An Etymological Discussion of the Meaning of “Empowerment”

༄༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཨཪྠ་ནི་རུཀྟི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དབང་གི་དོན་ངེས་པར་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཆོས་སྐུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི། ། སྐུ་གཉིས་པོ་ལ་ཁྱབ་གནས་པ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་རྟག་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། དབང་གི་དོན་ནི་ངེས་པར་བཤད། ། རྒྱས་བཤད་བདེ་བ་བསྒྲུབ་བྱ་ནི། ། ད་ལྟ་ཉིད་དུ་གྱུར་ཡིན་པར། ། སེམས་དཔའ་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ། དབང་གིས་དེ་མ་ཐག་གྲོལ་ཕྱིར། ། གཙོ་མིན་གཞན་ལས་རྒྱས་བཤད་ནི། ། ཇི་ལྟར་རང་གིས་མྱོང་བར་འགྱུར། ། ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་འཇིག་བཅས་པས། ། གྲོལ་བའང་རྣམ་པར་འཇིག་པར་རིགས། ། དེ་ཕྱིར་ཟག་མེད་བསྒྲུབ་བྱ་ནི། ། འཇིག་མེད་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ། ། འགྲོ་བའི་དོན་བྱ་ནུས་ལྡན་པ། ། བདེ་བ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། ། སྐྱོབ་པའི་སྐུ་ནི་དེ་ཉིད་དེ། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན། ། དེ་ལ་ཡང་ནི་གནས་པའི་སྐུ། ། ལོངས་སྤྱོད་སྤྲུལ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། ། ཐེག་ཆེན་བླ་ན་མེད་པར་ནི། ། གཉིས་པོའང་མཁས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ། ། གཞན་ནི་དེ་ཡི་སྦྱོར་མིན་པས། ། རང་དང་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་ཕྱིར་རོ། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པར་ཡང་། ། བསྒྲུབ་བྱ་སྐུ་དེར་བསྒོམས་པ་ཡིས། ། རོ་གཅིག་གསལ་བ་བསམ་མི་ཁྱབ། ། འདི་ནི་ཐུབ་ཆེན་ཆོས་སྐུའི་མཚན། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཡི། ། ལམ་དེ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་ཀྱང་། ། གཙོ་བོ་དེ་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། སྦྱིན་སོགས་ལས་ལས་གཉིས་པོ་དེ། ། བསྒྲུབ་བྱ་སྐུ་གསུམ་པོ་འདིར་ནི། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་རིམ་དེ་ལྟ་བུར། ། སྦྱིན་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་བརྩོན་འགྲུས། །

In the language of India: Abhiṣekārthanirukti-nāma. In the language of Tibet: dBang gi don nges par brjod pa zhes bya ba. Homage to the Blessed One, the glorious Vajrasattva. The dharmakāya of great bliss, Pervading and abiding in the two bodies, To the eternal Vajradhara, I prostrate. The meaning of empowerment shall be definitively explained. If the goal to be accomplished were bliss, And that were to occur at this very moment, It would be illogical for that to be a "heroic being" (sattva), Because one would be liberated immediately through empowerment. How could an explanation from another, who is not the principal, Be experienced by oneself? Just as the goal to be accomplished is subject to destruction, It would follow that liberation is also subject to destruction. Therefore, the goal to be accomplished is untainted, Undecaying, and unsurpassed; It is endowed with the power to act for the benefit of beings, A bliss like the expanse of space. That very body of the Protector Is explained as the dharmakāya. The bodies that abide within it Are characterized as the saṃbhogakāya and nirmāṇakāya. In the unsurpassed Mahāyāna, These two are also the goals to be accomplished by the wise. Since others are not the application of that, It is for the sake of accomplishing the welfare of oneself and others. Even in the Pāramitāyāna, By meditating on that body as the goal to be accomplished, The single taste, clarity, and inconceivability— This is the name of the Great Sage’s dharmakāya. Through the power of meditating on that path Of the Perfection of Wisdom, That principal [body] will be attained. From the activities of generosity and so forth, those two Are the goals to be accomplished; here, in these three bodies, Through such a sequence of perfections, Generosity, ethical discipline, patience, and diligence...

བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་སོགས་པས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ། ། ལྷ་ཡི་ཕྱག་རྒྱའི་དངོས་པོ་སྟེ། ། གཙོ་བོ་དང་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བ། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་ཡིས་ཀྱང་ངོ་། ། གང་ཞིག་ལ་ལར་བདེ་ཆེན་པོར། ། བསམ་མི་ཁྱབ་ཀུན་སྟོབས་ལས་ཀྱང་། ། བསྒྲུབ་བྱ་གཉིས་དང་གནས་ཀྱི་སྐུ། ། རང་བཞིན་ཞེས་བྱར་རབ་བསྡུས་ཏེ། ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། དེ་ཉིད་ལས་བྱུང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ལུས་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་ཀྱང་། ། དེ་ཡི་ངོ་བོར་བརྟགས་ནའོ། ། རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བཤད་པ་ནི། ། བསོད་ནམས་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིས་ཏེ། ། རང་བཞིན་ཞེས་བྱའི་རྣལ་འབྱོར་ཆེར། ། བསྒྲུབ་བྱ་གཉིས་པོའང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཕྱིར་རྒྱུད་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཕྱག་རྒྱ་མོ་ཡི་བརྡ་ཡིས་ནི། ། དབང་བསྐུར་དང་ལས་ཆོས་སྐུ་ཡི། ། རང་བཞིན་དུ་ཡང་མཚོན་པ་ཙམ། ། གཙོ་བོ་དེ་ཉིད་གཅིག་པུར་མཚོན། ། ཁ་ཅིག་གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་རིག། དེ་ཉིད་སྒྲུབ་ཐབས་དང་བཅས་པར། ། འདིར་མཚོན་ནོ་ཞེས་གཞན་རྣམས་གནས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཡིས་ནི་སྐུ་གསུམ་མོ། ། རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་འདིར་རབ་མཚོན། ། འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་དབང་བསྐུར་ལ། ། མཁས་རྣམས་གཞན་དག་དེ་ལྟར་སྨྲ། ། དེ་ལ་ཕྱོགས་དང་པོའི་བསམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དངོས་པོ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པ་དག་གི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལྟ་བུར་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་མཛད་ཅིང་། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་ཟད་པར་བཏོན་པ།

Through meditative concentration, insight, and so forth, the object of accomplishment in Yoga Tantra is the entity of the deity’s mudrā, consisting of the principal deity and the maṇḍala deities, through both emanation and reabsorption. In some cases, within great bliss, through the power of the inconceivable all, the two objects of accomplishment and the body of the state are thoroughly condensed as the "nature." One should meditate on all phenomena as arising from that very reality. Even the activities of the body and so forth are to be analyzed as being of that same essence. The explanation in two aspects is by way of the cause of the accumulation of merit; likewise, the two objects of accomplishment are included within the great yoga called "nature." Therefore, in all the tantras, by means of the symbols of the mudrās, the empowerment, the activities, and the dharmakāya are merely indicated as the nature. The principal deity alone is indicated; some others understand it in that way. Others maintain that the reality, together with the sādhana, is indicated here. By means of the mudrā, the three bodies are clearly distinguished and indicated here. Thus, regarding the wisdom empowerment, the learned others speak in that manner. In that regard, the intention of the first position is as follows: the entity of great bliss, the inconceivable, which serves as the basis for the saṃbhogakāya and nirmāṇakāya, acts for the benefit of all beings without exception like a wish-fulfilling jewel, having completely uprooted the seeds of the latencies of affliction.

སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་གཞི་མ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་འབྲས་བུའི་གཙོ་བོ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྒོམ་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། མི་ཤེས་པར་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་དེ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཐོབ་ན་ནི་བསྒོམ་པ་དོན་མེད་དོ། ། གཙོ་བོ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་དེའི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་མ་གྱུར་ན་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་དེར་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕྱག་རྒྱས་མཚོན་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཙམ་སོ་སོར་སྣང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་མཐུན་པར་སྣང་བ་དེ་ཉིད་དུས་ཕྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། རྒྱུད་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་མོར་ཡང་དག་པར་སྦྱར་བར་བླ་མའི་མན་ངག་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནོར་བུའི་དཀྱིལ་ན་གནས་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ་མ་སོང་བའི་བར་མ་དོ་ན་གནས་པ་ལ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ན་དམིགས་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་དང་རབ་ཏུ་འགལ་བར་གྱུར་པའི་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྣང་བ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དངོས་པོའི་ཡེ་ཤེས་ནི་དེའི་དཔེར་གྱུར་པར་བལྟས་ཏེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྣམ་པ་དང་མཐུན་པ་ལ་བརྟགས་པ་ལས་དཔེ་དང་ལྡན་པའི་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་དཔེ་འདིས་ཤིན་ཏུ་ཐར་པའི་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་འདོད་པ་རྣམས་ལ་ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །

The dharmakāya, the primary fruit characterized by the complete transformation of the ālayavijñāna—the basis for the latencies of the utterly pure qualities of all buddhas—is the nature of the utterly pure dharmadhātu. This is to be accomplished through the meditation of Yoga Tantra; it is not to be meditated upon without knowing it, for in this context there is no cognition that perceives it. If it were already attained, meditation would be pointless. If the primary supramundane path is not present as a manifest entity, one cannot recognize the non-primary entity. Therefore, one should meditate on the liberation into suchness at a later time, focusing on that very appearance which accords with suchness: the mere non-conceptual great bliss indicated by the mudrā blessed by all the tathāgatas. One should meditate by regarding the nondual appearance of great bliss—the wisdom of the entity—as an illustration, while focusing on the bodhicitta abiding in the center of the jewel, which has not yet gone outside but remains in the intermediate state, through the authentic union with the mudrā as taught in the tantras and according to the guru’s pith instructions. By examining what accords with its aspect, this illustration will serve to very closely indicate the ultimate wisdom of complete liberation for those who desire it. Through the investigation of what accords with its aspect, the ultimate wisdom that possesses the illustration will also be very effectively illustrated for those who seek the ultimate wisdom of complete liberation.

དེ་བས་ན་འདིར་བླ་མ་རྣམས་ཀྱི་མན་ངག་ལས་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ངེས་པར་ཤེས་པར་གྱུར་ན་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པ་དེ་ཉིད་དང་བསྐྱེད་པ་དང་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་བཅས་པའི་སྦྱོར་བའང་མཚོན་པ་ཡིན་ལ། དེ་གུས་པ་དང་བཅས་པས་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྒོམ་པའམ། ལྷའི་དངོས་པོ་དང་པོར་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་དང་། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ལྷུར་བླངས་པའི་སྟོབས་ལས་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་རབ་ཏུ་བདེ་བ་དང་སྐུ་གསུམ་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་སུ་གཙོ་བོའི་ཕྱིར་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། སྐུ་གཉིས་པོའི་རྟེན་དེ་ཉིད་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕྱོགས་དང་པོའི་བསམ་པ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱོགས་གཉིས་པའི་དགོངས་པ་ཡང་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་ཡང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཟག་པ་མེད་པ་ནི་བདག་གིས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱི། དེ་བས་ཀྱང་དེའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལས་མ་གཏོགས་པ་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་དེས་ན་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱང་མཚོན་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྒྲུབ་ཐབས་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཚོགས་མཐོང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་དུ་དམ་ཚིག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ལྷའི་དངོས་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་བཏབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །

Therefore, according to the pith instructions of the gurus, if one definitely realizes that ultimate wisdom, then the meditation on the vajra of space itself, along with the deity yoga of the generation and completion stages, is also symbolized. One should meditate upon this continuously and with devotion, possessing the samaya. Through the power of meditating on this in its entirety, or through the power of first meditating on the entity of the deity and the power of earnestly undertaking the great samaya, one will very swiftly attain supreme bliss and the three kāyas. At the time of the wisdom-knowledge empowerment, because it is the primary [kāya], it symbolizes the dharmakāya, which is the very basis of the other two kāyas; such is the thought of the first position. The intention of the second position is also as follows: although I myself must also accomplish that untainted great bliss, it cannot be accomplished by anything other than the means of its accomplishment. Therefore, one should understand that the means of accomplishment is also symbolized. In that regard, the sādhana is the meditation on the nature of the path in order to see the mundane and supramundane accumulations. Furthermore, in the Yoga Tantras, it is the wisdom that is sealed by the wisdom-mudrā of all the tathāgatas, in accordance with the samaya of the deity’s entity.

དེ་ཡང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བས་མཚོན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་མ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་རྩོམ་པར་བྱེད་པའི་དུས་ན་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་མཚོན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་ཆོ་ག་ནི་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་སྙེད་དུ་རབ་ཏུ་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་སྤྲོ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་མོའི་གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཐོར་བར་བྱ་བ་དང་། ནུ་མ་སྲ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རེག་པར་བྱ་བ་དང་། རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། དུང་མོ་རྣ་བས་ཐོས་པར་བྱ་བ་དང་། མ་མཆུའི་རོ་མྱང་བར་བྱ་བ་དང་། ལུས་པོ་ལ་རི་དྭགས་ཀྱི་ལྟེ་བས་བྱུགས་པའི་དྲི་མ་མནམ་ཞིང་། དེ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཡང་དག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ལ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་ཡང་དག་པར་བཟུང་སྟེ་ཡང་དག་པར་བརྩམས་པ་ཉིད་ལས་མཚོན་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལུས་པོ་བསྡམས་པས་བླངས་པའི་ནུ་མ་ལ་སོགས་པའི་སྲ་བ་རྣམས་ནི་སའི་རང་བཞིན་རེག་བྱ་ཤེས་པའི་དམིགས་བྱར་གྱུར་པ་རང་སྣང་བ་ཙམ་པོ་དེས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དམིགས་པ་ལས་གཞན་དུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་བརྟག་པར་མི་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོ་ག་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་བཅས་པར་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གཏི་མུག་ལོངས་སྤྱོད་པར་གནས་པ་དང་། གཏི་མུག་དགའ་མ་སྟེ་རྡོ་རྗེར་གནས་སོ། །

Furthermore, at the time of commencing the generation stage that produces the signs of the wisdom of suchness—exemplified by the empowerment of the wisdom of insight—it is said that the generation stage itself is likewise exemplified. Regarding that, the ritual consists of the following: the practitioner should observe the form and so forth of a mudrā who is endowed with enthusiasm, as taught in the Glorious Guhyasamāja and other such condensed tantras; touch her firm breasts and so forth; engage in passion; hear the sound of her conch-like voice with the ears; taste the flavor of her lips; and smell the fragrance of the musk applied to her body. Having correctly realized that the nature of these things is like an illusion, one should correctly grasp the innate joy that arises together with them as being the very essence of the path of accumulation, in the nature of the Tathāgatas such as Vairocana and the goddesses such as Rūpavajrā, and thus exemplify it through that very engagement. By restraining the body of that very mudrā, the firmness of the breasts and so forth—which are the objects of the tactile consciousness of the earth element—are merely one's own appearances; one should not conceptualize them in any way other than as the perception of external objects. The joy born from such a ritual and wisdom is the Blessed One Vairocana abiding as the enjoyment of delusion, and the Joy of Delusion abiding as the Vajra.

ཐབས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་གནས་པ་ལས་བསྙེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡན་ལག་དང་པོ་སྟེ། ངེས་པར་རིག་པར་བྱེད་པའི་ཆར་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་དེའི་དེ་མ་ཐག་པར་ཡང་དག་པར་མཚོན་པའོ། ། དེ་སྐད་དུ་གསུངས་པ། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་རབ་སྦྱོར་བ། ། གང་ཡིན་པ་འདི་བསྙེན་པར་གསུངས། ། ཞེས་སོ། ། འདིར་ཕྱིས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པར་གྱུར་པ་རྣམས་དང་། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། གཏི་མུག་དགའ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བླ་མ་དང་སློབ་མ་མཁས་པ་དག་གིས་ཇི་ལྟ་བའི་མན་ངག་གིས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ཀྱི་པདྨ་ནི། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ནང་ཟུར་གསུམ་པ་དང་། ནམ་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཅན་དང་། སྟེང་ནས་སྟེང་དུ་རྣམ་པར་རྒྱས་པ་ནི་ས་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པའི་དམིགས་པར་བྱ་བར་གྱུར་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་པ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རྡོ་རྗེ་དབྱུག་པ་སྲ་ཞིང་མཁྲེགས་པའི་ངོ་བོ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཁ་གྱེན་དུ་བལྟས་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་། ཟག་པ་མེད་པ་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ་སོར་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་མ་མཐོང་བར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །

Abiding in the stage of method is the first branch, the characteristic of the approach (sevā). It is the immediate and perfect indication of that which has been correctly undertaken as a portion of definitive knowledge. As it is said: "That which is the thorough application to accomplishing the object of accomplishment is taught as the approach." In this context, the subsequent actions—such as the emanation and reabsorption of all the Tathāgatas, including Vairocana and the others, as well as Mohavajrā and the others, the Bodhisattvas, and Moharatī and the others—should be performed by the guru and the learned disciple according to the oral instructions (upadeśa). Therefore, the lotus of that very seal of the dharmadhātu is a three-cornered interior within the emptiness of body, speech, and mind. Having the nature of space and expanding further and further upward, it becomes the object of observation for the purification of the stages (bhūmi). It is the utterly pure nature of the dharmadhātu, the indivisible essence of authentic wisdom. Possessing the object of observation of emptiness equal to space, the essence of which is a firm and solid vajra-staff, it faces upward. Thus, the dharmadhātu is non-dual and untainted; it is the essence of the path of seeing, which causes one to perceive the characteristic of the individual realization of the dharmadhātu in all respects. This is to be understood from the seal (mudrā).

དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་དེའི་གཉིས་སུ་དབྱེ་བའི་སྦྱོར་བའི་བདག་ཉིད་དང་བྲལ་མོད་ཀྱང་། གཙོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་དམིགས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་པ་ཆུའི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཤེར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་ཞེ་སྡང་ལ་སྤྱོད་པར་གནས་པ་སྟེ་ཞེ་སྡང་དགའ་མ་དང་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའོ། ། ཐབས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལས་ཡན་ལག་གཉིས་པ་སྟེ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་དེ་མ་ཐག་པར་མཚོན་པའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་མཉམ་སྦྱར་བ། ། ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་པར་འདོད། ། ཅེས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ཀྱི་པདྨ་རྣམ་པར་རྒྱས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་གཟུགས་དེའི་ནང་དུ་གཞུག་པ་དང་། དབྱུང་བར་ལྡན་པ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྡོ་རྗེས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པར་བྱས་པས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཟག་པ་མེད་པ་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་མཚོན་པར་བྱེད་པ་དེ་མང་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནི་ཕྱག་རྒྱས་རིག་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེར་ཡང་པདྨ་གང་ཡིན་པའི་ནང་དུ་དྲུལ་བའི་མཐུས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་དང་། དེའི་དམིགས་པར་བྱ་བར་གྱུར་པ་དྲུལ་བའི་དབང་གིས་དྲོ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་ན་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་གོས་དཀར་མོ་སྟེ། ཆགས་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་གནས་པ་འདོད་ཆགས་དགའ་མ་དང་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའོ། །

In that regard, although the wisdom that renders the vajra and lotus non-dual is indeed free from the nature of the application that differentiates them into two, the innate joy that arises together with the moist nature of the water element—which serves as the focal object of the principal [deity]—is the Blessed One Akṣobhya and Māmakī, who abide in the practice of hatred; they are the Joy of Hatred and the Vajra of Hatred. This represents the second branch, the "near-attainment," immediately following the stage of method. As it is said: "The union of the vajra and lotus is held to be the near-attainment." Furthermore, by repeatedly fixing the vajra—which is the nature of authentic wisdom—within the lotus of that very mudrā of the dharmadhātu, which is the form of the dharmadhātu in its full expansion, and by possessing the entry and emergence [of the vital essence], one should cultivate this many times. This represents the nature of the path of meditation, which is the uncontaminated characteristic of the individual discernment of all phenomena. This is the "awareness through the mudrā." In that context, the wisdom arising through the power of churning within the lotus, and the heat that arises by the power of churning which serves as its focal object, is the innate joy that, by its very nature, is the Blessed One Amitābha and Pāṇḍaravāsinī; they are the Joy of Attachment and the Vajra of Attachment, who abide in the enjoyment of passion.

དེ་ནི་ཐབས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལས་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡན་ལག་གསུམ་པའི་དེ་མ་ཐག་པར་མཚོན་པའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། ཧཱུཾ་ཕཊ་ཡི་གེར་ལྡན་བྱ་སྟེ། ། བསྐྱོད་པ་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་པ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་དག་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་སུ་ཤིན་ཏུ་ཞེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྔོན་དུ་སྦྱར་བ་བྱ་བ་ལ་སྔོན་དུ་སྦྱོར་བ་བྱས་པའི་བདེ་བ་དང་བདེ་བ་མཚུངས་པར་སོ་སོར་རིག་པའི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱི་སེམས་དེ་ལ་བསྙེམས་པ་དང་སྤྲོ་བ་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཙོ་བོ་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ། ང་རྒྱལ་དང་། ཆང་གི་ངོ་བོ་དང་། བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་བཟུང་བ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱས་རིག་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནི་ཆགས་པའི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོའི་ཐུན་མོང་བ་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་ཡིན་གྱི། འདི་ཡན་ལག་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་དག་གིས་གཉིས་སུ་མེད་པ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མཆོག་ཏུ་དམ་པ་དགའ་བར་གཏི་མུག་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཚུལ་རྣམས་རོ་མཉམ་པར་གྱུར་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དམིགས་པ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བར་བརྟུན་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྒྲུབ་བྱར་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ལམ་བརྟུན་པས་མཚོན་པ་སྟེ། མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་གང་ཡིན་པ་བཟུང་ངོ་། ། དེ་ནི་ཕྱག་རྒྱས་རིག་པར་བྱེད་དོ། །

This indicates the third branch, called "Accomplishment," immediately following the stage of "Method." As it is said: "One should possess the syllables HŪṂ and PHAṬ; this is taught as the accomplishment of movement." In that very stage, all the Tathāgatas and the natures of their insight, through intense attachment to insight and method, give rise to a mind of pride that individually experiences bliss and equal bliss. That pride and enthusiasm is the Blessed One, the Principal Jewel; it assumes the nature of pride, the essence of liquor, and the nature of the uninterrupted path, and is made known by the mudrā. This belongs to the common nature of the passionate mind, the Vajra of Passion itself, and is not a separate branch. Following that, through the intense meditation on the non-dual appearance of insight and method, the supreme and most excellent joy arises. This is characterized by the path that is directed toward the object of accomplishment—the wisdom of supreme joy—which focuses on the utterly pure Dharmadhātu where the modes of delusion, hatred, and passion have become of one taste. This is the path of the final stage that is grasped; it is made known by the mudrā.

དེ་ལ་ནོར་བུའི་རྩ་བུ་ག་གང་ཡིན་པ་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་བཅས་པ་འཆུག་ཅིང་གཡོ་བ་རླུང་གི་ཁམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རེག་བྱར་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་ནི་བདེ་བར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀུན་ནས་སྨྲས་པའི་བྱ་བ་རྣམས་མི་འཇུག་པའི་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལ་ལས་ཀྱི་རྐྱེན་རྣམས་འཆུག་པ་མེད་ཅིང་བར་ཆད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་གཏི་མུག་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རོ་མཉམ་པའི་རང་བཞིན་རིག་པར་བྱེད་པ་པོ་རྩེ་མོའི་བུ་གའི་དཀྱིལ་དུ་རེག་བྱ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་གང་ཡིན་པའོ། ། དེ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ཕྲག་དོག་ཏུ་འདོད་པ་དམ་ཚིག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་གནས་པའི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་དང་རྡོ་རྗེ་དགའ་མའོ། ། ཐབས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་གི་རྒྱུ་རྣམས་ཞི་བར་གྱུར་པས་བདེ་བའི་སྦྱོར་བ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་འབྲས་བུ་གཞན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་མེད་དོ། ། དེ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་ཡན་ལག་བཞི་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། རང་གི་བདེ་བ་རང་བཞིན་བཞི། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོར་བཤད་པ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། ལོངས་སྤྱོད་པ་བཞི་པའི་གནས་སྐབས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དུས་འདིར་ཡིད་མཉམ་པར་བཞག་པས་གཏི་མུག་དང་། ཞེ་སྡང་དང་།

In that regard, at the opening of the jewel, the bodhicitta together with great bliss is shifting and moving. The wisdom that perceives the wind element as the tactile sensation of the bodhicitta is the very nature of the authentic wisdom of the Vajra itself, in which the activities described in all the treatises on bliss do not apply. When the objective to be accomplished is manifested, the causal conditions do not falter, and because there is no interruption, the result is actualized. This is the innate bliss, the essence of supreme joy characterized by the experience of tactile sensation in the center of the tip-opening, which makes known the nature of the equal taste of ignorance, hatred, attachment, and so forth. That is the Blessed One as he is actually applied: the Blessed One Amoghasiddhi, who is asserted as envy, abiding in the enjoyment of the samaya, the Samaya-Vajra and Vajra-Nandā. Because the causes of attachment, hatred, and ignorance have been pacified through the stage of method, there is no enjoyment of another result in the fruit of the extremely extensive application of bliss. This is what is called "great accomplishment" (mahāsādhana), the characteristic of the fourth branch. As it is said: "One's own bliss, the fourfold nature, is explained as great accomplishment." In this very stage of the fourth enjoyment, at the time of the wisdom of insight (prajñājñāna), by means of the mind being placed in meditative equipoise, ignorance, hatred, and...

འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རབ་ཏུ་སྤྱོད་པར་འཇུག་པ་རྣམས་དང་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ཀྱི་ཐ་མ་ཐ་མ་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། དེ་རྣམས་ཟད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀུན་དེའི་ངོ་བོར་སོན་པའོ། ། རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེས་གཤིན་རྗེ་མཐར་འབྱིན་དང་། ཤེས་རབ་མཐར་འབྱིན་དང་། པདྨ་མཐར་འབྱིན་དང་། བགེགས་མཐར་འབྱིན་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་ཡང་འདིར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གཏི་མུག་ཟད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་གཤིན་རྗེ་མཐར་འབྱིན་ནོ། ། ཞེ་སྡང་ཟད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཤེས་རབ་མཐར་འབྱིན་པའོ། ། འདོད་ཆགས་ཟད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་པདྨ་མཐར་འབྱིན་པའོ། ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་བགེགས་མཐར་འབྱིན་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པ་ནི་བགེགས་ཀྱི་རྒྱུན་རྣམས་བསྐྲད་པས་ནའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། གཏི་མུག་གཏི་མུག་ལོངས་སྤྱོད་པས། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་ཕྱིན་གཏི་མུག་ཟད། ། ཅེས་པ་ནས་བརྩམས་ནས། སྒྲིབ་པ་ཀུན་ཟད་ཡེ་ཤེས་ནི། ། བགེགས་མཐར་འབྱིན་པར་འདིར་བཤད་དོ། ། ཞེས་པ་ཇི་སྙེད་པའོ། ། དེ་སྙེད་ཀྱིས་ནི་གཏི་མུག་དང་ཞེ་སྡང་དང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། དེའི་བག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པའི་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་དང་། མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པའི་མོས་པ་སྤྱོད་པ་དང་། བསམ་པ་ཀུན་དུ་དག་པ་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དང་། རྣམ་པར་བྲལ་བའི་སར་འགྲོ་བ་རྣམས་དང་།

It is the state of becoming of one taste with those who engage in the thorough practice of attachment and so forth. The characteristics of their latencies are to be applied exactly according to the characteristics of the ultimate purity. The wisdom of their exhaustion is the state in which all characteristics, such as the afflictive and cognitive obscurations, have reached the nature of that [wisdom]. The mudrā taught in the Tantra symbolizes here the forms of Yamāntaka, Prajñāntaka, Padmāntaka, and Vighnāntaka. Among these, the wisdom of the exhaustion of delusion is Yamāntaka; the wisdom of the exhaustion of hatred is Prajñāntaka; the wisdom of the exhaustion of attachment is Padmāntaka; and the wisdom of the exhaustion of all obscurations is Vighnāntaka, because upon attaining the dharmakāya, the streams of obstructors are expelled. As it is said: "By the enjoyment of delusion, Yamāntaka exhausts delusion," and so on, up to: "The wisdom that exhausts all obscurations Is explained here as Vighnāntaka." By that much, [one understands] the paths of accumulation, seeing, and meditation, which serve as the antidotes to delusion, hatred, attachment, and so forth, as well as their latencies; and the stages of the path of aspiring conduct, the completely pure intention, the ripened state, and the state of being free from all obscurations.

དེར་སོང་བ་རྣམས་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལ་སོགས་པར་བསྙེན་པ་དང་། ཉེ་བའི་བསྙེན་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པའི་རྟགས་སམ་རྒྱུ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའི་རིམ་པ་དང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་རོ། ། རྩོམ་པ་དང་། སོ་སོར་རིག་པ་ཙམ་དང་། རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རོ་གཅིག་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའི་དཔེར་གྱུར་པ་སྟེ། དཔེ་དང་ལྡན་པ་ཡང་དག་པར་ཐོབ་པར་བྱེད་ཅིང་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱས་བཏབ་པའོ། ། དེའི་རྒྱུ་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམ་པ་བཞི་པོ་དེས་འདིར་ཡང་དག་པར་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱས་རིག་པར་བྱེད་པའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ལས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ། ལས་རྣམ་པར་དག་པས་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་པས་ནའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་དག་ན། ། ཉོན་མོངས་རྡོ་རྗེའི་སྒྲིབ་པ་འདག། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་དག་པའི། ། ལས་ལས་འབྲས་བུ་དག་པ་སྐྱེ། ། ཞེས་སོ། ། འདིས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྒྲིབ་པ་མེད་ཅིང་ཟད་པ་དང་འཇིག་པ་མེད་པ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་དང་། མཉམ་པ་ཉིད་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་།

Those who have gone there [to the mandala] perform the approach, close approach, accomplishment, and great accomplishment of the glorious Guhyasamāja and so forth. These characteristics are the signs or causes for attaining utterly pure wisdom, and they are applied exactly according to the stages of the wisdom empowerment. Composition, mere individual awareness, analytical discernment, and the arising of wisdom are the analogies for the Great Vajradhara of the single taste of great bliss. Being endowed with these analogies, they cause one to truly attain and illustrate [the goal], and are thus sealed by all the Tathāgatas. Here, the four types of sādhana serve as the causes that truly illustrate this, which is what is meant by "making known through the mudrā." Following that, through the complete purification of all activities, the obscurations of afflictions and the knowable become a great purification. This is because through the purification of activities, the purification of the result is attained. As it is said: "When all activities are completely purified, The vajra obscurations of affliction are cleansed. From the complete purification of all activities, The pure result arises from activity." Therefore, the characteristic of the dharmakāya to be accomplished is unobscured, inexhaustible, and indestructible. It is the nature of the wisdom of the dharmadhātu, the utterly pure non-dual great bliss, which possesses the identity of the mirror-like, the equality, the discerning, and the all-accomplishing wisdoms, as well as the sambhogakāya.

སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་རྒྱུ་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་དང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐབས་སུ་བཅས་པ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་འདིར་ཕྱག་རྒྱའི་དཔེ་ལས་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ། ། འདིས་ན་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དེ་མ་ཐག་པར་ཡན་ལག་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་འདུས་ནས། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་རྩེ་མོར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཕྱིན་པ་ན་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བས་པདྨ་ལ་ནོར་བུའི་ཐོར་ཏོས་མནན་ནས་རླུང་གིས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་གོམས་པར་བྱ་ཞིང་། ཡི་གེ་ཕཊ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དེ་ནི་རྣམ་པར་མི་ཆོད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད་པར་དབང་པོའི་ཚོགས་རྣམས་སོ་སོར་ཐིམ་པར་གྱུར་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འབའ་ཞིག་ཙམ་དུ་སྣང་བར་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་པ་ལས་འདས་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོར་སྣང་བར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གསུངས་གཅིག་ཏུ་ཞི་བདེ་གསུང་བའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་དཔེར་གྱུར་པ་ནི། དཔེ་དེ་དང་དཔེ་དང་ལྡན་པ་དག་མི་ཕྱེད་པར་མོས་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་དེ་ཉིད་འདིར་མཉམ་པར་གཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་འདི་ལ་ཡང་དག་པར་མཚོན་པར་བྱའོ། ། ཡང་དག་པར་མཚོན་པ་བརྟན་པར་བྱས་ནས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་དང་། དམ་ཚིག་ཇི་ལྟ་བར་ལྷའི་དངོས་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ། སྙིང་གར་ཟླ་བ་དང་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེར་གུས་པས་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཡུན་རིང་པོར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་།

The cause of the nirmāṇakāya, the object of accomplishment, and the means of all the buddhas are illustrated in this mantra vehicle by means of the analogy of the mudrā. Accordingly, immediately following the definition of the sādhana, one unites with a mudrā possessing the supreme limbs; when the bodhicitta reaches the tip of the vajra-jewel, one should, according to the oral instructions, press the jewel-tip against the lotus and train in the mastery of the wind. One should then correctly retain it with mantras such as the syllable phaṭ. That innate joy is uninterrupted and inexpressible; as the collection of the sense faculties dissolves individually, it appears as nothing but great bliss. This is the utterly pure nature of the wisdom of the dharmadhātu, which illustrates the dharmakāya. Because all the tathāgatas have spoken with one voice of the peace that transcends duality and expression, the example of the Vajradhara to be attained is the inseparable conviction in that analogy and its possessor. Thus, with a mind in meditative equipoise, one should correctly illustrate that very suchness here. Having stabilized that correct illustration, one should perform the yoga of the deity’s form according to the stages of clear realization and the samaya. Then, at the heart, upon a moon and the syllable hūṃ and so forth, one should meditate for a long time without interruption and with devotion on the innate yoga of the space-vajra.

དམ་ཚིག་གི་སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པར་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དེ་བསྒོམས་ན་ཤིན་ཏུ་བདེ་བ་དེར་རབ་ཏུ་མྱུར་བར་འཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱོགས་གཉིས་པའི་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱོགས་གསུམ་པའི་དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཙམ་དང་། སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དང་བཅས་པ་ཙམ་ནི་མཚོན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཙམ་ཞིག་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྦྱོར་བ་མེད་པས་ནའོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་གཞན་སྐུ་གཉིས་པོ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་པར་བསྡུ་ཞིང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པར་ཡང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་དེར་གྱུར་པའི་ནང་དུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཙོ་བོའོ། ། དེར་གནས་པ་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་། དོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་གསལ་བའི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དང་། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་མངོན་དུ་རྟོགས་པའི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་གསུམ་པོའི་རང་བཞིན་དེ་རྣམས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲས་བུ་གཞན་དུ་གྱུར་པའོ། །

One should meditate according to the instructions while possessing the conduct of the samaya. If one meditates in that very way, one will very swiftly attain that supreme bliss. Thus has the second position been stated. The intention of the third position is as follows: neither the dharmakāya alone, without the means of accomplishment, nor the means of accomplishment alone, are what is to be illustrated. This is because in this Mahāyāna, that alone is not what is to be accomplished. Why is that? Because by that alone, there is no application for the benefit of sentient beings. Therefore, the other two bodies must also be perfectly gathered and accomplished through wisdom. In this way, even in the Pāramitāyāna, within that which has become the utterly pure dharmadhātu, the wisdom of the dharmakāya is the primary object to be accomplished, known as the dharmakāya. Abiding therein, there is the mirror-like wisdom (ādarśajñāna) which clearly perceives the nature of all things and all objects like a reflection; the wisdom of equality (samatājñāna) which realizes the equality of all buddhas; and the discerning wisdom (pratyavekṣaṇājñāna) which thoroughly understands and realizes the nature of all objects and all aspects of meaning exactly as they are. These three wisdoms, by nature, are the other result known as the saṃbhogakāya.

དེ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་གྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མཛད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་འབྲས་བུ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་པས་སོ། ། དེ་ནས་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་ཡང་ལུགས་ཇི་ལྟ་བར་རྒྱུད་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་མི་བསྐྱོད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་སྟེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཙོ་བོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དུ་གསལ་བ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ངོ་བོའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་མཉམ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་སྟེ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རྗེས་སུ་རྟོག་ཅིང་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རང་གི་ངོ་བོའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་གཉིས་པ་སྟེ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པར་མཛད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་གཞན་མ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ལྟར་ན་སྐུ་གསུམ་ཆར་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །

Likewise, the wisdom of all-accomplishing activity, characterized by performing all activities for the benefit of beings, is asserted to be the resultant nirmāṇakāya. Furthermore, in the Mantra Vehicle, according to the systems of the tantras, the essence of the utterly pure dharmadhātu, the nature of the Vajradhara Akṣobhya, the identity of the wisdom of the utterly pure nature, is called the dharmakāya; it is the primary object of accomplishment. Similarly, the clarity of all phenomena appearing in their various aspects is the nature of the mirror-like wisdom, the essence of Vairocana. The nature of realizing the equality of all buddhas is the essence of the wisdom of equality, the nature of Ratnasambhava. The characteristic of discerning and thoroughly determining the nature of all objects is the nature of the discriminating wisdom, the essence of Amitābha. These constitute the second result to be accomplished, called the saṃbhogakāya. Likewise, the nature of the wisdom of all-accomplishing activity, characterized by performing the various benefits for beings, is the nature of Amoghasiddhi; this is the other result to be accomplished, called the nirmāṇakāya. Thus, all three bodies are to be accomplished.

དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པའི་ཕྱག་རྒྱས་བརྡ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཚོན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། འདིས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་རྩེ་མོར་ཕྱིན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་གནས་དེ་ཉིད་ལ་ཕྱོགས་གཉིས་པར་སྨྲས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བརྟན་པར་བྱས་པས་དེའི་ལྷན་ཅིག་བྱུང་བ་ནི་བདག་དང་གཞན་དུ་དབྱེ་བར་སྣང་བ་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཙམ་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྣང་བ་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་ཐིམ་པ་ངག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་མནན་པའི་རང་བཞིན་སོ་སོ་རང་རིག་པ་གཅིག་པུར་གནས་ཤིང་གཞི་དང་བྲལ་བ། བདེ་བ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་རང་རིག་པ་ཙམ་དུ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་མཚན་ཉིད་མཚོན་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་ཇི་སྲིད་དུ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་གཏོང་མི་བྱེད་ན། ། དགའ་བ་ལས་སྐྱེས་བརྗོད་མེད་བདེ། ། དེ་སྲིད་རྣམ་པར་མི་གཅོད་ཐོབ། ། ཅེས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེའི་ཐོར་ཏོ་ནས་ཐོན་ཀར་ཡང་དག་པར་བྱུང་སྟེ། གནས་མེད་པར་གནས་པ་ཡང་ཡུལ་རབ་ཏུ་ཉེ་བ་ལྟ་བུ་ལ་དམིགས་བའི་དབང་གིས་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བའི་དངོས་པོར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་པ་དེ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའི་མཚན་ཉིད་མཚོན་པའོ། །

Therefore, that which is to be accomplished is to be indicated by the mudrā equal to all the tathāgatas, according to the symbolic convention. Thus, at the time of the wisdom empowerment, by means of the oral instructions, one stabilizes the bodhicitta at that very location where it has reached the tip of the vajra-jewel, in the manner described as the second stage. Its coemergent state is that which is free from the appearance of the distinction between self and other; it is the supreme great bliss, the non-dual appearance in which all collections of distraction have dissolved, and which is of the nature of suppressing verbal conceptualization and so forth. Abiding as a single state of individual self-cognition, free from a basis, one should realize it as bliss equal to space, as mere self-cognition. This is the indication of the definition of the dharmakāya. As it is said: "As long as the yogi does not let go of the bodhicitta, So long will he attain the uninterrupted bliss Born of joy, which is inexpressible." When the bodhicitta emerges from the tip of the vajra and abides without a location, yet by the power of focusing on an object as if it were very near, the self-cognizing wisdom that experiences the bodhicitta as the entity of bliss is the indication of the definition of the saṃbhogakāya.

ཤེས་རབ་ཀྱི་པདྨོ་གང་ཡིན་པའི་ནང་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ངོ་བོ་དེ་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་ལས་ཕྱིར་བལྟས་ནས་ཐོག་མ་འཕྲོས་པའི་ཡོངས་སུ་དགའ་བ་རང་རིག་པ་དེ་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྐུ་གསུམ་པོ་རྣམས་དུས་ཇི་ལྟ་བར་ཕྱག་རྒྱས་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་དུ་བརྟན་པར་མཚོན་པར་བྱ་ཞིང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་ལྷའི་དངོས་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། སྔགས་ཀྱི་དངོས་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྩ་བ་སྟེ། དེ་སྔོན་དུ་བྱས་ལ་དེ་ནས་ཕྱིས་ནི་གཉིས་པར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་དམ་ཚིག་དང་བཅས་པར་བསྒོམས་ན་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་སྐུ་རྣམས་མྱུར་དུ་རབ་ཏུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱོགས་གསུམ་པ་ནི་དེ་ལྟར་སྨྲ་བར་སེམས་ཏེ། ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་རྣམས་སུ་སྐུ་གསུམ་པོའི་བདག་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་དུས་མཚོན་པར་བྱ་བར་རིགས་སོ་ཞེས་སོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དངོས་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་གཙོ་བོ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཙམ་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་གཅིག་གོ། ། དེ་ཉིད་དང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་པ་ནི་གཞན་ནོ། ། དམ་ཚིག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ལྟ་བུའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པས་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དང་། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་གཉིས་པོ་དེ་དག་ཉིད་མཚོན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་གཞན་ཏེ།

Within the lotus of insight, the essence of the enjoyment of bodhicitta is directed outward from the vajra-jewel; that initial radiance of self-awareness, the "complete joy," is the definition of the nirmāṇakāya. Therefore, the three bodies should be manifested and stabilized at the proper time through the mudrās and instructions exactly as they are, and should be realized accordingly. This is the root of the Great Yoga, consisting of the mudrā of the deity-entity and the mudrā of the mantra-entity. Having preceded with these, if one subsequently meditates on the second entity together with the samaya, the bodies will be very swiftly and fully attained. The third position thinks as follows: in the Yoginī tantras such as the Hevajra, it is appropriate to indicate that very accomplishment of the nature of the three bodies during the time of the wisdom-knowledge empowerment. One view holds that it indicates only the dharmakāya, the primary nature of the coemergent essence of great bliss. Another view holds that it is also the sādhana of the various aspects and so forth. Still another view holds that by following the mudrās of all the tathāgatas according to the samaya, it indicates both the dharmakāya and saṃbhogakāya, as well as the nirmāṇakāya.

འདི་ལྟར་སྣང་བ་མེད་པ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རང་རིག་པ་བདེ་བར་སྣང་བ་དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མའི་འཁོར་ལོའི་རང་བཞིན་ཅན་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རབ་ཏུ་མཚོན་པ་སྟེ། གང་ཡང་ཀུནྡ་དང་། དུང་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་རིག་པ་དེ་ནི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའི་རང་རིག་པའོ། ། དེ་ལྟར་གསུངས་པ། ཀུན་རྫོབ་དུང་དང་ཀུནྡ་འདྲ། ། རྣམ་པ་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཅན། ། ཁུ་བའི་དངོས་འགྱུར་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། དེ་བདེ་འདོད་ལྡན་མར་ནི་བཤད། ། ཅེས་པ་ནི་དེ་ཉིད་མཆོག་ཏུ་དགའ་བོ་དང་བྲལ་བའི་དགའ་བའི་དབུས་སུ་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཁས་པ་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པར་སེམས་སོ། ། གང་གི་ཚེ་གསུངས་པ། མཆོག་དང་བྲལ་བའི་དབུས་དག་ཏུ། ། བརྟན་པར་བྱས་ཏེ་མཚོན་བྱ་བརྟག། དགའ་བ་གསུམ་པོ་རྣམ་སྤངས་པ། ། བྲལ་བའི་དང་པོ་མཚོན་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། འོ་ན་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞི་བ་མ་ཡིན་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱིས་ན་འདིར་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུད་སྨད་པར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་དེ་གསུངས་པ། ། བདེ་བ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་གང་། ། གང་ཕྱིར་བདེ་བ་དེ་ཉིད་མིན། ། ཞེས་གསུངས་པས་ནའོ། ། གཞན་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་ཡང་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཙམ་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་གསུངས་པས། དེར་ཡང་ཐེག་པའི་དབྱེ་བ་ལས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་དབྱེ་བ་མེད་དེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་ཡང་ངོ་། །

Thus, that which is non-apparent, equal to space, great bliss, and self-awareness appearing as bliss is the nature of the wheel of yoginīs, the definitive illustration of the dharmakāya. Furthermore, the self-awareness of the bodhicitta, which is like a jasmine flower or a conch shell, is the self-awareness of the glorious Heruka, the saṃbhogakāya. As it is said: "Conventionally, it is like a conch or jasmine, Its nature is the aspect of bliss. The Blessed One is the transformation into the essence of fluid; That bliss is explained as the Desire-possessing Lady." The learned and logical ones consider that this refers to the illustration of suchness in the midst of joy, which is free from supreme joy. As it is said: "In the midst of that which is free from the supreme, Having made it firm, one should examine the illustration. Having completely abandoned the three joys, One should illustrate the first of the 'free'." If one asks: "In that case, since the goal to be accomplished is great bliss that is not peaceful, does this not disparage the Hevajra Tantra?" It is said: "That which is the great arising of bliss is not that very bliss itself." Because of this statement, [it is not disparaged]. Furthermore, in the Pāramitāyāna, such as the Prajñāpāramitā and so forth, it is also taught that non-duality itself is the goal to be accomplished. Therefore, even there, because suchness is without division according to the divisions of the vehicles, it would follow that it is not suchness [if it were otherwise]. Thus, [the Tantra is not disparaged].

འོ་ན་ཐབས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི་ཡོད་ལ་འབྲས་བུའི་དབྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་ཚུལ་ནི་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ལས་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པར་མཐོང་སྟེ། དཔེར་ན་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་དང་། ནས་ཀྱི་མྱུ་གུ་ལྟ་བུའོ། ། གཞན་དུ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་གོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྱུར་བ་དང་བྱེད་རྒྱུ་དག་ནི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། ཐོབ་བྱ་ཐོབ་བྱེད་ལ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མེད་དོ། ། དེ་བས་དེའི་ཐོབ་བྱ་ཙམ་གྱི་ཐབས་ཀྱི་དབྱེ་བས་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདི་དག་ཏུ་གསལ་བར་རོ་གཅིག་པ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདུས་མ་བྱས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཙོ་བོ་འདི་ལ་དབྱེ་བ་མེད་དོ། ། འདི་ཉིད་ཀྱིས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་གི་དུས་སུ་མཚོན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། མཆོག་དང་བྲལ་བའི་དབུས་གང་ཡིན་པར་ཡང་དེ་མཚོན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ནི་བདེ་བའི་དངོས་པོ་ཤིན་ཏུ་རགས་པའི་ཕྱིར་ན་ཤིན་ཏུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རོ་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཙམ་བྱ་བ་བྱས་པར་འགྱུར་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་ནི་དེའི་ཚེ་སོ་སོར་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་བྲལ་བའི་དགའ་བའི་ཐ་མ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དག་ཟད་པས་བྱ་བ་བྱས་པ་སྟེ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བཅོམ་པར་བྱ་བ་བྱས་པའི་མཚན་ཉིད་འདིས་ནི་མཆོག་ཏུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཙམ་རོ་གཅིག་པ་དེ་ཡང་དག་པར་མཚོན་དུ་རུང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་གསུངས་པ། བྲལ་བའི་ཐ་མར་གནས་པ་ན། ། ཞེས་པ་སྟེ།

Now, as for how it is that there are distinctions in the methods but no distinctions in the result: one observes that distinct causes produce distinct results, such as, for example, a rice sprout and a barley sprout. If it is argued that otherwise [the methods] would not be productive but would instead be erroneous, that is not so. While the transformative and the causal [methods] become distinct through their differences, such is not the case for the goal and the means of attainment. Therefore, the essence of the goal itself is not differentiated by the distinctions of the methods for attaining it. Consequently, in these Mahāyāna [systems], there is no distinction in this primary object to be accomplished—the unconditioned nature of the dharmadhātu, which is of a single taste and equal to space. For this very reason, such an object to be accomplished is not indicated at the time of the wisdom-knowledge empowerment (jñāna-abhiṣeka), nor is it indicated in the "supreme and free" (parama-virama) intermediate state. This is because, since the entity of bliss there is extremely coarse, the characteristic of having completed the task—which is the mere manifestation of the flavor of the ultimate nirvāṇa—is not individually experienced at that time. Therefore, at the end of the "free" joy (virama-ānanda), when desire and the [other] [joys] have ceased, the task is completed. By means of this characteristic of having completed the task—of having thoroughly overcome all conceptual constructions through union with the samaya-mudrā—that single taste, which is the mere manifestation of the supreme nirvāṇa, can be correctly indicated. Thus, it is also said in the Tantra: "When abiding at the end of the free..."

དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་འདོད་དོ། ། དེ་ནི་འདིར་གཞན་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། འདི་ལྟར་གསལ་ཞིང་རོ་གཅིག་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རབ་ཏུ་གསལ་བ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡང་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ལྟར་གང་དང་གང་གི་རང་བཞིན་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་ཏེ། དཔེར་ན་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སེམས་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་དངོས་པོ་བཞིན་ནོ། ། དཔེར་ན་དབྱེ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཟག་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱི་བདེ་བའི་དངོས་པོ་ནི་རང་བཞིན་ཁོ་ནའོ། ། རྟགས་དེ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་ན་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། ། གང་གི་ཚེ་དེ་དེར་གནས་པར་མི་འགྱུར་ན་ནི་གཞན་པོ་ཡང་གནས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་རྟགས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་ན་དབྱེ་བ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་མ་གྲུབ་སྟེ། སྔོན་པོའི་དངོས་པོ་བཞིན་དུ་བདེ་བའི་དངོས་པོ་ལ་ཡང་གཅིག་དང་དུ་མའི་རྣམ་པར་སྦྱར་བས་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་འདི་ལྟ་སྟེ་ཇི་ལྟར་སྔོན་པོའི་དངོས་པོ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་རྒྱ་ཆེར་ཡོངས་སུ་ཆད་པ་འདིས་ན་རྒྱ་ཆེར་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདེ་བའི་དངོས་པོ་ཡང་སྟེ། སྔ་དྲོ་ཉི་མས་གདུངས་པ་གང་ཞིག་བསིལ་བའི་ཆུར་ཞུགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདེ་བར་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ནི་རང་གི་རེག་བྱ་ལ་རེག་པའི་ཤེས་པ་ཡུལ་རྒྱ་རྣམ་པར་ཆད་པར་དམིགས་པ་རབ་ཏུ་གསལ་བ་འདིས་བདེ་བ་ལ་ཕན་གདགས་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་།

Thus, some masters assert. However, in this context, that other [position] is held to be illogical. This is because the very nature of great bliss, which is luminous and of a single taste, is that which is to be realized in all Mahāyāna systems; for just as luminosity is, so too is great bliss the nature of the unobscured mind. In this way, whatever cannot be differentiated from its own nature is that nature; for example, the mind characterized by luminosity is the very entity of luminosity. For example, the entity of the bliss of the uncontaminated mind, which is an indivisible nature, is the nature itself. For that reason alone, it abides as the nature itself. If it were not to abide as such, then the other [phenomena] would also not abide, because there is no difference in the logical mark. If one objects: "The claim that there is no differentiation is unestablished, because the entity of bliss, like the entity of blue, is differentiated by being associated with the aspects of unity and multiplicity," then [we reply]: It is not so. Just as the entity of blue is extensively differentiated by this extensive delimitation of the objective aspect, so too is the entity of bliss. For example, just as one who was tormented by the sun in the morning perceives bliss upon entering cool water, [one perceives bliss in various ways]. If this is argued, it is not logical. In that case, the cognition that touches its own tactile object perceives a delimited objective aspect; because this is merely characterized by the entity of benefiting the bliss, [it is not the bliss itself].

དེ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྦྱོར་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདེ་བའི་དངོས་པོ་ཡང་ཟག་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཞིང་དེར་དེ་ལ་གཞིག་པའི་དངོས་པོ་མེད་དོ། ། སེམས་དེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་སེམས་དངོས་པོ་མེད་ན་ནི་རང་རིག་པ་མེད་པས་དེ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཚད་མ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་གྱི་དོན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ལུང་དང་ཡང་འགལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དངོས་པོ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་ནི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ལ་བདེ་བ་མི་ཤིགས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བག་ཆགས་རྣམས་ཐོགས་པ་དང་ཆགས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ནའོ། ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པར་ཡང་གསལ་བ་རོ་གཅིག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་བདེ་བའི་དངོས་པོ་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱང་གདུལ་བྱ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ལ་གང་དང་གང་ན་བདེ་བ་དེ་དང་དེར་ཉོན་མོངས་པས་འགགས་པར་འགྱུར་བ་དང་། འཇིགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་འདིས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཆོག་ཏུ་བདེ་བའི་ངོ་བོ་དེ་དག་ལ་ཡང་དག་པར་སྦས་ནས་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཙམ་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་བསྒྲུབ་བྱ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་པར་བལྟའོ། །

In this regard, it is because [the dharmakāya] is free from the conceptual application of being one or many. Therefore, just as the nature of a clearly manifest entity is its own nature, likewise the entity of bliss is also the nature of the uncontaminated mind, and in that state, there is no entity to be analyzed. It is not to be proven that the mind is a non-entity; for if the mind were a non-entity, self-awareness would be absent, and because that [awareness] would have no basis, valid cognition would be impossible. Furthermore, it would lack the capacity for the welfare of others, and it would also contradict the scriptures. As for the claim that the entity of great bliss is not a peaceful nature, it is because indestructible bliss is the very essence of being unimpeded and unattached to the latencies of all afflictions and secondary afflictions. Even in the Vehicle of the Perfections, the dharmakāya to be realized is described as the single taste of clarity; this does not exclude the entity of bliss. Nevertheless, for those disciples who are free from desire, wherever there is bliss, it is obstructed by afflictions and fear arises. For this reason, the Blessed One, having perfectly concealed that essence of supreme bliss from them, taught that the dharmakāya to be realized is the Perfection of Wisdom, characterized merely by the single taste of clarity. Thus should it be viewed.

ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྔགས་སུ་ནི་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་རབ་ཏུ་འདུལ་བར་གཟིགས་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པ་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཙམ་རོ་གཅིག་པར་རབ་ཏུ་གསལ་ཞིང་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་གཞན་དུ་གསལ་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་གསལ་བར་མཛད་པ་འདིས་ན་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། འོན་ཀྱང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པར་ཡང་ཤིན་ཏུ་སྒྲིབ་པ་མེད་ཅིང་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལྟ་ཞོག་གི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བརྒྱད་པ་ཉིད་ན་ཡང་ཤིན་ཏུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། རབ་ཏུ་ཞི་བར་མཐར་མི་གཡོ། ། མི་མཉམ་མཉམ་པར་དབང་བསྒྱུར་བ། ། རྟོག་མེད་བདེ་བ་དེ་ཡི་ཕྱིར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤིན་ཏུ་རྟོགས། ། ཞེས་སོ། ། གང་དག་ཀྱང་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་བདེ་བའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྨོད་ཅིང་སྐུར་བ་བཏབ་བོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་དེར་སུན་དབྱུང་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེའི་དཔེའི་བདེ་བ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་འཇིག་པ་ཅན་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་གང་ཞིག་འདོད་པར་འགྱུར་ན་འདི་གསལ་ཞིང་སྤང་བར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་སོ། ། དེ་དག་ཀྱང་རྒྱ་ཆེར་ནི་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་ལེའུ་བརྒྱད་པའི་འགྲེལ་པ་མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བར་བདག་གིས་བླ་མ་དམ་པས་གསུངས་པས་ན་བདག་ནི་འདིར་རྒྱ་ཆེར་མི་འགོད་དོ། ། གང་དག་ཡང་བྲལ་མཐར་གནས་ཞེས་པ།

In the Mantra Mahāyāna, having perceived that worldly beings are to be thoroughly tamed by means of great passion, it is perfectly and clearly established that the very nature of great bliss—which is non-dual, a mere vivid clarity, of a single taste, as vast as space, and without any other appearance—is that which is to be accomplished. Therefore, there is no contradiction. Furthermore, in the Pāramitāyāna, let alone the great bliss of a Buddha, which is utterly unobscured and profoundly peaceful, it is taught that even on the eighth bodhisattva ground itself, one possesses great bliss. As it is said: "Utterly peaceful, not wavering at the limit, Mastery over the unequal and the equal, Because of that non-conceptual bliss, The bodhisattva is thoroughly realized." As for those who say that in the Hevajra itself the accomplishment of bliss is disparaged and rejected, that too is unreasonable. In that context, the unobscured great bliss, equal to space, which is the object of accomplishment, is not being refuted. Rather, if anyone were to claim that the example of bliss—which is with outflows and subject to destruction—is the object of accomplishment, then that would be something to be clarified and abandoned. These points have been explained at length by my holy guru in the commentary on the eighth chapter of the Hevajra titled The Pearl Garland, and thus I shall not record them here in detail. As for those who say, "Abiding at the limit of separation,"...

བྲལ་བའི་མཐའ་མ་ན་གནས་པ་ཇི་སྲིད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མཆོག་ཏུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བྱ་བ་བྱས་པའི་རང་བཞིན་དེ་བདེ་བ་ཆེན་པོས་མཚོན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བྲལ་མཐར་གནས་ཞེས་པ་ནི་འབྲུ་མང་པོ་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཡང་དེ་རང་བཞིན་དགའ་བ་ཐ་མའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་། ཐ་མ་ནི་གསུམ་པོ་ཡོངས་ཀྱི་ཐ་མར་ནི་རིགས་པ་མ་བྱིན་པའི་ཕྱིར་ན་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། འདིས་ནི་བྲལ་བའི་ཐ་མར་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་གསལ་བ་གཉིས་སུ་མེད་པ་བརྗོད་པ་ལས་འདས་པ་འདུན་པ་མེད་པ་འདོད་ཆགས་དང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་མཚོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ནི་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ལྟར་གང་དེའི་གནས་སྐབས་ན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་རིག་པ་མེད་དེ། ཤེས་རབ་དང་ཐབས་དག་གི་ཡུལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པར་སོ་སོར་སྣང་བས་ནའོ། ། བརྗོད་པ་ལས་འདས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་དང་ནང་དག་གི་དོན་དུ་མ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ནའོ། ། འདོད་ཆགས་དང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཁམས་དང་མི་ལྡན་ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཁམས་དེ་དང་ལྡན་ན་ནི་ཡང་ཐོགས་པ་མེད་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་འདུན་པ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་མངོན་དུ་འདོད་པས་ནའོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ལ་ནང་དུ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན།

The claim that the nature of having accomplished what was to be done—abiding in the ultimate limit of separation—is not characterized by great bliss, is also illogical. The term "abiding in the ultimate limit of separation" is a bahuvrīhi compound. Furthermore, regarding the statement that "it is the nature of the final joy," since it is not logical for "final" to refer to the very end of the three [joys], one should understand that it is precisely that which is to be meditated upon. By this, the claim that the ultimate limit of separation is characterized as being equal to space, luminous, non-dual, beyond expression, without aspiration, and having abandoned both passion and the absence of passion, is not a correct realization. This is because in that state, there is no awareness of non-dual wisdom, as the various objects of insight and method appear distinctly. Nor is it beyond expression, because there is conceptualization regarding the many external and internal objects. Nor is it the abandonment of passion and the absence of passion, because if one lacks the element of bodhicitta, the absence of passion arises, whereas if one possesses that element, it arises without obstruction. Nor is it without aspiration, because one repeatedly desires to manifest that very bliss. If it is argued that the mind itself realizes the mind internally in that way:

འོ་ན་མིག་ཟུམ་པ་ལ་སོགས་པ་འདིས་རབ་ཏུ་འབད་པ་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་བཅོམ་པས་ཕྱེ་བས་སོ་སོར་སྣང་བ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པས་ཕྱག་རྒྱ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་ནའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་པདྨ་ལ་ལྟོས་ན་མཆོག་ཏུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་བྱ་བ་བྱས་པ་དེ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བས་ན་དེ་ལ་ནི་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ན། འོ་ན་ཁ་ཟས་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། ཡན་ལག་བྱུག་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་བྱུགས་པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་བྱ་བ་བྱས་པ་དེ་བསྐྱེད་པས་ཆོག་པར་འགྱུར་རོ། ། འདིར་དེ་ཙམ་ཞིག་སྨྲས་པས་ཆོག་སྟེ། དེ་རྒྱས་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གསུངས་པ། རང་བཞིན་ཞེས་བྱའི་བདེ་ཆེན་པོ། ། མཆོག་གི་ཐ་མར་མཚོན་པར་འགྱུར། ། བྲལ་བའི་ཐོག་མར་རབ་འབད་པས། ། རྣལ་འབྱོར་མ་རྒྱུད་ལ་དེ་བསྒྲུབ། ། ཅེས(། ,་) སོ། ། འོ་ན་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་རྣམས་དང་། ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་རྣམས་སུ་དབང་བསྐུར་བ་རྣམ་པ་དུ་ཙམ་ཞིག་མངོན་དུ་འདོད་ཅེ་ན། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ནི་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་འདིར་ནི་དབང་བསྐུར་བ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་དབྱེ་བར་སྨྲ་སྟེ། རྒྱུད་འདིར་གསུམ་དུ་རབ་ཏུ་བརྟག། ཅེས་གསུངས་པས་ན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་སྨྲས་པ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པར་གསུམ་དུ་ཡང་། ། མགོན་པོས་དབང་བསྐུར་རབ་བརྗོད་ཀྱི། ། བཞི་པ་ཞེས་བྱ་མི་འདོད་དོ། ། ཞེས་པས་སོ། ། འོ་ན། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་བཞི་པའོ། །

Now, if one argues that by closing the eyes and so forth, conceptualization is thoroughly destroyed through great effort, and because of being opened, one becomes free from individual appearances, then the application to the mudrā would be fruitless, since it is established by suchness itself. If it is said that in relation to the lotus of wisdom, that which is of the nature of supreme nirvāṇa and has completed its task will not arise, and therefore it must be relied upon—then it would follow that it would suffice to produce such a task through special food and the anointing of the limbs with special ointments and so forth. Here, it is enough to say just this; it is not explained in detail. It is said: "The great bliss called 'nature' Is indicated at the end of the supreme. Through great effort at the beginning of separation, That is accomplished in the Yoginī Tantras." Now, if one asks: "How many types of empowerments are intended to be manifest in the Yoga Tantras such as the Śrī Guhyasamāja, and in the Yoginī Tantras such as the Hevajra?"—on this point, some say that in this Śrī Guhyasamāja, the empowerments are divided into three types, because it is said: "In this tantra, they are thoroughly analyzed as three." Thus, it is explained as the empowerments of body, speech, and mind. Regarding that, it is said: "By the divisions of body, speech, and mind, The Protector thoroughly described The empowerments in the glorious Guhyasamāja as three; He does not accept what is called the 'fourth'." Now, [it is said]: "That too is likewise the fourth."

ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ཇི་ལྟར་སེམས་ཤེ་ན། སྨྲས་པ། འདི་ཡིས་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་པར་བརྗོད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱན་དུ་མངོན་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ། བསྙེན་པ་བསྒྲུབ་པ་དང་པོ་སྟེ། ། གཉིས་པ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་པོ། ། གསུམ་པ་ཡང་ནི་སྒྲུབ་པ་སྟེ། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བཞི་པའོ། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ལ་འདིའི་དོན་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བཞི་པ་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། འདིར་དེའི་གོ་འཕང་ནི་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ནའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་བཞི་པའི་སྒྲར་བཤད་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དབང་བསྐུར་བར་བཤད་པ་འདིའི་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་ནི་ཇི་ལྟར་འདིར་ཆ་རྐྱེན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བར་ཉེ་བར་བརྗོད་པའོ་ཞེས་སེམས་སོ། ། གཞན་རབ་ཏུ་བློ་དང་ལྡན་པ་དག་ནི་གཞན་དུ་སེམས་ཏེ། བུམ་པའི་དབང་ནི་དང་པོ་སྟེ། ། གཉིས་པ་གསང་བའི་དབང་དུ་གསུངས། ། གསུམ་པ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཞེས་གསུངས་པས་ན་བཞི་པ་ཞེས་པ་ནི། རྒྱུད་གཞན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྲེང་བ་དང་ཆུ་དང་དབུ་རྒྱན་ལ་སོགས་པའི་དབང་བསྐུར་བ་མི་འབྱུང་བ་རྣམས་ལ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་གསུངས་པའི་ཐུན་མོང་པ་རྣམས་བོར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན། དེའི་དོན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུམ་པོ་ལས་གཞན་པ་རྒྱུད་གཞན་ལས་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཐུན་མོང་གི་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་ཐ་མར་དེ་བཞིན་བཞི་པོའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །

If one asks how this statement is to be understood, it is replied: Although this is indeed described as an empowerment, it should be understood as an ornament of the tantra. As it is said in the tantra: "The first is the service and accomplishment; the second is the near-accomplishment; the third is the accomplishment; and the fourth is the great accomplishment." The meaning of this is that the very wisdom of insight (prajñājñāna) is what is meant by the "fourth, the great accomplishment." By means of that, the state of the Great Vajra Holder is attained, for here that state is what is being illustrated. Therefore, the explanation of that very wisdom of insight by the term "fourth" means it is the "great accomplishment." Regarding the application of this explanation of empowerment, one should consider it as being metaphorically described here as an empowerment through its constituent parts. Others, however, who possess superior intelligence, think otherwise. They cite: "The first is the vase empowerment; the second is taught as the secret empowerment; the third is the wisdom of insight." Based on this, they understand the "fourth" to refer to those empowerments established in other tantras that do not occur here, such as the garland, water, and crown empowerments. This is because the common empowerments would be excluded when only the exceptional ones are mentioned. For that reason, the Blessed One stated that after the three, the "fourth" refers to the common empowerments well-known from other tantras. Thus, it is said: "The fourth is likewise."

དེས་ན་རྒྱུད་གཞན་རྣམས་སུ་གསུངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་འདི་ཉིད་དུ་ཡང་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཁྱད་པར་རྣམས་འདིར་མ་གསུངས་པ་ཡང་མཐུན་ནོ་ཞེས་པར་དགོངས་སོ། ། གཞན་རྣམས་ནི་དབང་བསྐུར་བ་བཞི་པ་འདི་སོ་སོ་བ་ཉིད་དུ་སེམས་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ཉིད་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་སུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དེ་ཉིད་མཚོན་བྱ་མཚོན་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོས་བླ་མའི་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་འགྲོ་བ་ནི་དབང་བསྐུར་བ་བཞི་པ་ཡིན་པས་ན། སེམས་ཉིད་ངེས་པ་དང་མ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་དེས་དབང་བསྐུར་བ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་སེམས་སོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། སློབ་མ་གྲོལ་བར་ཡིད་ཀྱིས་རྟོགས་བྱ་ན། ། ཆོ་གའི་རིམ་པ་ཇི་བཞིན་དབང་བསྐུར་སྦྱིན། ། ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེའི་ཐེག་པར་གྲོལ་བྱེད་པ། ། དབང་བསྐུར་རིན་ཆེན་ཚིག་ཉིད་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་པས་སོ། ། འོ་ན་བུམ་པ་དང་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་གང་ཡིན་པ་དག་ཀྱང་ཚིག་གི་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པས་ན་གང་དེ་ཉིད་ཀྱང་དབང་བསྐུར་བ་གཞན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་སྔོན་དུ་ངེས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་དང་། ངེས་པ་ཡང་མ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ནི་ངེས་པ་དང་མ་ངེས་པ་ཞེས་དབྱེ་བར་མི་འགྱུར་བས་སོ། ། གཞན་ཡང་དབང་བསྐུར་བ་གཞན་དག་གི་ཐ་མར་ནི་ཚིག་གི་དབང་ངོ་ཞེས་རྒྱུད་ལས་སྨྲས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཏན་ལ་འབེབས་པའི་དངོས་པོ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཞེས་སེམས་སོ། །

Therefore, one should understand this very tantra in the same way as it is taught in other tantras; the intention is that it is also consistent that its specific distinctions are not explicitly stated here. Others, however, consider this fourth empowerment to be distinct. They think as follows: at the time of the wisdom-knowledge empowerment, the reality of the experience of non-dual great bliss is to be realized through the guru’s quintessential instructions in the manner of the signified and the signifier. Since the definitive realization of that object is the fourth empowerment, they consider the empowerment to be of two types based on whether the nature of the mind itself is realized or not. As it is said: "If the disciple is to be liberated through mental realization, Bestow the empowerment according to the sequence of the ritual. To liberate them in the profound and vast vehicle, Bestow the precious word-empowerment itself." If one asks, "Well then, since the vase and secret empowerments are also understood through words, would they not also become a different type of empowerment?" It is not so. This is because those [lower empowerments] are established beforehand, and if what is established were of an unestablished nature, the distinction between "established" and "unestablished" would not exist. Furthermore, they consider that other tantras do not state that the "word-empowerment" occurs at the end of the other empowerments, nor is there any basis for establishing it as such.

རྣལ་འབྱོར་མའི་རྒྱུད་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པར་ཡང་སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་དབང་བསྐུར་བ་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་དུ་སེམས་ཏེ། བཞི་པ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་པ་ནི་གསུམ་པ་ལས་གཞན་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ལ་སོགས་པར་གསུངས་པའི་ཕྲེང་བ་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་ཏེ། དེ་ཡང་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་རྣམ་པ་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་རིགས་སུ་བརྗོད་པར་ཤིན་ཏུ་འདོད་པར་སྦྱར་ཏེ། གང་ཤེས་རབ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དགའ་བ་དང་དགོད་པ་ལ་བརྩོན་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་མཆོད་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་གྱི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་ངོ་། ། ཤེས་རབ་ལ་དགའ་བ་དང་བཅས་པར་དེའི་པདྨ་ལ་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གསང་བའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་གསང་བའི་དབང་ངོ་། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཕང་དུ་ཐོབ་པ་དང་བཅས་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ངོ་། ། གང་ཡང་གཉིས་པོ་དང་ལྡན་པར་བྱས་པའི་ལས་ལས་བྱུང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོག་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་དེ་བཞི་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པར་སེམས་སོ། ། དེ་ལྟར་གསུངས་པ། དགོད་པ་དག་པ་སློབ་དཔོན་ཏེ། ། ལྟ་བ་དེ་བཞིན་གསང་བའོ། ། ལག་པའི་བཅང་བ་ཤེས་རབ་སྟེ། ། གཉིས་གཉིས་སྦྱར་ལྡན་དེ་ཡང་ངོ་། ། ཞེས་པའོ། ། གཞན་དག་ནི་དབང་བསྐུར་བ་བཞི་བ་ནི་དབང་སོ་སོ་བ་ཡིན་པར་སེམས་ཏེ། ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་ལེའུ་དང་པོར་ཐམས་ཅད་པ་ཉིད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དང་།

In the Yoginī tantras such as the Hevajra, some masters consider that there are only three types of empowerment, and that the fourth is also like those. They say that the phrase "the fourth is also like that" refers to the garland, water, and other empowerments taught in the Tattvasaṃgraha and other texts, which are described as being perfectly summarized. Others, however, maintain that these four types of empowerment rituals are to be applied as being extremely desirable within the Vajra family. They hold that whoever is intent upon the joy and laughter together with the consort is of the nature of making offerings to all the Tathāgatas and so forth; because it is the characteristic of the master’s path, it is the master empowerment (ācāryābhiṣeka). That which is the gazing at her lotus together with joy in the consort is the secret empowerment (guhyābhiṣeka), because it is the secret place. That which is the attainment of the consort’s limbs in the embrace is the wisdom empowerment (prajñājñānābhiṣeka), because it is the place of wisdom. Furthermore, that which arises from the activity of the two being joined, which indicates the supreme non-dual wisdom of suchness, is the fourth. As it is said: "Laughter is the master; Gazing is likewise the secret; Holding the hands is wisdom; The union of the two is also that." Others consider the fourth empowerment to be a distinct empowerment, because the state of being all-encompassing is described in the first chapter of the Hevajra.

བདེ་བའི་འབྱུང་གནས་མ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ནི་གང་ཡང་མ་སྦྱར་བས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་དེ་ཉིད་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ནི་འདིར་དབང་བཞི་པར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་ཡང་དག་པར་འདུས་པ་ན་ནོར་བུའི་རྩེ་མོར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དབང་པོའི་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་བསྟན་དུ་མེད་པ་ཡིན་མོད་ཀྱང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གནས་སུ་འཇུག་པ་ལྟ་བུར་གནས་པ་དེ་ལ་དམིགས་པའི་དབང་གིས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དོན་དམ་པའི་བདེ་བའི་དཔེའི་རང་བཞིན། དཔེའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་མན་ངག་གི་ཇི་ལྟ་བར་གོམས་པ་ལས་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། རླུང་གི་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ནུས་པས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ་མཚོན་པར་བྱའོ། ། དབུགས་རྔུབ་པའི་རིམ་པ་གོམས་པས་འདི་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཡན་ལག་སོ་སོ་ཐམས་ཅད་ལ་སླར་བཟློག་ན་ཡན་ལག་སོ་སོ་ཐམས་ཅད་ལ་སླར་ལོག་སྟེ། ཁྱབ་པར་གྱུར་ནས་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཁྱབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་ཀྱིས་མཉམ་པར་བཞག་ཅིང་དེའི་ངོ་བོས་བྱས་པའི་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་ལས་གཞན་དུ་དགལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་འདི་དེ་ཉིད་དང་བཅས་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོར་བླ་མའི་མན་ངག་དག་གིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་མཆོད་པ་བརྩམ་ཞིང་གོམས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །

The claim that it is not the source of bliss is because nothing has been applied. Therefore, the division of that very mind empowerment into two aspects should be viewed here as the fourth empowerment. In this way, when perfectly integrated with the branch of insight, although the coemergent great bliss of bodhicitta at the tip of the jewel is beyond the engagement of the senses and inexpressible, it abides as if entering an uncommon state. By the power of focusing on that, the nature of the example of ultimate coemergent bliss—which is the experience of the example coemergent—should be indicated and illustrated through the physical yogic exercises (yantra) such as the hooking, and through the mastery of the winds, according to one's capacity and in accordance with the oral instructions. This should be indicated by training in the stages of inhalation: when all the individual limbs are reversed, they return to all the individual limbs; having become pervasive, they will also pervade all stable and moving entities. One should rest the mind in equipoise upon that very essence, and through the guru’s oral instructions, one should repeatedly perform offerings and train in this appearance of a nature that is distinct from these various things produced by that essence, as being great bliss itself. This is the established conclusion.

དེ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་ཡང་དག་པར་འདུས་པ་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་བརྟན་པར་བྱས་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ངོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཡང་གང་ཞིག་བརྟན་པར་བྱས་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ནུས་པར་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་སོ་སོར་ཁྱབ་པར་བཟློག་སྟེ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱང་དེའི་ངོ་བོར་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ལྟར་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་པ་ལས་འདས་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཙམ་དུ་སྣང་བ་འདི་ཡང་སེམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་ཉིད་དེ། བཞི་པ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་པ་འདིས་སྟོན་ཅིང་རིག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པར་སེམས་སོ། ། འདི་ལྟར་བལྟ་བར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བལྟ་བར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའི་དམ་ཚིག་སྟེ། འདི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཐམས་ཅད་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དང་བཅས་པར་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་བདག་གི་བླ་མ་མཆོག་གིས་གསལ་པོར་བཀོད་ཅིང་གསུངས་བས་འདིར་ནི་རྒྱས་པར་མི་བྱེད་དོ། ། འདི་ཐམས་ཅད་ནི་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་བླ་མས་སློབ་མ་ལ་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་དེ་ལྟ་བུར་བརྡ་དེས་རབ་ཏུ་ཡང་དག་པར་དམིགས་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཕྲ་མོ་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུངས་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པར་དགོངས་སོ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དབང་བསྐུར་བའི། །

In this regard, when one is perfectly integrated with the branch of insight, the characteristic of having stabilized the coemergent great bliss is the empowerment of the wisdom of insight, because it abides as the branch of insight. Furthermore, when the coemergent great bliss that has been stabilized is pervaded throughout all the limbs as much as possible by the mind in meditative equipoise, and even the various appearances are made into its own essence, this appearance as mere great bliss—non-dual and beyond expression, just like the wisdom of insight—is itself the empowerment of the mind. This is also the fourth [empowerment], as indicated and made known by the statement: "The fourth is also like that." This is what should be viewed; it is the samaya of viewing whatever is to be viewed as the yoga of the nature of great bliss, and it is to be meditated upon exactly as it is. All of this, together with the methods of accomplishment, has been clearly set forth and taught by my supreme guru in accordance with what is spoken in the Hevajra Tantra, so I shall not elaborate on it here. All of this is to be understood as follows: at the time when a guru in profound meditative equipoise confers the empowerment of insight and wisdom upon a disciple, they should correctly indicate it through such symbols. As it is said in the verse beginning, "The great wisdom is subtle," and so forth, it is intended that suchness is to be thoroughly realized. This is the empowerment of the wisdom of insight.

མཚོན་བྱ་མཚོན་བྱེད་དབྱེ་བ་ནི། ། གསུམ་བརྗོད་ངེས་པར་འདིར་རྟོགས་ལ། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རིགས་པ་ཟུང་། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པར་ཡོངས་གསལ་བ། ། དེ་སྙེད་གནས་པ་འདི་རྣམས་ནི། ། དེ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱའི་རྗེས་འབྲང་ཕྱིར། ། རྒྱུད་གཞན་དུ་ཡང་རྗེས་(འབྲང་ས་,འབྲངས་)པའོ། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་དང་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེར། ། བཞི་པ་ཕྱེ་བར་བརྗོད་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་འདིར་ནི་དབང་བསྐུར་ཉིད། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རིགས་པས་ལོང་། ། རྒྱུད་གཉིས་པོ་ཡི་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། རྒྱུད་ཀྱི་དམ་ཚིག་དེ་ཡིས་ཀྱང་། ། རྣལ་འབྱོར་རྣལ་འབྱོར་མ་རྒྱུད་དུ། ། གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བཞི་པའི་དབྱེ་བ་གང་ཡིན་པ། ། ལུང་དང་རིགས་པ་ཕྱི་རོལ་རྣམས། ། རྒྱ་ཆེས་པ་ཡིས་བདག་འཇིགས་ནས། ། དེ་དག་བཞག་སྟེ་འདིར་མ་བྲིས། ། གནས་རྣམས་དེ་དང་དེ་རྣམས་ལ། ། མཁས་པས་དེར་ནི་རབ་བལྟས་ནས། ། ལུང་དང་རིགས་པ་ལྡན་པ་ཡིས། ། དེ་ལ་སུན་ནི་དབྱུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་འདིར་ནི་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་། ། དབང་བསྐུར་མཆོག་གི་བསོད་ནམས་གང་འཐོབ་པ། ། དེ་ཡིས་རྒྱལ་བ་བཟང་པོ་དཔལ་སྦས་དང་། ། འགྲོ་འདི་མ་ལུས་རྒྱལ་བ་ཉིད་གྱུར་ཅིག། མཁས་པ་དུ་མའི་དབང་བསྐུར་ངེས་བརྗོད་འདི། ། སྐྱེ་བོ་དབང་བསྐུར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཞེན་པ། ། དེ་བཟློག་དོན་དུ་བདག་གིས་འདི་བསྒྱུར་བའི། ། དགེ་བས་དེ་དག་ཡང་དག་དབང་ཐོབ་ཤོག། དབང་གི་དོན་ངེས་པར་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སློབ་དཔོན་རྒྱལ་བ་བཟང་པོ་དཔལ་སྦས་པ་ཞེས་བྱ་བས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རུ་ལག་རྒྱང་གི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱི་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་།

Regarding the distinction between the signified and the signifier, understand that three are definitively expressed here. Let the learned grasp the reasoning; this is clearly elucidated in the glorious Guhyasamāja. Since these points abide in that very way, following the mudrā, they are also followed in other tantras. In the glorious Guhyasamāja and the Hevajra, the fourth is described as being divided; likewise, here, the empowerment itself should be grasped by the learned through reasoning. Following the two tantras, by means of those very samayas of the tantras, all that is taught in the yoga and yoginī tantras should be understood. As for whatever divisions of the fourth there may be, fearing that the scriptures and reasonings of outsiders are too extensive, I have set them aside and not written them here. Regarding those various points, the learned, having thoroughly examined them there, should refute them with scripture and reasoning. Whatever merit is obtained here by this explicit expression of reality and the supreme empowerment, by that may the Victorious One, Śrībhadrapāla, and all beings without exception become the Victorious Ones themselves. May those who, through the empowerment of many scholars, have a perverted attachment to empowerment, obtain the authentic empowerment through the virtue of my having translated this. This Niścayoditārthābhiṣeka-nāma, composed by the master Śrībhadrapāla, is complete. At the monastery of Rulag Gyang, in the presence of the Indian abbot Avadhūtipa, and...

བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཤཱཀྱ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

Translated and finalized by the Tibetan translator, the monk Śākya Brtson-’grus.