An Explanation of the Seals of the Five Tathāgatas

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཉྩ་མུ་དྲཱ་བི་པ་ར། བོད་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པར་བཤད་པ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་ཀུན་རྟག་སྟོང་པ་སྟེ། ། རང་བཞིན་སྟོང་པས་དངོས་པོ་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཆད་མིན་སྣ་ཚོགས་གཅིག་པའི་སེམས་རང་བཞིན། ། གཟུགས་སོགས་རྒྱལ་བ་ལྔ་རུ་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའོ། ། དེ་ལ་གཞི་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། མི་བསྐྱོད་པས་རྒྱས་བཏབ་པའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྣམ་པ་ནི་སེམས་ཙམ་ཡིན་པས། གཟུང་བའི་དངོས་པོ་མེད་ལ། འཛིན་པ་ཡང་སྟོང་པ་སྟེ། གཟུང་བ་དང་ནི་འཛིན་པ་སྤངས་པའི་དོན་དམ་པ་ཡོད་པ་མཆོག་ཏུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་གྱིས་རྣམ་པར་རིག་པར་གནས་སོ། ། དེ་ཉིད་སྟོན་ཀའི་ནམ་མཁའ་རྣམ་པར་དག་པའི་དཀྱིལ་ལྟར་རྣམ་པ་མེད་པར་སྨྲ་བས་དངོས་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བར་གྲུབ་བོ། ། དེ་ཡང་གསུངས་པ། རྟག་པས་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ནི། ། སྣང་བ་མེད་ཅིང་རྣམ་པ་མེད། ། བདེན་པ་རང་རིག་བདེ་བ་ཙམ། ། རྗེས་ཐོབ་རྣམ་པའི་ཚོགས་འཁྲུལ་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་། དེ་ཡང་ཕྱིན་ས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་གཉིས་ཐོབ་བོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་། འདི་ལྟར། སྤྲོས་པ་མེད་ཅིང་སྣང་བ་མེད། ། ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ། དེ་ལས་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་འབྱུང་བ། ། རྗེས་ཐོབ་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་གནས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཅི་སྟེ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ན།

In the language of India: Tathāgatapañcamudrāvipañcara. In the language of Tibet: De bzhin gshegs pa lnga'i phyag rgya rnam par bshad pa (The Detailed Explanation of the Mudrās of the Five Tathāgatas). Homage to Vajrasattva! All that arises from conditions is empty of permanence; because it is empty of intrinsic nature, it is not a substantial entity. It is not annihilated; it is the nature of the mind, a unity of the manifold. May the Victors, such as form and the rest, be victorious as the five Tathāgatas! The five aggregates are the five Tathāgatas. In that regard, in order to realize the ground as mere consciousness, it is sealed by Akṣobhya. Thus, since external aspects are mind-only, there is no apprehended object, and the apprehender is also empty. By merely experiencing the ultimate reality that is free from apprehended and apprehender, one abides in cognition-only (vijñaptimātra). This very point is established by the proponents of aspectless consciousness (nirākāravijñānavāda), who state that it is like the center of a perfectly clear autumn sky. As it is said: "The nature empty of permanence Is without appearance and without aspects. It is the truth, self-knowing, mere bliss; The collection of aspects in the post-meditative state is delusion." Furthermore, it is said that one attains the two form bodies (rūpakāya) upon reaching the [final] ground. Thus it is said: "Without elaboration and without appearance Is the Great Sage, the Dharmakāya. From that, the two form bodies arise, Abiding like an illusion in the post-meditative state." If it is established by the mudrā of Akṣobhya alone, then...

(འོན་,འོ་ན་)ཅིའི་ཕྱིར་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱས་བཏབ་བོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ལུང་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པས་སྟོང་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དང་པོ་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་མི་བསྐྱོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་གཞི་རང་རིག་ལས་རྗེས་ཐོབ་གཞན་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྗེས་ཐོབ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ནི་དངོས་གཞིར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་ཀྱང་གསུངས་པ། སྙིང་པོ་བརྟན་ཞིང་ཁོང་སྟོང་མེད། ། མི་ཆོད་མི་ཕྱེད་མཚན་ཉིད་དེ། ། མི་ཤིགས་པ་དང་མི་ཉམས་དང་། ། སྟོང་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དངོས་གཞི་ཡེ་ཤེས་མི་བསྐྱོད་རྒྱས། ། གཟུགས་སོགས་རྗེས་ཐོབ་ཡིན་ན་ནི། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། རྗེས་ཐོབ་སེམས་དཔའ་ཅིས་མི་འཐོབ། ། འོ་ན་སྙིང་རྗེ་དངོས་མེད་པའི། ། ཆད་པར་སྨྲ་བ་ཐལ་བར་འགྱུར། ། ཞེ་ན་དེ་ཡང་འདོད་དེ། རྡོ་རྗེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད། ། སེམས་དཔའ་ཡེ་ཤེས་ཙམ་ཉིད་དེ། ། དེ་དག་བདག་ཉིད་གྲུབ་པ་འདིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ནོ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེ་བ་ནི། ། མར་མེ་དང་ནི་སྣང་བ་བཞིན། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་གཅིག་པ་ཡང་། ། མར་མེ་སྣང་བ་ཇི་བཞིན་ནོ། ། དངོས་ཉིད་སྟོང་ཉིད་གཞན་མེད་དེ། ། དེ་དང་བྲལ་ན་དངོས་ཡོད་མིན། ། མི་ཕྱེད་དངོས་པོ་ངེས་པ་སྟེ། ། བྱས་པ་མི་རྟག་པ་བཞིན་ནོ། ། མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ལ། ། མ་ཆད་པ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །

If one asks: "Why is it said in the scriptures that Akṣobhya is sealed with the mudrā of Vajrasattva, and that this causes the aspect of realization to be emptied?" It is not so, because the mudrā itself is established from the very beginning. Therefore, the mudrā of Akṣobhya is the actual wisdom of self-awareness, while the subsequent attainment is something else. Likewise, the consciousness of the mudrā of Vajrasattva is the subsequent attainment, whereas the vajra becomes the actual wisdom. As it is said in the Vajraśekhara: "Solid, without a hollow interior, Inseparable and indivisible in nature, Indestructible and undecaying— This is called the emptiness-vajra." If the actual wisdom is Akṣobhya and forms and so forth are the subsequent attainment, then why would the subsequent attainment not be attained as the Sattva through the vajra-mudrā? If one asks: "In that case, would it not follow that you are a proponent of nihilism, since compassion would be non-existent?" That is indeed accepted. The vajra is described as emptiness, and the Sattva is mere wisdom; since these are established as a single identity, this is the nature of Vajrasattva. The distinction between emptiness and compassion is like a lamp and its light; the unity of emptiness and compassion is also like the lamp and its light. There is no emptiness other than the nature of things itself; if separated from that, things do not exist. This is the certainty of the indivisible entity, just as the produced is impermanent. Because they are certain not to occur without one another, when that very reality is shown, the non-interruption is the conventional.

ཀུན་རྫོབ་དང་ནི་བྲལ་བ་ལ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དམིགས་མེད་འགྱུར། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གཅིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་མ་བཏང་བས། སྣ་ཚོགས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་གསུངས་པ། སྣ་ཚོགས་དང་བཅས་སེམས་ཙམ་མ་ལུས་རྟོགས་པ་ཡིས། ། སྟོང་པའི་དངོས་པོ་རྣམ་བཅས་པ་ཡི་གཞུང་གིས་འདོད། ། འགྲོ་ཚེ་རྩྭ་ལ་རེག་པ་བཞིན་དུ་མཉམ་པ་སྟེ། ། དབུ་མའི་དོན་དུ་སྐྱེས་བུས་རབ་ཏུ་སྨྲ་བའོ། ། སྣ་ཚོགས་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཡང་། ། དོན་དམ་པ་ཡི་བདེན་པ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པར་འདོད་པས་མཛེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པས་སྟོང་པ་སྣ་ཚོགས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཉིད་མི་བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རང་རིག་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་རྒྱས་བཏབ་པས་དངོས་པོའི་བདེན་པ་གསལ་ཏོ། ། དེ་གསུངས་པ། གཟུགས་སོགས་རྟོགས་པས་སྟོང་པ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་མི་བསྐྱོད་ཕྱག་རྒྱ་ལ། ། དེར་ནི་རྡོར་སེམས་རྒྱས་བཏབ་པས། ། དངོས་པོ་ཡོད་པ་བཀག་པ་ཡིན། ། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མི་བྱ་སྟེ། ། དང་པོ་ཉིད་ནས་མི་གནས་པས། ། རྟག་པ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད། ། དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་པ་ཡོད་པའི་ཟུག་རྔུ་སྤངས་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་མི་གནས་པའི་རང་བཞིན། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྒྱུ་རང་རིག་པར་གྲུབ་པ་ནི། དབུ་མའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཕུལ་དུ་(ཕྱུང་,བྱུང་)བའོ། །

"When separated from the conventional, suchness becomes non-apprehensible," and so forth, is taught extensively. If one asks, "In that case, would Akṣobhya and Vajrasattva not become one?" [the response is:] In that case, because consciousness does not abandon form and so forth, it would become the supreme non-duality of the manifold. Regarding that, it is said: "By realizing the entirety of mind-only together with its manifold [aspects], the system of the proponents of 'endowed with aspects' asserts the reality of emptiness. Just as one is indifferent to touching grass while walking, the person who speaks of the meaning of the Middle Way is thus. Even the proponents of the non-duality of the manifold call this the ultimate truth; however, it is not beautiful because they assert that consciousness exists. The non-duality of the manifold, which is empty of subject and object, is the self-awareness that is the nature of Akṣobhya. By being sealed by Vajrasattva, the truth of reality is clarified. Regarding that, it is said: 'By realizing that form and so forth are empty, the wisdom of Akṣobhya is the mudrā. There, by being sealed by Vajrasattva, the existence of entities is negated. Vajrasattva is not to be made by mere cognition; since from the very beginning there is no abiding, all permanence is emptiness.' In that way, the thorn of the ultimate existence is abandoned. The nature that does not abide anywhere, the spontaneously present union, established as the non-dual cause of self-awareness, is the supreme tenet of the Middle Way."

འདི་ཡང་བླ་མ་དམ་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་ལས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། ཅི་སྟེ་ཞེས་རང་རིག་པས་གྲུབ་ན་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྨྲ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་བ། ། དེ་ཡི་རང་བཞིན་མ་སྐྱེས་པས། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་གང་། ། དེ་ལ་སྐྱེ་ཞེས་ཇི་ལྟར་བྱ། ། ཞེས་པས་སོ། ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་། རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མི་གནས་པས། ། མ་སྐྱེས་པ་ཡི་གོ་འཕང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་ཡང་། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་སྐྱེས་པ། ། དངོས་པོ་ཡོད་པ་འང་དེ་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་དུ། ། འགྲོ་བ་ཉིད་ནི་ཐུབ་པས་གསུངས། ། ཡང་འདི་ལྟར་འཇམ་དཔལ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དྲིས་པ། འདི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་གང་ཡིན། འཇམ་དཔལ་གྱིས་གསོལ་པ། ཁམས་གང་བསམ་དུ་མེད་པའི་སེམས་དེ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པ་དང་། སེམས་ཀྱིས་སེམས་པ་མེད་པ། རབ་ཏུ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་སེམས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་ལ་སེམས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སེམས་ནི་བསམ་དུ་མེད་ལ། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་སེམས་སོ། ། འོན་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་སོ། ། གཞན་དུ་ཡང་གསུངས་པ། ཀུན་དུ་རྟོག་པས་མ་བརྟགས་པ། ། རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་ཡི་ཡིད། །

This too should be understood through the kindness of the sublime guru. If it were established by self-reflexive awareness (svasaṃvedana), it would follow that one must assert it to be non-dual like an illusion; however, it is not the case that it does not abide in any way whatsoever. This is not so, for: "Just as dependent origination, Its nature is unborn. That which is unborn by its very essence— How can it be said to 'arise'?" Thus it is said. Furthermore, experience is born from conditions; therefore: "Because experience does not abide, It is the state of the unborn. Likewise, the unborn experience Is also the existence of things. The Sage has taught that beings themselves Are of the nature of Vajrasattva." Moreover, the Tathāgata asked Mañjuśrī: "What is this inconceivable expanse (dhātu)?" Mañjuśrī replied: "That element which is an inconceivable mind is inexpressible, is not an object of the mind, and is not something the mind can conceive. It should be thoroughly contemplated; this is called the 'inconceivable expanse.' In that way, Blessed One, the nature of mind itself is the inconceivable expanse. Why is that? Because in the inconceivable expanse, there is no mind; for the mind is inconceivable, and it is the mind that realizes the meaning as it truly is. Nevertheless, Blessed One, all aspects are the inconceivable expanse." Elsewhere it is also said: "The mind that does not examine with conceptualization Is the utterly non-abiding."

དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་བྱེད་མེད། ། དམིགས་པ་མེད་ལ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ཅེས་སོ། ། ཟླ་བ་སྒྲོན་མ་ལས་ཀྱང་། གང་ཞིག་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་མ་སྐྱེས། ། དེ་ལ་སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། ། རྐྱེན་(ལས་,ལ་)རག་ལས་གང་དེ་སྟོང་པ་ཡིན། ། གང་ཞིག་སྟོང་ཉིད་ཤེས་ཏེ་བག་ཡོད་ཡིན། ། ཞེས་པ་དང་འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཀྱང་། གང་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཀུན་སྤངས་ནས། ། གལ་ཏེ་མཚན་མ་སྐྱེས་ན་ནི། ། དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ། རབ་རིབ་མ་དག་པ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་། རྣམ་རིག་ལ་གནས་མ་གྱུར་ཅིག། དེ་ཕྱིར་འཇིགས་ལས་ཐུབ་པ་ཡིས། ། ཆོས་རྣམས་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་པ་ནི། ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཡང་དག་བསྟན། ། ཞེས་པ་དང་། དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱང་། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པ། ། བདེན་པ་མ་ཡིན་རྫུན་པ་མིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གང་ཡང་། ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བཞག་ནས་སུ། ། བློ་ལྡན་ཕྲ་བས་ལྟ་བའི་གྲུབ་པའི་མཐའ། ། སངས་རྒྱས་པ་དང་ཕྱི་རོལ་དབྱེ་བ་བྱས། ། གང་ཚེ་འདིར་གཅིག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད། འདི་དག་གིས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད། ། ཆད་པ་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། གང་མཐོང་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད། ། དབུ་མའི་དོན་གྱི་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། དེ་ཉིད་རིག་པ་དེ་ནོར་ལྡན། ། གང་ཚེ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་དྲ་བའི་སྡོམ་པ་ལས་ཀྱང་། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ། ། སེམས་གང་གིས་ནི་རྟོགས་གྱུར་ན། ། གང་ཕྱིར་དེ་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས། ། དགེ་འདུན་དུ་ཡང་བསྟན་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་སྟེ།

"Without mindfulness and without mental engagement, I prostrate and bow to that which is without an object of observation." Thus it is said. Also, from the Candrapradīpa: "Whatever is born from conditions is unborn; it has no inherent nature of birth. Whatever depends on conditions is empty; whoever understands emptiness is conscientious." And from the Ārya-laṅkāvatāra: "Because all delusions have been abandoned, if a sign should arise, that itself becomes a delusion, just like an impure cataract." Likewise: "Do not abide in mere cognition. Therefore, the Sage, out of fear, distinguished and taught the phenomena, correctly teaching them as emptiness." And from the Hevajra: "That which is unborn by its very essence is neither true nor false." Furthermore: "Having established all things in equality, the wise, through subtle analysis, distinguish the philosophical tenets of Buddhists and outsiders. When one here describes them as a single emptiness, these [distinctions] are for the sake of eliminating nihilism. Whatever is seen is suchness; following the meaning of the Middle Way, the one who knows that reality is the possessor of wealth, when it is realized through direct perception." Also, from the Ḍākinī-jāla-saṃvara: "When the mind realizes the inseparability of emptiness and compassion, that is taught to be the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha." Therefore, the five aggregates are dependently originated.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པས་འགྲོ་བ་རྣམས་སྟོང་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པར་གནས་སོ། ། དེ་དག་ཉིད་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བསམ་གཏན་བྱ་སྟེ། ཆུ་རླབས་འབབ་པའི་གཞུང་དང་ནི། ། མར་མེ་འབར་བའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ། ། སྔགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་བསམ་གཏན་ཐོབ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཀླུ་སྒྲུབ་སྙིང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་གསུངས་པ། འདི་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་མིན་ཡུལ་མིན་དབང་པོ་མིན་ཏེ་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་མིན། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་སྲོག་ཆགས་མིན་ཞིང་མི་མིན་འདི་དག་རྒྱལ་བའོ། ། འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་འདི་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཡིན་ལ། ། ཁམས་གསུམ་འདི་དག་སྣ་ཚོགས་འཁོར་ལོར་ཤེས་ན་སེམས་ནི་ཅི་སྟེ་འཁྲུལ་བར་བྱེད། ། ཅེས་སོ། ། རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་ལྷ་རྣམས་ནི་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུར་གསལ་བ། སྤྲོས་པ་སྣ་ཚོགས་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ་མེད་དེ། ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན་དུ་གཏན་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས་གསུངས་པ། ཆོས་འདི་དག་ནི་མྱ་ངན་འདས། ། གཏི་མུག་ལས་ནི་འཁོར་བའི་ཆོས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པར་བཤད་པ། སློབ་དཔོན་གཉིས་མེད་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་རྨ་བན་ཆོས་འབར་གྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

Because they are the nature of the five Tathāgatas, they are empty of intrinsic nature by their very essence; and because emptiness and compassion are inseparable, sentient beings abide as the inseparability of emptiness and compassion. One should practice meditative concentration upon these very [beings] continuously through the guru’s pith instructions: "Just as the flow of a river’s waves, And as the steady flame of a lamp, Following the reality of mantra, One attains uninterrupted meditative concentration." Likewise, the venerable Nāgārjunapāda said: "This is not a celestial palace, nor an object, nor a sense faculty, nor the elements and so forth. It is not form and so on, nor a living being, nor a human; these are the Victors. This principal of the wheel is the nature of phenomena (dharmatā); therefore, it is the maṇḍala. If one knows these three realms as the manifold wheel, why would the mind be deluded?" Thus it is said. The deities arising from conditions are as clear as a city of gandharvas; they do not exist by way of their own nature amidst various conceptual elaborations, yet they are not non-existent like a flower in the sky. Regarding this, the Hevajra Tantra states: "These phenomena are nirvāṇa; From ignorance come the phenomena of saṃsāra." Thus it is said. The Explanation of the Mudrās of the Five Tathāgatas, composed by the master Advayavajra, is complete. Translated by the Indian abbot Vajrapāṇi and the translator Ma-ban Chos-’bar.