The View of the Unconnected

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨ་སཾ་བནྡྷ་དྲྀཥྚི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། འབྲེལ་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བ། འབྲེལ་མེད་རྒྱུན་ཆད་ཡེ་ཤེས་ལྷ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འཇིག་དང་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ལ། ། རེ་ཞིག་རྟེན་ན་འཇིག་རྒྱུ་མེད། ། འཇིག་དང་རྟེན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། ། དེ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིས་ནི། ། རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡོད་མིན་ལ། ། འཇལ་བྱེད་ཚད་མར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཁྱབ་བྱ་དང་ནི་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི། ། དབྱེ་བའི་དཔེ་ཡི་དབང་དུ་ནི། ། ཉི་མ་ཁྱབ་བྱ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། འོད་ཟེར་ཁྱབ་བྱར་ཤེས་པར་བྱ། ། དཔེར་ན་འོ་མར་འདྲེས་པ་ཡི། ། མར་ནི་དང་པོར་ཡོད་མིན་ཏེ། ། ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་འཐད་མིན་ལ། ། དེ་དག་འབྲེལ་པ་ཡོད་མིན་ནོ། ། མེ་ཡི་རྒྱུ་ནི་གང་ཡིན་ལ། ། དེ་ལ་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་། ། མེ་ཡི་མཚན་ཉིད་སྲེག་བྱེད་དེ། ། དེ་ཉིད་ཁྱབ་བྱེད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ། ཁྱབ་བྱར་དུ་བ་ཡིན་པར་མཐོང་། ། ཕ་ནི་སངས་རྒྱས་ཁྱབ་བྱེད་དེ། ། བུ་ནི་དམ་ཆོས་ཁྱབ་བྱར་གསུངས། ། དཔེར་ན་བུམ་པའི་མེ་དེ་ནི། ། ནང་གསལ་ཕྱི་ནི་གསལ་མི་བྱེད། ། དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་གསལ་བྱེད་མེ། ། ཆོས་ནི་ཇི་ལྟར་གསལ་བར་བྱེད། ། དང་པོ་ཆོས་མིན་སངས་རྒྱས་མིན། ། སྐྱེ་མིན་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་འབྲེལ། ། རྒྱུ་རྣམས་འདྲ་བའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་། ། གསུངས་པ་རྒྱུ་མེད་འབྲས་བུ་མེ། ། ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ། ། གཡོ་དང་མི་གཡོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། རྟེན་འཇིག་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་སྟེ། ། འབྱུང་བཞི་མཐའ་དག་རང་མི་སྒྲུབ། ། ཤིང་ནི་ཁྱབ་བྱ་ཡལ་ག་དང་། ། རྩ་བ་ཁྱབ་བྱར་ཇི་ལྟར་ཡོད། ། བདག་དང་བདག་གིས་རྟོགས་པ་ཡིས། །

In the language of India: Asambandhadṛṣṭi-nāma. In the language of Tibet: ’Brel med kyi lta ba zhes bya ba (The View of Non-Connection). Homage to the deity of wisdom, the uninterrupted severance of connection. Regarding the conventions of destruction and dependence: if one relies on dependence for a time, there is no cause for destruction. What is the use of destruction and dependence? Therefore, that which is established by worldly people does not exist; one should understand it as a valid means of cognition (pramāṇa). By way of an example of the distinction between the pervaded (vyāpya) and the pervader (vyāpaka): the sun is called the pervader, and its rays should be understood as the pervaded. For example, butter that is mixed in milk does not exist [as butter] at first; since the pervaded and the pervader are not tenable, there is no connection between them. As for whatever is the cause of fire, how could the effect arise from it? The characteristic of fire is that which burns; that itself is called the pervader, while smoke is seen to be the pervaded. The Father is the Buddha, the pervader; the Son is said to be the Holy Dharma, the pervaded. For example, the fire within a vase does not illuminate the inside and the outside simultaneously. Likewise, how can the Buddha, who is the illuminating fire, illuminate the Dharma? At first, there is neither Dharma nor Buddha; how can there be a connection in that which is unborn? Causes produce effects that are similar to themselves; it is said that without a cause, there is no effect. How can the pervaded and the pervader be established? Through the moving and the non-moving, the arising and destruction of the elements occur; the four elements do not establish themselves. How can the tree be the pervader, and the branches and roots be the pervaded? Through the conceptualization of "self" and "mine," [the world is established].

མིང་དང་མིང་ཅན་འཕྲོས་པས་འབྱུང་། ། དང་པོ་མིང་ཅན་མིང་ཞེ་ན། ། དེ་ལྟར་གང་ཞིག་ལྡོག་པ་ནི། ། ཁྱབ་བྱ་དེ་བཞིན་ལྡོག་པའོ། ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པས་འབྱུང་བ་སྟེ། ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འགོག་པར་བྱེད། ། གཅིག་ལ་ཡང་དག་འབྱུང་བ་ནི། ། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲ་བཞིན་བྱེད། ། ཁྱབ་བྱ་ལྡོག་ན་འགལ་བ་མེད། ། དེ་ལྟར་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི། ། འཇལ་བྱེད་ཚད་མར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་རི་བོང་རྭ་ཅོ་ནི། ། བརྟགས་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཆོས་རྣམས་ལ། ། གང་ཞིག་རྟོགས་བཞིན་ཡོད་བ་མིན། ། བ་ཡི་རྭ་ཅོ་ཇི་ལྟར་ནི། ། ཤར་དང་ནུབ་ནི་དེ་བཞིན་དུ། ། ཕྲད་པར་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། དཔེ་ནི་དེ་བཞིན་ལྟ་དྲུག་པ། ། ཕྱི་ནང་མུ་སྟེགས་རྟགས་ཅན་དང་། ། ནང་པ་སངས་རྒྱས་ཉན་ཐོས་དང་། ། ཨ་ཏི་དང་ནི་གཅེར་བུ་དང་། ། གྲུབ་མཐའ་ཁྱབ་འཇུག་ཚངས་སྐུད་ཅན། ། ཕྱི་ནང་གཉིས་ནི་སྒྲུབ་མིན་པ། ། རྣམས་ལ་འབྲེལ་བ་ཡོད་མིན་ལ། ། སངས་རྒྱས་དགོངས་པ་དེ་ཡིན་ཏེ། ། དེ་དང་མི་ལྡན་གང་ཟག་ནི། ། འཇིག་རྟེན་འདས་ཞེས་མི་བྱའོ། ། དེ་ཡི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ནི། ། བརྟགས་པས་ཁྱབ་བྱ་གང་ཟག་ནི། ། བདག་གཞན་གང་ཟག་ཡོད་མིན་ནོ། ། བྱ་བ་མཐོ་རིས་ངན་སོང་དང་། ། ཁྱབ་བྱ་སེམས་ཉིད་གཉིས་སུ་མཐོང་། ། འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་པ་བཞིན། ། བདག་གིར་འཛིན་པས་འཁོར་བ་སྟེ། ། དེ་ཉིད་བྲལ་ཞིང་བདེ་གཤེགས་ཏེ། ། ཆགས་པ་ཞེ་སྡང་རྨོངས་པ་དང་། ། བྲལ་ཞིང་རྒྱུན་ཆད་མྱ་ངན་འདས། ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་སངས་རྒྱས་ཏེ། ། གསུངས་པ་དེ་ནི་མི་རིགས་སོ། ། འཁོར་བ་དེ་ནི་མྱ་ངན་མིན། །

The name and the named arise through proliferation. First, if one asks what the named is called, that which is thus excluded is the pervaded; likewise, it is the exclusion. It is dependent origination, and it brings about dependent cessation. The arising of a single [entity] is what the childish speak of and act upon. If the pervaded is excluded, there is no contradiction. Thus, one should know that as the valid means of measurement for the world. Just as a rabbit’s horn does not exist even when imputed, likewise, among phenomena, nothing exists as it is conceptualized. Just as a cow’s horn is not known to meet [another] in the east or the west, the sixth view is likewise an example. The outsiders and insiders, those with the marks of non-Buddhists, the Buddhist Śrāvakas, the Atiyoga, the Nirgranthas, and those of the Vaiṣṇava and Brahma-thread schools—there is no connection among these who do not establish the two, the outer and the inner. That is the Buddha’s intention; a person who does not possess that is not called "transcendent." With respect to that, the person who is the pervaded through imputation does not exist as self or other. The activities of the higher realms and the lower states are seen as the two aspects of the pervaded, the nature of mind. Like the mundane and the transcendent, through grasping at "mine" there is saṃsāra; being free from that very [grasping] is the Sugata. Free from attachment, aversion, and delusion, and with the stream severed, there is nirvāṇa. Realizing it thus is Buddhahood; to say that what was spoken is unreasonable—that saṃsāra is not nirvāṇa—is incorrect.

མྱ་ངན་འདས་ལ་མྱ་ངན་མེད། ། རིག་པ་དང་ནི་མ་རིག་པའོ། ། གནས་སྐབས་རྟོགས་པས་བཅིང་བར་བྱེད། ། མི་རྟོག་བཀྲོལ་བར་གསུངས་པ་སྟེ། ། རྟོག་པ་རྣམས་ལ་ཁྱད་པར་མེད། ། ཡོང་འགྲོ་དག་ནི་བྱང་ཆུབ་ལ། ། ཉེ་རིང་ཐ་སྙད་ཡོད་པ་མིན། ། ཉོན་མོངས་མུན་པ་བྱང་འགྱུར་ལ། ། མཐོང་མིན་དེ་ལ་ཡོད་མིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་ལུང་ལས་གསུངས། ། མཐའ་དབུས་མེད་པའི་རྒྱ་མཚོ་ནི། ། ཇི་ལྟར་ཡི་དྭགས་སྐམས་པར་མཐོང་། ། དེ་བཞིན་མ་རིག་མུན་པ་ཡིས། ། ཚིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ནི། ། ཡོད་པ་མིན་ལ་མཐོང་བ་མིན། ། རྫོགས་ཆེན་པ་ཡི་ལུང་ལས་ནི། ། ཆོས་ཉིད་གཞིའམ་མ་བཅོས་པ། ། ཁྱབ་བྱེད་དེ་ལ་འབྱུང་བ་ཡི། ། འགྲོ་དྲུག་ཁྱབ་པར་གསུངས་པའོ། ། ཅུང་ཟད་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ། ། སངས་རྒྱས་མི་སྒྲུབ་ཅི་ཞིག་བྱེད། ། དཔེར་ན་དམུས་ལོང་སྐྱེས་བུ་ལ། ། འབར་བའི་རིན་ཆེན་ལག་མཐིལ་བཞག། མཐོང་མིན་དེ་ཡིས་ཅི་ཞིག་བྱ། ། ནང་པ་མུ་སྟེགས་དབང་དུ་ནི། ། རང་རིག་འོད་གསལ་ཁྱབ་བྱེད་དེ། རྣམ་པར་རིག་པ་ཁྱབ་བྱ་སེམས། ། དཔེར་ན་ཆུ་དང་བསྲེས་པ་ཡི། ། འོ་མ་སྣོད་ནི་གཅིག་པ་སྟེ། ། ཇི་ལྟར་ཆུ་ནི་ལུས་བྱས་ནས། ། ངང་པས་འོ་མ་འཐུང་བར་བྱེད། ། དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་འདྲེས་པ་ནི། ། ཡེ་ཤེས་སྣོད་ནི་གཅིག་པ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་རིག་པ་འཐུང་། ། མ་རིག་པ་ནི་ལུས་པར་བྱེད། ། ནང་པ་མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། ལྟ་བ་དེ་ནི་གསུངས་པའོ། ། དེ་ལ་ལན་གྱི་དབང་དུ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ལུང་ལས་འདི་ལྟར་གསུངས། ། བྱེད་པོ་མེད་ལ་ལས་ཀྱང་མེད། ། དེ་དག་མེད་ལ་ཁྱབ་བྱ་མེད། །

In nirvāṇa there is no sorrow; there is only knowledge and ignorance. Realizing the temporary state binds one; non-conceptualization is said to be liberation. Yet among conceptual thoughts, there is no distinction. For all beings, in terms of awakening, there is no conventional distance of near or far. When the darkness of the afflictions is purified, that which is not seen does not exist there. This was spoken by the Buddha in the scriptures: "Just as a hungry ghost sees an ocean without center or edge as dry, likewise those scorched by the darkness of ignorance do not see the Buddha, even though he exists." From the scriptures of the Great Perfection: "The nature of phenomena is the ground, the uncontrived. It is taught that this all-pervading reality pervades the six classes of beings." What is the use of not accomplishing the Buddha through even the slightest virtuous dharmas? For example, if a precious gem were placed in the palm of a person born blind, what could he do since he does not see it? Regarding the internal and external [Buddhist and non-Buddhist] systems, self-knowing luminosity is the pervader, and the cognizing mind is the pervaded. For example, in a single vessel where milk is mixed with water, just as a swan, having separated the water, drinks the milk, likewise in the single vessel of wisdom mixed with afflictions, the yogi drinks the awareness and leaves the ignorance behind. This is the view taught by the Buddhists and non-Buddhists alike. In response to that, the Buddha’s scriptures speak thus: "There is no agent and no action; where those do not exist, there is no pervaded."

གསུམ་མེད་འབྲེལ་བ་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ། ། ཕྱི་ནི་བདེན་པ་གལ་ཏེ་ཡོད། ། ནང་ནི་བདེན་པར་རང་བཞིན་ནོ། ། གང་ཞིག་རྟོགས་པ་ཕྱི་དོན་ལ། ། དེ་མེད་གང་ཞིག་ཡོད་པ་མིན། ། རང་དང་གཞན་གྱི་རིག་པ་མིན། ། དེ་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་འབྲེལ་པ་མེད། ། དེ་ཕྱིར་རིག་པ་དངོས་པོ་ལ། ། མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དངོས་པོ་རིག་མིན་དངོས་མིན་བཞིན། ། སྐྱེ་མིན་དེ་ནི་བདག་མེད་པ། ། བདག་མེད་པ་ནི་སྐྱེ་མི་ལེན། ། དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་མི་རིགས་ཏེ། ། གལ་ཏེ་རིགས་ན་དོན་དམ་མེད། ། རེ་ཞིག་རྒྱུ་མེད་སྐྱེ་བ་མེད། ། འབྲས་བུ་མེད་ལ་སྐྱེ་བ་མེད། ། བདག་ལ་མི་སྐྱེ་གཞན་ལ་མིན། ། གཉིས་ལ་མིན་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་མིན། ། རང་རིག་བདེ་གསལ་ཁྱབ་བྱེད་དང་། ། རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་ཁམས་གསུམ་དང་། ། སེམས་ཀྱི་འདོད་པ་ཁྱབ་བྱ་ཡི། ། དབང་དུ་བཤད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་ནི། ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཁྱབ་བྱེད་ལ། ། ཉོན་མོངས་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་དང་། ། རྟོག་པ་རྣམས་ནི་ཁྱབ་བྱའོ། ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་བྱེད་ནི། ། ཉི་མ་དང་ནི་ཟླ་བ་དང་། ། སྤྲིན་དང་གློག་དང་ཆུ་སོགས་དང་། ། ཁྱབ་བྱ་མི་འགལ་ཡོན་ཏན་བཅུ། ། དེ་ལྟར་དཔེ་རྣམས་གཉིས་ཡིན་ཏེ། ། ཐ་སྙད་འཇལ་བྱེད་ཚད་མར་ཤེས། ། དེ་ལ་དོན་དམ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི། ། ཚད་མའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ནི། ། གོང་མའི་དཔེ་དོན་རྣམ་གཉིས་ནི། ། ཀཾ་པ་ལ་ཡི་དགོངས་པ་ནི། ། ཕྱི་སྒྲུབ་ལུས་ལས་གསུངས་པ་བཞིན། ། སངས་རྒྱས་དང་ནི་གྲུབ་རྣམས་ཀྱིས། ། ཉམས་རང་རིག་པ་གསལ་བར་གསུངས། ། དེ་ལས་ལུང་གི་དབང་དུ་ནི། ། ཆོས་ཀྱི་བདག་ནི་ཡོད་མིན་ལ། །

How is the connection of the three absences established? If the external were truly existent, the internal would be its true nature. Whatever is realized regarding external objects does not exist; what is there that is not non-existent? It is not the awareness of self or other; therefore, the three realms have no connection. Therefore, in the entity of awareness, there are no defining characteristics. Just as an entity is not awareness and is not a non-entity, it is non-arising and selfless. That which is selfless does not undergo arising; that is not the conventional, for if it were logical, the ultimate would not exist. For a start, there is no arising without a cause, and no arising for that which lacks an effect. It does not arise from self, nor from other, nor from both; therefore, it is not the conventional. Regarding self-awareness as bliss, clarity, and pervasive, and the three realms as mere cognition, having explained them under the influence of the mind’s desires, then for the sake of the Śrāvakas, the ālaya-vijñāna is the pervader, while the eighty-four thousand afflictions and conceptualizations are the pervaded. For example, space is the pervader, while the sun, the moon, clouds, lightning, water, and so forth are the pervaded; these ten qualities are not contradictory. Thus, these two types of examples should be understood as valid cognition that measures conventionalities. In that regard, regarding the valid cognition that measures the ultimate, the two preceding examples and meanings are the intention of Kampa-la, just as it was taught in the Phyi sgrub (External Accomplishment) regarding the body. The Buddhas and the Siddhas have clearly taught that experience is self-awareness. From that, according to the authority of scripture, the self of phenomena does not exist.

ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་སྟེ། ། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་རྟག་མིན་གསུངས། ། དེ་རྣམས་སེམས་ཉིད་རྟོག་པ་སྟེ། ། རྟོག་པ་དེ་ཉིད་འཁོར་བ་ཡིན། ། གང་ཞིག་རྟོག་མེད་གྲོལ་བའོ། ། ཆགས་པ་ཞེ་སྡང་ང་རྒྱལ་དང་། ། གཞན་ཡང་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། འཁོར་བ་མྱ་ངན་འདས་པ་སོགས། ། ཆོས་རྣམས་ཇི་སྲིད་གསུངས་པ་སྟེ། ། སེམས་ཀྱི་རྟོག་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། བཟང་དང་ངན་པའི་རྟོག་པ་ལ། ། ཁྱད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དཔེར་ན་ཤིང་ཆེན་མེ་ལ་ནི། ། ཁྱད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། ། གང་ལ་རེག་པ་འཚིག་པར་བྱེད། ། ཙནྡན་ག་བུར་ལ་སོགས་ཀྱི། ། འབར་བའི་མེ་ཡིས་དེ་བཞིན་འཚིག། དེ་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་རྟོག་པ་ནི། ། ལྟ་ཤེས་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་སྤང་། ། རིགས་པས་བརྟགས་པས་མ་གྲུབ་སྟེ། ། དབང་པོའི་ཡུལ་ལ་ཆགས་པ་མེད། ། ཕྱི་ནང་སེམས་ལ་ཡོད་པ་མིན། ། གཞན་ལ་གནས་མིན་བདག་ལ་མིན། ། དཔེར་ན་མ་རྟོགས་པ་ཡིས་ནི། ། ཇི་ལྟར་ཐོག་ནི་སྤྲིན་ལས་འབྱུང་། ། དེ་བཞིན་ཞེ་སྡང་ང་རྒྱལ་དང་། ། ཉོན་མོངས་ལ་སོགས་སེམས་ལས་འབྱུང་། ། བདག་གིས་བདག་ཉིད་སྟོང་པ་སྟེ། ། དབང་པོ་རྣམས་ལ་རྟེན་ཡང་མེད། ། དེ་མེད་སེམས་ནི་ཡོད་མིན་ལ། ། བེམས་པོ་འབྲེལ་པ་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ། ། ཁྱབ་བྱ་དང་ནི་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི། ། འབྲེལ་པ་ཧ་ཅང་ཆེས་པ་སྟེ། ། སྐད་ཅིག་གཅིག་ཀྱང་བསྒྲུབ་པ་མེད། ། ཉམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ནི། ། བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་མདོར་བསྟན་ནས། ། མ་གྲུབ་པ་ཡི་སྒོ་ནས་བཤད། ། སྐད་ཅིག་མ་ནི་དང་པོ་ལ། ། ཞེ་སྡང་སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་ནི། ། བྱམས་པའི་མིང་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། ། བྱམས་པ་སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་ནི། །

All three realms are empty; it is taught that all conditioned things are impermanent. These are the conceptualizations of the nature of mind itself, and those very conceptualizations are saṃsāra. That which is non-conceptual is liberation. Attachment, aversion, pride, and furthermore, whatever phenomena such as saṃsāra and nirvāṇa have been taught by the foolish, should be known as the conceptualizations of the mind. There is no difference between good and bad conceptualizations. For example, in the case of a great fire, there is no difference; whatever it touches, it burns. Likewise, blazing fire burns sandalwood, camphor, and so forth. Therefore, the yogi who understands the view should abandon even the slightest conceptualization. When analyzed through reasoning, they are not established; there is no attachment to the objects of the senses. They do not exist within the internal or external mind, nor do they abide elsewhere, nor in a self. For example, just as lightning emerges from the clouds through non-realization, so too do aversion, pride, the afflictions, and so forth, emerge from the mind. The self is empty of itself and has no support in the sense faculties. Since that [self] does not exist, the mind does not exist; how can a connection with inanimate matter be established? The connection between the pervaded and the pervader is far too great; not even for a single moment is it established. Having briefly taught love and compassion from the perspective of meditative experience, they are explained by way of their non-establishment. At the very first moment, at the time when aversion arises, even the name "love" does not exist. At the time when love arises...

ཞེ་སྡང་མུན་པ་ཡོད་མིན་ནོ། ། དེ་ལ་བརྟག་པ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། ། དེ་རྣམས་སེམས་ལས་བྱུང་བར་ཤེས། ། སེམས་ཉིད་དེ་ནི་དོན་དམ་དུ། ། ལུང་ལས་གསུངས་བཞིན་ཡོད་མིན་ནོ། ། རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ། ། སེམས་ཉིད་སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་འདྲ། ། དེ་ཡི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ། དཔེར་ན་གཅིག་དང་དུ་མ་ནི། ། སེམས་ཉིད་རང་བཞིན་ཆོས་རྣམས་མཐོང་། ། དེ་དག་སེམས་ཉིད་སྤྲུལ་པ་སྟེ། ། སེམས་ཉིད་མེད་ལ་སྤྲོས་པ་མེད། ། དཔེར་ན་སྐར་མའི་ཡོན་ཏན་ནི། ། སྣམ་བུ་ཡོད་ལ་ཡོན་ཏན་ཡོད། ། དེ་ཉིད་མེད་ལ་ཡོན་ཏན་མེད། ། གཅིག་དང་དུ་མ་རིགས་མེད་ལ། ། སྣམ་བུ་དེ་ནི་ཡོད་མིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་དཔེ་ཡི་དབང་དུ་ནི། ། སེམས་ཉིད་མེད་ལ་བྱམས་པ་དང་། ། སྙིང་རྗེ་བཏང་སྙོམས་དགའ་སོགས་ནི། ། དེ་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་རིགས་པའི་དབང་དུ་ནི། ། རྒྱུན་ནི་གཅིག་གམ་ཐ་དད་དམ། ། རྒྱུན་ནི་གཅིག་པ་ཡིན་ན་ནི། ། ཐོག་མར་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་པ་ན། ། བྱམས་པ་ཕྱི་ནས་སྐྱེ་མི་རིགས། ། འོན་ཏེ་བྱམས་པ་སྔོན་ལས་ནི། ། ཞེ་སྡང་ཕྱི་ནས་སྐྱེས་པའམ། ། ཡང་ན་དེ་གསུམ་དུས་མཉམ་ཡིན། ། ཡང་ན་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན། ། མི་རྟོག་རྣམས་ལ་འབྲེལ་པར་འབྱུང་། ། དཔེར་ན་རས་བལ་ས་བོན་ལ། ། རས་བལ་ཇི་ལྟར་དམར་པོ་འབྱུང་། ། དེ་བཞིན་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལས་ནི། ། འབྱུང་བའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་ཀྱང་། ། གཞན་དག་རྣམས་ལ་ལས་ཀྱི་འབྲེལ། ། ཇི་ལྟར་རིགས་པ་ཡོད་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་རང་རེ་རང་འདུས་ལ། ། འབྲེལ་པ་ཡོད་པར་རིགས་པའོ། ། བྱམས་པའི་དུས་སུ་བྱམས་པ་སྟེ། ། རང་འདུས་འབྱུང་བ་ཞེ་སྡང་ལ། ། ཧ་ཅང་སྐྱོན་ནི་མི་རིགས་སོ།

Hatred is not darkness. Regarding that, there are three analyses; know that these arise from the mind. That very mind, in the ultimate sense, does not exist, just as it is taught in the scriptures. Son of noble family or daughter of noble family, the nature of mind is like an illusion or a dream. Its meaning is as follows: for example, as for the one and the many, one sees the phenomena that are the nature of mind itself. These are emanations of the nature of mind; where the nature of mind is absent, there is no conceptual elaboration. For example, as for the quality of a star, the quality exists where the cloth exists, but where that [cloth] is absent, the quality is absent. Since the one and the many are without a logical basis, that cloth does not exist. Thus, by way of example, where the nature of mind is absent, love, compassion, equanimity, joy, and so forth do not exist. Regarding that, by way of reasoning: is the continuum one or is it different? If the continuum were one, then when hatred first arises, it would be illogical for love to arise later. Alternatively, if love arose first and hatred arose later, or if those three were simultaneous, or if they were the results of karma, they would arise in connection for those who are non-conceptual. For example, just as red cotton is produced from a cotton seed, likewise, from the aggregates that arise in a single moment, there is a karmic connection to others. Just as there is a logical basis for that, so too, in our own individual aggregations, it is logical that there is a connection. At the time of love, there is love; in the arising of one's own aggregation, hatred is not at all illogical.

། ལྷ་སྦྱིན་བྱས་པའི་ལས་ལ་ནི། ། མཆོད་སྦྱིན་ལ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད། ། དེ་བཞིན་ཞེ་སྡང་བྱམས་པ་ལ། ། འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་དགོས་པ་མི་རིགས་སོ། ། མི་རིགས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ན། ། ལྷ་སྦྱིན་མཆོད་སྦྱིན་རིགས་ལ་ནི། ། ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ། དཔེར་ན་ཀིམ་པའི་བར་དག་དང་། ། ནས་དང་འབྲས་ཀྱི་སོ་བ་བཞིན། ། དེ་བཞིན་སྐྱེས་པའི་ཕུང་པོ་གཞན། ། གཞན་དག་ཕུང་པོས་འབྲེལ་པ་མེད། ། དེ་བཞིན་ཞེ་སྡང་བྱམས་པ་ལ། ། འབྲེལ་པ་ཡོད་པར་མི་རིགས་སོ། ། གལ་ཏེ་སེམས་ཉིད་རྒྱུན་གཅིག་ན། ། འབྲེལ་པ་ཡོད་ན་རིགས་སོ་ཞེས། ། དཔེར་ན་ཚ་གྲང་བཞིན་དུ་ནི། ། ཕན་ཚུན་སྤངས་པའི་འགལ་བ་ཡིན། ། སྔ་མ་བྱམས་པ་ཞེ་སྡང་ནི། ། རྒྱུན་ནི་གལ་ཏེ་གསུངས་པར་རིགས། ། གྲང་བ་ཡི་ནི་རེག་པ་ལས། ། ཚ་བའི་རེག་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེ་ཡི་རྒྱུ་ནི་གཞན་ཟེར་ན། ། སྐད་ཅིག་དང་པོའི་གནས་ནི་བསྒྲུབ། ། ལུས་དང་སེམས་དག་མ་གཏོགས་པ། ། གཞན་ཡང་གང་ཞིག་ཡོད་མིན་ལ། ། རྒྱུ་ཞེས་གང་ལ་དགག་ཏུ་མེད། ། གལ་ཏེ་དུས་མཉམ་སྨྲས་པས་ནི། ། དེ་ནི་འཐད་པར་མེད་པའི་ཚིག། འགྲོ་ལ་སེམས་རྒྱུད་གཉིས་མི་འཆང་། ། དེ་ཉིད་ཉམས་དང་ལུང་ལས་གསལ། ། དེ་ཡི་རིགས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དག། བརྟན་དང་ཁྱབ་དང་གཡོ་བ་ཡི། ། དེ་རྣམས་སྤངས་པའི་རང་བཞིན་མིན། ། བདག་དང་སྐྱེས་བུ་ཕུང་པོ་སོགས། ། མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ་ནི། ། སེམས་ནི་སྤངས་པ་གཞན་མེད་དེ། ། དེ་རྣམས་སྣ་ཚོགས་མི་རྟག་པ། ། གཞན་རྣམས་སྨྲས་པས་རྟག་པའོ། ། ཆ་སྐྱེས་པ་ལ་བྱམས་པ་དང་། །

In the actions performed by Devadatta, there is no connection to Yajñadatta. Likewise, there is no connection between hatred and loving-kindness. Thus, such a necessity is illogical. How is it illogical? Because Devadatta and Yajñadatta, within their respective lineages, lack a mutual connection—just as, for example, the kimpāka fruit and the husks of barley or rice. Likewise, the aggregates of one who has been born are not connected to other aggregates. Similarly, it is illogical for hatred and loving-kindness to have a connection. If it is argued that if the mind itself is a single continuum, a connection is logical, then it is like heat and cold: they are mutually exclusive contradictions. If it is said that the previous loving-kindness and hatred are of the same continuum, that would be logical; however, from the sensation of cold, the sensation of heat arises. If you claim the cause is something else, then the state of the first moment must be established. Apart from the body and the mind, there is nothing else that exists; therefore, there is no cause to be refuted. If you claim they are simultaneous, that is an untenable statement. It is clear from both reasoning and scripture that sentient beings do not possess two mental continua; that very point is evident in the scriptures. The reasoning for this is as follows: the aggregates, elements, and sense bases are not of a nature that is stable, pervasive, or moving, apart from those. The "self" and "person" asserted by the non-Buddhists are nothing other than the mind itself; those various [non-Buddhist] assertions are impermanent, whereas others [the Buddhists] assert them to be permanent. Regarding the loving-kindness toward those who have been born...

སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་རྒྱུན་ཆད་པས། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མི་དམིགས་སོ། ། གལ་ཏེ་རྟག་ན་འདི་སྐྱོན་ཏེ། ། ས་བོན་མྱུ་གུ་དུས་གཅིག་ཏུ། ། དེ་ཕྱིར་དོན་དམ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི། ། ཚད་མའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ནི། ། འཇིག་རྟེན་ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་དང་། ། དཔེ་དོན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་། ། འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་། ། མ་གྲུབ་པར་ནི་གསུངས་པའོ། ། མ་གྲུབ་པ་ཡི་རིགས་པ་ནི། ། དང་པོ་མེ་དང་དུ་བ་ནི། ། གཉིས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་སྟེ། ། སྲེག་བྱེད་གསལ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། དུ་བ་མུན་པ་མི་རིགས་སོ། ། རིགས་ན་གསལ་བ་མེད་པ་ཡི། ། མེ་ལ་སྐྱོན་ནི་འགེལ་བར་བྱེད། ། གང་ཉིད་དུ་བ་མེ་ཡིན་ན། ། མི་རིགས་པ་ཡི་གསལ་བ་སྐྱོན། ། བུད་རྒྱུ་མེད་ལ་མེ་མེད་པའི། ། མེ་ནི་ཤིང་ལ་མི་གནས་སོ། ། དེ་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཡོད་མིན་ནོ། ། ཡང་ན་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་དང་། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་སྟེ། ། དེ་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་འབྲེལ་ཡོད་ན། ། ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། ། མེས་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པ་བཞིན། ། དུ་བ་དེ་བཞིན་ཐལ་བའི་སྐྱོན། ། དེ་ལས་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་ཡོད་ན། ། མེས་ནི་སྲེག་པར་བྱེད་པ་ལ། ། དུ་བས་དེ་བཞིན་སྲེག་པར་ཐལ། ། དུ་བ་ནག་པོ་དེ་བཞིན་དུ། ། མེ་ཡང་ནག་པོར་ཐལ་བའི་སྐྱོན། ། དེ་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཡོད་མིན་ལ། ། དཔེར་ན་སྣམ་བུ་སྣལ་མ་ལ། ། ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཡོད་མིན་ལ། ། སྣམ་བུ་མིན་ལ་སྣལ་མ་མིན། ། སྣལ་མ་ཡིན་ལ་སྣམ་བུ་མིན། ། སྣམ་བུ་ཡིན་ན་ཐག་པ་མིན། ། ཐག་པས་ཇི་ལྟར་སྣམ་བུའོ། ། དེ་དག་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཡིན། ། ཆོས་དང་སངས་རྒྱས་འབྲེལ་པ་མེད། །

Because compassion and the rest are interrupted, The beginning and the end are not observed. If they were permanent, this would be a fault: The seed and the sprout would exist at the same time. Therefore, from the perspective of the valid cognition That evaluates the ultimate, It is taught that in the world, the pervaded and the pervader, The example and the meaning, cause and effect, And their relationship and so forth, Are not established for even a single moment. The reasoning for their non-establishment is as follows: First, the relationship between fire and smoke Is not established. The characteristic of fire Is to burn and illuminate, whereas smoke Is darkness; these two are incompatible. If they were compatible, one would be charging fire With the fault of lacking illumination. If smoke itself were fire, The fault of an incompatible illumination would follow. Without fuel, there is no fire; Fire does not abide in wood. Therefore, no relationship exists. Alternatively, there are the relationships of identity Or of arising from that; these do not exist. If the relationship of identity existed, It would be the fault of mutual contradiction. Just as fire illuminates, Smoke would likewise entail the fault of illumination. If the relationship of arising from that existed, Since fire performs the act of burning, Smoke would likewise entail the act of burning. Just as smoke is black, Fire would likewise entail the fault of being black. Therefore, no relationship exists. For example, between a woolen cloth and its threads, Just as no relationship exists, The cloth is not the threads, And the threads are not the cloth. If it were the cloth, it would not be the rope; How could the rope be the cloth? These are mutually contradictory. There is no relationship between phenomena and the Buddha.

དང་པོར་ཆོས་མིན་སངས་རྒྱས་མིན། ། སངས་རྒྱས་ཡིན་ན་ཆོས་མིན་ནོ། ། བསྐུར་བ་མིན་ལ་མ་སྐྱེས་སོ། ། མ་སྐྱེས་པ་ལ་འབྲེལ་པ་མེད། ། དེ་བཞིན་ཕ་དང་བུ་ལ་ནི། ། ལུང་དང་རིགས་བཞིན་བཤད་པར་བྱ། ། རླུང་གི་ཤུགས་ཅན་འཁོར་ལོ་ལ། ། ཤར་ནུབ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པ་མེད། ། ཕ་དང་བུ་ལ་འབྲེལ་པ་ཡང་། ། དེ་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ། ། འདི་ལྟའི་སྐྱོན་ནི་ཡོད་མིན་ནོ། ། དེ་ལ་བདག་ནི་ཀཾ་པ་ལའི། ། མེད་པའི་རིགས་པ་འདི་ཡིན་ནོ། ། ཡོད་པ་སྐྱེ་མིན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ། དཔེར་ན་ཡོད་པའི་བུམ་པ་ལ། ། སྐྱེས་བུའི་རྩོལ་བས་སྐྱེ་མི་ནུས། ། མེད་པ་དེ་བཞིན་སྐྱེ་མིན་ཏེ། ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ། དཔེར་ན་མེ་ལོང་སྐུ་བཞིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་ཡོད་དང་མེད་པ་ཡི། ། རང་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། ། མ་སྐྱེས་རང་བཞིན་བདག་ཉིད་མེད། ། ཕ་དང་བུ་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྲུབ། ། དེ་དག་གྲུབ་པ་མེད་ལ་ནི། ། ཕ་དང་བུ་ཡི་ཐ་སྙད་མེད། ། དེ་ཡི་ཐ་སྙད་དབང་དུ་ནི། ། དང་པོ་བུ་ནི་མ་གྲུབ་པའི། ། ཕ་ཡི་ཐ་སྙད་ཇི་ལྟར་འབྱུང་། ། བུ་ནི་མ་གྲུབ་དུས་སུ་ནི། ། དུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མ་གྲུབ་བོ། ། དེ་ཕྱིར་ཕ་ཡི་ཐ་སྙད་དང་། ། བུ་ཡི་འབྲེལ་པ་ག་ལ་ཡོད། ། གལ་ཏེ་གཞན་དག་དགོངས་པ་ནི། ། རིགས་པས་བརྟགས་ན་མ་གྲུབ་བཞིན། ། ཡོད་མེད་འབྲེལ་པ་ཡོད་པར་འདོད། ། དེ་ལ་བདག་གི་དགོངས་པ་ནི། ། དེ་ལ་བདག་ཉིད་གཅིག་པའམ། ། དེ་ལས་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་ཡོད། ། བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་འབྲེལ་པ་མེད། ། ཕ་ཡི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་ཕྱིར། ། དེ་ལས་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་ནི། ། དཔེར་ན་མར་ནི་འོ་མ་ལས། །

First, that which is not the Dharma is not the Buddha; if it were the Buddha, it would not be the Dharma. That which is not an effect is unarisen; in the unarisen, there is no relationship. Likewise, regarding father and son, I shall explain according to scripture and reasoning. Just as for a wheel driven by the force of the wind, there is no establishment of east and west, so too there is no relationship between father and son. If one thinks that such a fault does not exist in the conventional truth, to that I say: this is the Kamalaśīla-style reasoning of non-existence. That which exists is not produced because it already exists; for example, an existing pot cannot be produced by human effort. Likewise, that which is non-existent is not produced because cause and effect are absent, just like a reflection in a mirror. Thus, for that which is existent or non-existent, there is no production from self and no production from another. Being unarisen, its nature is without self; how then can father and son be established? Since they are not established, the conventional terms "father" and "son" do not exist. Under the power of those conventions, since the son is not first established, how can the convention of "father" arise? At the time when the son is not established, the definition of time is not established. Therefore, how could there be the convention of "father" or a relationship with a "son"? If others think that although it is not established when analyzed by reasoning, there is a relationship between existence and non-existence, my own position is this: there is a relationship of identity or a relationship of origination. There is no relationship of identity because the essence of the father is not established. As for a relationship of origination, it is, for example, like butter from milk.

ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཡང་ཤེས་པར་བྱ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་འདུས་བྱས་གང་སྨྲས་པ། ། སྐྱེ་འཇིག་གནས་སོ་རིམ་པ་ལས། ། འོན་ཏེ་སོ་སོར་གནས་པའོ། ། དེ་ལས་སྐྱེ་བའི་གནས་སུ་ནི། ། འཇིག་དང་གནས་པ་ཡོད་མིན་ནོ། ། དེ་དག་མེད་པའི་སྐྱེ་བ་མེད། ། འབྲེལ་པ་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པའོ། ། གལ་ཏེ་གནས་པའི་རང་བཞིན་ནི། ། སོ་སོར་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། འབྲེལ་པ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པའོ། ། དངོས་པོ་གཉིས་ནི་མ་གྲུབ་ན། ། ཕ་ཞེས་གདགས་སུ་ག་ལ་རུང་། ། སྐད་ཅིག་དང་པོ་པ་ཡིས་ནི། ། ནུས་པ་དངོས་མེད་དེ་ལས་ནི། ། དེ་ཉིད་ལ་ནི་བུ་ཞེས་ནི། ། ཐ་སྙད་མི་འགྲུབ་ཅེ་ན་ནི། ། དེ་ཕྱིར་གཉིས་ནི་མ་གྲུབ་ན། ། དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པ་མེད། ། རྒྱུ་ལྟ་ཕ་ཞེས་མ་གྲུབ་ཀྱང་། ། འབྲས་བུ་བུ་ནི་གྲུབ་པོ་ཞེས། ། མེད་པ་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན། ། དོན་བྱེད་ཚད་མ་ཡོད་པའི་སྐྱོན། ། དེ་ཕྱིར་ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་དང་། ། འདི་ཡི་སྐབས་སུ་གྲུབ་པ་མེད། ། དེ་དག་ཇི་ལྟར་མ་གྲུབ་པ། ། འབྲེལ་པ་དེ་ནི་གྲུབ་མིན་ནོ། ། སྐད་ཅིག་དེ་བཞིན་གྲུབ་པ་མེད། ། དཔེར་ན་མྱུ་གུ་ས་བོན་བཞིན། ། མྱུ་གུ་མེད་པའི་སྐྱོན་ལ་ནི། ། གང་ལ་ལྟོས་ནས་ས་བོན་བཞག། མྱུ་གུ་ལ་ལྟོས་སྨྲ་ཞེ་ན། ། མྱུ་གུ་འབྱུང་བའི་དུས་སུ་ནི། ། ས་བོན་དེ་ནི་གྲུབ་པ་མེད། ། ས་བོན་འབྱུང་བ་སྟོབས་མེད་པའི། ། ནུས་པ་འབྲས་བུ་སྐོགས་པའོ། ། དེ་ཕྱིར་ས་བོན་མ་གྲུབ་སྟེ། ། མེད་པ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་འབྲེལ། ། ཡོད་པ་དེ་ནི་འབྲེལ་ལོ་ཞེས། ། ཡོད་པ་དེ་ནི་ཐེར་ཟུག་བསྟན། ། དངོས་པོ་ཅན་ལ་འབྲས་བུ་མེད། ། ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་ཇི་ལྟར་གྲུབ། །

However it arises, it should be understood: Regarding the conditioned things you have described, do they exist through the sequence of arising, abiding, and ceasing, or do they exist individually? If they exist individually, then at the time of arising, ceasing and abiding would not exist. Without those, there is no arising; how then could a relationship be established? If the nature of abiding is the characteristic of existing individually, how could a relationship be established? If two entities are not established, how could it be appropriate to designate one as "father"? If you say that because the capacity of the first moment is non-existent, the convention of "son" cannot be established for that very same [moment], then if those two are not established, they cannot be established by themselves. Even if the cause, the "father," is not established, to say the effect, the "son," is established is the fault of asserting that what does not exist exists, and the fault of [relying on] a valid cognition of functional efficiency. Therefore, in this context, the pervaded and the pervader are not established. Since they are not established, that relationship is not established. Likewise, the moment is not established, just as, for example, the sprout and the seed: if the sprout does not exist, in relation to what is the seed posited? If you say it is in relation to the sprout, then at the time the sprout arises, that seed is not established. The seed's arising is powerless; its capacity is obscured by the effect. Therefore, the seed is not established; how can that which is non-existent be related? To say that which exists is related is to show that existence is eternal. For that which is a functional entity, there is no effect; how then could the pervaded and the pervader be established?

མ་གྲུབ་པ་ནི་དངོས་མེད་དེ། ། ཁ་དོག་དབྱིབས་ནི་ཡོད་མིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་དགོངས་པ་དེ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་མེད་པ་དེ་ལྟར་གྱིས། ། དུས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་གྲུབ་བོ། ། འདས་པའི་དུས་ན་མ་འོངས་པ། ། མ་གྲུབ་བདག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དཔེ་དང་དེ་བཞིན་དོན་ལ་ནི། ། ཁྱབ་བྱེད་བདག་གི་གང་ཟག་གིས། ། བརྟགས་པ་དེ་ནི་བྱེད་པ་པོ། ། ཁྱབ་བྱ་མཐོ་རིས་ངན་སོང་ལ། ། བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་འབྲེལ་པ་འམ། ། དེ་ལས་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་ཡོད། ། བརྟག་པ་བྱེད་པའི་མིང་ཅན་རྣམས། ། མཐོ་རིས་ངན་སོང་བདེན་པ་མིན། ། བརྟག་པ་བྱེད་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན། ། གལ་ཏེ་ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ནི། ། བདག་ཉིད་ས་ནི་གཅིག་པའི་ཕྱིར། ། དཔེར་ན་སྣམ་བུ་བུམ་པས་ནི། ། མི་རྟག་པར་ནི་བཤད་པ་བཞིན། ། དབང་པོའི་དོན་ནི་དངོས་པོ་སྟེ། ། བུམ་པའི་གཟུགས་ནི་ཡོད་པར་མཐོང་། ། མེད་པའི་གཟུགས་ནི་མཐོང་མིན་ཏེ། ། དེ་ཕྱིར་གཟུགས་མཐོང་བུམ་པ་བཞིན། ། དེ་ལྟར་སྨྲས་པ་མི་རིགས་པ། ། བུམ་པ་དང་ནི་དབང་པོ་དང་། ། གཅིག་གམ་འོན་ཏེ་མི་གཅིག་པ། ། གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་མི་གཅིག་ན། ། དབང་པོ་དེ་ནི་འབྲེལ་མེད་ལ། ། བུམ་པ་དེ་ནི་མཐོང་མིན་ལ། ། གལ་ཏེ་དེ་དག་གཅིག་པ་སྟེ། ། དབང་པོ་མེད་ལ་བུམ་པ་མིན། ། བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་འབྲེལ་པ་མེད། ། གལ་ཏེ་དབང་པོ་མེད་ལ་ནི། ། བུམ་པ་དེ་ནི་ཡོད་ཅེ་ན། ། དེ་ལ་དེ་དག་གཅིག་པ་མེད། ། མི་གཅིག་པ་ནི་འབྲེལ་མེད་དོ། ། དེ་ལས་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་ཞེ་ན། ། རྟག་པར་བདག་ཉིད་བྱེད་པ་པོ། ། མཐོ་རིས་ངན་སོང་འབྱུང་བར་ཐལ། ། མཐོ་རིས་ངན་སོང་དེ་དག་ཀྱང་། ། རྟག་པར་བྱེད་པ་པོ་ལས་ནི། །

That which is unestablished is a non-entity; It possesses neither color nor shape. That is the intention of the Buddha. Understand that those [entities] do not exist in that way. The moment of time is not established. In the past, the future, And the unestablished self do not exist. Regarding the example and its meaning, The person who is the pervader Is the agent of that which is imputed. Between the pervaded—higher realms and lower states— And the self, there is either A relationship of identity or A relationship of origination. For those who use the name "imputing agent," Higher realms and lower states are not true. There is the fault of the consequence that they are imputed. If one asks why that is: Because the self is a single entity. For example, just as it is explained That a cloth or a vase is impermanent, The object of the sense faculties is a functional thing; The form of a vase is seen to exist. A non-existent form is not seen; Therefore, the form is seen like a vase. To speak in that way is unreasonable. Is the vase and the sense faculty One and the same, or are they not? If they are not the same, Then the sense faculty is unrelated, And that vase would not be seen. If they are one and the same, Then where there is no sense faculty, there is no vase. There is no relationship of identity. If one says that even without a sense faculty, That vase exists, Then they are not one and the same. That which is not one is unrelated. If one says there is a relationship of origination, Then the self, as a permanent agent, Would follow as the origin of higher realms and lower states. Those higher realms and lower states, too, Would follow as originating from a permanent agent.

འབྱུང་བར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་མེད་ན་ཡང་། ། བརྟག་པ་གཅིག་པུ་ཡིན་ཞེ་ན། ། དོན་འདི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། གཞན་དོན་བྱེད་དམ་མི་བྱེད་དོ། ། དེ་ལྟར་མི་བྱེད་ཅེ་ན་ནི། ། རྡོ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ། ། གལ་ཏེ་དོན་ནི་བྱེད་དོ་ཞེས། ། རིམ་གྱིས་བྱེད་དམ་ཅིག་ཅར་བྱེད། ། དེ་ནི་རིམ་གྱིས་བྱེད་ཅེ་ན། ། རྟག་པར་ཉམས་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན། ། ཅིག་ཅར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་ནི། ། བདག་གཅིག་སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་ནི། ། འགྲོ་དྲུག་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་པར་མཐོང་། ། དེ་བཞིན་རྒ་ཤི་སྐྱེ་འགག་སོགས། ། ཅི་རིགས་རྣམས་དང་འབྲེལ་པར་བྱ། ། དེ་སྐབས་མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། བདག་མེད་འབྲེལ་མེད་ལྟ་བ་འདྲི། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་རིགས་ཀྱི་བུ། ། ཕུང་པོ་འབྲེལ་མེད་བསྟན་པ་སྟེ། ། ཕུང་པོ་འདི་ལ་བདག་མེད་ན། ། ཇི་ལྟར་འགྲོ་འོང་དགོད་པ་དང་། ། དུ་དང་རོལ་མོ་ཁྲོ་བ་སོགས། ། དེ་ལྟར་བདག་ཅག་རྣམས་ལ་ནི། ། རྣམ་རྟོག་འབྱུང་སྟེ་སྒྲོལ་བར་འདོད། ། ཕུང་པོར་བདག་ནི་ཡོད་མིན་ལ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཅན་ནི། ། བདག་མེད་འབྲེལ་པ་ཇི་ལྟར་རིགས། ། བདག་ནི་ཕུང་པོ་འདི་ལ་ནི། ། མུ་སྟེགས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཡོད་པ་དང་ནི་མེད་པ་དང་། ། དེ་དག་གཉིས་ནི་སྨྲ་མི་བྱ། ། བདག་ཉིད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ཡི། ། མེད་པ་དེ་ནི་མི་རིགས་སོ། ། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་འདི་རྣམས་ལ། ། གནས་པ་ཇི་ལྟར་མི་མཐོང་ངོ་། ། སྐྲ་དང་པགས་པ་སེན་མོ་དང་། ། མགོ་དང་ཤ་དང་རུས་པ་ལ། ། རྐང་དང་ཚིལ་དང་ཆུ་བ་དང་། ། མཁྲིས་པ་དང་ནི་རྒྱུ་མ་ལ། ། ལག་པ་རྐང་པ་ལ་སོགས་ལ། ། ཕྱི་ནང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ནི། །

This is the fault of the consequence of [the self] arising. If you say, "Even if there is no connection, it is a single conceptualization," then do these sentient beings act for the benefit of others or not? If you say they do not act in that way, it follows that there is no difference between them and a stone. If you say the purpose is indeed accomplished, does it do so gradually or simultaneously? If you say it does so gradually, there is the fault of the consequence that [the self] would be impermanent. If you say it does so simultaneously, then at the moment a single self is born, all six classes of beings would be seen to be born; likewise, aging, death, arising, ceasing, and so forth, would be connected to them all at once. At that time, the non-Buddhists (tīrthikas) ask about the view of selflessness and lack of connection: "O Son of Noble Family, Omniscient One, you have taught that the aggregates are without connection. If there is no self in these aggregates, how can there be coming and going, laughing, singing, playing music, anger, and so forth? Such conceptualizations arise in us, and we desire liberation. Since there is no self in the aggregates, how is it reasonable for those of the Mahāyāna lineage to speak of a connection to selflessness? The self does not exist in these aggregates for the non-Buddhists. One should not speak of both existence and non-existence. It is unreasonable for those who assert that the self exists to then say it does not exist. If it did exist, why is its location not seen in these? In the hair, skin, nails, head, flesh, and bones; in the marrow, fat, sinews, bile, and intestines; in the hands, feet, and so forth—in both the internal and external aspects [it is not seen]."

ལྟ་ཞིང་བདག་མེད་མི་མཐོང་ངོ་། ། དེ་ལ་མུ་སྟེགས་འདྲི་བ་ནི། ། བདག་མེད་མི་གཟུགས་ཇི་ལྟར་འབྲེལ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཅན་ནི། ། འབྲེལ་མེད་དེ་ལ་འདི་ལྟར་སྨྲ། ། ཤ་ཡི་མིག་ནི་ཧ་རྡང་མེས། ། ཡེ་ཤེས་མིག་གིས་མ་མཐོང་ངོ་། ། ཁ་དོག་དབྱིབས་དང་གནས་འབྲེལ་བའི། ། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་རིགས། ། དེ་ལ་མུ་སྟེགས་འདྲི་བ་ནི། ། འོ་ན་དེ་ནི་མེད་དོ་ཞེས། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཅན་སྨྲ། ། མེད་པའི་ཚིག་ནི་སྨྲ་བ་ཡིས། ། ཡོད་པ་དེ་ནི་མི་རིགས་སོ། ། སླར་ཡང་འདི་ལྟར་མེད་ན་ནི། ། ཚད་མ་འདི་རྣམས་ཇི་ལྟར་མཐོང་། ། ས་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་རླུང་། ། དེ་རྣམས་ལ་བརྟེན་རོལ་མོའི་ཚོགས། ། དེ་ཕྱིར་མེ་ནི་མི་རིགས་སོ། ། ཡོད་པ་དེ་ཡང་མ་གྲུབ་བོ། ། དེ་ལ་མུ་སྟེགས་འདི་ལྟར་སྨྲ། ། འོ་ན་དེ་བརྟེན་གང་ཡིན་ན། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཅན་ནོ། ། བདག་མེད་འབྲེལ་མེད་ཇི་ལྟར་སྨྲ། ། རྟེན་ནི་གང་ཡང་ཡོད་མིན་ནོ། ། མུ་སྟེགས་རྒོལ་བ་འདི་སྐད་སྨྲ། ། ཇི་ལ་སྟོང་པའི་ནམ་མཁའ་ལ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདི་སྐད་སྨྲ། ། རྟགས་ཅན་དེ་ནི་དེ་བཞིན་སྨྲ། ། མུ་སྟེགས་པ་ནི་འདི་སྐད་སྨྲ། ། འོ་ན་དངོས་པོ་ཅན་རྣམས་ནི། ། ངུ་དང་དགོད་དང་རོལ་མོའི་ཚོགས། ། ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདི་སྐད་སྨྲ། ། སྒྱུ་མ་དང་ནི་རྨི་ལམ་དང་། ། ཆོ་འཕྲུལ་གཞན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། མུ་སྟེགས་པ་ནི་འདི་སྐད་སྨྲ། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རྨི་ལམ་དང་། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདི་སྐད་སྨྲ། ། སྒྱུ་མ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། ། རྨི་ལམ་དེ་ནི་འཛིན་བྱེད་པ། ། ཆོ་འཕྲུལ་དེ་ནི་རྫུན་པའོ། །

While looking, one does not see selflessness. To that, the non-Buddhists ask: "How is it that selflessness is connected to a form?" Those of the Mahāyāna lineage say: "It is not connected; it is spoken of in this way. The eye of flesh is like a blind man; it is not seen by the eye of wisdom. How could that which is connected to color, shape, and location be of the nature of what is seen?" To that, the non-Buddhists ask: "In that case, it does not exist." Those of the Mahāyāna lineage say: "By speaking the word 'non-existent,' it is not logical for that which exists to be so. Furthermore, if it does not exist in this way, how are these valid cognitions seen? Earth, fire, water, and wind—the collection of musical instruments depends upon them. Therefore, fire is not logical; even that which exists is not established." To that, the non-Buddhists say: "In that case, what is its support?" Those of the Mahāyāna lineage say: "There is no support whatsoever." The non-Buddhist challenger says: "How is it in the empty sky?" The Mahāyāna says: "The possessor of the signs speaks in that way." The non-Buddhist says: "In that case, how are those things that possess entities—weeping, laughing, and the collection of musical instruments—to be understood?" The Mahāyāna says: "They should be understood as an illusion, a dream, or another magical manifestation." The non-Buddhist says: "What is an illusion-like dream?" The Mahāyāna says: "In an illusion like the sky, that which grasps the dream is the magical manifestation; that is false."

ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་འདུས་བྱས་ཏེ། ། བརྗོད་བྱའི་ཡུལ་ནི་མ་གྲུབ་པའོ། ། རྟགས་ཅན་ཇི་ལྟར་ཕྱག་གིས་སོགས། ། སླར་ཡང་ཀུན་རྫོབ་མཐོང་བ་ནི། ། དོན་ནི་དམ་པ་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཀུན་རྫོབ་མིང་ཅན་འདི་ལྟ་སྟེ། ། འདི་ན་བདག་དང་གཞན་དག་དང་། ། སེམས་དང་སྐྱེས་བུ་ཕུང་པོ་དང་། ། ཚོར་བ་དང་ནི་བྱེད་པ་པོ། ། ནོར་དང་བུ་དང་ལང་ཚོ་སོགས། ། དེ་དག་དོན་དམ་འབྲེལ་པ་མེད། ། གང་ལ་བདག་མེད་གཞན་མེད་ལ། ། སེམས་མེད་སྐྱེས་བུ་ཡོད་མིན་ལ། ། བྱེད་པོ་མེད་ལ་ཚོར་བ་མེད། ། ནོར་དང་ལང་ཚོས་དྲེགས་པ་སོགས། ། དོན་ནི་དམ་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་དག་རྣམས་ལ་འབྲེལ་པ་དང་། ། དོན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཀུན་རྫོབ་ལ་ནི་བརྟེན་བྱས་ནས། ། ཉོན་མོངས་པ་ཡི་དབང་ཐོབ་པས། ། འཁོར་བ་རུ་ནི་གྲངས་མེད་འཁྱམས། ། སྡུག་བསྔལ་ཉོན་མོངས་ཐོབ་པ་ཡིས། ། འགྲོ་བའི་ལམ་ནི་ཤེས་མིན་ལ། ། འཇིག་རྟེན་པ་བཞིན་འཁོར་བར་འཁོར། ། དཔེར་ན་ཉིན་མཚན་ཉི་ཟླ་བཞིན། ། དོན་ནི་དམ་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། རྟེན་མེད་པ་ལ་རང་བཞིན་མེད། ། ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ལ་གནས་མེད། ། སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་སྟེ། ། དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་ལ། ། འཇམ་པ་མ་ཡིན་མཁྲེགས་པ་མིན། ། དྲོ་བ་མ་ཡིན་བསིལ་བ་མིན། ། རིག་བྱ་རིག་མིན་འཛིན་པ་མེད། ། ཕྲ་དང་རགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། མུ་སྟེགས་མཐོང་མིན་སྒོམ་ལས་འདས། ། དངོས་མེད་མཐོང་མིན་སྒོམ་མེད་པའི། ། གསལ་དང་མི་གསལ་ཉིད་དང་བྲལ། ། འབྲེལ་མེད་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཐམས་ཅད་རྒྱ་མཚོའི་ཆུ་བུར་འདྲ། ། སྙིང་པོ་མེད་ལ་སྦུ་བ་བཞིན། །

Object and subject are compounded; the object of expression is not established. How could there be a possessor of signs, such as hands and so forth? Furthermore, the conventional is seen; the ultimate is likewise. This is what is called the conventional: here, self and other, mind and person, aggregates, feeling and the agent, wealth, children, youth, and so on—these have no connection to the ultimate. Where there is no self and no other, no mind and no person, no agent and no feeling, and no pride in wealth or youth—this should be known as the ultimate. In those things, there is no connection and no such object exists. Relying upon the conventional, and falling under the power of the afflictions, one wanders for countless eons in saṃsāra. By obtaining suffering and afflictions, one does not know the path of beings and wanders in saṃsāra like a worldly person, just as the sun and moon revolve day and night. In the ultimate, the bodhicitta is without support and without intrinsic nature; it abides in the emptiness of all, free from the connection of conceptual elaborations. In the ultimate bodhicitta itself, it is neither soft nor hard, neither hot nor cold, neither an object of cognition nor a cognizer, and without grasping. It is neither subtle nor coarse; such is the characteristic of bodhicitta. It is not seen by non-Buddhists and is beyond meditation; it is not seen as a non-entity and is without meditation. It is free from clarity and lack of clarity; that which is without connection is bodhicitta. All are like bubbles on the ocean; they are essence-less like foam.

རྟག་མིན་བདག་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟར། ། རི་དྭགས་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་ལ། ། རྫ་ས་བུམ་པ་བཞིན་དུ་ནི། ། ཆོ་འཕྲུལ་རྣམས་ཀྱིས་བཀང་བ་ལ། ། དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་སྟོང་གྲུབ་མིན། ། དེ་ལྟར་དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་ནི། ། དེ་དག་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་པ་གྲུབ། ། སེམས་རྟོགས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་ལ། ། སེམས་ནི་ཡོད་མིན་ནམ་མཁའ་ལྟར། ། རེ་ཞིག་སེམས་ཉིད་ཇི་ལྟར་འབྲེལ། ། སློབ་དཔོན་ཀཾ་པ་ལའི་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་འདི་རྣལ་འབྱོར་རྟོགས་ཚད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྫོགས་སོ། ། བླ་མ་རཏྣ་ཕ་ལས་རང་འགྱུར་དུ་བསྒྱུར་བའོ། །

Not permanent, selfless, and like an illusion, Like a mirage to a deer, Like a clay jar, Filled with magical emanations— In the center, a thousand-spoked wheel is not established. In that way, how is the connection Between the ultimate and the conventional established? When the mind is realized to be like a dream, And the mind is non-existent like space, For a moment, how is the nature of mind connected? This view of the Master Kam pala’s lack of connection is the completion of the view of the measure of yogic realization. Translated by the Guru Ratnapāla himself.