An Extensive Commentary on Root Transgressions

#༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མཱུ་ལ་པཏྟི་ཊཱི་ཀཱ#། བོད་སྐད་དུ། རྩ་བའི་ལྟུང་བའི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ལྟུང་བ་བཅུ་བཞི་པོ་ནི་དཀྱུས་སུ་བསྡེབས་པ་བདུན་ཏེ། བདུན་པོ་དེ་དག་ལ་ལྟུང་བའི་ངོ་བོ་བདུན་དང་། རྒྱུ་བདུན་དང་། དངོས་པོ་བཅུ་བཞི་ཟུང་ཕྲལ་ན་བཅུ་བཞི་པོ་ཚན་ཚན་གསུམ་མོ། ། དེ་ལ་ལྟུང་བ་དང་པོ་དང་གཉིས་པའི་ངོ་བོ་དང་རྒྱུ་#གཅིག་སྟེ། བླ་མ་ལ་བརྙས་པ་ཉིད་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཀའ་ལས་འདས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་། བླ་མ་དང་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཐ་དད་པར་ནི་མི་བརྟག་གོ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་བླ་མ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ལྟུང་བ་གཉིས་ངོ་བོ་དང་རྒྱུ་གཅིག# བརྙས་པའི་ཡུལ་བླ་མ་དེ་ཡང་ཐུན་མོང་གི་ལམ་འཁོར་བ་ཡིད་ལ་བྱས་པ་འདི་ལས་བློ་ལོག་པར་#བྱས་པ་ཤེས་ཤིང་བྱས་པ་གཟོ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བརྟན་པར་བྱས་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་འཇུག་པའི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས། ། སྙིང་རྗེ་མེད་ཅིང་ཁྲོ་ལ་གདུང་། ། ཁེངས་ཤིང་ཆགས་ལ་མ་བསྡམས་དང་། ། སྤྱོམས་དང་བཅས་པར་མི་བྱའོ། ། ཞེས་གསུངས་པས་ཐུན་མོང་གི་ལམ་གྱི་མི་མཐུན་པ་དེ་རྣམས་ལས་ལོག་ནས། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་དབང་བཞིའི་སྒོ་ནས་ལྟ་བ་དང་། སྤྱོད་པ་དང་། སྒོམ་པ་གསུམ་གྱི་མན་ངག་དང་ལྡན་པ་དེ་ཡང་དང་ཡང་དུ། གོམས་པར་བྱས་པས་ཡོན་ཏན་དང་། ། བརྟན་ཞིང་དུལ་ལ་བློ་གྲོས་ལྡན། ། བཟོད་ལྡན་དྲང་ལ་གཡོ་སྒྱུ་མེད། ། སྔགས་དང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཤེས། །

In the language of India: Mūlāpattiṭīkā. In the language of Tibet: Rtsa ba'i ltung ba'i rgya cher 'grel pa (An Extensive Commentary on the Root Downfalls). Homage to the Noble Tārā! Regarding the fourteen downfalls, when arranged in their sequence, there are seven. If one separates the seven natures of the downfalls, the seven causes, and the fourteen actual entities, there are three groups of fourteen. Among these, the nature and cause of the first and second downfalls are one and the same: the act of disparaging the guru, which is a transgression of the word of the Sugata. As it is said: "One should not conceive of the guru and the Vajra-holder as being distinct." Therefore, because the Vajra-holder and the guru are inseparable, the two downfalls share the same nature and cause. Furthermore, the object of that disparagement—the guru—is one who has turned the mind away from the common path of cyclic existence, who possesses the bodhicitta arising from the power of stable love and compassion based on recognizing and repaying kindness, and who is endowed with the vows of engagement. As for the discordant factors, it is said: "One should not be without compassion, wrathful, or tormented; Arrogant, attached, or unrestrained; Nor should one be boastful." Having turned away from these discordant factors of the common path, one possesses the uncommon characteristics: the instructions on the three—view, conduct, and meditation—by way of the four empowerments. By familiarizing oneself with these again and again, one possesses qualities such as: "Stable, disciplined, and endowed with intelligence; Patient, upright, and without guile; Knowing the applications of mantra and tantra."

སྙིང་རྗེ་ལྡན་ཞིང་བསྟན་བཅོས་མཁས། ། དེ་ཉིད་བཅུ་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བའི་ལས་ལ་མཁས། ། སྔགས་བཤད་པ་ཡི་སྤྱོད་པ་ཤེས། ། རབ་ཏུ་ཞི་དང་དབང་པོ་དུལ། ། ཞེས་བྱ་བས་དེ་ལྟར་ཡོན་#བཅུ་བཞི་དང་ལྡན་པ་ལྟ་བ་རྣམ་གཉིས་གྲུབ་པར་གནས་པའི་དོན་དང་། ངེས་པར་གྲུབ་པའི་ཐབས་ལྔ་དང་། སྤྱོད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་དང་། དབང་རྣམ་པ་བཞིའི་མན་ངག་དང་ལྡན་པའི་#གྲུབ་པའི་ཚིག་གི་ཉམས་དང་ལྡན་པའི་བླ་མ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་བླ་མ་དམ་པ་ཉེ་བར་བསྟེན་པའི་སྒོ་ནས། སློབ་མ་དེ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་#སེམས་བརྟན་པར་བྱ་བ་དང་། འཇུག་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པར་བྱ་སྟེ། འོག་ནས། མཉམ་པར་བཞག་པས་བླ་མ་ལ། ། ཅི་འབྱོར་པ་ཡིས་མཆོད་བྱས་ལ། ། གསུམ་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་སོགས་སྡོམ་པ་ནི། ། གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཕན་འདོད་ན། ། སྔགས་པས་འབད་དེ་གཟུང་#བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས་བླ་མ་དེས་དང་པོ་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ཡིད་ལ་བྱ་བ་དང་། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་ནས་#འཇུག་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་དབང་བཞི་སྣོད་དུ་བསྒྲུབས་ནས་ལྟ་སྤྱོད་སྒོམ་པ་གསུམ་གྱི་མན་ངག་དང་ལྡན་པར་བསྒྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་སྔགས་སོགས་སྦྱིན་པ་ཡིས། ། དམ་ཆོས་སྣོད་དུ་བྱས་ནས་སོ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བླ་མ་ལ་རག་ལས་པས། དངོས་གྲུབ་སློབ་དཔོན་རྗེས་འབྲངས་#ཞེས། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་གསུངས་པར། ། ཤེས་ནས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། བླ་མ་ཡོངས་སུ་མཉེས་པར་བྱ། །

"Compassionate and learned in the treatises, / Thoroughly knowing the ten suchnesses, / Skilled in the activity of drawing the maṇḍala, / And knowing the conduct of explaining the mantra. / Utterly peaceful and with subdued senses." By these words, a guru is one who possesses fourteen such qualities: the meaning of abiding in the accomplishment of the two views; the five methods of certain accomplishment; the two types of conduct; and the pith instructions on the four empowerments. By relying upon such a sublime guru, the disciple should stabilize the bodhicitta of perfect enlightenment and be endowed with the vows of engaged bodhicitta. As it is said below: "When one wishes to benefit oneself, / The mantrin should strive to uphold / The vows, beginning with the three refuges / And the bodhicitta and so forth, / By making offerings to the guru / With whatever is available in meditative equipoise." Thus, that guru first causes the disciple to contemplate the defects of saṃsāra, and through the gates of refuge, love, and compassion, stabilizes the bodhicitta. Having established the disciple in the vows of engaged bodhicitta and made them a fit vessel for the four empowerments, the guru then establishes them in the pith instructions on the three: view, conduct, and meditation. For it is said: "Then, by bestowing the mantra and so forth, / One makes them a vessel for the sublime Dharma." Since everything depends upon the guru, it is said by the Vajradhara himself: "Accomplishment follows the master." Knowing this, one should please the guru with all one's possessions.

ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་བླ་མ་དེ་#དུས་རྟག་ཏུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མཐའ་དག་གི་འབྱུང་གནས་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ནས་འབྱིན་བྱེད་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རག་ལས་པ་#ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར། གདན་བསྟབས་#པ་དང་ལྡང་བ་དང་། ། དོན་གྱི་བྱ་བ་སོགས་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་#པ་དང་། བླ་མ་ལས་ནི་དངོས་གྲུབ་དང་། ། མཐོ་རིས་དང་ནི་ཐར་པ་ཐོབ། ། ཅེས་པ་ནས། མདུན་དུ་དུལ་བས་འདུག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བྱ་བ་མཐའ་དག་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་མ་ཡེངས་པར་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བླ་མ་བསྟེན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བླ་མ་ལ་བརྙས་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་བརྙས་པ་སྟེ། དེ་འདྲའི་མགོན་ལ་བསམ་བཅས་པས། ། སློབ་མར་གྱུར་པས་#བརྙས་ན་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བརྙས་པ་སྟེ#། ། དེས་ནི་རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་འཐོབ། ། ཅེས་པ་ནས། དེར་ནི་གནས་པ་ཡང་དག་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བའི་བར་དང་། དེ་བས་འབད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་ཆེ། ། དགེ་བ་ཡོངས་སུ་མི་སྤྱོམས་པ། ། ནམ་ཡང་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། ཞེས་པ་དེ་ནི་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། སྦྱོང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕལ་ཆེར་བླ་མ་གསེར་གླིང་པ་ལ་སོགས་པའི་བཤད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྟུང་བ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་བླ་མ་གྲུབ་པ་ཐོབ་པའི་ཚིག་གི་ཉམས་དང་བྲལ་པ་རྣམས་དང་ཕྲད་པའི་དབང་གིས་ལམ་གྱི་སྣོད་དུ་མ་བསྒྲུབས་པར་དབང་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཀྱང་། རྩ་བ་མ་བརྟན་པའི་དབང་གིས་ངེས་པར་འདྲེན་མི་ནུས་#ཤིང་། ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བླ་མ་གཙོ་བོར་མི་བྱེད་དེ།

Such a guru is the source of all perfections at all times, the one who delivers [beings] from the ocean of saṃsāra, and the one upon whom all siddhis depend. Therefore, one should serve the guru by offering seats, rising [to greet them], performing meaningful activities, and so forth. As it is said: "From the guru, one obtains siddhis, the higher realms, and liberation," up to: "One should sit humbly in their presence." All such activities should be performed without distraction, through mindfulness and situational awareness, in the manner of relying upon the guru. If one disparages such a guru, one disparages all the Buddhas. As it is said: "If a disciple, having formed such a protector, disparages them, they disparage all the Buddhas; by that, they will always obtain suffering," up to: "That is explained as the proper way of abiding there." Furthermore: "Therefore, with every effort, one should never disparage the Vajra Master of great intelligence, who does not boast of his virtues." This is the very nature of all root downfalls. Regarding the purification and so forth, one should learn these mostly from the explanations of the guru Suvarṇadvīpa and others. The cause of these two downfalls is meeting gurus who lack the experiential realization of the words of those who have attained accomplishment. Consequently, even if one receives empowerments and so forth without having prepared the vessel for the path, because the root is not firm, one will certainly be unable to be led [to liberation]. Because there is no certainty, one does not prioritize the guru.

དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་བརྙས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་སྟེ་དེ་ནི་ལོག་པར་བསྟན་ཅིང་བསྒྲུབ་#པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྦྱང་བ་གང་ཡང་མེད་པར་དབང་དང་བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་མན་ངག་བསྟན་#དུ་ཟིན་ཀྱང་རྩ་བ་མེད་པའི་དབང་གིས་མྱུར་དུ་འཇིག་ལ་ངེས་པར་ཆུང་ངོ་། དེ་བས་ན་དེ་གཉིས་ནི་བཀའ་འདས་དང་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ན། ཛྙཱ་ན་སིདྡྷི་ལས། རང་ཉིད་ཀྱིས་ལམ་མ་མཐོང་བས། ། ཇི་ལྟ་བཞིན་དུ་གཞན་དག་འདྲེན། ། ལོང་བ་གཉིས་ནི་འགྲོགས་གྱུར་ན། ། གཉིས་ཀ་ལྟུང་#བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཅེས་པ་དང་། ཡང་། སྡིག་པ་ཅན་གྱི་ལམ་དེ་ཡིས། ། བགྲོད་པ་ཉམས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པས་བླ་མ་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པར་བྱའོ། ། སྤུན་ལ་ཉེས་པ་བརྗོད་པ་དང་བྱམས་པ་སྤོང་བ་གཉིས་ལྟུང་བའི་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་དེ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡང་གཅིག་སྟེ། དེའི་རྒྱུ་ནི་སྔོན་དུ་ཐུན་མོང་གི་ལམ་བྱམས་#སྙིང་རྗེ་མ་སྦྱངས་པས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོད་#པ་དང་། གཅེས་པར་འཛིན་པའི་བློ་#མེད་ལ་དེའི་དབང་གིས་གནོད་ཅིང་སྨོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་ཕྲ་མོ་མི་བཟོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་སྤུན་ལ་ཉེས་པ་བརྗོད་ཅིང་སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པ་སྤོང་བ་དེས་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་སྟེ་གཞན་ལ་གནོད་པར་འདྲ་བས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་སྤོང་དང་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨོད་པ་གཉིས་རྒྱུ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་སྟེ། རྒྱུ་ནི་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་ཀྱིས་#བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པར་མ་བྱས་པར་བླངས་སུ་ཟིན་ཡང་མི་བརྟན་ཏེ། དེ་ཡང་། ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ལྷག་པའི་གནས། ། གང་དུ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པ་སྟེ། ། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་སྟོང་དུ་ཡང་། །

Therefore, all things such as disparaging the guru arise; this is called "teaching and practicing erroneously." Even if the instructions for empowerment, the generation stage, and the completion stage are taught without any prior preliminary purification, they will quickly perish and certainly be of little benefit due to the lack of a foundation. Consequently, these two are the causes for transgressing the commands. As Jñānasiddhi states: "Because one has not seen the path oneself, One leads others exactly as one is. If two blind people travel together, There is no doubt that both will fall." And also: "By that path of the sinful, One will attain a ruined journey." Thus, one should rely upon a sublime guru. Regarding the two downfalls of speaking of faults to one's vajra siblings and abandoning loving-kindness: they are of one essence, and their cause is also one. That cause is the failure to previously train in the common path of loving-kindness and compassion, resulting in a lack of the desire to benefit and cherish sentient beings. Due to that, one cannot endure even minor conditions such as harm or disparagement. Therefore, speaking of faults to siblings and abandoning loving-kindness toward sentient beings are of one essence, as they are similar in their harm to others. Regarding the two of abandoning bodhicitta and disparaging the tenets of the established doctrine: they are of one cause and one essence. The cause is that although bodhicitta has been taken, it is not stable because it was not stabilized by the power of loving-kindness and compassion. As it is said: "For all, it is the supreme abode; Wherein all is destroyed, Even in a thousand million eons..."

ཡང་དག་བསྐྱེད་#པའི་དགེ་བ་ཆེ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པ་ཡི། ། བསོད་ནམས་ཚོགས་ནི་བསགས་#པས་སོ། ། བསྐལ་པ་བྱེ་བས་འབྱུང་བ་ནི། ། སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་འཇིག། དེ་བས་དོན་དེ་བསྲུངས་པས་#ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་རབ་ཏུ་གསུངས། ། ཞེས་འབྱུང་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་སྤངས་པ་དང་། སྤངས་པའི་ཚད་དང་། དེའི་ཉེས་པའོ། ། སྤངས་པ་ནི་གསུམ་སྟེ། བླ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་དང་། སྤུན་ལ་བརྟེན་ནས་དང་། ། སེམས་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་སྤོང་བའོ། ། ཚད་ནི་རྟེན་གསུམ་པོ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་བསམ་པས་གཡོ་སྒྱུ་ལ་སོགས་པས་ཉིན་མཚན་#ཆ་ཅི་རིགས་པར་འདས་པའོ། ། དགེ་བའི་རྩ་བ་རྩད་ནས་འབྱིན་པ་ནི་ཉེས་པའོ། ། གཞན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བར་ཆད་བྱས་ན་ཡང་ཉེས་པ་ཆེ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རང་གི་ཐེག་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་གཉིས་སོ། ། གཞན་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱིའོ། ། སྨོད་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་མི་སྦྱོང་ཞིང་སྨོད་པ་སྟེ། རང་མི་གནས་ཤིང་གཞན་མི་འཛུད་པའོ། ། གསང་བ་སྒྲོགས་པ་དང་། ཕུང་པོ་སྨོད་པ་གཉིས་རྒྱུ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་སྟེ། རིམ་གྱིས་མ་སྦྱངས་པའི་ཕྱིར་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པ་ལ་གསང་བའི་དོན་གྲུབ་པར་གནས་པའི་དོན་ལྟ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པས་ཕུང་པོ་ལྷའི་བདག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་#པའི་གོ་རིམ་#སྤོང་བས་རྒྱུ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་གོ། ། དེ་ཡང་། ལྷ་ཡི་གཟུགས་ནི་བསྒོམས་པ་ལ། ། སེམས་ཀྱི་བརྩོན་པ་དག་ལ་ནི། ། གླེགས་བམ་ཙམ་ཡང་བསྟན་པ་ནི། ། སྦྱིན་པར་མི་བྱ་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་རབ་སྤོང་བས། ། རྨོངས་པ་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར། །

"By accumulating the collection of merit through generating the great virtue of the perfectly generated bodhicitta, that which arises over ten million eons is destroyed in a single instant. Therefore, the Tathāgata has taught that this point must be guarded." Thus, it is said that there is the abandonment of bodhicitta, the measure of that abandonment, and its faults. There are three ways of abandoning it: abandoning it in relation to the guru, in relation to one's vajra siblings, and in relation to sentient beings. The measure is when, based on those three supports, one passes a day or night with a defiled intention through deceit and so forth. The fault is the uprooting of the roots of virtue. One should also understand that creating an obstacle to the bodhicitta of others is a great fault. In this context, "one's own vehicle" refers to the two Mahāyāna vehicles, while "others" refers to the Śrāvaka vehicle. "Deriding" means not training as described above and instead disparaging it; it is to neither abide in it oneself nor to lead others into it. Proclaiming secrets and deriding the aggregates are of one cause and essence. Because one has not trained in the stages and thus is not a suitable vessel, one teaches the two types of views and so forth regarding the established secret meaning; by thereby abandoning the sequence of generating the aggregates as the nature of the deity and so forth, they are of one cause and essence. Furthermore: "When meditating on the form of the deity, Even to show a mere volume of scripture To those whose mental diligence is lacking Should be known as something not to be given. By utterly abandoning vajra wisdom, The deluded will go to hell."

དེ་ཡི་དམྱལ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པས། ། མི་དེའང་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། དེ་དང་བདག་གཞན་ཕུང་#བ་ནི། ། འབྱུང་བས་#ངེས་པར་བསྲུང་བར་#བྱ། ། ཞེས་སོ། ། ཆོས་ལ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བ་དང་། ། སྡུག་ལ་བྱམས་སེམས་གཉིས་རྒྱུ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་དག་པ་འོད་གསལ་དང་ཟུང་འཇུག་གི་རང་བཞིན་དུ་གཅིག་པ་ལ་དེ་གཉིས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་སྟེ། འཁོར་བ་དང་ཞི་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཟུང་དུ་མ་རྟོགས་པའི་དབང་གིས་གདུག་#པ་ཅན་དེ་གནོད་ཅིང་དམོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་བྱུང་བ་ལ་རྡེག་པ་ལ་སོགས་པ་དྲག་ཤུལ་གྱི་སྦྱོར་#བས་ཕན་པ་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབས་པས་རྒྱུ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་གོ། ། མིང་སོགས་བྲལ་བའི་ཆོས་ལ་དེར་རྟོག་པ་དང་། དད་ལྡན་སེམས་སུན་འབྱིན་པ་རྒྱུ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་སྟེ། མིང་ལ་སོགས་པ་བྲལ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་གནས་པའི་དོན་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ལ་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་བརྟགས་པའི་རྒྱུས་དེ་ལ་དད་པའི་སེམས་ཅན་དབང་པོ་རབ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་སུན་འབྱིན་ཏེ། མ་ཞུགས་པ་ལ་མི་འཇུག་ལ། ཞུགས་པ་བཟློག་ཅིང་བརྟན་པར་མི་བྱེད་པས་སོ། ། དམ་ཚིག་མི་བསྟེན་པ་དང་ཤེས་རབ་སྨོད་པ་གཉིས་ཀྱང་། བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་མི་བསྟེན་#པ་ནི་ཤེས་རབ་སྨོད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྨོད་པ་ཉིད་དེ་སྤོང་བའི་རྒྱུའོ། ། དེས་ན་དང་པོར་བླ་མ་གྲུབ་པ་ཐོབ་པའི་ཚིག་གི་ཉམས་དང་ལྡན་པ་བརྟགས་ལ་ལེགས་པར་བླང་གི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན། བླ་མ་དང་ནི་སློབ་མ་དག། མཚུངས་པར་དམ་ཚིག་ཉམས་གྱུར་པས། ། དཔའ་བོས་དང་པོར་སློབ་དཔོན་དང་། །

"Because that becomes the cause of hell, that person will also go to hell. Since the ruin of both oneself and others arises from it, one must certainly guard against it." Thus it is said. Doubting the Dharma and having a mind of affection for those who suffer are one in cause and essence. This is because all sentient beings are one in their nature of natural purity, luminosity, and union; yet, due to doubting these two, and by the power of not realizing the union of the Mahāmudrā of saṃsāra and peace, one treats those harmful beings who have appeared as conditions for enlightenment with violent applications such as striking them. By thus accomplishing what is not beneficial—such as harming and cursing them—the cause and the essence are one. Conceptualizing as such the Dharma that is free from names and so forth, and disparaging those with faith, are one in cause and essence. Being "free from names and so forth" refers to the nature of luminosity, like space, which is the established mode of abiding. By the cause of conceptualizing it as a substantial entity or a sign, one disparages those sentient beings with superior faculties who have faith in it. This is because it prevents those who have not entered from entering, and causes those who have entered to turn back rather than being made stable. Not adhering to the samaya and disparaging insight are also [one]. Not adhering to the samaya of the five nectars and so forth is the cause for disparaging insight; disparaging it is itself the cause for abandoning it. Therefore, first examine a guru who possesses the experience of having attained realization and accept them well, but not otherwise. Thus: "Since the guru and the disciple Equally come to impair the samaya, The Hero first [examines] the master..."

སློབ་མའི་འབྲེལ་པ་བརྟག་#པར་བྱ། ། ཞེས་པས་སོ། ། དེ་ལྟར་ལྟུང་བ་དེ་རྣམས་ལས་འདས་པ་ན་ཉེས་པ་བསྟན་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ལ་སྨོད་པ་དེ་ཞེས་པ་ནི་མཚོན་པའི་དོན་ཏེ། ལྟུང་བ་གཞན་ལ་ཉེས་པ་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ལྕི་ཡང་ནི་ཡོད་དེ། དེའི་ཉེས་པ་ནི་ཡམས་དང་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གོ། ། རྒྱལ་པོ་མེ་དང་ཞེས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གོ། ། དེ་#ཕྱིར་ནམ་ཡང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་མོ། ། གལ་ཏེ་བསམ་པའི་སྒོ་ནས་ཉམས་ན་བླ་མའི་སྤྱན་སྔར་མཎྜལ་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ལ་ཉེས་པ་མིང་གིས་བཤགས་ཏེ་ཕྱིས་བསྡམ་ཞིང་བླ་མ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བློ་ཉིས་འགྱུར་དུ་བསླབ་སྟེ། དེའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བླ་མ་ལ་ནི་ཞེས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྟུང་བ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་བསམ་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་བསྐང་བར་བྱའོ། ། དེས་ན་དང་པོར་བླ་མ་ལེགས་པར་བརྟག་ཅིང་ལེགས་པར་བསྟེན་ལ། དེ་ནས་སྣོད་དུ་བསྒྲུབ་#པར་གསོལ་བ་གདབ། དེས་ཀྱང་རྗེས་སུ་བརྩེ་བའི་སྒོ་ནས་སྣོད་དུ་བསྒྲུབས་ཏེ། དང་པོ་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་། ལྷ་དང་བླ་མ་ལ་བརྟེན་དུ་གཞུག་གོ#། ། དེ་ནས་ཐུན་མོང་པའི་སྐྱབས་འགྲོ་ལ་བརྟེན་ལ། སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་བརྟེན་#དུ་གཞུག། དེ་ནས་ཁྱད་པར་གྱི་སྐྱབས་འགྲོ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་དུ་གཞུག དེ་ནས་འཇུག་པའི་སྡོམ་པ་ལེགས་པར་བྱིན་ལ་དབང་བཞིའི་སྒོ་ནས་ལྟ་སྤྱོད་སྒོམ་གསུམ་གྱི་རྟོགས་པ་བསྒྲུབ་#པོ། ། དེ་ནས་རྟོག་#པ་དང་མཐུན་པའི་ལམ་ལ་སྦྱར་ཏེ། #དེ་ཡང་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་དུས་སུ་བླ་མ་དང་ལྷ་ཐ་མི་དད་པ་ལ་ཚོགས་བསགས#།

"One should examine the connection with the disciple," it is said. Thus, regarding the explanation of the faults for transgressing those downfalls, the phrase "reviling the master" is illustrative; one should understand that the gravity of the faults for other downfalls is similar. The gravity of those faults is shown in one verse beginning with "Epidemics and..." and one verse beginning with "Kings and fire..."; thus, there are three verses in total. If one has degenerated through the door of intention, one should make offerings such as a maṇḍala in the presence of the guru, confess the fault by name, and thereafter restrain oneself. One should train in regarding the guru with twice the devotion one has for a Buddha. To show the benefits of this, there is one verse beginning with "To the guru..." Likewise, the remaining downfalls should also be restored according to the distinctions of intention. Therefore, first, one should properly examine and properly rely upon the guru. Then, one should request to be established as a vessel. The guru, out of compassion, establishes one as a vessel: first, one is led to contemplate the defects of saṃsāra and to rely upon the deities and the guru. Then, relying on the common refuge, one is led to rely upon the prātimokṣa vows. Then, relying on the extraordinary refuge, one is led to stabilize the bodhicitta. Then, having properly bestowed the vows of engagement, one accomplishes the realizations of the view, conduct, and meditation through the four empowerments. Then, one is applied to the path that accords with those realizations. Furthermore, at the time of the generation stage, one accumulates merit in the guru and the deity as inseparable.

ལྟུང་བ་དང་པོའི་རྒྱུ་སྤངས། གོ་རིམ་#དེ་རྣམས་དབང་པོ་རབ་ཀྱིས་#ཆོས་ཐམས་ཅད་ཟུང་འཇུག་ཏུ་རྟོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འབྲིང་དང་ཐ་མས་ཐ་མལ་པའི་རྟོག་པ་ཟློག་#པའི་ཐབས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པས་ལྟུང་བ་གཉིས་པ་དང་བདུན་པ་དང་བརྒྱད་པ་དང་དྲུག་པ་དང་བཅུ་གཉིས་པའི་རྒྱུ་སྤངས། ཐུན་མོང་གི་ལམ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པ་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལམ་རྣལ་འབྱོར་དང་བདག་དང་གནས་བསྲུང་བས་ལྟུང་བ་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དང་ལྔ་པ་དང་དགུ་པ་དང་བཅུ་པའི་རྒྱུ་སྤངས། དེ་ནས་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་འོད་གསལ་དུ་རྟོགས་པ་བསྒྲུབས་ནས། བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་བརྟེན་པས་བཅུ་གསུམ་པ་དང་བཅུ་བཞི་པ་དང་བཅུ་གཅིག་པའི་རྒྱུ་སྤངས། ཡང་ན་ལྷ་ལ་གསང་བ་དང་ཤེས་རབ་དང་བཞི་པ་བླངས་#པས་བཅུ་བཞི་པ་དང་བཅུ་གསུམ་པའི་རྒྱུ་སྤངས། དེ་ལྟར་ན་བཅུ་བཞི་པོ་རྣམས་མཉམ་གཞག་གི་#ལས་ཀྱི་རིམ་པ་ལས་#འདུས་པས་རྗེས་ཀྱིས་ཀྱང་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་བྱ་དགོས་པའི་ངེས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་བརྟན་པར་བྱའོ། ། དངོས་གཞིའི་#དབང་དུ་བྱས་ནས་ལྟུང་བ་རེ་རེ་ལ་ལྟུང་བའི་ངོས་འཛིན་དང་རྐྱེན་གང་གིས་བྱུང་བ་དང་། ཉེས་པ་དང་། ཚུལ་ཇི་ལྟར་མི་འབྱིན་པའི་ཐབས་སོ། ། བདེ་གཤེགས་བཀའ་ནི་འཁོར་བའི་ཉེས་པ་ནས་བྱས་ཞེས་དང་། བྱས་གཟོ་དང་། བྱམས་#སྙིང་རྗེ་དང་འཇུག་པའི་སྡོམ་པའི་བར་དུ་#བརྟན་པར་བྱ་བ་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་དབང་རྣམ་#པ་བཞིས་སྣོད་དུ་བསྒྲུབས་ནས་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའི་མན་ངག་ནི་བདེ་གཤེགས་ཀྱི་བཀའོ། །

Abandon the causes of the first downfall. These should be understood as the methods for those of superior faculties to realize all phenomena as the union (yuganaddha). For those of middling and inferior faculties, in order to understand them as methods for reversing ordinary conceptualization, one should abandon the causes of the second, seventh, eighth, sixth, and twelfth downfalls through non-erroneous practice. Possessing the common path of love, compassion, and bodhicitta, and the uncommon path of yoga and the protection of oneself and the site, one abandons the causes of the third, fourth, fifth, ninth, and tenth downfalls. Then, by relying on the completion stage (niṣpannakrama) and accomplishing the realization of all phenomena as luminosity (prabhāsvara), one abandons the causes of the thirteenth, fourteenth, and eleventh downfalls by relying on the samayas of the five nectars and so forth. Alternatively, by receiving the secret, insight, and fourth empowerments from the deity, one abandons the causes of the fourteenth and thirteenth downfalls. Thus, since these fourteen are gathered within the sequence of meditative equipoise, one must generate the certainty and stabilize the practice that even during the post-meditative state (pṛṣṭhalabdha) one must maintain that very nature. Regarding the main practice, for each downfall there is the identification of the downfall, the conditions by which it arises, the fault, and the method for how not to emerge from it. The "word of the Sugata" refers to everything from the faults of saṃsāra and gratitude, up to the stabilization of love, compassion, and the engaging vow; specifically, it refers to the instructions on the view and so forth, having established the vessel through the four special empowerments. This is the word of the Sugata.

འདས་པ་ནི་མ་གུས་པ་དང་། བག་མེད་པ་དང་། མི་ཤེས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་མང་བའི་དབང་གིས་སོ། ། དེས་ན་བླ་མའི་སྤྱན་སྔར་དམ་བཅས་པ་བརྟན་པར་མི་བྱེད་པར་ཉིན་མཚན་གྱི་ཆ་འདས་པ་ནི་ལྟུང་བའོ། ། རྐྱེན་ནི་མ་དད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིའོ། ། ཉེས་པ་ནི་སྔར་ཡམས་དང་ཞེས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་སྟེ། བླ་མའི་སྐབས་སུ་བཀའ་ལས་འདས་པ་དང་ཤེས་རབ་སྨོད་པ་ཞེས་རེ་རེ་ལ་སྦྱར་རོ། ། མི་འབྱུང་བའི་ཐབས་ནི་བླ་མས་བསྟན་པའི་ལམ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་#མར་མེ་དང་ཆུའི་རྒྱུན་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱའོ། ། སྤུན་ནི་སྦྱོར་བ་གཅིག་པ་དང་། དེ་ལས་གཞན་པ་དང་སེམས་ཅན་མཐའ་དག་གོ། ། ཉེས་པ་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལ་བརྡ་ཕྲད་ཅིང་ཉིན་མཚན་གྱི་སུམ་ཆ་འདས་ན་ལྟུང་བའོ། ། རྐྱེན་ནི་ཡུལ་གསུམ་པོ་གང་ཡང་རུང་བས་སེམས་དང་མཐུན་པར་མ་བྱས་པ་དང་། མི་བྱེད་པའི་དབང་གིས་ཞེ་སྡང་དང་ཕྲག་དོག་གམ་ཉོན་མོངས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་དང་མཚུངས་པར་ཁྲོ་བའོ། ། མི་འབྱིན་པའི་ཐབས་ནི་ཁྲོ་བའི་རྐྱེན་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཚེ་བྱས་པ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱམས་པ་ཡིད་ལ་བྱ་བ་དང་། ཡང་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་མེད་དུ་ཡིད་ལ་བྱ་བའོ། ། བྱམས་པ་ནི་བྱས་པ་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པར་འདོད་པའོ། ། སྤོང་བ་ནི་ཕན་པ་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབས་པས་ཉིན་མཚན་གྱི་ཆ་འདས་ན་ལྟུང་བའོ། ། རྐྱེན་ནི་གོང་མ་ལྟར་ཡུལ་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་གི་བསམ་པ་དང་མཐུན་པར་མི་བྱེད་པ་དང་། མ་བྱས་པའི་དབང་གིས་ཕན་པ་མ་ཡིན་པ་བསྒྲུབ་#ཅིང་སྤོང་བའོ། །

Transgressing [the time limit] occurs through the power of disrespect, heedlessness, ignorance, and an abundance of afflictions. Therefore, failing to make firm the commitments made in the presence of the guru and allowing the portions of day and night to pass is a downfall. The conditions are the four, such as lack of faith and so forth. The faults are the four verses beginning with "Previously, like a plague," which are to be applied individually to "transgressing the command" and "despising insight" in the section on the guru. The method for preventing [the downfall] is to keep in mind the path taught by the guru with mindfulness and vigilance, reflecting upon it like a lamp or a stream of water. "Brothers" refers to those with a common application, those other than that, and all sentient beings. If the three-fifths of the day or night has passed without communicating with the object to whom the fault is addressed, it is a downfall. The conditions are any of the three objects, failing to act in accordance with the mind, and out of the power of not doing so, becoming angry through any affliction such as hatred or jealousy. The method for removing [the anger] is, when the conditions for anger are present, to reflect on loving-kindness, such as by being grateful for what has been done, or else to reflect on the non-arising of all phenomena. Loving-kindness is the desire to benefit all sentient beings by way of being grateful for what has been done. "Abandoning" refers to accomplishing what is not beneficial; if the portions of day and night have passed, it is a downfall. The conditions are, as above, relying on the three objects and failing to act in accordance with one's own intention, and out of the power of not doing so, accomplishing what is not beneficial and abandoning [what is beneficial].

མི་འབྱུང་བའི་ཐབས་ནི་རྐྱེན་ཉེ་བར་གནས་པའི་དུས་སུ་དེ་ལ་ཆེད་དུ་གཏད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བྱམས་པ་ཡིད་ལ་བྱ་བའམ་ཟུང་#འཇུག་ཏུ་#ཤེས་པར་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་འདོད་པའོ། ། དེ་སྤོང་བ་ནི་ཡུལ་གྱི་དབང་གིས་གསུམ་སྟེ། བླ་མ་དང་རྡོ་རྗེ་སྤུན་དང་སེམས་ཅན་ལ་གཡོ་སྒྱུ་སྤྱོད་པས་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམ་པ་དང་། དོན་དོར་བར་ཉིན་མཚན་གྱི་ཆ་འདས་པའོ། ། རྐྱེན་ནི་སྔ་མ་ལྟར་རོ། ། མི་འབྱིན་པའི་ཐབས་ནི་མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་ཉེ་བར་གནས་པའི་དུས་སུ་ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་ཤེས་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡིད་ལ་བྱའོ། ། རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། ། གཞན་གྱི་ནི་ཉན་ཐོས་དང་བསེ་རུའོ། ། ཧེ་བཛྲ་འདུས་པའི་ལེའུ་ལྟར་རིམ་གྱིས་མི་སྦྱོང་བར་སྨོད་པས་ཉིན་མཚན་འདས་པའོ། ། རྐྱེན་ནི་བླ་མ་དམ་ཚིག་ཉམས་པ་#དང་བྲལ་བ་རྣམས་དང་ཕྲད་པས་ལམ་རིམ་གྱིས་སྦྱང་#བ་རྣམས་ལ་སྨོད་ཅིང་ཁྲོ་བའོ། ། མི་འབྱིན་པའི་ཐབས་ནི་བློ་རིམ་གྱིས་བསླབས་པས་#ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་པ་ནི་ལམ་རིམ་#གྱིས་མ་སྦྱངས་པའོ། ། གསང་བ་ནི་གྲུབ་པ་གནས་པའི་དོན་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་ལྟ་བ་གཉིས་སོ། ། སྒྲོགས་པ་ནི་ལུས་#ངག་གི་སྦྱོར་བས་ཉིན་མཚན་འདས་ནའོ། ། རྐྱེན་ནི་མ་སྦྱངས་པ་དང་ཕྲད་པའི་དབང་གིས་སོ། ། མི་འབྱིན་པའི་ཐབས་ནི་ཡུལ་དེ་ལྟ་བུ་དང་ཕྲད་པ་ན་བློའི་བྱེ་བྲག་དྲིས་ནས་དེ་དང་མཐུན་པར་བྱའོ། ། ཕུང་པོ་སྨོད་པ་ནི་བསྐྱེད་པའི་གོ་རིམ་#མཐའ་དག་གཟུང་ངོ་། །

The method for preventing [the downfall] is that, when the conditions are present, one should intentionally cultivate loving-kindness toward the object or understand it as the union. Bodhicitta is the aspiration to become Vajradhara for the sake of sentient beings. Abandoning that consists of three types based on the object: thinking to acquire qualities by acting with deceit and guile toward the guru, vajra siblings, or sentient beings; and letting the day and night pass while discarding the goal. The conditions are as before. The method for not emitting [the bodhicitta] is that, when adverse conditions are present, one should meditate on bodhicitta by knowing the benefits and the faults. Alternatively, one should contemplate non-arising. One's own tenet system consists of the two types of Mahāyāna. Others are the Śrāvakas and Pratyekabuddhas. As in the chapter of the Hevajra-samāja, it is the passing of day and night through disparaging [others] without purifying [the mind] gradually. The conditions are meeting with those who have violated or lack the samaya of the guru, and disparaging or being angry toward those who are purifying the stages of the path gradually. The method for not emitting [the bodhicitta] is that, by training the mind gradually, one should understand [all paths] as a single vehicle. "Not fully ripened" means not having purified the stages of the path. "Secret" refers to the two views: the meaning of the abiding of accomplishment, or [the view] similar to space. "Proclaiming" is the passing of day and night through the application of body and speech. The conditions are due to the power of meeting with those who have not been purified. The method for not emitting [the bodhicitta] is that, when meeting with such an object, one should inquire into the distinctions of their intellect and act in accordance with it. "Disparaging the aggregates" means grasping the entire sequence of the generation stage.

སྨོད་པ་ནི་དེ་མ་བསྒོམས་#པར་ཉིན་མཚན་འདས་ནའོ། ། རྐྱེན་ནི་ཟབ་མོ་སྟོན་པའི་ལུང་དང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ངན་པ་ལགས་#སོ། ། མི་འབྱིན་པའི་ཐབས་ནི་ལྷ་སྒོམ་པའོ། ། རང་བཞིན་དག་པ་ནི་ལྟ་བ་གཉིས་སོ། ། སོམ་ཉི་ཟ་བ་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྟོག་#པ་མ་སྐྱེས་པའོ། ། དེའི་བདག་ཉིད་དུ་རྟོག་# པ་མེད་པར་ཉིན་མཚན་འདས་ནའོ། ། རྐྱེན་བླ་མ་དམ་པ་དང་བྲལ་བས་དངོས་པོར་ལྟ་བའི་དབང་གིས་སོ། ། མི་འབྱིན་པའི་ཐབས་ནི་བླ་མ་དམ་པའི་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བ་གོམས་པར་བྱའོ། ། གདུག་པ་ཅན་ནི་མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་རྣམས་སོ། ། བདག་ལ་གནོད་པའི་དབང་གིས་ཞེ་སྡང་གིས་བསླང་ནས་ཕན་པ་མ་ཡིན་པ་དྲག་པོ་བྱེད་པ་#ཉིན་མཚན་འདས་ནའོ། ། རྐྱེན་ནི་ཉེས་པར་བྱས་པའི་དབང་གིས་སོ། ། མི་འབྱིན་པའི་ཐབས་ནི་བཟོད་པ་བསྒོམ་པ་སྟེ་བདུད་ཕྱིར་བཟློག་པའི་ལུང་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། མིང་སོགས་བྲལ་བའི་ཆོས་ནི་འོད་གསལ་བ་དང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ། ། དེ་རྟོགས་#པ་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་མི་མཐུན་པར་གཞན་དུ་རྟོགས་#པས་ཉིན་མཚན་འདས་པའོ། ། རྐྱེན་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་#གཉེན་དང་མ་ཕྲད་པའོ། ། མི་འབྱིན་པའི་ཐབས་ནི་དེའི་གདམས་པ་ལས་སོ། ། དད་ལྡན་ནི་ལམ་རིམ་གྱིས་མ་སྦྱངས་ཀྱང་གྲུབ་པར་གནས་པའི་དོན་ལ་འདོད་པའོ། ། སུན་འབྱིན་པ་ནི་མ་བསྟན་པ་དང་ལོག་པར་བསྟན་པས་སོ། ། རྐྱེན་ནི་མོས་པའི་གང་ཟག་དང་ཕྲད་པས་སོ། ། མི་འབྱིན་པའི་ཐབས་ནི་རྟོག་པ་དང་སྦྱར་ཏེ་ཆོས་བསྟན་པའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་བཟའ་བའི་དམ་ཚིག་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པའོ། ། མི་སྟོན་པ་ནི་མི་གཙང་བའི་བློས་དོར་ཏེ་དུས་འདས་པའོ། །

"Despising" means that day and night pass without having meditated upon that. The condition is the possession of a poor transmission that teaches the profound. The method for not [committing] it is to meditate on the deity. "Pure by nature" refers to the two views. "Doubting" means that the realization of those two has not arisen. It is when day and night pass without the non-conceptualization of their identity. The condition is being separated from the sublime guru and being under the influence of viewing things as substantial entities. The method for not [committing] it is to familiarize oneself with the view by relying on the instructions of the sublime guru. "Malicious ones" refers to humans and non-humans. It is when day and night pass while performing intense, non-beneficial acts motivated by hatred due to the influence of harming oneself. The condition is the power of having committed misdeeds. The method for not [committing] it is to meditate on patience, as should be known from the scriptures on repelling Māra. "Phenomena free from names and so forth" refers to the union of luminosity and [the two truths]. "Realizing that" means that day and night pass by realizing it otherwise, in a way that is inconsistent with the nature of those two. The condition is not meeting a spiritual friend. The method for not [committing] it is through their instructions. "The faithful" refers to those who, even without training in the stages of the path, desire the meaning of abiding in accomplishment. "Refuting" is through not teaching or teaching incorrectly. The condition is meeting an individual with devotion. The method for not [committing] it is to teach the Dharma in accordance with their conceptual thoughts. "Samaya" refers to the samayas of consumption, such as the five nectars and so forth. "Not showing" means that day and night pass while discarding them with a mind of impurity.

རྐྱེན་ནི་རྫས་ཉེ་བར་གནས་པའོ། ། མི་འབྱིན་པའི་ཐབས་ནི་མི་རྟོག་པའི་སེམས་ཀྱིས་སོ། ། ཉེས་པ་འདི་རྣམས་ལྕི་ཡང་ཡོད་ཀྱང་གནོད་པ་ནི་འདྲའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ཡིན་པས་སོ། ། སྔགས་པས་འདི་དག་སྤངས་ནས་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ངེས་པར་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤང་བྱ་སྤངས་པའི་ཡོན་ཏན་ནོ། ། གཞན་དུ་དམ་ཚིག་ལས་ཉམས་ན། ། ཉམས་པས་བདུད་ཀྱིས་བཟུང་བར་འགྱུར། ། དེ་ནས་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་འགྱུར་ཞིང་། ། ཐུར་དུ་བལྟས་#ཏེ་དམྱལ་བར་འགྲོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉམས་པའི་ཉེས་པ་མདོར་བསྡུས་པའོ། ། དེ་བས་ང་རྒྱལ་བཅོམ་ནས་ནི། ། བདག་ཉིད་མ་འཁྲུལ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་བག་བྱ་བ་ལ་བསླབ་པའོ། ། དབང་བསྐུར་ནས་ལྟུང་བ་བཅུ་བཞི་པ་དང་བླ་མ་ལྔ་བཅུ་གང་འདོད་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་དག་ནི་དོན་རྒྱས་པར་སྟོན་པ་ཡིན་པས་ངེས་པར་ནན་ཏན་གྱིས་བསླབས་ཏེ་གཞན་དུ་ན་བླ་མའི་ཉེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་བཅུ་བཞི་པོ་བསྡུ་ན་གསུམ་སྟེ། ཐུན་མོང་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་ཉམས་པར་བྱེད་པ་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་ཉམས་པར་བྱེད་པ་དང་། དེ་གཉིས་ཀ་མི་ཉམས་པར་བྱེད་པའོ། ། ལྟུང་བ་དང་པོ་དང་གཉིས་བ་ནི་གཉིས་ཀ་མི་#ཉམས་པར་བྱེད་པའོ། ། སྤུན་ལ་དང་། བྱམས་སྤོང་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་འདོར་དང་། གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨོད་པ་དང་། གདུག་ལ་#བྱམས་པ་སྤོང་བ་སྟེ། ལྔ་པོ་དེ་དག་ནི་ཐུན་མོང་གི་སེམས་མི་ཉམས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་འབད་པས་བསྲུང་ངོ་། ། གསང་བ་སྒྲོགས་པ་དང་། ཕུང་པོ་སྨོད་པ་དང་། དག་པའི་ཆོས་ལ་ཡིད་གཉིས་དང་། ། མིང་སོགས་བྲལ་ལ་དེར་རྟོག་དང་། །

The condition is the presence of the substance. The method for not emitting is by means of a non-conceptual mind. Although these faults vary in weight, the harm is the same. Why? Because they are root downfalls. "Once the mantrin has abandoned these, siddhi will certainly be attained" refers to the qualities of abandoning what is to be abandoned. "Otherwise, if one degenerates from the samaya, through that degeneration one will be seized by Māra; thereafter, one will experience suffering and, looking downward, go to hell" is a summary of the faults of degeneration. "Therefore, having conquered pride, one should know oneself to be undeluded" is the training in heedfulness. After receiving empowerment, one must certainly train with diligence in the fourteen downfalls and whichever sādhanas of the fifty [points regarding] the guru one desires, as these teach the meaning in detail; otherwise, it is a fault of the guru. If those fourteen are condensed, there are three: not letting the common bodhicitta degenerate, not letting the special bodhicitta degenerate, and not letting both degenerate. The first and second downfalls are for the purpose of not letting both degenerate. The five—abandoning [one's] siblings, abandoning loving-kindness, discarding bodhicitta, disparaging the tenets, and abandoning loving-kindness toward the malicious—are for the purpose of not letting the common mind degenerate; therefore, one should guard them with effort. Proclaiming secrets, disparaging the aggregates, having doubt regarding the pure dharma, and conceptualizing that which is free from name and so forth—

སེམས་སུན་འབྱིན་པ་དང་། དམ་ཚིག་མི་བསྟེན་པ་དང་། ཤེས་རབ་སྨོད་པ་དེ་རྣམས་སྤངས་པས་ཁྱད་པར་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་ཉམས་པར་བྱེད་པའོ། ། ཡང་དེ་ནི་ལྟ་སྤྱོད་སྒོམ་#གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ལ་ཡིད་གཉིས་དང་། མིང་སོགས་བྲལ་ལ་དེར་རྟོག་སྤངས་པས་ལྟ་བ་རྣམ་གཉིས་#རྟོགས་པའོ། ། དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དང་ལྔ་པ་དང་དྲུག་པ་དང་བདུན་པ་དང་བརྒྱད་པ་དང་#བཅུ་པའི་དགུ་སྤངས་པས་སྒོམ་#པའི་མན་ངག་དང་། སེམས་སུན་འབྱིན་པ་དང་། དམ་ཚིག་མི་བསྟེན་#པ་དང་། ཤེས་རབ་སྨོད་པ་གསུམ་གྱིས་#དགུ་སྤངས་ཤིང་སྦྱངས་པས་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་གསུམ་མ་སྤངས་པར་བསྒོམས་པས་བཀའ་འདའ་#དང་། བླ་མ་བརྙས་པ་མ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་བཅུ་དང་ལྔ་བཅུ་ལ་ནན་ཏན་ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱ་སྟེ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཉམས་ན་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་#མ་ཡིན་པར་སྔགས་ཚིག་ཙམ་གྱིས་མན་ངག་བསྟན་ནས། ། བླ་མར་ཁས་འཆེ་བ་ལྟུང་བའི་སྣོད་དུ་བསྒྲུབས་ན་མི་དགེ་བའི་རྒྱུ་བྱས་པས#། མི་དགེ་བའི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ། སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་དང་། བདུད་སྡིག་ཅན་དང་། སླུ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་སྐྱོན་མང་དུ་མི་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བླ་མ་དང་སློབ་མ་དེ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་རྙེད་#པ་དང་བཀུར་སྟིའི་རྒྱུས་#བསྒྲུབས་པས་ངན་སོང་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དང་རྐྱེན་དེས་དུག་དང་བདུད་རྩི་འདྲེས་པ་དང་འདྲའོ། ། དེ་བས་ན་བླ་མ་དམ་པ་བསྟེན་པ་གཅེས་པར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་གསུངས་སོ། །

By abandoning the disparagement of the mind, the failure to maintain the samaya, and the reviling of insight, one ensures that the extraordinary bodhicitta does not degenerate. Furthermore, this is also the nature of the view, conduct, and meditation. By abandoning doubt regarding the dharma and the conceptualization of names and so forth—which are devoid of them—one realizes the two aspects of the view. By abandoning the nine [faults] of the first, second, third, fourth, fifth, sixth, seventh, eighth, and tenth [stages], one possesses the pith instructions of meditation. By abandoning and purifying the nine [faults] of disparaging the mind, failing to maintain the samaya, and reviling insight, one possesses the conduct. If one meditates without abandoning these three, one transgresses the command and fails to abandon the disparagement of the guru. Therefore, one must apply oneself repeatedly to the ten and the fifty, for they are the root of all siddhis. If they degenerate, all faults will arise. Otherwise, if one teaches the pith instructions through mere mantra words and establishes oneself as a guru who is a vessel for downfalls, one creates the cause of non-virtue; this is called the "dominant condition of non-virtue." Such a person is called a sinful friend, a wicked māra, and a deceiver; I shall not enumerate their many faults. Such a guru and disciple, having pursued the aggregates of the dharma of the perfectly enlightened Buddha for the sake of gain and honor, employ the methods and conditions for achieving the lower realms; it is like a mixture of poison and nectar. Therefore, the Great Vajradhara has taught that relying upon a sublime guru is essential.

དམ་པའི་གྲོགས་དང་བླ་མ་དང་། ། མ་ཕྲད་སྲིད་པར་འཁྱམས་པ་ལས། ། ཕན་ཕྱིར་བླ་མའི་ལུང་བཞིན་དུ། ། བྲིས་པས་དེ་དག་ལ་ཕན་ཤོག། འདི་མཐོང་ཙམ་གྱིས་སྐྱེ་བོ་རྣམས། ། ཆོས་ལ་ནན་ཏན་བྱ་བའི་རྒྱུར། ། གྱུར་ནས་བླ་མ་གཙོར་བྱེད་ཅིང་། ། སྒྲུབ་#ལ་ནན་ཏན་བྱེད་པའི་རྒྱུར། ། སྐལ་ངན་སྐྱེ་བོ་རྣམས་དང་ཕྲད་པ་ན། ། རང་སྐྱོན་དབང་གིས་སྨོད་པར་བྱེད་མོད་ཀྱི། ། དྲང་སྲོང་ཆེན་པོའི་ལུང་ནི་སུ་ཞིག་སྤོང་། ། དེ་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་ཡང་གནོད་#མ་གྱུར། ། གསང་བ་བླ་ན་མེད་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་སྒོར་ཞུགས་པའི། ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་བསླབ་#པའི་ཕྱིར། ། གསལ་བྱེད་མན་ངག་བཀོད་པའོ། ། གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་མན་ངག་ཅེས་བྱ་བ་སློབ་དཔོན་རྒྱལ་བའི་ལྷས་མཛད་པའི་རྩ་བའི་ལྟུང་བའི་འགྲེལ་པ་མཁས་པ་ཆེན་པོ་དཱི་པཾ་ཀཱ་#ར་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ནའི་ཞལ་སྔ་ནས་གསུངས་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་དེ་ཉིད་དང་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱལ་བས་བསྒྱུར་བའོ། ། ། །

Having failed to meet with holy companions and gurus, I have wandered in cyclic existence. Therefore, for the sake of benefiting others, I have written this in accordance with the instructions of my guru; may it be of benefit to them. May this work, by the mere sight of it, become a cause for people to apply themselves earnestly to the Dharma, and may it become a cause for them to prioritize the guru and apply themselves earnestly to spiritual practice. When meeting with unfortunate people, they may indeed disparage it due to the power of their own faults; yet who would reject the prophecy of a great sage? Therefore, may it not cause harm to them either. This is a manual of pith instructions for clarifying the training of yogins who have entered the gateway of the Unsurpassed Secret Vajrayāna. This concludes the commentary on the root downfalls composed by the master Jayadeva, titled "Pith Instructions for Clarifying the Training of Yogins of the Secret Mantra Vajrayāna," as spoken in the presence of the great scholar Dīpaṃkara Śrījñāna. It was translated by that very paṇḍita and the translator, the monk Tsultrim Gyalwa.