Clearing Away Bad Views

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀུ་དྲྀཥྚི་ནིཪྒ་ཏ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ལྟ་བ་ངན་པ་སེལ་བ་ཞེས་བྱ་བ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ཞིག་འདི་ལ་གནས་གྱུར་ན། ། རྒྱལ་བའི་གོ་འཕང་ཐོབ་འགྱུར་བ། ། དང་པོ་ལས་པའི་ཆོ་ག་ཉིད། ། ལྟ་ངན་སེལ་བ་བཤད་པར་བྱ། ། འདིར་ནི་སེམས་ཅན་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སློབ་པ་དང་། མི་སློབ་པའོ། ། དེ་ལ་ལྷག་པའི་བསམ་པས་མོས་པའི་སྦྱོར་བ་དང་། ས་ལ་ཞུགས་པའི་སྦྱོར་བ་དང་། ལྔ་ལ་དབང་ཐོབ་པར་མཐར་ཐུག་པའི་བར་དུ་རྒྱུའི་གནས་སྐབས་ལ་གནས་པའི་སློབ་པ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ལས་དང་པོའི་ཆོ་གས་ཚོགས་གཉིས་བསགས་ནས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡང་དག་པར་འཐོབ་བོ། ། མི་སློབ་པ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། འབྲས་བུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་གསལ་ལ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལྟར་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་ཤུགས་ཀྱི་ནུས་པས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཉིད་དུ་འབད་པ་མེད་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ནི། ། མཚན་ཉིད་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་དང་པོའི་ལས་ལ་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། ། དེ་ཡང་། མགོན་པོ་སེམས་དཔའ་མི་མངའ་ཞིང་། ། རྣམ་རྟོག་གཡོ་བ་མི་མངའ་ཡང་། ། ཁྱོད་ཉིད་ངང་གིས་འཇིག་རྟེན་ལ། ། སངས་རྒྱས་མཛད་པ་འཇུག་པར་འགྱུར། ། གཞན་དོན་ཕུན་ཚོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི། ། འབྲས་བུ་གཙོ་བོ་གཞན་མ་ཡིན། ། དེས་ན་སངས་རྒྱས་འབྲས་བུར་བརྗོད། ། ཀུན་རྟོག་རླུང་དམར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། དཔག་བསམ་ཤིང་ལྟར་མི་བསྐྱོད་པ། ། དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། བསམ་པ་མ་ལུས་ཡོངས་རྫོགས་བྱེད། ། འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་མི་མཐུན་ཕྱོགས།

In the language of India: Kudṛṣṭinirghātanāma. In the language of Tibet: Lta ba ngan pa sel ba zhes bya ba (Dispelling Evil Views). Homage to Mañjuśrī Kumārabhūta! Homage to the Buddha! I shall explain the Dispelling of Evil Views, the very ritual for beginners, by abiding in which one will attain the state of a Victor. Here, sentient beings are of two types: those in training (śaikṣa) and those beyond training (aśaikṣa). Among them, those in training who abide in the causal stage—from the application of devotion through the superior intention, through the application of entering the stages, up to the culmination of attaining mastery over the five—accumulate the two collections through the ritual of the first activity of utter purity and thereby perfectly attain complete enlightenment. As for those beyond training, their conceptualization of suchness and the result is clarified by the side of the antidotes. Like Śākyamuni, through the power of the force of previous aspirations, they act for the benefit of sentient beings without effort in the state of union. Thus, it is established that they engage in the first activity with an uninterrupted continuum of characteristics. Furthermore: "O Protector, though you have no mental engagement, And no movement of conceptual thought, By your very nature, for the sake of the world, The deeds of a Buddha are enacted. The perfect benefit of others is the primary Result of a Buddha, and nothing else; Therefore, it is called the result of Buddhahood. Unshakable like a wish-fulfilling tree By all the gales of conceptual thought, In that way, the intentions of all sentient beings Are completely fulfilled without exception." That very result is the discordant side.

། བླང་དང་དོར་བ་རྣམ་སྤངས་ནས། ། བློ་ལྡན་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་རྟོགས། ། དང་པོ་ལས་པ་འབད་པས་སམ། ། ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། འོན་ཏེ་ལས་དང་པོ་པས་ནི་སློབ་པའི་ཆོ་ག་ཉིད་རིགས་ནའང་མི་སློབ་རང་བཞིན་མེད་པ་བསྒོམ་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་ལས་དང་པོ་བའི་རྩོམ་པ་ཡོད་པ་ཇི་ལྟ་བུ། དཔེར་ན་འདིར་ཡང་གསེར་གྱི་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་པ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྟོགས་པ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔའི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔས་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མིང་མི་ཐོབ་བོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་། འཕགས་པ་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པས་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། ཤེས་རབ་དང་བྲལ་བའི་ཐབས་ནི་འཆིང་བའོ། ། ཐབས་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་འཆིང་བའོ། ། ཤེས་རབ་དང་བཅས་པའི་ཐབས་ནི་ཐར་པའོ། ། ཐབས་དང་བཅས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་ཐར་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་དག་ནི་འདིའི་བདག་ཉིད་བླ་མ་དམ་པའི་མན་ངག་ཉིད་ལས་སྒྲོན་མ་དང་སྣང་བ་བཞིན་དུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གྲུབ་པ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་འདོད་པ་གང་། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཀུན་བྱ་བ་ཉིད། ། དང་པོའི་ལས་ཅན་བསྟན་པ་གང་། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལྔར་གང་བསྟན་པ། ། དང་པོའི་ལས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཡི། །

"Having completely abandoned accepting and rejecting, the wise realize perfect enlightenment. Is this through the effort of a beginner?" Thus it is taught. One might ask: "If it is appropriate for a beginner to practice the very rituals of training, how can those who have meditated on the nature of non-training have the undertaking of a beginner? For example, is this not like being bound by golden shackles?" This is true, because they are not separated from the realization of the perfection of insight (prajñāpāramitā). The perfection of insight is the essence of the [other] five perfections. Therefore, it is taught that this is emptiness endowed with the supreme of all aspects. Furthermore, it is said that the five perfections, if separated from the perfection of insight, do not receive the name "perfection." Also, from the Mahāyāna sūtra The Teaching of the Noble Vimalakīrti: "Method separated from insight is bondage; insight separated from method is also bondage. Method accompanied by insight is liberation; insight accompanied by method is also liberation." These should be understood as being coemergent, like a lamp and its light, through the very pith instructions of the sublime guru. Therefore: "Emptiness and compassion inseparable, Whoever desires the wisdom of the Buddha, That is the very practice of all yogis. As for the teaching for beginners, Whatever was taught as the five perfections, For those called 'beginners,' It is the perfection of insight."

ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དཔྱད་མི་བྱ། ། དེ་བཞིན་དུ། སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་བརྩོན་འགྲུས། ། བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་ལ་གུས་པས། ། རྟག་ཏུ་བློ་ལྡན་གྱིས་བསྟེན་ན། ། བདེ་བར་ཤེས་རབ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ། སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་པ་གསུམ། ། བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་ཆོས་ཀྱིའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་གཉིས་ཀར་འདོད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བསྟན་པས་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་དང་པོ་པས། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པས་གནས་པར་བྱའོ། ། ཟློག་པ་ནི་མེད་པར་སྨྲ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་། དགེ་དང་མི་དགེ་གང་ཕྱིར་དངོས་མེད་ཀྱང་། ། དེ་ལྟར་དགེ་བ་ཉིད་བྱ་མི་དགེ་མིན། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཆུ་ཡི་ཟླ་འདྲ་ཡང་། ། དེ་ལས་ཡིད་འོང་སྡུག་བསྔལ་ཡིད་མི་བདེ། ། ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ན་སློབ་པས་སྨྱོན་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་གནས་ནས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་མྱོང་བར་འདོད་པས་ལས་དང་པོ་པ་ལ་འཇུག་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ལུས་སྦྱིན་པར་གཏོང་བ་དང་ལྡན་པའི་སྤྱོད་པ་སྟེ། ། ལུས་ནི་སྦྱིན་པར་བཏང་བྱས་ལ། ། ཕྱིན་ནས་སྤྱོད་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ལུས་གཏོང་བའི་སྦྱིན་པ་དང་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཛད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། གྲང་བ་དང་། ཚ་བ་དང་། སོག་ལེས་གཤག་པ་ལ་བཟོད་པའི་བཟོད་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་གནོད་པ་ལས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་འབད་པ་མེད་པའི་རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བའི་བསམ་གཏན་དང་།

One should not analyze the essential nature. Likewise: "If the wise always rely with devotion upon generosity, ethical discipline, patience, diligence, meditative concentration, and insight, wisdom will arise in a state of bliss." It is taught: "The three of generosity, ethical discipline, and patience are the saṃbhogakāya and nirmāṇakāya; meditative concentration and insight are the dharmakāya; and diligence is asserted to belong to both." Therefore, a beginner bodhisattva should abide in extreme purity. Otherwise, it would follow that one is asserting a nihilistic negation. Furthermore: "Since virtue and non-virtue are not real entities, one should thus practice only virtue and not non-virtue. Although all worldly conventionalities are like the moon in water, from them arise pleasant things, suffering, and mental unease." If this is what is taught, then how does a beginner engage while abiding in the conduct of a madman, desiring to experience non-conceptuality? It is the conduct endowed with the giving away of the body. The meaning is: "Having given away the body as a gift, one should then undertake the conduct." This refers to the generosity of giving away the body, the ethical discipline of acting for the benefit of all sentient beings through body, speech, and mind, the patience of enduring cold, heat, and being sawn apart by a saw, the diligence of equanimity toward the harms of the eight worldly concerns, and the meditative concentration that arises spontaneously and without effort, following after all phenomena.

ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པར་རྗེས་སུ་བརྟག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་སྟེ། འབད་པ་མེད་པར་རོ་གཅིག་པའི་ངང་གིས་ཐམས་ཅད་དུ་རོ་གཅིག་པར་འདོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་གོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན། སྨྱོན་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་གནས་པ་ཡང་དང་པོ་ལས་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ཚུ་རོལ་མཐོང་བར་གྲགས་པ་ཉམས་པ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་སླུ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་རིགས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པ་སྨྲ་བ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་སློབ་མ་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ནི། དང་པོར་གསོ་སྦྱོང་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཕྱིན་ནས་བསླབ་པ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས་གསུངས་སོ། ། དང་པོར་གསོ་སྦྱོང་སྦྱིན་པ་ནི། ། བཙུན་པའམ་སློབ་དཔོན་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བདག་དགེ་བསྙེན་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་མཆིས་ཀྱི་བར་དུ། སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ། ། དེ་ལྟར་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བྱའོ། ། བདག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་བར་བཙུན་པས་གཟུང་དུ་གསོལ། ། སློབ་དཔོན་དགོངས་སུ་གསོལ། བདག་དགེ་བསྙེན་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ། དུས་འདི་ནས་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཉི་མ་མ་ཤར་གྱི་བར་དུ་སྲོག་ཆགས་གསོད་པ་དང་། གཞན་གྱི་ནོར་རྐུ་བ་དང་། མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དང་། རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མྱོས་པར་འགྱུར་བའི་བཏུང་བ་འཐུང་བ་དང་། དུས་མ་ཡིན་པར་ཟ་བ་དང་། ཕྲེང་བ་དང་། ཁ་དོག་དང་། གླུ་དང་གར་དང་། རྩེ་འཇོ་དང་། ཁྲི་སྟན་དང་། ཁྲི་སྟན་ཆེན་པོ་ལས་ལྡོག་པར་བགྱིའོ། །

It is the insight characterized by the subsequent examination of all phenomena as non-apprehendable; it is the supreme of all perfections, as it is asserted that everything is of a single taste through a state of single taste without effort. Therefore, even abiding in the conduct of a madman is the very engagement in the activity of the first [stage]. It is not like the speech of those renowned as "worldly perceivers" who, being impaired, deceive the next world and speak in a manner that is not even merely logical. Regarding that, for a disciple who possesses the conduct of a bodhisattva, it is said in the Hevajra Tantra: "First, the poṣadha should be given; having gone [to the preceptor], the training should be given." Regarding the first, the giving of the poṣadha: "Venerable one or master, please attend to me. I, the lay practitioner named [so-and-so], until I reach the heart of enlightenment, take refuge in the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha." This should be done twice or three times. "Venerable one, please accept that I have gone for refuge to the Three Jewels. Master, please attend to me. I, the lay practitioner named [so-and-so], from this time forward until the sun rises, shall abstain from killing living beings, stealing the wealth of others, unchaste conduct, speaking falsehoods, and likewise drinking intoxicants, eating at improper times, [wearing] garlands, [using] cosmetics, singing, dancing, playing, [using] high or large beds, and [using] large seats."

བདག་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་ཀྱིས་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་པར་གྱིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོ་སྦྱོང་སྦྱིན་པའི་ཚིག་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱིམ་པ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བས། སྲོག་གཅོད་པ་དང་། མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང་། འདོད་པས་ལོག་པར་གཡེམ་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པས་མྱོས་པར་འགྱུར་བའི་བཏུང་བ་ཆང་འཐུང་བ་དང་ལྔ་ལས་ལོག་པར་བགྱིའོ། ། མོས་པ་དང་སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱིམ་པའི་མི་དགེ་བཅུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། ཡང་མི་བྱ་བར་ཡོངས་སུ་བསྡམ་པར་བྱ་ཞིང་། དགེ་བའི་ལས་རྣམས་ནི་བྱའོ། ། ཐོ་རངས་ཀྱི་ཐུན་ལ་ལངས་ལ་གདོང་བཀྲུ་བ་ལ་སོགས་བྱས་ནས། དཀོན་མཆོག་གསུམ་རྗེས་སུ་དྲན་པས། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་པས། བདག་དང་། གནས་དང་། རྣལ་འབྱོར་སྲུང་བར་བྱས་ལ། རྟོག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་དང་བཟླས་པ་དང་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའོ། ། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཡང་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡི་རྗེས་ལ། ཨོཾ་ཛམྦྷ་ལ་ཛ་ལེནྡྲ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པའི་ཆུ་ཁྱོར་བ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དཔལ་གནོད་གནས་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ན་མཿས་མནྟ་བུདྡྷཱ་ནཱཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བ་ལོ་ཀི་ཏེ། ཨོཾ་སམྦྷ་ར་སམྦྷ་ར་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་གཏོར་མའི་སྔགས་ལན་བདུན་བཟླས་ཤིང་། ལག་པ་གཡས་པའི་སོར་མོ་ལྔ་བརྐྱང་པ་ལས། བདུད་རྩི་ལྔས་སྒོ་དྲུང་ན་འདུག་པའི་གཏོར་མའི་ཟས་ཆུ་དང་བཅས་པ་ཟན་འབྲུ་གཅིག་གི་ཀྱང་ཡུལ་མ་ག་དྷའི་བྲེ་བོ་ཆེ་རེ་རེ་འབྱུང་བར་གྱུར་པར་བསམས་ལ།

"I shall abide in the manner of an arhat through the eight qualities" is the formula for giving the poṣadha. A lay bodhisattva, having taken refuge in the Three Jewels, shall refrain from the five [precepts]: killing, taking what is not given, engaging in sexual misconduct, speaking falsehoods, and drinking intoxicants such as alcohol, which are natural misdeeds. A lay bodhisattva endowed with aspiration and conduct should fully understand the ten non-virtues and, having done so, completely restrain from them and perform virtuous deeds. At the dawn watch, having risen and performed tasks such as washing the face, one should recollect the Three Jewels. With "Oṃ Āḥ Hūṃ," one should protect oneself, the place, and the yoga. Then, one should perform meditative concentration, recitation, praise, and so forth, according to the specific visualization. The Mañjuśrī-nāmasaṃgīti should also be recited three times. Following that, one should recite "Oṃ Jambhala Jaleṃdrāya Svāhā" one hundred and eight times and offer one hundred and eight handfuls of water to the glorious Jambhala. Then, reciting the torma mantra "Namaḥ samantabuddhānāṃ sarvatathāgatāvalokite oṃ sambhara sambhara hūṃ phaṭ svāhā" seven times, one should extend the five fingers of the right hand. One should visualize that from the five nectars, even a single grain of food from the torma placed at the doorway becomes a large Magadhan droṇa measure of food and water.

ཡི་དྭགས་ཀྱི་ཚོགས་མ་ལུས་པ་ལ་སེ་གོལ་ལན་གསུམ་གཏོགས་པས་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བུ་གཅིག་པའི་རྣམ་པ་ལྟར་བལྟ་བའི་བྱམས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་འབྱིན་པར་བསམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་རྗེའི་བསམ་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྤྲོས་པར་འགྱུར་བའི་ཡིད་ལས་བྱུང་བའི་དགའ་བ་དང་། མི་བདེན་པ་ལ་ཆགས་པ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ལ་སྤྲོ་བའི་སེམས་ཀྱིས་བའི་ལྕི་བ་གཙང་མ་བླངས་ལ་ཆུ་གཙང་མ་དང་བསྲེས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་རེ་ཁེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། སའི་ཆ་གྲུ་བཞི་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བར་འདོད་པའི་མཎྜལ་བྱས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་ལྟེ་བར་ཟླ་བ་དང་། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ། ཧཱུཾ་སྔོན་པོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་མི་བསྐྱོད་པ་ས་གནོན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན་པ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ། ཡི་གེ་ཨོཾ་དཀར་པོ་ལས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། དེ་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ཡི་གེ་ཏྲཾ་སེར་པོ་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་མཆོག་སྦྱིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན་པའི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། དེ་ནས་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ། ཡི་གེ་ཧྲི་དམར་པོ་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན་པའི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སྐུ་མདོག་དམར་བའོ། །

One should give to the entire assembly of hungry ghosts by snapping the fingers three times. Now, one should meditate on love, viewing all sentient beings as if they were one's only child; compassion, which is the nature of the intention to deliver them from the ocean of saṃsāra—the cause of suffering and suffering itself; joy, which arises from the mind of taking refuge in the Three Jewels; and equanimity, characterized by the complete abandonment of attachment to what is unreal. Then, with a mind eager for the welfare of all sentient beings, take clean cow dung, mix it with pure water, and consecrate the maṇḍala with the mantra oṃ vajrarekhe hūṃ. On a square plot of ground or any other suitable location, prepare the desired maṇḍala. Upon it, in the center of an eight-petaled multicolored lotus, upon a moon and sun maṇḍala, is the blue syllable hūṃ, which is the complete form of Akṣobhya, blue in color and holding the earth-touching mudrā. Following that, on the eastern petal, from the white syllable oṃ, is Vairocana, holding the mudrā of supreme enlightenment. Then, on the southern petal, from the yellow syllable traṃ, is Ratnasambhava, yellow in color and holding the mudrā of supreme generosity. Then, on the western petal, from the red syllable hrīḥ, is Amitābha, red in color and holding the mudrā of meditative concentration.

དེ་ནས་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ཡི་གེ་ཁཾ་ལྗང་གུ་ལས་བྱུང་བའི་མདོག་ལྗང་གུ་མི་འཇིགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན་པའི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་བསྒོམས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྔགས་པས་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ནི། ན་བཟའ་ངུར་སྨྲིག་བསྣམས་པ། གཙུག་ཏོར་དང་བཅས་པའོ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྟེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལའོ། ། དེ་ལ་བཞི་པོ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་ཕྱོགས་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ཕྱོགས་པའོ། ། དེ་དག་གི་མདུན་ན་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྟོགས་པའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་དུ་བྱས་ནས་གདོན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་གཙོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྐྱོབ་པའི་ཆོས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དགེ་འདུན་ཆེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གསུམ་ལ་རྟག་ཏུ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས། ། འགྲོ་བའི་དགེ་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ཀྱིས་བཟུང་། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་ཚོགས་ཀྱི་མཆོག་རྣམས་ལ། ། བྱང་ཆུབ་བར་དུ་བདག་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། བདག་དང་གཞན་དོན་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་འདི་དག་ཐམས་ཅད་མགྲོན་གཉེར་ནས། ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་མཆོག་ཡིད་འོང་སྤྱད་པར་བགྱི། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པར་ཤོག། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་བཤགས་པར་བགྱི། །

Then, on the northern petal, one should meditate on Amoghasiddhi, who is green in color, arisen from the green syllable khaṃ, and holds the mudrā of fearlessness. The practitioner, free from attachment, should offer the supreme of all desired things with the mantras beginning with oṃ vajra puṣpe hūṃ. These five Tathāgatas wear saffron robes and possess uṣṇīṣas. They are accompanied by solar maṇḍalas, except for Vairocana, who is upon a lunar maṇḍala. Among them, the four [other Tathāgatas] face Akṣobhya, while Akṣobhya faces the practitioner. In front of them, one should recite the verses for taking refuge in the Three Jewels, having realized their meaning exactly as it is. The verses for taking refuge in the Three Jewels are as follows: Homage to the Buddha, the Chief! Homage to the Dharma, the Protector! Homage to the Great Saṅgha! I always pay homage to the Three! I take refuge in the Three Jewels. I confess each and every sin. I rejoice in the virtue of all beings. I hold the awakening of the Buddhas in my mind. In the Buddha, the Dharma, and the Supreme Assembly, I take refuge until I reach awakening. In order to perfectly accomplish the welfare of myself and others, I generate the supreme mind of awakening. Having invited all these sentient beings as guests, I shall practice the delightful, supreme conduct of awakening. May I attain Buddhahood for the benefit of all beings! I confess all sins. I shall confess all sins.

བསོད་ནམས་ཀུན་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། གསོ་སྦྱོང་འཕགས་པའི་ཡན་ལག་བརྒྱད། ། བསྙུང་བར་བྱ་བ་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས། ཚུལ་ཁྲིམས་ཙནྡན་ལུས་ལ་བྱུགས། ། བསམ་གཏན་གྱི་ནི་གོས་ཀྱིས་གཡོགས། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་མེ་ཏོག་བརྒྱན། ། ཇི་ལྟར་བདེ་བ་ཉིད་དུ་གནས། ། ཞེས་བརྗོད་ནས། ཨོཾ་བཛྲ་མཎྜལ་ཧཱུཾ་མུཿཞེས་བྱ་བས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འཇམ་དཔལ་སོགས་པ་ཡང་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་གའོ། ། ལྕི་བ་ཆུ་དང་བཅས་པ་སྦྱིན་པ་སྟེ། ། ལེགས་པར་བྱུགས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་པ་ནི། ། སྲོག་ཆགས་ཕྲ་མོ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། ། བརྩོན་འགྲུས་བྱ་བ་དག་ལ་འཇུག་པའོ། ། བསམ་གཏན་དེ་དུས་རྩེ་གཅིག་བྱེད་པའི་སེམས། ། ཤེས་རབ་ཚོགས་སོགས་ལེགས་པར་མཛེས་པ་ཡིན། ། ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱས་པ་ཡིས། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ནི་དེས་ཐོབ་ཤོག། ནད་ཀུན་ལས་གྲོལ་གསེར་གྱི་མདོག་ཏུ་འགྱུར། ། ལྷ་དང་མིའི་ཆོས་ཟླ་བ་བཞིན་པར་མདངས། ། ནོར་དང་གསེར་ཕྱུག་རྒྱལ་པོའི་རྒྱུད་སྐྱེ་བར། ། བདེ་གཤེགས་གནས་མཆོག་ལུས་ཀྱིས་བྱས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། ལྕི་བ་ཆུ་དང་མེ་ཏོག་གིས། ། རྟག་ཏུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྱས་ནས་ནི། ། ཅུང་ཟད་ཕུལ་ནས་བླ་མ་ལ། ། དུས་གསུམ་དུ་ནི་གུས་ཕྱག་བྱ། ། གཞན་དག་གི་ནི་སེམས་མགུ་ཞིང་། ། རང་གི་སེམས་ཀྱང་འཕེལ་བར་བྱེད། ། བདེ་ཞིང་ཚད་མེད་ནོར་དང་ལྡན། ། བདེ་བ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་རྫོགས་པར་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་སོགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས།

"I rejoice in all merit. I shall observe the eightfold noble poṣadha fast." Thus it is said. Then: "Anointing the body with the sandalwood of ethical discipline, draped in the garments of meditative concentration, and adorned with the flowers of the branches of enlightenment—may one abide in perfect bliss." Having spoken thus, one should request the deities to depart with "Oṃ vajramaṇḍala hūṃ muḥ." In the same way, Mañjuśrī and the others should also be honored according to the oral instructions. This is the ritual of the maṇḍala. Applying cow dung and water is generosity; smearing it well is ethical discipline; removing tiny insects is patience; engaging in the activities of diligence is diligence; the mind focused one-pointedly at that time is meditative concentration; and being beautifully adorned by the accumulation of insight is insight. By constructing the maṇḍala of the Munis, may the six perfections be attained. May one be freed from all diseases and become golden-hued; may one possess the radiance of the dharma of gods and humans like the moon; may one be born into a lineage of kings, wealthy in riches and gold; and may one, with this body, reach the supreme abode of the Sugatas. These are the verses on the benefits of the maṇḍala. Having always constructed the maṇḍala with cow dung, water, and flowers, and having offered even a little to the guru, one should perform prostrations with devotion three times a day. This pleases the minds of others and increases one's own mind as well. One will possess immeasurable wealth in peace and be born in Sukhāvatī. The six perfections will be completed, and one will be blessed by the Buddhas and others.

། དཀྱིལ་འཁོར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་པོ། ། དཔག་མེད་ཡོན་ཏན་རྫོགས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕན་ཡོན་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཡང་དག་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། རྟག་ཏུ་མཆོད་ཅིང་བཀླག་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་དོན་ཡང་རྟོགས་པར་བྱ། ། ཚིགས་བཅད་གཅིག་དང་ཚིགས་བཅད་བཞི། ། ཚིགས་བཅད་གཉིས་དང་སྒོ་དྲུག་པའི། ། གཟུངས་དང་བཟང་པོ་སྤྱོད་པ་དང་། ། ཕུང་པོ་གསུམ་པ་དུས་གསུམ་དུ། ། ཡི་གེ་གཅིག་ནས་ཉེར་བཟུང་ནས། ། གསུམ་གྱི་བར་དུ་མཉམ་གཞག་པས། ། ཡི་དམ་ཉམས་པ་མེད་པ་ཡིས། ། བློ་ལྡན་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་བཀླག། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རས་རིས་དང་། གླེགས་བམ་དང་། ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། རས་རིས་དང་གླེགས་བམ་དང་སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པའི་ཆོ་གའོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བཀོད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཚ་ཚ་གདབ་པའི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ན་མ་སྶ་མནྟ་བུདྡྷཱ་ནཱཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ། འཇིམ་པ་བླང་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲོད་བྷ་བཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། འབི་འབི་བྱ་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཨ་ར་ཛེ་བི་ར་ཛེ་སྭཱ་ཧཱ། སྣུམ་བསྐུ་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་གརྦེ་སྭཱ་ཧཱ། རྒྱར་གཞུག་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་མུངྒ་ར་ཨཱ་ཀོ་ཊ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། གདབ་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་དྷརྨ་ཨཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ། སྤྱན་དྲང་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་སུ་པྲ་ཏིཥྛ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། བཞུགས་སུ་གསོལ་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་མ་ཎི་ཤ་ཏ་དཱི་པ་ཏེ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་གརྦྷེ་སྭཱ་ཧཱ། རབ་ཏུ་གནས་པའི་སྔགས་སོ། །

"The one who perfectly constructs the maṇḍala will come to possess immeasurable qualities," and so forth, as the extensive benefits are set forth. Through the rituals of the maṇḍala and so on, one should always make offerings to and recite the Prajñāpāramitā, and also realize its meaning. One should recite as much as one finds, with an undiminished commitment to the yidam, from a single verse, four verses, two verses, or the Ṣaṇmukhī-dhāraṇī, the Bhadracaryā, and the Triskandhaka, from one syllable up to three, while remaining in meditative equipoise during the three times of day. One should also make offerings to paintings, books, cast images, and so forth, of the buddhas and bodhisattvas. This concludes the ritual for making offerings to paintings, books, and statues. Now, following the arrangement of the great maṇḍala, the ritual for casting tsa-tsas will be explained: Namaḥ samantabuddhānām. Oṃ vajrāyuṣe svāhā. This is the mantra for taking the clay. Oṃ vajrod-bhavāya svāhā. This is the mantra for kneading the clay. Oṃ araje viraje svāhā. This is the mantra for applying oil. Oṃ dharmadhātugarbhe svāhā. This is the mantra for placing the mold. Oṃ vajramudgara ākoṭaya svāhā. This is the mantra for striking. Oṃ dharmāyuṣe svāhā. This is the mantra for inviting the deities. Oṃ supratiṣṭha vajrāya svāhā. This is the mantra for requesting them to remain. Oṃ sarvatathāgata maṇiśatadīpate jvala jvala dharmadhātugarbhe svāhā. This is the mantra for consecration.

ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་བི་ཤུདྡྷེ་ཨ་ཧ་ར་ཨ་ཧ་ར་ཨཱ་གཙྪ་ཨཱ་གཙྪ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་གརྦྷེ་སྭཱ་ཧཱ། གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཨཱ་ཀཱ་ཤ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་གརྦྷེ་སྭཱ་ཧཱ། བཟོད་པར་གསོལ་བའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཚ་ཚ་གདབ་པའི་ཆོ་གའོ། ། ན་མོ་བྷ་ག་བ་ཏེ་བཻ་རོ་ཙ་ན། པྲ་བྷ་རཱ་ཛཱ་ཡ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ཡ། ཨཪྷ་ཏེ་སམྱཀྶཾ་བུདྡྷཱ་ཡ། ཏདྱ་ཐཱ། ཨོཾ་སུ་ཀྵྨེ་སུ་ཀྵྨེ། ས་མ་ཡེ་པྲ་ས་མ་ཡེ། ཤཱནྟེ་དཱནྟེ། ས་མ་རོ་པེ། ཨ་ན་ལམྦྷེ། ཏ་རམྦྷེ་ཡ་ཤོ་བ་ཏི་མ་ཧཱ་ཏེ་ཛ་ནི་རྐུ་ལེ། ནིརྦཱ་ན། སརྦ་བུདྡྷཱ་དྷིཥྛཱ་ན་ཨ་དྷིཥྛི་ཏེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་གཟུངས་འདི་འཇིམ་པའམ། བྱེ་མ་ལ་ལན་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གི་བར་དུ་བཟླས་ཏེ། མཆོད་རྟེན་བྱས་ན། དེ་ལ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་སྙེད་ཀྱི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་འགྱུར་གྱི་མཆོད་རྟེན་བྱས་པའི་བསོད་ནམས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། མྱུར་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། གཟུངས་འདི་ནི་ཕན་ཡོན་དཔག་ཏུ་མེད་དོ། ། ཡེ་དྷརྨཱ་ཧེ་ཏུ་པྲ་བྷ་བཱ་ཧེ་ཏུནྟེ་ཥཱནྟ་ཐཱ་ག་ཏོ་ཧྱ་བ་དཏ། ཏེ་ཥཱཉྩ་ཡོ་ནི་རོ་དྷ་ཨེ་བཾ་བཱ་དཱི་མ་ཧཱ་ཤྲ་མ་ཎཿཚིགས་སུ་བཅད་པས་རབ་གནས་བྱས་ལ། ན་མོ་བྷ་ག་བ་ཏེ་རཏྣ་ཀེ་ཏུ་རཱ་ཛཱ་ཡ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཡཱཪྷ་ཏེ་སམྱཀྶཾ་བུདྡྷཱ་ཡ། ཏདྱ་ཐཱ། ཨོཾ་རཏྣེ་རཏྣེ་མ་ཧཱ་རཏྣེ་རཏྣ་བོ་དྷི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་གཟུངས་ལ་སོགས་པ་འདི་བརྗོད་ཅིང་མཆོད་རྟེན་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས། མཆོད་རྟེན་གཅིག་ལ་ཕྱག་བྱས་པས།

Oṃ svabhāva viśuddhe aha ra aha ra āgaccha āgaccha dharmadhātugarbhe svāhā. This is the mantra for requesting departure. Oṃ ākāśadharmadhātugarbhe svāhā. This is the mantra for requesting forgiveness. Such is the ritual for casting tsa-tsas. Namo bhagavate vairocanāya prabhārājāya tathāgatāya arhate samyaksaṃbuddhāya | tadyathā | oṃ sukṣme sukṣme samaye prasa-maye śānte dānte samarope analambe tarambhe yaśovati mahātejaniḥkule nirvāṇa sarvabuddhādhiṣṭhānādhiṣṭhite svāhā. If one recites this dhāraṇī twenty-one times over clay or sand and constructs a stūpa, one will obtain the merit of having constructed as many stūpas as there are atoms in that [sand]. One will become a lord of the ten grounds and swiftly attain unsurpassed, perfect, and complete awakening. Thus spoke the Blessed One Vairocana; the benefits of this dhāraṇī are immeasurable. Perform the consecration with the verse: Ye dharmā hetuprabhavā hetuṃ teṣāṃ tathāgato hyavadat | teṣāṃ ca yo nirodha evaṃvādī mahāśramaṇaḥ. Then recite the dhāraṇī beginning with: Namo bhagavate ratnaketūrājāya tathāgatāyārhate samyaksaṃbuddhāya | tadyathā | oṃ ratne ratne mahāratne ratnabodhi svāhā. By reciting this and performing prostrations and so forth to the stūpa, by prostrating to a single stūpa, [one gains the merit of prostrating to all stūpas].

མཆོད་རྟེན་བྱེ་བ་ལ་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། འཇིམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཆོད་རྟེན་བྱ་བའི་ཆོ་གའོ། ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ལས་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་ཞིང་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཆེན་པོས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་མཁྱེན་ཅིང་གཟིགས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་རིགས་གང་ཡིན་པ་དང་། སྡེ་གང་ཡིན་པ་དང་། མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་དང་། རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་གང་ཡིན་པས་ཡང་དག་པར་གནས་པ་དེ་དག་གིས་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པ་དེ་ལྟར་བདག་ཀྱང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ངོ་། ། དེ་དག་གིས་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོས་པ་ལྟར། བདག་གིས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བགྱིའོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། གཞན་ཡང་། དགེ་བའི་ལས་འདི་བདག་གིས་བྱས་པ་ཡིས། ། རིང་པོར་མི་ཐོགས་འཇིག་རྟེན་སངས་རྒྱས་ནས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་ཆོས་ནི་སྟོན་བྱེད་ཅིང་། ། སྡུག་བསྔལ་མང་པོས་མནར་བའི་སེམས་ཅན་གྲོལ་གྱུར་ཅིག། བསོད་ནམས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཆོ་གའོ། ། གང་དང་གང་གིས་གང་འཚོ་བ། ། འཚོ་བ་དག་པ་དེ་རྒྱལ་བ། ། བཀྲེས་དང་སྐོམ་སོགས་ཞི་བྱའི་ཕྱིར། ། སྨན་བཞིན་དུ་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་དེའི་རྗེས་ལ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་ཟས་ལ།

One will have performed prostrations and so forth at ten million stupas. This is the ritual for constructing stupas from clay and the like. All of these, through a distinguished dedication, will produce and bring about distinguished results; thus, one should perform the dedication with the "Great Dedication" as taught in the Prajñāpāramitā. That should be done as follows: "Just as the Tathāgatas, Arhats, perfectly complete Buddhas, through their Buddha-wisdom and Buddha-eye, know and see these roots of virtue—how their lineage is, what their class is, what their characteristics are, what their nature is, and how they abide in the nature of phenomena (dharmatā)—I too rejoice in them just as they know them. Just as they have dedicated these roots of virtue toward unsurpassed, perfectly complete enlightenment, I too shall dedicate them." Furthermore: "By this virtuous deed I have performed, may I before long become a Buddha in the world; for the sake of benefiting beings, may I teach the Dharma and liberate sentient beings who are tormented by manifold sufferings." This is the ritual for rejoicing in merit and dedication. Regarding the livelihood of whoever lives by whatever means: "That livelihood is the Victor's which is pure; it should be regarded like medicine for the sake of pacifying hunger, thirst, and so forth." Following that, regarding whatever food has been obtained:

ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱདྱ་ནུཏྤན་ན་ཏྭཱ་ཏ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་གཏོར་མ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ། ཨོཾ་ཨཱཿསརྦ་བུདྡྷ་བོ་དྷི་སཏྭ་བྷྱོ་བཛྲ་ནཻ་བི་དྱཻ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་བཤོས་གཙང་དབུལ་ལོ། ། ཨོཾ་ཧ་རི་ཏི་མ་ཧཱ་ཡཀྵི་ནི་ཧ་ར་ཧ་ར་སརྦ་པཱ་པཾ་ན་ཀྵ་ན་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བརྗོད་ལ་ཟན་ཆང་བུ་གཉིས་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨ་གྲ་པ་ཎི་ཊཱ་སི་བྷྱཿསྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཟན་གྱི་ཆང་བུ་གསུམ་པ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ། ཨོཾ་ཨཱཿ ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས། རང་གི་སྣོད་ཀྱི་ཟན་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དུག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཞི་བར་གྱུར་གྱི་བར་དུ་དང་པོ་མཐེ་བོང་དང་སྲིན་ལག་གིས་བཟའ་བར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ཇི་ལྟར་བདེ་བར་བཟོད་པའི་ཟས་ལྷག་མ་ལ། ཨོཾ་ཨུཙྪི་ཊ་བནྡི་ཨ་སི་བྷྱཿསྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་ལྷག་མའི་ཆང་བུ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་གཞན་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་དོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་། གཏོར་མ་བཏང་ཞིང་བཤོས་གཙང་དབུལ། ། འཕྲོག་མ་དང་པོ་ཆང་བུ་དང་། ། ལྔ་པོ་ལྷག་མ་གཏང་བ་སྟེ། ། འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོར་འགྱུར། ། ཞེས་བསྟན་པས་སོ། ། དེའི་རྗེས་ལ། འཐོར་འཐུང་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། ། བློ་བདེ་བ་ཡོངས་སུ་དག་ཅིང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱལ་པོ་དང་ནི་ཡོན་བདག་དང་། ། སེམས་ཅན་ཕུང་པོ་གཞན་དག་ཀྱང་། ། ཚེ་དང་ནད་མེད་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། རྟག་ཏུ་བདེ་བ་ཐོབ་གྱུར་ཅིག། ཅེས་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ།

OṂ AKĀRO MUKHAṂ SARVADHARMĀṆĀM ĀDYANUTPANNAVĀT | OṂ ĀḤ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. With this, the torma offering should be given. Following that, OṂ ĀḤ SARVABUDDHABODHISATTVEBHYO VAJRA NAIVIDYE HŪṂ. With this, the pure food offering should be presented. OṂ HARITI MAHĀYAKṢIṆI HARA HARA SARVAPĀPAṂ NAKṢAṆA SVĀHĀ. Reciting this, two morsels of food should be given. OṂ AGRAPAṆI ṬĀSIBHYAḤ SVĀHĀ. With this, the third morsel of food should be given. Following that, with OṂ ĀḤ HŪṂ, one should bless the food in one’s own vessel and eat it first with the thumb and ring finger until the poisons and so forth are pacified. Following that, for the remaining food that can be eaten as one pleases, OṂ UCCHIṢṬABANDI ASIBHYAḤ SVĀHĀ. With this, the remaining morsel should be given. Any other leftovers that have not been blessed should be completely discarded. As it is taught: "Having offered the torma and presented the pure food, the first morsel is for Hārītī, and the fifth is the giving of the leftovers; thus, the fruit will be great enjoyment." Following that, having performed the sprinkling of water and so forth, with a mind that is relaxed, completely pure, and endowed with extraordinary bliss, one should recite this three times for the sake of the benefit and happiness of all sentient beings: "May the king, the patrons, and all other aggregates of sentient beings, attain long life, freedom from illness, excellence, and constant happiness." Following that:

ཡོངས་སུ་དག་པའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཇི་ལྟར་འདོད་པས་གནས་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་ནས་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་དང་། སྐྱེས་པའི་རབས་སམ། གཏམ་རྒྱུད་དམ། གླེང་གཞི་འམ། རྟོགས་པ་བརྗོད་པའི་གཏམ་གྱིས་ཉིན་དང་མཚན་དུ་ཡིད་ཤིན་ཏུ་གནས་པས་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་དྲོའི་དུས་སུ་ཡང་བཟླས་པ་དང་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཡིད་ཀྱིས་བྱས་ལ། ཡི་གེ་ཨ་ལ་སོགས་པས་གཏོར་མ་བྱིན་ལ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་གཉིད་ཀྱིས་ཉལ་བར་བྱའོ། ། ཨུ་སངས་རྒྱས་ཆོས་ལ་རྟག་ཏུ་འཇུག། ཉེ་བར་ཞི་བའི་དགེ་བསྙེན་ཏེ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཉེ་བར་ཕན། ། ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཕན་གྱུར་པས། ། རྟག་ཏུ་སྡིག་པ་སྤོང་བར་བྱེད། ། སྡིག་པ་ཅན་དང་འགྲོགས་པ་སྤང་། ། སྐྱེས་བུ་སྡིག་པ་སྤོང་བར་བྱེད། ། ཀུན་དུ་སྡིག་པ་བཤགས་བྱེད་པའོ། ། སྒྲོ་བཏགས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་གྲོལ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ལེགས་མཉམ་འཇོག། ཀུན་དུ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཡིས། ། མཁས་པས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ། ། དུས་ཀུན་དུ་ནི་འབད་མེད་པས། ། སྙིང་རྗེས་ཡོངས་སུ་སྐྱོང་བ་ཉིད། ། སྡུག་བསྔལ་གྱུར་ཀྱང་མི་འདོད་མིན། ། ཕན་པ་མཆོག་ནི་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་ཡི་གེ་བཞི་པའི་དོན་དང་ལྡན་པའི་ཚིག་གིས་བསྙེན་ནོ། ། དགེ་བའི་ལས་ནི་ཡོངས་སུ་བྱས། ། བསོད་ནམས་ཚོགས་ནི་ཉེ་བར་བསགས། ། གོམས་པའི་དབང་གིས་སད་པ་བཞིན། ། དགེ་བ་རྨི་ལམ་ཉིད་ནའང་བྱེད། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དྲི་མེད་པའི། ། གཟུགས་བརྙན་གཞན་དུ་མཐོང་འགྱུར་ན། ། ཐམས་ཅད་སྨྲ་བའི་སྐྱེས་བུ་ལྟར། །

One should abide as one desires in completely pure actions of body, speech, and mind. Following that, having relied upon a spiritual friend, one should abide with a deeply settled mind day and night through the practice of conduct, or through stories of past lives, legends, introductory narratives, or accounts of realizations. Then, in the evening, one should perform recitations, praises, and so forth, just as before, with a mind of non-arising. Having offered the torma with the syllable A and so forth, one should sleep the sleep of yoga. "Always enter the Buddha's Dharma; As a lay practitioner of perfect peace, Be of great benefit to sentient beings. By being of benefit to all, One should always abandon non-virtue. Avoiding the company of the sinful, The person abandons non-virtue; They confess all misdeeds everywhere. Liberated from all superimpositions, They rest well in meditative concentration. With supreme joy in all things, The wise accomplish perfect enlightenment. At all times, without effort, They protect all through compassion. Even if suffering occurs, they do not desire it; They act for the supreme benefit [of others]." With these words, one should attend to the meaning of the four syllables. "Virtuous actions have been fully performed, The accumulation of merit has been gathered. Through the power of habituation, as if waking, One performs virtue even in dreams. If all beings are seen as stainless Reflections in another way, Like a person who speaks of everything,"

རྗེས་སུ་མི་དམིགས་བཞིན་དུ་བྱེད། ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཕྱིར་མི་ལྡོག། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཉིན་དང་མཚན་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཉེ་བར་བསགས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོའི་བར་དུ་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་དང་། བདེ་བས་ཡང་དག་པར་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དབུ་མའི་དོན་ལ་མཆོག་གཞོལ་བ། ། ནམ་མཁའ་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བས། ། དང་པོ་ལས་ལ་མཉམ་འཇོག་ཅིང་། ། ཡི་དམ་ཉིད་དུ་འདི་བྱེད་པ། ། རྡོ་རྗེ་གདན་ནས་འོངས་འགྱུར་ཏེ། ། བྲམ་ཟེའི་རིགས་ལ་ཞི་བའི་སེམས། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོར་གསོལ་བཏབ་བདག་གིས་དང་པོའི་ལས། ། ཆོ་གའི་ཚིག་འགའ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པར་བྱས་པ་འདིས། ། བྱང་ཆུབ་གོམས་པར་བྱས་ནས་མྱུར་དུ་ཉོན་མོངས་པའི། ། སྡིག་པའི་བློ་ཡི་དྲི་མའི་རབ་རིབ་འདིས་སེལ་ཤོག། དང་པོ་ལས་པའི་ཆོ་ག་འདིས། ། བདག་གིས་བསོད་ནམས་གང་ཐོབ་པ། ། དང་པོའི་ལས་ཅན་དེ་དག་དང་། ། འགྲོ་བ་གཉིས་མེད་ཐོབ་པར་ཤོག། སློབ་དཔོན་མཁས་པ་ཆེན་པོ་ངེས་པར་སྦྱངས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་ལྟ་བ་ངན་པ་སེལ་(བཞེས་,བ་ཞེས་)བྱ་བ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་བླ་མ་བཛྲ་པཱ་ཎིའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་མཚུར་སྟོན་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་གནས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

"One acts while not perceiving [anything] subsequently; therefore, one does not turn back." Thus it is said. In this way, by continuously accumulating the collection of merit day and night, one truly abides in the benefit and happiness of sentient beings until reaching the essence of enlightenment. "Those who are supremely devoted to the meaning of the Middle Way, Known as Ākāśagarbha, Who first settle in meditative equipoise upon the activity, And perform this as their very yidam— They shall come from Vajrāsana, Of Brahmin lineage, with a peaceful mind. I, who have prayed to Ākāśagarbha, Have presented these few words of ritual for the beginner's activity. Through this, may those who have familiarized themselves with enlightenment Swiftly dispel the cataracts of the stains of the sinful mind of the afflictions. By whatever merit I have gained through this ritual for the beginner's activity, May those who are beginners and all wandering beings Attain the state of non-duality." This concludes "Dispelling Evil Views," composed by the great learned master Advayavajra. It was translated by the Indian abbot and guru Vajrapāṇi and the Tibetan translator Tsurton Yeshe Jungne.