A Teaching on the Stage of Empowerment

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ནིརྡེ་ཤ་ན་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཀྲ་མ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དབང་གི་རིམ་པ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་དག་བྱེད་པ། ། མརྒད་ལྟ་བུར་བསྒྲུབ་པ་ཡི། ། དེ་ཉིད་གསང་བའི་དག་པ་ནི། ། ཨེ་ཝཾ་རྣམ་པས་བཤད་པར་བྱ། ། འཁོར་བའི་འདམ་དུ་བྱིང་བ་ཡི། ། འགྲོ་ལ་ཕན་དང་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར། ། དུད་འགྲོའི་གཟུགས་ཅན་སྤང་བྱ་སྟེ། ། དཔག་བསམ་ལྟ་བུར་སྦ་བར་བྱ། ། གཡེམ་ཞིང་ལྡོག་ལ་མ་གུས་དང་། ། དེ་ཉིད་དོན་རྣམས་མི་ཤེས་པ། ། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་བརྒྱར་སྨྲས་ཀྱང་། ། བྱ་གག་ལྟ་བུར་ཤེས་པར་གྱིས། ། དད་མོས་བརྩོན་དང་ལྡན་པ་ལ། ། སྤོས་མེ་རྒྱུན་དུ་འཛིན་པ་ནི། ། མཁའ་སྣང་ལྟ་བུར་བཀུར་བ་དང་། ། བདུད་རྩི་ལྟ་བུས་ཚིམ་པར་བྱ། ། སྡོམ་པ་གསུམ་དུ་རབ་བསྟན་པ། ། དེ་ཉིད་ཟུང་འཇུག་གོ་འཕང་སྟེ། ། དབྱེ་བའི་རྣམ་གྲངས་བཤད་པ་དང་། ། གོ་བྱའི་ཚུལ་དུ་ཤེས་པར་གྱིས། ། ཆུ་དང་ཅོད་པན་རྡོ་རྗེ་དང་། ། དྲིལ་བུ་མིང་དང་རྣམ་པ་ལྔ། ། བྱ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་འགྲོ་བའི། ། རིག་པའི་དབང་དུ་རྣམ་པར་གྲགས། ། རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་སྣོད་རུང་དང་། ། རྗེས་གནང་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་དང་། ། ལུང་བསྟན་དབུགས་དབྱུང་བཅུ་གཅིག་ནི། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཞེས་པ་ཕྱི་ཡི་དབང་། ། རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ངས་བཤད་པ། ། སྦྱངས་པའི་ལུས་སུ་ཤེས་པར་གྱིས། ། རྡུལ་ཚོན་བྷ་ག་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། བུམ་པ་གསང་བ་ཤེས་རབ་སྟེ། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་དེ་ཉིད་ལ། ། དོན་དང་ལྡན་པས་གནས་པར་གྱིས། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་ལིང་ཐོག་ནི། ། ཤེས་རབ་ལྡན་པས་བསལ་བ་དང་། །

In the language of India: Nirdeśābhiṣekakrama-nāma. In the language of Tibet: dBang gi rim pa bstan pa zhes bya ba (The Exposition of the Stages of Empowerment). Homage to the glorious Hevajra! I shall explain the secret purity of reality, which is accomplished like an emerald and serves as the basis for purification. For the sake of benefiting and protecting beings who are submerged in the mire of saṃsāra, one should avoid those with the form of animals and keep [the teachings] hidden like a wish-fulfilling tree. Know that those who are lustful, perverse, disrespectful, and ignorant of the meaning of reality are like chickens, even if one speaks to them for hundreds of millions of eons. To those who possess faith, devotion, and diligence, who constantly hold the lamp of incense, one should honor them like a firefly and satisfy them like nectar. The three vows are taught as the state of union; understand them through the explanation of their various classifications and the manner in which they are to be understood. The water, crown, vajra, bell, and name—these five are renowned as the "empowerments of knowledge" that follow the Kriyā Tantra. The family samaya, the vessel, the permission, the vajra conduct, the prophecy, and the encouragement—these eleven are the "outer empowerments" of conduct; I have explained them in three aspects, so understand them as the purified body. The colored powder, the bhaga, the bodhicitta, the vase, the secret, and the insight—abide in the reality of body, speech, and mind, endowed with their true meaning. The cataracts of body, speech, and mind are cleared away by those possessing insight.

དབྱིབས་དང་སྔགས་དང་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་། ། དམ་ཚིག་ལས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། སྤྲུལ་པ་ལོངས་སྤྱོད་ཆོས་སྐུར་ལྡན། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པར་མཛོད། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་རྟོག་མི་མངའ། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་དྲི་མ་མེད། ། གཟུགས་སོགས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཞི། ། ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོར་ལྡན། ། མེ་ཏོག་དོན་ལྡན་འདུས་མ་བྱས། ། རྡོ་རྗེའི་མིང་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། འོད་ཟེར་སྒྲ་ལྡན་སེང་གེ་ནི། ། པི་བང་གླིང་བུ་ཅང་ཏེའུ་འཛིན། ། ཚིག་དང་ཡི་གེའི་དོན་འདས་ཤིང་། ། གཟུང་འཛིན་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན། ། ཕྱི་ནང་དག་པས་འཇུག་པ་ནི། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་བྱེད་པ་ཡིན། ། རིགས་ལས་འདའ་བར་མི་བྱེད་ཅིང་། ། བཅུ་བཞི་ལ་སོགས་དོན་རྣམས་གང་། ། གཅིག་དང་དེ་ཡི་འབྲས་སྟེར་བ། ། མྱ་ངན་འདས་པར་ཐུབ་པས་བཤད། ། ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ཐབས་བསྟན་པ། ། གུས་པར་བྱ་ཕྱིར་བཤད་པ་ཡིན། ། དེ་དག་རྗེས་སུ་སྣང་བ་ནི། ། རྒྱས་ཤིང་གཞན་དོན་བྱེད་པ་ཡིན། ། ཉོན་མོངས་སྤོང་ཞིང་དེ་ཉིད་ལྡན། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་གནས་ཞེས་གསུངས། ། དེ་ལྡན་དམ་པ་སྟེར་བྱེད་ན། ། སྐུ་གསུང་ལྡན་པར་ལུང་བསྟན་ཏོ། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་ཅིང་འཁོར་བ་ལས། ། ངལ་སོས་ཕྱིར་ནི་སློབ་དཔོན་ཡིན། ། དབུགས་ཕྱིན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཡིན། ། མཚན་བཅས་མཚན་མ་མེད་པ་ལ། ། སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་ཆོས། ། སེང་གེ་ལྟ་བུར་མཁྱེན་པར་མཛོད། ། གང་ལ་བྲན་དང་འདྲ་བ་དང་། ། ཞུམ་ཞིང་རྒྱགས་པ་སྤང་བ་དང་། ། གཉིད་དང་རྨུགས་པ་བསལ་བྱ་ཞིང་། ། དུས་རིག་བརྩོན་འགྲུས་ལྡན་པར་བྱ། ། མཁྱེན་པས་ང་རྒྱལ་སྤང་བྱ་ཞིང་། །

Form, mantra, and phenomena, as well as the samaya, the action, and the great mudrā, are endowed with the nirmāṇakāya, saṃbhogakāya, and dharmakāya; may they abide by their very essence. Body, speech, and mind are free from conceptualization; they possess the stainless nectar of primordial wisdom. Form and the other aggregates are by nature peaceful; they possess the essence of the wisdom of the dharmadhātu. Meaningful and unconditioned like a flower, they are renowned by the name "Vajra." The Lion, possessing light rays and sound, holds the lute, the flute, and the hand-drum. Transcending the meaning of words and letters, they bring about the abandonment of subject and object. Entering through the purity of the outer and inner is accomplished through excellence. Not transgressing the family, whatever the meanings of the fourteen and so forth, the Sage taught that the granting of the fruit of that single [nature] is nirvāṇa. This teaching of the sublime method is explained so that one may act with devotion. The subsequent appearance of these is extensive and acts for the benefit of others. Abandoning the afflictions and possessing suchness, it is said that one abides in the state of non-retrogression. If one possesses that and bestows the sublime, one is prophesied to possess the body and speech. Because one does not return and rests from saṃsāra, one is a master (ācārya). One is a Vajradhara who has found relief. Regarding the signless and the with-sign, understand the dharmas such as generosity and ethical discipline to be like a lion. One should be like a servant, abandoning discouragement and arrogance, clearing away sleep and lethargy, and possessing diligence that knows the proper time. Through wisdom, one should abandon pride.

འདུ་འཛི་མེད་པར་སྦྱིན་པ་དང་། ། ཚིམ་ཞིང་རྟོགས་དང་ལྡན་པ་དང་། ། གནང་བ་སྦྱིན་པ་ཉིད་དུ་བྱ། ། མཁས་པའི་ཡོན་ཏན་བཀུར་བ་དང་། ། ཕྲ་རབ་བརྙས་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། བླ་མ་བསྐྱེད་པ་དང་པོ་ནི། ། རིགས་ངན་ཡིན་ཡང་བཀུར་བར་བྱ། ། དེ་ཉིད་མི་སྨྲ་ཚོད་རིག་ཅིང་། ། འཇིག་རྟེན་འཕྱར་གཡེང་ལས་མི་བྱ། ། ཐུན་མོང་ལས་དང་ཆོ་ག་རྣམས། ། མཁའ་ལྡིང་ཕྲ་རབ་ཆུ་གནས་དང་། ། གནོད་སྦྱིན་འདྲེ་སོགས་ལ་སོགས་ལྡན། ། དེས་ཀྱང་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། རི་རབ་སྟོབས་དང་མི་ལྡན་པས། ། འདེགས་པར་བྱེད་པ་བླུན་པོའི་ཆོས། ། ལེགས་པར་འདུན་པའི་མཆོག་ཉིད་ཀྱང་། ། ཤིན་ཏུ་གསང་སྤྱོད་བྱ་དགོས་ན། ། མེ་རྣམས་ཆུང་ངུར་གྱུར་པ་ལ། ། ཤིང་དང་རླུང་གིས་གནོད་པར་བྱེད། ། དེ་བཞིན་དོན་མེད་སྤྱོད་པས་ཀྱང་། ། མཆོག་གི་འབྲས་བུ་ཉམས་པར་བྱེད། ། བ་རྣམས་བེའུ་ཆུང་མི་འདོར་བཞིན། ། མཚན་མའང་དོར་བར་མི་བྱའོ། ། ཡང་ནི་སྟོང་པའི་བྱང་ཆུབ་སྟེ། ། མཐར་ཐུག་ཆོས་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་བྱིན་བརླབས་ལ། ། མཉམ་པར་སྦྱར་བས་དེ་ཉིད་དབབ། ། དེ་ཉིད་ལྡན་པས་སློབ་མ་ཡིས། ། བེའུ་ལྟར་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ཡིན། ། དེ་ནས་སློབ་མས་མཉམ་སྦྱར་བས། ། གཡོ་དང་ཕྱི་དང་གཉིས་ཤོར་བ། ། དུས་ཀྱི་རླུང་ནི་འཛིན་པ་སྟེ། ། སྟོང་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཁྲི་དང་གསོལ་འདེབས་སྒྲ་སྒྲོགས་དང་། ། དེ་ཉིད་དོན་ལྡན་སྐུར་བྱེད་པ། ། སྙན་དུ་དེ་ཉིད་ལྡན་པར་ཡང་། ། བཞི་པའི་དབང་ནི་རྫོགས་པ་ཡིན། ། མཐོང་བའི་ཆོས་(ལས་,ལ་ས་)རབ་སྟེ། ། དྲི་མ་མེད་སོགས་བཅུ་ཡི་བར། ། ཆུ་སོགས་རིམ་གྱིས་ཤེས་པ་དང་། །

One should give without distraction, being satisfied and endowed with realization, and grant permission itself. One should honor the qualities of the wise and not treat even the slightest with contempt. Regarding the first generation of the guru: even if they are of low birth, they should be honored. Knowing the proper measure, one should not speak of that very [reality], and should not engage in worldly frivolity. Common activities and rituals involve the garuḍa, the minute, the aquatic, yakṣas, spirits, and so forth; yet by those alone one will not be liberated. Because it lacks the power of Mount Meru, attempting to lift it is the way of the foolish. Even the supreme aspiration for excellence must be practiced in extreme secrecy. Just as small fires are harmed by wood and wind, so too does meaningless conduct destroy the supreme fruit. Just as a cow does not abandon her small calf, one should not abandon the signs. Furthermore, regarding the emptiness of awakening, the ultimate phenomena should be expressed. Having blessed the vajra and lotus, one should bring that very reality down through union. Possessing that very [reality], the disciple should give like a calf. Then, through the disciple’s union, the movement, the external, and the two that are lost—the winds of time are held, and the wisdom of emptiness arises. With the throne, the supplication, the sounding of the voice, and the embodiment of the meaningful reality, that very [reality] is present in the ear; thus the fourth empowerment is complete. It is the supreme of the phenomena seen, up to the ten [stages] such as the Stainless, and the sequential knowledge of the water and so forth.

ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་ལ་གནས་པ་ཡིན། ། གསང་བ་ཀུན་དུ་འོད་ཆེན་ལྡན། ། ཤེས་རབ་མ་ཆགས་པདྨ་སྤྱན། ། བཞི་པ་ཡིད་བཞིན་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རིག་འཛིན་ནི། ། དམ་ཚིག་ལྡན་ལས་འབྱུང་བ་དང་། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་འགྲུབ་འགྱུར་ཞེས། ། མི་ཡི་སེང་གེས་བཤད་པ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་དམྱལ་བ་བཟོད་དཀའི་ཕྱིར། ། འཇིག་རྟེན་འཕྱར་གཡེང་མི་བྱ་སྟེ། ། རྟག་པར་གསང་སྤྱོད་ལྡན་པ་དང་། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་འདུད་པར་བྱེད། ། དེ་ཉིད་དེ་ཡི་གསང་བར་གནས། ། དོན་ལྡན་ཤེས་རབ་ཐམས་ཅད་གནས། ། རབ་ཀྱིས་སྦྱང་བའི་ལས་ལེན་ཞིང་། ། གཞན་རྣམས་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ། རིམ་གྱིས་བླང་བར་བྱ་བ་དང་། ། ཚོགས་ལས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ས་ཡི་ཆོས། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཉོན་མོངས་འཇོམས། ། རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་ཉིད་ནི། ། བཀྲུས་པས་མི་འདག་ནམ་མཁའ་བཞིན། ། གཏི་མུག་བྲལ་ཞིང་འཁྲུལ་པ་སྤངས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ལྡན། ། ཤེས་དང་ཤེས་བྱའི་བདག་པོ་མཆོག། དེས་ན་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་བརྗོད། ། ཆོས་རྣམས་ཚིག་དང་ཡི་གེ་ལས། ། ཕ་རོལ་སོན་པ་བཞི་པ་སྟེ། ། རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའི། ། ཡོན་ཏན་རྣམ་པ་ནོར་བུའི་ཚུལ། ། རང་བཞིན་དག་པ་འདུས་མ་བྱས། ། སྐད་ཅིག་རྒྱུ་སྟེ་ངན་འགྲོ་སྤང་། ། དེ་ཡིས་མྱ་ངན་འདའ་བ་དང་། ། དེ་ཉིད་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བར་ངེས། ། བདག་བཅས་བསྐལ་པར་ངལ་བྱས་ཀྱང་། ། སངས་རྒྱས་ལས་ནི་ཤིན་ཏུ་རིང་། ། རྒྱལ་པོ་མཆོད་པས་དོན་འགྲུབ་ལྟར། ། ནམ་ཡང་རེ་བར་མི་བྱའོ། ། ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའི། །

Abiding in the Cloud of Dharma, possessing the great secret of Universal Radiance, the Lotus-Eyed One of unattached insight, and the fourth, the Wish-Fulfilling Wheel—these arise as the very essence. The Vidyadhara of the Vajra-Holder arises from one possessing the samaya; it is said that through excellence, accomplishment is achieved, as taught by the Lion of Men. Because the Vajra Hell is difficult to endure, one should not be distracted by worldly frivolity; always possessing secret conduct, one should bow again and again. That very reality abides as the secret; it is the abode of all meaningful insight. The superior take up the practice of purification, while others do not; it should be adopted gradually, and through the accumulations, the supreme siddhi is attained. The qualities of the stage of non-retrogression destroy afflictions through insight and primordial wisdom. The nature of the mind, pure by its very essence, is not cleansed by washing, like the sky. Free from delusion and having abandoned error, it possesses the coemergent nature. The supreme master of knowledge and the knowable is therefore called insight and primordial wisdom. Beyond words and letters regarding all phenomena is the fourth; it is the quality of the Svabhavikakaya, like a jewel. Pure by nature and unconditioned, it is the cause in an instant, abandoning the lower realms. Through that, one passes beyond sorrow, and it is certain that this itself becomes supreme. Even if one exerts oneself for an eon with a sense of self, one remains very far from Buddhahood. Just as a king’s purpose is not achieved by mere offerings, one should never harbor such expectations. Insight and compassion are inseparable—

ཕ་རོལ་ཕྱིན་བཅུའི་ཆོས་རྣམས་ནི། ། རྟག་ཏུ་འབད་པ་བྱེད་པ་ན། ། སྐྱེ་བ་བདུན་སོགས་དེ་ཉིད་ལེན། ། དད་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་ལེན་བྱེད་ན། ། ཕ་རོལ་ས་ལ་འགྲོ་འོ་ཞེས། ། བདེ་མཆོག་རྒྱ་མཚོའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་སྙིང་རྗེ་ཆེ། ། དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་གྲོལ་ཞིང་། ། དངོས་པོ་ཡིས་ནི་འཆིང་བར་འགྱུར། ། དེ་ཡོངས་ཤེས་པས་གྲོལ་བ་ཡིན། ། དངོས་པོ་མེད་པའང་ཡོངས་ཤེས་པས། ། དངོས་པོ་སྒོམ་འགྱུར་ཤེས་རབ་ཅན། ། དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནི། ། དེ་ལྟར་ཧེ་རུ་ཀ་བསྒོམ་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ལེའུ་ལས་ཀྱང་། ། གསུངས་པ་དག་ནི་བསྔགས་པ་ཡིན། ། སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལས། ། སྔགས་དང་ལྷ་ནི་ཡང་དག་གནས། ། རྣམ་སྣང་མི་བསྐྱོད་དོན་ཡོད་དང་། ། རིན་ཆེན་དཔག་མེད་སེམས་དཔའོ། ། མྱ་ངན་འདས་པ་སྐྱེད་པ་ཡི། ། ཤེས་རབ་མ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཞེས་ནི་དེ་ཉིད་ལེའུ་ལས་གསུངས། ། ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མཆོག། ཨུཏྤལ་རི་རབ་རིན་ཆེན་དང་། ། ཁྱི་དང་སེང་གེ་ཝ་སྐྱེས་དང་། ། ཕག་མོ་ལྟར་སྣང་ལེན་པར་བྱེད། ། གཞན་ཡང་སྤྲོས་པ་ལེན་པ་གང་། ། (སྦྲེའུ་,སྤྲེའུ་)ཡིས་ཤིང་ཐོག་ཇི་བཞིན་དུ། ། ཉོན་མོངས་ཟུག་རྔུར་གྱུར་པ་ཡི། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་བྱེད། ། ཆགས་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེད་བྱེད་དེ། ། བཏུང་བའི་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ། ། བླུན་པོ་གང་ཞིག་འཐུང་བྱེད་ན། ། སྐོམ་པས་འཆི་བས་ལུས་འཇིག་འགྱུར། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དོན་རྣམས་ལ། ། རྟོགས་ཤིང་འབད་པས་བླང་བ་དང་། ། གསང་སྤྱོད་ལྟ་བུས་འགྲུབ་འགྱུར་ན། །

When one constantly exerts effort in the dharmas of the ten perfections, one takes rebirth in seven lifetimes or the like. If one takes them again and again through faith, ethical discipline, and diligence, it is said that one will go to the higher stages; thus it is taught in the Cakrasaṃvara Ocean Tantra. "Vajragarbha of great compassion, through the very nature of things one is liberated, yet by things one is bound. Through the thorough knowledge of that, one is liberated. Through the thorough knowledge of the absence of things, the wise one meditates on things. The nature of the absence of things is thus to be meditated upon as Heruka." This is also praised as it is spoken in the Vajra Family Chapter: "From the nature that is free from conceptual elaboration, the mantra and the deity truly abide. Vairocana, Akṣobhya, Amoghasiddhi, Ratnasambhava, and Amitābha are the Bodhisattvas. She who gives birth to nirvāṇa is called the Wisdom Consort." Thus it is spoken in that very chapter. For the sake of supreme, perfect enlightenment, one takes on the forms of an utpala flower, Mount Meru, a jewel, a dog, a lion, a fox, and a sow. Furthermore, whatever conceptual elaborations one takes up are like a monkey grasping at fruit; they produce all the sufferings that become the thorns of the afflictions. Attachment produces attachment; it is not the supreme drink. If a fool drinks it, he will die of thirst and his body will perish. If one understands the meanings of method and wisdom and takes them up with effort, accomplishment will be achieved through such secret conduct.

ལེགས་པ་ཉིད་དུ་སྦ་བར་གྱིས། ། དེ་ཡིས་དགེ་བ་གང་དང་གང་། ། ངེས་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། དབང་གི་དེ་ཉིད་རྟོགས་གྱུར་ནས། ། སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལྔར་ལྡན་ཤོག། དབང་གི་རིམ་པ་བསྟན་པ་རྗེ་བཙུན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ག་ཡ་དྷ་རའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཡེ་ཤེས་བཟང་པོས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། །

Conceal this well. Through whatever virtue there is in this, may all sentient beings without exception realize the reality of empowerment and possess the five wisdoms of the three bodies. This concludes the Stages of Empowerment composed by the venerable Nāgārjuna. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Gayadhara and the Tibetan translator, the monk Yeshe Zangpo.