The Spontaneously Arisen Attainment

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ས་ཧ་ཛ་སིདྡྷི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་ཕྱིར། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་གྲུབ་རབ་བཤད་བྱ། ། སྦྱིན་སྲེག་མཆོད་སྦྱིན་དཀའ་སྤྱོད་འདས། ། དང་པོ་ལས་ཅན་སྤངས་པ་རྣམས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དངོས་རང་བཞིན། ། དེ་ཉིད་གྲུབ་པ་རྟག་ཏུ་བཤད། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་འགྱུར་དེ་ཡི་ཕྱིར། ། བརྗོད་བྲལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་བཤད། ། མཁའ་དབྱིངས་ལ་ཡང་བྷ་ག་བསམ། ། འཁོར་ལོ་སྔོན་འགྲོ་གོ་རིམ་བཞིན། ། ལྷ་ཉིད་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་དག། དབུས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། མཁའ་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་པདྨ་ལ། ། ཡེ་ཤེས་བྷ་གར་ཤེས་པར་བྱ། ། བསྒོམ་པར་ཞེས་བྱ་སྙོམས་འཇུག་སྟེ། ། དེ་ཡི་བདེ་བ་འཁོར་ལོར་བརྗོད། ། གོ་རིམ་རང་གིས་རིག་པ་སྟེ། ལྷ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་འབྱུང་འགྱུར་དག་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་རྣམ་གཉིས། ། ཤེས་རབ་བུད་མེད་དག་ཏུ་འགྱུར། ། སྐྱེས་བུ་ཐབས་སུ་ཤེས་པར་བྱ། ། འདི་དག་ཕྱིས་ནི་དོན་དམ་དང་། ། ཀུན་རྫོབ་དབྱེ་བས་རྣམ་གཉིས་སོ། ། དེ་ལ་སྐྱེས་བུའི་རྣམ་གཉིས་ཏེ། ། ཁུ་བ་དང་ནི་ཡིད་བདེ་བའོ། ། ཤེས་རབ་ལ་ཡང་སྐྱེས་བུ་ལྟར། ། ཁུ་བ་དང་ནི་དེའི་བདེ་བའོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་བདག་ཉིད་ཀྱང་། ། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་རྣམ་བཞི་ཡིན། གང་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་རྣམ་བཞི། ། ཡང་དག་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས། ། དགའ་བ་ཅུང་ཞིག་བདེ་བ་སྟེ། ། རབ་དགའ་དེ་ལས་ལྷག་པ་ཡིན། ། དགའ་བྲལ་དགའ་བ་ཆགས་བྲལ་ཏེ། །

In the language of India: Śrī Sahajasiddhināma. In the language of Tibet: Dpal lhan cig skyes pa grub pa zhes bya ba (The Glorious Accomplishment of the Coemergent). Homage to the glorious Vajraḍākinī. For the sake of benefiting sentient beings, I shall thoroughly explain the Accomplishment of the Coemergent. Transcending fire offerings, ritual sacrifices, and ascetic austerities, I shall always explain the accomplishment of the very nature of the coemergent for those who have abandoned [ordinary] activities. Because it is coemergent, it is explained as the inexpressible coemergent. One should contemplate the bhaga within the expanse of space, following the sequence of the preliminary wheels. One should meditate on the deity itself arising in the center. "Expanse of space" refers to the lotus; "wisdom bhaga" is how it should be understood. "Meditation" refers to the meditative union; its bliss is called the wheel. The sequence is self-knowing awareness; the deity itself is the bodhicitta, because it is how [the deity] arises. Therefore, the coemergent is of two types: wisdom becomes the woman, and the man should be known as the method. These are later divided into two: the ultimate and the conventional. In that regard, the man is of two types: the semen and the mental bliss. Just as with the man, the wisdom [woman] also has the semen and its bliss. Thus, the self itself is of four divisions. Because the coemergent is of four types, the perfectly enlightened Buddha taught: "Joy is a slight bliss; supreme joy is greater than that; the joy of separation is free from attachment."

ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་ལྷག་མ་ཉིད། ། དང་པོ་རིག་པར་འདོད་པ་སྟེ། ། གཉིས་པ་བདེ་བར་འདོད་པ་ཡིན། ། གསུམ་པ་ཆགས་པ་མཉམ་ཉིད་ཕྱིར། ། བཞི་པ་དེར་ནི་བསྒོམ་བྱ་ཡིན། ། དང་པོ་ཤེས་རབ་དྲོ་བ་སྟེ། ། གཉིས་པ་དུ་བར་ལྡན་པ་ཡིན། ། གསུམ་པ་མེ་སྟག་འཕྲོ་བ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་བཞི་པ་འབར་བ་ཡིན། ། ལྟེ་བར་གཏུམ་མོ་སྦྱོར་ནས་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་བསྲེགས་ཤིང་། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་བསྲེགས་ནས་ནི། ། བསྲེགས་པའི་ཧཾ་ལས་རི་བོང་འཛག། སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རྒྱལ་བས་གསུངས། ། ཤེས་རབ་རྡོ་རྗེ་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། དེ་བཞིན་དེ་ལས་བལྟ་བར་བྱ། ། གཟུགས་སྒྲ་དེ་བཞིན་དྲི་དག་དང་། ། རོ་དང་རེག་བྱ་ཉིད་དེ་བཞིན། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པར་སྤྱོད་པས་ན། ། སྐྱེ་མཆེད་རེ་རེ་ལ་དགའ་བ། ། བཞི་བཞི་དག་ཏུ་བལྟ་བར་བྱ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་གཞན་གྱིས་བརྗོད་མིན། ། གང་གིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའང་མིན། ། བླ་མའི་བསོད་ནམས་ཚོགས་བསྟེན་ལས། ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཤེས་པར་འགྱུར། ། དཔལ་ཌོཾ་བི་ཧེ་རུ་ཀས་མཛད་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གྲུབ་པ་ལས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བསྟན་པ་སྟེ་ལེའུ་དང་པོའོ། ། ། ། དམན་པ་བར་མ་མཆོག་ཉིད་དང་། ། གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ། ། དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཉམ་ཉིད་ཅེས། ། དེ་ཉིད་བསྒོམ་པས་བལྟ་བར་བྱ། ། དམན་པའི་དངོས་དོན་ཕྲ་བ་སྟེ། ། དངོས་པོ་དག་ནི་མཆོག་ཅེས་བྱ། ། གཉིས་སྤངས་བར་མ་དག་ཡིན་ཏེ། ། གཞན་ཞེས་བྱ་བ་དབང་པོ་དྲུག། བརྟན་དང་གཡོ་བ་གང་དེ་ཞེས། ། དེ་ཀུན་ཡོད་མིན་བདག་མེད་མིན། །

The remainder of the coemergent joy is asserted to be the first [stage of] knowledge; the second is the desire for bliss; the third is attachment because of its equality; and the fourth is that which is to be meditated upon there. The first is the heat of insight; the second is endowed with smoke; the third is the scattering of sparks; and likewise, the fourth is the blazing. Having applied the inner heat (caṇḍālī) at the navel, the five Tathāgatas are incinerated, and having incinerated Locanā and the others, the moon [semen] drips from the incinerated syllable Haṃ. The Conqueror taught that the bodhicitta is of two types, just as before. The union of insight and the vajra should be viewed in that same way. Likewise, form, sound, smell, taste, and touch, as well as the nature of the dharmadhātu— Since one engages in conduct according to one's desire, One should view each sense base as fourfold joy. The coemergent is not described by others, Nor is it something that can be attained by anyone. Through relying on the accumulation of merit of the guru, One will come to know it for oneself. This concludes the first chapter, the teaching on the coemergent, from the Siddhi of the Coemergent composed by the glorious Ḍombi Heruka. Regarding the inferior, the middling, and the supreme, And whatever else there may be, One should view them all as equality By meditating upon that very reality. The subtle nature of the inferior is the [inferior] entity; The entities themselves are called the supreme. The middling is the abandonment of duality; The "other" refers to the six sense faculties. Whatever is stable or moving, All that is neither existent nor non-existent, neither self nor non-self.

མཉམ་དང་མཚུངས་པར་གཡོ་བ་རྣམས། ། དེ་ཉིད་བསྒོམ་པར་མཚུངས་པ་ཡིན། ། མཉམ་དང་མཚུངས་པ་དག་ཏུ་གསུངས། ། དེ་ཡང་རོ་གཅིག་ཤེས་པར་བྱ། ། མཉམ་པ་རོ་གཅིག་བསྒོམ་པ་ནི། ། དོན་འདི་ཡིས་ནི་གསུངས་པ་ཡིན། ། འཇིག་རྟེན་རིགས་རྣམས་བསྟེན་པ་ཡིན། ། གྲངས་ལྔར་གྱུར་པ་བྱས་པ་དག། རིགས་རྣམས་བསྟེན་པས་འགྲུབ་འགྱུར་ཏེ། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་རབ་སྩོལ་མཛད། ། སེམས་ཅན་དངོས་གྲུབ་རྒྱུ་དག་གིས། ། མི་བསྐྱོད་འོད་དཔག་མེད་དག་དང་། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་རྣམ་སྣང་མཛད། ། དེ་བཞིན་དོན་ཡོད་གྲུབ་པར་གསུངས། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་། ། འོད་དཔག་མེད་ནི་པདྨར་བཤད། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་རིན་པོ་ཆེ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལས་ཞེས་གསུངས། ། རིགས་རྣམས་དེ་དག་མདོར་བསྡུས་པས། ། རིགས་བསྟེན་པ་ཡིས་འགྲུབ་འགྱུར་ཞེས། ། ཡང་དག་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས། ། ཧ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་དག་ལ། ། འཇིག་རྟེན་མི་འདོད་སྐྲག་པར་འགྱུར། ། རྨོངས་པ་རྣམས་ལ་བསྟན་ན་ཡང་། ། རབ་ཏུ་འཁྲུགས་འགྱུར་ཞི་མི་འགྱུར། ། དད་པའམ་ཐོས་པ་ཡོད་གྱུར་ན། ། དགྱེས་པ་རྡོ་རྗེ་དེས་ཤེས་འགྱུར། ། སྐལ་ངན་ཀུན་ལ་སྦས་པ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་སྐལ་ལྡན་དག་ལ་བསྟན། ། བཅུ་ཡི་གྲངས་སུ་བྱས་པ་ཡིས། ། དམ་ཚིག་དག་ནི་བསྟེན་པར་བྱ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དབྱེ་གཉིས། ། ཐ་དད་ཐ་དད་ལྔ་ལྔ་སྟེ། ། དང་པོའི་ག་དང་ཐོག་མའི་ཧ། ། མཐའ་ཡི་ཤྭ་དང་དང་པོའི་ཤྭ། ། དང་པོའི་ན་སྟེ་འཇིགས་པས་ཀྱང་། ། འཇིག་རྟེན་སྐུར་པས་སྦ་བར་བྱ། ། ཕྱི་ཡི་མདོག་ནག་དཀར་པོ་དང་། །

Those who move in equality and likeness, Are equal in the meditation on reality itself. It is taught that they are equal and alike; Furthermore, they should be known as of one taste. The meditation on equality and one taste Is taught by means of this very meaning. One relies upon the worldly families; Having made them into five in number, By relying upon the families, accomplishment is attained, And all desires are perfectly granted. Through the causes of the siddhis of sentient beings, Akṣobhya, Amitābha, Ratnasambhava, Vairocana, And likewise Amoghasiddhi are taught. Akṣobhya is called Vajra, And Amitābha is explained as Padma. Ratnasambhava is Ratna, Vairocana is the Tathāgata, And Amoghasiddhi is taught as Karma. By summarizing those families, It is said that accomplishment comes through relying on the families; Thus the Perfectly Awakened Buddha spoke. Regarding the families such as Ha and so forth, The world becomes fearful and averse. Even if shown to the ignorant, They will become greatly agitated and not be pacified. If there is faith or learning, Then Hevajra will be known by them. It is hidden from all those of ill fortune, But shown to sentient beings who are fortunate. By making them into a number of ten, The samayas are to be relied upon. Because they are coemergent, there are two divisions; Distinctly, there are five of each. The first Ga and the initial Ha, The final Śva and the initial Śva, The initial Na—even out of fear, One should conceal them from worldly disparagement. Externally, the colors are black and white, and...

དམར་དང་སྔོ་དང་སེར་པོ་དང་། ། ཁ་དོག་དབྱེ་བ་དེ་ལྔ་ཡིན། ། དེ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་ཤེས། ། གང་ཞིག་སྲིད་གསུམ་འགྱུར་བ་ཡིན། ། འགྲོ་ཀུན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་ལྡན། ། འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་གཞན་མི་སྣང་། ། ཐམས་ཅད་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ངེས་པར་བདག་ཉིད་དེ་འདྲ་ཞེས། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཡིན། ། བློ་ཆེན་ལྡན་པས་རྣམ་པར་དཔྱད། ། བཟའ་དང་བཏུང་བ་དེ་བཞིན་ཁྲུས། ། འགྲོ་བའི་རྨི་ལམ་ན་ཡང་སེམས། ། བདེ་ལྡན་མངོན་པར་འདོད་པས་ནི། ། རྟག་པ་ཉིད་ནི་དེ་ལས་ཐོབ། ། དཔལ་ཌོཾ་བི་ཧེ་རུ་ཀས་མཛད་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གྲུབ་པ་ལས་དམ་ཚིག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའོ། ། ། ། གང་དུ་ཕྱི་རོལ་གང་གསུངས་པ། ། བདེ་བའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་མཆོག། དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་མ་རྒྱུད་ལས། ། དང་པོ་དཔའ་བོས་གསུངས་པ་ཡིན། ། སློབ་སྦྱོང་སློབ་སྦྱོང་སྤྱོད་པ་དང་། ། བྲམ་ཟེ་ན་ཡང་གཙང་སྦྲ་ཉིད། ། རྟག་ཏུ་གཙང་སྦྲ་སྤྱད་པར་བྱ། ། སེམས་ལ་གནོད་པར་མི་བྱའོ། ། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་གཙང་སྦྲ་ཡིན། ། རང་གི་རིག་པའི་བདེ་བ་ཡིས། ། རང་གི་བདག་ཉིད་དག་པར་འགྱུར། ། གཞན་གྱིས་དག་པར་མོས་མི་བྱ། ། སྨན་པ་སྨན་ལ་འཇུག་པ་ཡི། ། སྤྱོད་པ་བསྟེན་པར་བྱ་ཞེས་གསུངས། ། བསྟེན་པས་སྟེན་པའི་སྤྱོད་པ་ཡིས། ། སྤྱད་པར་བྱ་ཞེས་ཡང་དག་ཤེས། ། སློབ་མ་གང་ཞིག་གྲུབ་རྙེད་ནའང་། ། གུས་པར་མངོན་པར་ཕྱག་མི་བྱེད། ། བླ་མའི་བཀའ་ལས་འདས་པ་ཡིས། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་ཡང་སོས་འགྱུར། ། གང་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱིས་མ་བསྒོམས་པ། །

Red, blue, and yellow, and white and green—these are the five divisions of color. Know them to be the Tathāgatas; they are that which transforms the three realms of existence. All beings are endowed with the coemergent; the nature of beings appears as nothing else. Everything is pervaded by that very suchness. Having known it thus, the yogi should certainly realize, "I am just like that." This is the coemergent bliss. Those of great intelligence should analyze it. Food, drink, and likewise bathing, as well as the dreams of beings—even in the mind—those who desire bliss will obtain permanence from that. This is the second chapter, the teaching on the suchness of the samaya, from the Sahajasiddhi composed by the glorious Ḍombi Heruka. Wherever the external is taught, it is the supreme endowment of the power of bliss. From the Hevajra Mother Tantra, the Hero spoke first: "Training, training, and conduct; even for a Brahmin, there is purity itself. One should always practice purity; one should not cause harm to the mind. Merit and wisdom are purity. Through the bliss of one's own awareness, one's own self becomes pure. One should not believe in purification by others. It is taught that one should adopt the conduct of a physician engaging with medicine. Through the conduct of relying on that, one should practice—thus it is correctly known. If a disciple, having attained accomplishment, does not respectfully prostrate, by transgressing the Guru's command, they will instantly be reborn in the Saṃjīva hell. Because of not meditating with the mind..."

འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བསྒོམས་པར་འགྱུར། ། བསྒོམ་པ་མེད་པའི་བསྒོམ་ཉིད་ཀྱིས། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་ཤེས་འགྱུར། ། བརྟན་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོ་གང་། ། རྩྭ་དང་ནགས་ལ་ལྕུག་མ་སོགས། ། བདག་གིས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད། ། དེ་ཉིད་མཆོག་ནི་དེས་བསྒོམ་བྱ། ། དེ་དག་རྣམས་ལས་མཆོག་ནི་མེད། ། སོ་སོ་རང་རིག་བདེ་ཆེན་པོ། ། གང་ཞིག་སོ་སོ་རང་རིག་བསྒོམ། ། རང་གི་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། སོ་སོ་རང་རིག་ལས་འདི་ནི། ། གནོད་པ་ལས་འདི་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། རང་གི་བྱེད་པོ་རང་རིག་སྡུད་པ་པོའོ། ། བདག་ཉིད་རྒྱལ་པོ་བདག་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་དེ་བཞིན་ངེས་པར་ན། ། གཏི་མུག་དང་ནི་ཕྲག་དོག་ང་རྒྱལ་རྣམས། ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་བདེ་ཆེན་ལས། ། ཉོན་མོངས་ལྔ་པོ་དག་ཏུ་བལྟ། ། བཀྲེས་པ་དང་ནི་སྐོམ་པ་ཡིས། ། གནོད་པར་མ་གྱུར་གང་དེ་ཚེ། ། བཤང་དང་གཅི་སོགས་འཇུག་པ་མེད། ། དེ་ཚེ་གྲུབ་པ་དག་ཏུ་བསྒྲགས། ། དེ་ཕྱིར་བདེ་ལྡན་ཐོབ་འགྱུར་ཞིང་། ། དཔའ་བོ་བདེ་ཆེན་ཐུབ་པ་ཡིས། ། དོན་ཆེན་བདེ་བ་ལ་བརྟེན་ནས། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་དངོས་གྲུབ་དག། ཉེ་བར་རབ་ཏུ་གནས་འགྱུར་ཞིང་། ། མངོན་ཤེས་ལྔ་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། ལྷའི་མིག་དང་། ལྷའི་རྣ་བ་དང་། ལྷའི་སྣ་དང་། ལྷ་ཡི་རོ་དག་དང་། ལྷའི་རེག་བྱ་དང་། ཡིད་ཀྱི་ལུས་ཀྱིས་གཞན་དུ་གནས་པ་རྣམས་དེས་ལོངས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ། ། དཔལ་ཌོཾ་བི་ཧེ་རུ་ཀས་མཛད་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གྲུབ་པ་ལས། སྤྱོད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ། ། ། །

All beings will be meditated upon; through the very meditation of non-meditation, all phenomena will be fully known. Whatever entities there are, stable or moving—grass, forests, creepers, and so forth—one should meditate upon their own essential nature as that supreme suchness. There is nothing superior to these. The great bliss of individual self-cognition: whoever meditates upon that individual self-cognition will attain their own siddhi. From this individual self-cognition, this [realization] arises; from this, it is born. One is one's own agent and one is one's own gatherer. One is the king, one is the sovereign. Attachment, aversion, and likewise, delusion, envy, and pride—these five afflictions are to be viewed as arising from the great bliss of the King of Awareness. When one is not afflicted by hunger or thirst, and there is no discharge of feces, urine, and so forth, at that time one is proclaimed a siddha. Therefore, bliss will be attained, and by the heroic Sage of Great Bliss, relying upon the great purpose of bliss, all siddhis will be firmly established in every way, and the five superknowledges will also arise. These are: the divine eye, the divine ear, the divine nose, the divine tongue, the divine body, and by means of the mental body, one will enjoy those who dwell elsewhere. This is the third chapter, showing the suchness of conduct, from the Sahajasiddhi composed by the glorious Ḍombi Heruka.

དཔལ་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གྲུབ་པ་ལས། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བསྟན་པ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དཔལ་ཌོཾ་བི་ཧེ་རུ་ཀའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །

From the Sahajasiddhi of the glorious Hevajra Tantra, the teaching on the coemergent composed by the great master, the glorious Ḍombi Heruka, is complete.