The Song of Performing Deeds called “The Treasury of Dohās”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། དོ་ཧ་ཀོ་ཥ་ནཱ་མ་ཙརྱ་གཱི་ཏི། བོད་སྐད་དུ། དོ་ཧ་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ་སྤྱོད་པའི་གླུ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བདུད་ཀྱི་སྟོབས་རབ་ཏུ་འཇོམས་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཇི་ལྟར་རླུང་གིས་བརྒྱབ་པས་མི་གཡོ་བའི། ། ཆུ་ལ་གཡོ་བས་རྦ་རླབས་རྣམས་སུ་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་རྒྱལ་པོས་མདའ་བསྣུན་སྣང་བ་ཡང་། ། གཅིག་ཉིད་ན་ཡང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བྱེད། ། ཇི་ལྟར་རྨོངས་པས་བཟློག་ནས་བལྟས་པ་ཡིས། ། མར་མེ་གཅིག་ཉིད་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ལྟར། ། དེ་ལ་བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་གཉིས་མེད་ལ། ། ཀྱེ་མ་བློ་ནི་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོར་སྣང་། ། ཁྱིམ་དུ་མར་མེ་མང་པོ་སྦར་གྱུར་ཀྱང་། ། མིག་མེད་པ་ལ་མུན་པར་གནས་པ་ལྟར། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་བྱས་ཀྱང་། ། ཉེ་ཡང་རྨོངས་པ་དག་ལ་ཤིན་དུ་རིང་། ། ཆུ་བོ་སྣ་ཚོགས་པ་ཡང་རྒྱ་མཚོ་གཅིག་ཉིད་དང་། ། རྫུན་པ་དུ་མ་དག་ཀྱང་བདེན་པ་གཅིག་གིས་འཇོམས། ། ཉི་མ་གཅིག་དང་སྣང་བར་གྱུར་པ་ཡིས། ། མུན་པ་དུ་མ་དག་ཀྱང་འཇོམས་པར་བྱེད། ། ཇི་ལྟར་ཆུ་འཛིན་གྱིས་ནི་རྒྱ་མཚོ་ལས། ། ཆུ་བླངས་ནས་ནི་ས་གཞི་གང་བྱས་ཀྱང་། ། དེ་ནི་མ་ཉམས་ནམ་མཁའ་དག་དང་མཉམ། ། འཕེལ་བ་མེད་ཅིང་འགྲིབ་པ་དག་ཀྱང་མེད། ། རྒྱལ་བའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཡོངས་གང་བའི། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ཉིད། ། དེ་ལས་འགྲོ་བ་སྐྱེ་ཞིང་འགག་པ་སྟེ། ། དེ་ལ་དངོས་དང་དངོས་པོ་མེད་པའང་མེད། ། དམ་པའི་བདེ་བ་སྤངས་ནས་གཞན་དུ་འགྲོ། ། རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་ལ་རེ་བར་བྱེད། ། རང་གི་ཁར་བཅུག་སྦྲང་རྩི་ཉེ་བ་ནི། །

In the language of India: Dohākośa-nāma-caryā-gīti. In the language of Tibet: Dohā mdzod ces bya ba spyod pa'i glu (The Song of Conduct Entitled the Treasury of Dohās). Homage to the noble Mañjuśrī! Homage to the one who utterly subdues the forces of Māra! Just as when struck by the wind, the water that was motionless Becomes waves through its agitation, So too, O King Saraha, appearances, Though they are but one, manifest in various ways. Just as when looked at by the deluded in reverse, A single lamp appears as two, So too, though there is no duality of the seen and the seer, Alas, the mind appears as dual entities. Though many lamps are lit within a house, It remains in darkness for one who has no eyes; Though the coemergent pervades everything, Though it is near, it is very far for the deluded. Just as various rivers are but a single ocean, And many falsehoods are overcome by a single truth, A single sun, by becoming light, Overcomes many forms of darkness. Just as the clouds take water from the ocean And fill the earth, yet that [ocean] remains Unimpaired and equal to space, Neither increasing nor decreasing; The nature of the single coemergent, Completely filled with the excellence of the Victors, From it, beings arise and cease, Yet in it, there is neither entity nor non-entity. Having abandoned sublime bliss, they go elsewhere, And place their hopes in pleasures born of conditions. The honey held in one's own mouth is near, yet...

འཐུང་བར་མི་བྱེད་ཤིན་དུ་རིང་བར་འགྱུར། ། བྱོལ་སོང་དག་གིས་སྡུག་བསྔལ་མི་བྱེད་ལ། ། མཁས་པ་དག་གིས་དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བྱེད། ། ཅིག་ཤོས་ནམ་མཁའི་བདུད་རྩི་འཐུང་བར་བྱེད། ། གཞན་ནི་ཡུལ་རྣམས་དག་ལའང་རྣམ་པར་ཆགས། ། བཤང་བའི་སྲིན་བུ་དྲི་ལ་ཆགས་པ་ནི། ། ཙནྡན་དག་ལ་དྲི་ངན་དག་ཏུ་སེམས། ། ཇི་ལྟར་མྱ་ངན་འདས་པ་སྤངས་ནས་ནི། ། སྲིད་པའི་འབྱུང་གནས་མཐུག་པོས་ཆགས་པར་བྱེད། ། བ་ལང་རྐང་རྗེས་ཆུ་ཡིས་གང་བྱས་ཀྱང་། ། ཇི་ལྟར་དེ་ཡང་སྐམ་པར་འགྱུར་བ་བཞིན། ། ཕུན་ཚོགས་མ་ཡིན་ཕུན་ཚོགས་བརྟན་པའི་སེམས། ། ཡང་ན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྐམ་པར་འགྱུར། ། ཇི་ལྟར་རྒྱ་མཚོ་བ་ཚ་ཅན་གྱི་ཆུ། ། ཆུ་འཛིན་ཁ་ཡིས་བླངས་པས་དངར་བར་འགྱུར། ། བརྟན་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ། ། ཡུལ་གྱི་དུག་ཀྱང་བདུད་རྩིར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། བརྗོད་དུ་མེད་ན་སྡུག་བསྔལ་མ་ཡིན་ཏེ། ། བསྒོམ་དུ་མེད་ན་དེ་ཉིད་བདེ་བ་ཡིན། ། ཇི་ལྟར་འབྲུག་གི་སྒྲ་ཡིས་སྡངས་ན་ཡང་། ། ཆར་པ་བབ་པས་ལོ་ཏོག་སྨིན་པར་བྱེད། ། དང་པོ་ཐ་མ་དེ་བཞིན་གཞན་ན་མེད། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་བར་དུ་གནས་པ་མེད། ། ཀུན་དུ་རྟོག་པས་རྨོངས་པའི་ཡིད་ཅན་ལ། ། སྟོང་པ་དང་ནི་སྙིང་རྗེ་བརྗོད་པས་སོ། ། ཇི་ལྟར་མེ་ཏོག་ནང་གནས་སྦྲང་རྩི་ནི། ། བུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་པ་མི་འདོར་རོ། ། རྨོངས་པ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་ཤེས། ། ཇི་ལྟར་མེ་ལོང་ངོས་ཀྱི་བཞིན་གྱི་གཟུགས། ། རྨོངས་པ་མི་ཤེས་པ་ཡིས་བལྟས་པ་ལྟར། ། དེ་ལྟར་བདེན་པ་སྤངས་པའི་སེམས་འདི་ནི། ། མི་བདེན་པ་ལ་མང་དུ་བརྟེན་པར་བྱེད།

One who does not drink will remain very far away; the animals do not experience suffering, yet the wise cause suffering for them. One drinks the nectar of the sky, while the other is utterly attached to sense objects. The dung-worm, attached to its own smell, perceives the scent of sandalwood as foul. Just as one who has abandoned nirvāṇa becomes attached to the thick source of existence, so too, even if a cow’s footprint is filled with water, it will eventually dry up. For one whose mind is stable in what is not prosperity, prosperity itself will dry up. Just as the salty water of the ocean becomes sweet when taken up by the mouth of a cloud, so too, for one who acts for the benefit of others with a stable mind, even the poison of sense objects becomes nectar. If there is nothing to be expressed, there is no suffering; if there is nothing to be meditated upon, that itself is bliss. Just as the crops ripen through the falling rain even when terrified by the roar of thunder, there is no beginning, end, or anything else. It does not abide in the beginning, the end, or the middle. For those whose minds are deluded by conceptualization, emptiness and compassion are taught. Just as the honey dwelling within a flower is known only by the bee, so too, the wise do not discard existence or nirvāṇa; how could the deluded ever fully understand this? Just as a fool, not knowing, looks at the reflection of a face on the surface of a mirror, so too this mind, having abandoned the truth, relies extensively upon the unreal.

། མེ་ཏོག་དྲི་ནི་གཟུགས་སུ་མེད་ན་ཡང་། ། མངོན་སུམ་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར། ། དེ་བཞིན་གཟུགས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་དག་ཀྱང་ཤེས་པར་གྱིས། ། རླུང་གིས་ཆུ་ལ་ཞུགས་ཤིང་དཀྲུགས་པ་ཡིས། ། འཇམ་པའི་ཆུ་ཡང་རྡོ་ཡི་གཟུགས་ལྟར་འགྲོ། ། རྟོག་པས་དཀྲུགས་པས་རྨོངས་པ་གཟུགས་མེད་པ། ། ཤིན་དུ་སྲ་ཞིང་མཁྲེགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། སེམས་གང་དྲི་མ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། ། སྲིད་དང་མྱང་འདས་འདམ་གྱིས་མ་གོས་སོ། ། འདམ་དུ་བཅུག་ན་མཆོག་གི་རིན་པོ་ཆེ། ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱང་གསལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། གཏི་མུག་གསལ་བས་ཡེ་ཤེས་མི་གསལ་ཏེ། ། གཏི་མུག་གསལ་བས་སྡུག་བསྔལ་གསལ་བ་ཡིན། ། ཇི་ལྟར་ས་བོན་ལས་ནི་མྱུ་གུ་འབྱུང་། ། མྱུ་གུའི་རྒྱུ་ལས་ཡལ་ག་འབྱུང་བའོ། ། གཅིག་དང་དུ་མ་སེམས་ལ་དཔྱད་པ་ཡིས། ། གསལ་བ་སྤངས་ནས་སྲིད་པ་དག་ཏུ་འགྲོ། ། མཐོང་བཞིན་དུ་ནི་དོང་དུ་འགྲོ་བ་ལ། ། དེ་ལས་སྙིང་རྗེ་བ་ནི་ཅི་ཞིག་ཡོད། ། ཁ་སྦྱོར་བདེ་ལ་ཡོངས་སུ་ཆགས་ནས་སུ། ། འདི་ཉིད་དོན་དམ་ཡིན་ཞེས་རྨོངས་པ་སྨྲ། ། གང་ཞིག་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་ནས་སྒོ་དྲུང་དུ། ། ཀཱ་མ་རཱུ་པའི་གཏམ་ནི་འདྲི་བར་བྱེད། ། རླུང་གི་རྒྱུ་ལས་སྟོང་པའི་ཁྱིམ་དུ་ནི། ། རྣམ་པ་དུ་མའི་ཚུལ་གྱིས་བཅོས་མ་བས། ། ནམ་མཁའ་ལས་བབ་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི། ། གདུང་བས་བརྒྱལ་བར་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། ཇི་ལྟར་བྲམ་ཟེ་མར་དང་འབྲས་ཀྱིས་ནི། ། འབར་བའི་མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པ་ནི། ། ནམ་མཁའི་བཅུད་ཀྱི་རྫས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། ། འདི་དེ་ཉིད་དུ་ཞེན་པར་ཤེས་པ་ཉིད། །

Just as the fragrance of a flower, though formless, Pervades everywhere through direct perception, Likewise, through a nature that is formless, Understand the maṇḍala and the wheel of deities. When water is entered and stirred by the wind, Even gentle water takes on the form of stone. When the formless is stirred by conceptual thought, The deluded mind becomes exceedingly hard and rigid. The mind, whose nature is stainless, Is unsullied by the mud of existence and nirvāṇa. If a supreme jewel is placed in mud, Its light will not shine clearly. When ignorance is clear, wisdom is not clear; When ignorance is clear, suffering is clear. Just as a sprout arises from a seed, And from the cause of the sprout, branches arise. By analyzing the mind as one or many, Having abandoned clarity, one goes into existence. While seeing [the truth], to go into a pit— What could be more pitiable than that? Completely attached to the bliss of union, The deluded say, "This is the ultimate." Like one who has left home and, at the doorway, Asks for news of Kāmarūpa. From the cause of the wind, in an empty house, Various fabricated forms are created. The yogi who has fallen from the sky, Fainting from the heat of his faults, Just as a brahmin, with ghee and rice, Performs a fire offering into a blazing fire, Produced by the substance of the essence of space— Know that this is attachment to reality itself.

ཁ་ཅིག་ཚངས་པའི་གནས་སུ་འོད་སྤར་ནས། ། ལྕེ་ཡིས་ཀུན་དུ་རུ་ཡིས་ལྕེ་ཆུང་བསྐྱོད། ། འཆིང་བར་བྱེད་པ་ཤིན་དུ་དཀྲུགས་བྱས་ཏེ། ། ང་རྒྱལ་དབང་གིས་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་ཟེར། ། རང་རིག་དེ་ཉིད་རིག་པས་གཞན་ལ་སྟོན། ། གང་གིས་བཅིངས་པ་དེ་ཉིད་གྲོལ་ཞེས་ཟེར། ། ཁ་དོག་དབྱེ་བས་འཆིང་བུ་མརྒད་ཟེར། ། རྨོངས་པས་རིན་ཆེར་བརྟག་པ་མ་ཤེས་པས། ། དེ་ནི་ར་གན་གསེར་གྱི་བློ་ཡིས་ལེན། ། ཉམས་མྱོང་ཁྱེར་ནས་དོན་དམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། ། རྨི་ལམ་བདེ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱེད། ། ཕུང་པོ་མི་རྟག་བདེ་བ་རྟག་ཅེས་ཟེར། ། ཨེ་བཾ་ཡི་གེར་རང་གིས་གོ་བར་བྱེད། ། སྐད་ཅིག་དབྱེ་བས་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བཀོད་ཅིང་། ། ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཟེར། ། གཟུགས་བརྙན་ཞེས་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བ་བཞིན། ། ཇི་ལྟར་མ་རྟོགས་སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་ལ་ནི། ། འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་རི་དྭགས་རྒྱུག་པར་བྱེད། ། རྨོངས་པ་སྐོམ་པ་མི་ངོམས་འཆིང་བར་འགྱུར། ། གང་ཞིག་དོན་དམ་ཟེར་ཞིང་བདེ་བ་ལེན། ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དྲན་པ་མེད་པ་སྟེ། ། སེམས་དང་སེམས་ནི་མེད་པར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་མཆོག་གི་མཆོག། མཆོག་གི་དམ་པ་གྲོགས་དག་ཤེས་པར་གྱིས། ། སེམས་ནི་དྲན་མེད་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་སྦྱོར། ། ཉོན་མོངས་ཡོངས་སུ་དག་པའང་དེ་ཉིད་དོ། ། ཇི་ལྟར་འདམ་སྐྱེས་འདམ་གྱིས་མི་ཚུགས་བཞིན། ། སྲིད་འབྱུང་ཉེས་པས་རྒྱལ་ཆོས་མི་གོས་སོ། ། དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མར་ངེས་པར་བལྟ་བྱ་སྟེ། ། འཇིག་རྟེན་འདས་པ་སྐད་ཅིག་ལེན་དང་བཏང་སྙོམས་བྱེད། ། བརྟན་པའི་བློ་ཅན་དེ་དག་གཏི་མུག་འཆིང་བར་འགྱུར། །

Some, having ignited the light in the Brahma-abode, move the uvula with the tongue using the kūrma [method]; having thoroughly agitated the binder, they call themselves "yogis" by the power of pride. They show others that very self-awareness through knowledge, saying, "That which binds is itself liberated." Due to the distinction of color, they call glass "emerald"; through delusion, not knowing how to examine jewels, they take brass with the thought it is gold. Carrying this experience, they attempt to realize the ultimate; they become attached to the bliss of dreams. They say the aggregates are impermanent, yet that bliss is permanent. They understand the syllables E-Vaṃ for themselves. By the distinction of moments, they arrange the four mudrās; through experience, they call it "the co-emergent." They say it is like a reflection in a mirror. Just as a deer, through the power of delusion, runs toward the water of a mirage without realizing it, the deluded are bound by an insatiable thirst. Those who claim it is the ultimate and take hold of bliss are without mindfulness of conventional truth; mind and mind have become non-existent. That very transformation is the supreme of the supreme; O friends, know it as the most excellent. They apply the mind to a non-conceptual meditative absorption; the total purification of afflictions is also that very thing. Just as a lotus born from mud is not defiled by the mud, the Victorious One’s Dharma is not stained by the faults of worldly existence. Furthermore, one must view everything as certain illusion; the supramundane takes and lets go in a single moment. Those of stable intellect are bound by delusion.

རང་བྱུང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་རང་བཞིན་གནས་པ་ཡིན། ། སྣང་འདི་གསལ་བར་དང་པོ་ཉིད་ནས་མ་སྐྱེས་ཏེ། ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་སྤངས། ། དེ་ཉིད་རྒྱུན་དུ་གནས་ཤིང་བསམ་གཏན་གཅིག་པུ་བྱེད། ། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དྲི་མེད་བསམ་གཏན་སེམས་མ་ཡིན། ། བློ་དང་སེམས་དང་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་དེ་བདག་ཉིད། ། འཇིག་རྟེན་གང་དག་གཞན་དུ་སྣང་བ་དེ་བདག་ཉིད། ། སྣ་ཚོགས་མ་ལུས་མཐོང་བྱ་མཐོང་བྱེད་དེ་བདག་ཉིད། ། ཆགས་སྡང་གཏི་མུག་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་དེ་བདག་ཉིད། ། གཏི་མུག་མུན་པར་སྒྲོན་མེ་སྤར། ། ཇི་སྲིད་བློ་ཡི་དབྱེ་བས་ཕྱེ། ། དེ་སྲིད་སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་སྤངས། ། མ་ཞེན་རང་བཞིན་གང་ཞིག་བསམ། ། དགག་པ་མེད་ཅིང་སྒྲུབ་པ་མེད། ། འཛིན་པ་མེད་དེ་བསམ་མི་ཁྱབ། ། བློ་ཡི་དབྱེ་བས་རྨོངས་རྣམས་འཆིང་། ། དབྱེར་མེད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་རྣམ་དག། གཅིག་དང་དུ་མས་རྣམ་བརྟགས་གཅིག་ཉིད་མིན། ། ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་འགྲོ་བ་རྣམ་པར་གྲོལ། ། གསལ་བ་གང་ཞིག་ཤེས་པ་བསྒོམ་པ་བསྟན། ། མི་གཡོའི་སེམས་ནི་བདག་ཉིད་དེ་རུ་གཟུང་། ། དགའ་བ་རྒྱས་པའི་ཡུལ་ཐོབ་པ། ། མཐོང་བའི་སེམས་ནི་རྣམ་པར་རྒྱས། ། ཡུལ་ལ་བྲོས་ཀྱང་ཐ་དད་མེད། ། དགའ་བ་བདེ་བའི་མྱུ་གུ་དང་། ། མཆོག་གི་འདབ་མ་སྐྱེད་པ་སྟེ། ། ཇི་སྲིད་ཕྱོགས་བཅུར་མི་འཕྲོ་བ། ། སྤྲོས་མེད་བདེ་བའི་འབྲས་བུ་ཉིད། ། གང་གིས་གང་དུ་གང་ལ་དེ་དག་མེད། ། དེ་ཡིས་དེ་རུ་དེ་ལ་དགོས་པ་བྱས། ། རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་ནི་མ་ཆགས་པའི། ། གཟུགས་ཉིད་དག་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། སྲིད་པའི་འདམ་ཞེན་ཕག་ལྟ་བུ། །

Self-arisen, inconceivable, it abides as the very nature. These appearances, from the very beginning, have never been born; they are not material, having utterly transcended the nature of form. That itself abides continuously, performing the single-pointed meditative concentration. It is non-mentalization, stainless, and not a mind of meditative concentration. Intellect, mind, and the appearances of the mind are its very self. Whatever appears otherwise in the world is its very self. The entirety of the manifold—the seen and the seer—is its very self. Attachment, aversion, and delusion, even the bodhicitta, are its very self. It is the lamp lit within the darkness of delusion. As long as one is divided by the distinctions of the intellect, for that long the stains of the mind are not abandoned. What nature is there to contemplate without attachment? There is no negation and no affirmation; there is no grasping, for it is inconceivable. The deluded are bound by the distinctions of the intellect. Indivisible and coemergent, it is utterly pure. It is not a single entity, nor is it multiple, as it is analyzed by the one and the many. By mere cognition, beings are liberated. Whatever clarity is shown is the meditation of cognition. The unwavering mind is to be held as that very self. Having attained the object of expanding joy, the mind that sees expands. Even if it flees to objects, there is no duality. It produces the sprout of joyful bliss and the supreme petals; as long as it does not radiate toward the ten directions, it is the very fruit of non-elaborate bliss. By whom, where, and to what—those do not exist. By that, in that, and for that, the purpose is accomplished. The forms of both attachment and non-attachment are emptiness itself. Like a pig stuck in the mud of existence, [it is liberated].

དྲི་མེད་སེམས་གྱུར་སྐྱོན་ཅི་ཡོད། ། གང་ཡང་དག་གིས་མ་གོས་པ། ། དེ་ཡང་དེ་ཡིས་ཅི་ཕྱིར་འཆིང་། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དཔལ་ས་ར་ཧའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ། དོ་ཧ་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ་སྤྱོད་པའི་གླུ་རྫོགས་སོ། །

What fault is there in the stainless mind? Since it is not defiled by anything at all, why should it be bound by that? This concludes the Dohākośa, the song of conduct, composed by the presence of the great lord of yogins, the glorious Saraha.