A Song of the Glorious Vajraḍākinī

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་གཱི་ཏཱ་ཡ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མའི་མགུར་ཞེས་བྱ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་ཧ་ཧ་སྒྲོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ན་ལས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་བུ་དུང་ཕུད་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་སྐྱེ་བ་བདུན་པ་གཅིག་ལ་ཚེའི་བར་གཅོད་བྱས་ནས། དེའི་ཤ་ཁྲག་ལས་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྱས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་པས། དེའི་དུས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་དབྱིངས་ཀྱི་གཙོ་མོ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གིས་སྙིང་གཏམ་གྲོས་སུ་བཏབ་ཅིང་རྟོགས་པ་མགུར་དུ་བཞེངས་པ་ལས། དང་པོ་ལ་མཁའ་འགྲོ་མ་ཏམ་ལས་མགུར་བཞེངས་པ། ། ཧཱུཾ་ནགས་ཀྱི་གླང་པོ་ཡན་འདོད་ན། ། འཆིང་བའི་སྒྲོག་ལས་གྲོས་བྱས་ཏེ། ། ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན་པ་དགྲ་རུ་ལྟ། ། འབྲས་ཆང་རོ་ལ་མ་ཆགས་པར། ། རིན་ཆེན་རྒྱན་རྣམས་བོར་བར་བྱ། ། གླུ་ལེན་དགྲ་ལ་ཡིད་མི་གཏད། ། དཔུང་གི་རུ་དཔོན་མི་བྱ་བར། ། རྒྱལ་པོའི་ཞོན་པ་སྤང་བར་བྱ། ། མཆུ་ལ་རལ་གྲི་མི་བསྐྱོན་པར། ། ཕོ་བྲང་ནང་ནས་བྱོལ་བྱས་ཏེ། ། ནགས་ཀྱི་མཐའ་ལ་འབྲོས་པར་བྱ། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནོར་བུའི་མདངས་ཀྱིས་མགུར་བཞེངས་པ། ཧཱུཾ་འདུ་བ་གསོ་བའི་དྲང་སྲོང་ལ། ། ནད་ཀྱི་གཉེན་པོ་དྲི་བར་བྱ། ། དེད་དཔོན་ནོར་བུ་ལེན་པ་ལ། ། གླིང་དོན་བསྒྲུབ་པའི་ཞུ་བ་འབུལ། ། དཀོར་མཛོད་འཛིན་པའི་རྒྱལ་པོ་ལ། ། ཡིད་དང་མཐུན་པའི་ནོར་བུ་ཉོ། ། སྐྱ་བ་འཛིན་པའི་རིག་བྱེད་ལ། ། ཆུ་བོ་སྒྲོལ་བའི་གྲོགས་སུ་བཙལ། ། བསམ་འཕེལ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལ། །

In the language of India: Śrīvajraḍākinīgītā nāma. In the language of Tibet: dPal rdo rje mkha’ ’gro ma’i mgur (The Song of the Glorious Vajra Ḍākinī). Homage to the Blessed One, the Glorious Cakrasaṃvara. In the great charnel ground known as Ha-ha-sgrogs-pa (Resounding Ha-ha), the karma-ḍākinīs interrupted the life of a prince named Dung-phud-’dzin (Holding the Conch Crest), who was a "seven-birth" being. Having prepared a gaṇacakra from his flesh and blood, they invited the wisdom-ḍākinīs. At that time, the twenty-one wisdom-ḍākinīs, the principal ladies of the basic space, offered heart-advice and sang songs of realization. First, the ḍākinī Tam-la sang this song: HŪṂ! If the wild elephant of the forest desires freedom, It must consult on how to escape the binding shackles. It should view the one holding the iron hook as the enemy. Without attachment to the taste of rice wine, It should cast off its precious ornaments. It should not set its mind on the enemy of singing songs. Without acting as a commander of the army, It should abandon the king’s mount. Without fixing a sword to its tusks, It should flee from within the palace And escape to the edge of the forest. Thus she spoke. Then the ḍākinī Nor-bu’i-mdangs (Jewel Luster) sang this song: HŪṂ! To the sage who heals the gathering of humors, One should inquire about the remedy for the disease. To the captain who retrieves the jewel, One should offer a request to achieve the goal of the island. To the king who guards the treasury, One should purchase a jewel that accords with one’s mind. To the navigator who holds the oar, One should seek a companion for crossing the river. To the wish-fulfilling jewel that grants all desires, ... [The text continues with the request for the jewel].

དགོས་འདོད་འབྱུང་བའི་གསོལ་བ་གདབ། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་རྒྱན་གྱི་རྒྱལ་མོས་མགུར་བཞེངས་པ། ཧཱུཾ་རྒྱལ་པོའི་དཀའ་འོག་ཆུད་པའི་མི། ། ཞིང་ས་གཤིན་པ་སོ་ནམ་བྱ། ། དེད་དཔོན་སྙིང་ཁྲག་འཐུངས་ནས་ནི། ། སོ་བཏང་རྫ་ལ་ལས་རྣམས་བཅོལ། ། གངས་ཀྱི་ཞུན་ཆུ་ཁོལ་མ་བཏུང་། ། ཉི་ཟླའི་ཐིག་ལེ་ཟེད་བྱས་ཏེ། ། ཆང་འཐུངས་པ་ཡི་སེམས་དེ་ལྟོས། ། རབ་གནས་ཚར་བའི་གཟུགས་བརྙན་བསྟན། ། དེ་ནས་ལྷ་ཁང་སྒོ་ཕྱེ་སྟེ། ། ཉིན་མཚན་རབ་ཏུ་བལྟ་བར་བྱ། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་བྷི་ན་སས་མགུར་བཞེངས་པ། ཧཱུཾ་གླིང་ཕྲན་ནོར་བུ་མི་བཙོང་བར། ། སྦལ་པའི་ཁ་ལ་ཕྲིན་ལས་བཅོལ། ། རྐུན་མོའི་སྙིང་ཤ་ཟོས་ནས་ཀྱང་། ། མི་ཡི་བུ་མོ་མི་བརྙས་པར། ། ནམ་མཁའི་འོ་མ་སྐྱུགས་ནས་ནི། ། དཔག་བསམ་ལྗོན་ཤིང་བསྐྱེད་པ་གཅེས། ། སོ་མཚམས་མཁར་གྱི་རྩེ་ལ་ཉལ། ། མེལ་ཙེ་བྱེད་པའི་གཅན་གཟན་གསོ། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དཔལ་གྱི་བཟང་མོས་མགུར་བཞེངས་པ། ཧཱུཾ་ལྕགས་རྣམས་གསེར་དུ་བསྒྱུར་བའི་ཕྱིར། ། རིན་ཆེན་རྣམ་ལྔ་ལག་ཏུ་བླུགས། ། འབྱུང་བ་ལྔ་ནི་དབུགས་སུ་གཞུག། ནམ་མཁའི་འཇའ་ཚོན་གཟུང་བར་བྱ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་རྒྱལ་སྤྱན་དྲངས་ལ། ། སྤྱན་གཟིགས་དགྱེས་པའི་རོལ་མོ་དབུལ། ། དབུ་ལ་ནོར་བུ་ཐོད་དུ་བཅིངས། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་གཏན་ལ་དབབ། ། ནམ་མཁའི་སྤྲིན་ཚོགས་རབ་བསྡུས་ཏེ། ། འབྱུང་བའི་ཚ་གྲང་འཐབ་པའི་སྒྲས། ། སྦྲང་ཆར་དལ་བུ་ཕབ་ནས་ཀྱང་། ། བཅུད་ཀྱི་ལོ་ཏོག་རྒྱས་པར་བྱ། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཏི་མ་ལས་མགུར་བཞེངས་པ།

"Offer prayers so that all needs and desires may arise," he said. The Ḍākinī Gyen-gyi Gyalmo sang this song: "Hūṃ! A person caught under a king's difficult rule should cultivate a fertile field. Having drunk the heart-blood of the captain, entrust the work to a cracked clay pot. Drink the boiling melted snow-water. Having scooped up the essence of the sun and moon, look at the mind of one who drinks beer. Display an image that has already been consecrated. Then, open the door of the temple and look intently day and night," he said. The Ḍākinī Bhiṇasa sang this song: "Hūṃ! Without selling the jewel of the subcontinent, entrust the activity to the mouth of a frog. Even after eating the heart-flesh of a thief, do not despise a human girl. Having vomited the milk of the sky, it is vital to grow the wish-fulfilling tree. Sleep on the peak of the border fortress and feed the wild beasts that keep watch," he said. The Ḍākinī Pal-gyi Zangmo sang this song: "Hūṃ! In order to transform iron into gold, place the five precious gems in the hand. Draw the five elements into the breath and grasp the rainbow of the sky. Invite the Universal Monarch and offer pleasing music as a sight-object. Bind the jewel as a turban upon the head and establish it with the three syllables. Having gathered the masses of clouds in the sky, through the sound of the elements' heat and cold clashing, let a gentle drizzle fall and cause the harvest of essence to flourish," he said. The Ḍākinī Ti-ma-la sang this song:

ཧཱུཾ་དྲི་ཟ་བུ་མོ་གཟུང་བྱ་སྟེ། ། རིན་ཆེན་སྣ་ལྔའི་རྒྱན་བཏགས་ལ། ། ལྗོན་ཤིང་སྨད་ནས་བསྒུལ་བ་ཡིས། ། གངས་དཀར་རྩེ་ནས་འཇུ་བར་བྱེད། ། ཆུ་བོ་གྱེན་ལ་བཟློག་པ་ཡིས། ། ནམ་མཁའི་བུ་མོ་མགུ་བར་བྱེད། ། ཆུ་བྲན་རྒྱ་མཚོར་སླེབས་པ་ཡིས། ། རླངས་པ་མཁའ་ལ་ཕུར་བར་བྱེད། ། ཁ་དོག་དུ་མའི་ལྷོ་སྤྲིན་གྱིས། ། ནམ་མཁའི་ངང་དུ་ཡལ་བར་འགྱུར། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་བདེ་བའི་རྡོ་རྗེས་མགུར་བཞེངས་པ། ། ཧཱུཾ་མཁའ་ལ་འཇའ་ཚོན་གསལ་ལ་སྟོང་། ། ཚེས་གཅིག་ཟླ་བ་སྐྱེད་དུ་འཕེལ། ། དིག་མས་རྨི་ལམ་སྨྲ་མ་ཤེས། ། བུ་རམ་གཟུགས་ནི་རོ་གཅིག་ཉིད། ། གཞོན་ནུའི་བདེ་བ་ངོ་མ་ཤེས། ། ཤེལ་གྱི་ཁ་དོག་གདན་གྱིས་བསྒྱུར། ། ཉི་མའི་འོད་ཀྱིས་སྐར་ཚོགས་འགྲིབ། ། སྐྱི་སེར་རླུང་གིས་བར་སྣང་དངས། ། པདྨ་འདམ་གྱི་ནང་ན་གསལ། ། རྒྱ་མཚོའི་གཉེར་མ་ངོ་མཚར་ཆེ། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་མགུར་བཞེངས་པ། ཧཱུཾ་ནམ་མཁའི་མཚོན་པ་ཅི་ལ་བཏགས། ། བུ་ཤིའི་འོ་མ་སེམས་ལས་བྲལ། ། བྱ་བ་ཟིན་པའི་སྐྱེས་བུ་དང་། ། བྲམ་ཟེ་སྐུད་པ་འཁལ་ལ་ལྟོས། ། འཛམ་བུའི་གསེར་དང་བསེ་རུ་ལྟར། ། མདངས་ལྡན་མེ་ཏོག་ཇི་བཞིན་ནམ། ། རྒྱ་མཚོའི་དབྱིངས་དང་འདྲ་བའི་དོན། ། དཔལ་གྱི་བེའུ་མཛེས་པར་མཛོད། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་བདེ་བའི་མདངས་ཀྱིས་མགུར་བཞེངས་པ། ཧཱུཾ་རི་རབ་ཆེན་པོའི་རྩེར་ཕྱིན་ཏེ། ། རི་བྲན་མ་ལུས་བལྟ་བར་བྱ། ། གྱི་ལིང་སྒྲོག་ཏུ་བཅུག་པ་ལ། ། ཕྱོགས་མཚམས་ཀུན་དུ་རྒྱུག་པར་བྱ། ། བུང་བས་རྩི་བཅུད་ཀུན་སྡུད་དེ། །

HŪṂ! One should seize the gandharva maiden, Adorn her with ornaments of the five kinds of jewels, And by shaking the lower part of a tree, She will grasp the peak of the white snow mountain. By turning the river upward, The maiden of the sky is made to rejoice. By the small streams reaching the ocean, Vapor is driven into the sky. The multicolored southern clouds Vanish into the state of space. Thus she spoke. The ḍākinī Sukhavajrā sang this song: HŪṂ! A rainbow in the sky is clear yet empty. The moon on the first day of the month increases in size. A mute woman does not know how to speak of dreams. The form of molasses is of a single taste. The youth does not recognize his own bliss. The color of crystal is changed by a base. The light of the sun eclipses the host of stars. The cold wind clears the atmosphere. The lotus is bright within the mud. The ripples of the ocean are most wondrous. Thus she spoke. The ḍākinī Jñānavajrā sang this song: HŪṂ! To what is the illustration of space attached? The milk of a dead child is free from the mind. Look at the person who has finished their work, And the brahmin spinning thread. Like the gold of Jambudvīpa and the rhinoceros, Or like a radiant flower, The meaning is like the expanse of the ocean. May the glorious knot be made beautiful. Thus she spoke. The ḍākinī Sukhacchavi sang this song: HŪṂ! Having reached the peak of the great Mount Meru, One should look upon all the lesser mountains without exception. When placed in a galloping bridle, One should run in all directions and intermediate points. The bee gathers all the essence of nectar,

རོ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བསྲེ་བར་བྱེད། ། དྭ་ཕྲུག་མ་དང་ཕྲད་པ་ཡིས། ། ཐེ་ཚོམ་དྲི་མ་སེལ་བར་བྱེད། ། སྐྱེས་བུས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་མཐོང་བས། ། ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པ་འཇིག་པར་འགྱུར། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའི་གཏེར་ཐོབ་པས། ། རྨོངས་པའི་དབུལ་བ་སེལ་བར་བྱེད། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཕྲ་མན་སྟག་གདོང་མས་མགུར་བཞེངས་པ། ཧཱུཾ་ལྷངས་ཀྱིས་འབོད་པ་དེ་ཅི་སེམས། ། ཅེར་གྱིས་ལྟ་བ་གང་ལ་ཡེངས། ། ནམ་མཁའ་ཇི་ལྟར་གསལ་བར་འགྱུར། ། མར་མེ་འདི་ཡི་རྟོག་པ་གང་། ། ཆུ་བུར་ཞིག་པའི་རྗེས་མི་རྙེད། ། རྨི་ལམ་རྟོག་པ་སད་པས་སྟོང་། ། ལྡེར་ཙོའི་སྒོ་ང་གང་ལ་ཆགས། ། བུ་ཤིའི་ཨ་མའི་གཅེས་འཛིན་སུ། ། ཆུ་བོའི་བྲོ་ལ་རོ་དྲུག་གང་། ། ལྐུགས་མས་སྨྲས་པའི་ཚིག་དེ་ཅི། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དཔལ་གྱི་བཟང་མོས་མགུར་བཞེངས་པ། ཧཱུཾ་སྐྱི་སེར་རླུང་གི་ཕ་ཡུལ་གང་། ། ལག་བསྐོར་མིག་གིས་མ་ལུས་བཅོམ། ། བུ་ཆུང་འདི་ཡི་གཅེས་འཛིན་བོར། ། ཤིང་གི་སྐྱེས་བུས་ངལ་དུབ་སྤངས། ། གླིང་ལས་ནོར་བུ་ལེན་མ་ཤེས། ། བསིལ་བའི་སྨན་ནི་ཟ་བཞིན་སུན། ། གདོན་གྱིས་བརླམས་པས་དབང་མེད་སྨྱོ། ། གླང་པོ་ཆུ་ལ་ངོར་མི་ལྟ། ། སེང་གེའི་བུ་ནི་འཇིགས་དང་བྲལ། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནོར་བུའི་མིག་གིས་མགུར་བཞེངས་པ། ཧཱུཾ་གྱད་ཀྱིས་ནོར་བུ་སུ་ལས་བླངས། ། ས་བོན་བཞིན་དུ་མྱུ་གུ་འཁྲུངས། ། ལྗོན་ཤིང་འབྲས་བུ་རིམ་གྱིས་སྨིན། ། པ་ལ་ཤ་ལ་ལོ་འབྲས་མེད། ། ཤེལ་གྱི་སྒྲོན་མེ་རང་གསལ་ཉིད། ། དམུས་ལོང་རྒྱལ་པོས་མཚན་དཔེ་མཐོང་། ། ནམ་མཁའ་སྲིད་གསུམ་དབང་དུ་བསྡུས། །

It blends all flavors into one. Like an orphan meeting its mother, It clears away the stains of doubt. When a person sees the expanse of space, Grasping at directions is destroyed. By obtaining the treasure of the wish-fulfilling jewel, The poverty of delusion is dispelled. Thus it was said. The Ḍākinī Phraman Takdongma sang this song: "Hūṃ! What is the thought behind that clear calling? In what does the naked gaze become distracted? How does the sky become clear? What is the conceptualization of this lamp? No trace is found once a bubble has burst. The conceptualization of a dream is empty upon waking. In what does the clay doll’s egg adhere? Who is the mother’s cherishing of a dead son? What are the six flavors in the dance of the river? What are the words spoken by the mute woman?" Thus it was said. The Ḍākinī Palgyi Zangmo sang this song: "Hūṃ! What is the homeland of the whistling wind? The circling hand has destroyed everything without exception. The cherishing of this young child is abandoned. The wooden man has cast off fatigue. One does not know how to take the jewel from the island. While eating the cooling medicine, one is weary. Possessed by a demon, one is mad without control. The elephant does not look at its reflection in the water. The lion cub is free from fear." Thus it was said. The Ḍākinī Norbu Mig sang this song: "Hūṃ! From whom did the strongman take the jewel? Like a seed, the sprout is born. The fruit of the tree ripens in succession. The palāśa tree has no leaves or fruit. The crystal lamp is self-luminous. The blind king sees the major and minor marks. The sky has brought the three realms under its power." Thus it was said.

རིན་ཆེན་གླིང་ན་ས་རྡོ་སྤངས། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་སྤྲིན་གྱི་ཤུགས་ཅན་གྱིས་མགུར་བཞེངས་པ། ཧཱུཾ་ནམ་མཁའ་འབྱུང་བཞི་མ་བཟུང་སྟེ། ། འབྱུང་བཞིས་ནམ་མཁའ་འདའ་མ་ནུས། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་བརྙན་གསེར་ཡིན་ཏེ། ། ཉི་མའི་འོད་ལ་མུན་པ་མེད། ། འོ་མས་ཆུ་དང་མར་མི་ཕྱེ། ། འཇིགས་ཆགས་བསྐལ་པ་དྲུག་ཅུ་ཡིས། ། ནམ་མཁའ་ལ་ནི་གནོད་མ་བསྐྱལ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་རྒྱལ་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཉེ་རིང་མེད། ། རྡོ་ཡི་གཟུགས་སྐུས་སྡིགས་མཛུབ་ཕྱར། ། ཁྱོད་དང་ང་རུ་འབྱེད་མ་ཤེས། ། མེ་ཤེལ་གྲང་མོ་མེ་ཉིད་ཡིན། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཐོད་ཕྲེང་རྩལ་གྱིས་མགུར་བཞེངས་པ། ཧཱུཾ་དངས་པའི་ཆུ་ལ་རླུང་གིས་བསྐྱོད། ། ཆབ་རོམ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤར། ། ནམ་མཁའ་ཕྱོགས་འཛིན་ལུང་པས་བྱས། ། གཟུགས་མེད་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྣང་། ། ཉི་མའི་འོད་ལ་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབས། ། (སྲེད་,སྲིད་)གསུམ་མུན་རུམ་ཆེན་པོར་གྱུར། ། ཆུ་བོ་རྙོགས་པས་གཟུགས་བརྙན་སུབས། ། མིག་གིས་མིག་ཉིད་མ་མཐོང་བར། ། ཀླུ་རྒྱལ་གཙུག་གི་ནོར་བུ་བཞིན། ། རང་གི་སྲོག་ནི་རང་གིས་བཅད། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དཔལ་གྱི་རྡོ་རྗེས་མགུར་བཞེངས་པ། ཧཱུཾ་གྲིབ་མས་གཟུགས་ཉིད་མི་གཏོང་ན། ། དུག་ཟོས་ཞུ་རྗེས་ཅི་རུ་འགྱུར། ། བྱི་ལའི་དུག་ནི་དྲན་པས་ཕུང་། ། ནམ་མཁའ་རྩད་བཞག་དུས་སུ་སྨིན། ། ས་བོན་འཕེལ་སྟོབས་རབ་ཏུ་ཆེ། ། སྨིན་པས་ཕུང་བ་སྨྱུག་མའི་འབྲུ། ། བསགས་པས་བཅིངས་པ་བུང་བའི་རྩི། ། ཡོད་པས་སྦྱངས་པ་དམངས་པོའི་ནོར། ། རང་གིས་བསླུས་པ་སྲིན་གྱི་ཁ། །

"In the Jewel Island, earth and stone are abandoned," he said. Then the ḍākinī Meghavegā sang this song: "Hūṃ! Space does not grasp the four elements, And the four elements cannot transcend space. Diverse reflections are gold; In the light of the sun, there is no darkness. Milk does not separate from water or butter. Through the sixty eons of destruction and formation, Space has not been harmed. The Universal Monarch, the Great Being, Is without partiality toward any sentient being. With a stone-form body, he points the threatening mudrā; He does not know how to distinguish between 'you' and 'me.' A cold sun-crystal is fire itself." He said. Then the ḍākinī Thötreng Tsal sang this song: "Hūṃ! When clear water is stirred by the wind, The form of ice appears. Space is made into directions by valleys; The formless appears as the essence of form. The sun's light is obscured by clouds, And the three realms become a great, deep darkness. A turbid river submerges reflections. Without the eye seeing the eye itself, Like the crest-jewel of the Nāga King, One cuts one's own life-force." He said. Then the ḍākinī Śrīvajrā sang this song: "Hūṃ! If a shadow does not let go of the form itself, What becomes of the poison after it is digested? The cat's poison is destroyed by mindfulness. When the sky is rooted out, it ripens. The power of the seed's growth is great; Ripening destroys it, like the grain of a bamboo shoot. Accumulation binds it, like the honey of a bee. Existence purifies it, like the wealth of a commoner. One is deceived by oneself, like the mouth of a rākṣasa." He said.

རང་ལ་སྨིན་པ་སྡིག་པའི་བུ། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཚོགས་ཀྱི་རྗེ་མོས་མགུར་བཞེངས་པ། གླང་ནི་ཟླ་བོ་རྙེད་པས་ཉོས། ། མགོ་ཏོམ་བདེ་བ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། ། གླང་པོ་གསེར་གྱི་སྒྲོག་ལ་དགའ། ། དམྱལ་བའི་ལུས་ལ་བདེ་བ་མེད། ། ཡི་དྭགས་བཀྲེས་ཤིང་སྐོམ་པས་གདུངས། ། ཁྲ་ཡིས་དེད་པའི་བྱིའུ་དང་། ། མ་ཧེའི་རྫིའུ་སེམས་ཁྲལ་ཆེ། ། བུ་ཤིའི་མྱ་ངན་ཡིད་ལ་གཅགས། ། རང་སྲོག་དོར་བའི་དཔའ་བོ་བླུན། ། མཛེ་པོའི་སོ་སྐོས་སོམས་དང་ཀྱེ། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དཀར་མོས་མགུར་བཞེངས་པ། ཧཱུཾ་གདན་སར་བཏོན་པའི་རྒྱལ་བུ་ཡིས། ། གྲོགས་པོ་མི་གཉིས་ཁྲིད་བྱས་ཏེ། ། འདབ་མ་བཞི་པའི་ལྡེ་མིག་གིས། ། འཁོར་ཡུག་སྡོམ་པའི་ལྕགས་ཕྱེ་ལ། ། ཉིན་མཚན་གཉིས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རེ་ཆས་སྤང་ཁུང་བཤིག་ནས་ནི། ། རྒྱལ་པོའི་དཀོར་མཛོད་ཁ་ཕྱེ་ལ། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་བལྟ་བར་བྱ། ། ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིས། ། ནོར་བུ་རིན་ཆེན་བླངས་ནས་ཀྱང་། ། མཆན་ཁུང་གཉིས་སུ་སྦ་བར་བྱ། ། ཁྲུས་བྱས་རྒྱལ་མཚན་རྩེ་ལ་ཕྱར། ། དགོས་འདོད་འབྱུང་ཕྱིར་གསོལ་བ་གདབ། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ཉི་ཟླའི་མིག་ཅན་གྱིས་མགུར་བཞེངས་པ། ཧཱུཾ་མཁའ་ལ་ཉི་ཟླ་ཤར་བ་ཡིས། ། མུན་པ་མ་སྤངས་སྣང་བར་གྱུར། ། གསེར་འགྱུར་རྩི་ཡི་མཁན་པོ་འམ། ། གཡའ་དང་བྲལ་བའི་མེ་ལོང་བཞིན། ། སྒྲོན་མེ་ཐོགས་པས་མུན་པ་བྲལ། ། ཆུ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་བཙགས་པས་སྟོང་། ། ཀ་ལ་ཀུ་ཊ་མིང་ཡིན་ཏེ། ། ནམ་མཁའ་མཐོང་བས་ཇི་ལྟར་རིག། ཚད་པས་གདུངས་པས་ཆབ་རོམ་ཞུ། ། ན་བུན་སྐྱི་སེར་རླུང་གིས་ཕྱགས། །

"The son of sin ripens upon oneself," he said. The Mistress of the Ḍākinī Assembly sang this song: "The ox was bought because a mate was found; The head is the source of both pleasure and pain. The elephant delights in golden chains; There is no pleasure in the body of a hell-being. The hungry ghost is tormented by hunger and thirst; The fledgling chased by a hawk, And the buffalo herder, have great anxiety. The grief for a dead son weighs upon the mind; The hero who throws away his own life is a fool. O, consider the toothpick of a leper!" he said. The White Ḍākinī sang this song: "Hūṃ! The prince who has been elevated to the throne Has led two friends with him. With the key of the four-petaled [lotus], Upon the iron filings that bind the perimeter, Through the application of both day and night, Having broken the trapdoor of the enclosure, Open the royal treasury And behold the wish-fulfilling jewel. The man holding the iron hook Should take the precious jewel And hide it in both armpits. Having bathed, hoist it upon the peak of the victory banner, And offer prayers so that all needs and desires may arise," she said. The Ḍākinī with Eyes like the Sun and Moon sang this song: "Hūṃ! When the sun and moon rise in the sky, Darkness is not abandoned, yet it becomes light. Like a master of the gold-transforming elixir, Or a mirror free from tarnish, Holding a lamp dispels the darkness. The reflection in water is empty when strained. 'Kala-kuṭa' is a name; How can the sky be perceived by seeing it? Tormented by heat, the ice melts; The mist and the whistling wind sweep it away," she said.

གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་མིག་ངན་མས་མགུར་བཞེངས་པ། ཧཱུཾ་མེ་ལོང་ཟད་ནས་གཟུགས་བརྙན་འགགས། ། མཚོ་ལ་དར་ཞིག་འགྲོ་ལམ་སྟོང་། ། གཉིད་སད་སྐྱེས་བུས་ཡུལ་མ་མཐོང་། ། སྐར་ཚོགས་ཉི་མའི་ཟེར་གྱིས་ནོན། ། མཁའ་ལ་གཟུགས་ཤར་ཁོལ་མའི་ནང་། ། ཁོང་དུ་ཆང་འཐུངས་ཉམ་ང་བྲལ། ། མེ་ཆུ་རླུང་གིས་སྲིད་གསུམ་སྟོང་། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་བུང་བའི་མཆུ་ཅན་གྱིས་མགུར་བཞེངས་པ། ཧཱུཾ་ནགས་ཀྱི་གླང་པོ་སྨྱོ་བས་འཚེངས། ། རི་དྭགས་དམན་མས་གཡེང་བ་སྤངས། ། དུར་སྲུང་མི་ལ་སོ་ནམ་མེད། ། ནེ་ཚོ་སྨྲ་མ་ཤེས་པས་འཚེངས། ། མི་གཙང་ཁྲོད་ནས་ཨུཏྤལ་འཁྲུངས། ། ཤ་བའི་རྭ་ནི་བོག་ན་བདེ། ། ཁུར་པོ་མེད་ན་འཇིགས་དང་བྲལ། ། ནོར་མེད་མི་ཡིས་མེལ་ཚེ་སྤངས། ། ནགས་ཀྱི་མེ་ནི་རླུང་གིས་སྤོར། ། ལུས་ངག་བཀོལ་བས་འཚོ་བ་རྙེད། ། གསུངས་སོ། ། ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནམ་མཁའ་དབང་ཕྱུག་མས་མགུར་བཞེངས་པ། མཁའ་ལ་འབྱུང་བཞིའི་ཉེ་རིང་མེད། ། རྨི་ལམ་ནོར་ལ་ཞེན་ཆགས་མེད། ། བཙོ་མའི་གསེར་ལ་དྲི་མ་མེད། ། གླང་པོ་རྭ་མེད་ཆག་དོགས་མེད། ། གླིང་ལོན་དེད་དཔོན་འདོད་སེམས་མེད། ། མེ་དཔུང་དཀྱིལ་ན་སྲོག་ཆགས་མེད། ། མོ་གཤམ་བུ་ལ་ཡང་རྩལ་མེད། ། སྦལ་པའི་ཁ་ལ་སྨྲ་བརྗོད་མེད། ། མེ་ལོང་ནང་ན་གཟུགས་བརྙན་མེད། ། མཁའ་ལ་བྱ་འཕུར་རྟེན་ས་མེད། ། གསུངས་སོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་བརྡའི་མགུར་ཆུང་གསང་མཛོད་འཕྲུལ་གྱི་རྒྱ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་བརྒྱུད་པ་ཞ་མ་ལོ་ཙཱ་བས་བསྒྱུར་བའོ། །

Thus it was said. The ḍākinī Mig-ngan-ma sang this song: Hūṃ! When the mirror is exhausted, the reflection ceases. When the lake freezes over, the path for beings is empty. When a person wakes from sleep, they see no objects. The clusters of stars are overwhelmed by the rays of the sun. When forms appear in the sky, there is no boiling within. Having drunk the beer within, one is free from anxiety. Fire, water, and wind empty the three realms. Thus it was said. The ḍākinī Bung-ba’i mchu-can sang this song: Hūṃ! The wild elephant of the forest is satisfied by its madness. The lowly wild animal abandons distraction. The tomb-guardian has no farming to do. The parrot is satisfied by not knowing how to speak. The utpala flower grows from amidst the impurities. When the deer’s antlers fall out, it is blissful. Without a burden, one is free from fear. A person without wealth abandons the need for watchfulness. The forest fire is fanned by the wind. By employing body and speech, one finds a livelihood. Thus it was said. The ḍākinī Nam-mkha’ dbang-phyug-ma sang this song: In space, there is no distance between the four elements. In a dream, there is no attachment to wealth. In refined gold, there are no stains. An elephant without tusks has no fear of breaking them. A captain who has reached the island has no desire for gain. In the midst of a mass of fire, there are no living beings. The son of a barren woman has no prowess. In the mouth of a frog, there is no speech. Within a mirror, there is no reflection. When a bird flies in the sky, there is no place to land. Thus it was said. This is the lineage of the ḍākinī’s symbolic song, the Secret Treasury of Miraculous Seals, translated by the translator Zhama Lo-tsā-ba.