Achieving the Glorious Suchness

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཏཏྟྭ་སིདྡྷི། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གྲུབ་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ཚེ་འདིས་འགྲུབ་ཀྱི་གཞན་དུ་མིན། ། ལུས་དང་ངག་ཡིད་ལེགས་གནས་པས། ། མེད་པར་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྒྱུན་མི་འཆད། ། མེད་ན་དེ་ཡང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བསྟེན། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་དག་པ་ལས། ། དེ་ལྟར་མིན་ན་ལོག་པར་ལྟུང་། ། དེ་ནས་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱུད་པར་འབྱུང་། ། དེ་ཕྱིར་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་བརླབས་པའི། ། མཁས་པས་དག་པར་སྔོན་འགྲོ་སྤྱད། ། ཇི་ལྟར་ཆུ་ཡི་ཐིགས་པ་ནི། ། རྒྱ་མཚོར་བབས་ནས་ལན་ཚྭར་འགྱུར། ། ལན་ཚྭ་འོ་མའི་མཚོར་ཞུགས་ནས། ། དེ་ཉིད་སླར་ཡང་བདུད་རྩིར་འགྱུར། ། ཇི་ལྟར་དུག་སྦྲུལ་དེ་ཉིད་ཤེས། ། ནུས་པ་འཕྲོག་པར་བྱེད་ནུས་མེད། ། དེ་ཉིད་རྒྱུད་གཞན་དག་ལ་ནི། ། ལྔ་པོའི་གནས་སྐབས་ལས་མི་འདའ། ། གཞན་ཡང་འདོད་པ་ཟིལ་ནོན་ན། ། འདོད་པ་ཉིད་ནི་སྨན་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་དུག་གིས་གདུངས་པ་ལ། ། དུག་ཉིད་སྨན་དུ་ཆེ་བ་ཡིན། ། ཇི་ལྟར་མེ་ཡིས་ཚིག་ལ་མེ། ། ཚེར་མས་ཟུག་ལ་ཚེར་མ་ཉིད། ། དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་ཉེན་ན། ། ཉོན་མོངས་ཉིད་ནི་བདུད་རྩིར་ཆེ། ། དཔེར་ན་དུག་གི་དེ་ཉིད་ཤེས། ། དུག་ཟོས་ཀྱང་ནི་གནོད་མི་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་ཡུལ་གྱི་དེ་ཉིད་ཤེས། ། འདོད་པ་སྤྱོད་པས་གནོད་པ་མེད། ། ཇི་ལྟར་འདམ་གྱི་པདྨ་ནི། ། འདམ་ལ་གནས་ཀྱང་དེས་མི་གོས། ། དེ་ཉིད་རིག་པས་རྟག་ཏུ་ནི། ། འདོད་པ་རོལ་པས་སྤྱད་པར་བྱ། །

In the language of India: Śrī-tattva-siddhi. In the language of Tibet: dPal de kho na nyid grub pa (The Glorious Realization of Suchness). Homage to the glorious Vajrasattva. The awakening of the Buddha, the Vajra, is accomplished in this very life and not otherwise. By abiding well in body, speech, and mind, it will not be accomplished without them. The continuous enjoyment of desired objects will not be accomplished without them either. One should partake of those objects just as one desires; from the purity of non-dual wisdom, if it is otherwise, one falls into error. From that, a succession of sufferings arises. Therefore, the wise, having been blessed by mantra, should first practice purity. Just as drops of water, having fallen into the ocean, become salt, yet when salt enters the ocean of milk, it becomes nectar once again; just as one who knows the nature of a poisonous snake is unable to be robbed of its power; just as the five [elements] do not transcend their respective states in other tantras; and furthermore, if desire is overcome, desire itself is the medicine. Just as for one tormented by poison, poison itself is the great medicine; just as fire is for one burned by fire, and a thorn is for one pierced by a thorn; likewise, when afflicted by the afflictions, the afflictions themselves are the great nectar. For example, one who knows the nature of poison will not be harmed even if they consume poison. Likewise, one who knows the nature of sense objects will not be harmed by indulging in desires. Just as a lotus in the mud is not stained by the mud, so too, one who knows suchness should always enjoy the play of desires.

དེ་ཕྱིར་ཀུན་ནས་དོགས་མེད་པར། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་འགྱུར། ། འདོད་པ་ལྔ་ལ་བརྟེན་བྱས་ན། ། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་ངེས་ཐོབ་འགྱུར། ། དཀའ་ཐུབ་བརྟུལ་ཞུགས་གདུང་བ་ཡིས། ། ཁམས་རྣམས་སྐམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། སྐམས་པས་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར་བ་སྟེ། ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ནི་སེམས་གཡེང་འགྱུར། ། གཡེངས་པས་བྱང་ཆུབ་གཞན་དུ་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་མཆོག་གཉེར་ན། ། དཀའ་ཐུབ་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱད་མི་བྱ། ། ཇི་ལྟར་བདེ་བས་དེ་བཞིན་གནོས། ། བདེ་བ་སྤངས་ན་དངོས་གྲུབ་མེད། ། དེ་བས་ཡིད་འོང་གནས་སུ་ནི། ། ཉམས་དགའི་བུ་མོ་བཅུ་གཉིས་མ། ། ཡིད་འོང་མིག་གི་དཀྱུས་རིང་མ། ། གཟུགས་དང་ལང་ཚོས་རྣམ་པར་མཛེས། ། བརྟན་ཞིང་མི་གཡོ་དམ་ཚིག་ཅན། ། འདམ་ལས་སྐྱེས་པའི་དྲི་འབབ་མ། ། ཆགས་པ་ཆེན་པོའི་རོས་རོལ་པ། ། མཆོག་ཏུ་མཁས་ཤིང་སྒེག་པ་དང་། ། ཉམས་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། རང་ཉིད་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་གནས། ། དམ་ཚིག་ཅན་ནི་རྒྱུད་དག་པའི། ། ནང་དུ་ཉིན་མཚན་འདུ་བར་བྱ། ། སྤུ་ལྡང་འདར་ཞིང་ཆེར་འདར་ལ། ། (མཛུམ་,འཛུམ་)དང་དགོད་དང་རབ་ཏུ་རྒོད། ། མྱོས་པ་དང་ནི་བཅས་པ་ཡི། ། འབེབ་པ་རྣམ་པ་བདུན་དུ་བཤད། ། རེངས་དང་མྱོས་དང་འགྱུར་བ་དང་། ། རོལ་དང་ཡུལ་དང་ཤིན་དུ་འཕེལ། ། རྐང་པ་འདོར་དང་ལག་པ་བསྒྱུར། ། ཕྱག་རྒྱ་མཚན་མ་ལྟ་སྟངས་དང་། ། སྔངས་དང་རྒོད་དང་དྲག་པོ་སོགས། ། ཀི་ལི་ཀི་ལི་ཕྲེང་སྒྲོགས་བྱེད། ། རོལ་པ་དཔའ་བོ་རྣམ་པར་ཉེད། ། ས་བསྐྱོད་ཅ་ཅོའི་བྱེ་བྲག་ལྡན། ། བརྒྱལ་བ་རབ་ཞི་དུ་བས་རྟོགས། ། བྱམས་ཤིང་དགའ་བ་རྒྱ་མཚོ་ནི། །

Therefore, without any doubt whatsoever, one should especially enjoy the sensory pleasures. If one relies upon the five objects of desire, the siddhis will certainly be swiftly attained. Through the torment of asceticism and vows, the bodily constituents (dhātus) will become parched. Through parching, suffering arises; through suffering, the mind becomes distracted. Through distraction, enlightenment is lost to others. Therefore, if one seeks the supreme siddhi, one should not practice asceticism and vows. One should remain just as one is comfortable. If bliss is abandoned, there is no siddhi. Therefore, in a pleasing place, a yogi who is supremely skilled, graceful, and endowed with aesthetic flavor (rasa) should abide in the center of the mandala with twelve delightful maidens. They should be twelve-year-old girls, charming with long, wide eyes, and exquisitely beautiful in form and youth. They should be steadfast, unwavering, and possess the samaya. They should be like the fragrance of a lotus born from the mud, sporting in the flavor of great passion. The yogi, possessing the samaya and a pure continuum, should gather them within for day and night. The seven types of descent (āveśa) are explained as: the bristling of hair, trembling, intense shaking, smiling, laughing, and loud laughter, accompanied by intoxication. Stiffness, intoxication, transformation, sporting, the objects, and great increase; the lifting of the feet, the moving of the hands, mudras, signs, and gazes; terror, laughter, and ferocity; the shouting of "kili kili" and the sounding of garlands; the hero’s sporting and crushing; the shaking of the earth and various clamors; and fainting, which is realized through the smoke-like state of great tranquility. This is the ocean of love and joy.

བདེ་བའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་འོད། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བའི་ཡིད། ། གཉིས་མེད་རྣམ་པར་གསལ་བ་ཡི། ། རྫུ་འཕྲུལ་མངོན་ཤེས་དག་དང་ལྡན། ། དེ་ལྟར་བདེན་དོན་རབ་ཞི་བའི། ། བྱེ་བྲག་བཅུ་གཉིས་དག་གིས་མཛེས། ། ཨེ་ཡི་ཆ་བྱད་བཟང་པོ་གང་། ། དབུས་སུ་བཾ་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། བདེ་བ་ཀུན་གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་ཟ་མ་ཏོག། དེར་ནི་དགའ་བ་སྐྱེ་འགྱུར་ཏེ། ། སྐད་ཅིག་དབྱེ་བས་བྱེ་བ་ནི། ། དགའ་བའི་གྲངས་ཀྱི་རིམ་པ་ཡིས། ། དེ་དག་སོ་སོར་གསལ་བར་བྱས། ། སྟོང་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཉམས་སྦྱར་བས། ། ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ། ། དེ་ཉིད་གསལ་བས་དག་པ་ནི། ། མཆོག་གི་གོ་འཕང་དེ་གསལ་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་མི་གཡོ་ཕྲ་བའི་ཡིད། ། ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་མཚོན་བྱ། ། ཇི་སྲིད་གསལ་བར་མ་གྱུར་པ། ། དེ་སྲིད་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་བྱ། ། རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཐོབ་ནས་ནི། ། རང་དགའི་གཟུགས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། དེར་ནི་སྐད་ཅིག་མ་བཞི་དང་། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་དགའ་བ་བཞི། ། དེ་ལ་སྣ་ཚོགས་སྐད་ཅིག་དང་། ། རྣམ་པར་སྨིན་པ་རྣམ་པར་ཉེད། ། མཚན་ཉིད་མེད་པར་བརྗོད་པ་ཡི། ། བྱེ་བྲག་མཁས་པས་ཤེས་པར་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་དུ་མའི་རྣམ་པ་ཅན། ། འཁྱུད་དང་འོ་བྱེད་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་སྨིན་དེ་ལས་གྱུར་པ་སྟེ། ། བདག་གི་བདེ་བ་ལ་སྤྱོད་མཛེས། ། རྣམ་ཉེད་སྤྱོད་པའི་བདག་ཉིད་དེ། ། བདག་གི་བདེ་བ་ལ་སྤྱོད་མཛེས། ། དེ་དག་ལས་གཞན་མཚན་ཉིད་བྲལ། ། དགའ་བ་དང་པོ་མཆོག་དགའ་དང་། ། དགའ་བྲལ་ལ་སོགས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ། དགའ་བའི་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་བདེ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དེ་བས་ལྷག།

Light born from the signs of bliss, A mind luminous by its very nature, Possessing the miraculous superknowledges Of non-dual, vivid clarity. Thus, beautified by the twelve Distinct aspects of the peaceful truth, The excellent form of the syllable E, Adorned in its center by the syllable Vaṃ, Is the abode of all bliss, The jewel casket of the Buddhas. There, joy is born; Through the divisions of the moments, By the sequence of the numbers of joy, Each of these is made clearly manifest. By applying the experience of the three emptinesses, The great emptiness of all is vividly clear. Through the clarity of that very reality, The pure, supreme state is revealed. Therefore, the yogi endowed with A subtle, unwavering mind should take this as the sign. As long as it has not become clear, One should engage in meditation. Once supreme clarity is attained, One will be born in the form of one's own delight. Therein are the four moments And likewise the four joys. Among them, the "variegated" moment, The "ripened," and the "crushed," And that which is described as "without characteristics"— The wise should understand these distinctions. The "variegated" has many aspects, Such as embracing, kissing, and so forth. The "ripened" arises from that, Beautifully experiencing one's own bliss. The "crushed" is the nature of that experience, Beautifully experiencing one's own bliss. Other than those, it is devoid of characteristics. The first joy, the supreme joy, The joy of separation, and so forth, are the coemergent. The bliss of joy is slight bliss; The supreme joy is greater than that.

དགའ་བྲལ་ཆགས་པ་བྲལ་བ་སྟེ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དེ་དག་སྤང་། ། བརྒྱལ་དང་ཕྱི་མོ་ཕྱེད་ཙམ་དང་། ། ཕྱི་མོ་ཞེས་བྱ་སྐད་ཅིག་གསུམ། ། དམ་པའི་བདེ་བ་རྣམ་པར་རོལ། ། དབྱེ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཤེས། ། བརྒྱལ་བ་ཀུན་ནས་ཡེ་ཤེས་མེད། ། ཅུང་ཟད་ཤེས་པ་ཕྱི་མོའི་ཕྱེད། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པའི། ། ཡེ་ཤེས་ཕྱི་མོ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ནི། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་རབ་ཏུ་གསལ། ། དེ་ལ་ཆགས་དང་ཆགས་བྲལ་མེད། ། གཉི་ག་མ་ཡིན་སྟོང་ཉིད་མིན། ། ཀུན་མིན་ཐམས་ཅད་མིན་པ་མིན། ། ཡང་ན་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ཐིམ། ། ཇི་ལྟར་ཆར་གྱི་རྒྱུན་སྣ་ཚོགས། ། རོ་གཟུགས་དུ་མ་གཞན་ཡིན་ཀྱང་། ། སྣོད་གཅིག་ཏུ་ནི་ཞུགས་པ་ན། ། ཞུ་ནས་རོ་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་ཡེ་ཤེས་བདེ་ཆེན་པོ། ། རྣམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ། ། གཉིས་མེད་རྣམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཆོས་ཀུན་རྣམ་པར་བཅོམ་པས་ན། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་འབབ་གཏོང་བའི་བློ། ། མཁས་པས་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་མཚོན། ། མི་གཡོ་སྒྲིབ་བྲལ་ཕྲ་བ་ཡི། ། ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཅན་རྟོག་པ་མེད། ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་དེ་ཉིད་ནི། ། མ་བྱུང་མ་བྱས་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། སྐྱེ་བོའི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། གཞི་ནི་དེ་ཉིད་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་དེ་ཉིད་ལ། ། མཐོང་བ་དེ་ཉིད་མ་མཐོང་བས། ། དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་ཅི་ཞིག་བསམ། ། དེ་ཕྱིར་འཁྲུལ་པའི་མཆོད་པ་སོགས། ། ཕྱི་རོལ་པ་ཡིས་ཅི་བྱར་ཡོད། ། ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དེ་ཉིད་བསྒོམ། ། ཐམས་ཅད་འདི་ལས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །

Free from joy and free from passion, Abandon those [states] that are coemergent. Fainting, half-mora, and the mora— These are the three moments. The sublime bliss is the play [of wisdom]; Know the distinction of the coemergent. Fainting is entirely without wisdom; The half-mora is a slight awareness. The wisdom endowed with the supreme of all aspects Becomes the mora itself. Therefore, that very wisdom Is the non-dual wisdom, most luminous. In that, there is neither passion nor freedom from passion; It is neither both, nor is it emptiness. It is not "all," nor is it "not all"; Or rather, everything is completely dissolved. Just as various streams of rain, Though having many tastes and forms, Upon entering a single vessel, Melt and become of one single taste, So too, the wisdom of great bliss Is luminous by its very nature. Through the yoga of non-dual aspects, When all phenomena are utterly destroyed, The mind that releases the flowing stream of wisdom— The wise should characterize it as such. Immovable, free from obscuration, subtle, The form of the bindu is non-conceptual. That reality without beginning or end Is unarisen, uncreated, and supreme. All phenomena of living beings Have that very reality as their ground. Buddhas, bodhisattvas, and yogis— Since they do not see anything other than that reality, What external thing could they conceive? Therefore, what use are the offerings of the deluded and so forth? What is there for outsiders to do? Abandoning everything, meditate on that reality; Everything will be accomplished from this.

ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་མཉམ་སྦྱོར་ལས། ། གང་ཚེ་ནོར་བུར་ཆུད་པ་ན། ། མན་ངག་གིས་ནི་རླུང་བཟུང་སྟེ། ། དེ་ཚེ་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བས་འགྲུབ། ། བསྐལ་པ་མཐའ་ཡས་པར་དུ་ནི། ། དེར་ནི་འདོད་པ་ཡང་དག་གནས། ། འོད་གསལ་བ་ཡི་གནས་ཐོབ་ནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཕྱག་བྱས་པའི། ། ཐ་མལ་སྣང་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། བཞི་པའི་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་བྱ། ། སྔོན་དུ་གོམས་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་པས། ། དེས་ནི་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུས་རྒྱས་གདབ་ཅིང་། ། འབྲས་བུ་ལ་ཡང་རྒྱུས་རྒྱས་གདབ། ། རྒྱུ་འབྲས་གཅིག་ཏུ་རྒྱས་བཏབ་པས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། མཚན་མོ་སྣང་བའི་ཆ་ཡིན་ཏེ། ། གསལ་བའི་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་སྣང་བ་འགྱེད་པ་སྣང་བ་འཆེད་པ་ཡིན། ། མཚམས་ནི་སྣང་བ་ཐོབ་པ་རང་གི་རང་བཞིན་རྣམས་ཀྱིས་ལན་གཅིག་མིན་པར་འགྲོ། ། མཚན་མིན་ཉིན་པར་མིན་པ་མཚན་མིན་གང་ཞིག་རང་བཞིན་རྣམས་དང་རྣམ་བྲལ་བ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཡིན་པར་བླ་མ་མཆོག་བཤད་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་ཡུལ། ། ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དེ་བཞིན་ནང་། ། ཇི་ལྟར་ནང་བཞིན་ཕྱི་རོལ་ཏེ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་འདིས། ། སྒྲུབ་པ་རུ་ནི་རིགས་པ་ཡིན། ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཀེ་ར་ལི་པས་མཛད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གྲུབ་པ་རྫོགས་སོ། །

From the Union of Ali and Kali: When [the drop] enters the jewel, One should hold the winds through the pith instructions; At that time, through the vision of wisdom, accomplishment is attained. For infinite eons, Desire itself abides perfectly therein. Having attained the state of clear light, Through the yoga of ordinary appearance, Which is venerated by all sentient beings, One should rely upon the suchness of the fourth. By the yogi who practices this beforehand, Accomplishment will be swiftly achieved. Seal the cause with the result, And seal the result with the cause. By sealing cause and result as one, Mahāmudrā will arise. The night is the aspect of appearance; The radiance of the clear sun’s rays is the increase of appearance. The twilight is the attainment of appearance, Which repeatedly proceeds through its own natures. That which is neither night nor day, Free from all natures, Is explained by the supreme guru as awakening; It is the very object of the yogi. Just as it is externally, so it is internally; Just as it is internally, so it is externally. Through this yoga of non-duality, Practice is indeed logical. The Tattvasiddhi (Establishment of Suchness), composed by the great master Keralipa, is complete.