality of wisdom, is the 'limb' and so forth; she is called a 'quality.' Becoming a vajra sibling with her is the downfall known as the 'Veda.' Slandering their philosophical tenets is the downfall known as the 'arrow.'"

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས་ཕྱེ་བ་དང་། གཞན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་མང་དུ་ཕྱེ་བས་དེ་དག་བློས་ཕྱེ་སྟེ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདིར་ནི་མ་སྤྲོས་སོ། ། ལྟུང་བ་གཉིས་པའི་དོན་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་ལྟུང་བ་གསུམ་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སྤུན་ལ་ཁྲོས་པས་ནི། ། ཉེས་པ་བརྗོད་པ་གསུམ་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བས་བཤད་དེ། རྡོ་རྗེ་སྤུན་གྱི་ནི་གསང་བ་འདུས་པ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་གི་ནང་དུ་ཞུགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཉེ་བའི་སྤུན་ནོ། ། བསྟན་པ་གཅིག་ལ་གནས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཛེས་པའི་སྤུན་ནོ། ། རྣམ་པ་གསུམ་མོ། ། གཞན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེ་སྤུན་ནོ། ། བུམ་པ་དང་། གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་མཚོན་བྱེད་བཞི་པ་སློབ་དཔོན་གཅིག་དང་རིག་མ་གཅིག་ལས་ཐོབ་པ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་རྡོ་རྗེ་སྤུན་ནོ། ། བྱེ་བྲག་ཏུ་ཐོབ་པ་ནི་བྱེ་བྲག་གི་རྡོ་རྗེ་སྤུན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ལས་ལྟུང་བའི་ལྕི་ཡང་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་རིམ་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལས། བསྟན་པ་གཅིག་དང་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་སྤུན་དུ་བརྗོད། ཀུན་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ལྡན་པས་ན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་སྤུན། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་དང་སློབ་དཔོན་གཅིག། དབང་བཞི་དག་གི་བྱེ་བྲག་གིས། ། ཉེ་དང་བྱེ་བྲག་ཁྱད་པར་རོ། ། ཞེས་བཤད་དོ། ། དེའི་ལྡང་ཚད་ཀྱང་ཀ་མ་ལ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པ། ཐེག་མཆོག་རྡོ་རྗེ་སྤུན་རྣམས་ཀྱིས། ། ཉེས་པ་བྱུང་ན་རྒྱུར་ཤེས་བྱ།

Regarding the phrase "and so forth," these are categorized within that very tantra, and furthermore, they are extensively categorized in the Yoga Tantras; thus, one should understand them by discerning them with the intellect. I shall not elaborate on them here. The explanation of the meaning of the second downfall is complete. Now, the definition of the third downfall will be explained: "By speaking of faults out of anger toward a vajra sibling, this is the third [downfall]." This is how it is explained. "Vajra siblings" refers to those who have entered the same maṇḍala, such as the Guhyasamāja and so forth. All those who have entered the Vajrayāna are "near siblings." All those who abide by the same teaching are "beautiful siblings." These are the three types. Alternatively, since all sentient beings are of the nature of Vajrasattva, they are "vajra siblings." Those who have received the vase, secret, insight-wisdom, and the fourth symbolic empowerments from the same master and the same consort are "special vajra siblings." Those who have received them from the same [master] in a specific way are "distinct vajra siblings." The gravity of the downfall in relation to these is likewise [graded]. Thus, the master Buddhajñānapāda, in his Stages of Presentation, states: "All those who abide by the same teaching and have entered the Vajrayāna are called vajra siblings. Since all possess wisdom, they are vajra siblings of Vajrasattva. Through the distinctions of a single maṇḍala, a single master, and the four empowerments, there are the near, the distinct, and the special." Regarding the measure for recovery from that, Kamalaśīla explained: "When a fault occurs among vajra siblings of the supreme vehicle, it should be understood as the cause."

། དེ་ལས་ལྡང་བར་འདོད་རྣམས་ཀྱིས། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་གསུམ་སྟེ། ། ལུས་ཀྱི་ཉེས་པ་དང་པོ་ཡིས། ། ཚེ་གཅིག་ཏུ་ནི་སྤྱོད་པ་བྱ། ། གཉིས་པ་ཉེས་པའི་ཚད་ཀྱིས་ནི། ། སྤྱོད་པ་དག་ཏུ་སྤྱད་པ་ཡིན། ། གསུམ་པ་མཎྜལ་ཕྱག་སོགས་སོ། ། གཞན་དུ་སྒོ་གསུམ་ཡིད་ཀྱིས་བསྡམ། ། ངག་གི་འདུས་ལ་བཤགས་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་སྔགས་དང་ངག་གིས་བཤགས། ། ཡིད་ཀྱིས་ཚོགས་དང་སྐྱེ་བ་མེད། ། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཟླ་བ་དྲུག། མ་གོ་ཉེས་ཆུང་མཐོལ་བ་སྟེ། ། བར་མ་མན་ཆད་ལྐོག་གྱུར་ཡིན། ། ཡང་ན་གང་ཟག་ཡུལ་དང་དུས། ། རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པས་དཔྱད། ། ཅེས་འབྱུང་སྟེ། འདི་ནི་དོན་གཞན་ལ་དགོངས་པ་མེད་པས་བླང་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ལྟུང་བ་དང་པོའི་བཤད་པའི་གསུམ་ལྡན་གྱི་ཆ་གཅིག་ནས་བརྩིས་པས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་འདིའི་བསྐང་ཚད་ཡིན་ནོ། ། འདི་ཡང་བདུན་དང་ལྡན་པའི་སྦྱོར་བས་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སྤུན་ཡིན་ཞིང་ཉོན་མོངས་པས་བསླང་བ་དང་། དེར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། སྦྱོར་བ་གཉིས་པ་བསྟན་པ་དང་། རང་དུས་འདས་པ་དང་། ཡིད་ལ་མི་གཅགས་པ་དང་། ཡི་རང་བ་དང་། མ་འཁྲུལ་པའོ། ། འདིའི་ཕམ་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའོ། ། དོན་འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་དམ་ཚིག་གི་དབྱེ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩ་བ་དང་ཡན་ལག་གོ། ། རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་དེའི་ཡན་ལག་གི་བྱེ་བྲག་གོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་སློབ་དཔོན་མཚོ་སྐྱེས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བསྡུས་པ་ལས། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་གཞིར་གྱུར་པ། ། རྩ་བ་དང་ནི་ཡན་ལག་གོ། ། རྩ་བ་དུས་འདས་ཕམ་པ་འདྲ། ། ཚད་ལྡན་ལྟུང་བར་བཤད་པ་ཡིན། ། ཡན་ལག་རྩ་བ་དུས་འདས་པ། །

Those who wish to rise from these [downfalls] should apply the three [remedies] to the three doors of body, speech, and mind. Regarding the first fault of the body, one should practice the conduct for one lifetime; by the measure of the second fault, one should practice the conduct of purification; and for the third, [one should perform] mandala offerings, prostrations, and so forth. Otherwise, one should restrain the three doors with the mind. For the accumulation of speech, one should confess; likewise, one should confess with mantras and speech. For the mind, [one should practice] the accumulations and the unborn. The "vow of awareness" lasts for six months. Minor faults that are not understood are confessed openly, while those of intermediate degree and below are [confessed] in private. Alternatively, one should analyze by knowing the distinctions of the individual, the object, the time, and the conditions. Thus it is said; since this has no other underlying intention, it should be adopted. Alternatively, this is the measure for restoration, calculated from one part of the threefold explanation of the first downfall. Furthermore, a downfall occurs through a combination of seven factors: being a vajra sibling, being motivated by afflictions, perceiving [the object] as such, the second application being shown, the time having passed, not regretting it in one's mind, rejoicing in it, and being undeluded. This is concordant with the category of defeats (pārājika). The meaning is taught as follows: in the Vajrayāna, there are two divisions of samaya: the root and the branches. The detailed classification refers to the specific distinctions of those branches. As the master Saroruha stated in the Saṃkṣipta: "The basis of all accomplishments is the root and the branches. When the root time has passed, it is like a defeat; it is explained as a downfall of the proper measure. When the branch time has passed, [it is a branch downfall]."

ལྕི་བ་ཞེས་ནི་བཤད་པ་སྟེ། ། སྦྱོར་བ་མ་རྫོགས་སྦོམ་པོའོ། ། ཡན་ལག་ཕྲ་བ་ཉེས་བྱས་སོ། ། ཕྲ་མོའི་ཕྲ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག། ཉེས་པ་མེད་པ་གནང་ལ་སོགས། ། ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རིགས་གཉིས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས་བཤགས་ཚད་བསྟན་པ། ཕམ་པ་རྫུ་འཕྲུལ་སོགས་ཀྱིས་འདུལ། ། ལྟུང་བ་དབང་གི་རིམ་པས་སོ། ། ལྕི་བ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། སྦོམ་པོ་ཚོགས་པའི་ནང་དུ་མཆོད། ། ཡན་ལག་ཚོགས་ལ་བཤགས་པ་སྟེ། ། ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་སོགས། ། ཉེས་པ་མེད་པ་མཁས་པས་བརྟག། ཉེས་པ་ཆུང་ངུ་ཕྲ་མོ་ཡང་། ། གོང་བཞིན་འདུད་པར་འཛིན་ན་ལྕི། ། གོང་བཞིན་དངོས་པོ་ལྕི་འགྱུར་ཡང་། ། མི་འཇིགས་སྟེར་ཞིང་གསོང་པོར་སྨྲ། ། དེ་སོགས་མ་གོ་བཤད་པ་ཡང་། ། ཕྱིར་ཞིང་སྡོམ་པ་དགའ་བ་ནི། ། ཉེས་པ་ཆེ་ཡང་ཡང་བར་བཤད། ། བཤགས་ཀྱང་མདུད་པར་འཛིན་བྱེད་ན། ། ཉེས་པ་ཆུང་ཡང་ལྕི་བར་བཤད། ། ཁྱད་དུ་བསད་དེ་མ་བཤགས་ན། ། ཉེས་པ་ཆུང་ཡང་ལྕི་བར་བཤད། ། རྟག་ཏུ་འཛེམ་ཞིང་འཇིགས་འགྱུར་ན། ། ཉོན་མོངས་ཟིལ་ནོན་ཉེས་འབྱུང་ཡང་། ། ཉེས་པ་ཆེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་གྲོགས་ལ་སོགས་པ་བརྟག། ཅེས་འབྱུང་བས་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པའོ། ། ཕལ་ཆེར་ལྟུང་བ་དང་པོ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཤན་འདྲ་བ་ནི་ཕྱོགས་སུ་བསྡུའོ། ། དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཉེས་པ་མི་འབྱུང་བ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། ། བྱུང་ཡང་དུས་མ་ཡོལ་བར་ཆད་དུ་བཤགས་པར་བྱའོ། ། བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཤེས་པས་བརྟག་པར་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ན་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་རྒྱུད་ལས། དཀྱིལ་འཁོར་ཐར་པའི་གྲོང་མཆོག་འདིར། །

That which is explained as "heavy" is a gross offense (sthūlātyaya) when the application is incomplete; a minor limb is a misdeed (duṣkṛta); and the subtlest of the subtle is a single maṇḍala. As it is said, "Faultless [acts] are those such as permissions," one should understand that there are two types. Furthermore, from that same source, the measure of confession is shown: "Pārājika [downfalls] are tamed by means of miracles and so forth; downfalls [are tamed] by the stages of empowerment. Heavy [downfalls] are [tamed by] the gaṇacakra; gross offenses are honored within the assembly. Limbs are confessed to the assembly; misdeeds and subtle maṇḍalas and so forth are [treated as] faultless; the wise should examine this. Even a very small, subtle fault is heavy if one holds it as a knot as before. Even if the substance is heavy as before, if one grants fearlessness and speaks honestly, and so forth—even if it is explained as not understood—if one delights in the vows again, it is explained that even a great fault is light. If, even after confessing, one holds it as a knot, it is explained that even a small fault is heavy. If one disregards it and does not confess, it is explained that even a small fault is heavy. If one is always cautious and fearful, even if a fault arises through being overwhelmed by afflictions (kleśa), it will not become a great fault. Therefore, one should examine one's companions and so forth." Thus it is explained in detail. For the most part, this should be understood from the first downfall. Similar cases are included in the respective categories. One should strive so that faults do not arise in the holy ones. Even if they arise, one should confess them without delay. One should also examine what is to be done and what is not to be done through knowledge. Otherwise, from the Tantra of the Establishment of Downfalls: "In this maṇḍala, the supreme city of liberation..."

ཞུགས་པ་དང་ནི་དབང་བསྐུར་བས། ། ཕྱིར་ལྡོག་པ་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། ། འདིར་ཞུགས་བུ་རྣམས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་། ། འབྲལ་མེད་འོག་མིན་གནས་སུ་འགྲོ། ། ཉམས་ནས་འབྲལ་བར་གྱུར་པ་ན། ། ཐུར་དུ་བལྟས་ནས་དམྱལ་བར་འགྲོ། ། ཞེས་བཤད་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སྤུན་ལ་ཁྲོས་པ་ནི་སེམས་ཁོང་ནས་འཁྲུགས་ཤིང་མནར་སེམས་དགུ་དང་ལྡན་པའོ། ། འདིར་ལུས་ངག་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པས་ཕལ་ཆེར་ལྟུང་བའི་སེམས་ལ་བཞག་པའོ། ། ཉེས་པ་ནི་འདོད་པ་མ་ཡིན་པར་ལྟུང་བའོ། ། ལྟུང་བ་གསུམ་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྟུང་བ་བཞི་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱམས་སེམས་སྤོང་། ། བཞི་པ་ཡིན་པར་རྒྱལ་བས་གསུངས། ། ཞེས་བྱ་བས་བཤད་དེ། འདིར་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་གསུམ་པ་སྟེ། རང་གི་དེ་ཉིད་མ་རྟོགས་པས་འཁྲུལ་བའི་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་བའོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པས་སྙིང་རྗེ་དང་བྱམས་པ་དང་སྐད་ཅིག་ཀྱང་བྲལ་བར་མི་བྱ་སྟེ། གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཞུགས་པས་བུ་གཅིག་པ་ལ་སྡུག་པའི་མ་བཞིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་གཞན་གྱི་དོན་མཐོང་ན་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུས་དང་སྲོག་ལ་མ་ཆགས་པ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་སྤངས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཡུལ་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་ཁྱད་པར་མི་རྟོག་པར་སྙོམས་པར་རྒྱུ་སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་ཀྱིས་དོན་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པས་ཅིའི་ཕྱིར་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དོན་དུ་མི་གཉེར།

"Once one has entered and received empowerment, there is no turning back. Those children who have entered here will go to the realm of Akaniṣṭha without being separated for even a single moment. But if, through degeneration, they become separated, they will look downward and go to hell." Thus it should be understood. Therefore, being angry with a vajra sibling means the mind is agitated from within and possesses the nine types of malice. Since body and speech are not the primary factors here, this is mostly established as a downfall of the mind. The fault is falling into what is undesirable. This is the explanation of the third downfall. Now, the definition of the fourth downfall will be explained: "Abandoning the mind of love for sentient beings is taught by the Victor to be the fourth." This is explained as follows: here, the realm of sentient beings refers to those in the three worlds who, failing to realize their own true nature, suffer under the power of delusion. A follower of the Mahāyāna must not be separated from compassion and love for even a single moment, for they have entered for the sake of others, just like a mother who cherishes her only child. Therefore, when seeing the welfare of others, one should have no attachment to one's own body or life; otherwise, one has completely abandoned the Mahāyāna. Furthermore, one should engage in the welfare of others through the power of compassion, acting with equanimity without discriminating between the three types of objects. Therefore, since one desires the enlightenment of a Buddha, why would one not strive for love and compassion?

བྱོལ་སོང་གི་སྐྱེ་གནས་སུ་སྐྱེས་པའི་རི་དྭགས་ཁྲི་སྙན་ས་ལེ་ཡང་རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ལ་བུ་གཅིག་པ་བཞིན་དུ་སེམས་པའི་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་ཡིས། ། རྩ་བ་ཆད་པའི་ཞེ་སྡང་ནི། ། སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་བསྟེན་མི་བྱ། ། སེམས་འཁྲུགས་པ་ལ་ཐར་ལམ་མེད། ། ཅེས་བསྟན་ཏོ། ། གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རི་རབ་ཙམ་ནི་བླའི་ཞེ་སྡང་སྐད་ཅིག་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར། སེམས་བསྐྱེད་པས་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། ། ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད། ། ཅེས་བསྟེན་པ་གཞན་གྱི་དོན་ནི་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེས་རྗེས་སུ་གཟུང་གི་ཞེ་སྡང་གིས་གཞན་དོན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་དང་རྒྱུད་མཐའ་དག་ལས་ཞེ་སྡང་སྤང་ཞིང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྟེན་པར་གསུངས་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཡང་སྦྱོར་བ་བདུན་དང་ལྡན་པས་ཉེས་པ་ཅི་བྱུང་བའང་གོང་དུ་བསྟེན་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདིར་མནར་སེམས་དགུ་དང་ལྡན་པ་ནི་ལྟུང་བའོ། ། སེམས་ཁོང་ནས་འཁྲུགས་པ་ནི་སྦོམ་པོའོ། ། དུས་འདས་སུ་མདུད་པར་འཛིན་པ་ནི་ལྕི་བའོ། ། སྦྱོར་བ་ཙམ་ཉེས་བྱས་སོ། ། ལུས་ངག་གི་ཉེས་པ་ནི་ཕྲ་མོའོ། ། གཞན་ལ་སྦྱོར་བའི་དངོས་གཞི་སྐྱེས་པ་མ་བཤགས་པར་མི་གནང་བར་གྱུར་པ་དང་། རང་ལ་དེ་ལྟ་བུ་གཞན་ཆོས་བཞིན་དུ་བཤགས་པ་ལས་རང་དང་གཞན་དྲི་མ་ལས་ལྡང་བར་མི་བྱེད་པར་སྣང་བར་མ་གྱུར་ན་ཕམ་པའི་ཕྱོགས་སུ་བསྡུས་པའོ། །

Even the mountain lion Śārdūla, born into the animal realm, possessed compassion that regarded sentient beings as if they were his only child; if so, what need is there to mention those of the Mahāyāna? Therefore, the Blessed One taught: "Those who desire the awakening of a Buddha should not, for even a single moment, rely upon hatred that cuts the root. For one whose mind is disturbed, there is no path to liberation." Furthermore, for those who have generated the mind of awakening, a mass of attachment as large as Mount Meru is preferable to a single moment of hatred. Thus it is taught: "Having generated the mind, for the sake of others, one desires perfect, complete awakening." The benefit of others is sustained through love and compassion; it is not through hatred that one acts for the benefit of others. Moreover, one should understand that all the Mahāyāna sūtras and tantras teach the abandonment of hatred and the cultivation of love and compassion. Here, too, whatever faults arise should be understood from the previous explanation regarding the seven applications. In this context, possessing the nine forms of malice constitutes a downfall (āpatti). A mind agitated from within is a gross offense (sthūlātyaya). Holding a grudge beyond the proper time is a heavy offense. The mere application is a misdeed (duṣkṛta). Faults of body and speech are subtle. If the actual application toward another has arisen and is not confessed, it becomes an unallowable state; and if, when others are confessing such faults to oneself in accordance with the Dharma, one does not emerge from the stain for oneself or others, it is subsumed under the category of a defeat (pārājika).

བཤགས་པའི་ཚད་ནི་ཞིང་བླ་མ་དང་རྡོ་རྗེ་སྤུན་ལ་གང་གི་ཉེས་པ་བཤགས་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཞིང་དང་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བའི་ཉེས་པ་དང་སྦྱར་ཏེ་དེས་ཚངས་པ་སྦྱིན་པ་དང་། རྒྱུན་དེ་ལས་ལོག་པ་དང་། སེམས་སུན་ཕྱུང་བ་སྟེ། སྡོམ་པ་དང་། འཚོགས་པ་ལ་ཚོགས་དང་མཎྜལ་དང་། ངག་གི་སྦྱོར་བ་དང་། ནོར་ལ་སོགས་པས་རྗེས་སུ་དགའ་བར་བྱ་བ་དང་། ཡུལ་དེ་ཉིད་ལས་བཤགས་པ་དང་། སྲོག་ཆགས་གཞན་ཚེ་བསྐྱབ་པ་ལ་སོགས་པས་ཉེས་པ་ལ་འཇིགས་ཤིང་བཤགས་པར་བྱའོ། ། ཕྱོགས་སུ་བསྡུ་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཚད་མེད་བཞི་བསྒོམ་པའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་ཡུལ་ཉེ་བ་རྣམས་ལའོ། ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་བཤད་པ། ། ཐེག་པ་ཆེ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིས། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བུ་བཞིན་བྱམས། ། སྙིང་རྗེས་གཞན་དོན་རང་སྲོག་སྦྱིན། ། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱང་གནོད་ལས་ལོག། སྣོད་དུ་མ་གྱུར་ལོག་སྲེད་ཅན། ། ནམ་ཡང་དོར་བར་མི་བྱའོ། ། ཉེས་པ་བྱུང་ན་བཤགས་པར་བྱ། ། སྙིང་རྗེ་བྱམས་པས་ཞུགས་གྱུར་ན། ། སྔར་བྱས་ཉེས་པ་དེ་ཡིས་ལྡང་། ། བཤགས་ཀྱང་ཕྱིར་ཞིང་མི་སྡོམ་ན། ། བཤགས་པས་དྲི་མ་ལྡང་བ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བས་བཤད་པའོ། ། དེ་བས་ན་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཤགས་ཏེ་བསྡམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་མང་བའི་ཚིག་གོ། ། བྱམས་པའི་སེམས་སྤོང་བ་ནི་མནར་སེམས་ཀྱི་ཞེ་སྡང་ངོ་། ། དེ་སེམས་ལ་སྐྱེད་པ་ནི་ལྟུང་བའོ། ། ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྒྱལ་བས་གསུངས་པའོ། ། ལྟུང་བ་བཞི་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྟུང་བ་ལྔ་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས།

The measure of confession is to confess one's faults to the field of the guru and the vajra siblings. Regarding all sentient beings as well, one should confess by applying the faults of field, intention, and application; by granting purification (brahma-dāna), by turning away from that stream, and by not causing mental distress. One should act with joy through the vows, the assembly, the mandala, verbal applications, wealth, and so forth; by confessing to that very object; and by saving the lives of other living beings and so on, one should confess out of fear of the faults. As for the summary of the directions, it is to meditate on the four immeasurables toward all sentient beings of the three realms. In particular, it refers to those who are nearby. As the Master Nāgārjuna explained: "Those who have entered the Great Vehicle Should love sentient beings like their own children. Through compassion, they give their own lives for the sake of others. Even the Śrāvakas turn away from harm. One should never abandon those who are not suitable vessels Or those with perverted cravings. If a fault occurs, one should confess. If one enters with compassion and love, The faults previously committed are cleared away. If one confesses but does not refrain from repeating the act, Confession will not remove the stain." Thus it is explained. Therefore, the holy ones have said that one should confess and then restrain oneself. Consequently, the term "sentient beings" is a plural expression. Abandoning a mind of love is the malice of hatred. To generate that in the mind is a downfall. This was spoken by the Victorious One in order to inspire confidence. This is the explanation of the fourth downfall. Now, the characteristics of the fifth downfall will be explained: the root of the Dharma is the bodhicitta.

། དེ་སྤོང་བ་ནི་ལྔ་པ་ཡིན། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། འདིར་འབྲུ་མང་པོ་པར་སྦྱར་ཏེ། བི་བག་ཤ་སྟེ། སྐྱེས་པ་ལྟ་བུའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་། རང་བཞིན་གཞི་མཐུན་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། སྒྲ་གཅིག་གིས་ནི་དངོས་རྣམས་བརྗོད། ། ཀུན་རྫོབ་ལ་སོགས་དབྱེ་བ་ཡིས། ། སེནྟ་པ་ཡི་སྒྲ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་འབྱུང་སྟེ། སེནྟ་པ་ཡི་གནས་སྐབས་ཀྱིས་རྟ་དང་ཆུ་དང་རལ་གྲི་དང་ལན་ཚྭའོ། ། འདིར་ཡང་དོན་དམ་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དབྱེ་བས་སོ། ། འདིར་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྤོང་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡེ་ཤེས་གནས་པ་མ་རྟོགས་པར་སྤོང་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཀུན། ། ཁྱབ་བདག་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། གཟོད་གནས་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་གནས། ། ཐབས་གཞན་སངས་རྒྱས་མི་རྙེད་དོ། ། ཞེས་བཤད་པ་དང་། ཇི་ལྟར་མར་ལ་མར་བཞག་བཞིན། ། ཇི་ལྟར་ཆུ་ལ་ཆུ་བཞག་བཞིན། ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་རྟོགས་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བས་ཀྱང་བཤད་ལ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་པ། ། དེ་རྟོགས་པ་ནི་འདིར་ཕྱག་ཡིན། ། ཞེས་འབྱུང་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གནས་པས་དེ་རྟོགས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་དང་། གཞན་ཡང་འདི་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་དང་རྒྱུད་མཐའ་དག་ནས་གསལ་བར་བསྟེན་པས་དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཡུལ་ཅན་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་གཉིས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ།

"Abandoning that is the fifth," it is said. Here, the term is applied as a bahuvrīhi compound; vibhaga means "like a man." Accordingly, it is stated: "The nature and the basis are the bodhicitta; By a single term, all things are expressed. Through the divisions of the conventional and so forth, It is like the word saindhava." In the case of saindhava, depending on the context, it refers to a horse, water, a sword, or salt. Here, too, it is through the division of the ultimate and the conventional. Here, "abandoning the ultimate bodhicitta" means abandoning it without realizing that wisdom naturally abides in all sentient beings. Therefore, it is explained: "All things, animate and inanimate, Are pervaded by the Lord Vajrasattva; The primordial, pure wisdom abides. No other means finds the Buddha." And: "Just as butter is placed in butter, Just as water is placed in water, One should realize one's own wisdom." And: "What is one's own wisdom, To realize that is the homage here." Thus, because the essence of enlightenment—the wisdom of the Buddha—abides in the continuum of all sentient beings, it is explained that if it is realized, all sentient beings will attain nirvāṇa. Furthermore, since this is clearly taught in all the Mahāyāna sūtras and tantras, the bodhicitta is the non-duality of the object, emptiness, and the subject, which is naturally luminous.

དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལ་མི་མོས་ཤིང་སྤོང་བ་ཆོས་ཀྱི་རྩ་བ་སྤོང་བའོ། ། དེ་མ་རྟོགས་ན་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མི་ཐོབ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྟོགས་པའོ། ། དེ་སྐད་དུ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། སྐྱེ་མེད་རྟོགས་པས་མྱ་ངན་འདས། ། ཉན་ཐོས་གང་ཟག་བདག་མེད་པས། ། ཆོས་དབྱིངས་བྱེ་བྲག་རྟོགས་པས་ཐར། ། མཁས་པས་རང་སེམས་དག་ལ་བརྟག། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཆ། ། དངོས་ཀུན་སྐྱེ་མེད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན། ། ཞེས་བཤད་པས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ་བྱེ་བྲག་གི་རྒྱུད་ལས། བྱང་ཆུབ་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས། ། གང་ཞིག་དེ་རྟོགས་འདོད་པ་སྟེ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱའོ། ། ཞེས་བཤད་པའོ། ། དེ་བས་དེ་ལ་སྨོན་པ་དང་། འབད་རྩོལ་གྱིས་འཇུག་པ་དང་། ལམ་དུ་བསྟན་པ་ལ་འབད་པར་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་དེ་སྤོང་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་འཇུག་པ་དང་། ། གང་ཞིག་རྟོགས་པར་འདོད་པ་སྟེ། ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བྱེད་ཅིང་། ། བདུད་རྣམས་ཤིན་ཏུ་སྐྲག་བྱེད་དེ། ། ཇི་ལྟར་སྒྲོན་མ་སྐྱེས་མ་ཐག། མུན་པ་ལོ་སྟོང་སེལ་བ་བཞིན། ། དེ་བཞིན་སེང་གེའི་ཕྲུ་གུས་ཀྱང་། ། ཤིན་ཏུ་རྒས་པའི་གཅན་གཟན་འཇིགས། ། ཞེས་བཤད་པས་དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བའོ། ། དེ་སྤོང་བའི་ལྟུང་བའོ། ། སྒྲའི་དོན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་ཀུནྡ་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཆེད་དུ་དམ་ཚིག་མ་དང་།

Since that is the root of all the qualities of a buddha, to lack faith in it and to abandon it is to abandon the root of the Dharma. If that is not realized, liberation and omniscience will not be attained; therefore, even śrāvakas realize a specific aspect of the dharmadhātu. As the master Nāgārjuna said: "Through realizing non-arising, one passes beyond sorrow. Śrāvakas are liberated by realizing the selflessness of the person. By realizing a specific aspect of the dharmadhātu, one is liberated. The wise should examine their own minds. The specific aspect of the pratyekabuddhas is The non-arising of all things, which is omniscience." One should understand it through such explanations. Therefore, one must realize it. From the Vajrapāṇyabhiṣeka-tantra: "Bodhi has the characteristic of space; It is free from all conceptual construction. Whoever desires to realize that Is called a bodhisattva." Thus it is said. Therefore, one should aspire to it, engage in it with effort, and strive in the path as it has been taught; otherwise, one abandons it. For that reason: "Whoever engages in bodhicitta And desires to realize it Clears away all obscurations And utterly terrifies the māras. Just as a lamp, the moment it is lit, Dispels darkness of a thousand years, So too, even a lion cub Terrifies even the most aged beasts of prey." As it is said, that is the root of all phenomena. To abandon it is a downfall. Regarding the conventional bodhicitta in the sense of the literal meaning, which is like a kunda flower, it is the samaya for the sake of enlightenment, and—

ལག་གི་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་དོར་བར་མི་བྱ་སྟེ། སེམས་མ་བལྟས་པས་ཀྱང་ལྕེས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པས་སོ། ། གཞན་ཡང་གསང་བའི་དབང་གི་དུས་སུ་གོམས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་འདྲ་བ་ཕབ་སྟེ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། གཞན་དུ་སྤངས་ན་ལྟུང་བའོ། ། གཞན་དུ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་། དམ་ཚིག་མ་ལས་རྣལ་འབྱོར་གོམས་པར་བྱེད་པས་ནི་སྤོང་བར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་བསྟན་པའོ། ། སྦྱོར་བ་དུས་དངོས་གཞིར་གྱུར་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དབྱེ་བའི་གཞི་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། ། སུན་ཕྱུང་བ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། ། དབང་གི་རིམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྐང་བར་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ཆུ་ཚོད་གསུམ་དང་། ལྔ་དང་། དགུ་དང་། བཅུ་བདུན་དང་། ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་དང་། སུམ་ཅུ་རྩ་ལྔ་དང་། བཞི་བཅུ་རྩ་བདུན་དང་། ལྔ་བཅུ་རྩ་ལྔ་དང་། དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་བསྐྱེད་དེ། དེ་དམ་ཚིག་གི་རིམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་། དགའ་བ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་མཉེས་པར་བྱས་པས་ལྡང་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཨིནྡྲ་བྷཱུ་ཏིས་བཤད་པ། གང་ཞིག་དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་ཉམས་གྱུར་ན། ། དོན་དམ་དོན་དམ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། ། ཀུན་རྫོབ་ལྕེས་བླང་ག་ལ་ཉམས། ། དེ་ཉིད་ལས་ནི་བསླབ་པར་བྱ། ། ཤུཀྲ་དོར་ན་རྩ་བ་ཉམས། ། ཆུ་ཚོད་ནས་བརྩིས་དགའ་བ་བཞི། ། གོམས་པས་དྲི་མ་དེ་ལས་ལྡང་། ། དེ་ཕྱིར་དམ་ཚིག་རིག་མ་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་ཚད་ལྡན་མེད་པས་ནི། ། ནམ་ཡང་འཇུག་པར་མི་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ལྟུང་བའི་རྩ་བ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྤངས་ན་ལྟུང་། ། ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །

One should not discard it with the movement of the hands; for it is said that even without looking at the mind, it should be taken with the tongue. Furthermore, at the time of the secret empowerment, one should bestow it by invoking a descent of the Buddha’s wisdom through familiarization. Otherwise, to abandon it is a downfall. In other cases, it is taught in the Tantras of Method and Wisdom that one should abandon it by familiarizing oneself with the yoga of the wisdom-gnosis and the samaya woman. One should also understand the application as the actual main practice. That itself is the basis of the classification. One should train in following the sequence for the refutation. That very sequence of empowerments should be restored. Otherwise, it is generated by three, five, nine, seventeen, twenty-eight, thirty-five, forty-seven, fifty-five, and sixty-two ghaṭikās. By pleasing the maṇḍala of the four joys and great bliss within the sequence of the samayas and so forth, one arises. Therefore, Indrabhūti said: "If one falls from the ultimate and conventional bodhicitta, The ultimate is restored by the ultimate itself; How could the conventional be lost by taking it with the tongue? One should train in that very reality. If the śukra is discarded, the root is impaired. From the ghaṭikās, the four joys are counted; Through familiarization, one rises from those stains. Therefore, without a samaya consort And a qualified yogi, One should never engage. Otherwise, it is the root downfall; If the Vajra-holder is abandoned, one falls." This is because it has been so explained.

དེ་བས་ན་བརྟན་པ་ཐོབ་པས་འབད་པར་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ཡང་། སྐྱེ་བོ་འདོད་ཆགས་ཅན་དོན་དུ། ། འདི་ཡི་བྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་བཤད་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ཇི་ལྟར་མེ་ཡིས་ཚིག་པ་ལས། ། མེ་དེ་ཉིད་ལ་བསྲོ་བར་བྱ། ། དེ་བཞིན་རྣ་བར་ཆུ་སོང་བ། ། ཆུ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སླར་དབྱུང་བྱ། ། འདོད་ཆགས་ལྡན་པའི་གང་ཟག་ཀྱང་། ། འདོད་ཆགས་ཉིད་ཀྱིས་གདུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་བཤད་པ་ཡང་བརྟན་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་ལམ་དུ་འགྱུར་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་སྒྲ་ཙམ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་གཞོལ་བ་ལ་ལྟུང་བ་དང་སྦོམ་པོ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བས་ཚོགས་པ་ལ་བཤགས་ལ་དོན་མ་ཡིན་པར་མི་འཇུག་པར་བསྡམས་ལ་རྗེས་སུ་བསྐང་ཞིང་དོན་དུ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པ་སྟེ་ལྔ་པ་ཡིན་པས་ལྔ་པ་སྟེ་ལྟུང་བ་ལྔ་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྟུང་བ་དྲུག་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་འདོད་ནས། རང་ངམ་གཞན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ། ། ཆོས་ལ་སྨོད་པ་དྲུག་པ་ཡིན། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ་རང་ནི་བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་དང་། གཞན་ནི་ཕྱི་རོལ་པའོ། ། དེ་ལ་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། གཞན་དག་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་དང་རྒྱུད་ལ་བྱ་སྟེ། མུ་སྟེགས་སུན་དབྱུང་བའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ཡང་གཞན་དེ་ལ་འཇུག་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པས་ཀུན་ནས་བསླང་སྟེ་སྨད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེ་བྲག་གི་རྒྱུད་ལས། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རིང་བའི་རྒྱུ། ། མུ་སྟེགས་ཅན་ལ་སྨད་མི་བྱ། ། ཞེས་བཤད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ། གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡིས་བློ་བསྐྱེད་ཕྱིར། ། ཕྱི་རོལ་པ་ཡང་ལམ་ཚོལ་ཞུགས། ། དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་སྨད་མི་བྱ། །

Therefore, one should strive to attain stability. Furthermore, it is said: "For the sake of those who possess desire, the activity of this [path] is the Vajra-holder." And from the Wisdom Tantra: "Just as one who is burned by fire should be treated with that very fire; likewise, water that has entered the ear should be extracted by that very water; so too, an individual possessed of desire should be tamed by desire itself." One should understand that these [teachings] become the path only for those who possess stability. Otherwise, by following after desire and falling toward the side of mere words, one incurs downfalls and gross infractions. Thus, it is taught that one should confess before the assembly, refrain from engaging in what is meaningless, and subsequently restore [the practice], training in the actual meaning. This is the fifth, the explanation of the fifth downfall. Now, wishing to explain the definition of the sixth downfall, it is said: "To disparage the dharma of one's own or others' tenets is the sixth." Here, "one's own" refers to the proponents of selflessness, and "others" refers to the outsiders. One should not disparage them. Others claim that "others" refers to the Mahāyāna sūtras and tantras, asserting that this is for the purpose of refuting non-Buddhists. However, that is explained for the sake of turning others away from entering [those paths]; it is not disparagement motivated by the afflictions. As the Visheshatantra states: "Vairocana is the distant cause; one should not disparage the non-Buddhists." Likewise: "Because their intellects are developed by their tenets, even outsiders have entered the search for the path; therefore, one should not disparage them."

ལམ་ཞུགས་ཉན་ཐོས་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ཞེས་བཤད་པས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་བསམ་པ་ཐ་དད་པས། ། མྱ་ངན་འདས་པར་དྲང་བའི་ཕྱིར། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་དང་མངོན་སུམ་པས། ། འདི་དང་ཕྱི་རོལ་བསྟན་པ་ཡིན། ། དེ་ཕྱིར་སྨད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། ཕལ་ཆེར་ཐར་ལམ་འདོད་པས་སོ། ། ཞེས་བཤད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ལྷ་སྦྱིན་ཡང་ཡང་དག་པས་ན་ལྷ་སྦྱིན་མ་ཡིན་ལ། མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་ཡང་སྨད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་བ་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་གཟུད་པ་དང་། ལྟ་བ་ངན་པ་ལ་དད་པ་སུན་དབྱུང་བ་དང་། གདུལ་བྱའི་བསམ་པས་སྨད་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། བསོད་ནམས་ཀྱང་མང་དུ་འཕེལ་ལོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུད་ལ་སྨད་ན་ལྟུང་བའོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་ལ་སྨད་ན་སྦོམ་པོའོ། ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། ། ཕྱི་རོལ་པ་ཡང་ཕྲ་མོའི་ཉེས་བྱས་སོ། ། སྦྱོར་བ་དུ་དང་ལྡན་པས་དངོས་གཞིར་འགྱུར་བས་ལྟུང་བ་དང་། ན་སྨད་པས་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཡུལ་དང་བསམ་པས་ན་སྨད་པས་བཤགས་པའི་དུས་ཡོལ་བ་ལྕི་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་བྱས་དང་ཉེས་པ་མེད་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་ལམ་ཚོལ་བ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ལམ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ལམ་ཆེན་པོ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ལམ་ཆེས་ཆེ་བའི་ལམ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་སྣོད་ཀྱི་རིམ་པས་ལམ་ལ་མ་ཞུགས་པ་གཞུག་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་པ་ལ་བདག་མེད་པར་བསྟན་པ་དང་། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལམ་མེད་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་དགོད། ། ཕྱི་རོལ་པ་ལ་བདག་མེད་བསྟན། ། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་རིམ་པས་དྲང་། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཐབས་ཀྱིས་གདུལ། ། ཞེས་བཤད་པ་དང་།

As it is said: "What need is there to mention those who have entered the path of the Śrāvakas?" Therefore: "In order to lead sentient beings, who have diverse dispositions, to nirvāṇa, Through blessings and through direct manifestation, The internal and external teachings were shown. Therefore, one should not disparage them, For most desire the path to liberation." Thus it is explained. Consequently, even Devadatta is not truly Devadatta [in the ultimate sense], and one should not disparage the tenets of the non-Buddhists (tīrthikas). There is no fault in disparaging [certain views] in order to lead others into the Mahāyāna, to refute faith in evil views, or according to the dispositions of those to be trained. In fact, great merit will increase. Therefore, if one disparages the tantras, it is a downfall (āpatti). If one disparages the Mahāyāna sūtras, it is a gross offense (sthūlātyaya). Regarding the Śrāvaka [teachings], it is a misdeed (duṣkṛta). Regarding the outsiders, it is a minor misdeed. One should understand the distinctions between downfalls and the absence of fault, as well as the misdeeds such as the gravity of missing the time for confession due to disparaging the object or the intention, based on how many preliminary applications are involved in constituting the actual offense. Thus, it is for the sake of leading those who have not entered the path, those who have entered the path, those who have entered the great path, and those who have entered the unsurpassed, most supreme path, according to the sequence of their capacities. It is for the sake of teaching selflessness to the outsiders and teaching the exceptional path to the Śrāvakas and others. As it is said: "Establish those without a path in a philosophical tenet; Teach selflessness to the outsiders; Lead the Śrāvakas and others through the stages; Tame them through various means."

དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱང་། དང་པོའི་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཀུན་གྱི་ཐ་མར་ཐེག་པའི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བར་བཤད་དོ། ། དེའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ལས་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་བསྟོད་པ་ལས། ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་ཐབས་ཚུལ་རིག། འགྲོ་བའི་དོན་ལ་རྟོགས་པ་པོ། ། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ངེས་འབྱུང་ལ། ། ཐེག་པ་གཅིག་གི་འབྲས་བུར་གནས། ། ཉོན་མོངས་ཁམས་རྣམས་དག་པའི་བདག། ལས་ཀྱི་ཁམས་རྣམས་ཟད་བྱེད་པ། ། ཞེས་བཤད་པས། ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་གདུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་དགོངས་པ་སྣ་ཚོགས་ཤེས་པས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ཐེག་པ་གསུམ་ལ་ཞུགས་པའོ། ། ཞུགས་པ་ནི་འོག་མ་སྤོང་བཅུག་ལ་གོང་མ་ལ་དགོད་པའོ། ། དེའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། དམྱལ་བར་འགྲོ་བ་བྱང་ཆུབ་ལ། ། རྟག་ཏུ་གེགས་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་རྣམས་དང་། ། ཉན་ཐོས་ས་ཡིས་གེགས་བྱེད་དོ། ། ཞེས་བཤད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། བདེན་པར་སྨྲ་བྱ་ཁྲོ་མི་བྱ། ། སློང་ན་ཆུང་ཡང་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སྙན་པར་སྨྲ་བྱ་ཁྲོ་མི་བྱ། ། རྣམ་པ་འདི་གསུམ་གནས་ཀྱིས་ནི། ། ལྷ་ཡི་ནང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་པ་ཡིས་ཡང་དག་ལྟ། ། ཆེན་པོ་སུ་ལ་ཡོད་གྱུར་པ། ། དེ་ནི་ཚེ་རབས་སྟོང་དུ་ཡང་། ། ངན་འགྲོར་འགྲོ་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་བྱ་བས་བཤད་དོ། ། དེ་བས་ན་དགོངས་པས་རིག་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་བསྐང་བ་ཡང་ཕལ་ཆེར་ཡུལ་དང་བསམ་པ་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས་བཟློག་སྟེ། དགོངས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་དོན་དང་།

From the Hevajra Tantra as well, it is explained starting from "The first is the Vaibhāṣika" up to "The supreme vehicle at the end of all." With reference to that, the Chanting of the Names of Mañjuśrī, in the praise to the all-accomplishing wisdom, states: "Knowing the methods of the various vehicles, He who realizes the welfare of beings, Through the renunciation of the three vehicles, Abides in the fruit of the single vehicle. The master who purifies the realms of affliction, Who exhausts the realms of karma." Thus, one should tame those to be trained through various methods. Therefore, by knowing the various intentions, at certain times one enters the three vehicles. "Entering" means causing them to abandon the lower and establishing them in the higher. With reference to that, it is said: "Going to hell is not always an obstacle to enlightenment, But the levels of the Pratyekabuddhas and the Śrāvakas are obstacles." Likewise, with reference to worldly matters, it is said: "Speak the truth, do not be angry, Give even a small amount when asked; Speak pleasantly, do not be angry. By abiding in these three ways, One will be born among the gods." And: "Whoever possesses the great Right view of the worldly, Even in a thousand lifetimes, They will not go to the lower realms." Therefore, one should understand this through the underlying intention. For that reason, when performing a fulfillment ritual, one should generally understand the object, the intention, the time, and so forth; otherwise, it is the opposite of the meaning of the various intentions.

ཡང་དག་པའི་དོན་ཤེས་པ་ལ་གཞུག་ཅིང་ཕྱིས་བསྡམས་ཏེ། ཚོགས་པའི་ནང་དུ་བཤགས་པས་དྲི་མ་ལས་ལྡང་ངོ་། ། གཞན་དུ་ན་ཕྱིས་སྡོམ་པ་དང་དམ་པ་གཅིག་ལ་བཤགས་པས་ལྡང་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་བློས་ཕྱེ་བས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་ལྟུང་བ་དྲུག་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྟུང་བ་བདུན་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་འདོད་པས། ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་སེམས་ཅན་ལ། ། གསང་བ་སྒྲོགས་པ་བདུན་པ་ཡིན། ། ཞེས་བཤད་དེ། དེ་ཡང་སྣོད་མ་སྨིན་པ་དང་། ཆོ་གས་སྨིན་པར་མ་བྱས་པ་དང་། ཆོ་ག་རྫོགས་པས་སྨིན་པར་མ་བྱས་པ་དང་། ཟབ་པས་འཇིགས་པས་མ་སྨིན་པ་དང་། ཉམས་པས་མ་སྨིན་པའོ། ། དེ་ལ་རང་བཞིན་གྱི་ལོག་སྲེད་ཅན་སྣོད་ཁ་སྦུབ་པ་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བཏུལ་ཡང་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པ་ཡོད་དེ། སྐུར་ཞིང་སྨོད་པར་བྱས་པས་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ། ། གཞན་དུ་ན་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པ་མེད་དེ། འདུས་པ་ལས། རིགས་ངན་སྨེ་ཤ་ཅན་ལ་སོགས། ། གསོད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས། ། ཐེག་མཆོག་འདི་ལས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བཤད་པ་དང་། གཞན་ཡང་། མཚམས་མེད་ལྔ་པོ་བྱེད་པ་དང་། ། གསོད་ལ་སོགས་པའི་མི་དགེ་སོགས། ། དབང་མ་བསྐུར་བའི་མི་རྣམས་ཀྱང་། ། ནག་པོས་བཀའ་སྩལ་བཞིན་དུ་འགྲུབ། ། ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྦྱོར་བ་ཕུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཚིག་གོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པ་ལ་སྣོད་དུ་རུང་བར་བཤད་ཀྱི། ཐམས་ཅད་དུ་ཆོ་ག་མེད་པས་ནི་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་རྐྱེན་མ་ཚང་བས་སྣོད་དུ་རུང་ཡང་དབང་མ་ཐོབ་པའི་གང་ཟག་ཀྱང་ངོ་། ། བུམ་པའི་དབང་ཙམ་ཐོབ་པ་ལ་གསང་བ་ལ་སོགས་པ་མ་ཐོབ་པ་ཡང་ངོ་། །

To lead them into the knowledge of the authentic reality and subsequently restrain them, one rises from the stain by confessing within the assembly. Otherwise, one rises by confessing to a single noble person who possesses the vow and the commitment. Therefore, one should understand this by distinguishing it with the intellect; this concludes the explanation of the sixth downfall. Now, wishing to explain the characteristics of the seventh downfall, it is said: "To proclaim secrets to sentient beings who are not fully ripened is the seventh." This refers to those who are not ripened as vessels, those not ripened by the ritual, those not ripened by the completion of the ritual, those not ripened due to fear of the profound, and those not ripened due to degeneration. Regarding these, there are those with natural perverse cravings who are like overturned vessels; even if tamed by various means, they do not become suitable vessels. Because they slander and disparage, they are not to be taught. Otherwise, there are no one who are not suitable vessels. As the Gathering (Guhyasamāja) states: "Those of low caste, such as the meat-cutters, and even those who seek to kill, shall achieve accomplishment through this Supreme Vehicle." Furthermore: "Even those who commit the five crimes of immediate retribution, those who engage in killing and other non-virtues, and even those who have not received empowerment, shall achieve accomplishment just as Kṛṣṇācārya taught." This is the meaning of the phrase "preeminent application." It is explained that those possessing bodhicitta are suitable vessels, but it is not the case that everyone achieves accomplishment without the ritual. This also includes individuals who, despite being suitable vessels, have not received empowerment due to the incompleteness of the conditions between master and disciple. It also includes those who have received only the vase empowerment but have not received the secret empowerment and so forth.

དབང་རྫོགས་ཀྱང་སྤྱོད་པ་དང་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང་། ལམ་རྣམ་པ་བཞིའི་ཚུལ་དང་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་འཇིགས་པ་ཡང་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པའོ། ། ཐོབ་ཀྱང་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་སྟེ། ཉམས་ཀྱང་རྐྱེན་མ་ཚང་བ་དང་། མ་གུས་པས་དྲི་མ་ལས་མི་ལྡང་བ་ཡང་མ་སྨིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སྙིགས་མ་ལྔའི་དུས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་འདོད་པ་དང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱིས་བསམ་པས་མི་འདུལ་ཞིང་མ་གུས་པ་ལ་སྐུར་བས་ལྟུང་བར་འགྱུར་ལ། སྨིན་པར་བྱས་ཀྱང་དྲི་མ་མ་དག་པ་ལ་སྟོན་པ་ནི་ལྟུང་བ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་ཞུགས་ན་སྦོམ་པོའོ། ། ཚུལ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ་ལུས་ངག་གིས་བསྡམ་པ་མ་བྱས་ན་ཉེས་བྱས་སོ། ། འོག་མའི་ཆོ་ག་བྱས་བ་ལ་གོང་མ་སྟོན་ན་ལྕི་བའོ། ། མ་རྟོགས་པ་ཕྲ་མོའི་ཉེས་བྱས་སོ། ། ཞིང་དང་བསམ་པས་ལྕི་ཡང་དང་སྦྱོར་བ་དུས་དངོས་གཞིར་གྱུར་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཟབ་པ་མ་ཡིན་པ་བསྟན་པའི་དུས་སུ་ཟབ་མོའི་དོན་སྟོན་པ་དང་། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་འདུས་པ་དང་། ཉེས་བྱས་བཤགས་པའི་དུས་སུ་འདུས་པ་དང་། སྦ་བར་བྱ་བ་བརྡ་དང་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་ཙམ་མཐོང་བས་བཤགས་པའི་ཚད་ཀྱང་དུས་ཡོལ་བ་དང་མ་ཡོལ་བས་དེ་ཉིད་དབང་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་དང་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། དཔའ་བོའི་སྟོན་མོ་དང་། ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པས་འདུས་པ་ལ་བཤགས་པ་དང་། ཆད་པའི་ལས་དང་། མཎྜལ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དྲི་མ་ལས་ལྡང་བར་བྱའོ། ། འདི་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་ཉེས་པའོ། ། དེ་ཡང་སློབ་དཔོན་ཀུ་ཀུ་རི་པས་བཤད་པ། སྣོད་མིན་པ་ལ་གསང་མི་བསྒྲགས། ། སྨིན་དང་མ་སྨིན་རིམ་པ་རྣམས། །

Even if one has received the complete empowerments, if one is afraid of the conduct, the yogic discipline of awareness, the manner of the four paths, and the profound meaning, one is not a suitable vessel. Even if one has obtained them, if downfalls and the like occur, or if through the incompleteness of conditions or a lack of respect one does not rise above the stains of impairment, one should be known as immature. In such cases, during the age of the five degenerations, if one is not tamed by the intention of the Vajra Master’s desires and the eight worldly concerns, or if one disparages those who lack respect, a downfall occurs. Even if one has been ripened, to teach those whose stains are not purified is a downfall; if it is done out of compassion, it is a gross offense. To teach in an improper manner without restraining body and speech is a misdeed. To teach the higher [tantras] after performing the rituals of the lower is a heavy [offense]. Not understanding is a subtle misdeed. One should also understand the weight [of the offense] based on the field and intention, and whether the application has become the actual basis of the time. When teaching the profound meaning at a time when the non-profound should be taught; when one is gathered in the midst of a gaṇacakra; when one is gathered at the time of confessing misdeeds; or when one sees even a single sign or mudrā that should be concealed—the measure of confession depends on whether the time has passed or not. One should confess to those gathered in the three types of empowerments, the gaṇacakra, the feast of heroes (vīrānna), and the gaṇapūjā. One should rise above the stains through the ritual of punishment and the preliminary maṇḍala offering. This refers to the faults of the master. Regarding this, the master Kukuripa said: "Do not proclaim secrets to those who are not vessels. The stages of the ripened and the unripened..."

གུང་མོའི་རྩེ་མོ་བརྡ་སྦྱོར་སོགས། ། མཁས་པས་རྟོགས་པར་མི་བྱེད་ན། ། གལ་ཏེ་འདོད་པའི་བསམ་པས་ཞུགས། ། དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བ་སྟེ། ། སྙིང་རྗེ་ཅན་ལ་ཤིན་ཏུ་ཡང་། ། སྙོམ་ལས་ལ་སོགས་ཉེས་པ་ཆུང་། ། རྐུན་ཐབས་སློབ་མའི་ཉེས་པའོ། ། དབང་བསྐུར་ཚོགས་འཁོར་ལ་སོགས་དང་། ། མཎྜལ་ངག་གི་བཤགས་པས་བསྡམ། ། གཞན་དུ་སྐྱེས་བུ་ཐ་ཤལ་བརླག། ཅེས་བཤད་པས་རྒྱ་ཆེར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཤན་འདྲ་བ་ཕྱོགས་སུ་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། ཕལ་ཆེར་ཡུལ་དང་དངོས་པོ་དང་། དུས་དང་སྦྱོར་བ་དང་། བསམ་པ་དང་། གང་ཟག་དང་། གཞན་གྱི་དོན་ལ་སོགས་སྤྱད་དེ་དྲི་མ་ལས་ལྡང་བར་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ཉེས་པ་ནི་ལྟུང་བ་དང་པོ་དང་སྦྱར་ཏེ་བཤགས་པར་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ན། ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་མ་བྱས་ཤིང་། ། བླ་མ་ལ་སོགས་མཆོད་མི་བྱེད། ། ཟབ་མོའི་དོན་ལ་ཞུགས་གྱུར་ཀྱང་། ། ཉན་ལ་སོགས་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་འཆིང་། ། ཇི་ལྟར་ས་བོན་ཚིག་པ་ལས། ། མྱུ་གུ་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བས་གསལ་བར་བསྟན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་ཡོངས་སུ་སྨིན་ན་འབྲས་བུ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། ། དེ་བས་ན་འདོད་པ་ལ་སོགས་པས་ཟབ་མོའི་དོན་བསྟན་ན་ལྟུང་བའོ་ཞེས་བཤད་པ་སྟེ་ལྟུང་བ་བདུན་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྟུང་བ་བརྒྱད་པའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཕུང་པོ་སངས་རྒྱས་མངའ་བདག་ཉིད། ། དེ་ལ་སྨོད་བྱེད་བརྒྱད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་བཤད་དོ། ཕུང་པོ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལྔའོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་གཟོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པའོ། །

If a wise person does not understand the symbolic gestures, such as the tips of the middle fingers, and yet engages in them with a desire-driven intention, that is an extremely heavy downfall. Even for a compassionate person, faults such as indolence are minor; however, teaching the methods of theft to a disciple is a fault. One should restrain this through empowerments, feast offerings, and so forth, as well as through mandalas and verbal confessions. Otherwise, the base individual is ruined. Thus it is said, and one should understand this extensively. Similar cases should be categorized accordingly. Generally, one should rise from the stain by considering the object, the substance, the time, the application, the intention, the person, the benefit for others, and so forth. The fault of the master should be confessed in connection with the first downfall. Otherwise: "Without having brought [the disciple] to full maturity, And without making offerings to the guru and so forth, Even if one enters the profound meaning, One binds the mudras while listening and so on. Just as from a burnt seed No sprout or fruit will arise," this clearly demonstrates. Therefore, it is taught that if the profound meaning is taught through desire and so forth, it is a downfall; this concludes the explanation of the seventh downfall. Now, the characteristics of the eighth downfall will be stated: "The aggregates are the very nature of the Buddha; To disparage them is the eighth." Thus it is explained. The aggregates are the five, such as form and so forth. The Buddha is their nature and their blessing; by nature, they are primordially unborn.

གཟོད་མ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ནི་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔ་གནས་ཏེ། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་། བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བས་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དཀྲུགས་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་བག་ཆགས་ཀྱི་མཐུ་བརྟས་པས་མ་རིག་པའི་ཐིབས་པོས་ནོན་པའི་ཕྱིར་ཚེ་གཅིག་ལ་སོགས་ཏེ། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་གྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་ག་ལ་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་གནས་ཏེ། དེའི་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ལས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་དང་། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་སྣང་བ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་དང་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་མཐའ་དག་ལས། ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀོད་པ་སྣང་བ་སྟེ་དོན་དེ་ཉིད་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཕུང་པོ་སངས་རྒྱས་མངའ་བདག་ཉིད། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ཆེན་པོ་བཞི། ། སྒྲོལ་མ་ལ་སོགས་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་རང་སྣང་བའི། ། ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་མང་པོ་ནི། ། ས་སྙིང་ལ་སོགས་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བགེགས་མཐར་བྱེད། ། ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་སྣང་། ། ཞེས་བཤད་དེ། གཞན་ཡང་། གཟུགས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། ། ཚོར་བ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ཡིན། ། འདུ་ཤེས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། །

Because primordial luminosity is by nature the inseparability of the knower and the known, the five aspects of non-conceptual wisdom abide naturally within the mental continua of all sentient beings. It is not that something previously unattained is to be attained by abandoning adventitious stains through seeing and meditation; otherwise, since the mental continuum has been thoroughly agitated by the latencies of ignorance since beginningless time, and is overwhelmed by the density of ignorance due to the flourishing power of those latencies, how could omniscience be achieved in a single lifetime or even in three countless eons? Therefore, the non-conceptual wisdom of natural luminosity abides naturally within the continua of all sentient beings. Due to its specific power and specific qualities, there is the distinction of non-duality and the appearance of object and subject. For this reason, in all the Yoga and Yoginī tantras, such as the glorious Guhyasamāja, the arrangement of the body maṇḍala appears, for it is with this very meaning in mind. As it is said: "The aggregates are the lords of the buddhas; The four great ones, Locanā and the rest, And likewise Tārā and the others. The many elements and sense bases, Which appear as object and subject, Are the bodhisattvas Kṣitigarbha and the rest. The aggregate of form is Vighnāntaka; The body maṇḍala is Vairocana." Furthermore: "Form is Vairocana, Feeling is Ratnasambhava, Perception is Amitābha."

འདུ་བྱེད་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ཡིན། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་བསྐྱོད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་མང་པོ་ལས་གསལ་བར་བསྟན་ཏེ། བདག་དང་གཞན་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་འདི་ནི་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྒྱུད་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་བདག་གིས་འདིར་མ་སྤྲོས་སོ། ། རྒྱུད་དེ་དག་ལས་ཀྱང་ལྷའི་གྲངས་ཐ་དད་པར་སྣང་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་གདུལ་བའི་བསམ་པ་དང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་དང་། དབང་པོའི་བྱེ་བྲག་གིས་གསུངས་ཀྱི། རྣམ་པར་དག་པ་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀོད་པ་ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པར་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར། དེ་ཡི་རང་བཞིན་དེ་ཡིན་ཕྱིར། ། དེ་ཡི་ནུས་པ་དེ་ལ་གནས། ། དེ་ཕྱིར་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ཏེ། ། ཐབས་ཀྱིས་འཁྲུལ་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཐ་དད་སྣང་། ། ལུས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་དགོད། ། ཅེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། ལས་དང་པོ་པའི་གང་ཟག་རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་གོམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དབང་དང་དམ་ཚིག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཡན་ལག་བདུན་པས་སེམས་རྒྱུད་སྦྱངས་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ལྷའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་ལྡང་ཞིང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པས་ཕྲ་མོ་དང་ཐིག་ལེ་དང་རྩའི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱའོ། །

"Formative factors are Amoghasiddhi, and consciousness is Akṣobhya," and so forth, is clearly taught in many tantras of method and insight. For the sake of accomplishment by myself and other yogins of the Vajrayāna, I have not elaborated here on the intent of those tantras. Furthermore, although different numbers of deities appear in those tantras, they were taught according to the inclinations of those to be trained, the power of dependent origination, and the distinctions of faculties; they do not, however, describe the arrangement of the maṇḍala of the purified body as being separate from the aggregates. Therefore: "Because its nature is that, Its power resides in that; Therefore, sentient beings are buddhas, So that, through method, delusion may be reversed. Therefore, the buddhas appear as distinct, And the maṇḍala is arranged within the body." Thus it is said. Furthermore, in order to exhaust the habitual tendencies of conceptual thought through the manner of blessing, to complete the accumulation of merit, and to familiarize the minds of beginner yogins, one should first undergo empowerment and the samaya. Having purified the mental continuum through the seven-branch prayer, one arises from emptiness in the form of the deity. Then, through non-duality with the wisdom maṇḍala, one should meditate on the subtle, the bindu, and the wheels of the channels, and complete all the rituals.

རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་དོན་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཐུན་བཞིའི་རིམ་པས་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པས་བསྙེན་པར་བྱེད་ཅིང་། བདག་དང་ཐ་མི་དད་པར་མཉམ་པ་ནི། ཕུང་པོ་སངས་རྒྱས་མངའ་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། རྣལ་འབྱོར་གྱི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ལས། བརྟགས་པས་ལྷ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ། ། ཐུན་བཞིའི་རིམ་པས་ཚོགས་ཀྱིས་མཆོད། ། དཀའ་ཐུབ་ལ་སོགས་རྣམ་སྤངས་ཏེ། ། སྐད་ཅིག་སངས་རྒྱས་བྲལ་མེད་འགྲུབ། ། ཅེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ལ་བརྙས་པ་ནི་ལྟུང་བ་སྟེ། དེ་ཡང་གསད་པ་དང་། སྤྱུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་སེམས་པ་དང་། སྨྱུང་བར་གནས་པ་དང་། དཀའ་ཐུབ་དང་། དཀའ་སྤྱོད་དང་། སྔར་སྤྱད་དང་། ལུས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པས་མི་གཙང་བའི་རྫས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ལ། ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་མ་རུང་བར་བྱེད་ཅིང་གསོབ་ཉིད་དང་། གསོག་ཉིད་དང་། སྙིང་པོ་མེད་པ་ཉིད་དང་ཞེས་རྣམ་པར་བརྙས་ཤིང་སྨོད་པར་བྱེད་དེ་དེ་ནི་ལྟུང་བའོ། ། དེ་ཡང་ཡན་ལག་དུས་དངོས་གཞིར་གྱུར་པ་དང་། ལྟུང་བ་དང་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་དང་། ཚོགས་ལ་བཤགས་པ་སྟེ། རང་བཞིན་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་ཞིང་ཕྱིས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་འཇུག་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། ། ལྟུང་བ་བརྒྱད་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྟུང་བ་དགུ་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་འདོད་ན། རང་བཞིན་དག་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ། ། སོམ་ཉི་ཟ་བ་དགུ་པ་ཡིན། ། ཞེས་བཤད་དོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ནི་བདག་མེད་པས་རྣམ་པར་དབེན་པའོ།

One should perform the approach through the offering of the gaṇacakra in four sessions to the maṇḍala of the body, which is the naturally abiding reality and the adhiṣṭhita [blessed] body. To be equal and inseparable from oneself is for the aggregates to be the very nature of the buddha. As it is said in the Introduction to the Stages of the Path of Yoga: "By means of conceptualization, meditate on the maṇḍala of the deity; Through the sequence of four sessions, offer the gaṇacakra. Having completely abandoned austerities and the like, One achieves the state of a buddha without separation in an instant." Therefore, to disparage that is a downfall. Furthermore, regarding the acts of killing, banishing, binding, conceptualizing in conventional terms, fasting, austerities, ascetic practices, prior conduct, and the application of mindfulness to the body—by which one reviles the body as the thirty-two impure substances, rendering the limbs and so forth unfit, and disparaging it as being hollow, empty, and essence-less—that is a downfall. One should also understand the primary factors, the time, the actual basis, the downfall, and the secondary faults. One should train in meditating on the maṇḍala of the natural and blessed [bodies] and subsequently not to be separated from it for even a single moment. This is the explanation of the eighth downfall. Now, wishing to explain the characteristics of the ninth downfall, it is said: "To harbor doubt regarding phenomena that are pure by nature is the ninth." "Purity by nature" means being utterly secluded from a self (anātman).

། དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དབེན་པའོ། ། གཞན་ཕྱ་དང་དབང་ཕྱུག་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་བདག་ཏུ་འདོད་པ་སྟེ། དེ་དག་དང་གཞན་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་དོན་དུ་འདོད་ཅིང་བསགས་པ་དང་འདུས་པའི་དངོས་པོ་དང་། ཤེས་པ་ཡང་དུས་གསུམ་རྫས་སུ་སྨྲ་བ་དང་། གཞན་ཡང་ནང་གི་ཤེས་བྱེད་ནི་དོན་དུ་ཡོད་ལ། ཤེས་བྱ་གཉིས་མེད་པ་ལ་དོན་ལྟ་བུར་སྣང་བའོ་ཞེས་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་ཅིང་། ཅི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་སུ་སྨྲ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀའ་འམ་བདུད་ཀྱི་ཚིག་ཅེས་རྟོག་སྟེ། ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཞིང་ཕྱི་རོལ་པ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྣ་ཚོགས་སུ་རྟོག་ཅིང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའོ། ། གཞན་དག་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་རྒྱུད་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མདོ་རྣམས་ལ་སྨོད་པའོ། ། དེ་ཡང་ཐ་དད་པར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞི་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་ལྟུང་བའོ། ། སྦྱོར་བ་དུ་དང་ལྡན་པས་དངོས་གཞིར་འགྱུར་བ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྟུང་བ་དང་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་ཡང་ཞིང་དང་བསམ་པ་དང་དུས་དང་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དྲི་མ་ལས་ལྡང་བ་ནི་ཚོགས་པ་ལ་བཤགས་ལ་ཕྱིས་བསྡམས་ཏེ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། གཞན་གདུལ་བའི་བསམ་པ་དང་། དངོས་པོ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་པའི་དུས་སུ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། གཞི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་བསྡུའོ། ། ལྟུང་བ་དགུ་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྟུང་བ་བཅུ་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་འདོད་ནས། ། གདུག་ལ་རྟག་ཏུ་བྱམས་སེམས་ལྡན།

Therefore, that is naturally secluded. Others assert [the existence of] fate, Īśvara, a creator, and a self; they assert other external entities, such as objects that are accumulated or aggregated, and they assert that consciousness exists substantially throughout the three times. Furthermore, they assert that the internal cognizer exists as an object, while the cognized object does not exist, appearing as if it were an object. They conceptualize such philosophical tenets and, regarding the teaching that the nature of phenomena is pure, they wonder whether it is the word of the Tathāgata or the speech of Māra. Thus, they harbor doubts about the authentic meaning and conceptualize and doubt various philosophical tenets such as those of the outsiders. Others disparage the expressive Dharma, the tantras, and the Prajñāpāramitā sūtras. Moreover, this is not stated as being distinct; it is stated as a single basis. Therefore, to harbor doubts about that is a downfall. One should also understand through how many applications the actual offense is established. One should also understand the downfalls and the faults of the branches according to the distinctions of the field, the intention, the time, and the application. To emerge from the stain, one should confess before an assembly, thereafter restrain oneself, and enter into the state of non-arising. There is no fault when the intention is to discipline others, when establishing the nature of things, or when commenting on the intended meaning of the Blessed One. This is included in the category of the same basis. This is the explanation of the ninth downfall. Now, wishing to explain the characteristics of the tenth downfall: "Always possessing a mind of love for the malicious..."

། བྱེད་པ་དེ་ནི་བཅུ་པར་འདོད། ། ཅེས་བྱ་བ་བཤད་དེ། དེ་ཡང་གདུག་པ་ནི་བདུད་དང་མུ་སྟེགས་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་བ་དྲེགས་པ་ཅན་དང་། ལོག་སྲེད་ཅན་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་བཀས་མི་འདུལ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་སྙིང་རྗེ་དང་བྲལ་བའི་གང་ཟག་ལ་སྙིང་རྗེས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་འདུལ་བ་དང་། ཐབས་གཞན་གྱིས་མི་འདུལ་བ་ལ་སྙིང་རྗེས་བསྒྲལ་བ་ལ་སོགས་པས་འདི་དང་ཕྱི་མའི་དོན་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་མི་བྱེད་པ་དང་། བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་དང་སེམས་ཅན་ཕལ་པོ་ཆེ་ལ་གནོད་པའི་གང་ཟག་ལ་དགའ་བར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལ་སྙིང་རྗེས་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་དང་། ཐབས་མཁས་པའི་སྤྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་འདུལ་བ་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་དང་དྲག་ཤུལ་གྱི་སྤྱོད་པས་མི་འདུལ་ན་ལྟུང་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ་ལས། ཤིན་ཏུ་ཁྲོ་ཞིང་གཏུམ་པ་ལ། ། ཞི་བས་ཕན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཁྲོ་བོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་མཛད། ། ཅེས་བཤད་པ་དང་། གཞན་ཡང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི། ། གདུག་པ་ཡལ་བར་མི་འདོར་ཏེ། ། རྫུ་འཕྲུལ་བསྒྲལ་ལ་སོགས་པས་གདུལ། ། གཞན་དུ་བླ་མ་དཀོན་མཆོག་སྤངས། ། ཞེས་འབྱུང་བས་བཤད་པའོ། ། སྦྱོར་བ་དུ་དང་ལྡན་པས་དངོས་གཞིར་འགྱུར་བ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དྲི་མ་ལས་ལྡང་བ་དང་། ཚོགས་ལ་བཤགས་པ་སྟེ། ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྲིན་ལས་མཛད་པའོ། ། ཤན་འདྲ་བ་ནི་ཕྱོགས་སུ་བསྡུ་བའོ། ། ལྟུང་བ་བཅུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྟུང་བ་བཅུ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་འདོད་ནས། མིང་སོགས་བྲལ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །

"That action is asserted as the tenth," thus it is explained. Furthermore, "malicious ones" refers to Māras, non-Buddhists, arrogant adversaries, those with perverted cravings, and so forth—individuals who cannot be subdued by the authentic Dharma and who lack bodhicitta and compassion. To fail to subdue them through compassion by means of miraculous powers, or to fail to liberate through compassion those who cannot be subdued by other methods, thereby failing to achieve the great purpose of this and future lives, and to take pleasure in individuals who harm the guru, the Three Jewels, and the masses of sentient beings—this is the downfall. In this regard, if one does not subdue them through the four means of attraction, various skillful means, or through miraculous and wrathful conduct, it is a downfall. Therefore, the Cakrasaṃvara states: "For those who are extremely wrathful and fierce, pacification will not be beneficial; through the application of wisdom and skillful means, all the Tathāgatas act as wrathful deities." Furthermore, it is said: "By the power of great compassion, one does not neglect the malicious; one should subdue them through miraculous liberation and so forth. Otherwise, one abandons the guru and the Three Jewels." Thus it is explained. One should also understand how many preliminary applications are required for it to become the actual downfall. Rising from the stain and confessing before the assembly—these are the four types of enlightened activity through which the Tathāgatas perform their activity. "Similar cases" refers to those included within the category. This is the explanation of the tenth downfall. Now, wishing to explain the characteristics of the eleventh downfall: "Regarding phenomena that are devoid of names and so forth..."

དེར་རྟོག་པ་ནི་བཅུ་གཅིག་པ། ། ཞེས་བཤད་པ་སྟེ། མིང་སོགས་བྲལ་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི། རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཐ་སྙད་ལས་འདས་པ་སྟེ། མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཤེས་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པའོ། ། དེ་ཡང་ལུང་དང་རིགས་པས་གྲུབ་སྟེ། ལུང་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་དང་མདོ་མཐའ་དག་ལས་གྲུབ་པའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དངོས་རྣམས་བདག་དང་གཞན་ལས་མིན། ། གཉིས་ཀ་ལས་ཏེ་མེད་མི་སྐྱེ། ། སྐྱེ་འགག་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་པར་སྟོང་། ། ཡོད་མེད་ཤེས་བརྗོད་ཡུལ་ལས་འདས། ། གཅིག་དང་དུ་མའི་མཐའ་ཤེས་ཤིང་། ། སྐད་ཅིག་ཆ་ཤས་བརྟགས་པས་དབེན། ། གཟུགས་དང་སྟོང་པ་ཐ་དད་མིན། ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་བྱང་། ། འདོད་ཆགས་ཉོན་མོངས་བདག་ལྟ་དང་། ། སྐྱེ་མེད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡང་། ། རང་བཞིན་གཅིག་སྟེ་ཐ་དད་མེད། ། འདི་དག་དམ་པའི་དོན་དུའོ། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། གཞན་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ། ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལས་ཆེས་ལྷག་པའི་ཆོས་ཅིག་ཡོད་ན་ཡང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ། ། རིགས་པ་ནི། ཕྱི་དང་ནང་གི་དངོས་པོ་ནི། ། དམ་པའི་དོན་དུ་རང་བཞིན་མེད། ། བདག་ལས་མ་སྐྱེས་གཞན་ལས་མིན། ། གཉིས་ཀ་ལས་ཏེ་རྒྱུ་མེད་མིན། ། གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་བཞིན་དུ་བརྟག། བདག་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་དབེན། ། ནང་གི་ཤེས་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། ། རྟག་ཆད་མཐའ་དང་རྣམ་པར་བྲལ། ། གཞན་དུ་ལུང་དང་རིགས་པས་གནོད། ། ཅེས་བཤད་པ་དང་། སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ལྷས་བཤད་པ། །

Regarding that, it is said: "The conceptualization therein is the eleventh." This means that phenomena devoid of names and so forth transcend the conventions of expression; they are the objects of non-conceptual wisdom, transcending the objects of verbal expression. This is established through both scripture and reasoning. As for scripture, it is established by all the Mahāyāna tantras and sūtras. As it is said: "Things do not arise from self, from other, From both, or without a cause. Free from the elaborations of arising and ceasing, they are utterly empty. They transcend the objects of existence, non-existence, cognition, and expression. Knowing the extremes of unity and multiplicity, They are devoid of analysis into moments and parts. Form and emptiness are not distinct. Total affliction and complete purification, Desire, afflictions, the view of self, And even omniscience—non-arising— Are of one nature, without distinction. These are the ultimate truth." Furthermore, the Prajñāpāramitā states: "All phenomena are like dreams, like illusions. All phenomena of nirvāṇa are also like dreams, like illusions. Even if there were a phenomenon superior to nirvāṇa, it would be like a dream, like an illusion." As for reasoning: "External and internal entities Lack intrinsic nature in the ultimate sense. Not produced from self, nor from other, Nor from both, nor without a cause. They should be analyzed like reflections and so forth. They are devoid of self and the like. Internal consciousness does not exist; It is completely free from the extremes of permanence and nihilism. Otherwise, it is contradicted by scripture and reasoning." Thus it is explained, and as the master Āryadeva stated:

ཇི་སྲིད་ཡོད་པར་རྟོག་པ་ན། ། དེ་ཡང་སྒྱུ་མའི་མཚན་ཉིད་མིན། ། ཇི་སྲིད་མེད་པར་རྟོག་པ་ན། ། དེ་ཡང་སྒྱུ་མའི་མཚན་ཉིད་མིན། ། ཇི་སྲིད་དབུས་མར་རྟོག་པ་ན། ། དེ་ཡང་སྒྱུ་མའི་མཚན་ཉིད་མིན། ། དེ་ཀུན་རང་བཞིན་མེད་དོ་ཞེས། ། ཐེག་པ་ཆེ་རྣམས་སྨྲ་བྱེད་ཀྱང་། ། བདག་བྱིན་བརླབ་ལས་ཕྱི་རོལ་ཕྱོགས། ། ཞེས་བཤད་པས་མིང་དང་བརྡ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ལུང་དང་རིགས་པས་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབ་སྟེ། རིགས་པ་ནི་རྒྱ་ཆེར་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས། དབུ་མ་རིགས་པའི་ཚོགས་ལས་རྒྱ་ཆེར་གཏན་ལ་ཕབ་པས། དེ་ཡང་འདིར་བདག་གིས་སྤྲོས་ན་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་སྤྲོས་སོ། ། དེའི་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་མཐར་རྟོག་ན་ནི་ལྟུང་བའོ། ། ཡན་ལག་དུས་དངོས་གཞིར་འགྱུར་བ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྡང་བ་ནི་ཚོགས་པ་ལ་བཤགས་ཏེ་དེ་ཉིད་ལས་ལོག་སྟེ་གོམས་པར་བྱེད་པའོ། ། ལྟུང་བ་བཅུ་གཅིག་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྟུང་བ་བཅུ་གཉིས་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་འདོད་ནས། སེམས་ཅན་དད་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། སེམས་སུན་འབྱིན་པ་བཅུ་གཉིས་པ། ། ཞེས་བཤད་དེ། ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པའི་ལས་དང་པོ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་དད་ཅིང་མ་གུས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལུས་ངག་གིས་བག་མེད་པར་སྤྱོད་ཅིང་། དེའི་རྒྱུས་གཞན་མ་དད་ཅིང་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་སྨོད་ཅིང་མ་ཞུགས་པ་རྣམས་མི་འཇུག་ཅིང་། ཞུགས་པ་རྣམས་ཟློག་པར་བྱེད་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡན་ལག་དུས་དངོས་གཞིར་འགྱུར་བ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡན་ལག་གི་ཉེས་བྱས་ལ་སོགས་པ་ལྕི་ཡང་གི་བྱེ་བྲག་གིས་དྲི་མ་ལས་ལྡང་བ་ཡང་ཚོགས་པ་ལ་བཤགས་པ་དང་།

As long as one conceptualizes existence, that is not the characteristic of illusion. As long as one conceptualizes non-existence, that is not the characteristic of illusion. As long as one conceptualizes a middle, that is not the characteristic of illusion. Although the Mahāyāna proponents say, "All these are without intrinsic nature," it is explained that they are "external to the self-consecration." Thus, having correctly established through scripture and reasoning the dharma that is free from names, conventions, and so forth, the reasoning has been extensively established in the Collection of Madhyamaka Reasoning by the venerable master Nāgārjuna. Since it would be pointless to elaborate on that here, I have not done so. If one conceptualizes the extremes of permanence or nihilism, that is a downfall. One should also understand how the branches become the actual basis. As for the emergence [from the downfall], it is to confess before an assembly and then, having turned away from that very [fault], to cultivate [the remedy]. This is the explanation of the eleventh downfall. Now, wishing to explain the characteristics of the twelfth downfall, it is said: "The twelfth is disparaging the minds of sentient beings who possess faith." This refers to a yogi who, through lack of faith and respect toward beginners and others newly entered into the vehicle, acts with physical and verbal heedlessness. Because of that, others lose faith, disparage the Vajrayāna, and those who have not entered do not enter, while those who have entered are turned back; this constitutes a downfall. One should also understand how the branches become the actual basis. Regarding the minor infractions of the branches and so forth, the emergence from the stains according to the distinctions of their gravity is to confess before an assembly.

མཎྜལ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དམ་པ་གཅིག་ལ་བཤགས་པ་དང་། ཕྲ་མོ་ནི་སེམས་ཀྱིས་བསྡམས་ཏེ་དེ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་གཟུང་བའོ། ། ཡུལ་དང་དུས་དང་བསམ་པ་དང་། རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཉེས་པ་ལྕི་ཡང་དང་ཉེས་མེད་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྟུང་བ་བཅུ་གཉིས་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྟུང་བ་བཅུ་གསུམ་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་འདོད་ནས། དམ་ཚིག་རྫས་ནི་ཇི་བཞིན་རྙེད། ། མི་བསྟེན་པ་ནི་བཅུ་གསུམ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་བཤད་དེ། དམ་ཚིག་ནི་འདིར་བཤད་པ་དང་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ཁྱད་དུ་གསོད་ཅིང་མ་གུས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པས་ཉེས་པ་བྱུང་ཡང་དྲི་མ་ལས་ལྡང་བར་མི་བྱེད་པ་དང་། མི་ཤེས་པ་ཡང་ལྟུང་བ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་སྟེ། དེ་བས་ན་སྐྱེས་བུ་བླུན་པོ་སྨིན་པར་བྱས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་ལྟུང་བའི་གཞི་ཡིན་པས། དེ་དག་ནི་དྲི་མ་ལས་ལྡང་བ་དཀའ་བ་སྟེ། དེ་དག་རང་གི་ལྡང་བའི་ནུས་པ་ཆུང་བའི་ཕྱིར་ཕལ་ཆེར་གཞན་ལ་བསྟེན་པ་དང་། དཔའ་བོའི་སྟོན་མོ་ལ་སོགས་པས་ལྡང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྐྱེས་བུ་ཤེས་རབ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་དྲི་མ་ལས་ལྡང་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་བས་དེ་དག་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དོན་ལ་མཁས་པ་དག་གིས་འདག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་སྨྲས་པ། མཁས་པས་དྲི་མ་ལས་ལྡང་བ། ། བཤགས་དང་བྲལ་དང་བཀྲུ་བ་དང་། ། དབྱུང་དང་བསྲེག་དང་དམིགས་པས་སྟོང་། ། དབང་དང་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་དང་། ། ཚོགས་པ་འདུས་དང་དམ་པ་གཅིག། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་མདུན་དུ་བྱས། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྦྱིན་སྲེག་མཆོད་རྟེན་དང་། ། གཏོར་མ་ལ་སོགས་དྲི་མ་ལྡང་། ། བླུན་པོས་ལྕི་བ་དྲི་མ་ལ། །

Preceded by the mandala offering, one should confess to a holy being, and as for minor infractions, one should restrain them with the mind and maintain them accordingly. One should also understand the gravity or lightness of a fault, as well as whether it is a fault or not, based on the distinctions of the object, the time, the intention, and the circumstances. This concludes the explanation of the twelfth downfall. Now, wishing to explain the characteristics of the thirteenth downfall, it is said: "The thirteenth is not to partake of the samaya substances as they are found." Here, "samaya" refers to what has been explained and what is yet to be explained. Disregarding and being disrespectful toward them, or being overwhelmed by afflictions so that one does not rise from the stain even when a fault occurs, as well as ignorance, are causes for the occurrence of downfalls. Therefore, since even most of those foolish individuals who have been ripened are grounds for downfall, it is difficult for them to rise from the stain because their own capacity to rise is small; thus, it should be understood that they rise [from it] mostly by relying on others, through hero feasts, and so forth. For wise individuals, rising from the stain is extremely easy, and they are purified by those skilled in the meaning of the illusory-like. As it is said: "The wise rise from stains Through confession, separation, washing, Extraction, burning, and emptiness of focal points, Through empowerment, the gathering, and so forth, Through the assembly of the gathering and the single holy being, By placing the mandala and so forth before them, Through mandalas, fire offerings, stupas, And offering cakes—the stains rise. For the foolish, the stains are heavy."

འདག་པའི་ཤེས་པ་མིན་པར་རྟོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བཤད་པ་དང་། གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། མཁས་པས་སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་ལྡང་བ་ཡང་། མཁས་པས་སྡིག་པ་བྱས་པ་རྣམ་སྨིན་འཕྲལ་ལ་སྦྱང་། ། མི་མཁས་སྡིག་པ་བྱས་པས་དེ་ཉིད་ཐུར་དུ་འགྲོ། ། ལྕགས་ཀྱི་གོང་བུ་ཆུང་ཡང་ཆུ་ཡི་གཏིང་དུ་འགྲོ། ། དེ་ཉིད་སྣོད་དུ་བྱས་ན་ཆེ་ཡང་ཁ་ན་འཕྱོ། ། ཞེས་བཤད་པས་ཀྱང་ཚུལ་དེ་ཉིད་བསྟན་ཏོ། ། གཞན་དག་ལས། མཁས་པས་སྡིག་པ་བྱས་པ་རྣམས། ། བཀའ་སོགས་བསླུས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་ལྕི། ། བླུན་པོས་སྡིག་པ་ལྕི་བ་མིན། ། རང་བཞིན་བླུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མཁས་པས་བཀའ་བསླུས་པ་དང་། ཁྱད་དུ་བསད་པས་ལྕི་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་དོན་དུ་མི་གཉེར་བ་ནི་ལྟུང་བའོ། ། གཞན་ཡང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཐུན་བཞིའི་རིམ་པས་སྐུའི་དམ་ཚིག་ནི་ལྷའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་དང་། གསུང་གི་དམ་ཚིག་ནི་སྔགས་ཀྱི་གྲངས་དང་། ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་མི་རྟོག་པ་དང་། གཞན་ཡང་རྩ་བའི་འཁྲུལ་འཁོར་མི་བསྒོམ་པའོ། ། གཞན་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་ལྔའི་རང་བཞིན་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ་མི་སྤང་བ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། དྲི་ཆུ་ལ་སོགས་པ་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔའི་རང་བཞིན་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ། སྦར་སྦུར་ལ་སོགས་པ་སྦྱངས་ནས་མི་བསྟེན་པར་འདོར་བ་དང་། གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྩ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ནས། ཆུ་སེར་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམས་བསྟེན་པར་མི་བྱེད་ཅིང་འདོར་བ་དང་། གཞན་ཡང་ཡན་ལག་གི་དམ་ཚིག་མང་དུ་བཤད་པ་རྣམས་བསྟེན་པར་མི་བྱེད་པ་དང་།

It is explained by such statements as, "One should realize that it is not a cognition that is purified," and furthermore, with reference to that: "The wise purify the ripening of the sins they have committed immediately; the unwise, by committing sins, go downward. A lump of iron, though small, sinks to the bottom of the water; if that very iron is fashioned into a vessel, though large, it floats on the surface." This also demonstrates that very principle. From other sources: "Sins committed by the wise are extremely heavy because they deceive the Word and so forth; the sins of the foolish are not so heavy, for they are simply foolish by nature." Thus, one should understand that the wise incur heaviness by deceiving the Word and by showing contempt for it. Therefore, not seeking the ultimate meaning is a downfall. Furthermore, regarding the samayas of body, speech, and mind in the sequence of the four sessions: the samaya of the body is meditating on the form of the deity; the samaya of speech is the recitation of the mantra count; the samaya of the mind is non-conceptuality through the manner of the two truths; and furthermore, not meditating on the root yogic exercises (yantra). Moreover, having understood the nature of the five afflictions such as attachment, one does not abandon them; having understood the nature of the five nectars such as Vairocana and urine, one does not discard them by purifying away the impurities and so forth; furthermore, one does not discard or abandon the bodhicitta—such as the lymph and so forth—from the thirty-two channels of bodhicitta; furthermore, one does not fail to observe the many explained branch samayas.

རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཞིང་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་ཏེ། བླང་བ་དང་དོར་བ་མེད་པའི་དམ་ཚིག་ལ་མི་གནས་པའོ། ། དེ་དག་ལས་འདའ་བར་བྱེད་པ་ནི་ལྟུང་བའོ། ། ཡན་ལག་དུས་དངོས་གཞིར་གྱུར་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྡང་བ་ནི་བཤད་ཟིན་པ་དང་འཆད་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ལྡང་བ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡུལ་དང་བསམ་པ་དང་དུས་དང་རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཉེས་པ་དང་ཉེས་པ་མེད་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྟུང་བ་བཅུ་གསུམ་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྟུང་བ་བཅུ་བཞི་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཤེས་རབ་རང་བཞིན་བུད་མེད་ལ། ། སྨོད་པར་བྱེད་པ་བཅུ་བཞི་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡུམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་སྟེ། དེ་ཡང་གསང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་གི་དུས་སུ་གཟུང་བ་དང་། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཉེ་བར་བསྟེན་པ་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་ཁྱད་པར་དང་བྱེ་བྲག་གི་དབྱེ་བ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡན་ལག་དུས་དངོས་གཞིར་འགྱུར་བ་དང་། ཡུལ་དང་བསམ་པ་དང་། དུས་དང་རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཉེས་པ་དང་ལྕི་ཡང་དང་ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྡང་བ་ནི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། ཤན་འདྲ་བ་ནི་བུད་མེད་ཐམས་ཅད་དེ་ཕྱོགས་སུ་བསྡུ་བའོ། ། བཤགས་པའི་ཚད་ཀྱང་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པའི་ཚད་དོ། ། ལྟུང་བ་བཅུ་བཞི་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་དག་ཉེ་བར་བསྡུས་ཏེ་བཤད་པ། སྔགས་པས་དེ་དག་སྤངས་ན་ནི། ། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། གཞན་དུ་དམ་ཚིག་ཉམས་པས་ན། །

Having realized the meaning of equality, which is free from conceptual construction, one does not abide in a samaya of accepting or rejecting. To transgress these is a downfall. One should also understand how the branches become the actual basis. Regarding the restoration: it should be understood from the same source that the samayas of those already explained and those yet to be explained may be impaired, and their restoration is likewise to be understood from that. One should also understand the faults and the absence of faults through the distinctions of object, intention, time, and circumstance. This is the explanation of the thirteenth downfall. Now, the characteristics of the fourteenth downfall will be explained: "To disparage women, who are the nature of insight, is the fourteenth." Thus it is said. The nature of insight is the Mother of the Buddhas, Prajñāpāramitā. This refers to the consort taken at the time of the secret empowerment and the wisdom-knowledge empowerment, as well as the reliance upon the conduct of the vidyā. One should also understand the distinctions and specific classifications of these. One should understand the gravity or lightness of the fault and the absence of fault through the distinctions of the branches, the actual basis, the object, the intention, the time, and the circumstances. Restoration is achieved through the gaṇacakra and so forth. The "similar" category includes all women within that direction. The measure of confession is also the measure of the faults of the branches. This is the explanation of the fourteenth downfall. To summarize these: If the mantrika abandons these, he will swiftly attain siddhi. Otherwise, through the impairment of the samaya, [he will not].

ཉམས་པས་བདུད་ཀྱིས་གཟུང་བར་འགྱུར། ། དེ་ནས་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་འགྱུར་ཞིང་། ། ཐུར་དུ་བལྟས་ཏེ་དམྱལ་བར་འགྲོ། ། དེ་བས་ང་རྒྱལ་བཅོམ་ནས་ནི། ། བདག་ཉིད་དད་ལྡན་གུས་པ་དང་། ། མ་འཁྲུལ་པས་ནི་གཟུང་བར་བྱ། ། གལ་ཏེ་ཉམས་ན་བླ་མ་ལ། ། ཕུལ་ལ་སོགས་པས་དྲི་མ་འདག། བདག་ཉིད་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པས། ། བླ་མ་དཀོན་མཆོག་མཆོད་བྱས་ཤིང་། ། གསུམ་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ། བསོད་ནམས་ཚོགས་ནི་ཉེར་བསགས་ནས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་གཟུང་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བཤད་དེ། དེ་དག་ཀྱང་ཚིག་གཉིས་ཀྱིས་ཕན་ཡོན་བསྟན་པ་དང་། ཚིག་བཤད་གཅིག་གིས་དམ་ཚིག་ལས་ཉམས་པའི་ཉེས་དམིགས་བསྟན་པ་དང་། ཚིག་བཤད་ཕྱེད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་གུས་པ་དང་ལྡན་པས་མ་འཁྲུལ་པས་དམ་ཚིག་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། ། ཚིག་རྐང་གཉིས་ཀྱིས་ནི་དྲི་མ་ལས་ལྡང་བར་བསྟན་ཏོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་གཉིས་ཀྱིས་ནི་བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་མཆོད་ཅིང་ཚོགས་དེ་ཉེ་བར་གཟུང་ཞིང་། དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་གཟུང་བར་བསྟན་ཏོ། ། འདི་དག་ནི་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡན་ལག་གི་དོན་ཡང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཅུ་དང་། རྒྱུ་དང་། འབྲས་བུ་དང་། ཐབས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། ཚུལ་བདུན་དང་། བསྐྱེད་རྫོགས་གཉིས་དང་། བསྙེན་སྒྲུབ་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་བདག་དང་། གཞན་གྱི་དོན་བྱ་བར་འདོད་པ་ནི་སྔགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུས་དམ་ཚིག་གི་དྲི་མ་སྤངས་པ་ནི་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། མཆོག་དང་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། །

Through impairment, one will be seized by Māra; thereafter, one will experience suffering and, looking downward, go to hell. Therefore, having subdued pride, one should maintain oneself with faith, devotion, and without error. If one is impaired, the stains are purified by offering to the guru and so forth. By benefiting oneself and others, making offerings to the guru and the Three Jewels, and beginning with taking refuge in the Three, one should thoroughly accumulate the collection of merit and then take all the vows, such as the bodhicitta vow. Thus it is explained. Among these, two lines show the benefits, one line shows the faults of impairing the samaya, and half a line shows that one should maintain the samaya with devotion and without error. Two lines show the recovery from stains. One and a half stanzas show making offerings to the guru and the Three Jewels, gathering that collection, and maintaining the samaya and vows. This is the summarized meaning. The meaning of the branches consists of method and insight, the ten suchnesses, cause, result, and the suchness of method; the seven modes, the two of generation and completion, and the distinctions of approach and accomplishment. One who desires to act for the benefit of oneself and others through these is a mantrika. One who has thus abandoned the stains of the samaya is a fit vessel and will attain the supreme and common accomplishments.

གཞན་དུ་དམ་ཚིག་ལས་ཉམས་ན་ནི་ཚེ་འདི་ལ་ཡང་བདུད་ཀྱིས་གཟུང་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་འགྱུར་ལ། ཕྱི་མ་ལ་ཡང་རྡོ་རྗེ་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་ལ་སོགས་པའི་ཚད་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པས་འདིར་མ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་བདག་ཉིད་མ་འཁྲུལ་པར་རྟག་ཏུ་དམ་ཚིག་རྣམས་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་ཉམས་ན་ཡང་བླ་མ་ལ་ཕུལ་བ་དང་བཤགས་པའི་ཚད་རྣམས་ཀྱིས་དྲི་མ་ལས་ལྡང་བར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་ལ་ཕན་པར་འདོད་པས། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ལ། ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཉེ་བར་བསག་པར་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་སོགས་ཏེ་སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་གཟུང་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བཅུ་བཞི་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པའི་ཉེ་བར་བསྡུས་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་བཤད་པར་འདོད་ནས། ཧེ་རུ་ཀ་དང་སློབ་དཔོན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་པ་ནི་མཆོད་པར་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུ་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཧེ་རུ་ཀ་དང་བླ་མ་ཐ་མི་དད་ལ་ཕྱག་འཚལ་བའི་དོན་ཏོ། ། རབ་ཏུ་བདེ་བ་འཕྲོག་པར་བྱེད། ། ཡན་ལག་ཉེས་པ་བདག་གིས་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་བདེ་བ་འཕྲོག་པར་བྱེད་པ་ནི་གཞི་དམ་ཚིག་ལས་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པའོ། ། ཡན་ལག་ཉེས་པ་ང་ཡིས་བཤད། ། ཅེས་པ་ནི་ཡན་ལག་གི་དངོས་གཞི་མ་རྫོགས་པའོ། ། ཡན་ལག་གི་གཙོ་བོ་ཙམ་ཡོད་པ་ནི་སྦོམ་པོའོ། ། བཤགས་པ་དུས་འདས་པ་ནི་ལྕི་བའོ། ། གཞན་དུ་ནི་ཉེས་པ་དང་ཕྲ་མོའོ། ། ཉེས་པ་མེད་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །

Otherwise, if one degenerates from the samaya, one will be seized by Māra in this very life and experience suffering, and in the future, one will be reborn in the Vajra Hell and so forth. The measures of these and other such consequences have been shown above and are not explained here. Therefore, without error, one should always maintain the samayas. Even if they are impaired, one should rise above the stains by means of the measures of offering and confession to the guru. Desiring one's own benefit, one should accumulate the collection of merit, beginning with taking refuge in the Three Jewels and so forth. One should also adopt all the vows, such as the vow of the awakening mind (bodhicitta). This is the concise explanation of the extensive commentary on the fourteen root downfalls of the Vajrayāna. Now, wishing to explain the branch infractions, the phrase "Homage to Heruka and the Master" serves as the preliminary expression of worship. Its meaning is to pay homage to Heruka—who is the purity of the cause, path, and fruit endowed with the three doors of liberation—and the guru, who are inseparable. "I shall explain the branch infractions that rob supreme bliss" means: "rob supreme bliss" refers to the fact that all bliss is generated from the basis of the samaya. "I shall explain the branch infractions" means that the actual branch is not complete. When only the principal branch is present, it is a "gross" (sthūla) infraction. When the time for confession has passed, it is "heavy." Otherwise, it is a "light" infraction or a "subtle" one. One should also understand what constitutes the absence of an infraction.

དེ་དག་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཕྱེ་བས་ན་ང་ཡིས་བཤད་པའོ། ། དེ་ཉིད་བཤད་པར་འདོད་ནས། དམ་ཚིག་དང་ནི་མི་ལྡན་པའི། ། རིག་མ་བསྟེན་པར་དགའ་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དམ་ཚིག་དང་མི་ལྡན་པ་ནི་དབང་མ་ཐོབ་པ་དང་། གསང་མི་ཐུབ་པ་དང་། སྔགས་པ་བདག་ཉིད་(ལམ་,ལ་མ་)དད་པ་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རིག་མའི་ལོ་གྲངས་དང་མཚན་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པའོ། ། ལྡན་ཡང་ཆགས་པས་ཉེ་བར་བསྟེན་ཞིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མི་དགའ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟེན་པར་བྱེད་ན་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པའོ། ། དྲི་མ་ལས་ལྡང་བ་ནི་ཚོགས་ལ་བཤགས་པ་སྟེ། དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པ་ལ་རྗེས་སུ་བསླབ་པའོ། ། ཤན་འདྲ་བ་ནི་ཕྱོགས་སུ་བསྡུ་བའོ། ། ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་དང་པོ་བཤད་པའོ། ། ། ། གཉིས་པ་བཤད་པར་འདོད་ནས། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་རྩོད་པ་ནི། ། ཡན་ལག་ཉེས་པ་གཉིས་པར་བཤད། ། ཅེས་པ་ནི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། དཔའ་བོའི་སྟོན་མོ་དང་། ཚོགས་ཀྱི་ནང་དུ་རྩོད་པ་སྟེ། སྟན་དེ་ཉིད་ལ་ཞི་བ་ནི་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པའོ། ། དུས་ལས་འདས་པ་ནི་སྦོམ་པོའོ། ། གཞན་དུ་ཉེས་བྱས་དང་ཕྲ་མོའོ། ། ལྡང་བ་ནི་དེ་ཉིད་ལས་བཤགས་ཤིང་ཉེས་པའི་རིམ་པས་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པས་དྲི་མ་ལས་ལྡང་ངོ་། ། ཤན་འདྲ་བ་ནི་ཕྱོགས་སུ་བསྡུ་བའོ། ། ཞིང་དང་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ལས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཉེས་པ་མེད་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་གཉིས་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་གསུམ་པ་བཤད་པར་འདོད་ནས། མ་གསུངས་པ་ཡི་རིག་མ་ལས། ། སྔགས་པས་བདུད་རྩི་ཐོབ་བྱེད་པ། ། ཡན་ལག་ཉེས་པ་གསུམ་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བས་བཤད་དོ། མ་གསུངས་པ་ནི་སྨོད་པའོ། །

Having distinguished these in detail, I shall explain them. Desiring to explain that very point, it is said: "Delighting in relying upon a consort who lacks the samaya." One who lacks the samaya is one who has not received empowerment, who cannot maintain secrecy, who lacks faith in the mantrin themselves, or who lacks the proper age and characteristics of the consort of body, speech, and mind. Even if they possess these, if one relies upon her out of attachment or with a lack of interest in nirvāṇa and so forth, it is a branch offense. Rising from the stain is to confess it before the assembly and to train in accordance with those who possess the samaya. "Similarity" refers to its inclusion within the category. This concludes the explanation of the first branch offense. Desiring to explain the second, it is said: "Quarreling in the gaṇacakra is explained as the second branch offense." This refers to quarreling within the gaṇacakra, the feast of heroes, or the assembly itself. To remain in that very seat without pacifying it is a branch offense. If the proper time has passed, it is a gross offense (sthūlātyaya). Otherwise, it is a misdeed (duṣkṛta) or a minor fault. Rising from it is to confess it within that very context and rise from the stain through the gaṇacakra and so forth, according to the sequence of the faults. "Similarity" refers to its inclusion within the category. This should also be understood through the distinctions of the field and the intention. One should also understand the cases where there is no fault. This concludes the explanation of the second branch offense. Desiring to explain the third branch offense, it is said: "When a mantrin obtains nectar from a consort who has not been authorized, it is the third branch offense." "Not authorized" means she is disparaged. This is how it is explained. "Similarity" refers to its inclusion within the category. This should also be understood through the distinctions of the field and the intention. One should also understand the cases where there is no fault. This concludes the explanation of the third branch offense.

དེ་ལས་བདུད་རྩི་ལྔ་འཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པའོ། ། བཤགས་པ་ཚད་ལས་འདས་པ་ལྕི་བའོ། ། ཉེས་པ་ཕྲ་མོ་དང་ཉེས་པ་མེད་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྡང་བ་ནི་ཚོགས་པ་ལ་བཤགས་ཏེ། དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་བདུད་རྩི་བསྟེན་པར་བྱའོ། ། གསུངས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་གསུམ་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་བཞི་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གསང་ཆོས་ཡན་ལག་ཤེས་གྱུར་ཡང་། ། གཞན་ལ་མི་སྟོན་ཤེས་རབ་ངན། ། ཡན་ལག་ཉེས་པ་བཞི་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདོད་པའི་བསམ་པས་གསང་བའི་ཆོས་ཤེས་ཀྱང་གཞན་ལ་སྟོན་པར་མི་བྱེད་ན་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་(སྤོམ་,སྦོམ་)པོའོ། ། བཤགས་པ་དུས་འདས་པ་ནི་ལྕི་བའོ། ། ཉེས་པ་དང་ཕྲ་མོ་དང་ཉེས་པ་མེད་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྡང་བ་ནི་དམ་པ་གཅིག་ལ་བཤགས་ཏེ་གཅིག་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ལ་བྱའོ། ། ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་བཞི་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་ལྔ་པ་བཤད་པར་འདོད་ནས། དད་པས་སེམས་ཅན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ། ། གཞན་གྱི་གཏམ་བྱེད་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཡན་ལག་ཉེས་པ་ལྔ་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དད་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པའི་གཏམ་འདྲི་ན་ཆགས་པའི་དབང་གིས་བྲེ་མོའི་གཏམ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་ན་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་སྦོམ་པོའོ། ། བཤགས་པ་དུས་འདས་པ་ནི་ལྕི་བའོ། ། ཉེས་པ་དང་ཕྲ་མོ་དང་ཉེས་པ་མེད་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྡང་བ་ནི་མཎྜལ་གཅིག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དམ་པ་གཅིག་ལ་བཤགས་པར་བྱའོ། ། བསྡམ་ཞིང་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་ལྔ་པའི་བཤད་པའོ། ། ། །

Regarding that, to obtain the five nectars [from a source] is a branch offense. If the confession is delayed beyond the proper time, it is a heavy offense. One should also understand the distinctions between subtle offenses and those that are non-offenses. To rise from the offense, one should confess before an assembly and rely upon the nectar of those possessing the samaya. One should follow what has been taught. This is the explanation of the third branch offense. Now, the fourth branch offense shall be explained: "Even if one knows the branches of the secret Dharma, Not teaching it to others is poor insight; This is the fourth branch offense." Thus it is said. If, out of a desire for gain, one knows the secret Dharma but does not teach it to others, it is a gross branch offense. If the confession is delayed beyond the proper time, it is a heavy offense. One should also understand the distinctions between offenses, subtle faults, and non-offenses. To rise from the offense, one should confess to a single sublime being and act for the benefit of others. This is the explanation of the fourth branch offense. Now, wishing to explain the fifth branch offense: "With faith, when sentient beings ask for the cause of Dharma, The Bodhicitta, to engage in idle talk instead Is the fifth branch offense." Thus it is said. When sentient beings possessing faith ask for the cause of Dharma, such as the bodhicitta, if one engages in idle chatter under the influence of attachment, it is a gross branch offense. If the confession is delayed beyond the proper time, it is a heavy offense. One should also understand the distinctions between offenses, subtle faults, and non-offenses. To rise from the offense, one should first perform a maṇḍala offering and then confess to a single sublime being. One should then restrain oneself and take them under one's care. This is the explanation of the fifth branch offense.

ད་ནི་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་དྲུག་པ་བཤད་པར་འདོད་ནས། ཉན་ཐོས་ནང་དུ་ཞག་བདུན་འདས། ། ཡན་ལག་ཉེས་པ་དྲུག་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཉན་ཐོས་ནི་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་ཙམ་རྟོགས་ཤིང་། ལུས་ངག་གི་བསླབ་པ་ལ་གནས་ནས་རང་གི་དོན་གྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་ཟབ་མོའི་དོན་གྱིས་འཇིགས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་སོ། ། དེའི་ནང་དུ་ཞག་བདུན་འདས་ཏེ་རང་གི་སྤྱོད་པ་མི་བྱེད་ན་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་སྦོམ་པོའོ། ། བཤགས་པ་དུས་འདས་པ་ལྕི་བའོ། ། ཉེས་པ་ཕྲ་མོ་དང་ཉེས་པ་མེད་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དྲི་མ་ལས་ལྡང་བ་ནི་ཚོགས་པ་ལ་བཤགས་ཏེ་རྗེས་སུ་བསླབ་པའོ། ། ཡུལ་དང་བསམ་པ་དང་དུས་འདས་དང་ཕྲ་མོ་དང་ཉེས་བྱས་དང་། ཉེས་པ་མེད་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་དྲུག་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་བདུན་པ་བཤད་པར་འདོད་ནས། རྣལ་འབྱོར་ཡེ་ཤེས་མི་ཤེས་པར། ། ང་ནི་སྔགས་པ་ཡིན་ཟེར་བ། ། ཡན་ལག་ཉེས་པ་བདུན་པ་ཡིན། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་ཡེ་ཤེས་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་ཤེས་པ་སྟེ། སྒྲ་ཙམ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ནི་སྔགས་པའོ་ཞེས་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་རློམ་སེམས་པ་ནི་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་སྦོམ་པོའོ། ། བཤགས་པ་དུས་འདས་པ་ནི་ལྕི་བའོ། ། ཉེས་པ་ཕྲ་མོ་དང་ཉེས་པ་མེད་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྡང་བ་ནི་མཎྜལ་གཅིག་ཙམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དམ་པ་གཅིག་གི་མདུན་དུ་བཤགས་པར་བྱ་བ་དང་། ཕྱིས་བསྡམ་ཞིང་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་བདུན་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་བརྒྱད་པ་བཤད་པར་འདོད་ནས།

Now, wishing to explain the sixth branch offense, it is said: "If one stays among the Śrāvakas for seven days, it is the sixth branch offense." Here, a Śrāvaka is one who realizes merely the selflessness of the person, abides by the trainings of body and speech, seeks their own nirvāṇa, and is terrified of the profound meaning. If one remains among them for seven days without engaging in one's own [mantra] conduct, it is a gross branch offense. If the time for confession has passed, it is heavy. One should also understand the subtle offenses and those that are non-offenses. To rise from the stain, one should confess before an assembly and subsequently train. One should also understand the object, the intention, the lapse of time, the subtle, the misdeeds, and the non-offenses. This is the explanation of the sixth branch offense. Now, wishing to explain the seventh branch offense, it is said: "Without knowing the wisdom of yoga, to say 'I am a mantrin' is the seventh branch offense." Here, the wisdom of yoga is the suchness of Secret Mantra. To be conceited with the pride of thinking "I am a mantrin" while being attached to mere words and not knowing that suchness is the seventh branch offense, a gross offense. If the time for confession has passed, it is heavy. One should also understand the subtle offenses and those that are non-offenses. To rise from it, one should first perform a maṇḍala and then confess before a single sublime being, subsequently restraining oneself and entering into the authentic meaning. This is the explanation of the seventh branch offense. Now, wishing to explain the eighth branch offense, it is said: ...

སྣོད་མིན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཕྱི་ཡི་ཆོས་འཆད་བྱེད་པ་ལས། ། གསང་བའི་ཆོས་རྣམས་འཆད་པ་ནི། ། ཡན་ལག་ཉེས་པ་བརྒྱད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་ཡང་རྐྱེན་དུ་མི་འཚམ་པའི་གང་ཟག་ལ་དུས་མ་ཡིན་པར་འདོད་པའི་བསམ་པས་བཤད་ན་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་སྦོམ་པོའོ། ། བཤགས་པ་དུས་ལས་འདས་ན་ལྕི་བའོ། ། ཉེས་པ་ཕྲ་མོ་དང་ཉེས་པ་མེད་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡུལ་དང་བསམ་པ་དང་དུས་དང་རྐྱེན་གྱི་དབང་ལས་ཉེས་པ་ལྕི་ཡང་དང་ཉེས་པ་མེད་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དྲི་མ་ལས་ལྡང་བ་ནི་ཚོགས་པས་ལྡང་བའོ། ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཤན་འདྲ་བ་ནི་ཕྱོགས་སུ་བསྡུ་བའོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་དགག་པ་མེད་པ་ནི་ལྟུང་བ་བདུན་པའི་བཤད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདི་རྣམས་ཡན་ལག་ཉེས་པ་སྟེ། ། བསྐལ་པ་མང་པོར་དམྱལ་བར་སྐྱེ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་གཅིག་ལོ་གསུམ་མ་བཤགས་པར་དུས་འདས་ན་བསྐལ་པ་མང་པོར་དམྱལ་བར་འགྲོའོ། ། དེའི་ཕྱིར་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ་མི་ཉམས་པར་བྱ་ཞིང་། ཉམས་ན་ཡང་འབྱོར་པ་ཅི་ཡོད་པས་དྲི་མ་ལས་ལྡང་བར་བྱའོ། ། ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་བརྒྱད་པའི་བཤད་པའོ། ། ། ། རྒྱུད་གཞན་ལས་ལྟུང་བའི་མཚན་ཉིད་གཞན་བཤད་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རང་ལྷ་བླང་དོར་ལྟུང་བ་མིག། དེ་ཉིད་དུས་འདས་རི་བོང་ཅན། ། ལྷ་གཞན་དགའ་བ་ཡོན་ཏན་ནོ། ། རིག་བྱེད་དངོས་ལ་ཞེན་པ་ཡིན། ། མ་རྫོགས་རྫོགས་བྱེད་མདའ་ཡིན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཕྱིར་དབང་པོ་སྟེ། ། ཁྱད་དུ་གསོད་པ་ཡང་ནི་རི། ། གང་མིན་ཚུལ་སྟོན་བཀྲ་ཤིས་སོ། ། ཕྲིན་ལས་མ་གཏོགས་གཟའ་ཞེས་གྲགས། ། དོན་མེད་གནས་པ་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །

"To teach the outer Dharma to all sentient beings who are unsuitable vessels, while teaching the secret Dharmas, is the eighth branch offense." Thus it is said. Furthermore, if one explains [the secret teachings] at an improper time to an individual for whom the conditions are unsuitable, with a desire [to do so], it is a gross branch offense. If the confession is delayed beyond the proper time, it is a heavy [offense]. One should also understand the subtle offenses and the absence of offense. One should understand the heaviness or lightness of the offense and the absence of offense based on the power of the object, the intention, the time, and the conditions. Rising from the stain is rising [from it] through the assembly. The fact that all of these are similar is a summary of the categories. The absence of a specific prohibition should be understood from the explanation of the seventh downfall. It is said: "These are the branch offenses; for many eons one is born in hell." If a single branch offense is not confessed for three years and the time passes, one will go to hell for many eons. Therefore, one should act with fear and ensure [the vows] do not degenerate; even if they degenerate, one should rise from the stain with whatever resources are available. This is the explanation of the eighth branch offense. The characteristics of downfalls explained in other tantras should also be stated: "The eye is the downfall of accepting or rejecting one's own deity; The moon is the passing of that very time; The joy of other deities is the quality; Attachment to the actual Vedas is the [first] arrow; The incomplete and the completing are the [second] arrow; The sense faculties for the sake of worldly dharma are the [third] arrow; Contempt is also the mountain; Teaching a manner that is not [the truth] is the auspicious [fourth]; That which is known as a planet is [the fifth], excluding the activity; Abiding without purpose is the direction."

བརྩེ་བ་གཏོང་བ་དྲག་པོ་སྟེ། ། དམན་པའི་སྤྱོད་པ་ཉི་མའོ། ། ཟང་ཟིང་རྟོག་པ་ཡན་ལག་གོ། ། ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་ས་ཞེས་བྱ། ། རང་སྤྱོད་དོར་བ་ཚེས་ཞེས་བྱ། ། ཞེས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་ཡན་ལག་དུ་དང་ལྡན་པས་ཉེས་པར་འགྱུར་བ་ཡང་གོང་དུ་བསྟན་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། མིག་ནི་གཉིས་སོ། ། རང་ལྷ་དོར་བ་ནི་ཡི་དམ་སྤོང་བའོ། ། དེ་ལ་མ་གུས་པ་ལ་སོགས་པ་གཉིས་སུ་བརྟགས་ཏེ་བླང་དོར་ནི་ལྟུང་བའོ། ། ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དང་། ཡང་ན་རྟོག་གེ་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞུག་པ་སྣང་སྟེ། གཞན་ཡང་མཁའ་འགྲོ་མ་སྒྱུ་མ་བདེ་བ་མཆོག་གི་རྒྱུད་ལ་དགོངས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལུས་ལ་བསྡུས་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ན་ཁྱད་པར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་བཤད་པས་ཕྱོགས་འདི་ལྟ་བུས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་འཕོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཚུལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དབང་དང་མི་ལྡན་པ་ལ་ལྡང་བའི་དུས་ན་མེ་ཏོག་བབ་པ་དང་། བླ་མའི་རྗེས་སུ་མོས་པ་དང་། ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པ་དང་། ལས་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་དུས་རྣམས་སུ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་མཉམ་པ་ཉིད་རྟོགས་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། གཞན་དུ་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའོ། ། རི་བོང་ཅན་ནི་ཟླ་བ་སྟེ་གཅིག་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་དུས་འདས་པ་ནི་ཉིན་དང་མཚན་མོ་འདས་པ་སྟེ། ལྷ་ལ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་མཆོད་པ་དང་ཡོན་ཏན་གཟུང་བ་ལ་སོགས་མ་བྱས་པའོ། །

"Intense compassion is the 'sun'; inferior conduct is the 'day'. Material conceptualization is the 'limb'; non-appropriation is called 'earth'. Abandoning one's own conduct is called the 'lunar day'." Thus it is said. Furthermore, one should understand from what was taught above how these become faults when possessed of their respective branches. These shall now be explained in their proper order. The eyes are two. "Abandoning one's own deity" means forsaking the yidam. Regarding that, the faults of lack of respect and so forth are analyzed into two categories, and the failure to adopt or abandon [the proper practice] constitutes a downfall. There is the realization of the equality of all things; alternatively, it is seen that logicians insert their own preferred deity as the lord of the maṇḍala and so forth. Moreover, with the Ḍākinī-māyā-saṃvara-tantra in mind, it is explained that if all the tathāgatas are gathered into the body and blessed, one will achieve excellence; thus, through such a perspective, accomplishment will also occur. Furthermore, the transference of the principal deity of the maṇḍala and so forth should also be understood by that same method. There is no fault at the time of rising [from practice] for one who lacks empowerment, if the flower falls [upon the deity], if there is devotion following the guru, if a special method has been obtained, or at times connected with other activities. If one realizes equality in all respects, there is no fault. Otherwise, there is a fault. "The one with the hare" is the moon, which is called "one." The "passing of that very time" refers to the passing of day and night, which is the failure to perform offerings to the deity with body, speech, and mind, and the failure to uphold their qualities and so forth.

ལེ་ལོ་དང་བརྗེད་ངས་པ་ལ་སོགས་པས་ལན་གཉིས་ཀྱིས་བསྐང་བའོ། ། བླ་མའི་བྱ་བ་དང་ན་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། ཡོན་ཏན་ནི་གསུམ་མོ། ། ལྷ་གཞན་ནི་མུ་སྟེགས་ཀྱི་ལྷ་རྟེན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཆོད་ཅིང་ཕྱག་བྱེད་པའོ། ། བླ་མ་ལ་སོགས་པ་མདུན་དུ་བྱས་ནས་གཞན་འདུལ་བ་དང་། སྲོག་ལ་བབ་པ་དང་། ཆད་པ་ལ་སོགས་པ་འགལ་བར་འགྱུར་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། རིག་བྱེད་ནི་བཞིའོ། ། དངོས་ལ་ཞེན་པ་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་མི་ཤེས་པར་དངོས་པོ་ཐེར་ཟུག་ཏུ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པའོ། ། དམིགས་པ་འཛིན་པ་དང་རྟས་པར་བྱེད་ལ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། མདའ་ནི་ལྔའོ། ། མ་རྫོགས་པ་ནི་བདག་སྨིན་པར་མ་བྱས་པའོ། ། རྫོགས་པ་ནི་གཞན་སྨིན་པར་བྱེད་པའོ། ། རང་རྫོགས་ནས་གཞན་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། དབང་པོ་ནི་དྲུག་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ཆོས་ནི་ཚེ་འདི་ཙམ་གྱི་དོན་དུ་ཟབ་མོ་ལ་ཞུགས་ཏེ་ཕྱི་མ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་འདོར་བའོ། ། གཙོར་བྱས་པ་ལས་ཞར་ལ་རྒྱས་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། རི་ནི་བདུན་ནོ། ། ཁྱད་དུ་གསོད་པ་ནི་བསླབ་པ་འོག་མ་དང་ཉེས་བྱས་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་མི་སྲུང་བའོ། ། གོང་མ་དང་འགལ་བ་དང་། ཡར་ལྡན་པ་དང་། ན་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། བཀྲ་ཤིས་ནི་བརྒྱད་དོ། ། གོང་མིན་ཚུལ་སྟོན་པ་ནི་གཞན་དད་པར་བྱས་ནས་རྙེད་པ་ལ་སོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་སྟེ། ཤེས་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་བསྟན་པའོ། ། འཁྲུལ་བ་དང་གདུལ་བྱ་མཐོང་བ་དང་མ་རྟོགས་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། གཟའ་ནི་དགུའོ། །

There is no fault if the transgression is committed twice due to laziness, forgetfulness, and so forth. There is no fault in the case of the guru’s activities or when one is ill. There are three qualities. Regarding "other deities," it refers to making offerings and prostrating to the deities of non-Buddhists and the like. There is no fault if one subdues others by placing the guru and so forth in front, or if it would contradict [the vow] in cases such as when one’s life is at stake or when facing punishment. There are four Vedas. Regarding "clinging to reality," it is to meditate on the maṇḍala and so forth as being permanent entities without knowing them to be like an illusion. There is no fault in apprehending the object of focus and stabilizing it. There are five arrows. "Incomplete" refers to not having ripened oneself. "Complete" refers to ripening others. There is no fault in ripening others after one has ripened oneself. There are six faculties. Regarding "worldly dharmas," it is to enter into the profound [path] for the sake of this life alone and then abandon awakening for the sake of others in future lives and so forth. There is no fault if the extensive [practice] occurs as a secondary consequence of what was made the primary focus. There are seven mountains. "Contempt" refers to not guarding the samaya of the lower trainings, the minor infractions, and so forth. There is no fault if it contradicts the higher [vows], if one possesses the higher [qualities], or if one is ill. There are eight auspicious signs. "Displaying a manner that is not superior" refers to seeking gain and so forth by inspiring faith in others, while intentionally displaying oneself as possessing qualities. There is no fault if it is due to confusion, seeing those to be trained, or not having realized [the truth]. There are nine planets.

ཕྲིན་ལས་མ་རྟོགས་པ་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་མ་བྱས་པར་སྦྱོར་བ་བྱས་པས་ལས་གང་ཡང་མི་འགྲུབ་པས་སྐུར་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བ་སྟེ་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། ། འཕྲལ་དུ་སྤྱད་པར་འོས་པ་ལ་མཐུས་བསྟངས་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། ཕྱོགས་ཞེས་པ་ནི་བཅུའོ། ། དོན་མེད་གནས་པ་ནི་སྨིན་པར་བྱས་ནས་རྐྱེན་དྲག་པོ་མེད་པར་སྙོམ་ལས་དང་བཅས་པར་དུས་འདའ་བར་བྱེད་པས་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའོ། ། འདུལ་བ་དང་གཞན་དང་འགལ་བ་ན་ཉེས་པ་མེད་པའོ། ། དྲག་པོ་ནི་བཅུ་གཅིག་པའོ། ། རྩེ་བ་གཏོང་བ་ནི་དོན་མཐོང་བ་ཡལ་བར་འདོར་བ་སྟེ་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའོ། ། བདག་གིས་མི་ནུས་པ་དང་གཞན་ཡོད་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། ཉི་མ་ནི་བཅུ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དམན་པའི་སྤྱོད་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་བླངས་ནས་གོང་མ་ལ་སྐྲག་ནས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་བྱེད་པའོ། ། གཞན་འདུལ་བ་དང་། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དང་། དུས་ཤེས་པས་སྤྱད་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། ཡན་ལག་ནི་ཡིད་དེ་བཅུ་གསུམ་མོ། ། ཟང་ཟིང་རྟོག་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཆོས་ལ་ཆགས་ན་བཀའ་དང་འགལ་བས་གཞན་གྱི་ངོར་འཇུག་པའོ། ། གདུལ་བའི་ཐབས་དང་། དོན་ཆེན་པོར་འགྱུར་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། ས་ནི་བཅུ་བཞི་པའོ། ། ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་ནི་སྡོམ་པ་ཞིག་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་ཡལ་བར་འདོར་བ་ནི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། ། རང་ཉེས་པ་ཁས་ལེན་པ་དང་། གཞན་འདུལ་བ་དང་། འདུ་ཤེས་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་པའོ། ། ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོ་ལྔ་པའོ། ། རང་སྤྱོད་འདོར་བ་ནི་རང་གི་སྤྱོད་པ་མི་བྱེད་པའོ། །

Regarding the failure to realize the activities: if one engages in the rites of pacification and so forth without having first performed the preliminary service (sevā), no activity whatsoever will be accomplished; this gives rise to disparagement and doubt, which constitutes a fault. There is no fault if one employs power to assist in what is immediately appropriate to be done. "Directions" refers to the ten. "Remaining without purpose" means that after having ripened [beings], one passes the time in indolence without strong conditions, which is a fault. There is no fault if it contradicts the Vinaya or others. "Fierce" is the eleventh. "Abandoning the peak" means neglecting the perceived purpose, which is a fault. There is no fault if one is incapable or if there is another [to do it]. "Sun" is the twelfth; "inferior conduct" means that after taking the samaya of Mahāyoga, one is terrified of the higher [stages] and adopts the conduct of the Śrāvakas and so forth. There is no fault if it is for the sake of taming others, for the sake of abandoning misdeeds, or if one acts with knowledge of the proper time. "Limbs" refers to the mind, the thirteenth. "Conceptualizing material things" means that if one is attached to worldly dharmas, one acts for the sake of others in contradiction to the Word. There is no fault if it is a means of taming or if it serves a great purpose. "Earth" is the fourteenth. "Not taking hold" refers to those whose vows have degenerated. To neglect them is a fault. There is no fault if one confesses one's own fault, if it is for the sake of taming others, or if there is a misconception. "Dharma" is the fifteenth. "Abandoning one's own conduct" means not performing one's own conduct.

སྤྱོད་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ་ལས་དང་པོ་པས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པ་བྱ་བར་གསུངས་ཏེ། རྒྱུད་གཞན་ལས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པ་གནས་སྐབས་གཞན་དུ་ཡང་བསྟན་ཏེ་དགོངས་པ་གཞན་ནོ། ། ཅུང་ཟད་བརྟན་པ་ཐོབ་ནས་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྟེ། སྔགས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཟླ་བ་དྲུག་ལ་སོགས་པར་བྱ་བར་བཤད་དོ། ། བརྟན་པ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མགོན་པོ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་མཉམ་གཞག་གི་སྤྱོད་པ་ཆེན་པོ་རང་བཞིན་གྱི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་བྲལ་བ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་བླང་བ་དང་དོར་བའི་ཤེས་པ་ལས་འདས་པའོ་ཞེས་བཤད་པ་སྟེ། སྣོད་ཀྱི་རིམ་པས་རྒྱུད་སྣ་ཚོགས་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསྟན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ན་དེ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་དང་། སྣོད་ཀྱི་རིམ་པས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ཡང་མཐའ་ཡས་པ་དེ་དག་གི་རིམ་པ་དང་སྦྱར་ཏེ། སྨན་དང་སྨན་པ་དང་། ནད་པ་དང་ནད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདིར་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ལམ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྟེན་པ་དང་། ཐབས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ལ་བརྟེན་པའོ། ། ཁ་ཅིག་དམ་ཚིག་ལ་བརྟེན་ནས་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་གྲོལ་བ་ཡང་ཡོད། ཁ་ཅིག་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྟེན་ནས་དམ་ཚིག་གིས་གྲོལ་བ་ཡང་ཡོད། ཁ་ཅིག་འདི་ལ་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པ་ཡང་ཡོད། ཁ་ཅིག་བར་མ་དོར་ཐོབ་པ་ཡང་ཡོད། ཁ་ཅིག་སྐྱེས་ནས་ཐོབ་པ་ཡང་ཡོད། ཁ་ཅིག་ནི་ལན་གྲངས་གཞན་ལ་ཐོབ་པ་ཡང་ཡོད་དེ།

That conduct is also of four types. It is taught that a beginner should engage in the conduct of Samantabhadra; however, in other tantras, the conduct of Samantabhadra is also taught for other stages, and thus the intended meaning is different. Once a slight degree of stability is attained, there is the conduct of the "vow of awareness" (vidyā-vrata), which is explained as being practiced for six months and so forth through the conduct of mantra. It is explained in the Great Tantra that those who have attained stability should abide in the "conduct of the Protector" (sarvacaryā). Then there is the great conduct of meditative equipoise, which is free from natural conceptualization and free from the duality of the two [extremes]; it is explained that this transcends the cognition of acceptance and rejection. Thus, an immeasurable variety of ways of practicing according to the various tantras and the capacities of the vessels are taught. Therefore, one should understand that the intentions of those [tantras] and the ways the Vajra Master conducts himself according to the capacities of the vessels are also infinite, and should be understood through the analogy of medicine, the physician, the patient, and the specific nature of the illness. In this context, the path of yoga should be understood as being of two types: that which relies on yoga and that which relies on the samaya of methods. For some, there is liberation through yoga based on the samaya; for others, there is liberation through the samaya based on yoga. Some attain the accomplishments (siddhi) in this very life; some attain them in the intermediate state; some attain them after being born; and some attain them in other future lifetimes.

དེ་དག་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་སྤྱོད་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་བས་ན་ལས་དང་པོ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བྲལ་བས་གནས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཆོ་ག་ཞིབ་མོ་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལ་སོགས་པ་དང་ཡང་འགལ་བར་མི་བྱེད་པ་སྟེ། བརྟན་པ་མ་ཐོབ་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཁ་ན་མ་ཐོ་བས་མ་དད་པར་འགྱུར་བ་དང་། མཚན་མའི་གཡེང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བས་སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་གནས་པར་བྱའོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྡོམ་པ་གསུམ་ལྡན་ལ་གནས་པས་ཀྱང་རང་རང་གི་ཆོ་ག་ལས་ཉམས་པ་ནི་ལས་དང་པོ་པས་ཀྱང་མི་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ནི་ཁྱིམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཀྱང་སྡོམ་པ་རང་རང་དང་མཐུན་པ་ལ་གནས་པར་བྱའོ། ། དགེ་སློང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་མཆོག་སྟེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དུས་སུ་ཁྱིམ་པའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་མཁས་ཤིང་ནུས་པ་དང་ལྡན་ཡང་དགེ་སློང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སློབ་དཔོན་དུ་མཆོག་གོ། ། དེ་མེད་ཀྱང་དགེ་ཚུལ་གྱིས་བྱའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་མེད་ན་ཁྱིམ་པའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་འཛིན་གྱུར་ནས་ནི། ། ལྷ་གཞན་ལ་ནི་མི་མོས་པས། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་དད་པ་དང་། ། དེ་ལ་གཞོལ་ཞིང་འབད་པ་ཡིས། ། གསོད་དང་རྐུ་དང་འཁྲིག་པ་དང་། ། རྫུན་དང་ཆང་ནི་རྣམ་པར་སྤང་། ། ཁྱིམ་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་ནས་ནི། ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་རྣམ་པར་སྒྲུབ། ། གལ་ཏེ་དེ་ནི་རབ་བྱུང་ན། ། སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་གནས་པར་བྱ། ། སོ་སོར་ཐར་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས། །

These are also those who practice in the manner of the Great Yoga (Mahāyoga). Therefore, a beginner yogi should abide in the conduct of Samantabhadra, which is free from faults. Furthermore, one must not act in contradiction to the detailed rituals of the Yoga Tantras, such as the Vajraśekhara and others. Because stability has not been attained, one would otherwise degenerate; because of faults, one would become faithless; and because of various distractions of signs, one should abide by the three vows. Even for a yogi of the Method and Wisdom Tantras who abides in the possession of the three vows, a beginner should not deviate from their respective rituals. Otherwise, even in the manner of a householder, one should abide in the vows appropriate to oneself. Among all, the monk Vajradhara is supreme. As it is said: "At the time of the Gaṇacakra, even if a householder Vajrācārya is learned and possesses power, a monk Vajradhara is supreme as the master. If he is not present, a novice (śrāmaṇera) should act. If even those are not present, a householder Vajrācārya should act." Therefore: "Having taken up the bodhicitta, Without devotion to other deities, With faith in the Three Jewels, And by striving and applying oneself to them, One should completely abandon Killing, stealing, sexual misconduct, Lying, and intoxicants. Abiding in the manner of a householder, One accomplishes the King of Secret Mantra. If one is ordained, One should abide by the three vows: The Prātimokṣa and the Bodhicitta..."

རིག་འཛིན་རང་གི་སྡོམ་པའོ། ། ཞེས་བཤད་པའོ། ། གཞན་ཡང་། ཁྱིམ་པའམ་རབ་ཏུ་བྱུང་ཡང་རུང་། ། བརྟན་པ་མ་ཐོབ་བར་དུ་ནི། ། ཁ་ན་མ་ཐོ་རྡུལ་མེད་པར། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་རྟག་ཏུ་སྤྱད། ། ཁྲུས་དང་སྡོམ་པ་སྔར་སྤྱད་མེད། ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ཀྱང་མི་གདུང་བར། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་གནས་ནས་བསྒྲུབ། ། འཇིག་རྟེན་མ་དང་སྨོད་གྱུར་ནས། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཉམས་འགྱུར་བས། ། བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་མི་འགྲུབ་བོ། ། རང་གི་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་པ། ། བསླབ་པ་ཀུན་དང་གྲོང་ཁྱེར་སྐད། ། དེ་ལས་ཉམས་པར་མི་བྱའོ། ། ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་ལས་དང་པོ་པས་རང་གི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ལས་མ་ཉམས་པར་སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་གནས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གནས་པར་བྱ་སྟེ། ཁྱིམ་པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་རང་དང་མཐུན་པའི་སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ལས་དྲི་མ་ལས་ལྡང་བ་ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་ལྡང་བའམ། ཚུལ་གཅིག་ལ་ལྡང་བ་ལ་མཁས་པས་ཚུལ་གཅིག་པའི་ཚུལ་དུ་ལྡང་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་ལས་ཕན་ཚུལ་འགལ་བ་ཡང་དུས་དང་གང་ཟག་གི་ནུས་པ་དང་བསམ་པས་མི་འགལ་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ། ཡུལ་དང་རྐྱེན་དང་གདུལ་བྱ་དག་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར། ཆགས་བཅས་ནོར་བུ་འདས་པ་དང་། ། རིན་ཐང་ཚང་བ་ཐོབ་བློ་ལྡན། ། ཤེས་བཞིན་མི་གཞན་བསད་པ་དང་། ། མི་ཆོས་བླ་མ་ང་རྒྱལ་བྱེད། ། ཁུ་བ་འབྱིན་ལ་སོགས་པ་རྣམས། ། ཆོས་འདུལ་འདིར་ནི་རྩ་བ་ཆད། ། བདག་བསྟོད་གཞན་ལ་སྨོད་སོགས་ཀྱི། ། ཕམ་འདྲའི་ཉེས་པ་བྱས་པ་རྣམས། །

It is said: "This is the vow of the Vidyādhara." Furthermore: Whether one is a householder or ordained, until stability is attained, one should always partake of the five nectars without the slightest stain of wrongdoing. Without prior bathing or [conventional] vows, and without being tormented by asceticism, one should enjoy all desires. One should practice while dwelling in whatever is comfortable. If one is reviled by the world and its mothers, the reality [of the practice] will be impaired, and one will not achieve success even in a hundred eons. One must not deviate from one's own conduct, the various trainings, or the local customs of the city. Therefore, a beginner should abide in all vows without deviating from the manner of their own conduct. For that reason, all who enter the meaning of Mahāyoga should abide in the three vows. Even householders and others should abide in the three vows appropriate to themselves. Regarding the restoration from stains among these, the wise should know whether to restore them individually or through a single method, and thus restore them by way of a single method. Furthermore, one should understand how apparent contradictions among them are not contradictory in terms of time, the capacity of the individual, and their intention; one must understand the place, the conditions, and the disciples to be tamed. Therefore: For one with attachment, the passing of the jewel, the thought of obtaining a full price, knowingly killing another, the pride of claiming superhuman qualities, the emission of semen, and so forth—these are root downfalls in this Vinaya of the Dharma. Those who commit faults similar to defeats, such as praising oneself and disparaging others, [are also fallen].

ཚུལ་བཞིན་གནས་པས་རབ་ཏུ་བསྟེན། ། བླ་མ་ལ་སོགས་གནོད་བྱེད་བསད། ། དགེ་མཐོང་དབང་སོགས་བརྟུལ་ཞུགས་དུས། ། གཞན་གྱི་བུད་མེད་སྤྱད་པར་བྱ། ། སེམས་ཅན་དོན་མཐོང་ཆོས་རྣམས་རྫུན། ། འཕགས་ནོར་སེར་སྣ་ཅན་ནོར་ཕྲོགས། ། ཆོས་འདུལ་བ་ལས་རྩ་བ་ཆད། ། གཞན་དུ་སེམས་དགེ་ཐབས་ཆེན་ལྡན། ། བརྟན་པ་མ་ཐོབ་བར་དུ་ཡང་། ། སྡོམ་གསུམ་ལྡན་པས་འཇུག་མི་བྱ། ། བདེ་བ་འཛིན་ནུས་མ་ཡིན་པར། ། གཞན་ཡང་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་སོགས་བྱེ་བྲག་ཚུལ་གནས་ཀུན། ། མཁས་པས་རང་གིས་ཕྱེ་ལ་དཔྱོད། ། བསྟན་ལ་གནོད་པ་འཇིག་པ་རྣམས། ། དང་པོ་འཇིག་རྟེན་གནོད་སོགས་སྤང་། ། ཞེས་བཤད་པ་སྟེ། ། དེ་བས་ན་བརྟན་པ་ཐོབ་པ་དང་། གཞན་གྱི་དོན་ཁྱད་པར་དུ་ནུས་པ་དང་། དགོན་པ་ཆེན་པོ་དང་། དུར་ཁྲོད་ལ་གནས་པ་དང་། དགོངས་པ་མཐའ་དག་གི་དོན་ཤེས་པས་དུས་ལ་མཁས་པར་བྱ་སྟེ། བག་ཡངས་སུ་གནས་པར་བྱ་བ་དང་། སྤྱོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར། དང་པོ་བདུད་རྩི་བསམས་ཏེ་བཟའ། ། ཡང་ན་དྲི་བསང་རིམ་གྱིས་བསླབ། ། གཞན་དུ་འབར་འབུད་བདུད་རྩིར་མཐོང་། ། རྟོག་དང་བྲལ་བ་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་མཁས་འདྲ་བདུད་རྩི་ཡིན། ། ཉོན་མོངས་རིགས་ཤེས་མཁས་པས་སོ། ། བསད་དང་གསོ་བར་ནུས་པ་དང་། ། འགུགས་དང་མི་སྣང་སྦེད་ཤེས་པས། ། སྔགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱད་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྤྱད་པར་བྱ་བའི་རིམ་པ་ཡང་ལས་དང་པོ་པས་སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར།

"Abide properly and rely [on the path]; slay those who harm the guru and so forth. When the time for the ascetic observances of seeing virtue, the faculties, and so on, one should enjoy the women of others. Seeing the welfare of sentient beings, all phenomena are false. Steal the wealth of those who are stingy with the noble riches. In the Dharma and Vinaya, the root is severed. Otherwise, with a virtuous mind and possessing the great skillful means, until stability is attained, one who possesses the three vows should not engage [in such acts]. It is not for others to engage [in them] unless they are able to maintain bliss. All such specific modes of abiding, the wise should distinguish and analyze for themselves. Those who harm and destroy the Teaching should first abandon worldly harm and the like." Thus it is said. Therefore, once stability is attained, and one is particularly capable of the welfare of others, dwelling in great hermitages and charnel grounds, and knowing the meaning of all the intended meanings, one should become skilled in the timing [of the practice]. One should abide in relaxation and engage in the extraordinary conduct. For that reason: "First, contemplate the nectar and eat it; or else, train gradually in the purification of odors. Otherwise, burning and blowing are seen as nectar. Being free from conceptualization is supreme. Everything is nectar for the wise; it is for the wise who know the types of afflictions. Being able to kill and restore, and knowing how to summon, make invisible, and hide, one practices the mantra ascetic observances." Through such passages, the stages of what is to be practiced, the beginner should abide in the three vows. Therefore:

ཆོ་ག་ཞིབ་མོའི་ཚུལ་འདི་དག་ཀྱང་རང་གི་ཚུལ་འདི་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་པར་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཅུང་ཞིག་བཤད་པར་བྱའོ། ། གཞན་དག་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཚུལ་ནི་འདིར་བརྟག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་དག་ལ་བཤད་ཟིན་པས་མ་སྤྲོས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར། གཙང་ཞིང་གོས་ཀྱང་གཙང་བར་བྱ། ། གཙང་མའི་གྲོགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། རྡོ་རྗེ་སྡོམ་པ་དམ་པ་ཡི། ། བསླབ་པའི་ཚིག་ནི་ཡང་དག་བླངས། ། དཀོན་མཆོག་བཞི་ཡི་སྦྱོར་བ་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ལ་གཞོལ་བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དང་། ། སློབ་དཔོན་དང་ནི་ཕ་མའོ། ། ཉིན་རེ་ཞིང་ནི་ཅི་ནུས་པར། ། ཁྲུས་བཞི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་འཁྲུ་བ་དག། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བཤད་པར་བྱ། ། སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་གནས་པ་ནི། ། དང་པོ་ཁྲུས་སུ་བཤད་པ་ཡིན། ། གཉིས་པ་ཡི་ནི་ཁྲུས་བཤད་པ། ། བཤགས་དང་གསོལ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བ་གསུམ་པའོ། ། བཞི་པ་ཆུ་སྟེ་ཐ་མའོ། ། ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་ག་འདི་རྣམས་ཀྱིས། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་བཀྲུ། ། གོས་གསུམ་དག་ཀྱང་བརྗེ་བར་བྱ། ། དང་པོའི་གོས་སུ་བཤད་པ་ནི། ། སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་གནས་པ་དང་། ། སྒྲུབ་པོའི་ཆོ་ག་དག་པའོ། ། གཉིས་པ་ཁྲེལ་ཡོད་ངོ་ཚ་ཤེས། ། གསུམ་པ་ཐུབ་པའི་གོས་རྣམས་སོ། ། གོས་གསུམ་དུ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས། ། ཐམས་ཅད་བཟའ་དང་འདོད་པ་ནི། ། ཁ་ན་མ་ཐོ་གང་མེད་པ། ། ཤ་ཆང་སྒོག་པ་ལ་སོགས་པ། ། མི་བཟའ་རྣམ་པར་སྤང་བར་བྱ། ། དྲི་མི་ཞིམ་དང་མི་གཙང་བའི། ། བཟའ་དང་བཏུང་བ་རྣམས་ཀྱང་སྤང་། ། གཞན་ལ་གནོད་དང་ལྡན་པ་དག། སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་མི་བྱའོ། །

Since it is said, "These detailed ritual procedures should also be practiced without contradicting one's own system," I shall explain them briefly. As for those who claim that external systems are not to be examined here, I have already refuted them and shall not elaborate further. Therefore: One should be clean and wear clean clothes, Together with pure companions, One should correctly take up the training precepts Of the sublime Vajra Vow. One should apply the practice of the Four Jewels And be devoted to that mudrā. The Buddha, the Dharma, the Saṅgha, The master, and the parents— Every day, as much as one is able, One should thoroughly perform the four ablutions. I shall explain the sequence of how The yogi performs these ablutions. Abiding in the three vows is explained as the first ablution. The second ablution is explained as Confession, supplication, and so forth. The third is the releasing of the mudrā. The fourth is the water, which is the last. Through these ritual ablutions, The wise should likewise wash themselves. One should also change the three garments. The first garment is explained as Abiding in the three vows and The purity of the practitioner's ritual. The second is a sense of shame and modesty; The third is the garments of the Sage. These are proclaimed as the three garments. Regarding all food and desires, Whatever is without fault, One should avoid and renounce Meat, alcohol, garlic, and the like. One should also avoid food and drink That is foul-smelling or impure. One should not, even in thought, Commit acts that harm others.

གཡེམ་པ་ཀུན་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡང་། ། མི་སྡུག་བསྒོམས་ལ་སྤང་བར་བྱ། ། བསོད་ནམས་བྱེད་ལ་རྟག་ཏུ་བརྩོན། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དོན་སེམས་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་རྒྱ་ཆེ། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལ་མཁས། ། ཀློག་ཅིང་རྣམ་པར་སེམས་པ་དང་། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་གསོལ་བ་འདེབས། ། དགྲ་དང་ཟུན་དང་ཐ་མ་ལ། ། སེམས་སྙོམས་མི་འཇིགས་རབ་ཏུ་སྦྱིན། ། ཞེ་སྡང་འཇོམས་པ་བསྒོམ་པ་ནི། ། བྱམས་ཤིང་དགའ་ལ་ངེས་པ་ཅན། ། ཆོས་དང་གང་ཟག་བདག་མེད་པ། ། འདུས་བྱས་རྣམས་ཀྱང་འཁྲུལ་བ་ཙམ། ། མངོན་སུམ་བློ་ཅན་བརྟན་པ་ནི། ། འདུས་བྱས་ཀུན་གྱིས་མི་རྨོངས་སོ། ། སྲོག་ལ་འབབ་པར་གྱུར་ན་ཡང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་མི་གཏོང་ཞིང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ནམ་ཡང་གཏང་བར་མི་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་གང་དེ་རྡོ་རྗེ། ། ཤེས་རབ་དྲིལ་བུ་ཞེས་བཤད་དོ། ། སློབ་དཔོན་སྨད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། སྦྱོར་བ་ལྷོད་པར་མ་གྱུར་པས། ། གོ་ཆ་རབ་ཏུ་བརྟན་པར་གྱིས། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་སྤྱོད་པ་ཡང་། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་སློབ་པར་བྱེད། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་དང་ལྡན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་སྤྱོད་པ། ། ཁ་ན་མ་ཐོ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་། ། སྲོག་ལ་ཡང་དེ་མི་བལྟ་བར། ། རབ་ཏུ་བྱུང་དང་ཁྱིམ་པ་ཡི། ། འདུ་འཛི་དག་ཀྱང་རྣམ་པར་སྤང་། ། བུ་དང་ཆུང་མ་དག་ལ་ཡང་། ། སྲེད་པའི་བཅིང་བ་དག་ལས་གྲོལ། ། བརྐམ་དང་ཆགས་དང་གདུག་པ་མེད། ། རྨོངས་པ་དང་ནི་ལེ་ལོ་མེད། ། བག་ཡོད་སྤྱོད་ཅིང་བརྩོན་འགྲུས་ཆེ། ། རྣལ་འབྱོར་སྒྲུབ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ལྟ་བ་ཀུན་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ། །

Even the application of all forms of misconduct should be abandoned by meditating on the unattractive. Always strive in the performance of merit and contemplate the meaning of the Mahāyāna. The conduct of a bodhisattva is vast; they are skilled in the perfection of insight. They read and reflect upon it, and offer prayers again and again. Toward enemies, friends, and neutrals alike, they maintain an even mind and grant the gift of fearlessness. The meditation that overcomes hatred is certain love and joy. Phenomena and persons are without self; even conditioned things are mere delusions. The steadfast one with direct cognition is not deluded by any conditioned phenomena. Even if their life were at stake, they do not forsake the bodhicitta, nor do they ever abandon the vajra, the bell, or the mudrā. That which is the bodhicitta is the vajra; insight is explained as the bell. One must not disparage the preceptor; the guru is equal to all the buddhas. Without becoming lax in application, make the armor of your resolve very firm. Practice the conduct of the six perfections in their proper sequence. Possessing the welfare of all sentient beings, they practice the way of the bodhisattvas. Without regard even for their own life, they avoid even a speck of fault. They completely abandon the distractions of both the ordained and the laity. Even toward children and wives, they are liberated from the bonds of craving. They are without greed, attachment, or malice, and are free from delusion and laziness. Practicing with conscientiousness and great diligence, they should accomplish the yoga of realization. They are completely liberated from all views.

ཡང་དག་ཉིད་ཀྱི་ལམ་བསྒོམ་པ། ། དགོངས་པའི་ཚིག་ལ་རབ་ཏུ་མཁས། ། དོན་ཤེས་དོན་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། ། ཚུལ་དང་ཚུལ་མིན་ཆོ་ག་ཤེས། ། དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་རབ་ཏུ་མཁས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་བྱམས། ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པའི་དོན་སེམས་པ། ། འདི་འདྲའི་ཚུལ་ནི་བཟང་པོ་ལ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་སྒྲུབ་པ་ཡིས། ། གྲོལ་བ་དང་ནི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དོགས་པ་མེད། ། ཕྱོགས་དང་གོས་དང་ཟས་རྣམས་ལ། ། འབགས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤང་། ། ལྷ་རྣམས་སྨོད་པར་མི་བྱ་ཞིང་། ། རྣམ་པ་ཡང་ནི་སྤང་བར་བྱ། ། ཉི་མ་རེ་རེ་རབ་བསྡམས་ཤིང་། ། བསྲུང་བའི་ཆོ་ག་བྱས་པ་ལས། ། བགེགས་ནི་མེད་ཀྱིས་མ་འཇིགས་ཤིག། སེམས་ནི་རབ་ཏུ་གདུལ་དཀའ་འདི། ། བགེགས་ནི་ཅུང་ཟད་མེད་སྙམ་པས། ། སེམས་ནི་དག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། རང་གི་སེམས་ནི་བདུད་ཅེས་གསུངས། ། རང་གི་སེམས་ནི་བགེགས་ཡིན་ནོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས། ། རྣམ་པར་རྟོག་ལས་བགེགས་ཀུན་འབྱུང་། ། གདུལ་དཀའི་སེམས་ནི་རབ་བཟུང་ནས། ། འདོད་པ་ལྔ་ནི་སྤང་བར་བྱ། ། སྔོན་གྱི་རྗེས་སུ་དྲན་ནས་བརྩམ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འཇིག་རྟེན་ན་ནི་གང་ཟག་བཞི། ། བསྐལ་པ་བརྒྱར་ནི་བརྩོན་བྱས་ཀྱང་། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཀུན་སྤྱད་ཀྱང་། ། དེ་དག་འགྲུབ་པར་ཡོད་མི་འགྱུར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་མ་བསྐྱེད་དང་། ། ཐེ་ཚོམ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ནི། ། གང་ཞིག་བཀའ་སྩལ་མི་བྱེད་དང་། ། མ་དད་པས་ནི་མི་གྲུབ་བོ། ། ཕ་དང་མར་ནི་ཤེས་པ་དང་། ། ཚངས་དང་དགེ་སྦྱོང་འབད་པ་དང་། ། གཙང་ཞིང་ཞི་བ་དུལ་བ་དང་། ། བསྡམས་ཤིང་ཐར་པ་ལ་སེམས་པ།

Meditating on the path of authentic reality, Highly skilled in the words of intentional meaning, Knowing the meaning, they will realize the meaning; Knowing the proper and improper rituals, They are highly skilled in the yoga of suchness. Possessing great love for all sentient beings, They contemplate the purpose of the conduct of awakening. Through such excellent methods and Through such a practice as this, Liberation and the accomplishments are attained. All accomplishments are beyond doubt. Regarding direction, clothing, and food, One must completely avoid all that is defiled. One should not revile the deities, And should also abandon [wrong] forms. By being well-restrained every day And performing the rituals of protection, There will be no obstacles, so do not fear. This mind is extremely difficult to tame; Thinking that there are no obstacles at all, The mind will become pure itself. One's own mind is said to be the demon; One's own mind is the obstacle. Abandon all conceptual constructions; From conceptual construction, all obstacles arise. Having firmly grasped the difficult-to-tame mind, One should abandon the five sensory desires. Recalling the past, one should begin By meditating on Vajrasattva. There are four types of persons in the world Who, even if they strive for a hundred eons And practice according to the rituals, Will not achieve accomplishment. Those who have not generated the mind of awakening, Those who harbor doubts, Those who do not act upon the instructions, And those who lack faith will not succeed. Recognizing [others] as father and mother, Exerting oneself in the conduct of a brahmin or a śramaṇa, Being pure, peaceful, and disciplined, Restrained and intent upon liberation—

། རྒྱལ་སྲིད་མཐོ་རིས་ལོངས་སྤྱོད་དང་། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་བརྩོན་ཕྱིར་མིན། ། གཞན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕྱིར། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བསྔོ་བྱས་པ། ། དེ་བཞིན་ཁ་ཟས་ཚོད་ཤེས་ཤིང་། ། མཚན་མོ་མི་ཉལ་བ་ལ་དགའ། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་འབྱུང་། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་སེམས་ཤིང་། ། སེམས་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་གྱུར་ནས། ། མི་གཡོ་བར་ནི་སེམས་པར་བྱ། ། ལེགས་བཤད་ཤིན་ཏུ་རྣམ་ཕྱེ་བའི། ། ཆོས་ཀྱི་དོན་ལ་མངོན་པར་དགའ། ། སེམས་ཅན་གནོད་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ། ། དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་པའི་ལས་མི་བྱེད། ། སེམས་ཅན་གདུག་པ་ལ་སོགས་པའི། ། ཉེས་པ་དག་ཀྱང་རབ་ཏུ་བཟོད། ། རིག་སྔགས་མཚོན་དང་དེ་བཞིན་མཚན། ། ལྷ་ཡི་བཅིངས་པ་རྣམས་དང་ནི། ། དམན་མ་དག་དང་ལྷ་ཡི་གྲིབ། ། ལྷ་ཡི་མཚན་མ་ལ་སོགས་ཀུན། ། བཟའ་བ་དག་ནི་སྣ་ཚོགས་པ། ། མཚན་མའི་མཚན་ཉིད་བྱས་པ་རྣམས། ། མི་འགོང་ཞིང་ནི་མི་བཟའ་སྟེ། ། ནམ་ཡང་བརྫི་བར་མི་བྱའོ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་དཀོར་རྣམས་ལ། ། ནམ་ཡང་སྤྱད་པར་མི་བྱའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་བཤད་དོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་སྤྱོད་པ་བསྟན་པ་ཡང་རང་གི་ཚུལ་དང་འགལ་བར་མ་གྱུར་པ་རྣམས་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ལས། དྲི་མི་ཞིམ་དང་བཅས་པ་ཡང་། ། འདོད་པ་ལྔ་ནི་སྤང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རང་གི་ཚུལ་ཅི་རིགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཚུལ་ཇི་ལྟར་སྤྱད་པ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ལས་བཤད་པའི་དགོངས་པ་མཁས་པས་སྤྱད་པར་བྱའོ། །

It is not for the sake of sovereignty, celestial enjoyments, or the qualities of sensual desire that one strives; rather, for the sake of all sentient beings, one dedicates [the merit] toward perfect enlightenment. Likewise, one should know the proper measure of food and delight in not sleeping at night. Without giving rise to attachment, aversion, and so forth, and without dwelling on conceptual thoughts, one should, with a mind that has become intensely joyful, contemplate without wavering. One should take great delight in the meaning of the Dharma, which is well-spoken and thoroughly analyzed. One should not perform violent actions that are the cause of harm to sentient beings and the like. One should also fully endure the faults of malicious sentient beings and the like. Regarding mantras, weapons, and likewise signs, the fetters of the gods, inferior things, the shadows of the gods, and all such divine signs, as well as various types of food that have been made into the nature of signs—one should not be intimidated by them, nor should one consume them, and one should never step over them. One should never make use of the property of the Three Jewels. Thus it is explained extensively. Furthermore, one should practice the teachings on body, speech, and conduct in a way that does not contradict one's own system. From among those, by such statements as, "Even those accompanied by foul odors, the five desires should be abandoned," one should understand one's own system as appropriate. Regarding how to practice these and so forth, the wise should practice according to the intended meaning explained in the Vajramālā.

དེ་བས་ན་བརྟན་པ་མ་ཐོབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་གཞན་ཡང་རྒྱུད་གཞུང་འཇུག་གི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། རྣལ་འབྱོར་བཞི་ཡི་ཆོ་ག་དང་། ། སྣང་སྲིད་སྒྱུ་མའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འགྲོ་འཆག་ཉལ་དང་འདུག་པ་རྣམས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་མཛད་པའོ། ། བྱེད་དང་སྨྲ་དང་བསྐྱོད་པ་རྣམས། ། བྷ་ག་ལས་ནི་གཡེང་མི་བྱ། ། ཟས་ནི་བདུད་རྩིར་རབ་དམིགས་ལ། ། ཐ་དད་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། ཕྱི་ཡི་སྦྱིན་སྲེག་ཚུལ་དུ་ནི། ། རྟག་ཏུ་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་བྱ། ། འགྲོ་བ་རང་བཞིན་དག་པ་ཡིས། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡི་ཆོ་གས་ནི། ། ཕྱི་ཡི་ཆུས་ཀྱང་བཀྲུ་བར་བྱ། ། ཉལ་བ་ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེས་ཉལ། ། ལྡང་ན་དཔལ་ལྡན་གླུ་ཡིས་བསྐུལ། ། ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་དག་པ་ཡིས། ། དག་པའི་ལྷ་དང་གནས་སུ་སྣང་། ། སེམས་ཉིད་ཅིར་ཡང་སྣང་བའི་ཕྱིར། ། བདེ་སྡུག་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། ། ཞེས་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ན་བརྟན་པ་མ་ཐོབ་པ་ལས་དང་པོ་པའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱད་པ་བསྟན་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་ལས་དང་པོ་པ་སྡོམ་པ་ལ་མི་གནས་ཤིང་རང་གི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ཆོ་ག་ཞིབ་མོ་འདོར་བ་དང་། གོང་མའི་སྤྱོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་འཇུག་པ་ནི་བྱ་དགོས་པའི་སྤྱོད་པ་མ་བྱས་པ་དང་། རེ་ཞིག་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་སྤྱོད་པ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་གནས་ཤིང་རང་གི་སྤྱོད་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱེད་པས་གོང་མའི་སྤྱོད་པ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། བསླབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེ་བས་ན་ཐོས་པ་བཙལ་ཞིང་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཅུང་ཟད་བརྟན་པ་ཐོབ་ནས་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ།

Therefore, with respect to those who have not attained stability, the master Jñānapāda stated: Furthermore, for the yogi who enters the tantric scriptures: Through the ritual of the four yogas And the application of appearance and existence as an illusion, Walking, moving, lying down, and sitting Are the activities of body, speech, and mind. Acting, speaking, and moving One should not be distracted from the bhaga. Visualizing food as nectar, Within the maṇḍala of non-duality, One should always perform the feast offering In the manner of an external fire offering. Since beings are pure by nature, Through the ritual of empowerment, One should also wash with external water. When sleeping, sleep with insight and compassion; When rising, be exhorted by the glorious song. Since everything is pure by nature, Pure deities and pure abodes appear. Because the nature of mind appears as anything at all, One is liberated from pleasure and pain. By way of this explanation, one should understand that this teaches the conduct for beginners who have not attained stability. Therefore, if a beginner does not abide by the vows and discards the detailed rituals of their own conduct, or engages in the extraordinary conduct of the higher stages, they will incur a downfall because they have failed to perform the conduct that ought to be done and have instead performed conduct that is temporarily improper. However, there is no fault in understanding the higher conduct if one abides by the three vows and practices one's own conduct properly. Since this is what must be trained in, one should therefore seek out and contemplate the teachings. Then, once some stability has been attained, one should enter the conduct of Secret Mantra.

རིག་མ་མཚན་དང་ལྡན་པ་ཆ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་དང་བདེ་བ་ཆེན་པོས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བརྟེན་པར་བྱ་བ་ཟླ་བ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་དགོན་པ་ཆེན་པོར་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པར་སྤྱད་ཅིང་། ། རང་གི་དེ་ཁོ་ནས་རི་ལུ་ལ་སོགས་པ་ཁར་བཅུག་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བས་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་བདུད་རྩི་ལ་སོགས་པ་ནི་རྟོག་པ་མེད་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། རང་བཞིན་གྱི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་བསྔགས་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་བསམས་ཏེ་བཟའ་བ་དང་། ཐོག་མ་ནས་བསླབ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་རྟོག་གེ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྟོག་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ལས་གསུངས་པ། བཤང་གཅི་ཁྲག་དང་ག་བུར་རྣམས། ། ཤ་ཆེན་དག་ཀྱང་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཅི་སྟེ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཞལ། ། མི་གཙང་བ་ཡིས་བཀང་ན་ཀོ། ། ཇི་ལྟར་སྡིག་པ་སྐྱེ་མི་འགྱུར། ། གལ་ཏེ་སྡིག་གྱུར་འབྲས་བུ་གང་། ། སེམས་ཅན་མི་ཤེས་པས་རྨོངས་ནས། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྣམ་སྤངས་ཤིང་། ། ཕྱི་རོལ་དངོས་ལ་མངོན་ཞེན་པ། ། རྣམ་རྟོག་དྲ་བས་བླུན་བྱས་གང་། ། དེ་དག་གིས་ནི་དགེ་སྡིག་གི། ། ཕུང་པོ་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་བརྟགས། ། ཆོས་འདིར་རང་བཞིན་གྱིས་དག་སྟེ། ། སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་གནས་མེད་ཀྱང་། ། སེམས་ཅན་གནོད་པ་སེལ་བའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཐབས་ཀྱིས་བསྟན། ། དམ་པའི་དོན་དུ་དགེ་སྤངས་ན། ། བསོད་ནམས་མེད་པ་ཅི་ཞིག་སྨོས། ། དཔེར་ན་ཆུ་ཀླུང་ཆུས་གང་བ། ། ཕ་རོལ་འགྲོ་བའི་སེམས་ཅན་དག། རྩྭ་དང་ཤིང་ལ་སོགས་བསྡུས་ཏེ། །

Having blessed a consort endowed with the marks and the five parts, one should rely upon suchness through complete maturation and great bliss. For six months or more in a great hermitage, one should partake of the five nectars and so forth, and practice by placing the pills and other substances in the mouth through one's own suchness. These should also be partaken of while free from conceptualization. Therefore, the nectars and so forth should be accomplished without conceptualization; because they are accomplished through natural power and are thus praised, they should be used constantly. Furthermore, one should eat with intention and train from the very beginning. Therefore, in order to dispel the conceptualizations of logicians, it is said in the Māyājāla: "Excrement, urine, blood, camphor, and the great flesh—these should be offered in the fire sacrifice. If the mouth of the wisdom-being (jñānasattva) is filled with impurities, how could sin not arise? If sin were to arise, what would be the result? Sentient beings, deluded by ignorance, abandon means and insight and are attached to external entities. Those who are made foolish by the net of conceptualization distinguish between the two aggregates of virtue and non-virtue. In this dharma, things are pure by nature; though without arising and without abiding, the Buddhas have taught them through skillful means in order to dispel the harm of sentient beings. If virtue is abandoned in the ultimate sense, what need is there to mention the lack of merit? For example, when a river is full of water, sentient beings wishing to cross to the other side gather grass, wood, and so forth..."

ཆུ་ལ་རྐྱལ་བའི་གཟིངས་བྱས་ནས། ། དེ་ལ་འཇུས་ཏེ་ལེགས་རྒལ་ནས། ། བོར་ཏེ་བདེ་བར་འགྲོ་བ་ལྟར། ། དེ་བཞིན་འཁོར་བ་ཕ་རོལ་གྱི། ། ཆོས་ཀྱི་ལམ་ནི་བསྐྱེད་བྱས་ནས། ། ཆོས་དང་ཆོས་མིན་རྣམ་སྤངས་ལ། ། བྱང་ཆུབ་བདེ་བ་འཐོབ་པ་བཞིན། ། དེ་བཞིན་རྣམ་རྟོག་དྲ་སྤོངས་ལ། ། ཤིན་ཏུ་ཟབ་མོའི་ཆོས་སྤེལ་ཏེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་ལམ་ལ། ། སྔགས་རིག་རྣམ་རྟོག་མ་བྱེད་ཅིག། རྣམ་རྟོག་རྨོངས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ལྟུང་བྱེད་པས། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་དྲི་མེད་པའི། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཏིང་འཛིན་གནས། ། དབང་པོ་གཉིས་ནི་མཉམ་སྦྱར་ཏེ། ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་བསྡུས་ནས། ། ངའོ་སྙམ་ནས་གཟི་བསྐྱེད་གཟུགས། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱིས་རྣམ་བརྒྱན་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་ལྡན་ལ་ཚེ་འདི་ལ། ། ཡེ་ཤེས་རྫོགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ལས་ལས་བྱུང་བར་བསྟན་པ་ཡིས། ། སྐྱེས་པ་བུད་མེད་གཟུགས་མང་ལ། ། བརྙས་པ་ཉིད་དུ་མི་བྱ་ཞིང་། ། རྡོ་རྗེ་ལུས་ཅན་དམ་ཚིག་ཡིན། ། ངན་རྟོག་བཟང་རྟོག་དྲ་བ་ཡིས། ། སེམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ནི། ། སྣ་ཚོགས་གཏུམ་པས་སུན་མི་དབྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ལྡན་དམ་ཚིག་ཡིན། ། སྲིད་པས་སྐྱེ་རྩུབ་ཕྲ་མ་ཡིས། ། ཚིག་དག་རྣམ་པར་མི་སྨྲ་ཞིང་། ། ཉན་ན་བདེ་བར་འདོད་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་ངག་ཅན་དམ་ཚིག་ཡིན། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེར་འཁྲུགས་མཆོག། ཤ་ཡི་ཁམས་ལ་གནས་པ་ཡིན། ། རྐང་ལ་མི་འཁྲུགས་རྒྱལ་པོ་སྟེ། ། ཁྲག་ལ་རིན་ཆེན་འབྱུང་བའི་གཙོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རུས་ཕུང་པོའི། ། རུས་གོང་ལ་ནི་འོད་དཔག་མེད། ། རྩ་བའི་ཚིགས་རྣམས་མ་བྲལ་བ། །

Just as one who has built a raft to swim across the water, Having grasped it and crossed safely, Leaves it behind and proceeds in comfort, So too, having generated the path of Dharma To cross to the far shore of saṃsāra, One should abandon both Dharma and non-Dharma, And attain the bliss of awakening. Likewise, abandon the web of conceptual thought And propagate the extremely profound Dharma. Regarding the path spoken by the Tathāgata, Do not harbor conceptual thoughts about mantra and vidyā. Conceptual thought is a great delusion; It causes one to fall into the ocean of saṃsāra. Abide in non-conceptual meditative absorption, Which is stainless and like the sky. By joining the two organs together, And gathering body, speech, and mind, One should generate the pride of "I am," Adorned in every possible way. For the yogi, in this very life, Wisdom itself will be perfected. Since it is taught that they arise from karma, One should not treat with contempt The many forms of men and women; This is the samaya of the vajra body. With a mind free from the web of Negative or positive conceptualizations, One should not harass sentient beings With various forms of cruelty; This is the samaya of the vajra mind. One should not speak words of harshness, Slander, or contention born of worldly existence, But speak only what brings joy to those who hear; This is the samaya of the vajra speech. The supreme, greatly agitated Vairocana Abides in the element of flesh. Akṣobhya, the King, is in the marrow; Ratnasambhava, the Lord, is in the blood. In the skeletal aggregates of sentient beings, Amitābha resides in the bones. The root joints are never separated;

ཐུབ་པའི་སྐྱེས་མཆོག་དོན་ཡོད་གྲུབ། ། དམ་ཚིག་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་ནི། ། གསང་ཆེན་ང་ཡིས་བསྟན་པ་འདི། ། བློ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། རྟག་ཏུ་བསྟེན་ཅིང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་དེ་བཞིན་རྨོངས། ། སྲེད་དང་འདུ་བྱེད་རྣམས་འཕེལ་བའི། ། ཆོས་འདི་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་འདི། ། ཐུབ་པ་སྐྱེས་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། ། བཤང་གཅི་ཁུ་བ་མཆིལ་མ་ཁྲག། འཛག་པ་འབྱུང་བ་བཞིས་བསྡུས་པ། ། སྒོམ་པའི་བློ་གྲོས་རྫོགས་པ་ཡིས། ། དམ་ཚིག་རྟག་པར་བྱ་བ་སྟེ། ། རྟག་ཏུ་བཟའ་ཞིང་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་བཤད་པས་འདིའི་དོན་ལ་མཁས་པས་རྟོག་པ་མེད་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་གསང་སྔགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཁྱད་པར་དུ་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། རང་གི་རིགས་ལས་བྱུང་བའི་བུ་མོ་སྨིན་པར་བྱས་ལ་སྤྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བྲལ་བས་ཆོ་ག་བཟང་པོ་དང་ལྡན་པ་བསྟེན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ནས་བུ་མོ་མིག་ཡངས་མོ། ། ལོ་ནི་བཅུ་དྲུག་ལོན་པ་ལ། ། གཟུགས་དང་མདངས་དང་ལང་ཚོར་ལྡན། ། གསེར་གྱི་རྣ་ཆ་གཡོ་བ་ཅན། ། གཅིག་ཅིག་ལེགས་པར་བཙལ་ནས་སུ། ། ལྷ་མོ་བྱི་དོར་ལེགས་བྱས་ཏེ། ། རིགས་ལྔ་ཡི་ནི་མཚོན་ཆ་ཅན། ། ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བསྒོམས་བྱས་ནས། ། བཞག་སྟེ་སྤྲད་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། པདྨ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་གཞུག། སྤྲད་པ་དང་ནི་འཁྱུད་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་པདྨས་བསྐུལ། ། གར་གྱི་ཚུལ་དུ་བསྒྱུར་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་པ་དང་། གཞན་ཡང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་མང་པོ་ལས་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་ཚིག་བསྟན་པ་རྣམས།

To those who understand the samaya, I, the Great Secret, have taught this: the wise Vajrasattva should always rely upon and meditate upon it. Attachment, aversion, and likewise delusion, craving, and the formative factors—these five phenomena that cause [suffering] to increase were taught by the Munis, the supreme among beings. Excrement, urine, semen, saliva, and blood, which are produced and comprised of the four elements, should be made into a constant samaya by those whose meditative intelligence is perfected; they should always be consumed and offered. Thus it is said, and by being skilled in this meaning, one will achieve accomplishment through non-conceptuality. Therefore, during the occasion of the secret mantra’s ascetic conduct, one should practice in a special way. Having ripened a girl born of one’s own family, one should practice with her; because she is free from fault, she should be relied upon as one endowed with an excellent ritual. From that very [source]: "Then, having properly sought out a girl with wide eyes, sixteen years of age, endowed with beauty, radiance, and youth, and wearing swaying golden earrings—one should thoroughly cleanse the goddess, visualize her as possessing the weapons of the five families, and following the ritual, having placed her there, through the application of union, insert the vajra into the lotus. Through union and embracing, the vajra and lotus are stimulated. By performing the movements of dance, and likewise through the emanation and reabsorption [of light]," and so forth, it is taught; furthermore, the intentional words taught in many tantras of method and insight.

དོན་གཞན་ལ་དགོངས་པ་རྣམས་གདུལ་བྱ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་བསམ་པ་ལ་དགོངས་པ་དང་། བརྟན་པ་ཐོབ་པའི་གང་ཟག་གི་དབང་དུ་མཛད་པའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ལམ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་བརྟེན་པ་དང་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པའི་ནུས་པས་འགུགས་པ་དང་། མི་སྣང་བར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པས་བྱ་བར་གསུངས་ཀྱི། གཞན་དུ་སྙིགས་མ་ལྔའི་དུས་སུ་གང་ཟག་ངན་སོང་དུ་གཞོལ་ཞིང་འདོད་པ་དང་ལྡན་པས་ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་ནས་དུས་དང་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པ་ཡང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བསམ་པས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་སྦྱར་བས་ཕལ་ཆེར་ངན་སོང་དུ་སྐྱེ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དགོངས་པའི་དོན་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། ། བརྟན་པ་ཆེར་ཐོབ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། མགོན་པོ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་བྱ་སྟེ། ། རྟོག་པ་དང་བྲལ་བརྟན་ཐོབ་པས། ། ཐམས་ཅད་བཟའ་ཞིང་ཐམས་ཅད་བྱེད། ། འདི་ཡིས་མི་བྱ་གང་ཡང་མེད། ། ཅུང་ཟད་མི་སྨྲ་གང་ཡང་མེད། ། རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པ་སྟེ། ། འཛེམ་དང་འཇིགས་པ་ཡོད་པ་མིན། ། དོགས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། ། སྔགས་པ་སེང་གེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ། ། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་བསྡམས་པ་མེད། ། ཉོན་མོངས་དུག་སོགས་རང་བཞིན་དག། ལམ་དང་གཉེན་པོ་སྤང་བྱ་མེད། ། མགོ་སྐྱེས་གྱེན་འགྲེང་རས་དང་བྲལ། ། ཐལ་བས་བྱུགས་ནས་ཐོད་པས་བརྒྱན། ། ཐིག་ལེ་བཀོད་ནས་ཁ་ཊྭཱཾ་འཛིན། ། ལ་ལར་སྨྲ་བར་མི་བྱེད་ཅིང་། ། དྲག་ཏུ་རྒྱུག་ཅིང་གྲོང་ཁྱེར་རྒྱུ། ། རྒྱལ་མཚན་ལྡན་མཐོང་ཆད་འགུགས་ཤིང་། ། ཁྲག་དང་ཁུ་བ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། དགེ་སློང་ལ་སོགས་ཕྱག་མི་བྱེད། །

Intentions regarding other meanings are intended for the sake of specific disciples, and are intended for the mental disposition [of those who have attained stability]; otherwise, it would constitute a downfall. It is taught that relying on such a path and what is not to be relied upon is to be performed by a yogi through powers such as summoning and making [objects] invisible. Otherwise, in the age of the five degenerations, individuals who are prone to the lower realms and possessed of desire, by relying on the tantras of method and wisdom, are not suitable vessels for the time. If they apply [the teachings] literally with a mind of attachment and so forth, they will for the most part be reborn in the lower realms and abandon the Vajrayāna; therefore, one should become skilled in the intended meaning. Those who have attained great stability should engage in the conduct of the Protector: Free from conceptualization and having attained stability, They eat everything and do everything. There is nothing they should not do, And there is nothing they should not say. Always in meditative equipoise, They have no hesitation or fear. With a mind free from doubt, The mantrin wanders like a lion. There is no binding of the vital winds and effort; The afflictions, poisons, and so forth are pure by nature. There is no path, no antidote, and nothing to be abandoned. With hair standing upright and free of cotton cloth, Smeared with ashes and adorned with a skull-cup, Having applied the tilaka, they hold a khaṭvāṅga. Sometimes they do not speak, And they run fiercely through the cities. Seeing those with victory banners, they summon them; Likewise, [they take] blood and semen. They do not prostrate to monks and the like.

ལྷ་རྟེན་ཕྱག་བྱས་འགས་པར་འགྱུར། ། རི་ལུ་མི་སྣང་རྒྱལ་པོའི་ཁྱིམ། ། ཡུལ་གྱིས་བསྐྱོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། འཇིག་རྟེན་ཆོས་ལ་ཆགས་སྡང་མེད། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་ཕྱག་མི་བྱེད། ། གླང་ཆེན་མྱོས་དང་སེང་གེ་ཞོན། ། ནགས་དང་རི་ཁྲོད་བསོད་སྙོམས་འཇུག། དུར་ཁྲོད་ཚོང་ཁང་སྲང་དུ་རྒྱུ། ། འབྱུང་པོ་བཞིན་དུ་གནས་པ་མཆོག། འདི་ནི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བཤད་དེ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་བརྟན་པ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། གཞན་དུ་ཐོག་མ་ནས་འཇུག་པ་དེ་དག་ཕལ་ཆེར་ཉམས་ཏེ་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་རིམ་པས་འཇུག་པ་རྣམས་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འཇུག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དེ་བཞིན་དུ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར། བསྐྱེད་པའི་རིམ་ལ་ལེགས་གནས་ཏེ། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་འདོད་རྣམས་ལ། ། ཐབས་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ། སྐས་ཀྱི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་གསུངས། ། ཞེས་བཤད་པ་འདི་ཡང་ལེགས་པར་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སྤྱོད་པ་ཆེན་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་འཇུག་པ་ལ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར། འདི་ཡི་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པས། ། སྤྲོས་བཅས་མེད་ཅིང་མཉམ་གཞག་མེད། ། བྱ་དང་བྱེད་དང་རྩོལ་ལས་འདས། ། དག་དང་མ་དག་དངོས་པོ་རྣམས། ། སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་དངོས་མེད་པར། ། བརྟགས་པས་དབེན་པས་བླང་དོར་མེད། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་མི་སྤོང་སྟེ། ། གཞན་གྱིས་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་མི་བྱེད། ། ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་མཐའ་ལས་འདས། །

Some prostrate to divine images and they shatter; they enter the houses of kings and become invisible. They are not moved by the localities; they have no attachment or aversion toward worldly phenomena. They do not prostrate to the Buddhas and so forth. They ride intoxicated elephants and lions; they enter forests and mountain retreats for alms. They wander through charnel grounds, marketplaces, and streets. Abiding like a spirit is the supreme state. This is the "conduct" (caryā), as explained in such passages. Therefore, this is for those who have attained stability. Otherwise, those who enter from the very beginning will mostly decline and fall into downfalls. Consequently, it should be understood that those who enter gradually will not fall. A yogi who enters the generation stage and the completion stage in their proper order should also abide in that manner of conduct. Therefore, this well-spoken statement is also correctly explained: "For those who desire the completion stage and are well-established in the generation stage, the Perfect Buddha taught the method like the steps of a ladder." Then, one should abide in entering the non-conceptual wisdom that is naturally free from thought—the great conduct of meditative equipoise. Therefore: "By abiding in this conduct, there is no elaboration and no meditative equipoise. It transcends action, agent, and effort. Pure and impure entities, being like an illusion and lacking substantiality, are devoid of conceptual imputation; thus, there is nothing to accept or reject. One does not abandon desire and so forth, nor does one achieve Buddhahood through anything else. It transcends the extremes of existence, non-existence, permanence, and nihilism."

ཁ་དོག་དབྱིབས་མེད་ལུས་ངག་མེད། ། སྲོག་རྩོལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་སྤོང་། ། ཡི་གེ་མཚན་མ་ཕྱག་རྒྱ་མེད། ། ཕྱོགས་བཅུ་གང་ལའང་གནས་མི་བྱེད། ། གཟུང་འཛིན་རྣམ་རྟོག་ཡུལ་ལས་འདས། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་དཀྱིལ་འཁོར་མེད། ། དེ་ཉིད་བཅུ་ལ་རྣམ་མི་རྟོག། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་བསྒོམ་པ་མེད། ། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་བདག་རྩོལ་བྲལ། ། རྒྱུ་འབྲས་ལམ་ལ་སོགས་པ་སྤོང་། ། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུའི་དངོས་རྣམས་ལ། ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་རྟོག་མི་བྱེད། ། མཆོད་རྟེན་གླེགས་བམ་ལ་སོགས་སྤོང་། ། བདུད་དང་དངོས་གྲུབ་གཉིས་སུ་མེད། ། རང་རིག་ཤེས་བརྗོད་ཡུལ་ལས་འདས། ། སྒྲ་དང་བརྡ་དང་དབང་པོ་ཡིས། ། འདི་ལ་བསྟན་བྱ་རྡུལ་ཡང་མེད། ། རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ལས་འདས་པ་སྟེ། ། དམ་པའི་རྗེས་འབྲངས་རང་གིས་རིག། མཐོང་བ་མེད་པའི་དམ་པ་མཐོང་། ། རྗེས་སུ་ཤེས་པ་སྒྱུ་མ་བཞིན། ། རབ་མཐའི་ཤེས་པ་རྟོག་གོམས་པས། ། རྟོག་མེད་གཞན་དོན་ནོར་བུ་བཞིན། ། སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལ་སོགས། ། ཐུབ་པའི་ཡོན་ཏན་དཔག་བསམ་ཤིང་། ། སྟོན་དུས་སྐད་ཅིག་གིས་རྫོགས་ལྟར། ། དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་གསང་བ་འདུས། ། བཞི་པའི་དབང་གིས་རབ་ཏུ་བརྒྱན། ། དེ་ཉིད་དཔལ་མཆོག་དང་པོ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མཐར་ཕྱིན་ལམ། ། ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མཐར་ཕྱིན་པའི་སྤྱོད་པ་སྟེ། མཉམ་པར་བཞག་པའི་སྤྱོད་པ་ཆེན་པོའོ། ། དུས་ཤེས་པའི་སྤྱོད་པ་ལས་འགལ་བར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་བདུད་ཀྱི་ལས་སུ་རིག་པར་བྱའོ། ། བླ་མའི་བཀའ་དང་དོན་ཆེན་པོ་མཐོང་བ་དང་། གང་ཟག་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཤེས་པ་དང་། སྲོག་གི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ།

Without color or shape, without body or speech, One abandons the stages and the simultaneous [methods] of vital-wind exertion. Without syllables, signs, or mudrās, One does not dwell in any of the ten directions. Transcending the objects of dualistic conceptualization, There is no samaya, no vow, and no maṇḍala. One does not conceptualize the ten suchnesses; There is no object of meditation, no meditator, and no meditation. Buddhas, sentient beings, and the self are free from effort; One abandons cause, effect, the path, and so forth. Regarding all things, animate and inanimate, One does not conceptualize them, just like space. One abandons stūpas, scriptures, and the like; Māras and siddhis are non-dual. Self-awareness transcends the domain of expression and description. By means of sounds, symbols, or the sense faculties, Not even a speck of something to be shown exists here. Transcending the sphere of dialecticians, It is known by oneself, following the sublime. One sees the sublime that is not seen; Subsequent cognition is like an illusion. Through the cultivation of the knowledge of the ultimate limit, Non-conceptualization for the sake of others is like a wish-fulfilling jewel. The three kāyas, the five primordial wisdoms, and so forth— The qualities of the Sage are like a wish-fulfilling tree; Just as they are perfected in a single instant at the time of teaching, Therefore, in that, the Guhyasamāja Is perfectly adorned by the fourth empowerment. That itself is the Śrīparamādya, The path of the ultimate Vajrasattva. Because it is explained thus, this is the conduct of culmination, the great conduct of meditative equipoise. Those who act in contradiction to the conduct of knowing the time should be recognized as engaging in the deeds of Māra. There is no fault in [acting otherwise] when following the guru’s command, seeing a great purpose, knowing the time regarding a person and so forth, or when it would result in an obstacle to life.

། ལྟུང་བ་དེ་དག་ལ་ཉེས་པ་ཆེ་འབྲིང་གི་རིམ་པས་དབང་དང་ཚོགས་ལ་བཤགས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དམ་པ་གཅིག་ལ་བཤགས་པའོ། ། ཕྱིས་བསྡམ་པར་བྱ་བ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། ། ལྟུང་བ་བཅོ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར། དམ་པ་ཉེར་བསྟེན་ཅིག་ཤོས་མིན། ། སྣོད་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བརྟག། འདོད་ཕྱིར་གཞན་ལ་གནོད་པ་སྤང་། ། དཀོན་མཆོག་ལ་སོགས་ནོར་ལ་མིན། ། གཞན་དོན་སྐད་ཅིག་ཡལ་མི་དོར། ། བྱང་ཆུབ་མིན་པར་དགེ་མི་འཇུག། རྣམ་ཤེས་འཕོ་བ་དེ་ཉིད་མཁས། ། གཞན་དུ་ཡན་ལག་ཉེས་པའོ། ། དེ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་འཐོབ། ། ཞེས་བཤད་པ་སྟེ། འདི་དག་གི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གོང་དུ་བསྟན་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དམ་པ་ཉེ་བར་བསྟེན་པ་ནི་བླ་མ་དམ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ལས། སློབ་དཔོན་མེད་པར་གྱུར་ན་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བས། ། སློབ་དཔོན་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཁྱོད་ཉོན་ཅིག། བརྟན་ཞིང་དུལ་ལ་བློ་གྲོས་ལྡན། ། བཟོད་ལྡན་དྲང་ཞིང་གཡོ་སྒྱུ་མེད། ། གསང་སྔགས་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་ཤེས་པས། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ལས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་བཅུ་ནི་ཡོངས་ཤེས་ཤིང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་མི་འཇིགས་སྦྱིན། ། ཐེག་པ་མཆོག་ལ་རྟག་དགའ་བ། ། དེ་ནི་སློབ་དཔོན་ཡིན་པར་གསུངས། ། ཞེས་བཤད་པས་དམ་པ་མ་ཡིན་པ་བསྟེན་ན་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པའོ། ། ཅིག་ཤོས་མིན་པ་ནི་དམ་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་ལས། ཕྱི་རོལ་བསྟན་བཅོས་ཡོངས་ཤེས་ཤིང་། ། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ལམ་བསྒྲོད་ཀྱང་། ། གསང་བ་དེ་ཉིད་བསྡུ་བ་དང་། །

Regarding those downfalls, confession is performed before the empowerment and the assembly according to the sequence of great or middling faults, or before a single sublime being preceded by the maṇḍala. One must subsequently train in the restraint of future transgressions. This concludes the explanation of the fifteenth downfall. Now, the secondary faults will be explained. Therefore: Rely on the sublime, not the other. Examine whether one is a suitable vessel. Avoid harming others for the sake of desire. Do not [use] wealth such as the Three Jewels. Do not abandon the welfare of others for even a moment. Do not engage in virtue that is not for enlightenment. The transference of consciousness is the skillful [method]. Otherwise, it is a secondary fault. Then, one will experience great suffering. Thus it is said. The general characteristics of these should be understood from what was taught above. "Relying on the sublime" refers to the sublime guru. Regarding that, the Māyājāla states: "If one is without a master, Accomplishment will not be attained. Therefore, I shall explain the characteristics of the master. O Jñānagarbha, listen! Stable, disciplined, and endowed with intelligence, Patient, honest, and without guile, Knowing the application of the Secret Mantra tantras, One should perform the work of drawing the maṇḍala. Fully knowing the ten suchnesses, Bestowing fearlessness upon all sentient beings, Always delighting in the Supreme Vehicle— That is said to be the master." Thus, relying on one who is not sublime is a secondary fault. "Not the other" refers to one who is not sublime. From that same source: "Though fully knowing the non-Buddhist treatises And traversing the paths of the Śrāvakas, If one does not comprehend the Secret Suchness..."

ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མི་ཤེས་པ། ། སྙིང་རྗེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་དང་། ། དད་མེད་བརྩོན་འགྲུས་མི་ལྡན་པ། ། རྟག་ཏུ་ངན་པའི་ཚུལ་སྤྱོད་དང་། ། བསྟན་བཅོས་རྣམས་ལ་སྨོད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བཤད་པས་སོ། ། དེ་བས་ན་བླ་མ་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་མཆོག་གོ། ། བདག་གི་དོན་ཅན་ཉོན་མོངས་པས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པ་ནི་མཆོག་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་བཤད་པས་དེ་བསྟེན་པ་དེ་ནི་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པའོ། ། ། ། སྣོད་དང་ལྡན་པ་ནི་ཡང་སློབ་མ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དགེ་བ་སྒོམ་ལ་དགའ་བ་དང་། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་གུས་དང་། ། རྒྱུན་དུ་ལྷ་རྣམས་མཆོད་བྱེད་པ། ། ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་སློབ་མ་ཡིན། ། སློབ་དཔོན་ཅི་འདྲར་ལྟ་ཞེ་ན། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ། ། དེ་ཉིད་རྟག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་སྣོད་མིན་བསྟེན་པ་ནི་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པའོ། ། རིན་ཆེན་ཅན་ནི་སྨིན་པར་བྱས་པའོ། ། འདོད་ཕྱིར་གཞན་ལ་གནོད་པ་སྤང་། ། ཞེས་བཤད་དེ། འདོད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་སྟེ། དེས་མི་བཟད་པ་དང་། ཤ་དང་པགས་པ་དང་རུས་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱས་པས་དེ་དག་སྤྱད་ན་ཡང་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པའོ། ། མིན་ན་ནི་ལྟུང་བའི་ཕྱོགས་སུ་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནི་དྲི་མ་ལས་ལྡང་བ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་བསྡུའོ། ། དཀོན་མཆོག་ལ་སོགས་ནོར་ལ་མིན། ། ཞེས་བཤད་པ་སྟེ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་། གྲོགས་ཁྱད་པར་ཅན་རྡོ་རྗེ་སྤུན་ལ་སོགས་པའི་དཀོར་ལ་མ་བྱིན་པར་མཐུ་དང་འཇབ་བུས་སྤྱད་ན་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་ཞིང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ནོར་བདུན་རི་བ་ཕུལ་ཏེ།

It is said: "Those who do not know the Mahāyāna, who lack compassion, who lack faith and diligence, who always behave in a base manner, and who disparage the treatises." Therefore, a guru who acts for the benefit of others is supreme. It is said that one who is preoccupied with their own interests and overwhelmed by the afflictions is not supreme; thus, relying on such a person is a secondary fault. Regarding the suitable vessel, it is the disciple. From that same source: "One who delights in cultivating virtue, who is always respectful toward the guru, and who constantly makes offerings to the deities—such a person is a disciple endowed with qualities." If one asks how to view the master: "The guru is equal to all the Buddhas; he is always Vajradhara," and so forth; this should be understood in detail. Therefore, relying on an unsuitable vessel is a secondary fault. "Those who possess jewels" refers to those who have been ripened. It is said: "To avoid harming others for the sake of desire." "Desire" is that which is motivated by the afflictions. If, for the sake of something terrible, or for the sake of flesh, skin, or bone, one ripens [a being] and then consumes them, it is a secondary fault. Otherwise, it should be categorized as a downfall. That which is the emergence from stains is also categorized in that same direction. It is said: "Not [taking] the wealth of the Three Jewels and so forth." If one takes by force or stealth the property of the Three Jewels, or the property of special companions such as vajra siblings, it becomes a downfall and so forth. Furthermore, having offered wealth worth seven mountains to a special field...

དེ་ནས་དཔའ་བོའི་སྟོན་མོ་བྱས་ལ། འདུས་པ་ལ་བཤགས་ཏེ་བསྡམ་པར་བྱའོ། ། ཐ་ན་བདུག་སྤོས་ཀྱང་མནམ་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པས་སོ། ། རིམ་པས་ན་སྨད་པའོ། ། ཐ་མལ་པ་དུས་ཤེས་པས་སོ། ། སེར་སྣ་ཅན་ལ་མཐུ་ལ་སོགས་པས་ཕྲོགས་ཏེ་དོན་དང་བཅས་པས་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པས་དེའི་ཕྱིར་རིམ་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཞན་དོན་སྐད་ཅིག་ཡལ་མི་འདོར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བྱང་ཆུབ་མེད་པར་དགེ་མི་འཇུག། ཅེས་བཤད་པས་ནི། སྨིན་པར་བྱས་པས་ཐ་ན་ལུས་ངག་གི་དགེ་བ་ཕྲ་མོ་གཅིག་ཀྱང་དང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། ཐ་མར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའོ། ། བསྔོ་བ་ཡང་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྒྱུ་མའི་བློ་ཅན་གྱིས་བྱ་བར་གསུངས་ཏེ། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་འབྱུང་གནས་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བློ་གྲོས་རབ་ཏུ་ཞི་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཆེད་དུ་སྤྱོད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། སྦྱིན་པ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། ལེན་པ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། ཡོན་གནས་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། བསྔོ་བ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། གང་ཡང་སྔོ་བར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། གང་དུ་སྔོ་བར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྦྱིན་པ་ནི་སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་དུ་ལེན་པ་པོ་དང་ཡོན་གནས་དང་སྦྱིན་པའི་འབྲས་བུ་དང་། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དང་།

Then, having held a feast for the heroes, one should confess before the assembly and undertake the vows of restraint. For it is said: "One should not even smell incense." This refers to the sequence of the lower [vows]. It is said: "By knowing the proper time, one should act with purpose, having seized [the wealth] from the stingy through power and so forth." Therefore, one should understand the sequence. "The welfare of others is not to be abandoned for even a moment" has already been explained above. Regarding the statement, "Without awakening, virtue does not enter," this means that once one has ripened [beings], even a single subtle virtue of body or speech must first be generated as the mind of awakening and finally be fully dedicated. Furthermore, the dedication must be the complete purity of the three spheres. For this reason, it is taught that one should act with a mind that perceives things as an illusion. As the Noble Source of the Jewels states: "The Bodhisattva Praśāntamati, practicing for the sake of awakening, should realize that all phenomena are without intrinsic nature. One should realize that the gift is without intrinsic nature. One should realize that the recipient is without intrinsic nature. One should realize that the field of merit is without intrinsic nature. One should realize that the dedication is without intrinsic nature. One should realize that the one who dedicates is also without intrinsic nature. One should realize that the place to which one dedicates is also without intrinsic nature. Why is that? Because the gift is empty of the intrinsic nature of a gift. Likewise, the recipient, the field of merit, the fruit of the gift, the dedication, and—"

གང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་དང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མོས་པ་དེ་ནི་བསམ་པ་ཚད་མེད་པའི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པར་འགྱུར་ཏེ། སྦྱིན་པ་དེ་ནི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཡང་འཐོབ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བཤད་དེ། དེ་ཡང་སྦྱོར་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་གནས་ལ། དེའི་དངོས་གཞི་མི་དམིགས་པས་རྣམ་པར་སྟོང་པ་སྟེ་སྒྱུ་མ་ལས་ཀྱང་འདས་པའོ། ། རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཤེས་པས་སྨོན་ལམ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཚད་གཟུང་དུ་མེད་པར་བསྔོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པས། དད་པ་མེད་པ་ལ་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་གཞན་དུ་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། ། རྣམ་ཤེས་འཕོ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་འཆི་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། ། འཆི་བའི་ཚེ་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྒྱུ་མའི་བློ་དང་ལྡན་པས་ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བར་བྱས་ལ་དྲི་མ་ལས་ལྡང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། སྲོག་འཕྲོག་པའི་རིམ་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བསྡུས་ཏེ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་དང་མི་གཉིས་པར་བྱས་ཏེ། འོད་ཟེར་གྱིས་ཁམས་གསུམ་དག་པར་བྱས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བལྟས་ཏེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབུས་སུ་རང་གི་ཡི་གེར་བསྡུས་ལ། རང་གི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་འོད་ཟེར་དང་བཅས་པས་འཇུག་པར་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ན་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་ཚོགས་པ་ལ་བཤགས་ཏེ་བསྡམ་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པ་ངེས་པར་གནས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བ་དང་། ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་གདུལ་བྱའི་རིམ་པ་དང་སྦྱར་ནས་མི་འདུལ་བར་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བ་དང་།

One should apply this to the emptiness of the very essence of awakening. In that way, devotion to emptiness purifies the perfection of generosity through the gateway of immeasurable intention; it is explained that such generosity even receives the name "perfection of generosity," and so forth. Furthermore, while abiding in the application that is like an illusion, the main practice is empty of apprehension and thus transcends even illusion. It is taught that one should dedicate with vast and immeasurable aspirations through the wisdom of subsequent attainment. Therefore, without faith, accomplishments will not arise; for that reason, otherwise, faults will occur. The transference of consciousness is the yogi’s death, the perfection of insight. At the time of death, possessing an illusory mind by way of the two truths, and being free from attachment, aversion, and so forth, one clearly visualizes the maṇḍala. Preceded by the emergence from stains, one withdraws the maṇḍala wheel through the stages of seizing the life-force, making it non-dual with one’s own primordial wisdom. Having purified the three realms with light rays and looked upon the maṇḍala, one gathers one’s own syllable into the center of method and insight, and should cause it to enter the heart of one’s own suchness together with light rays. Otherwise, it is accompanied by faults. These should also be confessed before an assembly and restrained. Furthermore, there is the arising of doubt regarding the definitive abiding of view and conduct, and the failure to discipline disciples according to the stages of the three vehicles by applying them to a single [method].

དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཅུ་ལ་མི་གནས་པར་དཀྱིལ་འཁོར་དང་སློབ་མ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང་། བདུད་བརྟག་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པར་མི་བྱེད་པ་དང་། རྩ་བ་དང་ཡན་ལག་གི་སྡོམ་པ་ཞིག་གམ་མ་ཞིག་པ་བསམ་པར་བྱ་བ་དུས་འདས་པ་དང་། ཕྲ་མོའི་ཉེས་བྱས་ཀྱང་ཁྱད་དུ་བསད་ནས་མ་བཤགས་པར་དུས་འདས་ན་དུག་ཆུང་ཡང་རྨ་ལ་མཆེད་པ་བཞིན་དུ་དུས་འདས་པས་གཞི་དེ་ཉིད་ལས་འཕེལ་བ་ཡང་ཚད་དེ་ཉིད་དུ་འཕེལ་བས། དེ་བས་དེ་དག་ཀྱང་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པའོ། ། བླ་མའི་བཀའ་དང་བྱ་བ་བྱུང་བ་དང་། ནབ་དང་བར་ཆད་དང་བཅས་པ་དང་། དོན་ཆེན་པོ་མཐོང་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། དྲི་མ་ལས་ལྡང་བ་ཡང་གོང་དུ་བསྟན་ཏོ། ། ལྟུང་བའི་རིགས་དེ་དག་ཀྱང་ཡུལ་དང་། བསམ་པ་དང་། རྐྱེན་གྱི་དབང་དང་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ལྕི་ཡང་ལ་སོགས་པ་བཞག་སྟེ་ཡུལ་ལས་ནི་ཡུལ་ཉེ་བར་གནས་པ་དང་། ཞིང་གི་བྱེ་བྲག་གོ། ། དེས་རྟོགས་ཤིང་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དང་། སྐྱོ་ཞིང་མི་འདོད་པ་དང་། བདག་གིས་ཀྱང་ཤེས་པའོ། ། དུས་དང་བསམ་པ་ལས་ཆེད་དུ་བསམས་པ་དང་། རང་བཞིན་དུ་གནས་པའོ། ། རྐྱེན་གྱིས་ནི་ནད་དང་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་བར་ཆད་མེད་པ་དང་། འགྲོ་བ་གཞན་ལ་སོགས་པའི་དགོས་པ་མ་མཐོང་བའོ། ། སྦྱོར་བས་ནི་ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་དང་། ངག་གི་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་བའོ། ། གཞན་དུ་ཅི་རིགས་པའི་ཉེས་པའོ། ། ཉེས་པ་དེ་དག་ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་དུ་དབང་དང་ལྡན་པ་ཀུན་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ལས་དྲི་མ་ལས་ལྡང་བ་ཡང་སྦྱོར་བ་ཆུང་བ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེས་པར་འགྱུར་བ་དང་། རང་ཉིད་ཀྱིས་ལྡང་བར་ནུས་པ་དང་། རྐྱེན་མ་ཚང་བ་དང་།

If one does not abide in the ten suchnesses (tattva) while maturing the maṇḍala and the disciples; if one does not become skilled in the methods for examining the māras; if the time for reflecting on whether the root and branch vows have been broken or not has passed; and if even a minor misdeed is disregarded and not confessed until the time has passed—then, just as a small amount of poison spreads through a wound, because the time has passed, the basis itself increases to that same extent. Therefore, these are also branch downfalls (aṅga-āpatti). There is no fault if the guru’s command or task has arisen, if one is ill or facing obstacles, or if one perceives a great purpose. The way to rise from these stains has also been taught above. Regarding the weight of these types of downfalls, they are established according to the distinctions of the object, the intention, the conditions, and the application. In terms of the object, there is the proximity of the object and the distinction of the field (kṣetra). In terms of realization and comprehension, there is the sense of weariness and lack of desire, and the fact that one knows it oneself. In terms of time and intention, there is the deliberate intention and the state of abiding in one's natural disposition. In terms of conditions, there is the absence of obstacles such as illness or fear, and the lack of seeing a necessity such as assisting other beings. In terms of application, there is the physical action and the verbal application. By these, the actual downfall (maula-āpatti) is established; otherwise, there are various corresponding faults. One should understand that these faults are common to all who possess the empowerment. Among these, rising from the stains occurs when the application is slight, when it becomes a fault through that very [application], when one is able to rise from it oneself, and when the conditions are incomplete.

དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པར་ནི་བདག་ཉིད་ཆོ་ག་དང་ལྡན་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཀྱིས་ལྡང་བར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ཆོ་ག་རྫོགས་པས་རྣམ་པར་སྦྱང་། ། ཡོན་ཏན་ཕྱོགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་འཕེལ། ། མིག་གིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་བྱས་ལ། ། ཐབས་ཆེན་མཚན་གྱི་ཚད་དུ་མཛེས། ། དེ་དཀྱིལ་རི་བོང་བརྒྱད་པའི་གཞི། ། དང་པོའི་ལྔ་པས་མཛེས་པས་འཛག། ཚེས་ལ་རི་བོང་ཅན་གྱིས་བརྒྱན། ། སྒྲ་ཡིག་དེ་ཉིད་ཐིག་ལེས་མཛེས། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་པ་བརྒྱད་ཀྱི་འོག། དབང་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་འཕེལ། ། རིག་བྱེད་ལྔ་པས་ཐབས་ཀྱིས་མཛེས། ། ཡང་ན་སྟེང་འོག་དབང་པོ་ཡིན། ། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་དབྲི། ། ཐིག་ལེ་ལས་ཀྱང་རྣམ་པར་འདས། ། ཐིག་ལེ་རྣམ་པར་རྫོགས་པར་ལྡན། ། སྒྲ་ཡིག་དང་པོ་ཡོན་ཏན་ལྡན། ། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་རྣམས་བསྡམས་ནས། ། རིམ་བཞིན་ཙཎྜ་ལཱི་འབར་བས། ། མཁས་པས་རིམ་བཞིན་རྣམ་པར་སྦྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་དག་གིས་ཀྱང་དྲི་མ་ལས་ལྡང་བར་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཆུ་ཚོད་ནས་བརྩིས་ནས་རིམ་པས་དྲི་མ་ལས་ལྡང་ངོ་། ། གཞན་དུ་ན་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པས་སྡུག་བསྔལ་འཐོབ་པོ་ཞེས་པའོ། ། ཡན་ལག་གི་ཉེས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་དེའི་འབྲས་བུའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་མང་པོ་ནས་འབྱུང་བ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར། དད་ལྡན་ཐེ་ཚོམ་དམན་མི་མོས། ། ཚུལ་བཞིན་ཆོ་ག་ལྡན་པ་ནི། ། མངོན་སུམ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། ། མཆོག་དང་ཐུན་མོང་རྒྱས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བཤད་པ་སྟེ།

In charnel grounds and similar locations, one should arise through the blessing of being endowed with the ritual procedure. Therefore, it is said: "Through the completion of the ritual, one is thoroughly purified; Through the qualities of the directions, one increases. Adorned with the eyes, One is beautiful in the measure of the great method. In its center is the basis of the eight [petals] of the rabbit [moon]; Adorned by the fifth of the first, it drips. On the lunar date, it is adorned by the rabbit [moon]; The vowel-syllable itself is beautified by the bindu. Below the eight, which are half of sixteen, One increases through the direction of Indra. Adorned by the fifth of the Vedas through the method, Or else, Indra is above and below. The bindu is subtracted from half of sixteen; Even from the bindu, one completely transcends. Possessing the complete bindu, The first vowel-syllable possesses the qualities. Having restrained the vital breath and effort, Through the sequential blazing of Caṇḍālī, The wise should thoroughly purify in sequence." By these [verses], the arising from stains is explained. Now, all downfalls and so forth are also purified from stains in sequence, calculated from the ghaṭikā. Otherwise, one will obtain suffering through the faults of the branches. This is the explanation of the faults of the branches. Next, the methods for the results arising from many tantras of method and insight will be explained. Therefore: "The faithful one, free from doubt and lack of devotion, Who possesses the ritual in the proper manner, Is the manifest Vajrasattva; The supreme and common [attainments] will flourish." Thus it is said.

དད་ལྡན་ཞེས་པས་དད་པ་དང་ལྡན་པ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་སྣོད་དུ་བཞག་པས་ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དད་པ་མེད་པ་ལ་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དད་པ་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ། ཇི་ལྟར་དད་བའི་སྣོད་དུ་ཡང་། ། རྟོག་མེད་ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན་འཆར། ། དད་པ་དཀར་པོའི་གཞི་རྟེན་ཡིན། ། དད་པ་མེད་པའི་མི་རྣམས་ལ། ། དཀར་པོའི་ལོ་ཏོག་མི་སྐྱེ་སྟེ། ། ས་བོན་མེ་ཡིས་ཚིག་པ་ལ། ། མྱུ་གུ་སྔོན་པོ་མི་འབྱུང་བཞིན། ། ཞེས་བཤད་པས་སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་གྲོགས་བྱས་པའི་གཞན་གྱི་དོན་གཉེར་བར་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྟེན་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཐེ་ཚོམ་ཡོད་པ་ནི་ཡིད་གཉིས་ཟ་བའོ། ། དེ་ཡང་ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་མང་པོ་ལས་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྣ་ཚོགས་སུ་བརྟགས་པ་འདི་དག་འགལ་བ་མི་སྲིད་པས་དོན་དང་བཅས་པ་དང་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྟོག་པ་དེ་དག་ཀྱང་། དོན་དེ་དག་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་སྟེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་དེ་དག་ཇི་ལྟར་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་དང་འདྲ་བས། དེས་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་མང་པོའི་འདོད་པ་ཆ་ཤས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་ནུས་ཏེ། དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། སྤྲོས་པ་བྲལ་བ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་གུས་པ་དང་བཅས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་དེ་དག་ཀུན་གྱི་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་འགལ་བར་ག་ལ་འགྱུར།

The term "endowed with faith" refers to one who possesses faith and is established as a vessel for spiritual accomplishments (siddhi); this is because such a person is not common to all. Spiritual accomplishments will not arise for those who lack faith. Therefore, for an individual endowed with faith, accomplishments are achieved naturally. As it is said: "Just as the reflection of the moon, free from conceptualization, appears in a vessel of faith, Faith is the white foundation. For people who lack faith, The harvest of virtue will not grow; Just as a green sprout does not emerge From a seed scorched by fire." Thus, it should be explained that a yogi who desires to seek the welfare of others, supported by compassion, insight, and diligence, should rely [on this]. "Doubt" refers to being of two minds. Furthermore, regarding the various philosophical tenets established in the many tantras of method and wisdom, one might think: "Since these are contradictory, they cannot possibly be meaningful; they must be meaningless." Such conceptualizations are also to be understood as follows: those tantras of method and wisdom are like a wish-fulfilling tree. Just as that tree is able to fulfill the various desires of many people according to their specific needs, it does not mean that all things are established [literally] by it. How could there be any contradiction among all those philosophical tenets, which are established with devotion in a non-conceptual manner within the essence of non-dual wisdom free from elaboration?

དེའི་ཕྱིར་རྟགས་ཀྱི་ཆའི་ནུས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་རེ་རེ་ལ་འཇུག་པས་སླུ་བ་མེད་པའི་དོན་དང་ཡང་ཕྲད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་བཤད་པའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ཁྱོད་ཉོན་ཅིག། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་དོན་ལྡན་པའི། ། ང་དང་འདྲ་བའི་རྒྱུད་ཀུན་ལ། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དཔག་བསམ་ཤིང་། ། བུམ་པ་བཟང་པོ་འདྲ་བར་ནི། ། གུས་པས་ཚུལ་བཞིན་གནས་པ་ལ། ། གཅིག་ཀྱང་ཐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། ། ནུས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྟེ། ། དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་བསྒྲུབ། ། ཆོ་ག་ཉམས་པས་འགྲུབ་པའང་མིན། ། ཞེས་བཤད་པ་འདི་ནི་ཚུལ་དེ་དག་ལས་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ལྷ་དང་དྲང་སྲོང་བདེན་པའི་ངག། གང་ལ་སྦྱོར་བའི་ནུས་པ་ཡང་། ། སླུ་བར་བྱེད་པ་མ་མཐོང་ན། ། ཡེ་ཤེས་ཆགས་པ་མི་མངའ་བའི། ། སྨོན་ལམ་སྙིང་རྗེས་གཞན་དོན་འཇུག། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ཞེས་བཤད་པས་དེ་ལ་བརྟག་པར་མི་བྱའོ། ། འོན་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཉེ་བར་བརྟེན་པ་དང་བྲལ་བས་འདོད་པ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པ་དང་། ཕྲག་དོག་དང་། ང་རྒྱལ་གྱིས་ནོན་པས་ཞུགས་པ་རྣམས་ནི་རྟགས་འཁྲུལ་པས་དོན་དང་ཕྲད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར། སློབ་དཔོན་ལས་ནི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྒྱ་ཆེར་བཤད་དོ། ། གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། ལུང་མ་རྟོགས་པར་རྟོག་གེ་ཡི། ། ཆོས་རྣམས་རྣམ་པར་གནས་མ་ཡིན། ། དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡང་། ། དེ་ཡང་ལུང་ནི་སྔོན་དུ་བཏང་། །

Therefore, by engaging with each instance of dependent origination that is blessed as the power of the aspect of the sign, one will also encounter the meaning of non-deception. For this reason, the Great Explanatory Tantra states: "Ākāśagarbha, listen! In all tantras like mine, which possess the meaning of non-dual wisdom, for those who abide respectfully and correctly, they are like a wish-fulfilling jewel, a wish-granting tree, or an excellent vase. Even a single one possesses inconceivable power through its various methods; thus, one should accomplish it in that very way. It is not accomplished by a corrupted ritual." This explanation is given because it is directly established that the result is endowed with efficacy through a gateway distinct from those [ordinary] modes. Therefore, it is said: "If the power of the truthful speech of gods and sages, when applied to anything, is never seen to be deceptive, then what need is there to mention the Omniscient One, who is free from attachment to wisdom and engages in the welfare of others through aspiration and compassion? Thus, one should not subject this to [ordinary] scrutiny." However, those who have entered [the path] while being devoid of reliance on holy beings, or who are driven by the desire for what they lack, or who are overwhelmed by envy and pride, will not encounter the actual meaning because their signs are mistaken. Therefore, it is explained extensively in such passages as: "Accomplishment is obtained from the master," and so forth. Furthermore, with reference to such [matters], it is said: "Phenomena do not abide through mere logic without realizing the scriptures. Even the knowledge of the sages is preceded by the scriptures."

ལོང་བའི་རྐང་པས་ཚོད་དཔག་ཤིང་། ། ཉམ་ངའི་གཡང་སར་རྒྱུག་བྱེད་པ། ། རྗེས་སུ་དཔག་ལ་གཙོར་འཛིན་པ། ། རྣམ་པར་ལྟུང་བར་དཀའ་མ་ཡིན། ། ཞེས་བཤད་པས་དེ་ནི་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དམན་པ་ལ་མི་མོས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ལ་སྨོད་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། གཞན་ཡང་སྐྱེས་བུ་ཚེ་འདིའི་འབྲས་བུ་འདོད་པ་ལ་ཕྱི་མའི་ཚེ་ལ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། སྐྱེས་བུ་ཕྱི་མ་ལ་འདོད་པ་འདི་ལ་ཡང་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། མཆོག་འདོད་པ་ལ་ཐུན་མོང་ཡང་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཐུན་མོང་ལ་མོས་པ་ལ་མཆོག་དང་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དངོས་གྲུབ་རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་ཡང་རིམ་པས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར། དྲུག་ཅུ་པ་ཡི་སྩོལ་བ་ཡིས། ། སཱ་ལུའི་འབྲས་དང་ཕྲད་མ་ཡིན། ། དམན་ལ་མོས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། མཆོག་རྣམས་ཐོབ་པར་ག་ལ་འགྱུར། ། ཞེས་བཤད་པས་སོ། ། ཚུལ་བཞིན་ཆོ་ག་ལྡན་པ་ནི། ། ཞེས་བཤད་པ་ཡང་ཚུལ་བཞིན་ཆོ་ག་དང་ལྡན་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་གྲུབ་པའི་མཐའི་ཆོ་ག་དང་ལྡན་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུད་མང་བ་དང་གྲུབ་པའི་མཐའི་ཚུལ་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་གིས་བཤད་པ་སྟེ། ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་དགོངས་པའི་དོན་ལ་མཁས་པས་བརྟག་པར་མི་བྱའོ། ། མངོན་སུམ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་ནི་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པ་དང་། སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་འགལ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། མཆོག་དང་ཐུན་མོང་རྒྱས་པར་འགྱུར་ཞེས་བཤད་པས་འབྲས་བུ་རྒྱས་པར་བསྟན་ཏེ། ཐུན་མོང་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་དང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ས་ཐོབ་པའོ། །

As it is said: "Like a blind man measuring with his feet and rushing toward a perilous precipice, it is not difficult for one who prioritizes inference to fall." Thus, that [position] would be contradictory. Not being interested in the inferior means being free from disparaging the Śrāvakas and Pratyekabuddhas. Furthermore, for a person who desires the results of this life, those [results] will not arise in future lives. For a person who desires [results] in future lives, even this [result of] this life will flourish. For one who desires the supreme, the common [results] will also flourish. For one who is interested in the common, the supreme and that very [result] will not be attained. The superior, middling, and inferior siddhis will also be attained in succession. Therefore, it is said: "By the effort of the sixty-year-old, one will not encounter the rice of the sālu [field]; how could the supreme be attained through the practice of interest in the inferior?" Furthermore, regarding the statement "endowed with the proper ritual," being endowed with the proper ritual means being endowed with the ritual of whichever philosophical system (siddhānta) is appropriate from among the Tantras of Method and Wisdom. Therefore, I have explained [this] in all the various Tantras and philosophical systems, because it is not common to all. Consequently, one who is skilled in the intended meaning should not [merely] investigate [the literal]. Because the manifest Vajrasattva is endowed with the samaya and abides in the conduct, he is not contradicted by other conditions. By the statement "the supreme and common will flourish," the expansion of the result is shown: the attainment of the eight common [siddhis] and so forth, as well as the stage of the Vajra-holder (Vajradhara).

དེའི་ཕྱིར་བཤད་པ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་རབ་ཏུ་ཤེས་པས། ། དངོས་པོ་སྒྱུ་འདྲ་བསྡམ་བྱ་སྡོམ་བྱེད་མེད། ། རང་བཞིན་གནས་དང་གཞན་གྱི་ནུས་པ་བསྐྱེད། ། ངོ་བོ་ཉིད་དང་བསྡམ་བྱ་སྡོམ་བྱེད་དང་། ། རྩ་བ་ཡན་ལག་དེ་བཞིན་ཡན་ལག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་བདེ་གཤེགས་མ་ལུས་ཀྱང་། ། དེ་ལ་འདའ་བར་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། མི་འདོད་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྲེག་པར་བྱེད། ། སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་གཞི་རྩ་སྟེ། ། བདེ་གཤེགས་ཀུན་གྱིས་བུ་བཞིན་རབ་དགོངས་ནས། ། སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ཆུ་ཡི་ཟླ་བ་བཞིན། ། ནད་མེད་ནོར་དང་རྐང་འགྲོ་མང་པོ་འཕེལ། ། འབད་པ་མེད་པར་འདོད་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་གསོང་པོར་སྨྲ་བྱེད་ཅིང་། ། སྐྱེ་བོ་མང་པོས་རྟག་ཏུ་བཀུར་བར་འགྱུར། ། འཁོར་དང་ལོངས་སྤྱོད་མང་པོས་རྣམ་པར་མཛེས། ། རིམས་དང་གདོན་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་རྣམས། ། བླ་མ་མཁའ་འགྲོ་དམ་ཚིག་རྗེས་དྲན་པས། ། དེ་དག་ལས་ཀྱང་མྱུར་དུ་ཐར་བར་འགྱུར། ། རིན་ཐང་མེད་པའི་རིན་ཆེན་རྣམས་ཀྱང་འཐོབ། ། གདོན་དང་མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱིས་འབར་བར་མཐོང་། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་མང་པོས་རྗེས་སུ་འབྲང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མང་པོས་སྤུན་བཞིན་དགོངས། ། སྔགས་དང་ཞིང་ལས་སྐྱེས་པའི་མཁའ་འགྲོས་ཀྱང་། ། རྒྱང་ནས་གཟིགས་ཤིང་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་བྱེད། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་སྐྱོག། གདུག་པ་ཅན་རྣམས་མཐོང་ནས་དགའ་བར་བྱེད། ། འབད་པ་མེད་པར་གསུངས་པའི་ལས་རྣམས་འགྲུབ། ། བསྐལ་པ་མང་པོར་སྡོམ་ལ་གནས་པ་བས། ། སྐད་ཅིག་གནས་པས་འབྲས་བུ་རྫོགས་པར་བྱེད། །

Therefore, it is said: By knowing all conceptual thoughts to be insight, There is no object to be bound, nor a binder. The natural state and the power of others are generated; The essence, the things to be bound, the binder, And likewise the root and the branches. Even the Sugatas, such as Vajrasattva and the rest, Do not act in a way that transgresses this. It burns away all undesirable things; It is the very root of various sufferings. All the Sugatas regard it like their own child; The three bodies and wisdom are like the moon in water. Health, wealth, and many livestock increase; Without effort, one's desires will be fulfilled. One speaks honestly to kings and the like, And is always honored by many people. Adorned with a vast retinue and enjoyments, Harm from fevers, spirits, and the like— By recollecting the Guru, the ḍākinīs, and the samaya, One will be swiftly liberated from them. One will obtain priceless jewels, And will be seen blazing by spirits and ḍākinīs. Many Vajradharas will follow, And many Bodhisattvas will regard one as a sibling. Even the ḍākinīs born of mantras and the fields Will gaze from afar and bestow accomplishments. The World Protectors will always guard one, And seeing the wicked, they will rejoice. The activities taught will be accomplished without effort. Rather than remaining in vows for many eons, By abiding for a single moment, the fruit is perfected.

ལྡོག་པ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་བཟུང་ནས། ། ཐབས་ཀྱིས་བསོད་ནམས་ཚོགས་ནི་རབ་རྫོགས་བྱེད། ། བདེ་བའི་ངག་ཅན་དེ་ནི་ལུང་བསྟན་ཏེ། ། བརྟགས་པ་རྣམས་ལོག་བདེན་པའི་དོན་མཐོང་ནས། ། ས་ནས་སར་འཕར་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤངས་ཏེ། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུས་རྟོག་མེད་མཉམ་པར་གནས། ། ཁ་སྦྱོར་བདེ་ཆེན་མཚན་གྱིས་རྣམ་བརྒྱན་པ། ། སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དང་། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པས་ས་དང་དབང་ལ་སོགས། ། དག་པའི་ཞིང་དུ་རྟག་པར་ཚོགས་ཆེན་བསྐོར། ། འདུལ་བའི་དོན་དུ་སྣང་བ་འགག་པ་མེད། ། ལེགས་པར་མཚན་པའི་རྒྱན་གྱིས་གར་ཡང་གནས། ། དུས་ལས་ཡོལ་མེད་དང་བའི་ཆུ་ཟླ་བཞིན། ། འབད་རྩོལ་རྟོག་མེད་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལྟར། ། སྨོན་ལམ་གྲུབ་པས་ཐུགས་རྗེ་འགག་པ་མིན། ། ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོས་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་གནས། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་གྲུབ་པས་འགག་པ་མེད། ། སྡོམ་ལྡན་རྣམས་ལ་མངོན་སུམ་གནས་ཞེས་བཤད། ། ཅེས་བཤད་པ་ཡང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་མང་པོ་ལས་འབྲས་བུ་མང་དུ་བཤད་པས་བདག་གིས་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བཤད་པའོ། ། བསྐལ་པ་མང་པོར་ཚོགས་བསགས་ནས། ། རིན་ཆེན་སྣོད་དུ་བདུད་རྩི་འཛག། རྟག་ཏུ་བརྩོན་པར་མི་བྱེད་པར། ། ཅི་ཕྱིར་འདོད་པའི་དུག་གིས་མྱོས། ། ཞེས་བཤད་པས་ཀྱང་དོན་དེ་ཉིད་གྲུབ་པར་བསྟན་ཏེ། བསྐལ་པ་མང་པོ་ནས་རྒྱུད་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། ཚོགས་བསགས་པ་དང་། སྨོན་ལམ་ལས་གྲུབ་པས་རིན་པོ་ཆེའི་སྣོད་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ནང་དུ་བདུད་རྩི་འཐུང་བར་མི་བྱེད་པའི་འདོད་པའི་ཐག་པས་བཅིངས་ནས། ཉོན་མོངས་པའི་དུག་གིས་མྱོས་པར་བྱེད་ཅེས་བཤད་དོ། །

Having grasped the irreversible bodhicitta, one perfectly completes the accumulation of merit through skillful means. That one of blissful speech is prophesied; having seen the true meaning of reality, the fabrications are overturned. Leaping from stage to stage and abandoning discordant factors, one abides in non-conceptual equanimity, like an illusion. Adorned with the marks of great bliss in union, with the powers, fearlessnesses, and the qualities of the directions, and with the perfections, the stages, the masteries, and so forth, one constantly circles the great accumulations in the pure lands. For the sake of those to be trained, appearances are unceasing; one dwells everywhere, adorned with excellent marks. Like the moon in clear water, never missing its time, and like a wish-fulfilling jewel, effortless and non-conceptual, compassion is unceasing through the fulfillment of aspirations. Abiding in equality through great enjoyment, there is no cessation through the attainment of the qualities of desire. It is said that for those possessing the vows, one abides in direct perception. This explanation is a summary provided by me, as many tantras of method and wisdom explain the result in great detail. "Having gathered the accumulations for many eons, the nectar drips into a precious vessel. Without always being diligent, why are you intoxicated by the poison of desire?" This statement also demonstrates the establishment of that very point: having purified the continuum and gathered the accumulations through many eons, and having been established through aspirations, one becomes like a precious vessel. Yet, by being bound by the rope of desire and not drinking the nectar, one is intoxicated by the poison of the afflictions. Thus it is explained.

དེའི་ཕྱིར་ལམ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐོབ་པར་དཀའ་བའི་ལམ་ནི་རྟག་པར་བསྟེན་པར་བྱ་བ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བཤད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱང་ཐོབ་པར་དཀའ་བ་ཡང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་བཀུར་སྟི་བྱས། ། དེ་ལས་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྐྲུན། ། དགེ་བའི་བཤེས་ཀྱིས་མགོན་བྱས་པ། ། འདི་མཉན་པ་ཡི་སྣོད་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་བས་ན་གུས་པ་དང་བཅས་པས་ཐོབ་པར་དཀའ་བའི་ལམ་འདི་རྟག་པར་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་མང་པོ་ལས་འབྱུང་བའི་སྡོམ་པའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་བཤད་པ་མདོར་བསྡུས་པའོ། ། ། ། དེ་བས་ན་རྩོད་པའི་དུས་ཀྱི་གང་ཟག་ཉོན་མོངས་པས་རྒྱུད་འཁྲུགས་པ་སྡོམ་པ་དང་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པ་དཀའ་བ་སྟེ། དེའི་དུས་སུ་སྡོམ་པ་དང་དམ་ཚིག་ལ་གནས་ཏེ་མཉམ་པར་བཞག་ནས་སྐད་ཅིག་ཙམ་བསྒོམས་པས་ཀྱང་དུས་གཞན་དུ་བསྐལ་པར་གནས་པ་བས་དོན་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་ཡང་རྩོད་པའི་དུས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་མཚན་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དམ་པ་དང་པོའི་རྒྱུད་ལས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། རྩོད་པའི་དུས་ཀྱི་འཛམ་བུ་གླིང་གི་མི་རྣམས་ནི་ལྷག་པར་ཡང་སྡིག་པའི་ལས་ལ་གཞོལ་ཞིང་། ཚེ་ཐུང་ཞིང་ཤེས་རབ་ཞེན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གང་ཡིན་པ་དག་ཀྱང་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་ལོག་པར་གཞོལ་བ་དང་། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱང་མི་དགེ་བ་བཅུ་བྱེད་པ་ལ་གཞོལ་བ་དང་། ཁྱིམ་པ་རྣམས་ཀྱང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོ་བྱད་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་བ་དང་། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱང་མ་ཐོས་པའི་རྒྱུད་འཆད་ཅིང་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་རྒྱུད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་བྱས་ནས།

Therefore, one should constantly rely upon such a path, which is extremely difficult to attain. It is also explained that those who have attained the Mahāyāna Perfection of Insight (Prajñāpāramitā) are irreversible. Regarding the difficulty of attaining that very path, it is said: "Having rendered honor to the Buddhas, Having cultivated roots of virtue from that, And having been protected by a spiritual friend— Such a person is a vessel for hearing this." Therefore, with reverence, one should constantly teach this path that is difficult to attain. This is a brief explanation of the results of the vows arising from the many tantras of method and insight. Consequently, in this age of conflict, it is difficult for individuals whose mental continuums are agitated by afflictions to abide by the vows and samayas. It is taught that during such a time, by abiding in the vows and samayas and meditating in meditative equipoise for even a single moment, one will achieve a great purpose far exceeding what would be achieved by remaining [in practice] for an eon at another time. Furthermore, the Blessed One taught the characteristics of individuals in this age of conflict in the Paramādya Tantra: "The people of Jambudvīpa in the age of conflict are especially intent upon sinful actions; their lives are short and their insight is deficient. Even those who are Vajra Masters are intent upon perverting the roots of virtue. Even monks are intent upon committing the ten non-virtuous actions. Even householders will come to enjoy the requisites of the Three Jewels. Even the learned will teach tantras they have not heard and, out of manifest pride, compose commentaries on the tantras."

དོན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བསྟན་པས་དམྱལ་བར་གཞོལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། གྲོང་མི་རྨོངས་པ་རྣམས་ཀྱང་ལོག་པར་དད་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱལ་མཚན་རྣམས་སུན་ཕྱུང་ནས། ཁྱིམ་པ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། སློབ་མ་རྣམས་ཀྱང་ཞེ་སྡང་གི་བློས་སློབ་དཔོན་གྱི་སྐྱོན་རྟོག་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཆགས་ནས་སློབ་དཔོན་དམ་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་བསྟོད་ཅིང་མཆོད་པར་འགྱུར་ལ། བླ་མའི་བསྙེན་བཀུར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ་རྣམས་ནི་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། འཆད་པ་པོ་རྣམས་ནི་མི་དགེ་བ་བཅུ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞིང་། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱང་བཟའ་བཏུང་ལ་ཆགས་པར་བྱེད་པ་དང་། བུད་མེད་རྣམས་ཀྱང་འདོད་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆགས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཞན་ཡང་མངོན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་བསྟན་པ་ནི་སྲོལ་གོང་མ་བཞིན་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པས་འབད་པར་བྱའོ་ཞེས་རྗེས་སུ་གདམས་པའོ། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱུད་དང་ཐེག་ཆེན་མདོ། ། དམ་པ་ཀུན་གྱི་དགོངས་པ་དང་། ། གཞན་སོགས་གཞུང་ལུགས་མང་པོ་ལས། ། ཞལ་དང་འདྲ་བའི་བཤད་པ་འདི། ། རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པའི་དྲི་མ་མེད། ། ལམ་གྱི་སྒྲོན་མ་ཞེས་བྱ་བའི། ། བླ་མ་བརྒྱུད་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ། དད་དང་སྙིང་རྗེ་གཙོར་བྱས་པས། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱུད་དང་སློབ་དཔོན་གྱི། ། དགོངས་པ་སྣ་ཚོགས་བརྟགས་པ་ལས། ། ངལ་ལས་དགེ་བ་གང་ཐོབ་དེས། ། འདས་སོགས་བླ་མ་རྡོ་རྗེ་སྤུན། ། དམ་ཚིག་མ་ལུས་ཉམས་པ་གང་། ། བླ་མ་འཇམ་བཅས་མདུན་བྱས་ཏེ། ། བདག་སོགས་དམ་ཚིག་དག་གྱུར་ཅིག། ཐམས་ཅད་དངོས་གྲུབ་སྣོད་གྱུར་ལ། ། ཐུན་མོང་མཆོག་གིས་རྣམ་བརྒྱན་ཏེ། །

By teaching the meaning in a perverted way, one will be headed for hell. Furthermore, the ignorant villagers, through their wrong faith, will disparage the victory banners of the Omniscient Ones and instead offer service and honor to householders. Disciples, too, with minds of hatred, will look for faults in their masters; and out of attachment to wealth, they will praise and make offerings even to those who are not holy masters. They will not perform the services for the guru as taught by the Buddha, and the teachers will engage in the ten non-virtuous actions. The practitioners will become attached to food and drink, and it is said that women will become intensely attached to desire. Furthermore, it is explained in the Abhidharma treatises that this is the tradition of the predecessors. Therefore, this is the instruction that the yogi should exert effort. From the various tantras and Mahāyāna sūtras, From the intention of all the holy ones, And from many other scriptural systems, This explanation, which is like the [Buddha’s] own face, Is the stainless, extensive commentary Known as the Lamp for the Path. Together with the lineage gurus, And prioritizing faith and compassion, Having examined the various intentions Of the diverse tantras and the masters, By whatever virtue is gained from this labor, May all the gurus of the past and so forth, And the vajra brothers and sisters, Whatever samayas have been impaired without exception, With the Guru Mañjughoṣa before them, May I and others become pure in samaya. May all become vessels for the accomplishments, Adorned with the common and supreme [attainments].

འགྲོ་ཀུན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྱུར་ཅིག། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་རྩ་བའི་ལྟུང་བའི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ་ལམ་གྱི་སྒྲོན་མ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་སློབ་དཔོན་འཇམ་དཔལ་གྲགས་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། མྱང་རོ་སྟག་ཚལ་དུ་དཱི་པཾ་ཀ་ར་བོད་དུ་བྱོན་ཙམ་ན་བསྒྱུར། པུ་རི་ཤའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཨཱ་ཙཱརྱ་ཨུ་པ་དྷ་ཤྲཱི་བཛྲ་ཤཱི་ལ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་བརྩོན་འགྲུས་སེང་གེས་ལེགས་པར་མནོས་ཏེ་གུས་པར་བསྒྱུར་བའོ། ། ། ། བལ་པོའི་ཁྱིམ་དུ་དུ་མའི་ལོ། ། རིན་ཆེན་གྲགས་པ་བདག་གིས་འོངས། ། འགྲེལ་དཔེ་རྙིང་པ་ལ་ཡང་གཏུགས། ། ཤིན་ཏུ་ཡང་ནི་དག་པར་བགྱིས། ། ། །

May all beings become Vajradharas! This concludes the Lamp of the Path, an extensive commentary on the root downfalls of the Vajrayāna, composed together with its auxiliary branches by the master Mañjuśrīkīrti. It was translated at Nyangro Taktsal just as Dīpaṃkara arrived in Tibet. In the city of Purīśa, the Ācārya Upādhyāya Śrīvajraśīla and the translator, the monk Vīryasiṃha, received it well and translated it with devotion. In the year of the many [monks] at the Nepalese residence, I, Rinchen Drakpa, arrived. I also compared it with an old manuscript of the commentary and made it extremely pure.