A Sādhana Establishing Non-duality

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨ་དྭ་ལ་སིདྡྷི་སཱ་དྷ་ན་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། གཉིས་སུ་མེད་པར་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མགོན་པོའི་རང་བཞིན་གསལ་བ་ནི། ། ཁམས་གསུམ་ལས་བྱུང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན། ། རྡོ་རྗེ་ཆེ་ལ་མགོས་ཕྱག་འཚལ། ། དགོས་པའི་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་འབྱིན། ། ཡུལ་དུས་ཆོས་དང་གཟའ་སྐར་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་བརྟག་པ་མི་དགོས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒྲུབ་ཐབས་བཤད། ། བསྡུས་ཏེ་བསྒྲུབ་པ་སྒྲུབ་པའི་མཆོག། དམ་བཅའ་དཀའ་ཐུབ་སྨྱུང་བ་དང་། ། སྙིང་པོ་སྒོམ་པ་སྨྲ་བ་ལ། ། འདི་ཉིད་མེད་པར་གྱུར་ན་ནི། ། བསྐལ་པ་འབུམ་ཕྲག་བརྒྱར་མི་འགྱུར། ། ཆེ་ཆུང་ས་བོན་ལ་སོགས་ཚོགས། ། སྣ་ཡི་ནང་ནས་འབྱུང་བ་དང་། ། སྔགས་པ་རྟག་ཏུ་མཆོད་པ་བྱེད། ། བདག་ཉིད་དེ་ཉིད་བསྒོམ་སྟེ་མཆོད། ། མ་དང་སྲིང་མོ་བུ་མོ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཚ་མོ་ཉིད་དང་ནི། ། ཤེས་རབ་ཐབས་སུ་བྱ་བ་སྟེ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་རྟག་ཏུ་མཆོད། ། ཡན་ལག་གཅིག་མེད་རིགས་ངན་དང་། ། བཟོ་བོ་ཁྱི་ཤ་ཅན་སོགས་ཀྱི། ། བུ་མོ་རྟག་ཏུ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པ་ཆེ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་འཆིང་བ་ནི། ། དྲག་པོའི་ལས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས། ། ཐབས་ཀྱིས་འཁོར་བ་དག་ལས་གྲོལ། ། དམ་ཚིག་ཉིན་མཚན་རྟག་ཏུ་ནི། ། རིགས་ལྔ་ལས་བྱུང་བཟང་པོ་དང་། ། གསལ་བའི་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་བྱེད། ། འོ་མ་འབབ་པས་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་། ། སྔགས་པ་རབ་དགའི་མིག་གིས་ནི། ། རྟག་ཏུ་མིག་གི་མདངས་ཕྱུང་སྟེ། །

In the language of India: Advayasiddhisādhana-nāma. In the language of Tibet: Gnyis su med par grub pa'i sgrub thabs (The Sādhana of Non-dual Accomplishment). Homage to Mañjuśrī Kumārabhūta. I prostrate with my head to the Great Vajra, the Protector whose nature is luminous, the omniscient one who has emerged from the three realms, and who bestows the fruit of the essential purpose. I shall explain the Sādhana of Vajrasattva, which does not require the examination of place, time, dharma, planets, stars, or maṇḍalas. This is the supreme practice for condensed accomplishment. Without this very [sādhana], even if one undertakes vows, austerities, fasting, meditation on the essence, or speech [of mantra], it will not be realized for hundreds of thousands of millions of aeons. The practitioner should always make offerings from the collection of seeds, large and small, which emerge from the nose. The mantra practitioner should always make offerings, meditating on the suchness of the self and making offerings. One should always make offerings to the daughters of those of low caste, artisans, and those who eat dog meat, employing them as wisdom and method. The mother, sister, daughter, and likewise the granddaughter—these the yogi should always make offerings to. Even if they lack a limb, are of low birth, or are craftsmen, one should always make offerings to their daughters. This is the fruit of the mantra of suchness, the great meditation on the Wisdom Vajra. Oṃ Āḥ Hūṃ. In this way, sentient beings are bound; through fierce activity, sentient beings are liberated from saṃsāra by means of skillful methods. Day and night, one should always make offerings to the excellent ones born of the five families and the assembly of luminous ones. Through the flowing of milk, various things arise. With eyes of supreme joy, the mantra practitioner should always bring forth the radiance of the eyes.

ཡང་དག་སེམས་ནི་བརྟན་པོ་ཡིས། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་སྐམ་པར་བྱེད། ། ཇི་ལྟར་གཡོ་དང་མི་གཡོ་བ། ། ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པ། ། ཐམས་ཅད་དེ་ཉིད་(རྣམ་,རྣལ་)འབྱོར་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་། ། གཞན་དུ་ཁ་ཅིག་སྨྲ་བ་དང་། ། མཚན་མའི་བྱེ་བྲག་འདུག་པ་ལ། ། དེ་ལ་བརྙས་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྫུ་འཕྲུལ་ཉིད། ། ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་གནས་ཏེ། ། མ་ལུས་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི། ། སྔགས་པས་རྟག་ཏུ་སྒོམ་པར་བྱེད། ། ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་དག་པ་ཉིད། ། དྲི་དང་གོས་དང་མེ་ཏོག་སོགས། ། སྤོས་དང་ལྷ་བཤོས་དེ་བཞིན་དུ། ། གླུ་དང་རོལ་མོ་གར་སོགས་ཀྱིས། ། ཐབས་ཀྱི་བདག་པོ་དགའ་བར་འགྲོ། ། དཀའ་ཐུབ་ངན་པས་གཟིར་མི་བྱ། ། སྨྱུང་བ་ཡི་ནི་ལས་མི་བྱ། ། ཁྲུས་དང་གཙང་སྦྲ་མི་བྱ་སྟེ། ། བློ་གྲོས་ཆུང་ངུའི་སྤྱོད་མི་བྱ། ། ལུགས་མ་ལ་སོགས་ཕྱག་མི་བྱ། ། ས་ཤིང་རྡོ་སོགས་དེ་བཞིན་ནོ། ། བདག་གི་ལུས་ལ་རྒྱུན་དུ་མཆོད། ། རྟག་ཏུ་སེམས་གཅིག་ཁོ་ནས་མཆོད། ། སྦྲང་བུ་སྐྱུགས་པ་བསྲེས་པ་ཡིས། ། ཆེ་ཆུང་ཚོགས་ཀྱིས་སྦྱང་བར་བྱ། ། གསལ་བ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བྱེད། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མཆོད་པར་བྱ། ། བུད་མེད་རང་བྱུང་མེ་ཏོག་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་ལྡན་པར་བྱ། ། རྟག་ཏུ་ལྷ་མོ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཕུང་པོ་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གཞན་གྱི་ནོར་དག་འཕྲོག་པར་བྱ། ། གཞན་གྱི་བུད་མེད་བསྟེན་པར་བྱ། ། རྫུན་གྱི་ཚིག་ཀྱང་སྨྲ་བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གསང་བར་བྱ། ། རྡོ་སོགས་མཆོད་རྟེན་མི་བྱ་སྟེ། ། གླེགས་བམ་དག་ཀྱང་བཀླག་མི་བྱ། །

With a perfectly stable mind, one dries up the ocean of primordial wisdom. Just as all that is moving and unmoving, the entire three realms without exception, the yogi sees all of that as the very state of the Vajra Holder. One should not disparage others who speak in various ways or abide in different signs; these are the very miraculous powers of Vajrasattva. Abiding in the equality of all, the mantrin should always meditate on the absence of all things without exception. The nature of the aggregates is itself pure. With perfumes, garments, flowers, and so forth, incense, and likewise divine food, as well as songs, music, dance, and the like, one brings joy to the Lord of Means. One should not be tormented by miserable austerities, nor should one perform the practice of fasting. One should not perform ritual bathing or purification rites, nor should one adopt the conduct of those with small intelligence. One should not prostrate to cast images and the like, nor likewise to [images made of] earth, wood, or stone. One should constantly make offerings to one’s own body, always offering with a single-pointed mind. One should purify with a collection of large and small [substances] mixed with the vomit of flies. Endowed with the five clarities, one should make offerings to the Vajra Holder. The woman is the self-arisen flower; one should be endowed with the bodhicitta. One should always make offerings to the goddess and meditate on the reality of the aggregates. One should seize the wealth of others, consort with the women of others, speak words of falsehood, and keep all the Buddhas secret. One should not make stupas of stone and the like, nor should one read the volumes of scripture.

རྨི་ལམ་ཙམ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། ལུས་ཀྱིས་བྱ་བར་མི་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་དག་ནི་ཀུན་ལ་ཡང་། ། རྟོག་པ་དག་ནི་མི་བྱ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བདག་ཉིད་དུ། ། དངོས་པོ་མ་ལུས་གྱུར་པར་བསམ། ། སྔགས་པ་འགྲོ་དང་འདུག་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཟ་དང་མི་ཟ་དང་། ། འཐུང་དང་མི་འཐུང་བ་དག་ལ། ། སེམས་ནི་རྟོག་པར་མི་བྱའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བྱུང་བ་ལ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡན་ལག་ཏུ། ། མཁས་པས་སེམས་ཅན་ཀུན་བླངས་ཏེ། ། དངོས་གྲུབ་རྒྱུར་ནི་བཟའ་བར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་རིགས་ནས་བྱུང་བ་ཡི། ། བུད་མེད་དག་ལ་བརྟག་མི་བྱ། ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་གྱི་གཟུགས་ཉིད་དོ། ། ཚེས་གྲངས་སྐར་མ་མི་དགོས་ཏེ། ། སྨྱུང་བར་ཡང་ནི་གནས་མི་བྱ། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ལྡན་པ་ཡིས། ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་དངོས་གྲུབ་འགྱུར། ། མང་པོ་སྨྲས་ཏེ་ཅི་ཞིག་བྱ། ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དག། དེ་དག་ཐམས་ཅད་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། མཐོང་ཞིང་རིག་པས་ཤེས་པར་བྱ། ། བ་(ལོང་,ལང་)རྟ་བོང་རྔ་མོ་དང་། ། བ་དང་ཁྱི་ལས་བྱུང་བ་ལས། ། གསལ་བར་ཆེ་བ་བསྲེས་བྱས་ཏེ། ། རྣལ་འབྱོར་མཁྱེན་པས་རྟག་ཏུ་བཟའ། ། གཅིག་ལ་ཆགས་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། གང་ཡང་བླང་དོར་མི་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མཉམ་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་རྒལ་བར་བྱེད། ། འབྱུང་དང་འདུག་དང་འགྲོ་བ་དང་། ། ཀུན་གྱིས་མང་པོ་སྤྲོས་པ་དང་། ། དེ་དག་མེད་ན་འཁོར་བ་མེད། ། སྐྱེ་བ་དང་ནི་འབྱུང་བ་མེད། ། བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཉི་མས་ནི། ། ཤེས་རབ་མཚན་མོས་བཤད་པ་སྟེ། ། དེ་འདྲའི་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་བྱེད་ན། །

In a mere dream, the maṇḍala should not be constructed with the body. In all things, one should not engage in conceptualization. One should contemplate all things without exception as being the very nature of Vajrasattva. Whether the mantra practitioner is walking or sitting, eating or not eating, drinking or not drinking, the mind should not engage in conceptualization. Regarding the emergence of Vairocana, the wise one should take all sentient beings as limbs and consume them as the cause of siddhi. One should not examine women who have arisen from any of the families; they are the Blessed One’s Perfection of Wisdom, the very form of the mere conventional. There is no need for lunar dates or constellations, nor should one observe a fast. Through possessing non-dual wisdom, the siddhi of the Sugatas will be attained. What is the use of speaking much? Whatever is seen, all of that should be seen and known through the awareness of yoga. Having clearly mixed the great substances produced from cows, horses, donkeys, camels, and from cows and dogs, the yogi who possesses knowledge should always consume them. One should not be attached to a single thing, nor should one engage in any acceptance or rejection. With a mind of equanimity in yoga, one crosses the ocean of saṃsāra. Arising, sitting, and going, and all the many elaborations—if these do not exist, saṃsāra does not exist; there is no birth and no arising. The Blessed Vajrasūrya explained this through the night of insight. If one meditates on such yoga, [the goal is attained].

མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་བྱེད། ། ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་ནི། ། དངོས་པོར་མ་གྲུབ་བརྟག་དཀའ་བ། ། དེ་ཉིད་སློབ་དཔོན་ཞལ་ནས་ནི། ། ཐོབ་པར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡིན། ། མཚན་མ་མེད་པ་གནས་ནི་མེད། ། དེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་འགྲོ། ། དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ནི། ། བློ་ཅན་རྟག་ཏུ་བསླབ་པར་བྱ། ། དེ་ཉིད་འགྲུབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། བསོད་ནམས་མེད་པའང་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཁམས་གསུམ་ན་ནི་སློབ་དཔོན་ལས། ། ཆེ་བར་གྱུར་པ་གཞན་མེད་ན། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི་བཀའ་དྲིན་གྱིས། ། དངོས་གྲུབ་མང་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ། ། སློབ་དཔོན་མཆོད་པ་བླ་ན་མེད། ། ཅི་ཙམ་ནུས་པར་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། ། རྣལ་འབྱོར་བདག་ཉིད་གདན་ལ་འདུག། འཆི་བདག་དེ་ནི་རྟག་པ་ཆེ། ། ཐམས་ཅད་མ་ལུས་སྟོང་པ་ཉིད། ། རང་གི་རྟོག་པ་མི་སྣང་ལ། ། གཞན་དག་དེ་ལ་དགའ་བར་བྱེད། ། གཉིས་སུ་མེད་པར་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཨུ་རྒྱན་གྱི་ཆེ་བ་རྣལ་འབྱོར་གདན་གྱིས་སྒྲུབ་པའི་ལྷའི་གནས་ནས་ཕྱུང་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལ་ཀྵྨཱིའི་ཞལ་སྔ་ནས་བྱུང་བ་རྫོགས་སོ། །

It brings about the swift attainment of siddhis. The nature of phenomena (dharmatā) of all things is not established as a substantial entity and is difficult to analyze. There is no doubt that this very reality will be attained from the mouth of the master. It is non-abiding nirvāṇa; it is signless and without a location. Knowing that, one proceeds to supreme enlightenment. The yogi who understands in this way should always train with an intelligent mind. There is no doubt that reality itself will be accomplished; even those without merit will achieve it. Since there is no one greater than the master in the three realms, through his very kindness, many siddhis will be obtained. That very master is Vajrasattva himself; all the buddhas prostrate to him. The offering to the master is unsurpassed; one should make offerings to him as much as one is able. He is the Tathāgata himself, appearing in form for the sake of sentient beings; this is the conventional. The yogi himself sits upon the seat. The Lord of Death is the great permanence; everything without exception is emptiness. One's own conceptualizations do not appear, yet others take delight in them. This Sādhana of the Non-dual Accomplishment, extracted from the divine abode of the seat of yoga, the greatness of Oḍḍiyāna, from the presence of the Bhagavatī Lakṣmī, is complete.