A Teaching on Empowerment

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཥེ་ཀ་ནིར་དེ་ཤ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དབང་བསྐུར་བ་ངེས་པར་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ལས་ཀུན་དགའ་སྐྱེ་འགྱུར་ཞིང་། ། སྐད་ཅིག་མ་བཞིའི་རྒྱུར་འགྱུར་གང་། ། དབྱེ་བས་བྱང་ཆུབ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། ཨེ་ཝཾ་རྣམ་པར་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དྲག་པོའི་སྦྱོར་བ་སྤངས་པ་ཡི། ། སྣ་ཚོགས་དེ་ནས་རྣམ་པར་སྨིན། ། གསུམ་པ་མཚན་ཉིད་བྲལ་བ་སྟེ། ། རྣམ་པར་ཉེད་པ་དེ་ནས་ཤེས། ། རྣམ་ཉེད་ཀུན་དུ་སྤྱོད་ཅེ་ན། ། གསུམ་པ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བྱེད། ། གང་ཕྱིར་དེ་ཚེ་དཔྱོད་མེད་དེ། ། མཚན་ཉིད་མེད་པར་རིག་པར་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་བྲལ་བར་རིགས། ། དེ་ཕྱིར་གསུམ་པ་དེ་ཉིད་ཡིན། ། རང་གི་ཉིད་དེ་དངོས་གྲུབ་འགྱུར། ། ལུང་སྟོན་དང་ཡང་ལྡན་པ་ཡིན། ། འོ་དང་འཁྱུད་པ་སྣ་ཚོགས་ཉིད། ། སྲུབ་པ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཉིད། ། ནོར་བུ་མཚན་ཉིད་བྲལ་ཞེས་ཟེར། ། དེ་ནས་དབང་བསྐུར་ཡང་དག་རིགས། ། དེ་ནི་དབང་བསྐུར་ངན་པ་ཡིན། ། རིན་ཆེན་དཀྱིལ་དུ་རང་རིག་པ། ། གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དེ་ཡིན་ན། ། ཞི་བ་རིག་བྱེད་དེ་ཉིད་འགྱུར། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་པ་མི་བཞེད། ། དེ་ཡང་ཞི་བར་ངེས་པར་བསྒྲགས། ། ལྷ་མོས་ཞུས་པའི་རྒྱུད་ལས། ལྷ་མོ་རིན་ཆེན་གྲོང་ཁྱེར་འདི། ། པདྨའི་ཟེའུ་འབྲུ་ཞུ་བར་འགྱུར། ། མཉམ་དུས་དྲག་པོ་ཞི་བ་མཆོག། དེ་ཉིད་ནུས་པ་མཆོག་གི་མཆོག། མཚན་ཉིད་མཚོན་པ་རྣམ་བྲལ་བ། ། ངག་གི་མཚོན་པ་རྣམས་དང་བྲལ། ། ཞི་བ་ནུས་པ་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། རྨད་དུ་བྱུང་བའི་བདེ་བ་མཆོག། ནུས་པའི་ཡུལ་དུ་བསྒོམ་བྱ་ན། ། སྲིད་པ་དེ་ཉིད་དུ་ན་མེད།

In the language of India: Sekanirdeśa-nāma. In the language of Tibet: dBang bskur ba nges par bstan pa zhes bya ba (The Definitive Teaching on Empowerment). Homage to Mañjuśrī Kumārabhūta. I prostrate to the form of E-Vaṃ, from which joy arises, which becomes the cause of the four moments, and through whose divisions awakening is accomplished. Having abandoned the fierce application, the "variegated" (vicitra) follows, and then the "ripened" (vipāka). The third is the "devoid of characteristics" (vilakṣaṇa); then the "thoroughly refined" (vimarda) is known. If one asks, "How does one practice the thoroughly refined?" and "How does one desire the third?"—because at that time there is no conceptual analysis, it is known to be without characteristics. Therefore, it is logical that it is devoid of characteristics; therefore, that is the third itself. One's own nature becomes the siddhi, and it is also endowed with prophecy. Kissing and embracing are the "variegated" itself; churning is the "ripened" itself. The "jewel" is said to be "devoid of characteristics." If one then understands the empowerment, that is the authentic empowerment. If that is the empowerment, it is a base one. If self-awareness in the center of the jewel were that very reality, it would become a peaceful Vedic reality; this is not what the Buddhists intend. That too is proclaimed as peaceful. From the Devīparipṛcchā-tantra: "O Goddess, this city of jewels, the anthers of the lotus, will melt. At the time of equality, the fierce is the supreme peace; that is the supreme of supreme potencies. Devoid of the illustration of characteristics, it is devoid of the illustrations of speech. Through the union of the potency of peace, there is the supreme, marvelous bliss. If one meditates on the object of potency, existence does not exist as that very reality."

། སྒྲོ་བཏགས་ཐམས་ཅད་ཉམས་པ་ཡིན། ། སྟོང་པར་མཐོང་བ་ནུས་པ་ཡིན། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། ཨུཙྪུཥྨའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ། ཞི་བ་ནུས་པ་མཉམ་སྦྱོར་བའི། ། དམ་པ་བདེ་བ་མཆོག་གཉིས་མེད། ། ཞི་མིན་ནུས་པ་མ་ཡིན་པ། ། རིན་ཆེན་དཀྱིལ་དུ་གནས་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་བརྟགས་པ་ལས་ཀྱང་། བྱ་བ་བྱས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིའི་ངོམས་གྱུར་ནས། ། བྱ་བ་ཅུང་ཞིག་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཡོད་ན་དེ་ཉིད་རིག་མ་ཡིན། ། རིག་བྱེད་ཀྱི་མཐའ་གསང་བར་སྨྲ་བ་ལས་ཀྱང་། དབང་པོ་ཡུལ་ལས་ཚོར་མིན་པའི། ། ཡེ་ཤེས་ཉི་མའི་གཞུང་གིས་འདོད། ། ཚོར་བ་ཀུན་དགའ་ཙམ་ཉིད་དེ། ། ལེགས་ལྡན་སྨྲ་བའི་གཞུང་གིས་འདོད། ། ནུས་དང་ཕྲད་ཅིང་སྦྱོར་བ་ལས། ། ནུས་པ་དབང་གྱུར་མཐར་གྱུར་པ། ། ཚངས་པའི་བདེ་བ་དེ་ཉིད་གང་། ། བདེ་དེས་མངོན་སུམ་གྲོལ་བར་འགྱུར། ། དེར་ནི་བདེ་བ་རྒྱུན་མི་འཆད། ། སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་མེད་པ་ཡིན། ། ཀུན་དུ་དགའ་བ་ཚངས་པའི་གཟུངས། ། དེ་ལ་ཐར་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཅུང་ཞིག་གང་དང་གང་མཐོང་བ། ། དེ་དང་དེ་ནི་ཚངས་པར་བརྟགས། ། དེས་ན་སེམས་ནི་གཞན་མི་འགྱུར། ། ཚངས་པ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་གནས། ། གང་གིས་མྱ་ངན་འདས་མཐོང་བ། ། ཆགས་པ་ཆགས་པའི་སེམས་ཉིད་ཀྱང་། ། སྡུག་པ་མཐོང་བ་གཉིས་གཅིག་པུས། ། མཐོང་བ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། ། ཆོས་དང་ཆོས་མིན་སྤངས་ནས་ནི། ། བདེན་དང་རྫུན་པ་གཉི་ག་སྤངས། ། བདེན་དང་རྫུན་གཉིས་སྤངས་ནས་སུ། ། གང་ཞིག་སྤངས་པ་དེ་ཡང་སྤངས། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། ལེགས་ལྡན་གྱི་གླུ་ལས་ཀྱང་། ། དངོས་པོ་བདེན་པ་ཡོད་མ་ཡིན། ། མི་བདེན་དངོས་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །

"All superimpositions are destroyed; the ability to see emptiness is attained." Thus it is said. Also, from the Ucchuṣma Tantra: "The supreme, non-dual, sublime bliss is the union of peace and power. That which is not peace and lacks power abides in the center of the jewel." Also, from the Yoga-Parīkṣā: "The yogi who has completed what was to be done, having become satiated by the nectar of primordial wisdom, has not the slightest thing left to do. If there were, that would not be the realization of suchness." Also, from the Vedānta-rahasya-vāda: "The system of the Sun of Wisdom asserts that there is no sensation from the sense faculties and their objects. The system of the proponents of the Well-Endowed (Sāṃkhya) asserts that sensation is merely joy. Through the meeting and union of power and [the object], power becomes sovereign and reaches its limit. That very bliss of Brahmā—through that bliss, one is directly liberated. In that state, bliss is uninterrupted and suffering does not arise. Universal joy is the dhāraṇī of Brahmā; that is what is called liberation. Whatever little is seen, each and every thing is analyzed as Brahmā. Therefore, the mind does not change into anything else; it abides in Brahmā itself. For one who sees nirvāṇa, even the mind of attachment and the attachment itself, and the seeing of the beautiful—by seeing these two as one, what is the use of any other seeing? Having abandoned both dharma and non-dharma, having abandoned both truth and falsehood, and having abandoned both truth and falsehood, whatever remains to be abandoned is also abandoned." Thus it is said. Also, from the Song of the Well-Endowed: "Real entities do not exist; unreal entities also do not exist."

དེ་དག་གཉི་གའི་མཐའ་མཐོང་བ། ། དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་མཐོང་བའོ། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། གཞན་ཡང་། གཟུང་བ་གཟུགས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སེམས། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། ། རང་གི་ལུང་གིས་གནོད་པ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྒྱ་ལྡན་པར། ། ཅི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་ངེས་པ་རུ། ། སྟོན་པ་པོས་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡིས། ། དབུགས་དབྱུང་བློ་ཡི་དང་པོར་བསྟན། ། རྡོ་རྗེ་ནང་གི་རྣམ་བཅས་སྐྱེ། ། དེ་ཡི་རྩེ་མོར་རྣམ་མེད་སྐྱེ། ། དབུ་མར་གནས་ཞེས་གང་སྨྲ་བ། ། ཁོ་བོ་བླ་མ་དེ་མི་འདོད། ། རྡོ་རྗེའི་ནང་དང་དེ་རྩེ་དང་། ། ཐོད་པའི་ནང་དུ་ལྷུང་བ་དང་། ། བར་ན་འདུག་པའང་མི་འདོད་ལ། ། དེ་ཉིད་བླ་མའི་ཁ་ལས་རིག། དགའ་བ་སྣ་ཚོགས་ཉིད་དུ་བརྗོད། ། དེ་ལ་སོགས་པ་ལེགས་གནས་པ། ། ནོར་བུའི་ནང་དུ་ཆུད་ལ་སོགས། ། བླ་མས་བསྟན་པ་ཇི་ལྟར་སྦྱར། ། དགོད་ལ་སོགས་པའི་དགའ་བ་གང་། ། སློབ་དཔོན་ལ་སོགས་འདོད་པ་གང་། ། དེ་ཡི་རྣམ་གཞག་བསྐྱེད་རིམ་ལ། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། སྣ་ཚོགས་པས་ན་མགྲིན་སྣ་ཚོགས། ། བདེ་བ་སྨིན་པ་ནོར་བུའི་རྩེར། ། བླ་མས་དེ་ཉིད་རྣམ་ཤེས་བྱ། ། རྣམ་ཉེད་རྣམ་བྲལ་དགའ་བ་ཉིད། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་བསྟེན་ནས། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། གང་ལས་དམ་ཚིག་ཡོང་འབྱུང་བའོ། ། དགའ་བ་ཕྱག་རྒྱས་སོ་སོ་ལ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མ་རྟོགས་པར། ། ལུང་དང་རང་གི་རིགས་པ་དང་། ། བླ་མ་དམ་པའི་མན་ངག་གིས། ། སྣ་ཚོགས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད། ། རྣམ་སྨིན་འགྲོ་བའི་བདག་ཉིད་དོ། །

"Seeing the end of both of these, one sees reality itself." Thus it is said. Furthermore: "If you claim that the mind, empty of the apprehended form, is called Akṣobhya, it is contradicted by your own scriptures. Why is it that the Teacher taught this with the seal of Vajrasattva? This was taught by the Tathāgata as the first instruction for the mind that finds relief. The vajra arises with aspects within; at its tip, the aspectless arises. To say it 'dwells in the middle'—I, the guru, do not accept that. Within the vajra, at its tip, falling into the skull-cup, or even dwelling in between—I do not accept those; that reality is known from the mouth of the guru. It is described as the various joys and so forth, well-established. Entering into the interior of the jewel and so on—how should one apply what the guru has taught? Whatever joys such as laughter and so forth, and whatever the master and others desire, their presentation belongs to the generation stage, not the completion stage. Because of the variety, the throat is manifold; the ripening of bliss is at the tip of the jewel. The guru should make that reality known. The joy that is free from conceptualization and devoid of aspects, relying upon the action seal (karmamudrā), one meditates upon the dharma seal (dharmamudrā). Above that is the great seal (mahāmudrā), from which the commitment seal (samayamudrā) arises. Without realizing the great seal through the individual joys of the seals, by means of scripture, one's own reasoning, and the pith instructions of the sublime guru, the various action seals themselves are the nature of the ripening of transmigrating beings."

དེ་ལ་མཚན་བྲལ་བརྟན་པ་ཉིད། ། རྣམ་ཉིད་འགྲོ་བ་རྣམ་ལྟ་བ། ། ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་ཞེས་གྲགས་པ་ཡིན། ། དྲི་མ་མེད་ཕྱིར་རང་རིག་ཕྱིར། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སོགས་འབྱུང་མིན། ། ཡེ་ཤེས་གང་ཞིག་འབད་མེད་པ། ། བསམ་དུ་མེད་ཅེས་དེ་བརྗོད་དོ། ། བསམས་ནས་གང་ཞིག་བསམ་མེད་བྱེད། ། དེ་ཉིད་བསམ་དུ་མེད་མི་འགྱུར། ། དབུ་མའི་དོན་གྱི་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། གང་ཞིག་དེ་བཞིན་ཉིད་མཐོང་ནས། ། མངོན་སུམ་གང་ཚེ་རིག་གྱུར་པ། ། དེ་ཉིད་རིག་དེ་དེ་ནོར་ལྡན། ། ཇི་སྙེད་སྒྲོ་བཏགས་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་མེད་གྱུར་པ། ། སྒྲོ་བཏགས་མེད་པ་དབུ་མའི་དོན། ། དེ་ནི་དགག་སྒྲུབ་གང་ཞིག་ཡོད། ། ཤེས་དང་ཤེས་བྱར་མིང་འདོགས་པ། ། སྙམ་པ་དེ་ནི་གཞན་མ་ཡིན། ། ཇི་ལྟར་དེ་ལྟར་ཀུན་སྔོན་ནས། ། ཇི་ལྟར་བློ་བཞིན་དེ་ལྟར་མིན། ། མ་སྐྱེས་འགྲོ་བར་གང་ཡིན་བློ། ། དག་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ངེས་བསྟན། ། འགྲོ་ཀུན་དེ་ཡི་རང་བཞིན་འདྲེན། ། བློ་དང་ལྡན་པས་འབད་མེད་པར། ། རྣམ་རྟོག་འདི་ཉིད་རྟེན་ཅིང་འབྱུང་། ། འབྲེལ་པ་སྒོམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་པ་སྟེ། ། སེམས་ཉིད་འཁྲུལ་པར་མ་བྱེད་ཅིག། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ལ་མི་གནས་ཤིང་། ། དེ་ཉིད་ལ་ཡང་མི་ཆགས་པ། ། གང་གི་འབྲས་བུའང་མི་འདོད་པ། ། དེ་ཡིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཤེས། ། ཇི་ལྟར་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ། ། དགའ་བ་ལ་སོགས་གནས་པ་ལྟར། ། དེ་བཞིན་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཉེ་བར་སྟོན། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྣ་ཚོགས་ཉིད། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་སྨིན་སྐྱེས། ། མཚན་ཉིད་བྲལ་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ།

In that regard, the stable state free from characteristics, Which views the aspects of all beings, And does not abide in anything at all, Is renowned as the Mahāmudrā. Because it is stainless and self-knowing, It does not arise as various aspects and the like. That wisdom which is effortless Is described as "inconceivable." If one conceives of something and then makes it inconceivable, That very thing will not become inconceivable. Following the meaning of the Middle Way, When one sees suchness and Directly perceives it, That very perception is the possession of wealth. All superimpositions, however many, Are entirely non-existent in every way. The absence of superimposition is the meaning of the Middle Way; In that, what negation or affirmation could there be? The designation of "knower" and "known" Is not something other than that thought itself. Just as it was from the very beginning, It is not as the mind conceives it. The mind that is unborn and yet moves through the world Was definitively taught by the Buddha to be pure. All beings are led by that very nature; The wise, without effort, See that this very conceptualization is dependently arisen. It is not a matter of meditating on a connection. This itself is nirvāṇa; Do not let the nature of mind be deluded. Not abiding in the side of the antidote, And not being attached even to that reality, One who does not desire even its result Knows the Mahāmudrā. Just as one abides in joy and so forth With the action seal (karmamudrā), So too, with the commitment seal (samayamudrā), The Vajra Master provides the instruction. The action seal is of various kinds; The dharma seal is born of maturation; The Mahāmudrā is free from characteristics.

། རྣམ་པར་ཉེད་པ་དམ་ཚིག་འགྱུར། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མི་ཤེས་པར། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་སྒྲུབ་པ། ། བརྒྱུད་པའི་དེ་ཉིད་ལ་ཉམས་པས། ། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ངུ་འབོད་འགྲོ། ། ཇི་སྲིད་གཙོ་བོར་རི་ཁྲོད་པའི། ། ཞབས་ཀྱི་རྡུལ་ལ་མ་རེག་པར། ། དེ་སྲིད་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ནི། ། སྐད་ཅིག་མ་བཞི་མི་ཤེས་སོ། ། མགོན་པོ་ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་དག་པ། ། ཇི་ལྟ་བུར་ནི་རྙེད་འགྱུར་གསུངས། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཡང་དག་དབང་བསྐུར་ཆོ་གའི་དོན། ། དྲག་པོའི་དབང་བསྐུར་ངན་སྤངས་པས། ། བདག་གིས་གང་བྱས་བསོད་ནམས་དེས། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་བདེ་གྱུར་ཅིག། དབང་བསྐུར་བ་ངེས་པར་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ། སློབ་དཔོན་རྒྱལ་བ་མཻ་ཏྲི་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཀྲིཥྞ་པཎྜི་ཏ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྒྱལ་བས་བསྒྱུར། །

The thorough churning becomes the samaya. Without knowing the Mahāmudrā, to accomplish the karmamudrā alone is to violate the reality of the lineage; such a yogi will go to the Raurava hell. As long as one has not touched the dust of the feet of the Lord Hermit, one will not know the four mudrās and the four moments. Protector, how is the nature of phenomena? How are all phenomena found to be utterly pure? Please explain. The essence of all phenomena is the meaning of the ritual of the authentic empowerment. By the merit of whatever I have done in performing this fierce empowerment, free from faults, may all beings be happy. This concludes "The Definitive Explanation of Empowerment," composed by the master Jitāri. Translated by the Indian abbot Kṛṣṇapaṇḍita and the translator Tsultrim Gyalwa.