The Whispered Lineage called “Vajra Words”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀཪྞ་ཏནྟྲ་བཛྲ་པ་ད་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། སྙན་བརྒྱུད་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་རྐང་ཞེས་བྱ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཨེ་མ་ཧོ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཡང་དག་གསང་བའི་མཆོག། ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་པོ་ཐིག་ལེ་མཆོག་གི་ལམ། ། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བའི་དོན། ། ཐེག་ཆེན་སྐྱེ་མེད་རང་སྒྲ་འདི་སྐད་ཐོས། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ངས་སྐལ་ལྡན་དོན་དུ་བཤད། ། གུས་བཏུད་ནས་ནི་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་ཉོན། ། བསླབ་གསུམ་རྒྱན་ལྡན་ཉམས་མྱོང་བླ་མའི་མཆོག། དད་བརྩོན་ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེ་སློབ་མའོ། ། ཉེས་དམིགས་དྲན་པས་ཚེ་འདིའི་བྱ་བ་བཏང་། ། ཐོག་མར་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ། དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་དཀྱིལ་འཁོར་དབང་བཞི་བསྐུར། ། ལྷ་མོ་བཅོ་ལྔ་དབང་བཞི་བརྡ་ཡིས་མཚོན། ། སྨིན་པར་བྱས་ནས་ཐབས་ཤེས་ཟུང་དུ་སྦྲེལ། ། རྒྱལ་པོ་བློན་སོགས་རྣལ་འབྱོར་བདུན་ལ་འབད། ། བསྲེ་བ་རོ་སྙོམས་དམ་ཚིག་གསུམ་ལ་སྦྱར། ། གཏུམ་མོ་བདེ་དྲོད་རང་འབར་ལམ་གྱི་གཞུང་། ། ལུས་གནད་བདུན་ལྡན་ལྷ་སྐུའི་སྟོང་ར་གནད། ། དྷཱུ་ཏཱི་ལ་ལ་ར་ས་འཁོར་ལོ་བཞི། ། ཨ་ཧཾ་འབར་འཛག་སྲོག་རྩོལ་ཐུར་སེལ་གཅུད། ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་རྩ་བའི་རླུང་ལྔ་བསྒོམ། ། ཟིན་དང་བརྟན་པ་ཤེས་རབ་སྙོམས་པར་འཇུག། དགའ་བཞི་གོམས་པས་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ་འདྲེས། ། དྷཱུ་ཏཱིར་རླུང་སེམས་ཚུད་པས་མི་རྟོག་པ། ། ཉོན་མོངས་རང་ཞི་བདེ་གསལ་རྒྱུན་མི་འཆད། ། ངོ་བོ་མཐོང་ནས་ཆོས་སྐུའི་ངང་དུ་གནས། ། བོགས་འདོན་སྒྱུ་ལུས་ཆོས་བརྒྱད་རང་གྲོལ་ལ། ། འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མར་ཤེས་བྱས་ཏེ། །

In the language of India: Karṇatantra-vajrapada-nāma. In the language of Tibet: Snyan brgyud rdo rje’i tshig rkang (The Vajra Verses of the Aural Lineage). Homage to the Blessed One, the glorious Vajradhara. Emaho! The supreme secret of all the Buddhas, the path of the supreme bindu, the king of primordial wisdom, the meaning beyond all verbal expression—this self-sound of the unborn Mahāyāna, I have heard it thus. I, Vajradhara, shall explain it for the sake of the fortunate; listen, O Wisdom Ḍākinī, with respectful devotion. The supreme guru is one adorned with the three trainings and experiential realization; the disciple possesses faith, diligence, insight, and compassion. Recalling the defects of cyclic existence, one abandons the activities of this life. First, relying upon Cakrasaṃvara, the four empowerments of the sixty-two-deity maṇḍala are conferred. The fifteen goddesses are indicated through the symbols of the four empowerments. Having been ripened, method and wisdom are joined in union. One exerts oneself in the seven yogas, such as the king and the minister. One applies the three samayas of mixing and equalizing taste. The central channel of Tummo, the self-blazing of bliss and heat, is the main path. The key point of the body is the seven-point posture, and the key point of the deity’s form is the empty enclosure. Within the central channel (dhūtī), the right (lalanā), and the left (rasanā), are the four wheels. Through the blazing and dripping of A and Haṃ, the vital winds and downward-clearing winds are constrained. One meditates on the five root winds through vajra recitation. Through mastery and stability, one enters into the equipoise of insight. By habituating the four joys, the channels, winds, and bindus are integrated. As the winds and mind enter the dhūtī, non-conceptuality arises. Afflictions are naturally pacified, and the stream of bliss and clarity is uninterrupted. Having seen the essence, one abides in the state of the Dharmakāya. For the enhancement of the illusory body and the self-liberation of the eight worldly concerns, one recognizes all of saṃsāra and nirvāṇa as an illusion.

སྒྱུ་མའང་འཇའ་ཚོན་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུའོ། ། ད་ལྟར་སྣང་བ་དངོས་པོའི་ཆོས་རྣམས་ནི། ། བདེན་ཅིང་རྟག་ན་འགྱུར་བར་ག་ལ་རིགས། ། འཁྲུལ་གཟུགས་ཡིན་ཕྱིར་དོན་ལ་གྲུབ་པ་མེད། ། གཟུགས་རྣམས་སྣང་སྟོང་སྒྲ་རྣམས་བྲག་ཅར་ལྟོས། ། གཉིས་འཛིན་ཞིག་པས་ཆགས་སྡང་ཀུན་དང་བྲལ། ། དེ་ལྟར་ཤེས་པས་སྣ་ཚོགས་ཞེན་མེད་སྤྱོད། ། འཇའ་ལུས་ཆོས་སྐུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཀྱེ། ། མཚན་དུས་རྨི་ལམ་འཁྲུལ་པ་རང་སངས་ལ། ། སྒོ་གསུམ་འབད་པ་དྲན་པའི་ལྕགས་ཀྱུས་གཟུང་། ། འཛིན་སྦྱངས་སྤེལ་བསྒྱུར་སྤྲུལ་ཅིང་གེགས་རྣམས་སེལ། ། ཉི་ཟླ་ཞོན་དང་ཞིང་ཁམས་མཐའ་དག་བགྲོད། ། བཟང་ངན་སྒྱུ་མ་ཅིར་སྣང་རང་གྲོལ་ལྟོས། ། མཐར་ཕྱིན་ས་བཅུ་ནོན་ནས་དོན་ཆེན་ཐོབ། ། ཁྱད་པར་འོད་གསལ་མ་རིག་མུན་བྲལ་ལ། ། ལུས་གནད་ཐབས་ལྡན་ཏིང་འཛིན་བཞི་ལ་སྦྱོར། ། ཐིག་ལེ་གུས་ལྡན་དུག་གསུམ་འཛིན་མེད་ལྟོས། ། གཉིད་དང་རྨི་ལམ་རྣམ་རྟོག་བར་ནས་བཟུང་། ། རིམ་པ་བཞི་དང་ཉིན་མཚན་བསྲེ་ཞིང་གོམས། ། གསལ་སྟོང་འཛིན་བྲལ་ལྷན་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་དེ། ། བརྗོད་དུ་མེད་པ་འོད་གསལ་རྒྱུན་མི་འཆད། ། མ་རྟོགས་སྦྱང་ཞིང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བལྟ། ། འཕོ་བ་གསེར་འགྱུར་མ་བསྒོམས་སངས་རྒྱས་ནི། ། འཆི་ལྟས་ཤར་ཚེ་དགའ་ཞིང་ཞེན་པ་བཏང་། ། སྒོ་དགུ་བཀག་ལ་རྫས་དང་སྨོན་ལམ་རྒྱན། ། ཧཱུཾ་དང་རླུང་སེམས་དབྱེར་མེད་དྷཱུ་ཏཱིར་དྲང་། ། ཀྵ་ཡིག་གསལ་ལ་ཚངས་པའི་ལམ་ནས་འཕང་། ། ཆོས་སྐུ་བླ་མ་རྒྱལ་བའི་ཞིང་དུ་འཕོ། ། ལྷག་པར་གྲོང་འཇུག་སྦྲུལ་ལྤགས་འདོར་ལེན་ནི། ། རླུང་སེམས་དབང་ཐོབ་བསྐྱེད་རྫོགས་བརྟན་པ་ཡིས། །

Illusion is also like a rainbow or the moon in water. If the phenomena of things appearing now were truly and permanently real, how could change be possible? Because they are delusive forms, they are not established in reality. View forms as appearance-emptiness and sounds as echoes. With the collapse of dualistic grasping, one is free from all attachment and aversion. By knowing this, one acts amidst the manifold without clinging; O, the rainbow body, the dharmakāya, will be attained! At night, when the delusions of dreams naturally subside, seize the three doors with the hook of mindfulness. Through seizing, purifying, increasing, transforming, and emanating, clear away all obstacles. Ride the sun and moon and traverse all buddha-fields. View whatever appears—good or bad—as the self-liberation of illusion. Having reached the culmination and traversed the ten grounds, the great purpose is attained. In particular, regarding the luminosity free from the darkness of ignorance, apply the four samādhis through the key points of the body and skillful means. With devotion to the bindu, view the three poisons without grasping. Seize the interval between sleep, dreams, and conceptual thought. Train in the four stages and the blending of day and night. That coemergent wisdom, luminous and empty, free from grasping, is inexpressible and an uninterrupted stream of luminosity. For those who have not realized it, purify it and view it as Mahāmudrā. As for the transference of consciousness, the "gold-making" that is buddhahood without meditation: when the signs of death appear, rejoice and let go of attachment. Block the nine gates and adorn yourself with substances and aspirations. Drawing the inseparable hūṃ, wind, and mind into the dhūtī, visualize the syllable kṣa and eject it through the Brahma-aperture. Thus, transfer into the dharmakāya, the realm of the Guru and the Victors. Furthermore, as for the "entering the city," which is like a snake shedding its skin: this is achieved by one who has gained mastery over wind and mind and is stable in the generation and completion stages.

སྐྱོན་མེད་རོ་ལ་རྣམ་ཤེས་ཡིག་འབྲུ་འཕང་། ། དུས་ཡུལ་རྫས་དང་གནད་ཤེས་མངོན་དུ་གྱུར། ། ཐེ་ཚོམ་བྲལ་བའི་སྐྱེས་བུ་གཞན་དོན་སྤྱོད། ། མཁའ་འགྲོའི་གསང་བ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི། ། བཅུ་དྲུག་ཉེར་ལྔའི་བར་གྱི་རིག་མ་ནི། ། པདྨ་རི་དྭགས་དུང་ཅན་ལ་སོགས་པ། ། ཕྱག་རྒྱ་མཚན་ལྡན་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ། ། སྐལ་ལྡན་སྐྱེས་བུ་ཧེ་རུ་ཀ་ལྟ་བུ། ། གཉིས་མེད་འཁྲིལ་སྦྱོར་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་རོལ། ། ཐིག་ལེ་དབབ་བཟུང་བཟློག་དགྲམ་གནས་སུ་སྤེལ། ། བྱ་རྒོད་གཅུད་ལ་སེང་གེ་གླང་ཆེན་དང་། ། རྨ་བྱ་སྟག་མོ་རུས་སྦལ་ལ་སོགས་བྱ། ། དགའ་བ་བཞི་གསུམ་བཅུ་གཉིས་དོན་ལ་བལྟ། ། ལྷན་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་སྟོན། ། སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་ཟག་མེད་བདེ་བར་འཆར། ། གསང་དབང་ཕྱག་རྒྱ་བདུད་རྩི་རིལ་བུའི་ཕྱིར། ། ཐིག་ལེ་བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་བཞི་ཆ་སྦྱིན། ། བཞི་གསུམ་འཁོར་ལོ་དག་ལ་དགྲམ་པར་བྱ། ། བག་མེད་འདོད་སྲེད་གཞན་དབང་ཆང་གིས་མྱོས། ། དོན་ལ་ཉམས་ཤིང་སླར་ཡང་ངན་སོང་ལྟུང་། ། དེས་ན་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ལ་གནད་དུ་བསྣུན། ། ཚེ་འདིར་སངས་རྒྱས་སྟེར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་གསལ་བྱེད་ནི། ། སྒོ་གསུམ་གཡོ་མེད་སྒོ་ལྔ་ཧ་དངས་གཞག། བལྟས་པས་མཐོང་མེད་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལྟོས། ། དམིགས་སུ་མེད་པས་མ་བཅོས་རང་སོར་གཞག། གཞན་དུ་མ་ཚོལ་ངོ་བོ་རྟོགས་པར་གྱིས། ། གཞི་ནས་མ་བཅོས་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ལ། ། ཐ་མལ་རང་ལུགས་ཆེན་པོར་བཞག་པ་ན། ། འཕོ་འགྱུར་མེད་པ་ནམ་མཁའི་ཀློང་ཡངས་སུ། ། སྐྱེ་ཤི་མེད་པ་ཆོས་སྐུའི་ལུས་མཐོང་འགྱུར། །

Cast the consciousness and the syllable into the flawless flavor. The time, place, substance, and key points are realized. The person free from doubt acts for the benefit of others. The secret of the ḍākinīs is great bliss. Regarding the consorts from sixteen to twenty-five years of age, Such as the lotus, the deer, the conch-like, and so forth— The qualified mudrā is the Vajrayoginī. The fortunate person, like a Heruka, In non-dual union, enjoys the tainted and the untainted. Descend, hold, reverse, and spread the bindu; increase it in its place. Perform the "vulture's clutch," the lion, the elephant, The peacock, the tigress, the tortoise, and so forth. Contemplate the meaning of the twelve joys, three times four. It reveals the inseparable nature of coemergent wisdom. All appearance and existence arise as untainted bliss. For the secret empowerment, the mudrā, and the nectar pills, Give the sixteen bindus, half of half, and a quarter. Spread them through the three and four wheels. Those intoxicated by heedless desire and the power of others, Lose the meaning and fall once more into the lower realms. Therefore, strike the key points of the vajra body. There is no doubt that Buddhahood is granted in this very life. To clarify the wisdom of Mahāmudrā: With the three doors unmoving, leave the five doors in natural clarity. By looking, there is nothing to see; look at the nature of the mind. Since it is without reference, leave it uncontrived in its own state. Do not seek it elsewhere; realize its essence. Since the ground is uncontrived and primordially spontaneously present, When left in the great natural state of the ordinary, In the vast expanse of space, free from transition or change, One will see the Dharmakāya body, free from birth and death.

ཕྱི་རོལ་ཡུལ་སེམས་ཆོས་རྣམས་ཇི་སྙེད་པ། ། རང་སེམས་ཡིན་ཕྱིར་གཞན་ན་གྲུབ་པ་མེད། ། འཁྲུལ་རྟོག་གཉིས་འཛིན་སྣ་ཚོགས་གང་ཤར་རྣམས། ། ཅིར་སྣང་གཞི་མེད་རང་བྱུང་རང་བརླག་ལྟས། ། སེམས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་སྟོང་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ། འགག་མེད་གསལ་དངས་གང་ཤར་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ། གནས་མེད་བདེ་ཆེན་ཟུང་འཇུག་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས། ། ཕྱག་ནི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ངོ་ཡིས་ཟིན། ། རྒྱ་ནི་འཁོར་བའི་མདུད་པ་དྲལ་བས་བདེ། ། ཆེན་པོ་ཟུང་འཇུག་སྒྲོན་མེ་བལྟམས་པ་ལས། ། གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་རང་གྲོལ་ཆོས་སྐུའོ། ། སྒྲིབ་གཉིས་རང་དག་གཟུང་འཛིན་མཐའ་དང་བྲལ། ། འདུ་ཤེས་བློ་དང་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་ཟད། ། མཁྱེན་ཚད་ཡོན་ཏན་ཇི་སྙེད་རང་ལ་རྫོགས། ། བསམ་བརྗོད་བློ་འདས་སངས་རྒྱས་རང་འཁྲུངས་ཡིན། ། བར་དོ་ངོ་སྤྲོད་ཡང་དག་ཟབ་དོན་བསྟན། ། སྐྱེ་ཤི་རྨི་ལམ་སྲིད་པའི་བར་དོ་གཅོད། ། བལྟར་མེད་བལྟས་པས་མཐོང་མེད་མཐོང་བའི་མཆོག། རང་རིག་གསལ་སྟོང་མི་རྟོག་སྒྲིབ་གཡོགས་བྲལ། ། བདེ་ཆེན་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག། རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་སྐུ་གསུམ་རང་ཤར་ལྟོས། ། མ་རྟོགས་ལུས་ལྡན་བར་དོ་རྣམ་གསུམ་ལ། ། བསྐྱེད་རིམ་སྒྱུ་ལུས་འོད་གསལ་ཆོས་སྐུ་འདྲེ། ། ས་ཆུ་མེ་རླུང་འབྱུང་བ་རིམ་གྱིས་ཐིམ། ། བརྒྱད་ཅུ་འགགས་ནས་སྣང་བ་གསུམ་འདས་ཏེ། ། དཀར་དམར་སེམས་གསུམ་ཆུ་སྐྱེས་ནང་དུ་འཛོམ། ། འོད་གསལ་ངོས་འཛིན་མ་བུ་དབྱེར་མེད་འདྲེ། ། ཆོས་སྐུ་སངས་རྒྱས་དབང་པོ་ཡང་རབ་བོ། ། དེ་མ་ཟིན་ན་རླུང་གསུམ་རྐྱེན་གྱིས་འཆིང་། ། འབྲིང་པོ་ཆུ་ལ་ཉ་ལྟར་ལོངས་སྐུར་འགྱུར། །

All external objects, mind, and phenomena, however many there may be, are one’s own mind; therefore, they are not established elsewhere. Whatever various dualistic deluded thoughts arise, view them as baseless, self-arisen, and self-vanishing in whatever way they appear. The unborn, empty nature of mind is the dharmakāya; the unceasing, luminous clarity of whatever arises is the nirmāṇakāya; the baseless, great bliss of union is the saṃbhogakāya. "Phyag" (hand) means recognizing the face of non-dual jñāna; "rgya" (seal) means the bliss of having unraveled the knots of saṃsāra. From the emergence of the lamp of the great union, there is no other than the self-liberated dharmakāya. The two obscurations are naturally pure, free from the extremes of subject and object; perceptions, the intellect, and the phenomena of saṃsāra and nirvāṇa are exhausted. All the qualities of the measure of omniscience are complete within oneself. Beyond thought, expression, and the intellect, the Buddha is self-born. This is the profound, authentic teaching of the introduction to the bardo. It cuts through the bardos of birth, death, and the dream-like state of existence. By looking at the invisible, one sees the supreme vision of the unseen. Self-knowing awareness is luminous, empty, non-conceptual, and free from veils. It is the pure jñāna of the dharmadhātu of great bliss. Look at the three kāyas arising naturally, inseparable by nature. For those with bodies who have not realized this, during the three bardos, they should merge the generation stage, the illusory body, and the dharmakāya of luminosity. As the elements of earth, water, fire, and air dissolve in succession, the eighty [conceptions] cease and the three appearances pass. The white, red, and mind—the three—meet within the lotus. Recognizing luminosity, the mother and child merge inseparably. This is the dharmakāya Buddha for those of the highest faculties. If this is not recognized, one is bound by the conditions of the three winds. Those of middling faculties become the saṃbhogakāya, like a fish in water.

རྩལ་ལྔ་ཟེར་ལྔ་དུག་གསུམ་ལས་ཀྱི་དབང་། ། ཆགས་སྡང་གཉིས་ཀྱིས་མངལ་དུ་འཇུག་འགྱུར་བས། ། བསྲེ་བ་ལྔ་ལྡན་ལམ་ཁྱེར་ཕྱག་རྒྱ་བཞི། ། སྔར་སྦྱངས་ལྡན་པས་བར་དོ་རང་གྲོལ་འགྱུར། ། ཐ་མས་ཆགས་སྡང་གྲོལ་ནས་སྤྲུལ་སྐུ་ཐོབ། ། གདམས་པ་སྤྱི་ལ་གེགས་བསལ་བདུད་དངོས་བཟུང་། ། རྩ་བ་དྲུག་ལ་ཡན་ལག་སོ་དགུ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་ལུས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་གནད་དུ་བསྣུན། ། བྱ་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ཚོགས་སུ་བསྒྱུར་བར་བྱ། ། གོ་རིམ་མ་ནོར་ཉམས་སུ་བླངས་གྱུར་ན། ། སྐད་ཅིག་བཞི་ལ་དགའ་བ་གསུམ་སྟོན་ཏེ། ། དངས་མ་ཡས་བྱོན་འགྱུ་བ་མས་བརྟེན་པ། ། རྩ་མདུད་རིམ་པས་གྲོལ་ནས་དྷཱུ་ཏཱིར་འགྱུར། ། ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་རྩ་བ་ལྔ། ། རླུང་དང་ཉོན་མོངས་འགགས་ནས་ཡེ་ཤེས་འགྱུར། ། གནས་དང་ཉེ་གནས་ཉི་ཤུ་བཞི་ལ་སོགས། ། པཱུལླི་མ་རུ་ཡར་ཆད་གང་བར་འགྱུར། ། སྤྲུལ་སྐུ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་ཞལ་སྟོན་ཅིང་། ། མངོན་ཤེས་ཡོན་ཏན་བརྒྱ་དང་ཐེར་འབུམ་ཐོབ། ། དུས་འདིར་ས་ལམ་རིམ་པ་སྒྲོད་བྱེད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། བཅུ་གསུམ་བར་དུ་ཚིག་རྒྱུད་རྒྱ་ཡིས་གདབ། ། མདོ་རྒྱུད་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོ་འདི་ཡིན་པས། ། སྐལ་ལྡན་གྲོལ་ཕྱིར་གསང་བའི་ངེས་དོན་མཛོད། ། ཅེས་ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་གདམས་པ། སྙན་བརྒྱུད་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་རྐང་རྫོགས་སོ། ། ། ། མཁས་པ་ནཱ་རོ་པཎ་ཆེན་གྱི་ཞལ་སྔ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་མར་པ་ཆོས་ཀྱི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་པུཥྤ་ཧ་རིའི་གནས་ཆེན་དུ་བསྒྱུར་ཅིང་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

The five skills, the five rays, and the power of the three poisons, / Through attachment and aversion, one enters the womb. / By possessing the five mixings, the path-integration, and the four mudrās, / Those who have previously trained will find the bardo self-liberated. / Even the least, through liberation from attachment and aversion, will attain the nirmāṇakāya. / Regarding the general instructions, clear obstacles and identify the actual māras. / With six roots and thirty-nine branches, strike the vital points of the vajra body’s yogic exercises. / Transform all activities into the accumulation of merit. / If practiced in the correct sequence without error, / The three joys are shown in four moments. / The essence descends from above and the movement is supported from below; / The channel knots are gradually released and become the dhūtī. / The twenty-one thousand six hundred and five root winds / And afflictions cease, and wisdom arises. / The twenty-four sites, near-sites, and so forth, / Including Pullīramalaya and the rest, will be filled. / The faces of the nirmāṇakāya and saṃbhogakāya are shown, / And one attains a hundred billion qualities of clairvoyance. / At this time, traversing the stages of the paths and bhūmis, / The state of a Vajradhara will be attained. / Until the thirteenth [bhūmi], seal the oral lineage with the seal. / Since this is the essence of all sūtras and tantras, / It is the treasury of the secret definitive meaning for the liberation of the fortunate. / Thus, the instructions to the Wisdom Ḍākinī are complete. / The Vajra Verses of the Aural Lineage are finished. / Translated and finalized at the great sacred site of Puṣpahari by the scholar Nāropa Paṇchen and the translator Marpa Chökyi Lodrö in the presence of the master.