The Inconceivable Nature, Advice to the Yogi

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨ་ཙིནྟྱ་མ་ཧཱ་མུ་དྲ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་འོད་གསལ་ནི། ། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལམ། ། ངོས་གཟུང་དང་བྲལ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའོ། ། ཟབ་ཞི་འདུས་མ་བྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཨེ་མ་ཧོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱེར་མེད་སྐྱེ་འཇིག་བྲལ། ། དྲག་པོས་ཁམས་གསུམ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་འདུལ། ། མུན་ཁུང་གཏེར་ལ་སྒྲོན་མེ་ལྟར། ། མ་རིག་སྦུབས་ནས་རང་རིག་གསལ། ། ཆོས་ཀུན་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། རང་བཞིན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ། སེམས་ཉིད་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། མ་འདྲེས་ཡོངས་རྫོགས་རྒྱལ་བའི་ཐུགས། ། དེ་ཉིད་ཇི་བཞིན་རྟོགས་གྱུར་ན། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་ནི་དེ་ལ་བྱ། ། གདོད་ནས་གནས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། གྲུབ་མེད་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཤར། ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། གདལ་ཁྱབ་ས་ལ་འབད་པ་མེད། ། ཟག་མེད་རྣམ་གྲོལ་ངང་དུ་གདབ། ། རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་འདི་ཁོ་ན། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་འཕྲོ་འདུ་རྣམས། ། ཆེད་དུ་མ་བྱས་ངང་ནས་ཤར། ། འོད་གསལ་ཆུ་བོའི་དབའ་རླབས་ཀྱི། ། ངོ་མཚར་རྣམ་སྤྲུལ་བསམ་མི་ཁྱབ། ། དེ་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ཀུན། ། ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་མ་བཅོས་བཞིན་དུ་སྣང་། ། ཉོན་མོངས་ལྔ་སོགས་རང་བཞིན་རྣམས། ། རྣམ་གྲོལ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོར་ཤར། ། དེ་ཉིད་མངོན་གྱུར་བརྟན་པ་ན། ། མི་ཟད་རྒྱན་གྱི་འཁོར་ལོ་སྣང་། ། གཉིས་སྣང་རྣམ་པ་མི་མངའ་བས། ། རང་དོན་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །

In the language of India: Acintyamahāmudrā-nāma. In the language of Tibet: Phyag rgya chen po bsam gyis mi khyab pa zhes bya ba (The Inconceivable Mahāmudrā). Homage to the glorious Vajrasattva. The luminosity of the nature of phenomena (dharmatā), free from arising and ceasing, is the path of Mahāmudrā, beyond speech, thought, and expression. It is free from identification and is non-mental engagement. Homage to the profound, peaceful, and unconditioned. Emaho! Indivisible from the vajra, free from birth and destruction, the Fierce One tames all beings of the three realms. Like a lamp in a dark cave, self-awareness shines forth from the cocoon of ignorance. The root of all phenomena is bodhicitta; because its nature is non-dual, the nature of mind is self-arisen wisdom (jñāna), the unmixed and complete heart-mind of the Victorious Ones. If that very reality is realized as it is, that is what is called "Buddha." Within the maṇḍala that has existed from the beginning, the emanated maṇḍala arises without being established. For the yogi who realizes it in this way, there is no effort on the all-pervasive ground. One should be established in the state of untainted liberation. This alone is the intention of the Victorious Ones. The radiating and absorbing of the maṇḍala and so forth arise from within that state without being intentionally contrived. Like the waves of a river of luminosity, the wondrous emanations are inconceivable. Therefore, all the various phenomena appear just as they are, without being otherwise or being contrived. The natures of the five afflictions and so forth arise as the great wisdom of liberation. When that very reality is stabilized through direct realization, the inexhaustible wheel of ornaments appears. Since there is no appearance of duality, one's own welfare is spontaneously accomplished by its very nature.

འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། ། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད། ། འཁོར་བའི་རྣམ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་ལས། ། རྒྱལ་བའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་། ། རང་བཞིན་མ་སྐྱེས་ཡུམ་གྱི་ཀློང་། ། མ་འགགས་ཤར་བ་ཡབ་ཀྱི་མཁའ། ། དེ་ལྟར་གཉིས་མེད་བདེ་བ་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་རིག་པའི་དགོངས་པ་ཡིན། ། བྱ་བྱེད་རིག་པའི་རྩོལ་བ་རྣམས། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད། ། འཁོར་བའི་ཉོན་མོངས་དུག་གསུམ་འདི། ། ལྷུན་གྲུབ་མ་བཅོས་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། འདུས་བྱས་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་ནི། ། ཟག་མེད་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང་། ། སྣ་ཚོགས་སྣང་བའི་འཁོར་ལོ་འདི། ། རང་བཞིན་སྤྱོད་པ་སྒྱུ་མའི་གྲོགས། ། གསང་ཆེན་བླ་མེད་ཐེག་པ་འདི། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན། ། སྣང་དང་མི་སྣང་གཉིས་སུ་མེད། ། འཛིན་པ་བྲལ་བ་དེ་ཙམ་མོ། ། ཇི་བཞིན་མ་བཅོས་སེམས་ཉིད་ལ། ། མ་ཡེངས་བཅོས་བསླད་མེད་པར་གནས། ། དེས་ན་གསང་བའི་སྙིང་པོ་ནི། ། ཚིག་གི་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། ། རང་ལུས་དབེན་པའི་དགོན་པ་དེར། ། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་ཡོ་བྱད་འཛིན། ། སེམས་ཉིད་རིན་ཆེན་ཟ་མ་ཏོག། ཆགས་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལྟར་དུ་འཆར། ། སྣང་བ་སྒྱུར་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་པ། ། རིན་ཆེན་མཛེས་པ་སྣ་ཚོགས་ལ། ། འཕྲུལ་དགའ་ལྟ་བུར་སྣང་བས་ན། ། དོན་དུ་མི་འགྱུར་ཡོངས་མ་གསུངས། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྒྱལ་བའི་སེམས། ། རྟོགས་པར་འདོད་པ་དགད་བྲོ་ཨང་། ། ཁམས་གསུམ་ཡེ་ནས་རྒྱལ་བའི་སྐུ། ། འཁོར་བ་མྱང་འདས་གཉིས་སུ་མེད། ། དུས་གསུམ་རྒྱལ་བ་རང་གི་སེམས། ། འབད་ཅིང་རྩོལ་བའི་ནང་དང་བྲལ། ། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དབྱེར་མེད་ལ། །

All phenomena appearing in this way are the non-duality of the expanse and primordial wisdom. From the various conceptual thoughts of saṃsāra, the bodies and primordial wisdom of the Victors arise. The unborn nature is the expanse of the Mother; the unceasing arising is the space of the Father. This non-dual bliss is the realization of the yogic awareness. The efforts of the awareness that performs actions are the non-duality of method and insight. These three poisons of the afflictions of saṃsāra are the spontaneously present, uncontrived body, speech, and mind. The nature of the conditioned aggregates is stainless, complete liberation. This wheel of diverse appearances is the illusory companion of natural conduct. In this unsurpassed, great secret vehicle, method and insight are perfected. Appearance and non-appearance are non-dual; it is simply the freedom from grasping. In the nature of mind, just as it is, uncontrived, remain without distraction, without fabrication or corruption. Therefore, the secret essence transcends the domain of verbal expression. In the hermitage of one’s own body in solitude, one holds the outer, inner, and secret requisites. The precious casket of the nature of mind dawns like the sky, free from attachment. For the yogi who transforms appearances, diverse precious beauties appear like the Heaven of Delighting in Emanations; thus, it is said that they do not become [ordinary] objects. How amusing it is for those who wish to realize the mind of the Great Being, the Victors! The three realms are primordially the bodies of the Victors; saṃsāra and nirvāṇa are non-dual. The Victors of the three times are one’s own mind, free from effort and exertion. In the inseparability of bliss and suffering, [there is no duality].

སྤོང་ལེན་མཚན་མ་འདོད་པ་ཅི། ། དེ་ཉིད་རང་གསལ་འཛིན་པ་མེད། ། འཛིན་མེད་གྲུབ་མཐའ་ལྟ་བ་བྲལ། ། སེམས་ཀྱི་མེ་ལོང་དེ་གསལ་བ། ། སྔགས་འཆང་དགོངས་པ་མཉམ་པ་ཉིད། ། རང་ལ་གནས་པས་གཞན་དུ་མིན། ། རྒྱུན་དུ་གནས་ཀྱང་གཏིང་དཔག་དཀའ། ། རྩོལ་སྒྲུབ་བྲལ་བར་ཡོངས་ལ་ཁྱབ། ། དངོས་སུ་མཐོང་བ་བླ་མའི་དྲིན། ། མ་སྐྱེས་སྤྲོས་བྲལ་སེམས་ཉིད་ནི། ། ཁ་དོག་དབྱིབས་དང་གནས་རིག་བྲལ། ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་གསལ་བར་ལྡན། ། བརྟན་གཡོ་མ་ལུས་དེ་ལྟར་བྱོས། ། འགྲོ་བ་འདི་ཀུན་སངས་རྒྱས་ཏེ། ། གསལ་བར་ཡོད་ཀྱང་རྟོགས་པ་མེད། ། སེམས་ཉིད་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་དེ། ། སྦུབས་ན་མཁའ་ལྡིང་ཕྲུ་གུ་འདྲ། ། དམ་པ་མཉེས་བྱེད་སྐྱེས་བུ་ཡིས། ། བདེ་གཤེགས་དགོངས་པ་རྫོགས་པའི་དོན། ། དུག་གསུམ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་དག། དཔའ་བོ་སེང་གེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ། ། ཐེག་ཆེན་གསང་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར་ཅི་སྤྱད་ཀྱང་། ། ཚོགས་བསྒྱུར་ལེན་མེད་འཛིན་དང་བྲལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་གསང་བར་ཞུགས། ། སྐུ་གསུང་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ལ། ། འོད་གསལ་ཡེ་ཤེས་སྙོམས་མཛད་པ། ། བདག་གཞན་གཉིས་ཀྱི་འདོད་པ་སྒྲུབ། ། ཐུགས་རྗེས་ཁམས་གསུམ་སྒྲོལ་ལ་བརྩོན། ། རོལ་པའི་ཡེ་ཤེས་དགྱེས་པ་ལས། ། ཐབས་ཆེན་ཟབ་མོའི་ཐེག་པ་སྤྲོ། ། མི་ཟད་བསྡུ་བ་ཟུང་དུ་འཇུག། དེ་ལྟར་མཉམ་སྤྱོད་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཏི་ལླི་པས་གོ་རི་ཤར་བའི་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་གདམས་པ། རང་བཞིན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཨི་ཐི། ། ༄། ། མཐུ་ཅན་ལ་གདམས་པ་བཞུགས། ༄༅༅། །

What is the desire for the signs of acceptance and rejection? That very reality is self-luminous and without grasping. Free from grasping, it is devoid of philosophical tenets and views. The mirror of the mind is luminous; it is the equanimity of the mantra-holder’s realization. Abiding in oneself, it is not elsewhere. Though it abides continuously, it is difficult to fathom. Pervading all without effort or achievement, seeing it directly is the kindness of the guru. The nature of mind, unborn and free from elaboration, is devoid of color, shape, location, or cognition. Profound, vast, and luminous, let all that is stable and moving be thus. All these beings are buddhas; though they exist clearly, they are not realized. The precious jewel of the nature of mind is like a garuḍa chick within an egg. Through the person who pleases the sublime ones, the meaning of the perfected intention of the Sugatas is attained. The three poisons are purified into the body, speech, and mind; one roams like a lion, the hero. Through the secret yoga of the Mahāyāna, whatever specific conduct is practiced, it is the transformation of the accumulations, free from acceptance and grasping. One enters the secret of the great maṇḍala. Regarding the body, speech, qualities, and activities, one brings about the equilibrium of luminous wisdom. One accomplishes the desires of both self and others and strives to liberate the three realms through compassion. From the joy of the wisdom of play, the profound vehicle of great skillful means is emanated. The inexhaustible gathering is the union. Thus, through the yoga of equal conduct, the lord of yogins, Tilopa, gave this instruction to the yogi in the royal capital of Gorisha. This concludes "The Inconceivable Nature." Herein lies the instruction for the Powerful One.

གདུག་པ་ཚར་གཅོད་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ཀློང་། ། རབ་འབར་འཇིགས་བྱེད་ཧེ་རུ་ཀ་ལ་འདུད། ། ཐབས་དང་ལྡན་པ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་གཞུང་། ། མ་ལུས་རྒྱལ་བའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱ། ། སྡང་བའི་སེམས་ཅན་ཞི་བས་མི་འདུལ་བ། ། གཉེན་པོས་ཚར་གཅོད་ཕྲིན་ལས་ཆེན་པོའི་ལུགས། ། བླ་མ་ལ་སྨོད་བསྟན་ལ་སྡང་སོགས་ལ། ། རང་གཞན་གྲོལ་ཕྱིར་བསྒྲལ་བའི་སྦྱོར་བ་ཙམ། ། མཉམ་ཉིད་རིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཆོས་ཀུན་ནི། ། རོ་གཅིག་ཞི་བས་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་འབྲས་བཅད། ། ཐབས་ལྡན་ལྕགས་ཀྱུས་འཁོར་ལོ་ཕུང་པོ་དགུག། ཐུགས་རྗེའི་ལྕིད་མནན་ཤེས་རབ་མཚོན་གྱིས་དྲལ། ། ཆུ་ཤིང་ཁ་ཕྱེ་མ་རིག་མུན་པ་བསལ། ། ཡེ་ཤེས་འོད་ཀྱིས་འབྱུང་བ་རིམ་པར་སྦྱངས། ། དེ་སེམས་གསལ་བ་ཉི་ཟླའི་གདན་སྟེངས་སུ། ། ཨ་ཧཱུཾ་སྦྱོར་བས་འོད་ཀྱི་སེམས་དཔའི་ཚུལ། ། འོག་མིན་གནས་སུ་ཡ་ཡིས་རབ་ཏུ་བསྐུལ། ། གཉིས་མེད་རྒྱལ་བའི་སྲས་གྱུར་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། རིག་པའི་དབང་བསྐུར་གཞན་དོན་མཛད་པ་ཅན། ། ངོ་མཚར་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བྱད་རྣམས་ཀྱིས་(སྦས,སྤྲས)། ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་འབྱུང་བ་དབང་པོ་རྣམས། ། མཆོད་པའི་སྤྲིན་དུ་ཕྱོགས་བཅུ་ཁྱབ་པར་སྤྲོ། ། མཉམ་དུ་སྦྱོར་བས་དེ་ཉིད་ངེས་པ་ཡི། ། ཨ་ཡི་རང་བཞིན་ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་ནང་། ། ཏ་ལ་མངོན་མཚོན་བྲིས་པའི་གཟུགས་ལ་བལྟ། ། ཧཱུཾ་བལྟས་ཕུར་བུས་བཏབ་བསྐོར་རྩད་ནས་བཅད། ། ཕྱག་རྒྱའི་སྙིང་པོ་བདག་པོ་དགུ་འདས་པས། ། གོ་འཕང་སྟེར་བྱེད་ཆགས་པས་སྡིག་པ་སྒྲོལ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་འབྲེལ་པ་གསང་བའི་ཐབས། ། དཀའ་ཐུབ་ཚོགས་དང་བྲལ་བ་གྲུབ་པའི་ལམ། །

I bow to the blazing, terrifying Heruka, the expanse of great primordial wisdom that subdues the malevolent. I shall follow the entire tradition of the Great Yoga, which is endowed with skillful means. For those sentient beings who are hostile and cannot be tamed by peaceful means, there is the system of great enlightened activity that subdues them through antidotes. For those who revile the guru or are hostile to the Teaching and so forth, the mere application of liberation is for the sake of freeing both oneself and others. Through the yoga of awareness in equanimity, all phenomena are of a single taste; by pacifying them, the causes and effects of suffering are severed. With the hook of skillful means, the wheel of the aggregates is summoned; pressed down by the weight of compassion, they are split by the weapon of insight. The plantain tree is opened and the darkness of ignorance is dispelled. The elements are purified in succession by the light of primordial wisdom. Upon a sun and moon seat, the clarity of that mind, through the union of A and HŪṂ, takes the form of a luminous being. In the realm of Akaniṣṭha, one is thoroughly exhorted by the syllable YA. Becoming a non-dual son of the Victors, Vajrasattva, one possesses the activity of benefiting others through the empowerment of awareness. Adorned with the wondrous marks of an illusory body, the aggregates and so forth, the elements, and the sense faculties are emanated as clouds of offerings pervading the ten directions. Through simultaneous union, within the nature of A, which is without beginning or end, one beholds the form of the syllable TA clearly inscribed. Beholding HŪṂ, one strikes with the ritual dagger, circling and cutting from the root. By the essence of the mudrā, the lord who transcends the nine, one is liberated from the sins of passion as he bestows the state of attainment. This is the secret method of the union of skillful means and insight, the path of accomplishment free from ascetic hardships and accumulations.

ཉི་ཟླའི་རྩི་ཟིན་ཞེ་སྡང་བདེ་བར་ཐིམ། ། ཉོན་མོངས་དྲན་རྟོག་ཤེས་རབ་སྣང་བར་གསལ། ། གོམས་པའི་སྦྱོར་བ་ལེགས་གཞག་བསྟན་པ་ཡིས། ། རྟེན་མེད་འཛིན་པ་བྲལ་བ་ཡེ་ཤེས་ལྷ། ། མཉམ་པར་སྦྱོར་བས་ཟག་མེད་བདེ་བ་ཆེ། ། གཉིས་འཛིན་བུད་ཤིང་མེ་ལྟར་རང་ཚིག་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་སྐྱེས་བུ་འཛིན་པ་དང་། ། འཕེལ་འགྲིབ་ཟག་པ་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པ། ། འཆིང་གྲོལ་ཁང་པར་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་ཀུན། ། སྒྱུ་མའི་སྦྱོར་བ་རྒྱལ་བའི་མཛད་པས་གནས། ། སྦྱོར་བས་གདུག་པ་མ་ལུས་བསྒྲལ་བྱ་ཞིང་། ། བསྒྲལ་བས་སྐྱེ་མེད་དབྱིངས་སུ་ངེས་པར་སྦྱོར། ། དངོས་པོ་དངོས་མེད་འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས། ། སྤྱོད་ཡུལ་བྲལ་བས་གསང་བའི་ལམ་མཆོག་གོ། ། གནོད་སྦྱིན་སྲིན་པོའི་མཐུ་རྩལ་ངན་སོང་ལམ། ། གཉིས་འཛིན་ཞེན་པས་རང་རྒྱུད་འཁོར་བ་སྟེ། ། དེ་ཉིད་མེད་པར་གྲོལ་བ་སྲིན་པོའི་ལས། ། ཡང་དག་དོན་ལ་གནམ་ས་ལྟ་བུར་འགྱུར། ། ཐམས་ཅད་རང་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཡིན་པས། ། འདི་ཉིད་མ་སྐྱེས་ཕྱོགས་རིས་ཆ་ཤས་བྲལ། ། མ་དམིགས་མི་དམིགས་དམིགས་སུ་མེད་པ་ཡི། ། ཕྲིན་ལས་ཆེན་པོས་མི་མཐུན་དྲི་མ་སེལ། ། དགུག་དང་བཀུག་དང་འཐབ་དང་དགར་བ་དང་། ། འདྲེན་དང་འཛིན་དང་འཁྱིལ་བར་བྱ་བ་སྟེ། ། སྦྱངས་དང་སྤེལ་བའི་ལས་ལ་ལེགས་བརྩམས་པས། ། རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར། ། གསང་མཆོག་ཐེག་ལ་དབྱིངས་ལ་རབ་ཏུ་རྫོགས། ། ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་སྐུ། ། གང་གིས་དཔག་པར་མི་ནུས་བསམ་ལས་འདས། ། རང་བྱུང་མཐའ་དབུས་མེད་པ་སྙིང་པོའི་གསང་། ། དབང་པོ་དམན་དང་རྟོག་གེའི་ཡུལ་མིན་ཞིང་། །

The essence of the sun and moon dissolves into the bliss of aversion; the afflictions and conceptual thoughts shine clearly as the light of insight. By teaching the proper application of familiarization, the deity of primordial wisdom is free from support and grasping. Through union, the great uncontaminated bliss burns the firewood of dualistic grasping as if by fire. For the person who understands this, grasping, increase and decrease, the presence or absence of contaminants, and all the various appearances in the house of bondage and liberation, abide as the illusory activity of the Victorious One. Through union, all malevolent forces are to be liberated; through liberation, they are definitively joined to the unborn expanse. Free from the sphere of existence and non-existence, mundane and supramundane, this is the supreme secret path. The power of yakṣas and rākṣasas is the path to the lower realms; through the attachment of dualistic grasping, one’s own continuum wanders in saṃsāra. To be liberated from that very [grasping] is the activity of the rākṣasa; in the authentic reality, it becomes like heaven and earth. Since everything is the self-arisen bodhicitta, this very [reality] is unborn, free from partiality and parts. Through the great activity of non-perception, non-objectification, and the absence of an object to be perceived, the discordant stains are cleared away. Summoning, drawing in, fighting, and separating; leading, holding, and swirling—by properly engaging in the activities of purification and multiplication, one becomes the uninterrupted great bliss. In the supreme secret vehicle, it is perfectly complete within the expanse. The outer and inner, the vessel and its contents, are the body of great primordial wisdom. It cannot be measured by anyone; it transcends thought. The secret essence is self-arisen, without center or periphery. It is not the domain of those with inferior faculties or of logicians.

གང་དུ་འཆིང་བའི་ལས་ལ་སྤྱད་པས་ཀྱང་། ། དེ་ཉིད་གྲོལ་བའི་མཆོག་སྟེར་རྒྱལ་སྲས་ལམ། ། འཕྲོ་འདུ་མེད་པ་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཏིལླི་པས། གྱད་ཀྱི་ནོར་བུའི་གྲོང་དུ་མཐུ་ཅན་ལ་གདམས་པ་ཕྲིན་ལས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཨི་ཐི། ། ༄། ། གླུ་མཁན་ལ་གདམས་པ་བཞུགས། ༄༅༅། ། ཀྱེ་ཧོ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསང་བའི་གསུང་། ། མཛད་པ་རྣམ་གྲོལ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ལ། ། དགྱེས་མཉམ་རོལ་པས་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམས། ། ཡིད་འོང་གླུ་རུ་ཐུབ་པས་བཀའ་སྩལ་(ཏ,ཏོ)། ། གསང་སྔགས་བརྡ་ཡི་ཚིག་མཐུན་བཀའ་ལུང་ཅན། ། ཟབ་མོའི་སྒྲ་སྒྲོགས་རྣམ་དག་སྔགས་ཉིད་དེ། ། ལུས་ཅན་གདུང་བ་སེལ་བ་བདེ་བའི་སྒྲ། ། གྲག་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཟུང་འཇུག་དང་། ། སྣང་བ་སྐུ་ལ་སྒྲ་ཚིག་སྣ་ཚོགས་གསུང་། ། མཁྱེན་པ་ཐུགས་ལ་བྱ་བ་ཡོན་ཏན་ཡིན། ། མཛད་པ་ཕྲིན་ལས་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔ། ། ཕྱོགས་བཅུ་དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། ། གླུ་ཡི་མཁན་པོ་མཉམ་གནས་ངོ་བོའི་སྐུ། ། ཐམས་ཅད་སྤྲུལ་པས་འཕྲོ་བར་ཁྱབ་པར་གསུངས། ། དེ་ཉིད་དབྱེར་མེད་ངང་དུ་འདུས་པ་ཐུགས། ། རྒྱལ་བའི་གསུང་ལ་ཐ་དད་མེད་པ་ཡི། ། ཨ་ཡིས་དྲངས་པ་ཚངས་པའི་དབྱངས་ཀྱི་སྒྲ། ། ངོ་བོ་སྐྱེ་མེད་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། ། ང་རོ་བཅུ་དྲུག་རང་བྱུང་དགའ་བ་ཡིན། ། ཤེས་རབ་ཡུམ་ཆེན་ཁོ་ནས་འདྲེན་པའོ། ། གསལ་བྱེད་འདྲེན་པས་མི་འབྱུང་ཚིག་ཏུ་འབྲེལ། ། ཐུབ་པའི་དགོངས་པ་ལྐོག་གྱུར་མཁྱེན་པ་གཉིས། ། ཐུགས་རྗེས་སྤྲོ་ཕྱིར་གསལ་བའི་ཚིག་ཏུ་བརྒྱུས། ། དོན་ཆེན་སྟོན་པ་གླུ་ཡི་ཚིག་ཡིན་ནོ། །

Even by engaging in the activities that bind, that very thing bestows the supreme liberation; it is the path of the Bodhisattvas, the maṇḍala of the Victorious Ones, free from emanation and reabsorption. This concludes "The Inconceivable Enlightened Activity," an instruction given by the Lord of Yogins, Tilopa, to the powerful one in the city of the Wrestler’s Jewel. Herein lies the instruction to the singer. Kye ho! The secret speech of the Buddhas, the great primordial wisdom of liberation, is the play of equal delight. The Sage taught the aggregates of Dharma as a charming song. The words of the secret mantra, consistent with symbolic instructions, are the pure mantra that proclaims the profound sound. It is the sound of bliss that dispels the suffering of embodied beings, the union of sound and emptiness beyond duality. Appearances are the Body, various sounds and words are the Speech, and the objects of knowledge are the Qualities of the Mind. The activities are the five aspects of primordial wisdom; this is the nature of the Victorious Ones of the ten directions and three times. The master singer is the Body of the Essential Nature abiding in equanimity. It is said that all emanations pervade and radiate. That which is gathered in the indivisible state is the Mind. In the Speech of the Victorious Ones, there is no distinction; led by the letter A, it is the sound of the Brahma-voice. Its essence is unborn, beyond the domain of expression. The sixteen tones are self-arisen joy; it is led solely by the Great Mother, Prajñāpāramitā. Without the leading of the consonants, it would not arise as connected speech. The Sage’s intention, the two types of hidden knowledge, are strung together in clear words to be radiated through compassion. These are the words of the song that reveal the great meaning.

ཕོ་ཡིས་དྲངས་ནས་མོ་ཡི་རྒྱུན་དང་ལྡན། ། གཉིས་མེད་ང་རོ་གསལ་བ་མཐོ་དང་དམའ། ། སེམས་བྱུང་རྒྱུན་གཅོད་ངང་དུ་གནས་པར་བྱེད། ། དེའུ་ཡི་སྒྲ་སྟེ་འདྲེན་པ་གླུ་ཡི་རྒྱན། ། སྒྲ་ཡིས་ཡིད་མཚོན་ཚིག་གི་དོན་ལ་སྦྱོར། ། དགྱེས་པའི་རང་རྩལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་རྒྱལ། ། གསང་སྔགས་བདེན་པའི་ངག་ཏུ་བྱིན་གྱིས་རློབ། ། མི་དམིགས་ཐུགས་རྗེ་མཉམ་པའི་དབྱིངས་ལས་བྱུང་། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་སྒྱུ་མར་རང་སྣང་བས། ། ཟག་མེད་སྙན་པའི་ང་རོ་བསོད་ནམས་ཚོགས། ། གསང་བའི་དབྱིངས་ལས་རབ་ཏུ་འཕྲོས་གྱུར་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཐའ་ཡས་རྣམས་ལ་རོལ་པས་དབུལ། ། དབང་པོ་ཡུལ་དུས་རགས་བའི་ཚོགས་རྣམས་དང་། ། འབྱུང་བ་ཤེས་རབ་བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། ལྷག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་བཞིན་ཉིད་མཆོག་ལ། ། སྐལ་པ་མཉམ་པའི་མཉེས་པ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལྟར་གླུ་ཡིས་འཇིག་རྟེན་གདུང་སེལ་ཅིང་། ། འཇིག་རྟེན་འདས་པ་མཉེས་པའི་མཆོད་པ་སྟེ། ། དོན་དུ་ངེས་པ་དག་གི་རིག་བྱེད་ཅན། ། མཁྱེན་པའི་འཇུག་སྒོ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ། ། སྡུག་བསྔལ་བདེ་བར་སྦྱར་བས་མཐུ་སྟོབས་ཅན། ། ཉོན་མོངས་རྣམ་གྲོལ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ལམ། ། ལས་ལས་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བས་འཛིན་པ་མེད། ། ངེས་པར་སྦྱོར་བས་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གི་གླུ། ། རང་བཞིན་གཉིས་མེད་དགོངས་པ་མཐའ་ཡས་སྟོན། ། དེ་ཡི་རྒྱུ་ཉིད་དོན་དམ་བློ་ལས་འདས། ། འབྲས་བུ་རོལ་པའི་དཀྱིལ་ལས་རྔམ་པའི་གདངས། ། མི་དམིགས་ཐུགས་རྗེའི་རྩལ་དུ་རང་ཤར་རོ། ། ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་སེམས་སུ་འདུས་པ་སྟེ། ། སེམས་ལས་མ་གཏོགས་ཤེས་བྱ་གཞན་མེད་པས། ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་རྒྱལ་བའི་ཐུགས། །

Led by the male, it possesses the continuity of the female; the non-dual resonance, clear and high or low, causes the stream of mental factors to be severed and remains in that state. This is the sound of the de'u, the ornament of the leading song. Through sound, the mind is pointed out and applied to the meaning of the words. The self-display of delight triumphs over discordant factors; it is blessed as the speech of the truth of Secret Mantra. Arising from the expanse of non-referential, equal compassion, the great wisdom appears as its own illusory manifestation. This stainless, melodious resonance is the accumulation of merit; having radiated forth from the secret expanse, it is offered as a play to the infinite maṇḍalas. The coarse collection of faculties, objects, and times, the elements, insight, and the vajra of awakening—toward the supreme suchness of extraordinary wisdom, this is the great pleasing of equal fortune. Thus, through song, the suffering of the world is dispelled; it is the offering that pleases those who have transcended the world. In truth, it is the Veda for those of certain realization, the inconceivable gateway of knowledge. By transforming suffering into bliss, it possesses power and strength; it is the path of great wisdom, liberated from afflictions. Since wisdom arises from karma, there is no grasping; through certain application, it is the song of vajra words. It reveals the infinite realization of non-dual nature. Its cause is the ultimate, beyond the intellect; its result is the majestic resonance from the center of the play of the maṇḍala. It arises as the self-display of the power of non-referential compassion. All phenomena without exception are gathered within the mind; since there is no object of knowledge other than the mind, the nature of the mind is from the beginning the heart of the Victorious Ones.

འཕོ་འགྱུར་མེད་པས་འཕེལ་འགྲིབ་གོལ་ས་ཆོད། ། རང་བྱུང་དགའ་བས་འགྲོ་བའི་གདུང་བ་སེལ། ། དངས་མ་རྩེར་ཕྱིན་མཁྱེན་པ་བསམ་མི་ཁྱབ། ། སྐྱེ་དགུའི་བདག་པོ་ཚངས་པའི་རྩེ་མོའི་བར། ། སྐྱོང་བའི་གླུ་མཁན་ཏིལླི་པ་ཡིན་ནོ། ། ཀྱེ། ། ཡོན་ཏན་སྒྱུ་མ་ཡིན་པས་སྐྱོན་ལ་དངོས་མ་གྲུབ། ། གནས་ལ་ངེས་པ་མེད་པས་འཕོ་འགྱུར་ཉམ་མི་ང་། ། སེམས་ལ་སྐྱེ་ཤི་མེད་དེ་འོད་གསལ་ངང་། ། དྲན་རིག་སྣ་ཚོགས་ཡེ་ཤེས་རོལ་པའི་རྩལ། ། དེ་ལྟར་ཤེས་པས་སྤང་བླང་འཛིན་པ་མེད། ། རིག་པའི་ངོ་བོ་མཉམ་ལས་མ་གཡོས་པར། ། དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོར་སྨྱོན་པའི་སྤྱོད་པ་གྱིས། ། རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ལ་ང་ཡིས་ལུང་བསྟན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཏིལླི་པས། འདུས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཚོང་དུས་སུ་གླུ་མཁན་ལ་གདམས་པ་རོལ་མོ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཨི་ཐི། ། ༄། ། མུ་སྟེགས་ལ་གདམས་པ་བཞུགས། ། ༄༅༅། ། ཨ་ཨི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ཀྱེ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་ནི། ། རང་བྱུང་རྩོལ་བ་བྲལ་བ་སྟེ། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ངོ་མཚར་ཆེ། ། ཐབས་ཆེན་རྣམ་གཉིས་མ་བསྟན་པར། ། དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་མེད་པ་སྟེ། ། སེམས་ཉིད་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་ལ། ། འདོད་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས། ། ཤེས་རབ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་བསམ་མི་ཁྱབ། ། གཉིས་མེད་ལམ་གྱི་འཇུག་པ་དང་། ། ཟུང་འཇུག་ཆེན་པོ་རྒྱལ་བའི་ཐུགས། ། སྒྲིབ་མེད་ཉི་མ་གསལ་བ་ཡིས། ། དངོས་པོ་མ་ལུས་སྣང་བར་བྱེད། ། དོན་དམ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ལ། ། ཀུན་རྫོབ་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཤར། ། མཉམ་ཉིད་སེམས་ལ་གོམས་པ་ནི། །

Because it is without transition or change, the deviations of increase and decrease are severed. Through self-arisen joy, the suffering of beings is dispelled. When the essence reaches its peak, knowledge is inconceivable. From the Lord of Beings up to the summit of Brahmā, the one who sings the song of protection is Tilopa. Kye! Since qualities are illusory, defects are not established as real. Since there is no fixed location, one need not fear transition or change. The mind has no birth or death; it is the state of luminosity. The various movements of mindfulness and awareness are the creative power of the play of wisdom. Knowing it thus, there is no grasping at acceptance or rejection. Without wavering from the equality of the essence of awareness, act like a madman in the great charnel grounds. To the yogis, I give this prophecy. Thus, the Lord of Yogis, Tilopa, gave this instruction to the musicians at the precious marketplace of the assembly, titled "The Inconceivable Music." Herein lies the instruction for the non-Buddhists. O, great yogi Ai! Non-dual bliss is self-arisen and free from effort; it is inconceivable and most wondrous. Without teaching the two great methods, that very reality cannot be realized. In the precious jewel of the nature of mind, realize it in the manner of having no desire. The great wisdom of spontaneously present insight is inconceivable. The entry into the path of non-duality and the great union is the heart of the Victorious Ones. Like the unobscured, clear sun, it makes all things without exception appear. Within the great ultimate wisdom, the conventional maṇḍala of the Victorious Ones arises. To become habituated to the mind of equality—

སྐྱེས་བུ་སེང་གེ་ལྟ་བུར་བརྗིད། ། པདྨ་འདམ་གྱི་ཉེས་དང་བྲལ། ། མི་དབང་མ་ཡི་ལྟོ་ན་གནས། ། སེལ་མེད་ཤེས་པ་མ་བཅོས་པ། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཡིན། ། གཉེན་པོས་བཅོས་དང་དགག་པ་མེད། ། རང་ལུགས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོར་གསལ། ། མཉམ་པའི་གདེང་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། དཔའ་བོ་མི་མཐུན་གཡུལ་ལས་རྒྱལ། ། དེ་ལྟར་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་པ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེ་ལ་གནས་པར་བྱ། ། རྨ་བྱ་དུག་གིས་མཛེས་པ་ལྟར། ། དཔའ་བོ་ཉོན་མོངས་རྒྱན་དུ་འགྱུར། ། རྒྱལ་བ་གཤེགས་ཡུལ་ཕྲིན་ལས་བཞི། ། དེ་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་པས་ཤེས་མཛོད། ། འཛིན་མེད་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་མེས། ། རྟོག་པའི་བག་ཆགས་སྲེག་པར་བྱེད། ། སྒྲིབ་བྲལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་ནི། ། དྲི་མས་ནམ་ཡང་གོས་པ་མེད། ། རིན་ཐང་མེད་པའི་ནོར་བུ་དེ། ། བསོད་ནམས་ཕུན་ཚོགས་དག་ལ་མངའ། ། ལྡན་མིན་སེམས་ཀྱི་གཏེར་མཛོད་དེ། ། བླ་མའི་དྲིན་ཐོབ་རྣམས་ལ་གསལ། ། རིག་བྱེད་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི། ། མན་ངག་རིམ་པས་ཐག་བཅད་དེ། ། རང་བཞིན་དེ་ལྟར་ཡིད་ཆེས་པས། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་དོན་དམ་མོ། ། ཆོས་རྣམས་ནམ་མཁའ་མཚོན་པ་སྟེ། ། ངོ་བོ་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས། ། སྨིག་རྒྱུའི་རྒྱུ་ཡང་ནམ་མཁའ་ལ། ། སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་དེ་ལྟར་བྱོས། ། ཐེག་མཆོག་ཡངས་པ་ཟབ་མོའི་ལམ། ། དམིགས་མེད་སྤྲོས་པ་ཀུན་ལས་འདས། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་མཉམ་པ་ཡི། ། དེ་ཉིད་དོན་ཆེན་བློ་ལ་འཆར། ། ཡོད་མེད་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས། ། རེ་དོགས་འཛིན་པ་མཐའ་ནས་སངས། ། ཆོས་རྣམས་དུ་མ་རོ་གཅིག་ཕྱིར། ། སྒོམ་དང་མི་སྒོམ་རྩོལ་བ་བྲལ། ། སེམས་ཉིད་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པས། །

Majestic like a lion-like being, Like a lotus free from the defects of mud, The lord of men dwells within the mother’s womb. Unobstructed awareness, uncontrived, Is the great secret maṇḍala. Without correction by remedies or negation, It shines as the great wisdom of its own natural state. Possessing the confidence of equanimity, The hero triumphs in the battle against discordant forces. By practicing such yogic conduct, One should abide in the great yoga. Just as a peacock is beautified by poison, The hero transforms afflictions into ornaments. The Victor’s sphere of activity consists of the four deeds; Likewise, let the yogi understand them. With the fire of great non-clinging wisdom, The habitual tendencies of conceptual thought are incinerated. In the bodhicitta free from obscuration, Defilements can never stain it. That priceless jewel Is possessed by those with perfect merit. This treasury of the mind, which is not a composite, Is clear to those who have received the guru’s grace. The aspects of the mind, the object of knowledge, Are resolved through the stages of pith instructions. By gaining conviction in that nature, Non-conceptuality is the ultimate truth. All phenomena are illustrated by space; Their essence transcends the objects of the mind. Just as the cause of a mirage appears In various ways within space, so should you act. The vast and profound path of the supreme vehicle Transcends all reference points and conceptual elaborations. Within the equality of the dharmadhātu, The great reality dawns in the mind. Beyond the mind’s objects of existence and non-existence, Grasping at hope and fear is cleared away from its extremes. Because all diverse phenomena are of one taste, One is free from the effort of meditating or not meditating. Since the nature of mind is primordially awakened,

ཆོས་ཉིད་གཞན་དུ་བསྒོམ་མི་དགོས། ། ཡིན་པར་ཤེས་པ་བློ་ཐག་ཆོད། ། སྤངས་ཐོབ་ཡོན་ཏན་དེ་ཙམ་མོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་དང་མི་རྟོག་ཀྱང་། ། རང་བཞིན་ཤེས་པས་ཡོངས་མི་ཉམས། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པས། ། རྗེས་མེད་བྱ་ལམ་བཅོས་སུ་མེད། ། མི་མཐུན་གཉེན་པོ་དབྱེར་མེད་པ། ། དེ་ཤེས་འབད་པའི་བློ་དང་བྲལ། ། མཉམ་གཞག་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་སྟེ། ། གང་ལ་དེ་ཡོད་རིག་པ་ཅན། ། གཅེར་བུ་རལ་པའི་གཙུག་ཕུད་ཅན། ། ལས་ཀྱིས་འཕངས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས། ། འཇིག་རྟེན་ས་ལ་མི་དོར་ཞིང་། ། དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་མེད། ། ཀུན་གཞི་རྣམ་དག་དཀར་པོ་ལ། ། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་རི་མོ་བཀྲ། ། ཇི་སྲིད་ནམ་མཁའི་མཐའ་ཡི་བར། ། ཤེས་རབ་སྤྲུལ་པ་བསམ་མི་ཁྱབ། ། སྤྲུལ་ཙམ་ཉིད་ན་མ་ངེས་ཏེ། ། མཉམ་ཉིད་རྒྱལ་པོའི་ངང་ལ་གནས། ། དབང་བསྒྱུར་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་སྟེ། ། དེ་ཉིད་གཞན་མིན་བདག་པོ་ཉིད། ། སྒྲ་ཚད་ལུང་གི་མཚོན་ཆ་ཡང་། ། སྐྱེ་མེད་རང་བྱུང་ངང་ནས་ཤར། ། ཚངས་པ་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་ཀྱང་། ། ཡི་གེ་ཤེས་པར་མ་མཐོང་ངོ་། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ། ། རྩོལ་བས་རིང་དུ་སྤོང་གྱུར་པས། ། རྩོལ་མེད་བླ་མའི་ཞལ་ལས་ནི། ། ལེགས་ཉེས་རིང་ཐང་བྲལ་བ་ལྟོས། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཏིལླི་པས། རྒྱལ་པོ་སེང་གྲགས་སེང་གེའི་སྒོ་དྲུང་དུ་མུ་སྟེགས་པ་ལ་གདམས་པ་ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཨི་ཐི། ། ༄། ། ཤན་པ་ལ་གདམས་པ་བཞུགས། ༄༅༅། ། ཨེ་མ་སངས་རྒྱས་ཨེ་མ་ཆོས། ། ཨེ་མ་གཏུམ་པོ་མཛད་པ་ལེགས། ། ཨེ་མ་གསོད་པ་ཤིན་ཏུ་ཟབ། ། ཨ་ཨ་སྡུག་བསྔལ་གནས་ནས་བསྒྲལ། །

There is no need to meditate on the nature of phenomena as something else; be decisive in knowing it as it is. The qualities of abandonment and attainment are just that. Whether conceptual or non-conceptual, by knowing the nature, one does not decline. Since it is unarisen by its very essence, it leaves no trace and is as unalterable as the path of a bird in the sky. Adversaries and remedies are inseparable; knowing this, one is free from the mind of effort. This is the realization of great meditative equipoise. Whoever possesses this is a possessor of awareness. Naked, with matted hair and a topknot, through the miraculous power projected by karma, one does not cast off the worldly ground, yet that very reality is not seen as wisdom. Upon the pure white universal ground, the various appearances are like vivid patterns. Until the very limits of space, the emanations of insight are inconceivable. At the very moment of emanation, there is no certainty; one abides in the state of the King of Equality. This is the great wisdom of mastery; that itself is none other than the Lord. Even the weapons of grammar, logic, and scripture arise from the state of the unborn, self-arisen. Even Brahmā, Īśvara, and the rest have not seen the knowledge of the syllable. Since that coemergent wisdom is abandoned by effort, look to the face of the effortless guru, where good and bad, long and short, are absent. Thus, the great lord of yogis, Tilopa, gave this instruction on the "Inconceivable Nature of Phenomena" to the non-Buddhist at the gate of King Siṃhaghoṣa. Herein lies the instruction to the butcher: Ema! Buddha! Ema! Dharma! Ema! The fierce deeds are excellent! Ema! Killing is extremely profound! A A! Liberated from the state of suffering!

རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། ། གསལ་ཞིང་དངས་པ་ཐུགས་ཀྱི་རིགས། ། རྣོ་ཞིང་རྩུབ་པས་འབིགས་པ་ཡང་། ། གང་ལ་བསྣུན་པས་འཇོམས་པར་བྱེད། ། མ་སྐྱེས་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་། ། རྣོ་ཞིང་འབིགས་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། ། བསད་ཅིང་ཕྲིན་ལས་དྲག་པོ་ཡིས། ། གདུག་པ་མ་ལུས་ཞི་བར་མཛོད། ། བརྩེ་ཞིང་མཁས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཅི་ནུས་བསད་པའི་སྦྱོར་བ་བརྩམ། ། ངན་སོང་གསུམ་དུ་བཀའ་སྩལ་དང་། ། བསྒྲལ་བའི་གནས་ལྔར་གྲགས་པ་དང་། ། སྙིང་རྗེའི་ཡུལ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས། ། ལས་དང་དགེ་བས་བསྡུས་པའོ། ། རང་བཞིན་ཡེ་ནས་རྣམ་དག་ཀྱང་། ། མ་རྟོགས་ཉོན་མོངས་དབང་གིས་ནི། ། ཁམས་གསུམ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་འགྱུར་ལ། ། བསད་པས་ཐར་བར་བྱ་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡི་རིག་པ་འོག་མིན་ནམ། ། སངས་རྒྱས་ཞིང་ལས་མི་ལྡོག་པའི། ། གནས་སུ་ངེས་པར་བྱས་པས་ནི། ། ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་གནས་སུའོ། ། ཆོས་རྣམས་ཅི་ཡང་མིན་པ་ལས། ། སྙིང་རྗེས་བསད་པར་དམ་བཅས་ནས། ། ཆོས་ཀུན་འཛིན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། ། ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤིང་གོམས་པ་ལས། ། ཡིག་འབྲུ་འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། སྒྲིབ་པ་སྦྱང་ཞིང་གོ་འཕང་བསྒྲོད། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལྡན་པ་ཡིས། ། རྒྱལ་བའི་ཐུགས་རྗེས་གསད་པར་བྱ། ། དེ་ཡིས་ཆོས་ཀུན་དོན་གཅིག་ཅིང་། ། དེ་རྩལ་སྒྲིབ་པའི་བག་ཆགས་ཆོམས། ། ཤེས་རབ་ཏིང་འཛིན་དམ་ཚིག་ཉེ། ། སྐྱེ་འགྱུར་དོགས་པ་མེད་པས་བསད། ། དེ་བསད་མཆོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་སོགས་མཉེས། ། དེ་འོང་སེམས་ཅན་དོན་བྱ་སྟེ། ། སྡུག་བསྔལ་གནས་བསྒྲལ་བསོད་ནམས་ཚོགས། ། རང་སེམས་ཁྱད་པར་དམ་ཚིག་ཉེ། །

This is the samaya of the Vajra family. Luminous and clear is the Mind family. Sharp and coarse, it pierces; wherever it strikes, it destroys. The unborn vajra wisdom is also of a sharp and piercing nature. Through the activity of slaying and wrathful rites, may all malevolent beings without exception be pacified. The compassionate and skillful yogi should, to the best of their ability, undertake the application of slaying. Those spoken of as the three lower realms, the five renowned places of liberation, and the two types of objects of compassion are all subsumed under karma and virtue. Although the nature is primordially pure, through the power of not realizing it and being under the sway of afflictions, one experiences the suffering of the three realms. Therefore, one slays in order to bring about liberation. Their awareness is established in Akaniṣṭha or in a buddha-field from which there is no returning; thus, it is established in a place endowed with qualities. From the fact that all phenomena are nothing at all, having vowed to slay through compassion, and through the insight that grasps all phenomena, by means of realization and cultivation, the syllables and various rays of light purify obscurations and traverse the stages. Possessing mantra and mudrā, one should slay through the compassion of the Victors. By this, all phenomena are of one meaning, and the habitual tendencies of obscuration are destroyed by its power. Through the proximity of insight, meditative concentration, and samaya, one slays without any fear of rebirth. By the excellence of this sacrificial slaying, the Vajra Ḍākinīs and others are pleased. Coming from that, one should act for the benefit of sentient beings; by liberating them from the state of suffering, it is the accumulation of merit. One's own mind is the proximity of the special samaya.

བདག་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། ངན་འགྲོ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་སྦྱངས། ། བསད་པས་བྱང་ཆུབ་ལམ་ལ་བཀོད། ། གཞན་དོན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་ཡིས། ། དངོས་འཛིན་རྡུལ་ཙམ་མ་དམིགས་ལ། ། ཐབས་སུ་མ་གྱུར་གང་ཡང་མེད། ། མཉམ་པར་ཤེས་ནས་ཅི་དགའ་གྱིས། ། ངང་ལས་མ་གཡོས་སྙིང་རྗེ་ཡིས། ། སྣ་ཚོགས་མཛད་པ་སྟོན་པར་བྱེད། ། གསོད་པའི་སྦྱོར་བ་གོམས་པ་ཡིས། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་ཤེས་ནས། ། ཡོད་མེད་དམིགས་པ་ལས་འདས་པས། ། ལོག་རྟོག་ཙམ་ལ་སྲོག་ཏུ་སྣང་། ། སྲོག་ཀྱང་མེད་ལ་གཅད་བྱ་མེད། ། སྲོག་ནི་དངོས་པོར་ལྟ་བ་དང་། ། མཚན་མར་ཞེན་པ་རྣམས་ལ་སྣང་། ། དེ་ལྟར་མཚན་མ་བྲལ་བ་དང་། ། སྙིང་རྗེའི་བློ་ཅན་རྣམས་ལ་མིན། ། དེ་ལྟར་ཤེས་ལ་སྤོང་ལེན་ནམ། ། འཇུག་དང་རྩོལ་བས་ལེན་མི་འགྱུར། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྤྱོད་པ་ཡིས། ། དེ་མ་རྟོགས་པའི་འགྲོ་བ་རྣམས། ། མ་ལུས་རྒྱལ་བའི་ས་ལ་འགོད། ། གཏུམ་པོ་རང་གི་གནས་ན་འགྱིང་། ། དཔའ་བོས་གཡུལ་ལས་རྒྱལ་བར་བྱེད། ། ནགས་ཀྱི་མུན་པ་མེ་ཡིས་བསྲེག། དུག་མཚོའི་སླེ་ལ་བདུད་རྩིས་མྱོས། ། སྔོན་གྱི་ཐུགས་དམ་ཆེན་པོ་ཡིས། ། འཇིག་རྟེན་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ། ། རྒྱལ་བའི་ཞིང་དུ་སྦྱོར་བས་ན། ། བསད་པའི་སྦྱོར་བ་ཤེས་པར་བྱོས། ། གཞི་རྩ་བྲལ་བའི་སྐད་ཅིག་ལ། ། ཡང་དག་སྒྱུ་མའི་ཚུལ་དུ་སྣང་། ། བདག་དང་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་རྣམས། ། རྣམ་དག་དབྱིངས་སུ་ཚུལ་གཅིག་གོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཏིལླི་པས། ། རིགས་ངན་གཏུམ་མོའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཤན་པ་ལ་གདམས་པ་གསོད་པའི་སྦྱོར་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཨི་ཐི། །

One’s own welfare is perfected. The obscurations of those in the lower realms are purified; by killing, they are established on the path to enlightenment. Thus, the welfare of others is spontaneously accomplished. Through such great wisdom, not even a speck of grasping at reality is perceived; there is nothing that does not become a means. Knowing them to be equal, act as you please. Without wavering from that state, through compassion, one displays various deeds. By training in the application of killing, one understands the illusory nature of things. Since it transcends the perception of existence or non-existence, life appears as a mere misconception. There is no life, nor is there anything to be cut. Life appears only to those who view it as a substantial entity and cling to it as a characteristic. Thus, it does not appear to those who are free from characteristics and possess a compassionate mind. For one who knows this, there is no accepting or rejecting, nor is there any engagement or effortful grasping. Through conduct that is like an illusion, all beings without exception who have not realized this are established on the level of the Victorious Ones. The fierce one sits majestically in his own place; the hero triumphs in battle. The darkness of the forest is consumed by fire; the swamp of the poison lake is intoxicated by nectar. By the great former vow, all beings in the world without exception are joined to the realm of the Victorious Ones; therefore, understand the application of killing. In an instant, free from any root or basis, it appears in the manner of authentic illusion. The natures of self and others are of one way within the pure expanse. This concludes "The Inconceivable Application of Killing," the instruction given by the Lord of Yogins, Tilopa, to the butcher in the city of the low-caste fierce woman.

༄། ། རིག་བྱེད་མཁན་ལ་གདམས་པ་བཞུགས། ། ༄༅༅། ། དཔལ་ལྡན་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་ནས། ། རིན་ཆེན་སྒྲོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། ལོག་རྟོག་མུན་པ་སེལ་མཛད་པས། ། བློ་ཡི་ལེགས་སྤྱད་བསམ་པར་རིགས། ། སྔོན་སྦྱངས་བསྐལ་པ་མང་པོ་ནས། ། རྒྱལ་བ་མཉེས་བྱེད་དགེ་བ་བསྐྲུན། ། དོན་དམ་པ་ཡི་རང་བཞིན་ནི། ། ཤེས་རབ་མཆོག་ལྡན་དེ་ལ་གསལ། ། ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་འདྲའི་རྒྱལ་བ་དང་། ། ལོག་རྟོག་སྒྱུ་འདྲའི་སེམས་ཅན་ཡང་། ། སྒྱུ་མ་ཡིན་ཕྱིར་རང་བཞིན་མཉམ། ། དེ་ལྟར་ཡོངས་ཤེས་འགལ་བ་མེད། ། ཤེས་རབ་ཆོས་སྐུར་ཚུལ་གཅིག་ཅིང་། ། ཐབས་རྣམས་གཟུགས་སྐུར་ཚུལ་གཅིག་པ། ། དབྱེར་མེད་དཔྱད་དུ་མེད་པས་ན། ། སེམས་ལས་སངས་རྒྱས་ངེས་པར་བྱ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ལམ་མེད་ཅིང་། ། འབད་པ་བྱས་པ་དོན་མེད་གྱི་ན་ཞིག། དཔེར་ན་དགྲ་མེད་སྐྱེས་བུ་ཞིག། རང་གི་གྲིབ་མས་འཇིགས་པ་ལྟར། ། བརྟབས་པའི་འཁྲུལ་བློ་ཅན་ལ་ནི། ། སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བར་ཅིས་མི་རིགས། ། སྙིང་རྗེ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིས། ། ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཅིར་ཡང་སྟོན། ། འཁོར་བ་སྤོང་བར་མི་བྱེད་ཅིང་། ། ཐར་ལ་འདོད་པ་མི་བསྐྱེད་ཀྱང་། ། རང་བཞིན་ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་ཡིས། ། རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་དེ་ལྟར་བསྒོམས། ། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཡིས། ། རྣམ་དག་སེམས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་རོལ། ། ངོ་བོ་སྟོང་པས་རྟག་དང་བྲལ། ། རང་བཞིན་བདེ་བས་ཆད་པ་མེད། ། མ་བཅོས་གཟོད་ནས་རྣམ་པར་དག། དབྱེར་མེད་ཟུང་འཇུག་སྔགས་ཀྱི་ལམ། ། གཉིས་མེད་སྤྲོས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ། མིང་ཙམ་དུ་ཡང་མི་དམིགས་སོ། ། རྨི་ལམ་སྐྱེས་བུས་དུག་འཐུངས་ལྟར། །

Advice for a Vedic Scholar From the secret heart of the glorious one, With the light rays of the precious lamp, You dispel the darkness of misconceptions; Thus, it is right to contemplate the excellence of the intellect. Through training over many eons in the past, You have cultivated virtue that pleases the Victors. The ultimate nature Is clear to one endowed with supreme insight. The Victors, who are wisdom like an illusion, And sentient beings, who are misconceptions like an illusion— Since they are both illusory, their nature is equal. To know them thus is without contradiction. Insight is of one mode with the Dharmakāya, And skillful means are of one mode with the Rūpakāya. Since they are inseparable and beyond analysis, One must certainly realize that the Buddha is from the mind. Therefore, there is no path to be accomplished, And effort is merely a meaningless exertion. For example, like a person without an enemy Who is terrified by their own shadow— How could it not be right to feel compassion For those with such agitated, deluded minds? With illusion-like compassion, One displays all manner of skillful conduct. Without abandoning saṃsāra And without generating a desire for liberation, Through the great insight of the nature itself, One meditates on the intent of the Victors in that way. By knowing the nature of phenomena, One enjoys the expanse of the pure mind. Empty in essence, it is free from permanence; Naturally blissful, it is without nihilism. Uncontrived and primordially pure, The inseparable union is the path of mantra. Because it is non-dual and free from elaboration, It is not perceived even as a mere name. Like a person in a dream drinking poison...

སྲིད་ལས་ཉོན་མོངས་དེ་ལྟར་ཤེས། ། དུག་གི་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་པ། ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཙམ་མོ། ། རྨི་ལམ་དུ་ཡང་ནད་བསལ་ལྟར། ། ལམ་གྱི་རིག་པ་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་མི་བསླུ་བས། ། མ་རིག་གཉིད་ལོག་རྣམས་ལ་ངེས། ། འཁོར་བ་རྨི་ལམ་ལྟར་ཤེས་པས། ། མི་འགྱུར་བདེ་ཐོབ་རློམ་སེམས་མེད། ། མཚན་མའི་ལོག་རྟོག་བྲལ་བ་ན། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ། བསོད་ནམས་རྒྱལ་བའི་གཟུགས་སྐུ་ལ། ། ཏིང་འཛིན་དཔེ་བྱད་དག་གིས་སྤྲས། ། རྣམ་སྨིན་ལུས་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ། ། སྐུ་གསུང་འབྱོར་པ་འབྲས་བུའི་མཆོག། རྣལ་འབྱོར་ཤེས་རབ་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། སེམས་ཅན་ཐུབ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་སྤྱོད། ། གནས་མེད་དམིགས་པའི་རྡུལ་དང་བྲལ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ལ་སྐྱེ་བ་མེད། ། དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ། ། མི་བྱ་ཅི་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། ། ལུས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་མེད། ། ནམ་མཁའི་རི་མོ་བཞིན་དུ་བལྟ། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་སྟེ། ། སེམས་དང་སེམས་སྣང་ཙམ་དུ་འདུས། ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ལ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱང་ནི་སེམས་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ། ། ཉན་ཐོས་གང་ཟག་མེད་པར་ཤེས། ། རང་རྒྱལ་ཟུང་དོན་མེད་པར་ཤེས། ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་གཟུང་འཛིན་མེད། ། དབུ་མས་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ། ། སྔགས་ཀྱི་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་རྟོགས། ། སྣང་བའི་བག་ཆགས་ཆེ་ཆུང་གིས། ། ཐེག་པའི་དབྱེ་བ་བསམ་མི་ཁྱབ། ། རྒྱུ་ལ་མ་(བརྟན་,བརྟེན་)འབྲས་བུ་ནི། ། མེད་ཅེས་ཐུབ་པས་མདོ་རུ་གསུངས། ། རྒྱུ་མེད་འབྲས་བུར་དག་པ་ནི། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཡུལ་མིན་བདེན་པའི་བཀའ། །

Thus, know the afflictions of existence to be like the unbearable suffering of poison; the suffering of saṃsāra is just that. Just as a disease is cleared away even in a dream, so too is the knowledge of the path. Because that very [knowledge] is the unerring fruit, it is certain for those who have awakened from the sleep of ignorance. By knowing saṃsāra to be like a dream, one attains unchanging bliss without conceit. When free from the misconceptions of signs, the great primordial wisdom is the dharmakāya. The merit is the rūpakāya of the Victor, adorned with the major and minor marks. In the body of ripening, the excellence of body, speech, and wealth is the supreme fruit. Through the insight and meditative absorption of yoga, one engages in the sphere of activity of the Sage for the sake of sentient beings. Free from the dust of non-abiding observation, there is no birth within the realm of sentient beings. For the yogi who knows in this way, there is nothing whatsoever that is not to be done. There is no conduct of the body and so forth; view it like a drawing in the sky. The root of all phenomena is subsumed within mind and the mere appearance of mind. In the awakening that is the nature of mind, awakening itself is also just mind. Thus, regarding that nature of mind, the Śrāvakas know it to be without a person; the Pratyekabuddhas know it to be without the duality of subject and object; the Yogācāras know it to be without subject and object; and the Madhyamikas realize the ultimate truth. Through the mantra [vehicle], one realizes the inseparability of the truths. Due to the greater or lesser strength of the habitual tendencies of appearance, the divisions of the vehicles are inconceivable. The Sage taught in the sūtras that there is no fruit without a cause. That a pure fruit could exist without a cause is not your domain; it is the word of truth.

ཆོས་རྣམས་རྣམ་པར་སྒྲུབ་བྱེད་ཅིང་། ། མཚན་ཉིད་ཙམ་དུ་དམིགས་པ་ན། ། རིགས་པས་གནོད་པ་ལ་སོགས་པ། ། དངོས་པོར་ལྟ་རྣམས་ཕན་ཚུན་གསལ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཡིས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ལ་ནི། ། ཕྱོགས་ཙམ་རེག་པ་མ་ཡིན་པས། ། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་མཇལ་དང་མཚུངས། ། ཕྱི་ནང་སྣང་སྲིད་ཆོས་རྣམས་ཀུན། ། རང་བཞིན་གཉིས་མེད་གདོད་ནས་དག། ལམ་གྱིས་བཅོས་ནས་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད། ། རྩོལ་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། ། གསེར་གྱི་གླིང་ན་རྡོ་མེད་ལྟར། ། ཕྱི་ནང་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ། ། སྐྱོན་ཞེས་མིང་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། ། ཐམས་ཅད་རོལ་པའི་རྒྱན་དུ་འགྱུར། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཏིལླི་པས། གྲོང་ཁྱེར་པདྨ་ཅན་གྱི་རིག་བྱེད་མཁན་ལ་གདམས་པ་སྣ་ཚོགས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཨི་ཐི། ། ༄། ། སྒྱུ་མ་མཁན་ལ་གདམས་པ་བཞུགས། ། ༄༅༅། ། ཀྱེ་ཧོ། ། བཞིན་བཟང་རྣལ་འབྱོར་བརྩོན་པས་ང་ལ་ཉོན། ། ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཁྱོད་ཀྱི་མཛད་པ་ལེགས། ། ཐེག་པའི་ཚུལ་ཆེན་ཐུབ་པའི་གསུང་རབ་རྣམས། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྒྱལ་བས་རབ་ཏུ་གསུངས། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་དང་། ། རྨི་ལམ་གཟུགས་བརྙན་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུ་རུ། ། ལེགས་པར་ཤེས་ན་ཉོན་མོངས་སྤང་དུ་མེད། ། རང་གྲོལ་ཡེ་ཤེས་ཐུབ་པའི་དགོངས་པའོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་རྡེའུ་ཤིང་བུ་ལ་སོགས་ལ། ། སྦྱོར་བ་གོམས་པས་སྔགས་ཀྱིས་བསྣུན་པ་ན། ། སྐྱེས་པ་བུད་མེད་རྟ་དང་གླང་པོ་སོགས། ། གཟུགས་བརྙན་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་འབྱུང་བ་ན། ། དང་པོ་གང་ནས་ཀྱང་ནི་མ་བྱུང་ལ། ། སྣང་བའི་ཚེ་ན་སྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །

When phenomena are thoroughly established, and one perceives them as mere characteristics, those who view things as real entities are mutually refuted by reasoning and the like. Thus, through such analysis, one does not even touch upon a mere fraction of the way of Mahāmudrā; it is like encountering a great ocean. All phenomena of the outer and inner, the world of appearance and existence, are primordially pure and non-dual in nature. They are not to be established by being fabricated through a path; they are spontaneously present without effort. Just as there is no stone on an island of gold, within all phenomena included within the outer and inner, even the name "fault" is not established; everything becomes an ornament of the display. This concludes the instruction titled "The Inconceivable Diversity," given by the Lord of Yogins, Tilopa, to the Vedic scholar of the city of Padmavatī. Herein lies the instruction to the illusionist. Kye ho! O fair-faced one, listen to me with yogic diligence. Excellent, excellent! Your conduct is excellent. The Victorious One has thoroughly taught that the scriptures of the Sage, the great way of the vehicles, are like an illusion. If one correctly understands all phenomena to be like an illusion, a mirage, a dream, a reflection, or an emanation, there are no afflictions to be abandoned. This is the Sage’s intention: self-liberated primordial wisdom. When you, through familiarity with the application of mantras, strike pebbles, sticks, and so forth, various forms such as men, women, horses, and elephants appear. At first, they have not come from anywhere; and at the time they appear, because they are an illusion, they do not exist.

མཚན་ཉིད་གང་ཡང་ཡོད་མིན་སྒྱུ་མ་བསྡུས་པ་ན། ། འགགས་ཤིང་མི་སྣང་གྱུར་ཚེ་གང་དུའང་སོང་བ་མེད། ། བསྡུས་ཏེ་མི་སྣང་གྱུར་ཀྱང་སྐད་ཅིག་རྒྱུད་མ་ཆད། ། དེ་ལྟར་སྣང་དང་མི་སྣང་གཉིས་ཀའི་མཚན་ཉིད་མེད། ། གཅིག་གཉིས་ཡིན་ཕྱིར་ཇི་སྲིད་རྐྱེན་ཉིད་དང་། ། ཉེ་བར་གནས་པར་སྣང་ཙམ་མཚན་ཉིད་རྫོགས། ། དེ་བཞིན་སྨིག་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་མཚན་ཉིད་ཀྱང་། ། ས་ཕྱོགས་ཚ་སྒོ་ཅན་ལ་ཉེ་བར་གནས། ། ཉི་མས་གདུང་དང་སེར་བུའི་འཇོལ་ཕྱོགས་འབབ། ། རྒྱང་ནས་བལྟས་པས་ཆུ་ཀླུང་གང་བར་མཐོང་། ། དེ་ཉིད་བྱུང་དང་སྣང་བ་འགགས་པས་ཀྱང་། ། སྣང་དང་མི་སྣང་དབྱེར་མེད་མཚན་ཉིད་གཅིག། རྨི་ལམ་ཞེས་བྱ་སྐྱེས་བུ་གཉིད་ལོག་པས། ། གཉིད་ནང་ཀུན་དགའ་ར་བ་སྐྱེད་མོས་ཚལ། ། ལོངས་སྤྱོད་སྣ་ཚོགས་རྨི་ཞིང་སྣང་གྱུར་ཀྱང་། ། བཙོན་ར་ཁྲི་མོན་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་སྣང་། ། སྐྱེ་དང་གནས་དང་འགག་པར་འགྱུར་བའི་ཚེ། ། དོན་གྱི་ཆ་གཞན་བསྒྲུབ་པར་བྱས་པ་མེད། ། གཟུགས་བརྙན་ཞེས་བྱ་མེ་ལོང་དག་པ་ལ། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་སུ་སྣང་བར་གྱུར་པ་ན། ། སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་རྣམ་གཞག་གཞན་མེད་པས། ། སྣང་དང་མི་སྣང་དབྱེར་མེད་མཚན་ཉིད་གཅིག། སྤྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་ཡེ་ཤེས་ཏིང་འཛིན་ནམ། ། རིག་སྔགས་གྲུབ་པའི་མཐུ་ལས་བྱུང་གྱུར་པ། ། མེ་ཏོག་ཁ་དོག་དབྱེ་བའི་རྣམ་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་སྣང་བར་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་ཕྱི་ནང་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་དག། ཇི་སྲིད་གཟུང་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིས། ། བག་ཆགས་དབང་གིས་ཉེ་བར་གནས་པ་དེ་སྲིད་དུ། ། དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་འབྱུང་བར་གྱུར་པ་རྣམས། །

When any characteristic is absent and the illusion is withdrawn, at the time it ceases and becomes invisible, it has not gone anywhere. Although withdrawn and no longer visible, the continuum of moments is not severed. Thus, there is no characteristic of either appearance or non-appearance. Because they are one and the same, as long as the conditions themselves remain present, the characteristic of mere appearance is complete. Likewise, the characteristic of what is called a mirage is also present in a parched region of the earth. When scorched by the sun and buffeted by a cool breeze, one sees a river full of water when looking from afar. Even though that very thing arises and its appearance ceases, the characteristic of appearance and non-appearance is indivisibly one. As for what is called a dream, when a person has fallen asleep, various pleasure groves, parks, and enjoyments appear and are dreamed within the sleep; yet, various sufferings of prisons and dungeons also appear. At the time of arising, abiding, and ceasing, no other objective part is established. As for what is called a reflection, when various forms appear in a pure mirror, since there is no other arrangement such as arising or ceasing, the characteristic of appearance and non-appearance is indivisibly one. As for what is called an emanation, that which arises from the power of wisdom-samādhi or the accomplishment of vidyā-mantras, appears as Tathāgatas and so forth in the form of various types of flowers. Likewise, all the various appearances of external and internal entities, as long as they remain present through the power of habitual tendencies and the conceptualization of subject and object, the various appearances of entities continue to arise.

དང་པོ་བྱུང་ཚེ་གང་ནས་མ་བྱུང་ལ། ། སྣང་ཙམ་ཉིད་ན་བག་ཆགས་དབང་གིས་སྣང་། ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཟད་པ་ན། ། མི་སྣང་གྱུར་ཚེ་གང་དུའང་སོང་བ་མེད། ། ཁྱོད་ཀྱི་སྒྱུ་མ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དང་། ། ཚོར་བ་འདུ་ཤེས་ཉེ་བར་མི་སྤྱོད་ཅིང་། ། འགྲོ་བའི་ཕུང་པོ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དང་། ། ཚོར་དང་འདུ་ཤེས་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན། ། མགོ་མི་མཚུངས་ཞེས་ཡིད་གཉིས་བྱེད་གྱུར་ན། ། མཚུངས་པར་གྱུར་པའི་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ། ། དྲང་སྲོང་དག་ལ་བྷ་ལེ་བཅོལ་བ་འམ། ། བཟང་པོའི་སྒྱུ་མས་ཐུབ་ལ་གདུགས་ཚོད་བུལ། ། ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པ་སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་ཡིས། ། བྱེ་བྲག་གྱུར་པ་མེད་དེ་མགོ་མཉམ་མོ། ། སྨིག་རྒྱུ་དག་ཀྱང་ཉམས་ཀྱི་འདུ་འཕྲོ་ཡིས། ། ལམ་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་ཀྱང་མགོ་མཉམ་མོ། ། རྨི་ལམ་དག་ལ་ལྷ་ཡིས་ལུང་བསྟན་ནས། ། མ་འོངས་དངོས་པོ་སྟོན་ཏེ་བྱེ་བྲག་མེད། ། གཟུགས་བརྙན་པྲ་ཡིས་སྔགས་ལས་གྲུབ་པ་ཡིས། ། ལྐོག་གྱུར་རྐུན་མོའི་གཟུགས་མཐོང་ཐ་དད་མེད། ། སྤྲུལ་པ་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་རྒྱལ་བས་སྤྲུལ། ། བསྐལ་པར་གནས་ཏེ་མཛད་པ་སྒྲུབ་པ་ཡོད། ། ལོ་ཟླ་སྐད་ཅིག་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་ཡང་། ། སྤྲུལ་པར་རྟོགས་ཏེ་བྱེ་བྲག་མཚུངས་པའོ། ། དེ་ལྟར་སྒྱུ་མ་འདྲ་བའི་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་ཀུན། ། འབྱིན་དང་སྡུད་དང་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིས། ། དེ་ལྟར་དེ་ལ་སྡིག་པས་ཡོངས་མི་གོས། ། བསོད་ནམས་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། ། གང་ལ་སྡིག་དང་བསོད་ནམས་གཉིས་མེད་པ། ། དེ་ལྟར་གྱུར་ལ་བྱང་ཆུབ་རབ་ཏུ་གསུངས། ། ཆུ་ཡིས་གནོད་ལ་གཟིངས་ཀྱིས་ཕན་པ་སྒྲུབ། །

When first arising, they come from nowhere; while merely appearing, they appear through the power of habitual tendencies. When the tendencies of the duality of subject and object are exhausted, they cease to appear, yet they have not gone anywhere. Your illusion, which does not engage with the mind and mental factors, nor with feeling and perception, and the aggregates of beings, which do engage with the mind and mental factors, feeling, and perception—if you harbor doubts, thinking they are not equal, consider the illusions and so forth that are equal to them: the sage Bhāradvāja being entrusted with a task, or the illusionist Bhadra offering a midday meal to the Sage. There is no distinction in the illusory appearances of the two accumulations; they are equal. Even a mirage, through the movement of sensory experience, performs the function of a path and is equal. In dreams, after a deity provides a prophecy, future events are shown without distinction. Through a mirror-image or a divination produced by mantra, the hidden form of a thief is seen without difference. The Victorious One emanates emanations for the sake of beings; they remain for eons and accomplish deeds. Whether appearing for years, months, or a single instant, they are realized as emanations and are equal. Thus, by emitting, withdrawing, and increasing all these various illusion-like things, one is not stained by sin; merit should be understood in the same way. For one in whom both sin and merit do not exist, such a state is taught to be supreme enlightenment. Water causes harm, but a boat accomplishes benefit.

ཆུ་མེད་གྱུར་ཚེ་གཟིངས་ཀྱིས་དགོས་པ་མེད། ། དེ་བཞིན་གནས་ངན་ལེན་གྱིས་གནོད་ཀྱི་བར། ། སྒྱུ་མར་ཤེས་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་ཕན། ། གནས་ངན་ལེན་གྱི་གནོད་པ་བྲལ་བ་ན། ། བསོད་ནམས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུས་དགོས་པ་མེད། ། སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་རང་བཞིན་མཉམ་པ་སྟེ། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་། ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་གཟོད་ནས་འདུས་མ་བྱས། ། སྒྱུ་མས་གོས་མིན་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་བདག་དང་དབྱེར་མེད་པ། ། ཕུང་སོགས་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་སྣང་བ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་ཤེས་པའི་བློ་ལྡན་ནི། ། ལམ་གྱི་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བས་རབ་ཏུ་གསུངས། ། དེ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱི་བྱ་བའི་ཆོས་མཚོན་དཔེ། ། བདེན་པས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་གང་ཡིན་དེ། ། ངེས་པའི་དོན་དུ་ཡང་དག་སྟོང་པར་རྟོགས། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་རྣམ་པར་དག་པའི་ངང་། ། འགྲོ་བ་སྒྱུ་མས་ལམ་ཡང་དེར་གཤེགས་ནས། ། ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུས་དོན་བྱེད་ཤོག། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཏིལླི་པས་གྲོང་ཁྱེར་གྲགས་པ་སྐྱོང་དུ་སྒྱུ་མ་མཁན་ལ་གདམས་པ་དངོས་པོ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅེས་བྱ་བ་རྫོགས་སོ། ། ཨི་ཐི། ས་མ་པ་ཐ། ༄། ། སྨད་འཚོང་ལ་གདམས་པ་བཞུགས། ༄༅༅། ། ཨ་ཧོ་སྲིད་རྩ་བདེ་བ་ཆེ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ནི། ། གཉིས་མེད་བདེ་བས་ཚིམ་གྱུར་པས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ངོ་བོར་གསལ། ། ཐབས་ཆེན་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དག། རོལ་པ་བདེ་བའི་ཉམས་དང་ལྡན། ། ཕྲིན་ལས་མཛད་པའི་དགོངས་པ་ལས། ། དུས་གསུམ་མཉམ་པའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས། ། ཐབས་ཀྱིས་བསྐུལ་བས་ཤེས་རབ་ཆགས། ། དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་བདེ་ཞེན་སེལ། །

When there is no water, a boat is of no use. Likewise, as long as one is afflicted by the dysfunctions of negative tendencies (dauṣṭhulya), knowing things to be illusory is beneficial. When one is free from the affliction of negative tendencies, there is no need for merit that is like an illusion. Sentient beings and buddhas are equal in nature; all phenomena are empty of intrinsic essence. Naturally luminous and primordially unconditioned, they are not stained by illusion—they are buddhas from the very beginning. Knowing this, the wise who perceive the aggregates and so forth as mere illusions, inseparable from themselves, recognize them as the Tathāgata; the Victorious One has proclaimed this as the supreme path. Thus, the illustrative example of your activity is the nature of phenomena (dharmatā) empty of true existence. Realize this as the definitive meaning, the perfect emptiness. It is the expanse of phenomena (dharmadhātu), the state of total purity. May beings, having traveled the path of illusion, perform the welfare of others through wisdom that is like an illusion. This concludes "The Inconceivable Reality," the instruction of the Lord of Yogins, Tilopa, to a magician in the city of Yaśodharā. Ithi. Samāpta. The Instruction to the Courtesan: Aho! The great bliss at the root of existence is the nature of all sentient beings. Satiated by non-dual bliss, it is clear as the essence of the coemergent (sahaja). The secret maṇḍala of great skillful means possesses the experience of the play of bliss. From the intention of performing enlightened activity, it abides in the manner of the equality of the three times. Through the arousal of skillful means, insight becomes passionate; likewise, through insight, attachment to bliss is cleared away.

གཉིས་མེད་རོལ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་དབང་གིས་སྟོབས་ལྡན་པས། ། འཁོར་ལོ་བཞི་དང་སྲོག་ཤིང་གསུམ། ། མེ་རླུང་ཐབས་ལྡན་སྦྱོར་ཤེས་པས། ། ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་མཐོང་། ། གང་དེ་ཐབས་ལས་བྱུང་བ་ནི། ། གནས་བཅུད་ཐིག་ལེ་མི་དམིགས་པས། ། བདེ་ཆེན་ཐིག་ལེའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་། ། སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་གསལ། ། ཕུང་སོགས་འཇིག་རྟེན་བརྟགས་པ་ཀུན། ། རང་སྣང་སྒྱུ་མར་སྣང་ཙམ་ལས། ། ཕྱི་ནང་བདེན་གཉིས་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། མ་འདྲེས་གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ། ། བདེ་ཆེན་ཐིག་ལེ་རང་བྱུང་ལས། ། མན་ངག་ལྡན་པས་རྒྱས་བཏབ་པས། ། མ་རིག་གཉིས་འཛིན་ལ་སོགས་དང་། ། དམན་པའི་ཐེག་པ་རིང་དུ་སྤངས། ། འཛག་དང་འཕར་དང་འབར་བ་དང་། ། འདར་དང་རྒྱུག་དང་སྒྲ་སོགས་དང་། ། རང་གསལ་མངོན་ཤེས་འཆི་མེད་སོགས། ། སྐྱེ་མེད་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་གསལ། ། རྩ་དང་རྣམ་ཤེས་རྒྱུ་བ་ལས། ། མི་དམིགས་བརྗོད་མེད་གང་གོམས་པ། ། གྲངས་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་། ། མི་ཟད་རྒྱན་གྱི་འཁོར་ལོར་མཐོང་། ། རང་བྱུང་བདེ་བ་ཐོབ་མཐའ་མེད། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་མཐོང་ཞིང་། ། ཐིག་ལེ་རང་ཤར་སྤྲུལ་པ་ཡིས། ། མཛད་པའི་རྣམ་འཕྲུལ་བསམ་མི་ཁྱབ། ། བདེ་ཆེན་ཐེག་པར་གྲོལ་བ་ཡིས། ། བསྟན་པའི་རིམ་པ་མཐའ་ཡས་ཀྱང་། ། སེམས་ཅན་བསམ་པ་ཇི་བཞིན་དུ། ། ཐིག་ལེ་ཆེན་པོའི་ངང་ལས་འབྱུང་། ། དུག་གིས་དུག་ནད་བསལ་བ་ལྟར། ། འགྲོ་བ་ཆགས་པས་འདུལ་བ་སྟེ། ། སྐྱེས་བུ་ཐབས་ཀྱིས་བདེར་འཇུག་པ། ། པདྨ་ལ་ནི་འདམ་བཞིན་ནོ། ། བསྐྱེད་པ་ཐབས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས། །

Through the wisdom of non-dual play, one becomes the Vajra Holder himself. Possessing the power of the vajra empowerment, by knowing how to apply the fire, wind, and skillful means to the four wheels and the three life-axes, one perceives wisdom like the sky. That which arises from such means is the essence of the ten abodes; because the bindu is non-referential, it arises from the power of the bindu of great bliss. The general and specific characteristics are clear. All the aggregates and so forth, the world of conceptual imputations, are merely appearances of self-manifesting illusion. Through the union of the outer and inner two truths, they are unmixed, free from being one or many. From the self-arisen bindu of great bliss, sealed by the possession of the pith instructions, ignorance, dualistic grasping, and so forth, as well as the inferior vehicles, are abandoned from afar. Leakage, surging, blazing, trembling, rushing, sounds, and so on, as well as self-clarity, clairvoyance, immortality, and the like, are the clear nature of the unborn sky. From the movement of the channels and consciousness, whoever becomes habituated to the non-referential and inexpressible will see even the wisdom that transcends number as the inexhaustible wheel of ornaments. Self-arisen bliss is without end; seeing bliss by its very essence, through the emanations of the self-arisen bindu, the miraculous displays of activity are inconceivable. Through liberation in the vehicle of great bliss, although the stages of the teachings are infinite, they arise from the state of the great bindu in accordance with the inclinations of sentient beings. Just as poison is used to clear away the disease of poison, beings are tamed through passion; the person enters into bliss through skillful means, just as a lotus grows in the mud. By the light rays of the generation stage of skillful means...

ཨ་ལ་ཅུང་ཟད་བདེ་བས་རེག། རང་བྱུང་གསང་བའི་ལམ་དུ་དྲིལ། ། རང་རང་འཁོར་ལོ་ཐིམ་པར་བྱེད། ། མ་ལུས་བདེ་བར་ཤར་བ་ལས། ། འཁོར་བའི་བག་ཆགས་མ་ལུས་སངས། ། ཐ་དད་ལ་སོགས་ཆོས་མེད་དེ། ། སྐྱེ་མེད་བདེ་བའི་སྙིང་པོར་གསལ། ། འཆོལ་པ་སྤྲིན་གྱི་དུམ་བུ་དང་། ། ཉི་ཟླ་སྒྲ་གཅན་མཁའ་ལ་འདུ། ། དྲག་པོ་ཕོ་བྲང་སྒོ་ལ་སྲུངས། ། མགོ་མེད་རང་གི་གནས་ན་འགྱིང་། ། སྟོབས་ཀྱིས་གནས་སའི་གའུ་སྦྱོར། ། ཟླ་བ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་བསྟིམ། ། ཉི་མས་བཀོད་པའི་ཆུ་གཡོ་ཞིང་། ། སེང་གེ་འདུར་བས་ལམ་འཕྲང་བསལ། ། འཕེན་དང་སྡུད་པར་བྱེད་པ་དང་། ། གྱེན་དུ་འགྲོ་དང་ཐུར་ལ་བསྐུལ། ། འཁོར་ལོ་བཞི་ལ་རྒྱས་འདེབས་པས། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། ། འཁོར་དང་མྱ་ངན་འདས་པ་རྣམས། ། གདོད་ནས་གྲུབ་པར་གཉིས་སུ་མེད། ། མ་ལུས་བདེ་བའི་གཟུགས་སུ་ཤར། ། གསང་ཆེན་མི་ལྡོག་རིགས་སུ་ངེས། ། འགྲོ་ལ་གསང་ལམ་འདི་བསྟན་པ། ། མེ་ཏོག་ལ་ནི་ཆུ་བཞིན་དུ། ། ཤེས་རབ་གསུམ་ལ་གོམས་པ་ཡིས། ། གསང་བ་གསུམ་ལ་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཐབས་ཆེན་ལྡན་ལ་མངོན་སུམ་སྟེ། ། གཉིས་མེད་ཐིག་ལེ་འཕྲོ་འདུ་མེད། ། མཉམ་པ་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་དབྱིངས། ། ཐབས་ཤེས་གཉིས་མེད་རྡོ་རྗེའི་ལུས། ། ཕྱག་རྒྱའི་སྦྱོར་བ་འདི་ཡིས་ནི། ། དཔག་མེད་ལོག་པར་འཁྱམས་པ་རྣམས། ། ཐབས་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པ་ལ་བཀོད། ། འཆི་བ་མེད་པའི་ཆོས་སྐུར་ཐིམ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོས་ཁྱབ་པའི་རོ། ། ལུས་གནས་ལུས་ལས་མ་སྐྱེས་པས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་དབྱེར་མེད་པའི། ། ཐམས་ཅད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་གསལ། །

A slight touch of bliss arises; it is gathered into the self-arisen secret path. It causes each of the wheels to dissolve; from the arising of bliss without exception, the habitual tendencies of saṃsāra are cleared away without exception. There are no phenomena such as distinctness and so forth; they are clear as the essence of unborn bliss. Like scattered fragments of clouds, the sun, moon, and Rāhu gather in the sky. The fierce one guards the gate of the palace; the headless one sits majestically in his own place. By power, the amulet box of the abiding place is joined; the moon is absorbed into the expanse of space. The water arranged by the sun moves, and the lion’s trot clears the narrow path. It performs the projecting and the gathering; it urges upward and downward. By sealing the four wheels, great bliss is spontaneously accomplished. Saṃsāra and nirvāṇa are non-dual, established from the beginning. Everything arises in the form of bliss; it is certain as the lineage of the great secret that does not turn back. This secret path is shown to beings; like water to a flower, by training in the three insights, one should practice the three secrets. For those possessing the great method, it is manifest; in non-dual bindu, there is no radiating or gathering. In the supreme expanse of great equality, the vajra body of non-dual method and wisdom, by this application of the mudrā, those wandering immeasurably in error are established in the unborn through method. They dissolve into the deathless dharmakāya, the flavor pervaded by great bliss. Since it is not born from the body though it abides in the body, it is clear as the coemergent, inseparable from all buddhas.

རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཏིལླི་པས་སྒྱུ་མ་སྤྲུལ་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་སྨད་འཚོང་མ་ལ་གདམས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཨི་ཐི། ། ། །

This concludes "The Inconceivable Great Bliss," the instructions given by the Lord of Yogins, Tilopa, to a courtesan in the illusory emanated city. Ithi.