Personal Instructions on the Four Seals

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཙ་ཏུར་མུ་དྲ་ཨུ་པ་དེ་ཤ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་མན་ངག་ཅེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་ཅིང་། ། ཟབ་ཅིང་རང་བཞིན་བརྟག་དཀའ་བ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་དེ་ཉིད་བཤད། ། དེ་ལ་མན་ངག་ལ་འཇུག་པར་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཐོག་མར་གྲུབ་མཐའ་དག་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐེག་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཉིད་གནས་པ་བཞི་སྟེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བར་གནས་པ་དང་། མདོ་སྡེ་པར་གནས་པ་དང་། རྣམ་པར་རིག་པར་གནས་པ་དང་། དབུ་མར་གནས་པའོ། ། དེ་དག་ཉིད་སྦྱོར་བ་དགུ་སྟེ། ཉན་ཐོས་རབ་འབྲིང་གསུམ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། མདོ་སྡེ་པ་དང་། རྣམ་བཅས་དང་། རྣམ་མེད་དང་། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་མི་གནས་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་དག་རེ་རེ་ལ་ཡང་དཔྱད་པའི་སྒོ་དང་། བསམ་གཏན་དང་། བསམ་གཏན་གྱི་དྲི་མ་དང་། ལྟ་བ་སྟེ་བཞི་བཞིའོ། ། དེ་ལ་དཔྱད་པ་ནི་ཐོས་བསམ་ལ་བརྟེན་པའི་རང་གི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་བོ། ། བསམ་གཏན་ནི་རང་གི་བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་བོ། ། བསམ་གཏན་གྱི་དྲི་མ་ནི་དེའི་དངོས་སུ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། ། ལྟ་བ་ནི་རང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པའི་ཁྱད་པར་དང་། རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་བློས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལ་ཉན་ཐོས་ཐ་མའི་སྤྱོད་པ་ནི། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཁས་ལེན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་འདོད་པའོ། །

In the language of India: Caturmudropadeśa-nāma. In the language of Tibet: Phyag rgya bzhi’i man ngag ces bya ba (The Pith Instructions on the Four Seals). Homage to the glorious Vajrasattva. I prostrate to the essence of Mahāmudrā, The indivisibility of emptiness and compassion, Profound and by nature difficult to analyze; Having prostrated, I shall explain that very reality. In this regard, a yogi who wishes to enter the pith instructions must first understand the philosophical systems. Furthermore, there are three vehicles: the Śrāvaka vehicle, the Pratyekabuddha vehicle, and the Mahāyāna. There are four ways of abiding: abiding in the Vaibhāṣika, abiding in the Sautrāntika, abiding in the Vijñaptimātra, and abiding in the Madhyamaka. These constitute nine applications: the three levels of Śrāvakas (inferior, middling, and superior), the Pratyekabuddhas, the Sautrāntikas, the Vijñaptimātra with aspects, the Vijñaptimātra without aspects, the Madhyamaka of non-dual illusion-like proponents, and the Madhyamaka of the non-abiding of all phenomena. For each of these, there are four factors: the door of analysis, meditative concentration, the stains of meditative concentration, and the view. Therein, "analysis" is the individual analytical insight based on hearing and reflection. "Meditative concentration" is the insight of one's own meditation. "The stains of meditative concentration" are the factors directly discordant with that. "The view" is the specific quality embraced by one's own insight and the mental engagement with its own result as an object. Regarding that, the conduct of the inferior Śrāvaka is the assertion of an inexpressible person, preceded by the acceptance of objects such as blue and so forth.

འབྲིང་པོ་ནི་དེ་དང་མཐུན་པའོ། ། རབ་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་གང་ཟག་སྟོང་པར་ལྟ་བའོ། ། རང་རྒྱལ་ནི་གཟུང་བ་སྟོང་ཞིང་འཛིན་པ་ཁས་ལེན་པའོ། ། མདོ་སྡེ་པ་ནི་གཟུང་བ་འདུས་པར་འདོད་ཅིང་འཛིན་པ་ཚོགས་དྲུག་གོ། ། རྣམ་བཅས་ནི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་འདོད་པ་སྟེ། སྣ་ཚོགས་གཉིས་སུ་མེད་པར་འདོད་པའོ། ། རྣམ་མེད་ནི་འདི་དག་ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་དེ། རྣམ་པ་མེད་པར་རིག་པའི་ངོ་བོར་འདོད་པའོ། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡང་དག་པའི་དངོས་པོས་སྟོང་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པར་འདོད་པའོ། ། རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཅིར་ཡང་མི་གནས་པའོ་ཞེས་དཔྱོད་པའོ། ། བསམ་གཏན་ནི་མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པ་དང་། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་བགྲང་བ་ལ་གནས་པ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མར་མེ་བསད་པ་ལྟ་བུ་ཅི་ཡང་མི་སྣང་བ་ལ་སེམས་གནས་པ་དང་། སྣའི་རྩེ་མོར་གནས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུས་ནས་སེམས་གནས་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་སེམས་གནས་པ་དང་། རྣམ་པ་མེད་པ་ལ་གནས་པ་དང་གཟུགས་བརྙན་ལ་གནས་པ་དང་། ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ལ་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་གནས་པར་བྱ་བ་ནི་དང་པོར་ཅི་ཡང་རུང་བ་ལ་ཤེས་པ་གཏད། དེ་ཉིད་སེམས་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་པའོ། ། རྣམ་པ་མེད་པ་ལ་གནས་པ་ནི་ཐོག་མར་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ། སློབ་མ་སྟན་ལ་བཞག་ལ་དབུགས་སོར་བཅུག་སྟེ། ཐོག་མར་མེ་ཏོག་ལྟ་བུ་ལ་ཤེས་པ་གཏོང་དུ་བཅུག་ནས་ལག་པ་སྤྱི་བོར་བཞག་ལ་སྔགས་འདི་བརྗོད་དོ། ། ཨོཾ་ཨ་ར་ར་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ།

The middling [vehicle] is similar to that. The superior [vehicle] is the view of the person as empty through the thorough knowledge of the four noble truths. The Pratyekabuddhas assert that the apprehended object is empty while the apprehending subject is accepted [as real]. The Sautrāntikas assert that the apprehended object is a composite and the apprehending subject consists of the six collections [of consciousness]. The Sākāravādins (Proponents of Aspects) assert that all [objects] are aspects of consciousness, asserting that the manifold is non-dual. The Nirākāravādins (Proponents of No Aspects) assert that all these are mind itself, and that they exist as the essence of awareness without aspects. The Illusion-like [view] asserts that all phenomena are like illusions, empty of true existence, and that this very [emptiness] is non-dual. The Thoroughly Non-Abiding [view] analyzes that all conventions are merely indicators, and that the essence of the ultimate does not abide as anything at all. Regarding meditative concentration: it includes meditating on the unattractive, abiding in the counting of the breath, abiding in the truth of emptiness where nothing appears like an extinguished lamp, abiding at the tip of the nose, abiding by withdrawing the maṇḍala, abiding in the aspects of the mind, abiding in the aspectless, abiding in a reflected image, and abiding in the essence that is not established as anything at all. Among these, to abide in the aspects of the mind: first, direct the consciousness toward whatever [object] is suitable; then, having understood that very [object] to be mind-only, one abides [therein]. To abide in the aspectless: first, perform offerings and so forth. Having seated the disciple on a cushion and regulated the breath, first have them direct their consciousness toward something like a flower. Then, placing the hand on the crown of the head, recite this mantra: OṂ A RA RA HŪṂ HŪṂ.

ཨོཾ་བཛྲ་ཡོ་གི་ནཱི་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་པའི་མགོར་རང་གི་ཡི་དམ་གྱི་སྔགས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་ཀྱང་མེད་པར་བྱས་ན་མྱུར་དུ་སྐྱེའོ། ། བསམ་གཏན་གྱི་དྲི་མ་རྣམས་དང་། ལྟ་བ་རྣམས་ནི་གཞན་ནས་གསལ་བས་འདིར་མ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ན་མི་མཁས་པ་རབ་རིབ་ཅན་དང་། མཁས་པ་རབ་རིབ་མེད་པའོ། ། དེ་དག་གི་སྙིང་རྗེ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་དང་། ཆོས་ལ་དམིགས་པ་དང་། དམིགས་པ་མེད་པའོ། ། དེ་ལ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་ལས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། ། གནས་པ་ནི་ཕྱི་མ་གཉིས་སོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་ཐ་མ་བཞི་ལའོ། ། དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱི་གཞུང་གིས་ནི་རབ་ཏུ་མི་གནས་པར་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དང་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱད་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དོན་གཅིག་ན་ཡང་མ་རྨོངས་དང་། ། ཐབས་མང་དཀའ་བ་མེད་པ་དང་། ། དབང་པོ་རྣོན་པོས་དབང་བྱས་ཕྱིར། ། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཁྱད་པར་འཕགས། ། ཞེས་གསུངས་པས་དེ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་། ཟབ་མོ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་དང་། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རིམ་པའོ། ། ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་དབུགས་དབྱུང་བའོ། ། ཡང་ཀུན་བརྟགས་ལ་གཞན་དབང་གི་རྒྱ་དང་། གཞན་དབང་ལ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་དང་། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། དེ་ཉིད་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོས་རྒྱས་གདབ་པའོ། ། ཡང་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལས་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཟབ་མོ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་། རྫོགས་པའི་རིམ་པའོ། །

Oṃ vajrayoginī adhiṣṭha hūṃ phaṭ. At the beginning of this, recite the mantra of one’s own yidam. Then, if even the flowers are removed, [the result] will arise quickly. The stains of meditative concentration and the views are clarified elsewhere, so they are not discussed here. Thus, there are the unskilled who are dim-sighted and the skilled who are free from dimness. Their compassion is also categorized as that directed toward sentient beings, that directed toward phenomena, and that which is without an object. Among these, the Secret Mantra Vehicle is the Mahāyāna among the three vehicles. The abiding is the latter two; the application is the final four. Regarding that, according to the Master’s own treatise, it is the application of non-abiding. Nevertheless, it is not the case that there is no difference between that and all others. As it is said: "Though the goal is one, the Mantra Vehicle is superior because it is free from delusion, possesses many methods, is without hardships, and is governed by those of sharp faculties." Therefore, that shall be explained: the outer generation stage, the profound generation stage, the completion stage, the thoroughly complete stage, and the stage of the essential nature. Furthermore, there is the encouragement of the Tathāgata and the encouragement of Vajradhara. Moreover, there is the sealing of the imputed nature with the dependent nature, the dependent nature with the thoroughly established nature, the thoroughly established nature with Vajrasattva, and that very [Vajrasattva] with great bliss. Furthermore, it is to be realized through the four seals: the action seal consists of the profound generation stage and the completion stage.

ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རིམ་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རིམ་པའོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་ཕྱི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའོ། ། ཀུན་བརྟགས་ལ་གཞན་དབང་གི་རྒྱ་ནི་ཕྱི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའོ། ། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་རྒྱ་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྒྱ་ནི་རྣམ་རིག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱ་ནི་དེ་ཉིད་མན་ངག་ཉམས་སུ་མྱང་བར་བྱས་པའོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དབང་གི་ངོ་བོ་སྟེ། དེ་ཡང་བུམ་པ་དང་། གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་། བཞི་པའོ། ། བུམ་པ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་མན་ཆད་དེ། ལུས་དག་པར་བྱེད་པའོ། ། གསང་བ་ནི་ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྟེར་བ་སྟེ། ངག་དག་པར་བྱེད་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ནི་གསུམ་སྟེ། དྲག་པོ་དང་། ངན་པ་དང་། བཟང་པོའོ། ། དེ་ལ་དྲག་པོ་ནི་འོ་དང་འཁྱུད་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་བྱ་བ་ནི་དགའ་བ་སྟེ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སོ། ། བསྲུབ་པ་དང་སྲུབས་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྟེ་མཆོག་དགའོ། ། རིན་པོ་ཆེར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་སྟེ་དགའ་བྲལ་ལོ། ། པདྨར་ལྷུང་བ་ནི་རྣམ་པར་ཉེད་པ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ་ཞེས་འདོད་པ་སྟེ་ལུང་དང་འགལ་བའོ། ། ལུང་ལས་མཆོག་དགའ་བྲལ་དགའ་དབུས་དག་ཏུ། ། མཚོན་བྱ་ཤེས་ནས་བརྟགས་པར་གྱིས། ། ཞེས་པ་དང་། ཡང་། དགའ་བྲལ་དང་པོ་མཆོག་མཐའ་ཅན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་དང་། ཡང་དགའ་བ་བཞི་ནི་དགའ་བ་དང་། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་།

The dharma-mudrā is the stage of complete perfection. The mahāmudrā is the stage of the essential nature. The samaya-mudrā is the outer generation stage. The dependent nature’s seal upon the imputed nature is the outer generation stage. The seal of the thoroughly established nature is that all deities are mere cognition. The seal of Vajrasattva is the knowledge of cognition as emptiness. The seal of great bliss is the experiential realization of that very instruction. The karma-mudrā is the essence of empowerment, which consists of the vase, secret, wisdom-gnosis, and fourth empowerments. The vase empowerment, up to the master empowerment, purifies the body. The secret empowerment bestows the bodhicitta arising from the union of method and wisdom, purifying the speech. The wisdom-gnosis empowerment is threefold: fierce, inferior, and excellent. Regarding these, the fierce is the joy of external activities beginning from kissing and embracing; it is the "diverse" aspect. The application of churning and being churned is the "ripened" aspect, which is supreme joy. The experience of the jewel is the "devoid of characteristics," which is the joy beyond joy. The claim that "falling into the lotus" is the "thoroughly crushing" aspect, which is the coemergent, contradicts the scriptures. For the scriptures state: "Having identified the object of indication between supreme joy and the joy beyond joy, examine it." And again: "The joy beyond joy is at the beginning, and supreme joy is at the end," and so forth. Furthermore, the four joys are joy, supreme joy, coemergent joy, and...

དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བའོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། འོན་ཏེ་ལུང་ལས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མཐའ་མར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཡང་བདེན་མོད་ཀྱི། དེ་ནི་བླ་མ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བྲལ་བ་གླེགས་བམ་གྱིས་མཁས་པར་གང་ཟག་དག་གིས་ཕྱེད་དུ་དཀྲུགས་ནས་བཤད་དེ། འདིར་གྲངས་ཀྱི་བཞི་པར་འདུག་ཀྱང་དོན་གྱི་གསུམ་པར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་འདིར་དྲག་པོའི་སྦྱོར་བ་ནི་གོ་རིམ་དང་དོན་གཉིས་ཀ་ལ་མི་མཁས་པའོ། ། ད་ནི་དབང་བསྐུར་ངན་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འོ་དང་འཁྱུད་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཏེ་དགའ་བའོ། ། བསྲུབ་པ་དང་སྲུབས་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྟེ་མཆོག་དགའོ། ། རིན་པོ་ཆེར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་མཚན་ཉིད་བྲལ་བ་སྟེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། ། པདྨར་ལྷུང་བ་ནི་རྣམ་པར་ཉེད་པ་སྟེ་དགའ་བྲལ་ལོ་ཞེས་འདོད་པ་སྟེ། མུ་སྟེགས་པ་དང་ཁྱད་མེད་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ཡང་དག་པར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནི་གོ་རིམ་ལ་མཁས་ཀྱང་དོན་ལ་མི་མཁས་པའོ། ། ད་ནི་དབང་བསྐུར་བཟང་པོ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདིའི་ལུགས་ཀྱིས་དགའ་བ་བཞི་ནི་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་བྱ་བ་ནས་བསྐྱོད་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་དགའ་བའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་མཐར་ཐུག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྟེ་མཆོག་དགའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཐིག་ལེ་བཞིའི་གཟུགས་ཀྱིས་བཞུགས་པ་ལས་གཉིས་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོའི་ཆ་ལ་གནས། གཉིས་ནི་པདྨའི་ཟེའུ་འབྲུའི་ཆ་ལ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་སྟེ་ལྷན་སྐྱེས་པའོ། །

It is said, "It is the joy beyond joy." If one objects, "But according to the scriptures, the coemergent is at the end," that is true; however, those individuals who are learned only through the books, being devoid of reliance on a guru, have explained it by confusing the sequence. Although it stands as the fourth in number here, it should be applied as the third in meaning. Therefore, the "fierce application" here is unskilled in both the sequence and the meaning. Now, the inferior empowerment will be described: the external activities such as kissing and embracing are the "various" (vicitra), which is joy (ānanda). The application of churning and being churned is the "ripened" (vipāka), which is supreme joy (paramānanda). The experience within the jewel is the "devoid of characteristics" (vilakṣaṇa), which is the coemergent (sahaja). The falling into the lotus is the "crushing" (vimarda), which is the joy beyond joy (viramānanda)—this is the position held [by some], but it is no different from the non-Buddhists. Why? Because they grasp the experience as being real. Such a person may be skilled in the sequence but is unskilled in the meaning. Now, the excellent empowerment will be described. According to this system, the four joys should be understood as follows: from the external activities up to the end of the movement is the "various" joy. The experience at the end of the jewel is the "ripened" joy, which is supreme joy. As the Blessed One said, "The half of sixteen, the drop-holder," the four drops abide in the form of four drops. Of these, two abide in the part of the vajra tip, and two abide in the part of the lotus anthers; this is the "devoid of characteristics," the coemergent.

ཐིག་ལེ་བཞི་ཆར་ཡང་པདྨའི་ཆ་ལ་གནས་པ་ནི་རྣམ་པ་མེད་པ་སྟེ་དགའ་བྲལ་ལོ། ། དེ་ཡང་། ཤེས་རབ་བཅུ་དྲུག་ལོན་པ་ལ། ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་འཁྱུད་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། སློབ་དཔོན་དབང་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་དང་། དབང་ནི་བཞི་ཡི་གྲངས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། དགའ་བ་ལ་སོགས་རིམ་ཤེས་བྱ། ། ཞེས་པ་དང་། ཐམས་ཅད་གསང་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ། གཉིས་ཤོར་གཉིས་ནི་མཉམ་པའི་དབུས། ། རྡོ་རྗེ་ནས་ནི་པདྨར་རེག། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུས་རྒྱས་གདབ་ཅིང་། ། འདི་ནི་བདེ་ཆེན་རྒྱལ་པོའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་དྲག་པོའི་སྦྱོར་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་རྒྱ་དང་བྲལ་ལ་དབང་བསྐུར་ངན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྒྱ་དང་བྲལ་ཞིང་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་བྲལ་བའོ། ། འདིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་རྒྱས་བཏབ་པ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་མོ། ། དེ་ཡང་ལུང་ལས་མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བསྟན་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་དབང་གི་འགྲེལ་པ་ཉིད་ན་གསལ་བས་འདིར་མ་བྲིས་སོ། ། དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་སྟེ་ཡིད་དགའ་བར་བྱེད་པའོ། ། བཞི་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དགའ་བ་གསུམ་དང་ཐ་མི་དད་པ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ངོ་བོར་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ནི་བཞི་པའོ། ། དེ་དག་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་བཤད་དོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཉིད་དེ།

All four drops abiding in the lotus portion are without aspect; this is the joy beyond joy. Furthermore: "Embracing a sixteen-year-old with both hands, The union of the vajra and bell Should be known as the master empowerment." And: "By the number of the four empowerments, One should know the sequence of joy and so forth." And from the Sarvarahasyatantra: "In the center of the equality of the two that have departed, From the vajra, it touches the lotus. The cause is sealed by the fruit; This is the king of great bliss." Thus, the fierce application is free from the seal of Akṣobhya, and the inferior empowerment is free from the seal of Vajrasattva and free from the encouragement of Vajradhara. Here, Vajrasattva sealing Akṣobhya is the path of the middle way. Furthermore, there are the brief presentation, the extensive presentation, and the very extensive presentation from the scriptures; since these are clear in the commentary on the empowerment itself, they are not written here. That is the wisdom-gnosis empowerment, which brings joy to the mind. The fourth is the union in the essence of dependent origination, inseparable from the three joys that are the nature of wisdom-gnosis; that is the fourth. Master Nāgārjuna explained that these are the action seals (karmamudrā), which produce the result that accords with the cause. The dharma seal (dharmamudrā) is the very appearance of the various phenomena of appearance and sound.

དེ་ཡང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉིད་ལས་གྲོལ་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྟོག་པ་འབྱུང་བ་དང་། སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྟོག་པ་འགགས་ཤིང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་གཟུགས་སུ་གནས་པ་དང་། སྣ་ཚོགས་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་མེད་པ་དང་། སྣ་ཚོགས་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གཉིས་ཀའི་རྟོག་པ་མི་དམིགས་པ་དང་བཞི་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་དགའ་བ་དང་། མཆོག་དགའ་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་དང་། དགའ་བྲལ་ལོ། ། དེས་ན་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དངོས་པོ་མ་བཅོས་པའི་རང་བཞིན་ལས་མ་བཅོས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྟེ། དྲི་མ་མེད་པའི་འབྲས་བུར་བརྗོད་དོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ནི་མཐའ་དབུས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་དང་། ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་དང་མི་འགྱུར་བ་དང་། དུས་ཐམས་ཅད་པའོ། ། དེས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་པ་སྟེ། སྐད་ཅིག་མ་བཞི་དང་། དགའ་བ་བཞི་དབྱེ་བ་ནི་མེད་དོ། ། འོན་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལ་ལྟོས་ནས་དགའ་བ་བཞི་བཞག་སྟེ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དགའ་བའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དགའ་བྲལ་ལོ། །

Furthermore, there are four stages: the arising of various conceptualizations from the coemergent state of the action seal (karmamudrā); the cessation of various conceptualizations and abiding in the form of the coemergent; the non-existence of both the various and the coemergent; and the non-apprehension of the conceptualizations of both the various and the coemergent. These four correspond to the joy, supreme joy, coemergent joy, and the joy beyond joy of the dharma seal (dharmamudrā). Therefore, because the uncontrived Mahāmudrā arises from the uncontrived nature of reality, the dharma seal is called the "ripened fruit." Mahāmudrā is the essence of the non-arising of all phenomena, the union of the two truths, free from the conceptualizations of subject and object, and the abandonment of the obscurations of the afflictions and the cognizable. It is the experience of the specific characteristic of reality just as it is, and is called the "stainless fruit." Its essence is that all phenomena, whether central or peripheral, are formless, all-pervasive, unchanging, and timeless. Thus, Mahāmudrā is the manifest buddhahood in a single instant; in it, there is no differentiation of the four instants or the four joys. Nevertheless, in relation to the four seals, the four joys are established: the action seal is joy; the dharma seal is supreme joy; the great seal is coemergent joy; and the commitment seal (samayamudrā) is the joy beyond joy.

དེ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དུས་སུ་བླ་མའི་ཞལ་ལ་ལྟོས་པར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཚོན་པར་བྱེད་པ་འབྲས་བུ་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དེ་ཡང་རྗེ་བཙུན་གྱིས་ཐབས་མཚོན་པ་དང་། རྗེ་བཙུན་མས་ཤེས་རབ་མཚོན་པ་དང་། འཁྱུད་པས་གཉིས་སུ་མེད་པ་མཚོན་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཡང་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་བདུན་པོ་དག་པར་བྱས་ནས་རྒྱུའི་ཧེ་རུ་ཀ་བསྐྱེད་པ་དང་། ལྷ་མོའི་འཁོར་ལོ་སྤྲོ་བ་དང་། ཉི་མ་དང་ཟླ་བར་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་སུ་ཞུ་བ་དང་། ལྷ་མོའི་དབྱངས་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་དང་། འབྲས་བུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་གྱུར་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་དགའ་བ་བཞི་སྟེ་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། ། འབྲས་བུ་ལྷའི་འཁོར་ལོ་འདི་ནི་འགྲོ་བའི་དོན་འཛིན་པར་བྱེད་པས་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལ་དགའ་བ་བཞི་བཞི་སྟེ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་མན་ངག་སློབ་དཔོན་གཉིས་མེད་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་བཛྲ་པཱ་ཎི་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱལ་བས་བསྒྱུར་བའོ། །

That very [suchness] should be looked to in the face of the guru at the time of the Wheel of Dharma just as it is. The samaya-mudrā is the maṇḍala of the resultant deity, which symbolizes suchness. Furthermore, it is called "samaya" because the Venerable One symbolizes method, the Venerable Lady symbolizes insight, and their embrace symbolizes non-duality. Moreover, having purified the seven stages of the generation process, the generation of the causal Heruka, the radiation of the circle of goddesses, the melting into the form of the bindu within the sun and moon, the exhortation by the melody of the goddesses, and the transformation into the resultant Vajradhara are the four joys of the samaya-mudrā, respectively. This resultant circle of deities is described as the "fruit of human effort" because it sustains the welfare of migratory beings. Thus, one should understand that there are four joys for each of the four mudrās, making sixteen in total. The Instruction on the Four Mudrās composed by the master Advayavajra is complete. It was translated by the Indian abbot Vajrapāṇi and the Tibetan translator, the monk Tsultrim Gyalwa.