The Golden Rosary of the Great Seal

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མ་ཧཱ་མུ་དྲ་ཀ་ན་ཀ་མཱ་ལེ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གསེར་ཕྲེང་ཞེས་བྱ་བ། བླ་མ་དམ་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ལྗོན་ཤིང་མེ་ཏོག་འདབ་རྒྱས་འབྲས་བུ་མངར་མང་ཞིང་། ། ཆོས་ལྡན་རྒྱལ་པོས་སྟོང་གསུམ་ཞི་དུལ་རྒྱན་གྱིས་མཛེས། ། ནམ་མཁའ་ཉི་ཟླའི་གར་དང་རྒྱུ་སྐར་གང་དང་བཅས། ། ཀླུ་རྒྱལ་སྤྱི་བོ་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། མཛེས་ལྡན་ཡིད་འཕྲོག་སྐྱེས་བུ་མུ་ཏིག་ཕྲ་ཡིས་སྤྲས། ། མཚན་ལྡན་སངས་རྒྱས་ལྷ་མི་འཁོར་གྱི་ཚོགས་ན་གསལ། ། ནོར་བུ་རིན་ཆེན་ཡོན་ཏན་མང་ལྡན་ཡང་། ། དེད་དཔོན་དང་བྲལ་རྒྱ་མཚོར་བགྲོད་མི་ནུས། ། ཐོས་མང་སྡེ་སྣོད་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལྡན་པས། ། བྱིན་རླབས་དང་བྲལ་སྐྱེ་མེད་དོན་མི་རྟོགས། ། དབྱར་གྱི་དུས་ན་སྔོ་རྣམས་སྐྱེ་འགྱུར་ཀྱང་། ། ཞིང་ལ་མ་བཏབ་ལོ་ཏོག་འབྱུང་མིན་ལྟར། ། འགྲོ་དྲུག་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་རང་བཞིན་ཡང་། ། མ་བསྒོམས་རྣམ་གྲོལ་ཡེ་ཤེས་དོན་མི་མཐོང་། ། མིག་ཡོར་ཐེ་ཚོམ་ལམ་གྱི་འདྲུལ་ཆད་དེ། ། འདོད་པའི་ཡུལ་དུ་ཕྱིན་པར་འགྱུར་མིན་ལྟར། ། ཡིད་ཆེས་མ་གྱུར་ཐེ་ཚོམ་བློ་ཅན་གྱིས། ། བདེ་ཆེན་བྱང་ཆུབ་གོ་འཕང་རྙེད་མི་འགྱུར། ། བསྒོམ་དང་མི་བསྒོམ་རྟོག་པ་བློ་ཡི་ཡུལ། ། བསྒོམ་མིན་སྙམ་བྲལ་ཡེངས་སུ་མེད་པའི་ས། ། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལམ། ། ཀྱེ་ཧོ་བྱ་བྲལ་སྐྱེ་མེད་བློ་ལས་འདས། ། གསལ་སྟོང་འོད་རིག་ཆོས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སྒྲོན། ། བདེ་སྟོང་ཟག་མེད་བདེ་ཆེན་རྒྱལ་པོ་ལ། ། སྣང་སྟོང་རྟོག་མེད་ཆོས་ཉིད་སྤྱན་པ་ཡིས། ། ཨེ་མ་ངོ་མཚར་ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་མཐོང་། །

In the language of India: Mahāmudrākanakamālā-nāma. In the language of Tibet: Phyag rgya chen po gser phreng zhes bya ba (The Golden Garland of Mahāmudrā). Homage to the sublime gurus. A tree with flourishing flowers and leaves, and many sweet fruits; a righteous king who beautifies the three-thousandfold world system with the ornament of peace and discipline; the sky with the dance of the sun and moon and the constellations; the crown of the nāga king adorned with the ornament of a precious jewel; a handsome and captivating man adorned with pearls; and the Buddha, endowed with the marks, radiant amidst the assembly of gods, humans, and the retinue. Though a precious jewel possesses many qualities, one cannot traverse the ocean without a captain. Though one possesses the qualities of the many scriptural collections through extensive hearing, one will not realize the unborn meaning without the guru’s blessing. Just as greenery grows in the summer, yet a harvest will not emerge if it is not sown in the field, so too, although the six classes of beings possess the nature of the Buddha, one will not see the meaning of the primordial wisdom of liberation without meditation. Just as one will not reach the desired destination if the path is blocked by optical illusions and doubt, so too, those with minds full of doubt and lacking conviction will not attain the state of great bliss and enlightenment. "Meditation" and "non-meditation" are objects of the conceptual mind. The state free from the thought "it is not to be meditated upon," without distraction, is the path of Mahāmudrā, free from mental engagement. Kye ho! Free from activity, unborn, and beyond the intellect; the lamp of primordial wisdom, the nature of phenomena, luminous and empty awareness. To the King of Great Bliss, the uncontaminated bliss and emptiness, the Seer of the nature of phenomena—appearance and emptiness, free from conceptualization—exclaims: "Ema! How wondrous! I have seen the truth of the nature of phenomena."

སྒྱུ་མ་འོད་གསལ་ཆོས་སྐུར་འོད་དྲང་ཞིང་། ། སྒྱུ་ལུས་འོད་གསལ་ཆོས་སྐུའི་སྣང་བ་ཟུང་། ། གཉིས་མེད་ལྷན་སྐྱེས་ཆོས་ཉིད་མཇལ་ཕྲད་ཀྱིས། ། ཀྱེ་མ་བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཨེ་སངས་རྒྱས། ། ནཱ་ག་ས་ར་ཙར་ཡ་པ། ། ས་ཝ་ས་ར་ཀ་མ་ཡ། ། ཤཱནྟི་བྷུ་སུ་བི་རཱུ་པ། ། ལྡེ་ཀི་ཨུ་ན་མི་ན་པ། ། པུ་དྷྲི་ཙ་ཏྲ་བྷ་ཏྲ་པ། ། ཨཱརྱ་མེ་ཀ་ཀ་རུ་པ། ། ར་བི་དི་ཏོ་ཀོནྡྷ་ལི། ། བྷ་ག་བི་ར་ནི་ལོ་པའི། ། ཀམྐ་ཀོ་ཀི་ཨ་ན་ཧ། ། ཙནྡྷ་སརྦ་ཀོ་ཧ་ལི། ། བྷ་དེ་ཀ་ན་ཀམྦྷ་ལི། ། ཌོམྦི་ཧེ་རུ་དཱ་རི་ཀ། ཀྲྀཥྞ་ནཱ་ག་པྲ་བྷཱ་ཀ། ཀུ་ཀུ་ཙ་ནུ་གྷཎྚ་པ། ། ། ། གང་གིས་མ་རྟོགས་རྟོགས་པའི་སྤྱོད་པ་མི་བྱ་སྟེ། ། བྱས་ན་རྒྱལ་པོའི་ཁྲིམས་ལ་དམངས་ཀྱིས་གནོད་པ་བཞིན། ། རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་རྟོགས་སྤྱོད་པ་མི་བྱ་སྟེ། ། བྱས་ན་གླང་ཆེན་བརྟན་པ་འདམ་དུ་ཚུད་པ་བཞིན། ། ཀྱེ་ཧོ་གྲོགས་དག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དེ། ། གཞན་ནས་མི་རྙེད་བླ་མའི་ཞལ་ལ་དྲིས། ། དོན་དམ་ཞལ་གྱི་ངོ་བོ་དེ་རྟོགས་ན། ། ཡིད་ནི་འཆི་མེད་རླུང་ཡང་ཆད་པ་མེད། ། ཆོས་ཉིད་འོད་གསལ་བདེ་ཆེན་གྱི། ། ཟག་མེད་མྱ་ངན་འདས་ཀྱི་སྐུ། ། གང་གིས་མ་རྟོགས་རྟོགས་མེད་ལམ། ། བསྟན་པར་མི་ནུས་སྙིང་པོའི་མཆོག། བདག་ལུས་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ཐར་ལམ་སྲོག་གཅོད་ཕྱི་ནང་གི། རྡུལ་མེད་རྡུལ་ཚོན་ལ་སོགས་ཀྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་འབད་རྩོལ་ཅི་ཡང་མེད། ། བདེ་སྟོང་གཉིས་མེད་ཉམས་མྱོང་བླ་མ་ཡི། ། བྱིན་རླབས་སྒྲོན་མ་ཆོས་ཉིད་རང་བྱུང་ལ། ། མ་རྟོགས་མི་རྟོགས་བསྒོམ་དུ་མེད་པ་ལ། ། འདི་དང་འདི་ཞེས་སྨྲར་མེད་ལྐུགས་པར་སྤྱོད། །

Drawing the light of the illusory body into the luminosity of the dharmakāya, Hold the appearance of the illusory body and the luminosity of the dharmakāya as a union. Through the meeting with the non-dual, coemergent nature of phenomena, Kye ma! Guru Buddha, have you awakened? Nāgasena Caraya-pa, Savāsa Rakamaya, Śānti Bhūsuvirūpa, De-ki Unaminapa, Pudhricatrabhatrapa, Āryamekakaru-pa, Raviditokondhali, Bhagaviranilopa, Kamkakoki Anaha, Candhasarvakohali, Bhadekanakambhali, Ḍombi Herudārika, Kṛṣṇanāgaprabhāka, Kukucanughaṇṭapa. One who has not realized should not engage in the conduct of realization; If they do, it is like commoners violating the laws of a king. Those who have realized should not engage in the conduct of the unrealized; If they do, it is like a steady elephant sinking into the mud. Kye ho! Friends, that coemergent [nature] Is not found elsewhere; ask the face of the guru. If you realize the essence of the ultimate face, The mind is immortal and the winds are unceasing. The dharmatā, luminosity, and great bliss— The untainted body of nirvāṇa. For one who has not realized, the path of non-realization Cannot be shown; it is the supreme essence. In my body, the maṇḍala of the Victors, There is no effort whatsoever in maṇḍalas of colored powders or the like, Or in the "killing" of the life-force of the path to liberation. In the lamp of the guru’s blessing—the self-arisen dharmatā Of the non-dual experience of bliss and emptiness— There is nothing to be meditated upon, neither realized nor unrealized. Inexpressible as "this" or "that," one acts like a mute.

གང་ནས་མ་འོངས་གར་ཡང་ནི། ། མི་འགྲོ་སྐྱེ་མེད་གཉུག་མའི་ལམ། ། ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཆོས་སྐུ་ཡི། ། ཉི་མ་མ་རིག་མུན་དང་བྲལ། ། རུས་སྦལ་ལྟ་བུར་འཁོར་བ་ཡི། ། སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་གདོད་ནས་དག། སྒྲོན་མ་མུན་བྲལ་བླ་མ་ཡི། ། དྲིན་གྱིས་ཡེ་ཤེས་ཉི་མ་འདེ། ། མ་བལྟ་བལྟས་པས་མཐོང་བ་མེད། ། མ་རྟོགས་རྟོག་དཔྱོད་ཡུལ་མིན་གྱིས། ། མ་སེམས་བསམ་དུ་ཅི་ཡང་མེད། ། མ་རེ་རེ་དོགས་ཡུལ་ལས་འདས། ། བལྟས་པས་མཐོང་བའི་ཡུལ་མི་ཕྱིན། ། བསྒོམ་པ་བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས། ། ཆོས་ཉིད་དོན་མཐོང་ཅི་ཡང་ནི། ། མི་སེམས་ངོས་གཟུང་མེད་པར་གྲོལ། ། བྱ་བ་བཏང་བའི་སྐྱེས་བུ་ལ། ། བྱ་བྲལ་བྱར་མེད་གཟུང་འཛིན་མེད། ། རེ་དོགས་དང་བྲལ་ཉམས་ལེན་ལ། ། མི་རྟོག་བསྒོམ་དུ་ཅི་ཡང་མེད། ། ཨེ་མ་ངོ་མཚར་ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་མཐོང་། ། ཨེ་མ་བྱིན་རླབས་ཉམས་མྱོང་སྒྲོན་མ་འབར། ། ཨེ་མ་བླ་མའི་དད་གུས་ཡེངས་པ་མེད། ། ཨེ་མ་འབྲས་བུ་རང་གསལ་བྱིན་རླབས་གསལ། ། རང་རིག་གདོད་མ་མ་སྐྱེས་པ། ། སྟོང་པ་མ་བཅོས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། ། སེམས་ཉིད་རང་རིག་རང་གསལ་གྱི། ། ནོར་བུ་གསལ་དངས་གོ་མ་འགགས། ། བསྒོམ་དང་མི་བསྒོམ་རྟོག་བཅས་ཀྱིས། ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་རྙེད་མི་འགྱུར། ། བསྒོམ་མེད་ཡེངས་སུ་མེད་པ་ལ། ། མ་བཅོས་ཡེངས་མེད་ལྷུག་པ་ཉིད། ། རང་རིག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡི། ། ཆོས་ཉིད་བདེ་ཆེན་སྨྲར་མེད་ལ། ། བདག་གཞན་བདེ་སྡུག་བློ་ལས་འདས། ། ཆོས་ཉིད་བདེན་མཐོང་ཆོས་སྐུའི་ཀློང་། ། རང་རིག་རང་གིས་རྟོགས་པ་ལ། ། ཆུ་ཁམས་གསེར་དང་ནམ་མཁའ་བཞིན། ། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་འཁོར་འདས་དག།

Not coming from anywhere, nor going anywhere, The unborn, innate path, the nature of phenomena, The sun of the dharmakāya of awakening, Free from the darkness of ignorance. Like a tortoise, unstained by the defects of saṃsāra, Pure from the very beginning. By the kindness of the guru, the lamp free from darkness, The sun of primordial wisdom is brought forth. Not by looking, for there is nothing to be seen; Not by realizing, for it is not an object of conceptual analysis; Not by thinking, for there is nothing to be conceived; Beyond the objects of hope and fear. By looking, the object of vision is not reached. Through the blessing of the guru, the meditation, One sees the meaning of the nature of phenomena; Without thinking, one is liberated into the unidentifiable. For the person who has abandoned activity, There is no activity, nothing to be done, and no subject-object duality. In the practice free from hope and fear, There is no non-conceptual meditation whatsoever. Ema! How wondrous, the truth of the nature of phenomena is seen! Ema! The lamp of the experience of blessings blazes! Ema! The guru’s devotion is undistracted! Ema! The result is self-luminous, the blessing is clear! Self-awareness is primordial and unborn, Empty, uncontrived, and spontaneously present. The nature of mind, self-aware and self-luminous, Is like a jewel, clear, bright, and unobstructed. Through meditation or non-meditation involving conceptual thought, The natural luminosity will not be found. In non-meditation, without distraction, There is the uncontrived, undistracted, relaxed state itself. In the coemergent self-awareness, The ineffable great bliss of the nature of phenomena, Self and other, pleasure and pain, are beyond the mind. Seeing the truth of the nature of phenomena, the expanse of the dharmakāya, When self-awareness is realized by itself, Like the element of water, gold, or the sky, Buddhas, sentient beings, saṃsāra, and nirvāṇa are all pure.

སྤང་བླང་ཐ་དད་ཅི་ཡང་མེད། ། དུག་གསུམ་རང་གྲོལ་ཆོས་ཀྱི་སྒྲོན་མ་ཡི། ། རྩ་རླུང་བདེ་སྟོང་གཉིས་མེད་ལ། ། ཐ་མལ་རྣམ་རྟོག་དངོས་པོར་འཛིན་པ་ཡི། ། ཆགས་སྡང་མདུད་པ་རང་སར་གཟུང་འཛིན་གྲོལ། ། ཡེ་ཤེས་ལུས་ཅན་ཆོས་ཉིད་གསལ་དངས་ལ། ། མཐའ་བྲལ་བརྟེན་མེད་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ། འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་འཁྲུལ་གཞི་འཁྲུལ་པ་ཡི། ། རྩ་བ་སྐྱེ་མེད་བྱ་བྲལ་ངང་དུ་ཆད། ། འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མའི་སྐུ། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ཞེན་མེད་ཀྱི། ། དབང་པོ་རང་སྣང་ཐུགས་ཕྲད་ཀྱིས། ། ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཡིན། ། ཟག་མེད་བདེ་ཆེན་ཆོས་ཉིད་ཉི་མ་ཡི། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆོས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སྒྲོན། ། སྐྱེ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀུན་རྟོག་བྲལ་བ་ཡི། ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་བདེ་ཆེན་ཀློང་དུ་སད། ། བདག་ལུས་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། ། དཔའ་བོ་མཁའ་འགྲོ་ཆོས་ཀྱིས་ནི། ། ཕྱག་རྒྱ་རྩ་རླུང་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། གཉུག་མ་དམིགས་སུ་ཅི་ཡང་མེད། ། སེམས་ཉིད་བདེ་སྟོང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི། ། དོན་རྟོགས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལམ། ། དམིགས་བྱ་དམིགས་བྱེད་དམིགས་མེད་ལ། ། ཅི་ཡང་བསམ་དུ་མེད་པ་ཉིད། ། བདག་མེད་སེང་གེའི་སྒྲ་སྒྲོགས་ཀྱིས། ། སྟོང་ཉིད་ཏིང་འཛིན་སྒྲོན་མ་ཡིས། ། བདེ་སྡུག་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་ཀྱི། ། སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་སེལ་བར་བྱེད། ། དགེ་དང་མི་དགེའི་ལས་རྣམས་ནི། ། འཛིན་མེད་གཉུག་མའི་ངང་དུ་ཡལ། ། ཆོས་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ། ། རང་རིག་གཉིས་མེད་(དང་,ངང་)དུ་འཕྲོད། ། པི་ཝང་སྒྲ་བཞིན་དམ་ཚིག་གི། སྒྲོན་མ་བྲལ་ན་བདེ་མེད་ཕྱིར། ། དམ་ཚིག་ཉི་མ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། །

There is no distinction whatsoever between what is to be abandoned and what is to be adopted. In the lamp of Dharma, the self-liberation of the three poisons, the channels and winds are the non-duality of bliss and emptiness. The knots of attachment and aversion—the grasping at ordinary conceptual thoughts as real entities—are liberated in their own place as subject and object. In the clarity and purity of the nature of phenomena (dharmatā), the embodiment of primordial wisdom (jñāna), because it is free from extremes, without support, and beyond observation, the root of delusion, non-delusion, the basis of delusion, and the delusion itself is severed within the state of non-arising and non-action. The illusory body is like a rainbow; through the samaya mudrā free from clinging, the sense faculties and self-appearances meet directly in the heart, and the truth of the nature of phenomena is seen. The sun of the nature of phenomena, untainted great bliss, and the action mudrā are the lamp of the primordial wisdom of the nature of phenomena. In the unborn awakening free from conceptualization, the sufferings of saṃsāra awaken into the expanse of great bliss. My own body is the maṇḍala of the Victors; through the heroes and ḍākinīs of the Dharma, the mudrā of the channels, winds, and bodhicitta is the innate state in which nothing at all is observed. The path of Mahāmudrā is the realization of the meaning of the nature of phenomena, the mind-essence of bliss and emptiness. In the absence of an object of observation, an observer, or non-observation, there is nothing at all to be thought. By sounding the lion’s roar of selflessness, the lamp of the samādhi of emptiness clears away all obscurations without exception, such as pleasure and pain, permanence and nihilism. Virtuous and non-virtuous karmas vanish into the innate state free from grasping. The body of the great bliss of the nature of phenomena is met within the non-dual state of self-awareness. Just as there is no sound without a lute, there is no bliss without the lamp of samaya. The sun of samaya is primordial wisdom.

ཉི་མ་ཆོས་ཉིད་ཉི་མ་མཐོང་། ། དབང་བཞི་བགྲོད་པས་ལམ་བཞི་མཐོང་། ། སྐུ་བཞི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་རུ་གྲོལ། ། ཐབས་ལྡན་ཟུང་འཇུག་རྡོ་རྗེའི་སྐུ། ། བདག་ལུས་རྒྱལ་བའི་ངང་དུ་རྫོགས། ། བག་ཆགས་ཡེ་ཤེས་རང་གྲོལ་ལ། ། རྟག་ཆད་སྤང་བླང་སྒྲོ་སྐུར་ཅི་ཡང་མེད། ། གདོད་ནས་དག་པ་ཆོས་ཉིད་གཉུག་མ་ལ། ། སྒྲིབ་བྱེད་བྱིང་རྒོད་རེ་དོགས་ཅི་ཡང་མེད། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་རང་རིག་འོད་གསལ་ལ། ། དྲན་པས་གཟུང་དང་གཟུང་འཛིན་ཅི་ཡང་མེད། ། ཉོན་མོངས་རང་དངས་རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུ་ལ། ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་བཙལ་དུ་ཅི་ཡང་མེད། ། གསེར་འགྱུར་རྩི་ལྟར་ཁམས་གསུམ་ཉིད། ། བདེ་ཆེན་ཆོས་ཉིད་རོལ་གང་པ། ། དོན་དམ་འཁོར་བ་ཀུན་རྫོབ་དག། མཐའ་བྲལ་ཆོས་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ། ། གཙང་དང་མི་གཙང་རྟོག་པ་ཡི། ། རྨེ་ཤ་གཟུང་འཛིན་འཁོར་པའི་ཆོས། ། འཁྲུལ་པས་བདེ་ཆེན་མཐོང་བ་མེད། ། མ་མཐོང་རྣལ་འབྱོར་དེ་མི་རྙེད། ། ཐ་མལ་ཤེས་པ་སྙིང་གི་དབུས་སུ་སད། ། ཚོགས་དྲུག་དག་ན་བདེ་བ་རྒྱུན་མི་འཆད། ། བརྟགས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ། ། བསྒོམ་དུ་མེད་པས་གཉུག་མའི་ངང་ལ་ཞོག། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རང་ལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ། ། མི་བསམ་མི་རིག་འབད་པ་མེད་པའི་ངང་ལ་ཞོག། ཆད་པ་མེད་དེ་སྔོན་དུ་ཉམས་མྱོང་རང་གིས་མྱོང་། ། རྟག་པར་མི་འགྱུར་མངོན་ཞེན་མེད་པ་ཟུང་དུ་འཇུག། ཤིང་རྟའི་འཁོར་ལོ་གཉིས་དང་མི་ལྡན་གར་ཡང་འགྲོ་བར་མི་ནུས་ལྟར། ། སྦྱིན་སོགས་འབད་པ་བྱས་ཀྱང་བླ་མ་མི་ལྡན་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་མིན། ། བྱ་རྒོད་རྩལ་རྫོགས་འདབ་མར་བཅས་པ་དག་གིས་ནམ་མཁའ་གཅོད་ཅིང་རྒྱུ། །

The sun of the nature of phenomena is seen; by traversing the four empowerments, the four paths are seen. The four bodies are liberated as the four seals; the vajra body of the union of skillful means is perfected within my own body as the state of the Victorious One. In the self-liberation of habitual tendencies into wisdom, there is no permanence or nihilism, nothing to be abandoned or adopted, and no superimposition or denial. In the primordial purity of the innate nature of phenomena, there is no obscuration, dullness, agitation, hope, or fear. In the inconceivable self-knowing luminosity, there is no grasping through mindfulness and no subject-object duality. In the dharmakāya of discursive thoughts where afflictions are naturally clear, there is nothing to be sought as the Buddha of the three times. Like an alchemical elixir, the three realms themselves are filled with the play of the nature of phenomena, great bliss. Ultimate samsara is pure conventionality; the Middle Way of the nature of phenomena is free from extremes. Through the conceptualization of pure and impure, the flesh of the impure, and the phenomena of samsara involving subject and object, delusion fails to see great bliss. Without seeing it, that yoga is not found. Ordinary awareness awakens in the center of the heart; when the six collections are purified, bliss is uninterrupted. All conceptualization is meaningless and a cause of suffering; since there is nothing to meditate upon, rest in the innate state. Mahāmudrā is spontaneously present within oneself; rest in the state of non-thinking, non-perceiving, and effortless. It is not nihilistic, for experience is experienced by oneself beforehand. It is not permanent, for it is the union free from fixation. Just as a chariot cannot go anywhere without two wheels, even if one exerts effort in generosity and so forth, without the Guru, the supreme siddhi is not attained. Like vultures with perfected skill and wings, they soar and traverse the sky.

སྐལ་བཟང་རྣམས་ནི་དབང་དང་བྱིན་རླབས་གདམས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་བདེ། ། རྒྱ་མཚོ་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་དག་གི་ནང་ན་ནོར་བུས་གང་བ་ལ། ། ཀླུ་ཡི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མངའ་མཛད་གང་ཡིན་དེ་ནི་ངོ་མཚར་ཆེ། ། སྣང་གྲག་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་ཆོས་སྐུ་འགྱུར་མེད་ཡིན་པ་ལ། ། རྟོགས་དང་ཉམས་མྱོང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱིས་ལོངས་སྤྱོད་ངོ་མཚར་ཆེ། ། གསེར་འགྱུར་རྩི་ཡི་ནུས་པ་ཡིས། ། ལྕགས་རྣམས་གསེར་དུ་བསྒྱུར་བ་ལྟར། ། རིན་ཆེན་དབང་གི་ནུས་པ་ཡིས། ། ཉོན་མོངས་ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་བསྒྱུར། ། རྟོག་པ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལ། ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མདོག་ཕྱུང་བས། ། སྤྱོད་པའི་ནུས་པས་དགོས་འདོད་འབྱུང་། ། རོ་སྙོམས་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲུབ། ། རང་ལ་བདེ་ཆེན་ཡོད་ཀྱང་མ་རྟོགས་འཁྲུལ་པས་བསྒྲིབས། ། དེ་བསལ་འདོད་པས་བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་བསགས་བྱ། ། ཚོགས་གཉིས་མ་བསགས་བསྐལ་པ་བརྒྱ་རུ་འབད་བྱས་ཀྱང་། ། བླ་མ་མི་ལྡན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྟོགས་མི་འགྱུར། ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ངོ་བོ་གཅིག། དེ་ཡི་རང་བཞིན་རང་གི་སེམས། ། རྟོགས་པར་འདོད་ན་ཇི་བཞིན་ཞོག། གོམས་པར་བྱས་ན་མངོན་སུམ་འགྱུར། ། བླ་མ་དག་ལས་དང་པོར་རང་གི་སེམས་རྟོགས་བྱ། ། དེ་ནས་ཆོས་རྣམས་ཀུན་དང་ཐ་དད་མེད་བྱས་ལ། ། གཉིས་མེད་རྟོགས་ཤིང་དུར་ཁྲོད་གནས་སུ་འདུག་ནས་ནི། ། ཉམས་རྟོགས་སྨྱོན་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ངང་གིས་སྤྱད། ། རྟ་དང་གླང་པོ་རྒྱ་མཚོ་འདྲ་ན་མཉམ་ཉིད་བདེ། ། སྤྲེའུའི་ཆུ་ཡི་རི་མོ་བྲིས་པ་འདྲ་ན་སྤྲོས་པར་འགྱུར། ། ཆུ་བོ་ཉི་མ་སྨན་དང་འདྲ་ན་དབྱེར་མི་ཕྱེད། །

Fortunate ones are happy, for they have internalized the empowerments, blessings, and instructions. It is a great wonder how the nāga kings exercise sovereignty over the oceans, so deep and vast, filled with jewels. It is a great wonder how yogins, possessing realization and experience, enjoy the fact that all appearances and sounds are from the beginning the unchanging dharmakāya. Just as the power of the alchemical elixir transforms iron into gold, the power of the precious empowerment transforms afflictions into non-dual wisdom. By bringing out the color of experience within the wish-fulfilling jewel of conceptual thought, the power of conduct fulfills all needs and desires; this is accomplished by those who possess the equal taste. Although great bliss exists within oneself, it is obscured by the delusion of non-realization. Desiring to clear that away, one should accumulate the collections of merit and wisdom. Even if one strives for a hundred eons without accumulating the two collections, one will not realize great bliss without a guru. The Buddhas of the three times are of one essence; its nature is one's own mind. If you wish to realize it, leave it just as it is. If you familiarize yourself with this, it will become manifest. First, from the guru, one should realize one's own mind. Then, having made all phenomena inseparable from it, realize non-duality and dwell in charnel grounds, naturally engaging in the conduct of a madman of experience and realization. If it is like a horse, an elephant, or the ocean, it is the bliss of equality. If it is like a monkey drawing patterns in water, it becomes conceptual elaboration. If it is like a river, the sun, or medicine, it is indivisible.

གཙུག་ཕུད་དམིགས་དང་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་རྒྱལ་ལྟ་བུ་འཐོབ། ། ས་ལ་གནས་པ་ཀུན་ཀྱང་སྐལ་བ་བཟང་། ། རྒྱ་མཚོའི་གཏིང་དུ་ཕྱིན་ན་དབུལ་དང་བྲལ། ། རལ་གྲི་ལག་ན་ཐོགས་ན་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ། ། ཕྱོགས་མེད་ས་ལ་ཕྱིན་ན་གཉེན་དང་ཕྲད། ། སེམས་མ་གདུངས་ན་ལྟ་བ་ཆེ། ། ཞེན་པ་མེད་ན་རོ་སྙོམས་ཡིན། ། འབད་པ་བྲལ་ན་བསྒོམ་པའི་མཆོག། གཉིས་སྣང་བྲལ་ན་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། ལ་ལ་ར་ས་དྷཱུ་ཏཱི་གསུམ། ། རང་བྱིན་རློབ་ཅིང་བཅིང་བར་བྱ། ། བླ་མ་སེམས་དང་སྣང་བ་གསུམ། ། རྟོགས་པ་བསྐྱེད་ཕྱིར་བསྟེན་པར་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གསེར་ཕྲེང་ལས་ཚོགས་འཁོར་དང་པོ་བྱིན་རླབས་ཤུགས་འབྱུང་གི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོའོ། ། ། ། ལཱ་ཡི་ཛཱ་ལན་བིཪྺ་པ། ། ཀ་མ་ཨིནྡྲ་ཁ་ར་བྷ། ། བི་ཀུ་ན་ཐ་གྷོ་ར་ཁ། ། ཏོ་ཀ་བྷེ་ཎི་བི་ན་སི། ། གྷུ་ན་ཨན་ཛོ་ཀན་ཐ་རི། ། དྷ་བུ་ཏ་པ་བོ་ཏེ་ལེ། ། ཨོ་ཏྲ་ས་ཀ་ནི་ཏྲ་ཡི། ། ཀམྐ་ས་ན་ག་ན་སི། ། ཙ་བ་སུ་ཀུ་སི་ཡ་ལི། ། སུ་ཏ་དྷརྨཱ་ཀུ་རུ་ན། ། རཱ་ཧུ་ཀུ་སུ་ཀུ་མ་དྲི། ། ལ་ཁ་དྷ་ཁ་པ་ར་པུ། ། དྷོ་ཀ་བི་ཌ་ཎེ་ར་པ། ། ཙ་མ་དྷ་ཁ་སྙིང་པོ་པ། ། ། ། ཁྱི་རྒོད་མི་སྲུན་སྣ་ལ་སྦྲང་རྩི་བསྐུས་ན་ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་དུ་ཟ་བར་བྱེད། ། བློ་དམན་སྐལ་བ་མེད་པའི་གང་ཟག་དག་ལ་གདམས་པ་བྱིན་ན་རང་རྒྱུད་སྲེག། གླང་ཆེན་བརྟན་ལ་དཔའ་བའི་སྣ་ལ་རལ་གྲི་བསྐུར་ན་དགྲ་དཔུང་ཐམས་ཅད་འཇོམས། ། སྐལ་བཟང་བློ་ལྡན་སྐྱེ་མེད་རྟོགས་པའི་སྣང་བ་ཐུགས་ཕྲད་དག་གིས་རྣམ་རྟོག་འཇོམས། ། སྐྱེ་མེད་རྟོགས་ཀྱང་ཉམས་སུ་མྱོང་བྲལ་ན། ། དེ་ཡང་སྲིན་པོའི་ལག་ན་བུ་ཁྱེར་འདྲ། །

One attains a crown protuberance and becomes like a universal monarch; all who dwell on the stages are fortunate. If one reaches the depths of the ocean, one is freed from poverty. If a sword is held in the hand, there is great wealth. If one travels to the boundless lands, one meets with kin. If the mind is not tormented, the view is great. If there is no attachment, that is the "equal taste." If free from effort, that is the supreme meditation. If free from dualistic appearance, that is perfect buddhahood. Some [practice] the three: the rasanā, lalanā, and avadhūtī; they should be blessed and bound through self-consecration. One should rely upon the guru, the mind, and appearances in order to generate realization. This is the first chapter, on the Spontaneous Arising of Blessings, from the Golden Garland of Mahāmudrā. Lāyījālan Virūpa, Kamah Indra Khara Bha, Vikunatha Ghora Kha, Toka Bhēni Vinasi, Ghun Anjo Kanthari, Dhavuta Paboteli, Otrāsakani Triya, Kamkasana Ganasi, Tsabasukusiyali, Suta Dharmā Kuruna, Rāhukusukumadri, Lakha Dhakhaparapu, Dhokavidanērapa, Tsamadha Khasingpopa. If honey is smeared on the nose of a fierce, wild dog, it will devour everything in every direction. If instructions are given to individuals of inferior intellect and no fortune, they will burn their own mental continuums. If a sword is placed in the trunk of a steady, brave elephant, it will destroy all enemy forces. When those of good fortune and intelligence encounter the vision of realizing the unborn, their conceptual thoughts are destroyed. Even if the unborn is realized, if it is devoid of experience, it is like a child being carried off by a rākṣasa.

ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་གནས་ལུགས་མ་རྟོགས་ན། ། གླང་ཆེན་སྣ་ལ་ལྕགས་ཀྱུ་རྒྱབ་པ་འདྲ། ། སངས་རྒྱས་མཆོད་སོགས་རྣམས་ལ་དོན་མི་འབྱུང་། ། འདོད་དང་རྩོལ་བ་ཡོད་ན་སངས་མི་རྒྱ། ། བྱིན་རླབས་བླ་མའི་ངང་གིས་ཉམས་མྱོང་འཕེལ། ། བློ་ཡི་ཆ་ལ་ཡིན་གྱི་དོན་མ་ཡིན། ། གང་ཡང་མ་ལྟ་དབུས་སུ་ལྟོས། ། མཆོག་དང་དགའ་བྲལ་བདེ་བ་ཆེ། ། སྔགས་རིགས་གསང་བ་སྨྱོན་སྤྱོད་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བར་བྱ། ། དུས་ཀྱི་སྣ་རྩེ་བདག་བྱིན་བརླབ་ལྡན་ན། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་སྤྱོད་པ་དག་གིས་སངས་མི་རྒྱ། ། བདེ་བ་རབ་རྒྱས་སྣང་བ་དག་དང་ཁྱད་མེད་ན། ། ཞེན་པ་བཏང་བས་ཉམས་མྱོང་མཆོག་ཐོབ་འགྱུར། ། རྗེ་བཙུན་དམ་པ་བརྟེན་ན་དེ་ཉིད་མཐོང་། ། ནགས་ཚལ་མཐོངས་སུ་བསྒོམས་ན་དབེན་པ་འཐོབ། ། ཆོས་རྣམས་སེམས་སུ་རྟོགས་ན་མི་མཐུན་མེད། ། ནམ་མཁའི་འོ་མ་འཐུངས་ན་ཚིམ་པར་འགྱུར། ། བདེ་དང་སྟོང་པ་མཐའ་བྲལ་ཉིད་རྟོགས་ན། ། དཔག་བསམ་ཤིང་རྟེན་པ་ཡིས་མཉན་བྱས་ཏེ། ། མཚོ་ལ་སྐྱེས་བུ་རྐྱལ་བས་འགྲོ་ཤེས་ན། ། བྲམ་ཟེ་པ་དང་མ་ལས་བུ་སྐྱེ་འགྱུར། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གིས། ། གཟུང་འཛིན་ཆགས་སྡང་རང་སར་ཆད། ། རྨི་ལམ་སྒྱུ་འདྲ་ཞེན་མེད་ཀྱིས། ། ཉམས་མྱོང་གསལ་སྣང་གོ་མ་འགགས། ། གསལ་ལོ་གསལ་ལོ་བདེ་ཆེན་གྱི། ། བླ་མ་བྱང་ཆུབ་ལམ་མཁན་གསལ། ། གཉིས་མེད་ཆོས་ཉིད་གསལ་དངས་ཀྱི། ། ཉམས་མྱོང་གཉུག་མའི་ངང་དུ་གསལ། ། བདེའོ་བླ་མ་བདེ་ཆེན་བདེ། ། བདེ་བར་མི་འཛིན་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་བདེ། ། གཟུང་འཛིན་རང་གྲོལ་འཛིན་པ་རང་དངས་བདེ། ། བྱ་བྲལ་སྐྱེས་བུ་བྱར་མེད་བློ་འདས་བདེ། །

Even if you have experience, if you have not realized the natural state, it is like striking an elephant’s trunk with a hook; offerings to the buddhas and the like will yield no result. If there is desire and effort, you will not become a buddha. Through the guru’s blessing, experience increases; this is a matter of the intellect, not the actual reality. Do not look at anything; look into the center. The supreme, the joy-free, and great bliss—through the secret conduct of the mantra classes and the mad behavior, one should be transformed by the signs of yoga. If you possess the self-consecration at the tip of the nose at the proper time, you will not become a buddha through outer and inner conduct alone. If the flourishing bliss is no different from pure appearances, by letting go of attachment, you will attain supreme experience. If you rely on the holy venerable master, you will see suchness. If you meditate in the open spaces of the forest, you will attain solitude. If you realize all phenomena are mind, there will be no discord. If you drink the milk of space, you will be satisfied. If you realize bliss and emptiness as being free from extremes, and if you listen by relying on the wish-fulfilling tree, and if you know how to swim in the lake, then a son will be born from the Brahmin father and mother. Through desire, hatred, and ignorance, the grasping and fixation of attachment and aversion are severed in their own place. Through the dream-like illusion of non-attachment, the experience of clear appearance is unobstructed. It is clear, it is clear! The guru, the guide on the path to enlightenment, is clear. In the clarity and purity of non-dual dharmatā, experience is clear in the innate state. Bliss! The guru is the bliss of great bliss. Bliss is not grasped; it is blissful not to conceptualize anything at all. The self-liberation of subject and object, the self-clarity of grasping, is bliss. The bliss of the person free from activity, beyond action and beyond the intellect.

སྟོང་ངོ་སྟོང་ངོ་ཐ་མལ་ལུས། ། སྒྱུ་ལུས་ཞེན་མེད་དབྱིངས་སུ་སྟོང་། ། ཟུང་འཇུག་སྐྱེ་མེད་ངང་དུ་སྟོང་། ། རང་རིག་ལྷན་སྐྱེས་སྐུ་རུ་སྟོང་། ། རིག་གོ་རིག་གོ་རང་གི་སེམས། ། ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་རྟོག་མེད་རིག། གར་ཡང་མི་དཔྱོད་སྨྲ་མེད་རིག། རྟོག་དཔྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པར་རིག། མི་རྟོག་རྟོག་མེད་རྟོག་དཔྱོད་ཡུལ་ལས་འདས། ། མི་སེམས་བསམ་མེད་བསམ་དུ་ཅི་ཡང་མེད། ། རྟེན་དང་རྟེན་མེད་འགྲོ་འོང་གནས་དང་བྲལ། ། འཁོར་འདས་བདེ་སྡུག་བདེ་ཆེན་ཀློང་དུ་སད། ། མ་བཅོས་ཡེངས་མེད་རང་བཞིན་ལྷུག་པ་ལ། ། སེམས་བྱུང་རྒྱུན་ཆད་འོད་གསལ་འགྲོ་འོང་བྲལ། ། སྣང་བ་སྨྲར་མེད་སློབ་དཔོན་ཡང་སུ་མེད། ། ཆོས་ཉིད་རང་གསལ་རིག་པ་ཆོས་སྐུར་འཕྲོད། ། སེམས་ཉིད་མ་མཐོང་ཅི་ཡང་མེད། ། ད་ལྟ་བལྟར་མེད་བསྟན་དུ་མེད། ། མ་ཡེངས་ཡེངས་མེད་ཡེངས་སུ་མེད། ། བསྒོམ་མེད་བསྒོམ་དུ་མེད་པ་ཡིན། ། བྲལ་ལོ་བྲལ་ལོ་འཁོར་འདས་བྲལ། ། བདེ་ཆེན་ཆོས་ཉིད་ཀློང་དུ་བྲལ། ། རིག་པ་སྨྲར་མེད་ངང་དུ་གྲོལ། ། བསྒོམ་པ་ཞེན་མེད་དབྱིངས་སུ་བྲལ། ། བྱ་བ་བྱར་མེད་སྐམ་སར་གནས། ། ཨེ་མ་ཆོས་ཉིད་ཆོས་ཉིད་མཐོང་། ། ཀྱེ་མ་སངས་རྒྱས་ཀྱེ་སངས་རྒྱས། ། ཀྱེ་ཧོ་བྱང་ཆུབ་གོ་འཕང་ཐོབ། ། ཨེ་མ་ངོ་མཚར་འཆི་རྒྱུ་མེད། ། སྣང་སྲིད་མི་བདེན་གདོད་ནས་རྫུན། ། དགྲ་ཟུན་ཡེ་མེད་འཁྲུལ་སྣང་ཡིན། ། བྱས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་སྡུག་བསྔལ་དང་། ། ཆགས་སྡང་བྲལ་ན་སངས་རྒྱས་ཡིན། ། བྱས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ། ། བྱར་མེད་བདེའོ་རྣལ་འབྱོར་རྩོལ་མེད་བདེ། ། ཅི་ལ་བསམས་ཀྱང་དགོས་འདོད་མི་འབྱུང་བས།

Empty, empty is the ordinary body; The illusory body is empty in the expanse, free from clinging. It is empty in the state of unborn union; It is empty as the coemergent body of self-knowing awareness. Aware, aware is one’s own mind; Awareness that does not grasp at anything, free from conceptualization. Awareness that does not analyze anything, beyond expression. Awareness that transcends the objects of conceptual analysis. Non-conceptual and free of thought, beyond the reach of analysis. Without thinking or intending, there is nothing at all to be conceived. Without support or lack of support, free from coming, going, and staying. Samsara and nirvana, pleasure and pain, awaken within the expanse of great bliss. In the uncontrived, undistracted, and naturally relaxed state, The stream of mental factors is severed; luminosity is free from coming and going. Appearances are inexpressible; there is not even a teacher. The self-luminous nature of phenomena is recognized as the dharmakaya awareness. When the nature of mind is not seen, there is nothing at all. Now, it cannot be looked at and cannot be shown. Without distraction, there is no distraction and nothing to be distracted. There is no meditation and nothing to be meditated upon. Free, free—free from samsara and nirvana. Free within the expanse of the dharmata of great bliss. Awareness is liberated in the inexpressible state. Meditation is free in the expanse, free from clinging. Action is non-action; one abides on dry land. Ema! The nature of phenomena, the nature of phenomena is seen! Kyema! Buddha, O Buddha! Kye ho! The state of enlightenment is attained! Ema! How wondrous! There is no death. Appearance and existence are unreal, false from the beginning. Enemies and friends have never existed; they are delusive appearances. All that is done is meaningless and a cause of suffering. If one is free from attachment and aversion, one is a buddha. All that is done is meaningless and a cause of suffering. Non-action is bliss; the effortless yogi is blissful. No matter what one thinks of, one’s desires will not be fulfilled.

བསམ་དུ་མེད་པ་གཉུག་མའི་ངང་ལ་བདེ། ། སེམས་ཉིད་བདེ་ཆེན་ཐིག་ལེའི་སྐུ། ། བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་བརྗོད་མེད་ཀྱིས། ། ཆོས་ཉིད་བལྟར་མེད་བསྟན་དུ་མེད། ། ཨེ་མ་ངོ་མཚར་བླ་མའི་སྐུ། ། སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་རྟོག་མེད་དང་། ། སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་སྟོང་པའི་དབྱིངས། ། ཆོས་སྐུ་སྐྱེ་མེད་རྒྱུན་དུ་ལྡན། ། སྣང་སེམས་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་དག། ཉི་མ་དང་ནི་འོད་བཞིན་དུ། ། སྤང་ཐོབ་ལས་གྲོལ་ཞེ་འདོད་མེད། ། གང་ལ་མེད་པ་དེ་སངས་རྒྱས། ། ཤེས་བྱ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་བྲལ། ། ཤེས་པ་གསལ་ལ་རྟོག་མེད་དེ། ། སེམས་ཉིད་བདེ་ཆེན་ཟག་མེད་ལ། ། ཡེངས་མེད་བསྒོམ་དུ་ཅི་ཡང་མེད། ། སེམས་ཉིད་བླ་མ་སངས་རྒྱས་སྐུ། ། སྣང་སེམས་འདུས་བྱས་དགེ་བའི་གཞི། ། ཆོས་སྐུ་ངན་སོང་ཏིང་འཛིན་ལམ། ། ང་རྒྱལ་གཉིས་མེད་བྱང་སེམས་ལྡན། ། ཆོས་ཉིད་མ་བཅོས་འཁོར་བ་ཡི། ། ཐོག་མཐའ་རེ་དོགས་སྙམ་དང་བྲལ། ། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་བླང་དོར་སྤངས། ། འབྲས་བུ་རང་གསལ་རང་གི་མཆོག། རང་རིག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཀྱི་སྐུ། ། ངོ་བོ་རིག་པ་རང་གསལ་གྱི། ། འགྲོ་དྲུག་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ལ། ། དམ་ཚིག་རྟོག་མེད་རྒྱན་དང་ལྡན། ། སྣང་སེམས་ཆོས་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་ནི། ། སྐུ་ཅན་མཉམ་བྲལ་རྟོག་མེད་ཀྱི། ། དག་པའི་སྒྱུ་ལུས་བྱང་ཆུབ་ལམ། ། ཟུང་འཇུག་སྐྱེ་མེད་བདེ་འགྲོའི་རྒྱན། ། སྣང་སེམས་རང་རིག་བདེ་ཆེན་སྤྲོས་དང་བྲལ། ། སྒྱུ་མ་རྩ་རླུང་རླུང་སེམས་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྨི་ལམ་འོད་གསལ་བདེ་ཆེན་ཟུང་འཇུག་ལ། ། སྐུ་བཞི་ཡེ་ཤེས་གསལ་སྣང་གོ་མ་འགགས། །

Blissful in the inconceivable, innate state; the nature of mind is the body of the great bliss bindu. The stream of mind, the inseparability of bliss and emptiness, is like space—inexpressible. The nature of phenomena (dharmatā) is invisible and cannot be shown. Ema! How wondrous is the body of the guru! Emptiness free from elaboration and conceptual thought, the expanse of emptiness where appearance and emptiness are inseparable, the dharmakāya is continuously present as the unborn. Appearance, mind, buddhas, and sentient beings are like the sun and its light; free from rejection and attainment, there is no striving or desire. That which is without these is the Buddha. Objects of knowledge appear yet lack inherent nature; consciousness is luminous and non-conceptual. In the nature of mind, great bliss and untainted, there is nothing at all to meditate upon without distraction. The nature of mind is the guru, the body of the Buddha; appearance and mind are the basis of conditioned virtue. The dharmakāya is the path of samādhi beyond the lower realms; possessing non-dual bodhicitta free from pride. The uncontrived nature of phenomena is free from the extremes of samsara, hope and fear, and conceptual thought. Abandoning the object of meditation, the meditator, and acceptance or rejection, the result is self-luminous, one's own supreme state. Self-knowing awareness is the coemergent body; the essence is self-luminous awareness. Within the buddha-nature of the six classes of beings, one possesses the samaya of non-conceptual adornment. Appearance, mind, the nature of phenomena, and the dharmakāya are equal, peerless, and non-conceptual. The pure illusory body is the path to enlightenment; the union of the unborn is the adornment of the higher realms. Appearance, mind, and self-knowing awareness are great bliss, free from elaboration. The illusory channels and winds, the wind-mind, are inexpressible. In the union of dream and luminosity, great bliss, the four bodies and wisdoms appear clearly and unobstructed.

བལྟར་མེད་བལྟ་རུ་མེད་པ་ཡི། ། རང་སེམས་རྣམ་དག་བླ་མར་སྣང་། ། སྣང་བ་སྟོང་པ་བདེ་ཆེན་སྐུ། ། བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་བྱིན་རླབས་རྒྱན། ། སེམས་ཉིད་བལྟར་མེད་བློ་འདས་ཀྱི། ། རྩ་ནི་གསལ་སྟོང་མཁའ་འགྲོའི་གསང་། ། སྣང་བ་སྟོང་ཉིད་བདེ་ཆེན་སྐུ། ། སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་མཁའ་འགྲོའི་རྒྱན། ། བྱ་བྲལ་རྟོག་མེད་རླུང་སེམས་ཀྱི། ། སྣང་བ་སྟོང་པ་སྤྲོས་དང་བྲལ། ། སྟོང་ཉིད་བདེ་ཆེན་བརྗོད་དུ་མེད། ། བདེ་སྟོང་མཐའ་བྲལ་རླུང་གི་རྒྱན། ། རང་སེམས་བདེ་ཆེན་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཟག་མེད་བདེ་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ། སྣང་བ་འོད་གསལ་སྟོང་པའི་ཀློང་། ། བདེ་སྟོང་ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་རྒྱན། ། སྣང་བ་རྨི་ལམ་བདེན་པས་སྟོང་། ། གཟུང་འཛིན་ཆགས་སྡང་འཁྲུལ་སྣང་ཡུལ། ། བརྟགས་པས་ཆུ་ཤིང་སྙིང་པོ་མེད། ། ཞེན་མེད་གང་སྣང་ལམ་གྱི་རྒྱན། ། གང་ནས་མ་འོངས་གར་ཡང་ནི། ། མི་འགྲོ་མི་རྟོག་སེམས་ཉིད་ལ། ། བལྟར་མེད་བསྟན་དུ་མེད་པ་ཡི། ། ཆོས་ཉིད་ངོ་བོ་མཐོང་གི་རྒྱན། ། འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བདེ་མེད་ཀྱང་། ། བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ངོ་སྤྲོད་ལམ། ། བྱིང་རྒོད་བསྒོམ་པ་ཉམས་ཀྱི་དགྲ། ། རང་རིག་འོད་གསལ་མཐོང་གི་རྒྱན། ། ཉམས་མྱོང་བྱ་བྲལ་བློ་འདས་ཀྱི། ། བསྒོམ་པ་དམིགས་བརྟགས་བཟུང་འཛིན་བྲལ། ། ཅིར་ཡང་རྟོག་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ལ། ། རེ་དོགས་དགག་སྒྲུབ་རང་གྲོལ་རྒྱན། ། ཡེ་ཤེས་ལུས་ཅན་སྟོང་པ་ཉིད། ། སྙིང་རྗེ་རྒྱན་ལྡན་བྱང་ཆུབ་ལམ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། ། བདེ་ཆེན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྐུ། ། བདེའོ་ཤུགས་འབྱུང་ཞེན་མེད་ཀྱི། །

The pure nature of one’s own mind, invisible and beyond being seen, appears as the Guru. Appearance and emptiness are the body of great bliss; the ornament of blessings is the inseparability of bliss and emptiness. The nature of mind, invisible and beyond the intellect, is the channel of the ḍākinī’s secret: clarity-emptiness. Appearance and emptiness are the body of great bliss; the ornament of the ḍākinī is the inseparability of appearance and emptiness. The wind and mind, free from activity and thought, are appearance-emptiness free from conceptual elaboration. Emptiness and great bliss are inexpressible; the ornament of the wind is the bliss-emptiness free from extremes. One’s own mind is great bliss, the bodhicitta; the uncontaminated great bliss is the dharmakāya. Appearance is the expanse of luminous emptiness; the ornament of awakening is the wisdom of bliss-emptiness. Appearance is like a dream, empty of truth; the objects of deluded appearance—subject and object, attachment and aversion—are like a plantain tree, lacking core when analyzed. Without clinging, whatever appears is the ornament of the path. Coming from nowhere and going nowhere, in the non-conceptual nature of mind, the ornament of seeing is the essence of the nature of phenomena (dharmatā), invisible and unindicatable. Although saṃsāra is suffering and devoid of bliss, the path is the introduction through the Guru’s blessings. Laxity and agitation are the enemies of meditative experience; the ornament of seeing is self-knowing luminosity. Experience is free from activity and beyond the intellect; meditation is free from focal points, conceptualization, and subject-object grasping. In the spontaneously present state free from any thought, the ornament of self-liberation is the freedom from hope, fear, negation, and affirmation. Wisdom is the embodiment of emptiness; the path to awakening is adorned with compassion. Because emptiness and compassion are inseparable, it is the body of Mahāmudrā, great bliss. Bliss is spontaneous and without clinging.

བློ་འདས་ཉམས་མྱོང་གཉུག་མའི་ལམ། ། བསྒོམ་མེད་ཡེངས་སུ་མེད་པ་ཡི། ། ཆོས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་རྒྱན་ལྡན་བདེ། ། གང་ཡང་མི་རྟོག་ཅིར་མི་སེམས། ། ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་རྟོག་དཔྱོད་བྲལ། ། བྱར་མེད་རིག་པ་དང་གསལ་བ། ། བཅས་བཅོས་མི་བྱ་རང་གྲོལ་རྒྱན། ། བདེའོ་ཅི་བདེར་རྟོག་མེད་ཉམས། ། སྟོང་ངོ་ཆོས་ཉིད་བློ་འདས་དང་། ། སྤྱོད་དོ་རོ་སྙོམས་ཤུགས་འབྱུང་ལམ། ། གྲོལ་ལོ་རེ་དོགས་རང་གྲོལ་རྒྱན། ། ཅིར་ཡང་མེད་དོ་སྣང་སྲིད་ཡུལ། ། གར་ཡང་སྟོང་ངོ་ངོས་འཛིན་སེམས། ། རྟོག་དཔྱོད་མེད་དོ་འཁོར་འདས་ལམ། ། མི་བསྒོམ་མི་དཔྱད་གཉུག་མའི་རྒྱན། ། ཆུ་རྒྱུན་གནས་པའི་ཉམས་བསྟན་ན། ། སྤྱོད་པ་བགས་ཀྱིས་འགྲོ་བར་བྱ། ། བླ་མ་དམ་པའི་གདམས་ངག་གིས། ། ཆགས་སྡང་རྟོག་པ་ཞི་བར་བྱེད། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གསེར་ཕྲེང་ལས་ཚོགས་འཁོར་གཉིས་པ་སྒོམ་དོན་ཉམས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའོ། ། ། ། ཏི་ལོ་ནཱ་རོ་བྷ་སུ་ཏྲ། ། གོས་ཅན་དྷཱུ་ཏཱི་ར་མ་ཡ། ། སྤྱོད་པ་ར་ཏྲི་མཻ་ཏྲི་པ། ། བྷོ་ཏ་ལེགས་སྦྱིན་པདྨོ་ཞབས། ། བཛྲ་དྷརྨ་ཛོ་ཀི་ནི། ། ཀཧྞ་མེ་ཁ་མ་ཧཱ་ལ། ། རི་རི་རང་ག་ཀ་སོ་རི། ། འབར་བ་ཙིནྡྷ་བི་རཱུ་པ། ། ཛྙཱ་ན་བཛྲ་མེ་དྷ་བ། ། ཌོཾ་བི་བྷ་ཏ་རི་བོ་པ། ། ཀ་མ་ཀྲི་ཏ་པྲཛྙཱ་རུ། ། བཛྲ་ཀ་ན་ན་མ་སེ། ། ཧོ་ར་སི་ཏི་ཀ་ར་ན། ། བྷཱུ་ཏི་ཏ་མ་ཏ་བྲ་མན། ། ། ། རི་རབ་གསེར་གྱི་ངོས་ལ་བྱ་གནས་པ། ། བྱ་ཡི་རང་བཞིན་བོར་ནས་གསེར་དུ་སྣང་། ། མཁས་པ་དག་གིས་སྐྱེ་བ་མེད་རྟོགས་ན། ། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་བོར་ནས་བདེ་བ་ཆེ། ། བདག་ཉིད་གདོད་མ་ཉིད་ནས་སངས་རྒྱས་ཡིན་པ་ལ། །

The path of the innate, beyond the conceptual mind, Is non-meditation and non-distraction. The bliss of the nature of phenomena, adorned with primordial wisdom, Is not to conceptualize anything, nor to think of anything. Without grasping at anything, free from analysis and investigation, Is non-action, awareness, and clarity. Without contrivance or alteration, it is the ornament of self-liberation. Blissful is the non-conceptual experience of whatever is comfortable. Empty is the nature of phenomena beyond the conceptual mind. To act is the path of spontaneous equal taste. Liberated is the ornament of self-liberation from hope and fear. Nothing exists at all—objects of appearance and existence. Everywhere is empty—the mind that identifies. Without analysis or investigation, it is the path of saṃsāra and nirvāṇa. Without meditating or analyzing, it is the ornament of the innate. When the experience of abiding like a flowing stream is shown, One should gradually proceed in conduct. Through the instructions of the sublime guru, Attachment, aversion, and conceptual thoughts are pacified. This is the second chapter, on the meaning of meditation and experience, from the Mahāmudrā Golden Garland. Tilopa, Nāropa, Basudra, Goshen, Dhūtī, Ramaya, Chödpa, Ratna, Maitrīpa, Bhota, Lekjin, Padmo Zhabs, Vajradharma, Joginī, Khaṇḍakāpa, Mahāla, Riri, Rangga, Kasori, Barwa, Cintā, Virūpa, Jñānavajra, Medhava, Ḍombī, Bhaṭāri, Bopa, Kamakit, Prajñāru, Vajrakana, Namase, Horasitika, Rana, Bhūti, Tamata, Braman. Just as a bird perching on the golden slopes of Mount Meru Discards its own nature and appears as gold, When the wise realize the unborn, They discard the nature of things and find great bliss. Since one is a buddha from the very beginning,

རྣམ་རྟོག་དབང་གིས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་ངས་མ་མཐོང་། ། རྟོགས་པའི་དུས་ན་མཐོང་བ་མེད་དེ་ཐོས་པ་མེད། ། གཉིས་མེད་གང་གིས་རྟོགས་པ་དེ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། བྱིས་པ་ཆུང་ངུ་མ་ཡིས་གསོས་པས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་བཞིན། ། བློ་ཆུང་དག་ཀྱང་བླ་མའི་གདམས་པར་རིམ་གྱིས་ཐེག་པ་ཆེ། ། རླུང་མཁྲིས་བད་ཀན་འདུས་པའི་ནད་ཀུན་སྨན་གྱི་ནུས་པས་སེལ་བ་ལྟར། ། ང་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ནད་རབ་ཐམས་ཅད་བླ་མའི་གདམས་པས་བསྲེག། ལོང་བའི་ཚོགས་ཀུན་མིག་ལྡན་གྱིས། ། སྐྱེས་བུས་འཁྲིད་པར་བྱེད་པ་ལྟར། ། ཡེ་ཤེས་ལམ་སྟོན་བླ་མ་ཡི། ། སྤྱན་པས་བྱང་ཆུབ་འཁྲིད་པར་བྱེད། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་རྒྱལ་དཔུང་གི་ཚོགས། ། གླིང་རྣམས་ཀུན་ལ་དབང་བྱེད་བཞིན། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རོ་རྙེད་ནས། ། འཁོར་བ་དབང་སྒྱུར་བདེ་བ་ཆེ། ། རིགས་ལྡན་རིགས་མཆོག་རིགས་ཀྱི་དབང་། ། བླ་མ་མཁའ་འགྲོ་ཆོས་ཉིད་གྲོགས། ། ལྟ་སྤྱོད་བསྒོམ་དོན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ། དཔེ་དོན་ཡེ་ཤེས་བདེན་པ་མཐོང་། ། ལས་ཅན་རྣལ་འབྱོར་དབང་གི་ལམ། ། སྐུ་གསུམ་ཆོས་ཉིད་འོད་གསལ་མེ། ། སེམས་ཉིད་གསལ་དངས་སྒྱུ་མའི་སྐུ། ། རྣམ་གྲོལ་ཕྱག་རྒྱ་ཟུང་དུ་འཇུག། འགྲོ་དྲུག་སྐྱེས་པ་སྡོམ་གསུམ་རྒྱན། ། ལྟ་བསྒོམ་སྤྱོད་པ་ཞེན་མེད་སྐས། ། རང་ལུས་བདེ་ཆེན་ངོ་བོར་རིག། དགག་སྒྲུབ་སྤང་བླང་ཉམས་དང་བྲལ། ། རེ་དོགས་རང་གསལ་བླ་མའི་དྲིན། ། བདག་མ་རྟོགས་པའི་གོང་ནས་འབྲས་ཆན་དག་དང་རོ་འདི་ཁྱད་པར་ཆེ། ། རྟོགས་ནས་མངར་བའི་འབྲས་ཆན་དག་དང་རུལ་བའི་རོ་འདི་ཁྱད་པར་མེད། ། དེ་བཞིན་མ་རྟོགས་དུས་ན་འཁོར་བ་དག་དང་སངས་རྒྱས་ཐ་དད་བརྟགས། །

Through the power of conceptual thought, I did not see the Buddha himself. At the time of realization, there is neither seeing nor hearing. That which is realized as non-dual is Mahāmudrā. Just as a small child nourished by its mother becomes strong, so too do those of small intellect gradually enter the Great Vehicle through the guru’s instructions. Just as all diseases of wind, bile, and phlegm are cleared away by the power of medicine, so too are all the diseases of grasping at "I" and "self" burned away by the guru’s instructions. Just as a person with sight leads a multitude of the blind, the guru, who shows the path of primordial wisdom, leads one to enlightenment by the eye of his vision. Just as a universal monarch and his military hosts exercise power over all the continents, once the taste of the coemergent is found, one gains mastery over saṃsāra in great bliss. The noble lineage, the supreme lineage, and the lineage of power—the guru, the ḍākinīs, and the nature of phenomena as companions—the view, conduct, and the object of meditation are coemergent. One sees the truth of the example and the meaning, primordial wisdom. This is the path of power for the fortunate yogi: the fire of the luminosity of the three kāyas and the nature of phenomena; the illusory body of the clarity and purity of the nature of mind; the union of liberation and Mahāmudrā. The beings of the six realms are adorned with the three vows; view, meditation, and conduct are the ladder of non-attachment. One realizes one’s own body as the essence of great bliss, free from the experiences of negation and affirmation, or acceptance and rejection. Through the guru’s kindness, hope and fear are self-luminous. Before realization, there was a great difference between this rice and the taste of it; once realized, there is no difference between the sweet rice and this rotten taste. Likewise, when not realized, saṃsāra and the Buddha are conceptualized as distinct.

རྟོགས་པའི་དུས་ན་འཁོར་བ་དག་ནི་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཆེན་པོའི་སྐུ། ། བྱ་བ་བཏང་ན་མན་ངག་ཡིན། ། ཞེ་འདོད་མེད་ན་རྟོགས་པ་ཡིན། ། བདེ་བ་དངོས་མེད་བསྒོམ་པ་ཡིན། ། བསྒྲུབ་བྱ་མེད་ན་སྤྱོད་པ་ཡིན། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཨ་ཛན་ལྟ། ། བླ་མ་ཆུ་ཡི་རྒྱུན་གྱིས་རབ་ཏུ་ཁྱབ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དཔག་བསམ་ཤིང་དག་ལ། ། འབྲས་བུ་ལྷུན་གྲུབ་དང་ལ་རབ་ཏུ་རྫོགས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྡོམ་པའི་མཆོག། རང་ཡིད་རྟོགས་ལ་མི་གནས་པས། ། གཉུག་མའི་སེམས་ཀྱིས་གར་རྟོགས་པ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དེས་མཐོང་ཡིན། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་གང་ཐོས་ཐམས་ཅད་དམ་པ་སྟེ། ། མཐོང་བ་དེ་ཡིས་སྐྱེ་མེད་རྟོགས་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་མཆོག། བྱས་པ་ཀུན་གྱིས་གཉིས་མེད་གསལ་ཕྱིར་ཐབས་ཡིན་ཏེ། ། དགེ་སྡིག་འབྲས་བུ་སྐྱེས་བུ་དེ་ལ་གཉིས་མི་འགྱུར། ། གང་ལས་བླ་མ་དམ་པ་ལས། ། དབང་ལས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡི། ། རོ་ཡིས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་སྟེ། ། སྐྱེ་མེད་རྒྱས་ཐེབས་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། བདེ་དང་སྟོང་པ་དབྱེར་མེད་སྙིང་ག་པདྨ་དག་ལ་རྫོགས། ། སྐྱེ་མེད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བདེ་ཆེན་སེམས། ། སྣང་གྲག་ཐམས་ཅད་རོ་སྙོམས་རྣམ་གསུམ་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱོད། ། རྗེ་བཙུན་དག་གི་བྱིན་རླབས་ཤར་བས་དབྱེར་མེད་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་དང་རང་གི་སེམས་རྣམས་དུ་མར་སྤྱོད། ། རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཉམས་མྱོང་གདམས་པ་དོན་བྲལ་ན། ། ནོར་བུ་མཆིང་བུ་དག་ལ་རང་བཞིན་དུ་བདེ་ན། ། ཆོས་རྣམས་དེ་དང་ལྡན་ན་རེ་དོགས་མེད་པས་རང་བདེ་ཞིག། དང་པོ་བློ་ལྡན་རྟོགས་པ་སྐྱེད། ། གཉིས་པ་ནགས་སུ་སྣ་རྩེ་བསྒོམ། །

At the time of realization, samsara is from the very beginning the body of the great Buddha. If activity is abandoned, that is the pith instruction. If there is no longing, that is realization. If bliss is without substance, that is meditation. If there is nothing to be accomplished, that is conduct. Method and insight are like the letter A. The guru is thoroughly pervaded by a stream of water. Upon the wish-fulfilling trees of the coemergent, The fruit is spontaneously present and perfectly complete. The supreme vow of all the Buddhas Does not abide in the realization of one's own mind. Wherever the innate mind realizes, All the Buddhas are seen by that. Whatever a yogi hears is all sublime; Because seeing that realizes the unborn, the teacher is supreme. Because all actions clarify non-duality, they are the method; For that person, the results of virtue and non-virtue do not become two. From the sublime guru, through empowerment, The taste of the coemergent pervades all. Sealed by the unborn, one is a Vajra-holder. Bliss and emptiness inseparable are perfected in the lotus of the heart. The mind of inconceivable great bliss is the mental engagement with the unborn. All appearances and sounds are the equal taste; the yogis practice the three aspects. Through the arising of the Venerable Ones' blessings, inseparable perfect Buddhahood is attained. One practices with all phenomena and one's own mind as manifold. If all realizations and experiences lack the meaning of the instructions, Then even a glass trinket is naturally blissful. If one possesses such phenomena, one is naturally blissful, free from hope and fear. First, the wise generate realization. Second, in the forest, meditate on the tip of the nose.

ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྐྱེས་པ་ན། ། སྤྱོད་པས་ཁྱད་པར་འགྲོ་བར་བྱ། ། གང་གང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དེ། ། གླང་པོ་ཆེ་ཡི་མིག་བཞིན་དུ། ། གཟེར་རེ་བསྐྱེད་ནས་ཟུག་རྔུ་འབྱུང་། ། གློད་ན་ཞེན་མེད་བསམ་གཏན་མཆོག། བདེའོ་བདེའོ་གནས་མེད་བདེ། ། འདོད་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་བདེ། ། བརྟགས་པ་ཐམས་ཅད་དེར་ཤེས་བདེ། ། བསྒྲུབ་པ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་བདེ། ། གོ་ཆ་ཆེན་པོ་བགོས་ནས་ཀྱང་། ། ནོར་བུ་ལྟ་བུའི་སྙིང་སྟོབས་ཀྱིས། ། རང་གི་སེམས་ལ་གྲུབ་གཏད་ན། ། མི་རོའི་ཁོག་པར་བདེ་ཆེན་ཞུགས། ། གང་གིས་གང་དུ་གང་ལས་ནི། ། རྟོག་ཅིང་དཔྱོད་པའི་བློ་ལས་ནི། ། དངོས་འཛིན་གདོན་གྱི་དབང་སོང་ཕྱིར། ། ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་བློ་གྲོས་མཆོག། སྣང་བ་ཆོས་ཉིད་ཉི་མ་ལ། ། གཟུང་འཛིན་ཁྲི་མོན་སྨག་ཏུ་ཚུད། ། སེམས་ཉིད་རང་གསལ་ཆོས་སྐུ་ཉིད། ། མ་རིག་མུན་པའི་དྲ་བས་གཏུམས། ། གཉིས་མེད་བདེ་ཆེན་བླ་མའི་དྲིན། ། ཤུགས་འབྱུང་ཞེན་བྲལ་ཉམས་ཀྱི་ཀློང་། ། རང་གྲོལ་རང་བཞིན་སྤྱོད་པའི་འགྲོས། ། རེ་དོགས་ལས་གྲོལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ། སྐྱེ་མེད་ཀུན་རྟོག་སྤངས་པ་ཡིས། ། བྱང་ཆུབ་ལམ་ཆེན་རྟོག་དང་བྲལ། ། མི་རྟོག་འཛིན་མེད་བློ་ལས་འདས། ། གང་དུ་བཙལ་ཡང་རྟོག་མེད་དང་། ། རང་བཞིན་དྲི་མེད་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས། ། རང་བཞིན་སེམས་གང་ལས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི། ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་རིན་ཐང་མེད་ཀྱི་མཛོད། ། དམ་ཆོས་ཉི་མ་བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་ལྟོས། ། འཁྲུལ་བཅས་བདེན་ལས་འདས་པ་ཡི། ། ཉོན་མོངས་འཆིང་བ་གཅོད་མཛད་ཀྱི། ། ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་མངའ་བརྙེས་པའི། ། བཤེས་གཉེན་སྐྱེ་མེད་འོད་གསལ་མཐོང་། །

When experience has arisen, one should proceed with distinction through conduct. Whatever is coemergent, like the eyes of an elephant, if one pricks them, pain will arise; if one relaxes, there is the supreme meditative concentration free from attachment. Bliss! Bliss! The bliss of having no fixed abode. The bliss of the nature of desirelessness. The bliss of knowing all conceptualizations to be that. The bliss of the Buddha without anything to be accomplished. Having donned the great armor, with a courage like a jewel, if one entrusts oneself to one’s own mind, great bliss enters the hollow of the human corpse. Through whatever, wherever, and from whatever, the mind that conceptualizes and analyzes has fallen under the power of the demon of grasping at reality. Therefore, the supreme intelligence is that which grasps at nothing at all. When appearances, the sun of the nature of phenomena (dharmatā), are caught in the darkness of the prison of subject and object, the nature of mind, the self-luminous dharmakāya, is shrouded by the web of the darkness of ignorance. Non-dual great bliss is the kindness of the guru. The expanse of experience is spontaneous and free from attachment. The movement of conduct is the nature of self-liberation. The dharmakāya is liberated from hope and fear. By abandoning birth and conceptualization, the great path to enlightenment is free from thought. It is non-conceptual, without grasping, and beyond the intellect. Wherever one searches, it is non-conceptual. Through the stainless nature of method and insight, the nature of mind is the treasury of the priceless jewels of the Buddha’s qualities. Look upon the sun of the sublime Dharma through the kindness of the guru. Having transcended the truth of delusion, the spiritual friend who has attained mastery over the truth of the nature of phenomena is seen as the unborn luminosity that severs the bonds of the afflictions.

ཤེས་རབ་མིག་བྲལ་དངོས་པོ་ཡི། ། གདོན་འཇོམས་བདག་གཞན་བདེ་ཆེན་སྐུ། ། ཅིར་ཡང་རྟོག་མེད་བྱ་བྲལ་གྱི། ། ཉམས་མྱོང་ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མ་གསལ། ། གང་གིས་དངོས་དང་དངོས་མེད་དུ། ། འཛིན་ཏེ་མར་མེ་ལྟ་བུ་རུ། ། བློ་ཡི་ཡུལ་མིན་སྤང་དཀའི་ཕྱིར། ། བློ་འདས་བཅས་བཅོས་རྒྱ་མདུད་ཤིག། ཐབས་བྲལ་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་ཉིད། ། ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ཤེས་རབ་ལམ། ། རི་བོང་རྭ་ལྟར་དོན་མེད་ཀྱི། ། སྤང་བྱ་མཐར་འཛིན་བློ་དང་བྲལ། ། གང་གིས་གཉིས་མེད་དོན་རྟོགས་ན། ། ཆོས་ཉིད་མ་མཐོང་ཆོས་སྐུ་ཡི། ། ཆོས་ཉིད་ཉི་མ་ཡེངས་སུ་མེད། ། དེ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན། ། ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་ལས་གྲོལ་གྱི། ། འཁོར་འདས་སྟོང་ཉིད་འོད་གསལ་བ། ། བལྟར་མེད་བསྟན་དུ་མེད་པ་ཡི། ། བློ་འདས་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་ཉིད། ། སྙིང་རྗེ་རྒྱུན་ལྡན་གྲུ་གཟིངས་ཀྱིས། ། འགྲོ་རྣམས་འཁོར་བ་བཟོད་མེད་ཀྱི། ། སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལས། ། མ་ལུས་སྒྲོལ་མཛད་ཐབས་ཀྱི་སྐས། ། སྣང་སེམས་གཉིས་མེད་ཐབས་དང་ནི། ། ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་བྱང་ཆུབ་ལམ། ། ཆུ་དང་འོ་མ་ལྟ་བུ་རུ། ། རོ་མཉམ་ཉམས་མྱོང་དབྱེར་མི་ཕྱེད། ། ཡོད་མེད་གཟུང་འཛིན་མཚན་ཉིད་དང་། ། མཚོན་བྱ་རང་བཞིན་དྲི་མེད་ཀྱི། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཉིད་སྒྲོན། ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་། འགྲོ་རྣམས་བདེ་སྡུག་སྐྱོན་ཡོན་གཞི། ། ནམ་མཁའ་ལ་ནི་སྤྲིན་བཞིན་དུ། ། མ་ལུས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལྟ་བུར་གནས། ། དགག་སྒྲུབ་རེ་དོགས་ལས་གྲོལ་གྱི། ། ཉམས་མྱོང་བལྟར་མེད་བསྟན་དུ་མེད། ། ཡང་དག་དོན་གྱི་དེ་ཉིད་ལ། །

The lamp of wisdom, free from the eye of conceptual thought, destroys the demons of substantiality. It is the body of great bliss for oneself and others, the experience of non-action and non-conceptualization, the clear lamp of primordial wisdom. For those who grasp at things as real or unreal, it is like a lamp; because it is not an object of the intellect and is difficult to abandon, untie the knots of mental fabrication and alteration. The lamp of wisdom itself, devoid of [mere] means, is the path of wisdom like a flower in the sky. It is as meaningless as a rabbit’s horn; it is free from the intellect that clings to extremes as objects of abandonment. When one realizes the meaning of non-duality, the nature of phenomena (dharmatā) is not seen as something separate from the dharmakāya. The sun of the nature of phenomena is without distraction; that itself is Mahāmudrā. Liberated from knower and known, the luminosity of the emptiness of saṃsāra and nirvāṇa is the lamp of wisdom beyond the intellect—beyond being seen or shown. By the boat of constant compassion, one delivers all beings without exception from the great ocean of unbearable suffering in saṃsāra; this is the ladder of skillful means. The path to enlightenment is the inseparability of means and wisdom, the non-duality of appearance and mind. Like water and milk, the experience of equal taste is indivisible. The lamp of the nature of phenomena is non-dual primordial wisdom, free from the characteristics of existence, non-existence, subject, and object, and the stains of the nature of the signified. It is the secret of all the Buddhas of the three times. The basis for the happiness, suffering, faults, and virtues of all beings dwells within all sentient beings without exception, like clouds in the sky or a wish-fulfilling jewel. Free from negation and affirmation, hope and fear, the experience is beyond being seen or shown. In the suchness of the authentic meaning, [it remains].

ཡང་དག་དོན་མཐོང་རྣམ་པར་གྲོལ། ། རིས་དྲུག་སྡུག་བསྔལ་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། སྣང་བ་ཉམས་མྱོང་བདེ་ཆེན་ལ། ། སྣང་བ་མཐུན་སྣང་མེད་པ་རུ། ། བླ་མའི་དྲིན་མཐོང་རྣལ་འབྱོར་གྲོལ། ། དོན་ཆེན་ཉི་མ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། ། ཆོས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སྤྱན་པ་ཡི། ། ཉམས་མྱོང་སྒྲོན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། བདེ་ཆེན་སྨྲར་མེད་དོན་མཐོང་བདེ། ། ཀུན་རྟོག་ཆིང་བ་གཅོད་མཛད་ཀྱི། ། བླ་མའི་དྲིན་ཐོབ་ཞེན་མེད་ཉམས། ། གང་གིས་བྱ་ར་མི་བྱེད་པར། ། གནས་པས་འཁོར་བར་བདེ་མི་རྙེད། ། སྒྲ་དོན་འབྲེལ་མེད་ཐོས་ནས་ནི། ། ཤེས་རབ་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། ། བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་སེམས་དང་ནི། ། ནོར་བུ་རིན་ཆེན་ཡོན་ཏན་ལྡན། ། དད་གུས་ཡེངས་མེད་དམ་ཚིག་གི། སྒྲོན་མ་བདག་ལུས་རྒྱལ་བའི་མཛོད། ། བདེ་ཆེན་ཡོན་ཏན་འབྱུང་གི་གནས། ། བལྟར་མེད་དོན་མཐོང་ངོ་མཚར་ཆེ། ། གང་ནས་མ་འོངས་གར་ཡང་ནི། ། འགྲོ་འོང་ལས་གྲོལ་གཉུག་མ་ཡི། ། ཉམས་མྱོང་སྨྲར་མེད་ཡེངས་སུ་མེད། ། བསྒོམ་པ་འབྲལ་མེད་བློ་ལས་འདས། ། ཆོས་ཉིད་འོད་གསལ་དག་པའི་སེམས། ། བྱང་ཆུབ་གསལ་སྣང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། ། བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཅན་གྱི། ། སེམས་ཀྱི་ནོར་བུ་དྲི་མེད་རྙེད། ། མ་བལྟས་བདེ་ཆེན་མཐོང་དུ་མེད། ། མ་རྟོགས་ཉམས་མྱོང་བློ་ལས་འདས། ། མ་སེམས་རྟོག་པ་ཆོས་ཉིད་ཀློང་། ། ཅིར་ཡང་བྱ་བྲལ་ཡེངས་སུ་མེད། ། དེ་རིང་མཆོག་ལ་གནས་པའི་ཉམས་མྱོང་རིན་པོ་ཆེ། ། བརྟགས་པ་མ་ཡེངས་གཉུག་མ་ཡེངས་སུ་མེད་པའི་ངང་། ། ཡེངས་མེད་གཟུགས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དངོས་པོ་འཇོམས་མཛད་པའི། ། གནས་ལུགས་དགེ་སྡིག་སྤང་བླང་ཅི་ཡང་བསམ་དུ་མེད། །

Seeing the authentic reality, one is completely liberated. Through the mind, the sufferings of the six realms are experienced as the appearance of great bliss. When appearances are seen to be without common consensus, the yogi is liberated by seeing the kindness of the guru. The great purpose is the sun of enlightenment; the nature of phenomena is the eye of primordial wisdom. In the lamp of experience, the inexpressible great bliss of all is seen as the reality. The guru’s kindness severs the bonds of conceptual thought; the experience is free from attachment. By remaining without any surveillance, one finds no happiness in saṃsāra. Having heard that words and meanings are unrelated, because insight transcends objects, through the guru’s kindness, the mind possesses the qualities of a precious jewel. With faith, devotion, and undistracted samaya, the lamp of my own body is the treasury of the Victors. It is the source from which the qualities of great bliss arise. Seeing the reality that cannot be seen is a great marvel. Coming from nowhere and going nowhere, it is free from coming and going—the innate experience, inexpressible and undistracted. Meditation is inseparable and transcends the intellect. The nature of phenomena is the luminosity of the pure mind; enlightenment is the clear appearance of the dharmadhātu. Having found the stainless jewel of the mind, which possesses the body of primordial wisdom and great bliss, one sees that without looking, great bliss is not seen. Without realizing it, experience transcends the intellect. Without thinking, conceptual thought is the expanse of the nature of phenomena. Free from all activity, it is undistracted. Today, the precious experience of abiding in the supreme state is a state of non-distraction and the innate, free from wandering. The lamp of undistracted form destroys the entity of self-grasping. In the natural mode of being, there is nothing to think of in terms of accepting or rejecting virtue and non-virtue.

དམིགས་མེད་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དྲན་པ་ཡི། ། ཀུན་རྟོག་འཆིང་བ་གཅོད་མཛད་ཡེ་ཤེས་སྒྲོན། ། རྒྱུ་བ་ཆོས་ཉིད་ཆོས་སྐུའི་ཀློང་དུ་ཆད། ། མ་བསྒོམས་དམུས་ལོང་མཐོང་བའི་ཡུལ་མིན་ཕྱིར། ། བསྒོམ་པ་བདུད་རྩིའི་རོ་ཚོར་བླ་མའི་དྲིན། ། བྱིན་རླབས་བརྒྱུད་པ་བླ་མའི་ཉམས་མྱོང་ལ། ། བདེ་བའི་རོ་ཚོར་ངོས་གཟུང་ཅི་ཡང་མེད། ། འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ་ངན་འདས། ། རྟོག་མེད་རྟོག་དཔྱོད་ཡུལ་ལས་འདས། ། བསྒོམ་དང་བསྒོམ་པ་ཅིར་ཡང་མེད། ། མི་འཛིན་འཛིན་རྟོག་འཁྲུལ་པ་སྤངས། ། ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་ཅན་ཆོས་ཀྱི་ནི། ། སྐུ་ཅན་ཆོས་ཀྱི་སྒྲོན་མ་ཡིན། ། ཚོགས་གཉིས་ཆོས་ཀྱི་རྔ་བོ་ཆེ། ། བྱང་ཆུབ་ལམ་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་དུང་། ། བདག་མེད་འོད་གསལ་སྒྲ་སྒྲོགས་དུས། ། ནོར་བུ་རིན་ཆེན་འདོད་འཇོའི་བ། ། འཆི་མེད་བདུད་རྩི་བཅུད་ཀྱིས་ལེན། ། ལྗོན་ཤིང་མེ་ཏོག་འབྲས་ལྡན་གྱིས། ། རྒྱ་མཚོ་རི་རབ་བུམ་པ་བཟང་། ། ནམ་མཁའ་ཉི་ཟླ་གླུ་གར་རྩེ། ། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་དཔག་གིས། ། བརྟགས་པ་དོན་ཤེས་དོན་མཐོང་གི། ཡིད་ཆེས་ངེས་དང་བཅས་པ་ཡིས། ། སྔར་འདྲིས་མ་བུ་དམ་ཚིག་མཇལ། ། ཆོས་དང་ཆོས་མིན་མཉམ་ཉིད་ལས། ། ཐ་དད་འགྲོ་རྣམས་རྫུན་བློ་ཡིས། ། ཐར་པའི་སྲོག་གཅོད་ཚེ་འདི་ཡི། ། རྣམ་རྟོག་ཐར་མེད་ཆུ་སྲིན་ཁ། ། སྙིང་རྗེ་དང་ནི་སྟོང་པ་ཉིད། ། ཡ་བྲལ་ཐ་དད་དོན་མི་མཐོང་། ། སྟོང་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་ལམ། ། འཁོར་བ་མྱ་ངན་འདས་མི་གནས། ། ཞེན་པའི་བློ་ཅན་རྟོག་པ་ཡིས། ། ཡུལ་གྱི་རྒྱ་མདུད་སུ་མི་འདོད། ། འདོད་ཡོན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡི། ། བདེ་བའི་རོས་གང་སྐྱེ་མེད་ལམ། །

The lamp of wisdom that severs the bonds of conceptual thought through non-referential non-mental engagement, cuts the movement of phenomena into the expanse of the dharmakāya. Because it is not an object of vision for the blind who have not meditated, the experience of the nectar-like taste of meditation is the kindness of the guru. In the guru’s experience of the lineage of blessings, there is no identifiable taste of bliss whatsoever. Samsara and nirvana are beyond the domain of non-conceptual or conceptual analysis. There is no meditation and no meditator. Abandoning the delusion of grasping and the thought of "not grasping," one possesses the Dharma-eye; one is the embodiment of Dharma, the lamp of Dharma. The great drum of Dharma of the two accumulations, the great conch of the path to enlightenment, when the sound of selfless luminosity resounds, it is like a precious jewel, a wish-fulfilling cow, the elixir of immortal nectar, a tree laden with flowers and fruit, the ocean, Mount Meru, a vase of excellence, the sky, the sun and moon, and the play of song and dance. Through direct perception and inference, by knowing and seeing the meaning with certainty and conviction, the mother and child who were previously acquainted meet in samaya. From the equality of Dharma and non-Dharma, the separate beings of deluded minds take the life of liberation; the conceptual thoughts of this life are the mouth of the sea monster from which there is no escape. Compassion and emptiness—when separated and viewed as distinct, the true meaning is not seen. On the path where emptiness and compassion are inseparable, one abides neither in samsara nor nirvana. Who would not desire to untie the knot of the object through the conceptual mind of those with clinging? The path of non-arising is filled with the taste of bliss, the coemergent nature of the objects of desire.

རང་བཞིན་དགེ་བའི་སེམས་ཉིད་འདི། ། གཉུག་མའི་བདེ་ཆེན་མངོན་སུམ་གྱི། ། ལྷན་སྐྱེས་རོ་ཚོར་བརྗོད་མེད་ན། ། རྟགས་ཀྱིས་དེ་ཉིད་དོན་མི་རྙེད། ། བདེ་ཆེན་འཁོར་འདས་རྟོག་པ་ཡི། ། བློ་ཅན་རྨོངས་རྣམས་འཆིང་བའི་ཕྱིར། ། གང་དང་གང་དུ་བལྟས་གྱུར་ཀྱང་། ། དེ་ཉིད་བློ་ཡི་ཡུལ་ལས་འདས། ། རང་རིག་བདེ་ཆེན་མཚོན་དུ་མེད་པའི་ལམ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡིད་ཅན་གཉུག་མའི་རོ། ། བླ་མའི་དྲིན་རྟོགས་སྐྱེ་མེད་བསྒོམ་པ་ཡི། ། ཉམས་ལས་དོན་མཐོང་སྐྱེ་མེད་ངོ་མཚར་ཆེ། ། འགྲོ་རྣམས་འཆིང་བྱེད་ལས་ལ་ནི། ། རྣམ་གྲོལ་དོན་ཤེས་རང་རིག་གི། ། སེམས་རྟོགས་མྱ་ངན་འདས་ཀྱི་མཆོག། དེ་ཉིད་སྤྲོས་པའི་ཡུལ་དང་བྲལ། ། སེམས་ཉིད་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་མཛོད། ། འཁོར་འདས་སྲིད་ཞི་མྱ་ངན་འདས། ། དགེ་སྡིག་ས་བོན་བག་ཆགས་རྩ། ། ཐར་ལམ་བྱང་ཆུབ་རྙེད་ཀྱི་སྐུ། ། རང་སེམས་ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ཡི། ། གྲོང་དུ་གྲོལ་ན་འགྲོ་རྣམས་ཀུན། ། རྣམ་དག་ཡེ་ཤེས་ཉི་མ་སྟེ། ། རྣམ་གྲོལ་བྱང་ཆུབ་གཞན་འགའ་མེད། ། འགྲོ་རྣམས་བདེ་ཆེན་རོས་གང་ཡང་། ། ཐབས་བྲལ་དེ་ཉིད་དོན་མི་མཐོང་། ། ཐབས་ལྡན་བྱ་བྲལ་སྐྱེས་བུ་ལ། ། འཆི་མེད་འགྲོ་འོང་ཡུལ་ལས་འདས། ། གང་གང་འཛིན་དེ་དངོས་པོ་ཡི། ། གདོན་གྱི་དབང་གྱུར་རྨོངས་རྣམས་ལ། ། འཆིང་ལས་ཐར་ལམ་མེད་པའི་ཕྱིར། ། ཐར་པའི་ལམ་སྟོན་འཛིན་མེད་ལྟོས། ། རླུང་གི་རྟ་ཞོན་རྟོག་བཅས་ཡིད་ཀྱི་བུ། ། གཟུང་འཛིན་སྦྲང་མ་འདོད་ཡོན་རྗེས་སུ་སྙེག། གང་སྙེགས་བདེ་མེད་འཁོར་བའི་འཁྲུལ་བཅད་དེ། ། ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་རྩ་རླུང་ཆོས་ཉིད་ཟུང་། ། གང་གང་རིག་འཛིན་རྟོག་པ་ཡི།

This very nature of mind, naturally virtuous, is the innate, inexpressible taste of coemergent great bliss, directly perceived. Since that reality cannot be found through signs, those with deluded minds who conceptualize great bliss as samsara or nirvana are bound. No matter how one looks, that reality transcends the domain of the intellect. The path of self-knowing great bliss is beyond illustration; it is the innate taste for those with the coemergent mind. Through the experience of meditating on the unborn and realizing the guru’s kindness, the meaning is seen—this unborn state is a great wonder. For beings bound by karma, the realization of the meaning of liberation is the supreme nirvana of realizing the mind of self-knowing awareness. That reality is free from the domain of conceptual elaboration. The nature of mind is a treasury of precious jewels; it is samsara and nirvana, existence and peace, the root of the seeds and habitual tendencies of virtue and non-virtue, and the body of the path to liberation and enlightenment. If one is liberated within the city of the sky-like dharmata of one’s own mind, then for all beings, it is the sun of pure primordial wisdom; there is no other enlightenment or liberation. Although all beings are filled with the taste of great bliss, without the skillful means they do not see that reality. For the person who possesses the means and is free from activity, there is no death, and they transcend the domain of coming and going. For those deluded ones who are under the power of the demons of grasping at whatever appears as a real entity, there is no path to liberation from bondage; therefore, look to the non-grasping that shows the path to liberation. The son of the conceptual mind, riding the horse of the winds, pursues the bees of subject and object and the objects of the five senses. Whatever is pursued is devoid of bliss; cut through the delusions of samsara. The union of the dharmata, the winds, and the channels is the root of primordial wisdom and enlightenment. Whatever is known by the awareness-holder is free from conceptualization.

། དབང་སོང་འདོད་ཡོན་ལྟད་མོ་ཉིད། ། བདག་གཞན་ལྟོས་མེད་མཐོང་བ་ལས། ། རང་རྒྱུད་མ་མཐོང་འདོད་མི་ཚིམ། ། དངོས་མེད་དངོས་དང་བྲལ་བ་ཡི། ། ཆོས་རྣམས་དངོས་དང་དངོས་མིན་ཕྱིར། ། གང་དང་གང་དུ་འཛིན་དེ་ཉིད། ། བློ་ཡི་ཡུལ་ཡིན་འཛིན་རྟོག་ཕྱིར། ། སྟོང་དང་སྟོང་ཉིད་འབྲས་བུ་རུང་། ། དངོས་པོར་འཛིན་པའི་གདོན་ཆེན་གྱིས། ། གཞན་དབང་བྲན་ལྟར་མ་བཀོལ་ན། ། གང་ལ་གནས་པ་དེ་མི་མཐོང་། ། མོས་པའི་བློ་ལྡན་གུས་པའི་བློ་གྲོས་མཆོག། ལས་ཀྱི་མཚམས་སྦྱར་བག་ཆགས་རྩ་བ་ཅན། ། ཡིད་ཀྱི་ལུས་ཅན་ཆོས་ཉིད་དོན་མཐོང་གི། གཞན་དོན་ནོར་བུ་དཔག་བསམ་ཤིང་ལྟར་མཐོང་། ། ཏིང་འཛིན་བྱིང་རྒོད་ལས་གྲོལ་རྟོག་པ་ཡི། ། རླུང་གིས་མི་བསྐྱོད་རྟོག་མེད་ཆོས་ཀྱི་ནི། ། སྐུ་ཅན་བླ་མ་ཆོས་ཉིད་ཆོས་སྐུ་ཡི། ། རི་བོ་ཉི་མ་མ་རིག་མུན་བྲལ་མཛོད། ། འགྲོ་ལ་བརྩེ་བའི་བློ་ཅན་ཐུགས་རྗེ་ཡིས། ། རྒྱ་མཚོ་མི་གཡོ་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཐུགས་རྗེའི་མངའ་བདག་ཐུགས་ཀྱི་དཀོར་མཛོད་ནས། ། ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མ་བྱང་ཆུབ་ལམ་མཁན་མཛོད། ། མེ་ཏོག་འབྲས་ལྡན་འགྱུར་མེད་དཔག་བསམ་ཤིང་། ། འཆི་མེད་བདུད་རྩིའི་རོས་གང་ཀུ་ས་ལི། ། བདག་མེད་བདེ་ཆེན་སྤྲོས་བྲལ་རྩེད་མོ་ཡི། ། འགྱུར་མེད་དོན་སྟོན་དངོས་པོའི་གདོན་འཇོམས་མཛོད། ། སྐྱེ་མེད་འོད་གསལ་སྟོང་ཉིད་འོད་འཕྲོ་ཡི། ། ནོར་བུ་རིན་ཆེན་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལྡན་གྱི། ། དཔལ་ལྡན་དཔལ་གྱི་འབྱུང་གནས་ཨཱ་ཙརྱ། ། གཉིས་མེད་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་ཉིད་སྒྲ་སྒྲོགས་མཛོད། ། བདེ་ཆེན་བདེ་བའི་འབྱུང་གནས་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་། །

The spectacle of sensory objects is under one's own power; yet, from seeing them without regard for self or other, one’s own continuum is not seen, and desire is not satisfied. Because phenomena are devoid of both the non-existent and the existent, and because they are neither existent nor non-existent, whatever is grasped in any way is the object of the mind, for it is the conceptualization of grasping. Emptiness and the fruit of emptiness are appropriate; if one is not enslaved like a servant by the great demon of grasping at things as real, one will not see that in which one dwells. Possessing a mind of devotion and a supreme intellect of respect, rooted in the habitual tendencies of karmic connection, those with mental bodies see the meaning of the nature of phenomena (dharmatā). They see the welfare of others like a jewel or a wish-fulfilling tree. Free from the dullness and agitation of meditative concentration, unmoved by the winds of conceptual thought, the Guru who possesses the body of non-conceptual phenomena is the mountain of the Dharmakāya, the nature of phenomena; may he dispel the darkness of ignorance like the sun. With a mind of compassion for beings, the glorious Vajradhara is an ocean, unwavering. From the treasury of the heart of the Lord of Compassion, may he act as the guide on the path to enlightenment, a lamp of primordial wisdom. Like a wish-fulfilling tree bearing flowers and fruit, and like a kusali tree filled with the taste of the nectar of immortality, may he show the unchanging meaning of selfless great bliss and the play free from elaboration, and may he destroy the demon of substantiality. May the glorious Ācārya, the source of glory, who is the precious jewel of unarisen luminosity and the radiance of emptiness, possessing all qualities, proclaim the sound of non-dual, elaboration-free emptiness. May he reveal the secret of all Buddhas, the source of great bliss and happiness.

མི་འཇིགས་སེང་གེ་འཇིགས་བྲལ་མ་ཧཱ་པཎྜི་ཏ། ། བུང་བ་མེ་ཏོག་བཅུད་ལྡན་སྦྲང་རྩི་ལེན་བཞིན་དུ། ། རང་བཞིན་རྟོག་མེད་བློ་འདས་སྒྲོན་མའི་དོན་སྟོན་མཛོད། ། བསོད་ནམས་མཆོག་གིས་བརྒྱན་པ་ཡི། ། ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མི་ཟད་གཏེར། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་དྷརྨཱ་བཞི། ། དྷཱ་ཏུ་བྱང་ཆུབ་ཆོས་ཐོབ་མཛོད། ། སྐྱེ་མེད་བློ་ལྡན་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡི། ། ཆོས་རྣམས་སྟོང་ཉིད་འོད་གསལ་འདུས་མ་བྱས། ། མཐའ་བྲལ་བདག་མེད་སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་སྐུ་ཡི། ། ཚོགས་ལྡན་ཉི་མས་ཡེ་ཤེས་དོན་རྟོགས་ཤོག། རང་བཞིན་ལྷན་སྐྱེས་འགྲོ་རྣམས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཀྱི་སྐུ། ། ཆོས་རྣམས་རྣམ་དག་མྱ་ངན་འདས་ཀྱི་དབྱིངས། ། རྣམ་རྟོག་དང་བྲལ་ཚོགས་གཉིས་ལྷུན་གྲུབ་སངས་རྒྱས་སྤྱན། ། ཚོགས་རྗེ་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོ་ཆོས་ཉིད་དོན་མཐོང་ཤོག། སངས་རྒྱས་ཀུན་སྡོམ་བཅོམ་ལྡན་མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་སྡོམ། ། བདེ་བའི་འབྱུང་གནས་བདེ་ཆེན་ཉི་མ་བདེ་བ་ཀུན་གྱི་དཔལ། ། བླ་མའི་གསང་མཛོད་གདམས་ངག་སྙིང་པོ་དོན་གྱི་གསང་ལྡན་མཛོད། ། བདེ་ཆེན་བདག་མེད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཚོགས་དང་ལྡན་གྱུར་ཅིག། སྲིད་དང་ཞི་བ་རྣམ་དག་ནི། ། རོ་མཉམ་དཀྱིལ་འཁོར་ལྡན་གྱི་གཙོ། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཚོགས་ཀྱི་མཆོག། ཚོགས་རྗེ་ཚོགས་བདག་དཔལ་ལྡན་ཤོག། གཉིས་མེད་འཛིན་དང་བྲལ་བ་ཡི། ། ཆོས་རྣམས་དངོས་མེད་སྟོང་པ་ཉིད། ། ཆོས་ཉིད་འོད་གསལ་ཚོགས་ཀྱི་ནི། ། འཁོར་ལོ་བྱང་ཆུབ་དོན་མཐོང་ཤོག། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་དམིགས་པ་ཡི། ། ཀུན་རྟོག་འཆིང་བ་གཅོད་མཛད་ཀྱི། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཚོགས་ཀྱི་ནི། ། བྱམས་མགོན་རྒྱུན་དང་ལྡན་པར་ཤོག།

Fearless lion, Mahāpaṇḍita free from dread, Like a bee gathering nectar from a flower rich with essence, Reveal the meaning of the lamp: the natural state, non-conceptual, beyond the intellect. Adorned with supreme merit, an inexhaustible treasury of the qualities of space, May I attain the Buddha-wisdom, the four dharmas, and the dhātu of enlightenment. Unborn, endowed with intelligence, like the sky, All phenomena are emptiness, luminosity, and the unconditioned. Free from extremes, selfless, and beyond conceptual elaboration— May the sun of the gathered assembly realize the meaning of the dharmakāya. The coemergent nature of beings is the sahajakāya; All phenomena are the pure expanse of nirvāṇa. Free from discursive thought, the spontaneously present two accumulations, the Buddha-eye— May I see the meaning of the dharmatā, the Lord of the Assembly, the Master of the Assembly. The binding of all Buddhas, the Blessed One, the binding of the ḍākinīs, Source of bliss, the sun of great bliss, the glory of all bliss. The secret treasury of the Guru, the essence of the instructions, the treasury of the secret meaning— May I possess the assembly of selfless great bliss. Samsāra and nirvāṇa are completely pure; The Lord of the maṇḍala possessing equal taste. The supreme of assemblies, the wheel of the assembly— May I possess the glory of the Lord of the Assembly, the Master of the Assembly. Non-dual and free from grasping, All phenomena are without entity, emptiness. Through the luminosity of the dharmatā and the assembly, May I see the meaning of enlightenment, the wheel of the assembly. Severing the bonds of conceptualization—the object of meditation, the meditator, and the focus— Through the wheel of the assembly, may I possess the continuous stream of the Protector Maitreya.

ཞི་བའི་བློ་གྲོས་བདག་མེད་མྱ་ངན་འདས་ཀྱི་དབྱིངས། ། ཇི་སྲིད་བདེ་ཆེན་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་སེམས། ། སྙིང་རྗེའི་རྒྱུན་ལྡན་གསང་སྔགས་སྙིང་པོའི་དོན་གྱི་བཅུད། ། སྒྱུ་མ་བྱང་ཆུབ་ལམ་ཅན་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་འོད། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་བརྟན་གཡོ་གཉིས་དང་གཉིས་འཛིན་གྱི། ། ལམ་སྟོར་ཁྱབ་བདག་བཅོམ་ལྡན་མི་ཡི་སེང་གེ་ནི། ། སངས་རྒྱས་གྲོང་ཁྱེར་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། བྱང་ཆུབ་སྒྲོན་མ་ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མའི་འོད་ལྡན་ཞིང་། ། སེམས་ཅན་རྣམ་དག་གདོད་ནས་སངས་རྒྱས་རང་བཞིན་ཡང་། ། རིས་དྲུག་རྨོངས་རྣམས་མ་རིག་མུན་པའི་སྤྲིན་ཚོགས་ཀྱིས། ། ཡང་དག་ལམ་བྲལ་བདེ་གཤེགས་ཉི་མ་ནུབ་རྣམས་ལ། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡེ་ཤེས་འོད་འབར་མེ་བོ་ཆེ། ། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི། ། ཆོས་ཉིད་བདེ་ཆེན་བྱང་ཆུབ་ལམ་གྱི་རྩ་བ་ཅན། ། གཉིས་མེད་འོད་གསལ་མ་ཉམས་ཟག་མེད་མྱང་འདས་ཀྱི། ། བདེ་སྤྱོད་འགྲོ་མགོན་ཐུགས་ཀྱིས་འཛིན་པར་ཤོག། མ་རིག་མུན་བསལ་ཡེ་ཤེས་ཉི་མའི་བྱང་ཆུབ་འོད། ། དཔལ་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཆོས་ཀྱི་སྒྲོན་མ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་བཤེས་གཉེན་ཨཱཏྨ་ཏ་ཀྲྀ་ནི། ། ཆོས་ཀྱི་བློ་གྲོས་ཆོས་ཉིད་གཟུངས་ཀྱིས་འཛིན་པར་ཤོག། དགེ་བའི་བློ་ཅན་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་གཉེན་གཅིག་པོ། ། ཐུགས་རྗེའི་རྩ་བརྟན་མི་ཡི་སེང་གེ་བྱམས་པ་ཡི། ། ལྗོན་ཤིང་བཤེས་གཉེན་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ། ། མི་ཟད་གཏེར་ཆེན་གྲིབ་ལ་སྐྱོང་བར་ཤོག། དཔལ་ལྡན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་གཙོ། ། མི་མཆོག་རྒྱལ་པོ་ལྷ་དང་ལྷ་མིན་ཀུན་གྱི་ནི། །

Śāntimati, the expanse of selfless nirvāṇa; As long as the supreme mind of awakening, great bliss, Endowed with the stream of compassion, the essence of the secret mantra’s meaning, The illusory path of awakening, the light of the Buddha’s enlightenment— The pervasive lord, the Bhagavān, the lion among men, who has lost the way Through the dualistic grasping of existence and non-existence, the stable and the moving; In the supreme city of the assembly wheel in the city of the Buddhas, Possessing the light of the lamp of wisdom, the lamp of awakening— Although sentient beings are pure, the primordial nature of the Buddha, Those deluded in the six realms are obscured by the mass of clouds of the darkness of ignorance; For those who have strayed from the authentic path and for whom the sun of the Sugatas has set, May the great fire of the assembly wheel, blazing with the light of wisdom, The nature of phenomena, free from conceptual elaboration, the nirvāṇa Which is the root of the path of awakening, the great bliss of the nature of reality (dharmatā)— May the Protector of Beings, with his heart, uphold the blissful conduct Of the non-dual luminosity, the undiminished, untainted nirvāṇa. The light of awakening, the sun of wisdom that dispels the darkness of ignorance; The glorious Dharma-awakening, the lamp of Dharma— May the spiritual friend Ātmatarkin, the wisdom-awakening, And Dharmamati, uphold the dhāraṇī of the nature of reality. The sole friend of all virtues, possessing a virtuous mind; The lion among men, Maitreya, whose root of compassion is firm— May the precious jewel of the spiritual friend, the tree, Protect us in the shade of an inexhaustible great treasure. The glorious one, the foremost of all virtues in the three worlds; The supreme king among men, for all the gods and asuras—

གཙུག་གི་ནོར་བུ་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལྡན་དམ་པའི་རྗེ། ། ཞིང་སྐྱེས་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་རྒྱན་དང་ལྡན་པར་ཤོག། རྣམ་རྟོག་ལས་གྲོལ་བཅོམ་ལྡན་ལྷུན་གྲུབ་ཆོས་ཀྱི་ནི། ། སྨན་པ་ཉོན་མོངས་ཟུག་རྔུ་འབྱིན་མཛད་འགྲོ་བ་ཡི། ། མགོན་གྱུར་རྗེ་བཙུན་ལས་ཅན་ལས་ལས་གྲུབ་པ་ཡི། ། ལས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་ཟུག་རྔུ་མི་ཟད་དབྱུང་དུ་གསོལ། ། བདེ་གཤེགས་ཉི་མ་ཆོས་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་ཅན་གྱི། ། ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་དྲི་མེད་ཤེལ་གོང་དངས་གསལ་གྱི། ། བླ་མའི་བདུད་རྩིའི་ཆུ་རྒྱུན་འཆི་མེད་སྒྲོན་མ་ཡིས། ། སྔགས་སྐྱེས་འཁོར་བའི་དྲི་མ་མ་ལུས་དག་པར་མཛོད། ། དཔའ་ཁྱོད་ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་སེལ་མཛད་སྒྲོན་མའི་ཕ། ། དཔལ་ལྡན་དྲི་མེད་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་བདག་གཞན་ཕན་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ། ། རྒྱུད་ལྡན་བླ་མ་མཚུངས་མེད་དཔའ་བོ་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་གཏེར་གྱུར་པ། ། སྲིད་མཚོ་ལས་སྒྲོལ་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་རྒྱུན་གཅོད་དཔའ་ཆེན་རོལ་མཛད་པ། ། དཔལ་ལྡན་རྒྱལ་བའི་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་དང་ལྡན་པའི་བུ། ། ཚོགས་རྗེ་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་སྲིད་མཚོ་མ་ལུས་སྐེམས་བྱེད་བུ། ། བདེ་གཤེགས་མཆོད་པ་དཔག་བསམ་ཤིང་ཆེན་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་རྒྱན་ལྟ་བུ། ། མཁའ་འགྲོའི་གསང་ཚིག་སངས་རྒྱས་སྐྱེ་མེད་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་བུ། ། མ་མ་མ་གཅིག་བཅོམ་ལྡན་ཡུམ་གྱུར་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བདེ་ཆེན་མ། ། གཉིས་མེད་བྱང་ཆུབ་ལམ་མཁན་ཚོགས་འཁོར་བདག་མེད་ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་ཅན་མ། ། གང་ཞིག་གང་གི་དྲིན་གྱིས་བདག་བློའི་པདྨོ་ཁ་འབྱེད་ཉི་མའི་འོད། །

Supreme Lord, the crest jewel endowed with all qualities, may I be adorned with the precious jewel born of the field. O Bhagavan, liberated from conceptual thought, the spontaneously present Dharma, physician who extracts the thorns of the afflictions for wandering beings, protector of the fortunate, I pray that you extract the inexhaustible thorns of the afflictions of karma. Through the sun of the Sugatas, the Dharma-nature, and the Dharma-eye; through the stainless moonbeams, the clear and pure crystal sphere; and through the stream of the Guru’s nectar, the lamp of immortality—may the stains of samsara born of mantra be purified without exception. O Hero, through your compassion, you clear away the suffering of beings without exception, the father who is a lamp. Glorious and stainless, you are the cause of benefit for self and others through skillful means and insight. Peerless lineage-holding Guru, hero who is a treasury of all qualities, great hero who sports in the wheel of samsara, delivering beings from the ocean of existence. Son of the assembly of glorious Victors, endowed with the Dharma-eye, you are the master of the assembly, the son who dries up the entire ocean of existence through the assembly offering. You are the Sugata offering, like a great wish-fulfilling tree adorned with all qualities. Son of the assembly circle of the unborn Buddhas, the secret words of the dakinis. Mother, the sole incomparable Bhagavati, the Mother of the assembly circle of great bliss. Unerring guide on the path to enlightenment, the assembly circle of selfless Dharma-eye. Whose kindness causes the lotus of my mind to open, like the light of the sun.

མཐོང་ཐོས་དྲན་གྱི་སྒྲོན་མ་མ་རིག་མུན་སེལ་ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་སྒྲོན། ། (རྣམ་,རྣལ་)འབྱོར་ཉམས་མྱོང་མཁས་པ་རྟོགས་ཚད་སྤེལ་ལེགས་མུ་ཏིག་རིན་ཆེན་ཕྲེང་། ། འགྲོ་དྲུག་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་ཡོན་ཏན་མེད་ཀྱི་དུས། ། བདེ་གཤེགས་ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་མངའ་སངས་རྒྱས་སྲས་པོ་ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་གདུང་རྒྱུད་ལྡན། ། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་ལམ་གྱི་བག་ཆགས་རྩ་བ་འཆང་། ། ཆོས་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དོན་ལྡན་ཆོས་མཆོག་ལམ་ཆེན་ཡིད་འོང་གསེར་གྱི་ཕྲེང་བར་ལྡན། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་ཁྱབ་བདག་འགྲོ་མགོན་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་མཛོད། ། དོན་ཡོད་ལུགས་གཟིགས་སྡེ་སྣོད་རྣམ་གྲོལ་དོན་མཐོང་རྣམ་དག་ཐུགས་དེའི་དགོངས་པ་ཉིད། ། གང་གིས་དྲིན་གྱིས་མ་མཐོང་མཐོང་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ལམ་ལྟར་བདེ་ཆེན་དོན་མཐོང་ཞིང་། ། ཐེ་ཚོམ་བློ་བྲལ་ཡིད་ཆེས་སྒྲོན་མ་བྱང་ཆུབ་གསལ་དངས་དྲི་མེད་རྟོག་དང་བྲལ། ། གཉུག་མའི་ཉམས་མྱོང་ཞེན་མེད་ཆོས་ཉིད་འོད་གསལ་ཉི་མས་མ་རིག་མུན་པ་སངས། ། འདིར་ཕྲད་སྨོན་ལམ་མཚམས་སྦྱོར་བག་ཆགས་ལས་ཀྱི་རྩ་བ་ཅན། ། བསམ་པའི་སྡོང་པོ་རྣམ་མཛེས་སྒྲུབ་པའི་མེ་ཏོག་འབྲས་ལྡན་གྱི། ། བྱང་ཆུབ་ལྗོན་ཤིང་ལས་འབྲས་ཡིད་ཆེས་བསིལ་གྲིབ་ལ། ། སྔར་འདྲིས་མི་དང་ཕྲད་བཞིན་སྨོན་ལམ་མ་བུ་ཅིས་མི་མཇལ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གསེར་གྱི་ཕྲེང་བ་ལས་ཚོགས་འཁོར་གསུམ་པ་གཉིས་མེད་ཡིད་ཆེས་རང་གསལ་གྱི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ། ། ། །

The lamp of seeing, hearing, and remembering, the wisdom lamp of enlightenment that dispels the darkness of ignorance; the well-arranged precious pearl necklace of the yogi’s experience and the measure of realization; the jewel of the six classes of beings when the time of lacking qualities arrives; the Sugata who possesses the Dharma-eye, the Son of the Buddha endowed with the lineage of precious qualities; the Mahāmudrā of non-mental engagement, holding the root of the habitual tendencies of the path to enlightenment; possessing the lovely golden necklace of the great path, the supreme Dharma endowed with the meaning of the nature of phenomena (dharmatā); the sovereign lord and protector of beings, the treasury of Dharma and precious jewels arising from non-dual wisdom; the meaningful system of vision, the pure mind that sees the meaning of liberation through the Piṭakas—that very intent of his realization. Through whose kindness, in order to see what was not seen, one sees the meaning of great bliss like the path of seeing; the lamp of conviction free from doubt and intellect, the stainless clarity of enlightenment free from conceptualization; the innate experience without attachment, the sunlight of the luminous nature of phenomena that clears away the darkness of ignorance. Meeting here through the connection of aspirations and the root of karma and habitual tendencies, with the beautiful trunk of intention and the flowers and fruit of practice; under the cool shade of the fruit of the Bodhi tree, which inspires confidence—why would the mother and child of aspirations not meet, like meeting an old acquaintance? This is the third chapter, "Non-dual Confidence in Self-Luminosity," from the Golden Necklace of Mahāmudrā.

ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེའི་གླུ་རིན་པོ་ཆེ་གསེར་གྱི་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་གྲུབ་པ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་པཎྜི་ཏ་མང་པོས་གསུངས་པ་རྣམས་རྗེ་བཙུན་མངའ་བདག་མཻ་ཏྲི་པས་གཞུང་གཅིག་ཏུ་བསྡེབས་པའི་གདམས་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་དེ་ཉིད་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་མར་པ་ཆོས་ཀྱི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

This concludes the instructions on the Precious Golden Garland of Vajra Songs of Mahāmudrā, which were spoken by many accomplished yogis and paṇḍitas and compiled into a single treatise by the venerable lord Maitrīpa. It was translated by that very paṇḍita and the translator Marpa Chökyi Lodrö.