Treasury of Dohās

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། དོ་ཧ་ཀོ་ཥཱ། བོད་སྐད་དུ། དོ་ཧ་མཛོད། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འཇིག་རྟེན་པ་ནི་ང་རྒྱལ་བྱེད། ། ད་ནི་དོན་དམ་འཇུག་པའོ་ཞེས། ། གོས་པ་མེད་ལ་ཞུགས་པ་ནི། ། བྱེ་བའི་ནང་ནས་གཅིག་ཙམ་སྲིད། ། ལུང་དང་རིག་བྱེད་རྙིང་པ་ཡིས། ། མཁས་པ་ང་རྒྱལ་བྱེད་པ་དག། དཔལ་འབྲས་སྨིན་པ་ལ་ནི་བུང་བ་བཞིན། ། དེས་ནི་ཕྱི་རོལ་དག་ཏུ་འཁོར་བར་བྱེད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་རྡུལ་གྱིས་བརྒྱན། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་གོས་འགྱུར་བས། ། པདྨའི་ས་བོན་རང་བཞིན་ལ། ། དག་པ་གཉུག་མའི་ལུས་ལ་མཐོང་། ། ནམ་མཁའི་ཆུ་དང་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་འདམ། ། དེས་ནི་རྩ་བ་རབ་ཏུ་སྤངས་ནས་བྱས། ། ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱིས་རྩ་བ་སྡོང་པོ་བྱས། ། ཧཾ་གི་ཡི་གེའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་གྱུར་པ། ། རོ་མ་དང་ནི་རྐྱང་མ་གཉིས་ཀྱིས་ནི། ། གཡས་དང་གཡོན་ཕྱོགས་གཉིས་ཀྱི་སྡོང་བུར་བྱས། ། པདྨ་འདབ་མ་བཞི་དང་རྩ་བ་བཞི། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་དག་ནི་ཚང་ན་གནས། ། ཨེ་ཝཾ་ས་བོན་དག་ནི་བླངས་ནས་ནི། ། མེ་ཏོག་པདྨ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པར་བྱེད། ། བུང་བའི་གཟུགས་ཀྱིས་བདེ་ཆེན་དཔའ་བོ་ནི། ། སྦྲང་རྩི་དག་ནི་རབ་ཏུ་འཐུང་བར་བྱེད། ། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལྔ་ཡི་ས་བོན་ནི། ། བླངས་ནས་རྫོགས་པ་དག་ཏུ་བྱེད་པར་འགྱུར། ། སྲ་བར་འགྱུར་བ་དག་ནི་ས་ཡིན་ནོ། ། ཆུ་ནི་རླན་པ་ཚ་བ་མེ་ལས་སྐྱེས། ། ཡང་ཞིང་གཡོ་བ་དག་ནི་རླུང་ཡིན་ནོ། ། ནམ་མཁའ་བདེ་བ་དག་ནི་གང་བའོ། ། མ་ལུས་ལྷ་དང་ལྷ་མིན་དེ་ལས་སྐྱེས། ། རྨོངས་པ་འདི་དག་རྣམས་ནི་སྟོང་པའོ། ། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་རླུང་ནམ་མཁའ་རྣམས། །

In the language of India: Dohākoṣa. In the language of Tibet: Dohā mdzod (The Treasury of Dohās). Homage to the glorious Vajrasattva. Worldly beings harbor pride, thinking, "Now I have entered the ultimate." Yet among ten million, there might be but one who has truly entered that which is unstained. The learned who take pride in ancient scriptures and Vedas wander only in the external, like bees circling around a ripened fruit. Adorned with bodhicitta and rajas, Akṣobhya becomes the garment. Within the nature of the lotus seed, one sees the pure, innate body. With the water of space and the mud of Amitābha, the root is thoroughly established. The avadhūtī acts as the root and the trunk. Born in the form of the syllable Haṃ, the rasanā and lalanā act as the two stalks on the right and left sides. With four lotus petals and four roots, the great bliss resides in its entirety. Having taken the seeds of Evaṃ, it causes the lotus flower to bloom. In the form of a bee, the hero of great bliss drinks the honey. Having taken the seeds of the five great elements, they are brought to perfection. That which becomes solid is earth; water is moisture; heat is born from fire; that which is light and moving is wind; and space is the fullness of bliss. All gods and asuras without exception are born from these. These delusions are empty. Earth, water, fire, wind, and space—

བློ་ཡི་ཡུལ་དུ་བླངས་ནས་ཤེས་པར་གྱིས། ། དབའ་རླབས་མེད་ཅིང་མཉམ་པ་གཉུག་མའི་ལུས། ། སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་སྤངས་པ་སྟེ། ། དགེ་དང་སྡིག་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད། ། གསལ་པོར་ནག་པོ་དག་གིས་གསུམ། ། ཕྱི་རོལ་འབྱུང་བ་དག་ནི་སྤྱད་བྱས་ནས། ། སྟོང་དང་སྟོང་མིན་དག་ལ་འཇུག་པར་གྱིས། ། སྟོང་དང་སྟོང་མིན་གཉིས་ཀྱི་དབུས་སུ་ནི། ། ཀྱེ་ཧོ་རྨོངས་པ་ཅི་ཡང་མ་མཐོང་ངམ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གཅིག་པུ་ཡོད། ། ནག་པོ་བདག་གིས་ཡོངས་སུ་ཤེས། ། ལུང་དང་བསྟན་བཅོས་མང་པོ་བཀླགས་པ་དང་། ། ཉན་ཀྱང་རྨོངས་པ་ཅི་ཡང་མི་ཤེས་སོ། ། སྟེང་དུ་མི་རྒྱུ་འོག་ཏུ་མི་འགྲོ་ཞིང་། ། གཉིས་པ་སྤངས་པས་དེ་ནི་བརྟན་པར་གནས། ། ནག་པོ་ན་རེ་ཡིད་ནི་གང་དུ་མི་འཕོ་ཟེར། ། མི་གཡོ་རླུང་ནི་ཁྱིམ་བདག་མོ་ནི་ཁྱིམ་དུ་གནས། ། མཆོག་གི་རི་བོ་དག་ནི་ཕུག་ཟབ་མོར། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་ནི་ཆགས་པར་འགྱུར། ། དྲི་མ་མེད་པར་ཆུ་ནི་སྐམས་འགྱུར་ཏེ། ། དུས་ཀྱི་མེ་ནི་རབ་ཏུ་ཞུགས་གྱུར་པ། ། ས་འཛིན་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་བཟུང་དཀའ་སྟེ། ། མཉམ་དང་མི་མཉམ་དག་ལ་རྒལ་མི་ནུས། ། ནག་པོ་ན་རེ་མཚོན་དཀའ་རྟོགས་དཀའ་བ། ། འདི་ནི་གང་གི་སེམས་ཀྱིས་བསམ་མི་ནུས། ། གང་གི་ཡི་ནི་རིན་ཆེན་རིས་ནུས་པ། ། ཉི་མ་རེ་རེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་འཕྲོ། ། དེ་ཡིས་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དག་ནི་ཤེས། ། གཞན་ལ་བསྟན་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་ཤེས་སོ། ། ལམ་འགྲོ་གཉུག་མའི་ཡིད་ནི་བཅིངས་ནུས་པ། ། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་སྤྲོ་ཞིང་ཡང་དེར་སྡུད། ། བདེ་གཤེགས་སྲིད་པའི་ལྷ་མོ་ཁྲོ་བོའི་ཚོགས། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་དག་ནི་སྤངས་ནས་སུ། །

Take this as the object of the intellect and understand it: the innate body is without waves and is equanimous. It is the abandonment of all obscurations without exception; there is not a single virtue or non-virtue. Clearly, the three [aspects of] black are practiced as the external elements; enter into both the empty and the non-empty. In the middle of both the empty and the non-empty, O fool, do you not see anything at all? The coemergent alone exists; I, Kṛṣṇa, have fully realized it. Though one reads many scriptures and treatises and listens, the fool understands nothing at all. It does not move above, nor does it go below; having abandoned the second, it remains stable. Kṛṣṇa says: "Where does the mind not shift?" The unmoving wind is the mistress of the house, dwelling in the home. In the deep cave of the supreme mountain, all beings without exception become attached. The stainless water dries up, and the fire of time has thoroughly entered. This earth-holder is extremely difficult to grasp; it cannot cross over the equal and the unequal. Kṛṣṇa says: "Difficult to point out, difficult to realize—this cannot be conceived by any mind. Whose mind is able to [grasp] the jewel of the lineage, for them the coemergent radiates every day. Through that, one knows the nature of phenomena; even if shown to others, they do not understand. One who is able to bind the innate mind that travels the path emanates and again withdraws the three realms without exception. Having abandoned the maṇḍala wheels of the Sugatas, the goddesses of existence, and the hosts of wrathful deities..."

ལྷན་སྐྱེས་སྐད་ཅིག་ལ་ནི་བདག་གནས་བྱ། ། གང་གིས་ལྷན་སྐྱེས་མི་གཡོ་བརྟན་ནུས་པ། ། གཉུག་མའི་ཡིད་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་རོ་མཉམ་འགྱུར། ། དེ་ཡི་སྐད་ཅིག་ལ་ནི་འགྲུབ་འགྱུར་ཏེ། ། རྒས་དང་འཆི་བའི་འཇིགས་པ་གང་ཡང་མེད། ། མི་གཡོ་མི་རྟོག་སྐྱོན་རྣམས་མེད་པ་ནི། ། ཤར་ནུབ་སྤངས་པ་དེ་ནི་སྙིང་པོ་སྟེ། ། འདི་ནི་འདི་རུ་མྱ་ངན་འདས་པར་གསུངས། ། དེས་ནི་ཡིད་ཀྱིས་ང་རྒྱལ་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་དོ། ། ཨེ་ཝཾ་རྣམ་པ་གང་གིས་ཤེས་གྱུར་པ། ། དེས་ནི་མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པར་ཤེས། ། ཀྱེ་ཧོ་ཆོས་ཀྱི་ཟ་མ་ཏོག་ཅེས་དེ་ལ་བྱ། ། གཉུག་མའི་བདག་པོ་ཆ་ལུགས་དེ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་རླུང་དང་ནམ་མཁའ་སྒོ་གཉིས་ལ། ། སྒོ་ལྕགས་དམ་པོར་གང་གིས་འཇུག་ནུས་ན། ། དེས་ནི་དེ་རུ་མུན་པ་ནག་པོ་ཡིས། ། ནང་དུ་ཡིད་ཀྱི་མར་མེ་དག་ནི་བྱ། ། རྒྱལ་བ་རིན་ཆེན་ལུས་ཀྱི་སྟེང་དུ་སོང་། ། ནག་པོ་ན་རེ་སྲིད་ལོངས་སྤྱད་པས་ཐར་པ་འགྲུབ། ། གང་གི་ཡིད་ནི་བརྟན་པར་བྱས་གྱུར་ན། ། དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེའི་དྲུང་ན་གནས། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་རླུང་གིས་འཆིང་བར་འགྱུར། ། དེའི་ཚེ་ཡུལ་རྣམས་ལ་ཡང་རེ་བ་མེད། ། མཆོག་དང་དགའ་བྲལ་དབུས་སུ་གང་སྐྱེས་པ། ། ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེའི་དབུས་སུ་ཤེས་པར་གྱིས། ། འདི་ལྟའི་གདམས་ངག་གསལ་པོར་འགྲུབ་འགྱུར་ནི། ། དེ་ཡི་ཁྱིམ་བདག་མོ་རླུང་མི་གཡོ་བཅིངས། ། མཆོག་གི་རི་བོའི་རྩེ་ལ་རྒྱས་པའི་ཐང་། ། རི་ཁྲོད་པ་ནི་དེ་རུ་གནས་བྱས་པས། ། གདོང་ལྔ་པས་ཀྱང་རྒལ་བར་མི་ནུས་ན། ། གླང་པོ་ཆེ་ཡི་རེ་བ་རིང་དུ་འགྱུར། ། འདི་ནི་མཆོག་གི་རི་བོར་བདག་གིས་བསྟན། །

One should dwell in the innate for a moment. Whoever is able to make the innate unwavering and stable, through the innate mind, will become a king of equal taste. In that very moment, accomplishment will be attained; there will be no fear of aging or death whatsoever. That which is unwavering, non-conceptual, and free of defects, having abandoned east and west, is the essence. This is taught here as nirvāṇa. Therefore, the mind does not engage in any pride. Whoever understands the form of E-Vaṃ understands everything without exception or remainder. "Kye ho! The Casket of Dharma"—that is what it is called. That is the attire of the innate lord. If one is able to insert a firm bolt into the two doors of wind and space, then within that darkness, one should light the lamp of the mind. The Victorious One has gone upon the precious body. Kṛṣṇa said: "Liberation is accomplished by enjoying existence." If one's mind is made stable, one dwells in the presence of the letters of Dharma. In an instant, one will be bound by the wind. At that time, there is also no hope for sense objects. Know that whatever arises in the middle of the supreme and the joy-free is in the center of the letters of Dharma. If such an instruction is clearly accomplished, the mistress of that house, the wind, is bound. On the peak of the supreme mountain is an expansive plain. The mountain-dweller has made his abode there; if even the lion cannot cross it, the elephant's hope is cast far away. This supreme mountain I have shown.

འདི་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་ཡིན་ནོ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་འདི་རུ་ལྟོས། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་མ་རྙེད་བར་དུའོ། ། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱིས་ལུས་ངག་ཡིད་འདྲེན་སྤྱོད། ། ཀྱེ་ཧོ་དེ་ཉིད་བདེ་ཆེན་རྒྱལ་པོ་གཅིག་ཏུ་ཉིད། ། རྒྱུད་དང་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། ། གཉུག་མའི་ཁྱིམ་བདག་མོ་ནི་བླངས་ནས་རོལ་པར་བྱ། ། གཉུག་མའི་ཁྱིམ་དུ་ཁྱིམ་བདག་མོ་ནི་མ་ཆུད་པའི། ། བར་དུ་དེ་སྲིད་འདོད་ཡོན་ལྔ་ལ་སྤྱོད། ། བཟླས་པ་སྦྱིན་སྲེག་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་འདི་ཡིས། ། རྟག་ཏུ་ཀུ་རེ་རྩེད་མོས་ཅི་ཞིག་བྱ། ། གཞོན་ནུ་མ་དང་རྟག་ཏུ་མཛའ་བ་དེ་མེད་ན། ། ལུས་འདི་ཡིས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ། ། གང་གི་རྒྱུན་དུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་རྟོགས་ན། ། རིག་བྱེད་རྙིང་པ་དེ་ཡིས་ཅི་ཞིག་བྱ། ། དེས་ནི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་རྣམ་རྟོག་བཅད། ། གང་གིས་ཡིད་ནི་རིན་ཆེན་བརྟན་ནུས་ན། ། གཉུག་མའི་ཁྱིམ་བདག་མོ་ནི་བླངས་ནས་འདིར། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མགོན་པོ་སྟེ། ། མཆོག་གི་དོན་འདི་བདག་གིས་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། ཇི་ལྟར་ལན་ཚྭ་ཆུ་ལ་ཞུ་བ་བཞིན། ། དེ་ལྟར་ཁྱིམ་ཐབ་མོས་ནི་གཟུང་བའི་སེམས། ། ཀྱེ་ཧོ་སྐད་ཅིག་གིས་ནི་རོ་མཉམ་འགྱུར། ། གང་གིས་དེ་དང་རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་གནས། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་སློབ་དཔོན་ནག་པོ་རྡོ་རྗེས་མཛད་པའི་དོ་ཧ་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀོ་ས་ལར་སྐུ་འཁྲུངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཤྲཱི་བཻ་རོ་ཙ་ན་བཛྲའི་ཞལ་སྔ་ནས་རང་འགྱུར་དུ་མཛད་པའོ། །

This is the abode of great bliss. Look here at this moment of the coemergent! Until great bliss is found, all beings engage in the conduct of body, speech, and mind. Kye ho! That very reality is the singular king of great bliss. What is the use of tantras and mantras? Having taken the innate mistress, one should enjoy her. Until the mistress has entered the innate house, one will continue to enjoy the five sensory pleasures. What is the use of constant joking and play with recitation, fire offerings, and maṇḍala rituals? If one lacks constant intimacy with the young maiden, how can enlightenment be achieved with this body? If the coemergent is realized in its continuous flow, what is the use of the ancient Vedas? By that, the conceptual thoughts of all beings without exception are severed. If one is able to stabilize the mind as a jewel, having taken the innate mistress here, that is the protector Vajrasattva. I have thoroughly explained this supreme meaning. Just as salt dissolves in water, so too the mind grasped by the consort becomes of equal taste in a single instant, kye ho! Whoever always abides in equality with her— The Dohākośa, composed by the great lord of yogins, the master Kṛṣṇavajra, is complete. It was translated into Tibetan by the lord of yogins Śrī Vairocanavajra, who was born in Kosala in the south, from his own oral instructions.