A Treasury of Dohās

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། དོ་ཧ་ཀོ་ཥ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དོ་ཧ་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་མེད་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཨེ་མ་ཧོ། ། སྲིད་དང་ཞི་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མཁའ་ལྟར་རྣམ་པར་དག། མཚོན་བྱའི་གནས་ལུགས་མེད་པས་ཐ་སྙད་ཚིག་ལམ་ཆད། ། རང་བཞིན་སྤྲོས་མེད་ངོ་བོ་ལྟོས་ཆོས་ཀུན་དང་བྲལ། ། བརྟག་དང་དཔྱད་དུ་མེད་ཅིང་མཚོན་པའི་དཔེ་དང་བྲལ། ། དཔེ་བྲལ་ཉིད་ལའང་མི་གནས་བློ་ཡི་ཡུལ་ལས་འདས། ། རྟག་མིན་ཆད་མིན་འཁོར་དང་མྱ་ངན་འདས་པ་མིན། ། སྣང་མིན་སྟོང་མིན་དངོས་དང་དངོས་མེད་སྐྱེ་མེད་མིན། ། ཆོས་ཉིད་གཉུག་མ་མ་ཡིན་བློ་ལས་འདས་པའང་མིན། ། མིན་པའང་མིན་ཞིང་ཡིན་མིན་བློ་ཡིས་བརྗོད་མེད་ཕྱིར། ། གཉིས་ཆོས་གང་དང་འབྲེལ་མེད་གཟོད་ནས་མཉམ་པ་ཉིད། ། ངོ་བོ་ངེས་ཚིག་བྱེད་པའི་ལས་རྣམས་བཤད་པ་ཡང་། ། རི་བོང་རྭ་རྫུན་དེ་ཡི་རྣོ་རྟུལ་རྫུན་དང་མཚུངས། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་དེ་དང་ཁྱད་པར་མེད། ། ཇི་ལྟར་སྣང་ཞིང་སྲིད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཆོས་ཅན་རྣམས། ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་མིང་ཙམ་སྒྲ་ཙམ་བཏགས་པ་ཙམ། ། མིང་དང་དོན་ལ་ཁྱད་པར་བྱེ་བྲག་ཅུང་ཟད་མེད། ། གདོད་ནས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་གཞན་ནས་བཙལ་དུ་མེད། ། སེམས་ཉིད་མིང་སྟོང་སྤྲོས་བྲལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ནམ་མཁའ་རང་བཞིན་གདོད་ནས་མིང་སྟོང་ཡིན་དང་མཚུངས། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་མཚན་མའི་སྤྲོས་དང་བྲལ། ། མཁའ་ལྟར་ཀུན་ལ་ཁྱབ་ཅིང་འཕོ་དང་འགྱུར་བ་མེད། ། དུས་རྣམས་ཀུན་དུ་སྟོང་ཞིང་ཡེ་ནས་བདག་མེད་དེ། །

In the language of India: Dohakoṣa-nāma. In the language of Tibet: Doha mdzod ces bya ba (The Treasury of Dohas). Homage to the glorious Vajrasattva. Homage to the Blessed One Nairātmyā. Emaho! The Mahāmudrā of existence and peace is by its very nature as pure as space. Since there is no abiding mode to be characterized, the path of conventional words is severed. Its nature is free from conceptual elaboration, its essence devoid of all dependent phenomena. It cannot be examined or analyzed, and it is beyond any illustrative example. It does not even abide in that state of being beyond example; it transcends the domain of the intellect. It is neither eternal nor annihilated, neither saṃsāra nor nirvāṇa. It is neither appearance nor emptiness, neither an entity nor a non-entity, and not even unborn. It is not the primordial nature of phenomena, yet it is not something beyond the intellect. Because it is not "not" and is not "is," it is inexpressible by the intellect. It is primordially equal, unrelated to any dualistic phenomena. Even the explanations of its essence, etymology, and functional activity are like the sharpness or dullness of a rabbit’s horn—they are false. All phenomena are no different from that characteristic. All conventional phenomena, however they appear and exist, are without intrinsic nature; they are mere names, mere sounds, and mere designations. There is not the slightest distinction or difference between the name and the object. Being coemergent from the beginning, it is not to be sought elsewhere. The nature of mind, empty of names and free from elaboration, is Mahāmudrā. It is like space, which is primordially empty of names by its very nature. By its very essence, it is unborn and free from the elaborations of signs. Like space, it pervades all and is without transition or change. At all times it is empty, and from the very beginning it is selfless.

དྲན་རྟོག་མཚན་མ་མེད་དེ་སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་བོ་ལྟར། ། མ་བཅིང་མ་གྲོལ་གཉུག་མའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་སོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྤྲུལ་པ་ལ། ། སྤྲུལ་པའི་ངོ་བོ་ཡེ་ནས་སྐྱེ་མེད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། ། བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་གཉིས་སྣང་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། ཆོས་ཉིད་གཉུག་མ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རོལ་པའོ། ། རོལ་པ་ཉིད་ལ་བདེན་མེད་མི་བརྟན་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ། གནས་ལུགས་སྟོང་པའི་རྒྱ་ལས་ནམ་ཡང་མ་འདས་སོ། ། ཁ་ཅིག་དབང་བསྐུར་བ་ཡིས་ཡོངས་སུ་གདུང་བར་བྱེད། ། ཁ་ཅིག་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཟེར་ཞིང་ཕྲེང་བ་ཡོངས་སུ་བགྲང་། ། ཁ་ཅིག་བཤང་གཅི་ཁྲག་དང་ཁུ་བ་ཤ་རྣམས་ཟ། ། ཁ་ཅིག་རྩ་དང་རླུང་གི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་སྟེ་ཡོངས་སུ་འཁྲུལ། ། ཨེ་མ་ཧོ། ། བླ་མ་དམ་པས་ཟིན་པས་ཅིག་ཤོས་འདི་ལྟར་རྟོགས། ། གང་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཕྱིར་ཡང་དག་རྟོགས་པ་མེད། ། རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་མེད་པས་ཕྱོགས་རིས་མཐའ་དང་བྲལ། ། བྲལ་དང་མ་བྲལ་མེད་པས་མཉམ་ཉིད་གཉུག་མའི་ངང་། ། འདི་ལྟར་རྟོགས་ན་ངེས་པར་གཞན་དུ་དྲི་ས་མེད། ། སྣ་ཚོགས་ཆོས་སྐུར་གསལ་བས་སྤོང་ལེན་སེམས་མི་འབྱུང་། ། བསྒོམ་དང་མི་བསྒོམ་མེད་ཅིང་མཚན་མས་གོས་པ་མེད། ། སྣང་དང་མི་སྣང་ཡུལ་ལ་ནམ་ཡང་བརྟེན་མི་བྱེད། ། བྱ་དང་བྱེད་པའི་སེམས་མེད་དམིགས་པ་ཀུན་དང་བྲལ། ། རེ་དང་དོག་པའི་སེམས་མེད་ཀུན་ལ་ཞེན་པ་ལོག། བླ་མས་བསྟན་པས་གཉུག་མའི་གནས་ལུགས་རྟོགས་གྱུར་ན། ། དྲན་རིག་སྣ་ཚོགས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རང་རླག་སྟེ། ། རྣམ་ཤེས་ཡུལ་ལ་མི་གནས་ཆགས་ཞེན་ཀུན་བྲལ་བས། ། མ་བཅོས་གཉུག་མའི་ངང་དུ་ཆོས་ཀུན་གྲོལ་བར་འགྱུར། །

Thoughts and signs are without reality, like the water of a mirage; Unbound and unliberated, they do not waver from the innate state. All sentient beings are the emanations of Mahāmudrā; The essence of these emanations is the primordially unborn Dharmadhātu. All dualistic appearances and signs, such as pleasure and pain, Are the play of the innate Mahāmudrā, the nature of phenomena. Since this very play lacks true existence and is unstable and changing, It never transcends the seal of the empty natural mode of being. Some are completely tormented by receiving empowerments; Some utter "Hūṃ Phaṭ" and count their rosaries; Some consume excrement, urine, blood, semen, and flesh; Some meditate on the yoga of the channels and winds and are utterly deluded. Emaho! Those held by the sublime guru realize it in this way: Since everything is delusion, there is no "correct" realization. Without an object of realization or a realizer, it is free from the extremes of partiality. Since there is neither separation nor non-separation, it is the innate state of equality. If one realizes it in this way, there is certainly no need to seek elsewhere. Since the manifold is clear as the Dharmakāya, the mind of acceptance and rejection does not arise. There is neither meditation nor non-meditation, and it is unstained by signs. One never relies on objects, whether appearing or non-appearing. Without a mind of agent or action, it is free from all focal points. Without a mind of hope and fear, attachment to all things is reversed. When the innate natural mode is realized through the guru’s instruction, The various movements of mindfulness and awareness are naturally dissolved into the Dharmadhātu. Consciousness does not dwell on objects, and being free from all attachment and clinging, All phenomena are liberated within the uncontrived, innate state.

ཀུན་ལ་མ་ཆགས་ང་རྒྱལ་ལ་སོགས་དྲི་མ་བྲལ། ། གུས་པར་ལྡན་ཞིང་དམ་པས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པ་དང་། ། གང་ཡང་ཡིད་བྱེད་བྲལ་ན་དྲི་མེད་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་དག་པས་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་འཆར། ། གཉུག་མ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པར་མ་གྱུར་ན། ། རྟག་ཏུ་གཉིས་འཛིན་དབང་གིས་ཀུན་ལ་ཞེན་གྱུར་པས། ། བསམ་རིག་རབ་རིབ་སྣ་ཚོགས་རྒྱུན་དུ་སྐྱེ་འགྱུར་ཞིང་། ། མ་ནོར་དོན་ལ་མི་གནས་སྲིད་པར་འཁོར་ཞིང་འཁྱམ། ། སྙན་གྲགས་བསྙེན་བཀུར་ཀུན་ལ་ཆགས་ཞིང་ཞེན་པ་དང་། ། ཐོས་བསམ་གོ་རྟོགས་ཆེ་དང་ཉམས་མྱོང་བཟང་པོ་དང་། ། དངོས་གྲུབ་བྱིན་རླབས་ནུས་པའི་རྟགས་བྱུང་བཅོས་མའི་ལམ། ། དོན་གྱིས་དྲི་མ་ཡིན་ཕྱིར་མཁས་པས་ཡིད་མི་གཏད། ། དེ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་གཉིས་མཐའི་ཕྱོགས་ལྷུང་ན། ། འཁོར་བར་འཁོར་ཞིང་སྲིད་པའི་རྩ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ། ཀུན་གྱི་གཞི་རྩ་ཡིད་ཀྱི་རི་བོ་གང་ཡིན་ལྟོས། ། བལྟས་པས་མ་མཐོང་ཡིད་དང་བྲལ་ན་ངེས་པར་གྲོལ། ། སེམས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་འདི་ཞེས་མེད་པས་ན། ། དེ་ལ་སྒོམ་དང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་གཉིས་སུ་མེད། ། ཡོད་མེད་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་མ་ཡེངས་ངང་ལ་ཞོག། སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྐྱེ་མེད་བློ་ལས་འདས་པ་དང་། ། མཐའ་བྲལ་ལ་སོགས་གང་ཡང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན། ། གནས་ལུགས་དོན་ལ་མི་གནས་ཤིན་ཏུ་ཡེངས་པའོ། ། སྟོང་དང་མི་སྟོང་རྩིས་མེད་ལྷུག་པའི་ངང་ལ་ཞོག། གཞག་དང་མི་གཞག་མེད་པར་རང་དགའ་ཡན་པར་ཐོང་། ། བཏང་དང་བཟུང་བའི་སེམས་མེད་རོ་ལངས་ཇི་བཞིན་གྱིས། ། དེ་ཉིད་གནས་ལུགས་རིག་ནས་དེ་ཡི་ངང་གནས་ན། ། གཉིས་སྣང་མཚན་མའི་བག་ཆགས་མྱུར་དུ་འཇིག་པར་འགྱུར། །

Unattached to all, free from the stains of pride and the like, Possessing devotion and fully embraced by the sublime, When free from any mental engagement, one is stainless and without doubt. Through the purity of the knower and the known, the nature of phenomena (dharmatā) dawns directly. If the innate Mahāmudrā is not realized, One will always be attached to everything through the power of dualistic grasping. Various dimmed perceptions of thought and cognition will arise continuously; Not abiding in the unerring meaning, one wanders and roams in cyclic existence. Attachment and clinging to fame, reputation, and all forms of honor, Great learning, reflection, and understanding, excellent experiences, And the appearance of signs of accomplishments, blessings, and power—these are artificial paths. Since they are in fact stains, the wise should not place their trust in them. If one engages the mind with that very [artificiality] and falls into the side of dualistic extremes, One will wander in saṃsāra; because this is the root of existence, Look at whatever is the mountain of the mind, the ground and root of all. When looking, nothing is seen; if one is free from the mind, one is certainly liberated. Since the mind cannot be identified as "this" within the expanse of phenomena (dharmadhātu), There is no duality of meditation and an object to be meditated upon. Without conceptualizing existence, non-existence, or anything at all, rest in the state of non-distraction. When one engages the mind with emptiness, the unborn, that which transcends the intellect, Or with the freedom from extremes and so forth, one does not abide in the actual mode of being; it is a state of extreme distraction. Without calculating whether things are empty or not empty, rest in a state of relaxed ease. Without anything to be settled or not settled, let it be in its own natural, loose state. Without a mind that lets go or grasps, act like a reanimated corpse. If, having realized that very mode of being, one abides in that state, The habitual tendencies of dualistic appearance and signs will swiftly be destroyed.

རྟོགས་པའི་ངང་ལ་མི་གནས་མཚན་མས་གཡེངས་གྱུར་ན། ། གཉིས་སྣང་མཚན་མའི་བག་ཆགས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། རབ་རིབ་ཅན་གྱི་མིག་གི་ནང་དུ་ཤེས་གྱུར་ཀྱང་། ། མིག་གི་ནད་མ་བྱང་བར་རབ་རིབ་སྣང་མི་ལྡོག། གནས་ལུགས་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་ཉམས་ལ་ཞེན་པ་དང་། ། དེ་ཉིད་དོན་ལ་གོམས་ཤིང་བསྒོམས་ན་གོལ་བའི་རྒྱུ། ། མཐུན་འཇུག་རྣམས་ལ་ཆགས་སྡང་སྐྱེ་ཕྱིར་འཆིང་བའོ། ། མི་མཐུན་རྐྱེན་ངན་ཐམས་ཅད་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་སྟེ། ། མི་མཐུན་རྐྱེན་གྱིས་རྣལ་འབྱོར་ཉམས་ཀྱི་གསལ་འདེབས་ཕྱིར། ། རྐྱེན་ངན་མི་སྤང་དེ་ཉིད་ཤེས་པས་དེ་ལ་སྦྱང་། ། དེ་ལྟར་སྐྱོང་ཞིང་ཉམས་རྟོགས་མཐར་འབྱིན་སྤྱོད་པ་སྟེ། ། གྱི་ལིང་དག་ལ་ལྕག་གིས་བསྐུལ་བ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་རྟོགས་ལྡན་ཉམས་བཟང་སྤྱོད་པའི་གྲོགས་མེད་ན། ། ཇི་ལྟར་མི་ལྡན་སྐྱེས་བུ་དག་ནི་རྐང་པ་མེད་དང་མཚུངས། ། དོན་དམ་རྣལ་མ་ཆགས་མེད་དོན་ལ་སྤྱད་བྱ་སྟེ། ། མི་སྤང་མི་སྒྲུབ་མི་ཞེན་མི་སྤྱོད་མི་འགོག་པར། ། རང་ལུས་ཅི་བདེར་སྤྱོད་པ་རབ་མཆོག་དམ་པའོ། ། ཀུན་རྫོབ་སངས་རྒྱས་མི་རོའི་གདེང་ཆེན་ལྡན་གྱུར་ཀྱང་། ། སེམས་ཅན་ཚོགས་ཆེན་མི་སྤང་ཅི་ནུས་འབད་པར་བྱ། ། འཁོར་བ་དག་ལ་དོག་པའི་སེམས་མེད་འཇིགས་བྲལ་ཡང་། ། སྡིག་པའི་ལས་རྣམས་ཕྲ་མོ་དག་ནས་འཛེམ་པར་བྱ། ། ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་མཁའ་ལྟར་རྩ་བྲལ་རྟོགས་གྱུར་ཀྱང་། ། ཆགས་སྡང་འཛིན་ཆགས་མཐའ་དག་རྩད་ནས་སྤང་བར་བྱ། ། ཆོས་ཉིད་མཐའ་བྲལ་ཟང་ཐལ་ཆེན་པོའི་དོན་རྟོགས་ཀྱང་། ། བརྟན་པ་མ་ཐོབ་བར་དུ་ཉམས་རྟོགས་གཞན་ལ་གསང་། ། དོན་དམ་བདག་གཞན་གཉིས་སུ་མེད་པ་རྟོགས་གྱུར་ཀྱང་། །

If one does not abide in the state of realization and is distracted by signs, the habitual tendencies of dualistic appearance will not be reversed. Just as one may recognize the presence of a cataract within the eye, yet the vision of the cataract will not cease until the eye disease is cleared. To mentally engage with the natural state while clinging to experiences, or to familiarize oneself with and meditate upon that very reality, is a cause of straying. Because attachment and aversion arise toward those who are harmonious, it is a bondage. All adverse conditions and unfavorable circumstances are the supreme siddhi, for adverse conditions serve to clarify the yogi’s experience. Do not abandon adverse conditions; by knowing their nature, train in them. Sustaining practice in this way is the conduct that brings experience and realization to their ultimate conclusion, just like a horse being spurred by a whip. If a realized practitioner lacks a companion for conduct who possesses good experience, they are like a person without legs. One should practice the genuine ultimate, the meaning of non-attachment. Without abandoning, without achieving, without clinging, without acting, and without blocking, to conduct oneself as one pleases within one’s own body is the most supreme and sacred. Even if one possesses the great confidence of the conventional Buddha as a corpse, one should not abandon the great assembly of sentient beings but should strive for them as much as possible. Even if one is fearless and without a narrow mind regarding saṃsāra, one should avoid even the slightest of sinful actions. Even if one realizes that all phenomena are empty like space and devoid of a root, one must uproot all attachment, aversion, and grasping. Even if one realizes the meaning of the great, unimpeded, and limitless nature of phenomena (dharmatā), one should keep one’s experience and realization secret from others until stability is attained. Even if one realizes the ultimate non-duality of self and other, [one should remain humble].

ཀུན་རྫོབ་འགྲོ་ལ་ཕན་པའི་དོན་ཆེན་དག་ལ་བསམ། ། འདྲེན་པ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་གདེང་དང་ལྡན་གྱུར་ཀྱང་། ། བཀའ་དྲིན་ཅན་གྱི་བླ་མ་སྤྱི་བོའི་གཙུག་ཏུ་བཀུར། ། ཆགས་ཤིང་ཞེན་པར་བཅས་པས་ཀུན་ལ་དགག་སྒྲུབ་བྱེད། ། རྒྱུད་དང་མི་འཚམ་འགལ་བའི་སྤྱོད་པ་གོལ་བའོ། ། མཐོང་བྱ་མཐོང་བྱེད་མེད་པས་ཐ་དད་རང་སར་གྲོལ། ། ཉམས་སུ་མྱོང་མཁན་སྟོར་བས་རྩོལ་སྒྲུབ་ཀུན་དང་བྲལ། ། ཐོབ་བྱའི་འབྲས་བུ་སྟོར་བས་རེ་དོག་ཀུན་ལས་གྲོལ། ། ང་བདག་རྩད་ནས་ཐོན་པས་བདུད་ཀྱི་གཡུལ་ལས་རྒྱལ། ། དངོས་འཛིན་རང་སར་ཞིག་པས་འཁོར་འདས་ཀུན་ལ་གྲོལ། ། རིག་པ་གཞི་ལ་དག་པས་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བརྗོད། ། ཆོས་བློ་ཟད་སར་ཟད་པས་མྱ་ངན་འདས་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར། ། མ་བཅོས་མ་བསྒྱུར་སྤངས་ཐོབ་ཀུན་ལས་ཡོངས་སུ་གྲོལ། ། ཨེ་མ་ཧོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་ཟབ་མོའི་སྒྲ་ཆེན་དེ། ། གདགས་གཞི་གང་ཡིན་སྟོང་པ་ཞེས་བྱའང་བཏགས་པ་ཙམ། ། སྐད་ཅིག་ངོ་བོས་སྟོང་པར་བདག་མེད་སུ་ཡིས་རྟོགས། ། རྟོག་མཁན་ཉིད་མེད་མིང་ཙམ་སྒྲ་ཙམ་བཏགས་པ་ཙམ། ། དེ་ཉིད་ཡང་དག་མ་ཡིན་གདུལ་བྱའི་སྣང་བའོ། ། གདུལ་བྱ་ཉིད་ལའང་བདག་མེད་སྒྱུ་མ་སྤྲུལ་པ་འདྲ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བྱིས་པའི་བློས་བརྟགས་སོ། ། འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་ཞེས་བྱ་མིང་ཙམ་བཏགས་པ་ཙམ། ། འཁྲུལ་པར་ཚོར་ཞིང་རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་སུ་ཞིག་ཡིན། ། འབྲས་བུ་མྱང་འདས་རྡུལ་ཙམ་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་ན། ། གྲོལ་དང་མ་གྲོལ་ཞེས་བྱ་གློ་བུར་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ། ། ནམ་མཁའ་ཞི་ཞིང་དག་ལ་མེད་པ་གྲོལ་ལམ་ཅི། ། ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་ཞེས་བྱའང་ནན་གྱིས་བཏགས་པ་སྟེ། །

Contemplate the great purpose of benefiting beings on the conventional level. Though you possess the confidence of not relying on other guides, honor the gracious guru upon the crown of your head. To engage in refutation and proof toward all things with attachment and clinging is a deviant conduct that contradicts the tantras. Since there is neither object to be seen nor subject that sees, duality is liberated in its own place. Since the experiencer has vanished, one is free from all effort and achievement. Since the result to be attained has vanished, one is liberated from all hope and fear. Since the "I" and "self" have been uprooted, one is victorious over the hosts of Māra. Since grasping at reality has collapsed in its own place, one is liberated from all of saṃsāra and nirvāṇa. Since awareness is pure in the ground, it is called "perfect buddhahood." Since the mind of phenomena has been exhausted to its limit, it is explained as "nirvāṇa." Thus, uncontrived and unaltered, one is completely liberated from all abandonment and attainment. Emaho! That great sound of the profound called "Mahāmudrā" is merely a designation for whatever serves as the basis of imputation. Who has realized that the essence of each moment is empty and selfless? The one who realizes it does not exist; it is a mere name, a mere sound, a mere imputation. That itself is not ultimate; it is the appearance of those to be trained. Even the trainees themselves are selfless, like illusions or emanations. What is called "Mahāmudrā" is an imputation by the intellect of the childish. "Delusion" and "non-delusion" are merely names and mere imputations. Who is the person of awareness that perceives delusion? If there is not even a speck of the result of nirvāṇa to be found or observed, then "liberated" and "unliberated" are adventitious superimpositions. Since space is peaceful, pure, and non-existent, what liberation could there be? Even "conventional" and "ultimate" are insistently imputed.

ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་བདེན་པ་གཉིས་མེད་ཆོས་དབྱིངས་མེད། ། དོ་ཧ་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་བིརྺ་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཤྲཱི་བཻ་རོ་ཙ་ནས་རང་འགྱུར་དུ་བསྒྱུར་བའོ། ། ། ། བརྒྱུད་པ་ནི་བིརྺ་པ། ནག་པོ་པ། སློབ་དཔོན་སྒྲ་མཁན་ཞབས། སློབ་དཔོན་པུ་ར་པ། ཤྲཱི་བཻ་རོ་ཙ་ནའོ། །

In the dharmadhātu, the two truths do not exist, and the dharmadhātu itself does not exist. This concludes the Dohakoṣa, composed by the lord of yogins, Virūpa. It was translated into Tibetan by the Indian abbot Śrī Vairocana himself. The lineage is: Virūpa, Kṛṣṇācārya, the master Śabdavid, the master Purāpa, and Śrī Vairocana.